ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    พ่อครัวหัวป่าก์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ทองม้วนเดินอ้าวออกมาที่โต๊ะอาหารหมายเก็บอาหารที่เหลือให้พวกนายมลกิน แต่ไม่เหลืออะไรเลย กำไลเสนอให้จ่ายมาพวกตนไปหากินกันเองก็ได้

    รณยุทธที่ตามมาจึงควักแบงก์พันให้ กำไลยื่นมือจะไปรับแต่ถูกทองม้วนตัดหน้าคว้าไปก่อน ทองทิวกับทองตราบอกแม่ว่าให้ไปเถิดพวกเขาเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

    “ไม่ได้ ทำงานอย่างนี้เริ่มต้นเหมือนจะดีแต่สุดท้ายก็ไม่ได้เรื่อง” ทองม้วนโทษว่าทำให้แขกไม่ประทับใจซ้ำถึงกับต้องหามส่งโรงพยาบาลอีก “รู้ไหมว่าทำให้ฉันเสียหน้าตีเป็นมูลค่าไม่ได้ ฉันเสียหายยับ”

    แม้รณยุทธ ทองทิวกับทองตราจะช่วยกันพูดอย่างไรทองม้วนก็ไม่ยอมให้ กำเงินพันเดินอ้าวไปเลย

    กมลชนก กำไล กับโอ๊คจึงไปช่วยกันเก็บโต๊ะ ทองตราเดินตามไป กำไลบ่นว่า “คนอะไร เค็มเขี้ยวเหนียวโคตรๆ”

    “เอาน่าอย่าไปว่าแกเลย ดื่มนี่ดีกว่า” พลางส่งแก้วพันช์ให้

    “อันนี้ไม่ได้ใส่ยา แต่ของด็อกเตอร์ใส่ยาเยอะ เขาจะตายไหมครับ” โอ๊คถามซื่อๆ กำไลบอกว่าไม่ถึงตายหรอกแค่คางเหลืองเท่านั้น แล้วหัวเราะกันสะใจ ทองตราที่เดินตามมาได้ยิน เข้าไปตวาดเรียกกำไล กำไลตกใจบอกว่าตนทำตามคำสั่งเจ๊ ทองตราหันไปเล่นงานนายมลทันที

    กมลชนกยืดอกรับแมนๆ ควักยาที่เหลือในกระเป๋าออกมา ทองตราถามว่ามันคืออะไร ใช้ทำอะไร เขาบอกว่ามันคือสลอดทำให้ท้องร่วงอย่างแรง เทใส่เหยือกผสมน้ำให้ดูแล้วจะเอาไปเททิ้ง ทองตราให้เอากลับมาสั่งให้เขาดื่มเอง กมลชนกมองเหวอ เธอให้เลือกว่า ถ้าเขาดื่มก็ถือว่าจบกัน แต่ถ้าไม่ดื่มเรื่องนี้ถึงหูคุณแม่แน่ จะเอาแบบไหน เลือกเอา!

    กมลชนกกลัวทองม้วนมากกว่าจึงยอมดื่มน้ำใส่สลอด แต่ไม่ยอมกลืน ทองตรารู้ทันสั่งให้กลืน

    “นายก็รู้ทั้งรู้ว่าผิดแล้วทำทำไม จรรยาบรรณของการเป็นพ่อครัวน่ะมีไหม”

    “มี...แล้วที่ผมทำไปก็ไม่ได้ทำในฐานะพ่อครัว” เขาตอบทันที ทองตราพาซื่อถามว่าแล้วทำในฐานะอะไร “ผมทำในฐานะคนที่รักและหวงคุณตราครับ”

    ทองตราอึ้งเขิน ถามกลบเกลื่อนว่าตกลงยอมรับแล้วใช่ไหมว่าเป็นคนทำ เขายืดอกบอกว่าลูกผู้ชายกล้าทำก็กล้ารับ ทองตราจึงสั่งดื่มให้หมดจะได้รู้ว่าคนที่ถูกทำเป็นยังไง

    “ก็ได้...ผมธาตุแข็ง ไม่มีวันเป็นอะไรง่ายๆเหมือนนายสุดประเสริฐหรอก” ว่าแล้วก็ดื่มประชดจนหมดเหยือก

