ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

พรายสังคีต

SHARE

ขณะยชญ์กับเมกำลังช่วยกันหาโน้ตเพลงตามชั้นต่างๆนั้น พุกพุ่งเข้ามา เมเสียวสันหลังวาบหันขวับมอง ก็พบแต่ความว่างเปล่า

ช่วยกันหาอยู่นาน ยชญ์บอกว่าไม่มี น่าจะอยู่ด้านบนแล้วเดินขึ้นไป เมกลัวมากบอกยชญ์ว่า “เดี๋ยว...First lady สิ” แล้วเบียดขึ้นบันไดไปก่อน ยชญ์เห็นแล้วส่ายหน้าขำๆ

พุกยืนจังก้ามองทั้งสองพึมพำตาขวางน่ากลัว “ใครหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะเอาเนื้อเพลงต้องสาปนั่นไปได้” 

แล้วเท้าเมที่กำลังก้าวขึ้นบันไดก็ถูกพุกยื่นมือลอดราวบันไดมาจับไว้!

อ่ำกับโฉมยงค์นั่งคุยกันอยู่ในห้องรับแขกที่ตึก พออ่ำรู้ว่ายชญ์กับเมไปที่เรือนเล็กก็ตกใจมาก โฉมยงค์ถามว่ามีอะไรหรือ ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น

“ไม่ทันการณ์แล้ว...ผมต้องรีบ...”

อ่ำลุกพรวดขึ้นจะเดิน แต่จู่ๆเท้าก็เป็นตะคริวจะล้ม โฉมยงค์รีบประคองไว้ จำเนียรมาเห็นถามว่าเป็นอะไร โฉมยงค์บอกว่าสงสัยเป็นตะคริว จำเนียรเข้าไปช่วยนวด อ่ำดิ้นสุดแรงตะโกนให้ปล่อย ตนจะไปหาคุณยชญ์ โฉมยงค์บอกว่านายยชญ์ไปแค่เรือนเล็กเอง ทำไมหรือ เรือนเล็กมีอะไร?

พอจำเนียรได้ยินว่ายชญ์ไปที่เรือนเล็กก็ตกใจทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองหน้าอ่ำเลิ่กลั่ก

ooooooo

พุกจับเท้าเมที่กำลังก้าวขึ้นบันไดกระชากอย่างแรง เมตกใจสุดขีดร้องสุดเสียงล้มหงายตกบันได ดีที่ยชญ์ตามหลังมารับไว้แต่ก็เสียหลักหงายตกบันไดไปด้วยกัน แต่ยชญ์ยังกอดปกป้องเมไว้เต็มที่

ทั้งสองตกบันไดไปหยุดที่ที่พักบันได ปากยชญ์สัมผัสแก้มเมเต็มๆ ทั้งสองต่างชะงักใจสั่นไหว แต่พอรู้สึกตัวเมก็เด้งออกด่ายชญ์ว่าฉวยโอกาส ยชญ์ไม่ยอมโดนด่าฝ่ายเดียว คุยฟุ้งว่าว่าตอนไปประมูลการกุศล พวกสาวๆยอมควักกันเป็นแสน คุยว่าเป็นบุญแก้มเธอแล้วที่ได้จูบจากตนฟรีๆ ไม่งั้นชาตินี้คงไม่มีใครจูบ พูดแล้วก็ขึ้นบันไดไปเลย

“ไอ้บ้า...มั่นหน้ามั่นโหนกอย่างนายให้ฟรีฉันก็ไม่เอาหรอก” เมโวยวายแล้วรีบเดินตามขึ้นไป

ที่ด้านล่าง พุกยืนมองอย่างไม่พอใจ พุ่งไปจะดึงตัวเมอีกครั้ง

“ไอ้พุก!! สาระแน!!”

เสียงเทิดตวาด แล้ววิญญาณพุกก็ถูกกระชากหายไปก่อนถึงตัวเม กลายเป็นลมพัดวูบใส่ร่างเม เมรู้สึกหวาดๆ รีบเดินตามยชญ์ไปอย่างเร็ว

วิญญาณเทิดกระชากพุดไปแล้วบีบคอด่าอย่างโกรธเกรี้ยว

“ไอ้น้องทรยศ มึงจะขัดขวางพวกมันทำไม”

“โน้ตเพลงนั่นเป็นเพลงอาถรรพณ์ ถ้าใครได้ไปจะต้องมีคนตายอีกมาก”

“มีคนตายได้ก็ดี กูจะได้หลุดพ้นจากที่นี่เสียที หรือว่ามึงอยากให้กูถูกจองจำที่นี่” เทิดเหวี่ยงพุกกระแทกพื้นตึง!

ยชญ์กำลังมองหาหีบใส่โน้ตเพลงได้ยินเสียงตึง ก็ชะงักหันมองที่ห้องสุดท้ายอย่างสงสัยว่าเสียงอะไร ก็พอดีเมเจอหีบใบหนึ่งที่ฉลุลายดูวิจิตรซุกอยู่ใต้โต๊ะจึงลากออกมาดู ร้องดีใจ

“เจอแล้ว!! มาดูหน่อยซิ ใช่หีบที่ว่าหรือเปล่า”

ยชญ์บอกให้ยกออกมาดู เมก้มลงยกแต่ตัวเองกลับล้มลงไปจนร้องโอ๊ย...ยชญ์ถามว่าเป็นอะไร เมบอกว่าสงสัยเท้าตนจะแพลงตอนตกบันได แต่ไม่เป็นไรแค่นี้ยกไหว

เมพยายามยกหีบเดินกะเผลกๆ ทำเป็นร้องสำออยไปด้วย ยชญ์ใจอ่อนเข้าไปช่วย ทำเป็นดุว่าเดี๋ยวได้ตกบันไดไปอีกหรอก แต่เมพยายามเดินไปอีก ไม่ถึงอึดใจก็บอกว่าไม่ไหวขาตนก้าวไม่ออกเลย ยชญ์จึงให้ขี่หลัง เลยต้องทั้งให้เมขี่หลังและถือหีบลงบันไดไปอย่างทุลักทุเล อดบ่นไม่ได้ว่า

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

รู้จัก "วินนี่ ศิภัชรดา" มิสทีน 2017 นางเอกน้องใหม่ "ฟ้า หิน ดิน ทราย"

รู้จัก "วินนี่ ศิภัชรดา" มิสทีน 2017 นางเอกน้องใหม่ "ฟ้า หิน ดิน ทราย"
14 พ.ค. 2564

07:20 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม 2564 เวลา 10:40 น.