นิยายไทยรัฐ

ข่าว

พรายสังคีต

SHARE

ยชญ์ เม กับอิงอรเข้าไปในเรือนเล็ก ต่างมองและเรียกหาปกรณ์ ปกรณ์เห็นและได้ยินทั้งสามพยายามตอบทั้งสามก็ไม่ได้ยิน กระชากโซ่เพื่อจะไปหา ทั้งสามได้ยินเสียงโซ่แต่มองหาก็ไม่เห็นอะไร

ทั้งสามมองหาจนทั่วแล้วก็ไม่มีอะไร ยชญ์จึงชวนออกไปหาที่ห้องอื่น ปกรณ์พยายามร้องเรียกและกระชากโซ่อย่างแรงอีกแต่ก็ไม่มีใครได้ยิน

ที่ตึกใหญ่ จำเนียรเดินออกมาเห็นรถของยชญ์จอดอยู่ ถามรื่นว่าคุณยชญ์มาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมไม่เห็นเข้าไปในตึก รื่นบอกว่าเห็นมากับคุณอรกับหนูเมเดินไปที่เรือนเล็กท่าทางรีบๆ

จำเนียรกำลังจะพูดต่อก็พอดียชญ์ อิงอรกับเมเดินมา จึงถามว่าคุณยชญ์ไปทำอะไรที่เรือนเล็ก ยชญ์ไม่ตอบแต่ถามว่าอ่ำกลับมาหรือยัง พอดีเห็นอ่ำเดินมา ยชญ์รีบถามว่าที่เรือนเล็กมีห้องลับหรือห้องใต้ดินอะไรแบบนั้นหรือเปล่า

อ่ำบอกว่าไม่มี แต่นึกขึ้นได้บอกว่าที่สวนด้านหลังมีห้องเก็บของที่คุณท่านไม่ได้รื้อทิ้ง เห็นว่าเอาไว้เก็บพวกเครื่องดนตรีเก่าๆที่หักพังและเครื่องเรือนตั้งแต่รุ่นคุณท่านคนเก่า ยชญ์ถามว่าอ่ำเคยเข้าไปในห้องนั้นหรือเปล่า อ่ำว่าไม่เคยเพราะทางค่อนข้างรกและของในนั้นก็ไม่ได้ใช้แล้วตนเลยไม่เข้าไปยุ่ง

เมกระซิบยชญ์ว่า “หรือว่า...” ยชญ์บอกอ่ำให้ช่วยนำทางไปที่ห้องเก็บของหน่อยได้ไหม จำเนียรกับอ่ำมองหน้ากันอย่างแปลกใจ แต่ยชญ์ เม กับอิงอรมองตากันอย่างมีความหวัง

อ่ำฉายไฟเดินนำพวกยชญ์ไปตามทางที่ค่อนข้างรก เตือนทุกคนให้ระวังเพราะหญ้าค่อนข้างสูงมากแล้วชี้ให้ดู ยชญ์มองไปเห็นหญ้าสูงถึงครึ่งห้อง ยชญ์ถามว่ารกขนาดนั้นเลยเหรอ

ที่ข้างทางวิญญาณแพรจ้องเมเขม็ง พึมพำแค้น “นังงูพิษ คนอย่างแกต้องตายด้วยอสรพิษ” แล้วกลายร่างเป็นงูเห่าเลื้อยไปหาเมแผ่แม่เบี้ยจะฉก

ทันใดนั้นเมร้องขึ้นอย่างเจ็บปวด “โอ๊ย...” ทุกคนหันมองตกใจ! อ่ำบอกว่าคุณเมโดนงูกัด

ยชญ์รีบเข้าประคองเมที่ทรุดลง บอกอ่ำให้ช่วยขับรถให้ อิงอรบอกว่าไปรถตนเถอะเดี๋ยวตนขับเอง ยชญ์จึงหันอุ้มเม เมขืนไว้บอกว่าตนเดินเองได้ ยชญ์ปรามให้อยู่เฉย แล้วอุ้มเมเดินตามอ่ำที่เอาไม้ตีพงหญ้าไล่งูเดินนำไป ทุกคนเดินตามอ่ำไปอย่างเร็ว