    ตกกลางคืน กมลชนกก็วิ่งเข้าห้องน้ำเกือบสิบรอบเพลียจนแทบต้องคลานออกจากห้องน้ำ ทองทิวเห็นอาการหนักจึงเรียกรถพาไปโรงพยาบาล

    เช้าวันรุ่งขึ้น กมลชนกพยายามมาทำงานตามปกติทองตราทักว่าเป็นยังไงหน้าซีดมากเลย เขาก็ยังปากแข็งว่าตนไม่เป็นอะไร เห็นรณยุทธเดินตามง้อทองม้วนมาก็ถือถาดน้ำชาโสมพันปีเดินตามไป ได้ยินรณยุทธแซวทองม้วนว่าตั้งแต่เล่นโยคะมาหน้าตึงเป๊ะเชียว ทองม้วนหันไปค้อนแต่ไม่ยอมพูดด้วย

    “โสมพันปีค่ะคุณนาย ดื่มแล้วหน้าใสไบรท์บลิ้งยิ่งเลิกงอนคุณลุงจะยิ่งตึงเป๊ะ” ทองม้วนถามเสียงเขียวว่าเป็นพวกเดียวกันตั้งแต่เมื่อไหร่ “คุณนายขา...ชีวิตคนเราสั้นจะตาย อยากทำอะไร จะดีกับใครอยากจะรับรักหรือบอกรักใครก็รีบๆทำก่อนที่มันจะสายเกินไป” แกล้งพูดดังๆให้ทองตราได้ยิน เธอฟังแล้วนิ่งไปเหมือนกัน

    ทองม้วนบ่นว่า ไม่รู้สุดประเสริฐว่าที่ลูกเขยตนเป็นยังไงบ้าง จะส่งกระเช้าไปเยี่ยมสักหน่อยก่อนที่มันจะสายเกินไป พาลโกรธนายมลที่ทำความหวังของตนพังไม่เป็นท่า ทองตราแก้ต่างให้ว่า “ไม่ใช่ความผิดของเขานะคะแม่”

    ทองม้วนถามว่าไม่ใช่ได้ยังไงในเมื่ออาหารที่กินก็ฝีมือนายมล แล้วเอะใจเองว่าหรือมันคิดจะแกล้งเขา แล้วทำเพื่ออะไร ทองตราบอกว่าเป็นไปได้ ทองม้วนคิดเครียด แต่แล้วก็หน้าชื่นตื่นเต้นเมื่อได้ยินเสียงแตรรถหน้าบ้าน

    “ไปเร็วยัยตรา พ่อเบสมารับแล้ว”

    ทองม้วนเห็นรถก็อุทาน สวยจังป้ายแดงด้วย กำไลบอกว่ารถอย่างนี้เคยเห็นโฆษณาในทีวี ถามเบสว่าแพงมากไหม

    “รุ่นใหม่ล่าสุดผมเพิ่งถอยมาเมื่อวานตั้งใจจะเอาไว้รับส่งตราโดยเฉพาะเลยนะครับคุณแม่”

    ทองตราบ่นว่าทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นไม่จำเป็นเลย เบสบอกว่าจำเป็นสำหรับตนที่จะให้สิ่งที่ดีที่สุดให้เธอ แล้วจะไปสวัสดีคุณพ่อกับพี่ทิว ทองม้วนบอกไม่ต้องตนจะบอกให้เองรีบไปทำงานเถอะเดี๋ยวจะสาย ทองตราไหว้แม่ เบสไหว้ขอตัว ทองม้วนบอกให้ขับรถดีๆ พอเบสขับรถออกไป ทองม้วนก็เพ้อ...

    “โอ้ว...ไม่อยากจะเชื่อเลย ถอยมาเมื่อวานเพื่อการนี้ แล้วอย่างนี้ฉันจะเลือกใครดีล่ะ”

    ooooooo

    นายมลในสภาพอิดโรยมองซ้ายมองขวาแล้ววิ่งไปที่ประตู ถูกรณยุทธโผล่มาขวางถามว่าจะไปไหน เขาบอกว่าจะไปหาหมอแต่จะไปหาโอ๊คก่อน กะจะชวนไปกลัวจะเป็นลม รณยุทธถามว่าจะให้ตนหรือกำไลไปเป็นเพื่อนไหม

