ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

พรายสังคีต

SHARE

หลังจากโทร.บอกยชญ์แล้ว เมกระวนกระวาย ทำใจไม่ได้และไม่อยากเชื่อ พึมพำกับตัวเองว่า

“ไม่...มันต้องไม่ใช่เรื่องจริง พี่โฉมจะตายได้ยังไงในเมื่อตอนหัวค่ำเราเพิ่งจะส่งไลน์ให้พี่โฉมนี่นา”

นึกขึ้นได้ เมวิ่งไปหยิบโทรศัพท์มากดดูไลน์ เห็นข้อความที่ตนส่งไปโฉมยงค์ยังไม่ได้เปิดอ่าน เมลังเลแล้วตัดสินใจกดโทร.ไลน์ไปหาโฉมยงค์ กดเปิดลำโพงรอ ครู่หนึ่งเสียงเครื่องติดแล้ว เมลุ้นอย่างตื่นเต้น

แต่ที่หน้าห้องเม วิญญาณโฉมยงค์มายืนเคาะประตูก๊อกๆๆแล้ว

เมวิ่งไปดูที่ตาแมวเห็นโฉมยงค์ยืนอยู่หน้าห้อง อุทานอึ้ง... “พี่โฉม!!” แล้วรีบเปิดประตูโผกอดแน่น จนโฉมยงค์บอกว่า “พอเลย...กอดจนพี่หายใจ ไม่ออกแล้ว”

“ก็เมดีใจนี่คะ เมนึกว่าพี่...”

“นึกว่าพี่ตายเหรอจ๊ะ” โฉมยงค์ถามขำๆ

“ค่ะ เมื่อกี๊ตำรวจโทร.มา สงสัยเป็นพวกผู้ชายอุตริโทร.มาแกล้ง คอยดูนะถ้ารู้ว่าเป็นฝีมือใคร เมอัดให้น่วมเลย”

“เอาเหอะจ้ะ ถ้าพี่ตาย พี่ก็คงตายตาไม่หลับ พี่เป็นห่วงเมกับเพื่อนรู้ไหม”

“เมขอโทษนะคะที่พวกเมโดดซ้อม พรุ่งนี้เมสัญญาว่าพวกเราจะซ้อมกันอย่างหนักเพื่อเอาชัยชนะมาให้พี่โฉมให้ได้”

“ไม่ได้นะเม พวกเธอต้อง...” โฉมยงค์ตกใจรีบห้าม

เทิดที่อยู่ในห้องรับรู้ ถลึงตาใส่  “นังโฉม...อย่าสาระแน!!”

โฉมยงค์หน้าเสียพูดไม่ออก เมมองหน้าถามว่า “ต้อง...อะไรคะ”

“ต้อง...อย่า...” โฉมยงค์พยายามฝืนพูดเพื่อเตือนเม เมมองลุ้นว่าโฉมยงค์จะบอกอะไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เมบอกว่าสงสัยพี่ยชญ์มาแล้ว

รีบวิ่งไปเปิดประตู ยชญ์เห็นเมร่าเริงมากก็แปลกใจ เมรีบบอก “นายยชญ์ นายมาพอดี พี่โฉมรออยู่”

แต่พอเมหันมองโฉมยงค์ไม่อยู่แล้ว ยชญ์มองเมถามว่า “เม...เธอโอเคไหม”

เมบอกว่าตนโอเค ร้องเรียกโฉมยงค์พลางมองหาสงสัยว่าไปไหนแล้ว?

ยชญ์มองเมอย่างสงสาร ปลอบว่าพอเถอะพี่โฉมไม่ได้อยู่ที่นี่ เมยืนยันว่าไม่อยู่ได้ไง เมื่อกี๊ตนยังคุยกับพี่โฉมอยู่เลย

“พี่โฉมเขาไปแล้ว...กลับไปแล้วไง เธอก็เห็น... พี่โฉมไม่อยู่แล้ว”

“กลับได้ไง ก็ในเมื่อห้องฉันเข้าออกได้แค่ทางเดียว”

“มากับฉันนะ ฉันจะพาเธอไปหาพี่โฉม” ยชญ์กุมมือเมอย่างอ่อนโยน

เมรู้สึกอบอุ่นหัวใจ พยักหน้ารับ ยชญ์จึงจูงมือเมออกจากห้องไป...

ooooooo

วิญญาณโฉมยงค์เข้าไปอยู่ในห้องเทิด

เห็นโต๊ะบูชารูปปั้นอัปลักษณ์ก็รู้สึกกลัว ค่อยๆก้าวถอยหลังไปชนเทิดที่ยืนอยู่ พอหันมองก็อุทาน

“ทวดเทิด!!”

“มึงจะไปไหน...” เทิดตวาดถาม

โฉมยงค์นึกถึงที่เทิดพูดถึงคำสาปขณะตนร้องเพลงท่วมธรณีที่ว่า “ใครก็ตามที่บังอาจร้องเพลงท่วมธรณีในคืนวันเพ็ญมันจะต้องตายตกไปตามกัน และจะเป็นวันที่วิญญาณของกูได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ” แล้วตัวเองก็ตาย อ้อนวอนเทิดว่า

“การตายของฉันก็ช่วยปลดปล่อยวิญญาณของท่านแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ”

“มึงจะเป็นอิสระได้มึงต้องมีตัวตายตัวแทน ไปบอกเด็กพวกนั้นร้องเพลงท่วมธรณีซะ!!”

โฉมยงค์บอกว่าตนจะไม่ยอมทำร้ายลูกศิษย์เด็ดขาด เทิดโกรธ นึกถึงกล้าแล้วด่าว่าอย่าโง่เลย พวกนั้นไม่ใช่ลูกในไส้ ต่อให้รักแค่ไหนสุดท้ายมันก็ทรยศ

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

รู้จัก "วินนี่ ศิภัชรดา" มิสทีน 2017 นางเอกน้องใหม่ "ฟ้า หิน ดิน ทราย"

รู้จัก "วินนี่ ศิภัชรดา" มิสทีน 2017 นางเอกน้องใหม่ "ฟ้า หิน ดิน ทราย"
14 พ.ค. 2564

07:20 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม 2564 เวลา 10:38 น.