ปกรณ์กระชากโซ่จนเหนื่อยทรุดนั่งอย่างหมดแรง ได้ยินเสียงอ่ำบอกยชญ์ให้ตัดด้านหลังเรือนเล็กไปจะเร็วกว่า ปกรณ์พึมพำแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น รีบนั่งสมาธิสำรวมจิตให้สงบเข้าถึงฌานได้อย่างเร็ว

อิงอรขับรถไปอย่างเร็ว ยชญ์ดูแลเมอย่างห่วงใยตลอดเวลา เมหนาวก็เอาผ้าคลุมไหล่ของอิงอรคลุมให้แต่เมยังไม่หายหนาว เขาจึงกอดเมไว้บอกตลอดเวลาว่า

“ทำใจดีๆไว้นะเม เธอต้องไม่เป็นอะไร” พอเมทำท่าจะหลับก็กระซิบ “อย่าหลับนะเม...” แต่เมฝืนอยู่ได้ไม่นานก็หลับลง ก่อนหลับได้ยินยชญ์ร้องเรียกดังมาก...“เม!!”

ดวงจิตเมหลุดไปในความมืดสลัว เมเหมือนหายใจไม่ออก ทรุดนั่งมองไปรอบๆ บรรยากาศวังเวง เมตกใจถามตัวเองว่านี่มันที่ไหน ตะโกน “ช่วยด้วย”

“เมญากร” เสียงปกรณ์เรียก เมหันไปตามเสียงเห็นดวงจิตปกรณ์ปรากฏขึ้นมีแสงสว่างรอบตัวทำให้เห็นเขาชัดเจน

“คุณปกรณ์ นี่เมอยู่ที่ไหนคะ”

“เส้นบางๆระหว่างความเป็นกับความตาย” เห็นเมตกใจ ปกรณ์ปลอบอย่างอ่อนโยน “ทำใจให้สงบ อย่าตื่นตกใจ ไม่อย่างนั้นพิษงูจะกระจายไปเร็วขึ้น สูดลมหายใจลึกๆ แล้วค่อยๆหายใจออกช้าๆ”

เมบอกว่าหายใจออกแล้ว เมื่อกี้แน่นหน้าอกมาก ปกรณ์บอกว่าทุกอย่างจะค่อยๆดีขึ้นแล้วทำท่าจะไป เมรีบถามว่าเขาตายแล้วหรือ ปกรณ์บอกว่าตนยังไม่ตาย เมรีบถามอีกว่าแล้วเขาถูกขังอยู่ที่ไหน

“ผมโดนล่ามโซ่อยู่ในเรือนนั้น พวกคุณเข้าไปเจอผมแล้ว แต่ถูกบังตาไว้”

“แล้วพวกเราจะช่วยคุณได้ยังไงคะ” เมรีบถาม

พริบตานั้นร่างเมเหมือนถูกดึงหายไปอย่างเร็ว ปกรณ์มองตามยิ้มอย่างโล่งใจ...

ooooooo

เมที่นอนอยู่บนเตียงห้องพักผู้ป่วยใน โรงพยาบาลค่อยๆรู้สึกตัว มองไปรอบห้องไม่เห็นใครเลย พอขยับตัวแขนไปโดนแขนยชญ์ที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงก็อึ้ง พึมพำเบาๆ

“นายยชญ์...”

ยชญ์รู้สึกตัว ดีใจมากเมื่อเห็นเมรู้สึกตัวแล้ว เมถามว่าเขาเฝ้าตนทั้งคืนเลยหรือ ยชญ์พยักหน้า เมตื้นตันใจมาก พูดอ่อนโยน


นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ตุ้ย-โดนัท" จับคู่หวาน ร่วมฝ่าฟันอุปสรรคพิสูจน์รักแท้ ในละคร "กั๊กนักรักซะเลย"

"ตุ้ย-โดนัท" จับคู่หวาน ร่วมฝ่าฟันอุปสรรคพิสูจน์รักแท้ ในละคร "กั๊กนักรักซะเลย"
10 ส.ค. 2565

06:05 น.