    “ไม่เป็นไรผมไม่อยากรบกวนสตรีและผู้สูงอายุ พักผ่อนเถอะครับ ผมไปเองจะได้รีบไปรีบมา” ว่าแล้วรีบเข้าไปในบ้านอาม่าอย่างเร็ว รณยุทธกอดอกยืนดูอย่างรู้ทัน

    กมลชนกไปถึงโรงพยาบาลก็ตรงไปยังห้องพักที่สุดประเสริฐพักอยู่พร้อมดอกซ่อนกลิ่นกำใหญ่ สุดประเสริฐจ้องหน้ากมลชนกโวยว่า “ฉันรู้ว่าเป็นฝีมือแก”

    “ผมทำตามคำสั่งของคุณนายให้มาเยี่ยมคุณ” เขาถามว่าหมายความว่ายังไง “ผมเป็นคนกตัญญูรู้คุณคน คุณนายชุบเลี้ยงผมมาจนได้ดิบได้ดี มีที่ซุกหัวนอน ผมก็ต้องตอบแทนพระคุณท่าน”

    กมลชนกพูดกำกวมจนสุดประเสริฐเข้าใจว่าที่ตนท้องร่วงจนเกือบตายเพราะคุณนาย เอะใจว่า หรือคุณนายจะจับได้ว่าตนไม่ได้เป็นด็อกเตอร์ ระแวงว่าคุณนายจับได้ว่าตนมีเมียแล้วสามคนเลยไม่ยอมยกลูกสาวให้ กมลชนกทำตาซื่อส่ายหน้าว่าไม่รู้ พอ
    สุดประเสริฐกลัวว่าถ้าตนกลับไปอีกคงเจอหนักกว่าสลอดใช่ไหม กมลชนกก็พยักหน้าหงึก

    สุดประเสริฐกลัวมาก บอกว่าเข็ดแล้ว ตนจะเปลี่ยนเบอร์มือถือ ให้นายมลช่วยบอกคุณนายด้วยว่าตนไปราชการต่างประเทศไม่มีกำหนดกลับ จะยกลูกสาวให้ใครก็ตามสบายไม่ต้องรอ ขอบใจนายมลที่มาบอกช่วยให้ตนหูตาสว่างขึ้นเยอะ

    สุดประเสริฐเจอสลอดใส่พันช์เข้าไปแก้วเดียวก็สารภาพหมดเปลือกล่าถอยไปเอง กมลชนกสะใจที่ กำจัดคู่แข่งไปได้คนหนึ่ง แต่ยังมีนายเบสที่กำลังมาแรงแซงโค้งสุดประเสริฐอีกคนที่เป็นหนามยอกอกอยู่

    เบสรับทองตราไปส่งที่โรงแรมแล้วก็บอกว่าสิ่งที่ตนทำไปเพราะชอบเธอ ทองตรายืนยันว่าตนคิดกับเขาแค่เพื่อน เบสก็ตื๊อไม่เลิก กระทั่งขอให้ทองตราไปทำงานกับตนจะเพิ่มเงินเดือนให้อีกเท่าตัวหรือสองสามเท่าก็ได้แล้วแต่เธอจะพอใจ ทองตราไม่พอใจถามว่าเห็นตนเป็นคนยังไง

    กมลชนกกลับโรงแรมแปลงร่างแล้วแอบฟังอยู่ ฝืนสังขารให้ดูเข้มแข็งโผล่ไปถามว่าคุยอะไรกันอยู่ท่าทางซีเรียสเชียว เบสไหว้แล้วฟ้องว่า “เลขาของพี่ยังไม่ยอมรับรักผมสักที กมลชนกยิ้มขำๆ บอกว่าเรื่องอย่างนี้มันอยู่ที่ผู้หญิงว่าเขาอยากรักหรือเปล่า การตบมือข้างเดียวยังไงมันก็ไม่ดังอยู่ดี ยิ้มให้เบสแล้วขอตัวไป ทองตราฉวยโอกาสเดินตามเจ้านายไป

    “แล้วเย็นนี้ผมมารับนะครับตรา” เบสจงใจตะโกนให้กมลชนกได้ยิน กมลชนกได้ยินแล้วยิ้มสะใจอย่างถือไพ่เหนือกว่า

    ooooooo

    กมลชนกเข้าไปในห้องทำงานอย่างอ่อนเปลี้ยจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เขาโทร.บอกกาญจนาว่าตนท้องเสียรุนแรงเพิ่งออกจากโรงพยาบาลเมื่อเช้านี้ ถ้าไม่มาทำงานทองตราก็จะยิ่งสงสัย รบกวนคุณแม่ขอตัวช่วยจะได้ไหมตนไม่ไหวแล้ว

    กาญจนาเสียงแข็งว่าไม่ได้ ตัวเองทำอะไรไว้ก็จัดการเองอย่าเอาคนอื่นเกี่ยวด้วย แล้ววางสายเลย เทวาอยู่ใกล้ๆถามว่าใจดำเกินไปหรือเปล่า กาญจนาย้อนถามว่าถ้าไม่ทำอย่างนี้ มันจะดีขึ้นไหม เทวาเงียบกริบไม่กล้าเถียง

    ขณะนั่งหน้าซีดหมดแรงอยู่ที่โต๊ะทำงาน ทองตราเข้ามาเห็นเธอตกใจถามว่าไม่สบายหรือเปล่า เขาเล่นบทอ้อนทันทีว่าเมื่อคืนทำงานดึกไปหน่อยเลยเป็นไข้ เธอถามว่าจะไปนอนพักที่ห้องพยาบาลก่อนไหม เขาส่ายหน้าอิดโรยบอกว่ายังมีงานต้องทำ มองซึ้ง
    ถามว่า “คุณเป็นห่วงผมเหรอ”

    “คุณเป็นเจ้านายฉันก็ต้องเป็นห่วงสิคะ” ทองตราตอบไม่กล้าสบตา ทันใดเขาก็ลุกพรวดจะไปเข้าห้องน้ำแต่เซจนทองตราต้องรีบประคอง ทั้งคู่สบตากันใกล้มากจนต่างคนนิ่งงันไป

    ในที่สุดกาญจนาก็ทนใจแข็งไม่ได้ไปดูลูกชายที่ห้องทำงาน เห็นทองตรากำลังประคองกมลชนกพอดี เทวาเสนอว่าเรากลับไปก่อนดีไหมเพราะคุณมลมีตัวช่วยแล้ว เชื่อเถอะว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ปล่อยให้คุณมลเป็นอะไรหรอก แนะว่า

    “เรากลับไปนั่งรอให้เขาก่อการรักกันสักแป๊บนึง แล้วค่อยกลับมาเป็นตัวช่วยอีกทีจะดีกว่า”

    กาญจนายิ้ม พยักหน้า ทิ้งเวลาเปิดโอกาสพอสมควรแล้วจึงเข้ามา เห็นกมลชนกนอนแผ่อยู่ที่โซฟา กาญจนาบอกให้ไปโรงพยาบาลดีกว่า กมลชนกอยากไปนอนพักที่บ้าน กาญจนาจึงให้รถไปส่งและให้ทองตราไปช่วยดูแล

    กาญจนารู้ทันอุบายของลูกชาย บ่นกับเทวาว่า ขนาดจะตายก็ยังไม่วายกะล่อน

    ooooooo

    กมลชนกนั่งเบาะหลังกับทองตรา เขาทำท่าเหมือนจะตายมารยามาตลอดทาง เมื่อรถเลี้ยวเข้าคฤหาสน์หรู ทองตรามองอึ้ง กมลชนกแอบปรือตาสังเกตเธอตลอดเวลา

    พอเข้าคฤหาสน์ทองตรายิ่งอึ้งเมื่อป้าอุ่นและคนใช้สี่ห้าคนในชุดยูนิฟอร์มออกมาตั้งแถวรอรับ ป้าอุ่นตกใจถามว่าคุณหนูเป็นอะไร

    “ไม่มีอะไรก็แค่ป่วยน่ะ แต่ไม่ต้องห่วงเรามีเลขาส่วนตัวมาดูแลให้” กมลชนกรีบกันท่าป้าอุ่น แล้วให้ทองตรากับเทวาช่วยกันหิ้วปีกเข้าไป เทวาบอกทองตราว่าพาคุณมลขึ้นไปที่ห้องเลยดีกว่า

    เมื่อประคองกมลชนกเข้าห้องนอนหรูของเขาแล้ว ทองตราเอากระเป๋าสะพายของตัวเองไปวางไว้ที่มุมห้อง เทวาฝากให้เธอช่วยดูแลคุณมลด้วย แล้วกลับไป

    ทองตราช่วยถอดเสื้อสูทและเนกไทให้ กมลชนกที่สำออยเต็มที่แอบมองเธออย่างใกล้ชิดตลอดเวลา เธอจัดการให้เขานอนแล้วบอกว่าพักผ่อนเสียตนจะเข้ามาดูเป็นระยะหรือถ้ามีอะไรก็ให้เรียกได้ตลอดเวลา

    ก่อนเทวากลับ เขาเข้าไปกำชับป้าอุ่นในครัวว่าอย่าให้ใครขึ้นไปรบกวนข้างบนเด็ดขาด แล้วกระซิบ กระซาบว่า

    “เพราะเขาเป็นว่าที่เจ้าสาวของคุณมล”

    ป้าอุ่นดีใจมากรับปากแข็งขัน พอดีทองตราเดินเข้ามา เทวาบอกว่าวันนี้ต้องเหนื่อยหน่อยแต่ถ้าตนประชุมเสร็จจะรีบกลับมาดูแลแทน ระหว่างนั้นป้าอุ่นแอบมองทองตรายิ้มปลื้ม

    เมื่อทองตรากลับไปที่ห้องกมลชนกอีกครั้ง เขาอ้อนว่าไข้สูงให้เธอเช็ดตัวให้ เสร็จแล้วเธอไปบอกป้าอุ่นที่ห้องครัวให้ช่วยทำข้าวต้มให้คุณมล ทำเสร็จแล้วช่วยยกไปให้ด้วย

    แอนกับน้ำฝนสองสาวใช้มองทองตราคุยกันว่า นึกว่าเธอเป็นแฟนคุณมลเสียอีกเพราะตั้งแต่เลิกกับ

    คุณแขไป คุณมลก็ไม่เคยพาใครมาที่นี่อีกเลย

    ทองตราอมยิ้มบอกว่าเข้าใจผิดตนเป็นแค่เลขา ป้าอุ่นที่รู้จากเทวาแล้ว พูดเป็นนัยว่า ไม่แน่นะคุณตราน่ารักออก

    พอทองตราเดินมาถึงหน้าห้องนอนของกมลชนก ก็โทรศัพท์ถึงนายมลด้วยความเป็นห่วง กมลชนกรับโทรศัพท์โดยไม่ดูหน้าจอ ทักไปทันทีว่า “สวัสดีครับ ผมกมลชนกพูดครับ” ทองตรามองโทรศัพท์คิดว่าตัวเองโทร.ผิดรีบขอโทษ ถามว่านี่เบอร์คุณกมลชนกหรือ เขาตกใจแต่กะล่อนเอาตัวรอดได้ฉับพลัน สวมบทนายมลคนครัว บอกว่าตนแกล้งอำเธอเล่น

    “หือ...นายนี่มันน่า...”

    กมลชนกนอนในห้องหรูคุยกับทองตราในฐานะนายมลคนครัว หยอกล้อเธออย่างร่าเริง พอทองตรารู้ว่านายมลไม่เป็นอะไรมากก็วางสาย กมลชนกมองโทรศัพท์บ่น “อ้าว...โทร.มาแค่เนี้ย...”

    พอดีป้าอุ่นยกข้าวต้มมาให้ กมลชนกรีบเอาโทรศัพท์ซ่อน ชักผ้าห่มคลุมหลับตาทันที

    ทองตราเข้ามา เขาก็ทำเป็นมืออ่อนแรงอ้อนให้เธอป้อนข้าวต้มให้ พอเธอป้อนก็คิดเอาเองว่าเธอมีใจให้ ทองตราป้อนเล่าไปว่า “เวลาพ่อหรือพี่ทิวป่วย ฉันก็ต้องป้อนให้ทุกครั้ง คุณต้องกินให้มากหน่อยนะคะ จะได้มีแรง”

    กมลชนกฟังแล้วเซ็ง ที่ตัวเองมโนจนเคลิ้มไปเอง

    ooooooo

    ทั้งสองไปนั่งคุยกันที่ศาลากลางสระน้ำ บรรยา-กาศร่มรื่นเย็นสบาย กมลชนกเริ่มขึ้นก่อนว่าตนไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนายเบสถึงได้มาตามตื๊อขอเป็นแฟนเธอนัก ถามว่าแล้วเธอมีใจให้ใครรึยัง เท่าที่รู้มีคนมาเสนอให้เลือกถึงสองคนแล้ว

    “แต่ฉันไม่อยากเลือก และไม่อยากถูกเลือกค่ะ” เขาแซวว่าระวังจะขึ้นคานนะ “ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่คะ ชีวิตนี้ มีอะไรดีๆให้ทำอีกตั้งเยอะ ไม่ใช่มีแต่เรื่องนี้” เขาหยั่งเชิงว่านายเบสก็รวย สุดประเสริฐก็รวย ทองตราถามว่า “พวกเขารวยแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะคะ”

    เขาถามอีกว่าแล้วเรื่องที่มีคนจะมาแย่งตัวเธอไปทำงานล่ะ? เธอบอกว่าเมื่อเช้าเบสก็เสนอแถมให้มากกว่าเขาถึงสองเท่า กมลชนกเสนอทันทีว่าตนยินดีจะให้มากกว่านั้น

    “พวกเศรษฐีเขาคิดเป็นกันแค่นี้เหรอคะ กรุณามองฉันให้เป็นคนไม่ใช่สินค้าที่จะมาแย่งกันซื้อ” เขาแก้ว่าตนไม่ได้คิดขนาดนั้น “แต่คุณกำลังทำให้ฉันคิดและขอให้คุณจำไว้ว่าเงินซื้อฉันไม่ได้ และถ้าฉันจะอยู่หรือไป ก็ต้องไม่ใช่เพราะเงิน”

    ทองตราโกรธเดินหน้าเชิดออกไป กมลชนกที่ลองเชิงจนเจอดีถึงกับเหวอ แต่ยังเดินตามไปถามว่าโกรธตนหรือ เธอบอกไม่ได้โกรธแค่ไม่พอใจนิดหน่อย แต่ตนก็ต้องทำให้เขาพอใจเพราะไม่อย่างนั้นตนอาจตกงานได้

    “คุณตรา อย่าประชดผมได้ไหม แล้วสิ่งที่ผมทำไปผมก็มีเหตุผลเหมือนกัน” เธอถามว่าเหตุผลอะไร เขาตอบทันทีว่า “เหตุผลของใจ” แล้วจับมือสบตาอ้อน “คุณตรา ถ้าผมจะขอเป็นหนึ่งในตัวเลือกของคุณบ้างจะได้ไหม”

    ทองตรามองหน้าเขาอึ้งตะลึงงัน...พลันก็เห็นรถหรูเข้ามา เธอบอกว่าท่านประธานกับคุณอาเทวามาแล้ว กมลชนกบอกว่าตนจะไปบอกเขาว่าคิดยังไงกับเธอ ทองตรา ตกใจห้าม เขาถามว่าทำไม หรือเธอมีใครแล้ว เธอบอกว่ากำลังดูๆอยู่ เขาเปรยว่า “คงเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟกต์มากสินะ คุณถึงพูดคำนี้ออกมา”

    “ถ้าคำว่าเพอร์เฟกต์ของคุณหมายถึงความรวยก็คงต้องบอกว่าไม่ใช่ แล้วฉันก็เป็นเลขา คุณเป็นเจ้านาย ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูท่านประธานจะทำให้ท่านไม่สบายใจ” เขายืนยันขอเป็นตัวเลือกของเธอ ทองตราตัดบทว่าอย่าเสียเวลาดีกว่า

    “การที่ผมจะรักใครสักคนไม่มีคำว่าเสียเวลา แล้วคุณก็ไม่ต้องลำบากใจ ผมแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว แยกสถานะของเจ้านายกับคนที่อยากจะรักคุณได้” ทองตราถอนใจขอตัวแล้วเดินไป กมลชนกเรียกไว้พอเธอหันมาเขาขอร้อง

    “ขอโอกาสนั้นให้ผม ส่วนผลจะออกมายังไงก็อยู่ที่การตัดสินใจของคุณ”

    ooooooo

    กาญจนากับเทวามาหากมลชนกที่ศาลากลางน้ำ กมลชนกส่งสัญญาณให้เทวา แล้วบอกว่าตนรู้สึกเพลียๆ ขอตัวไปพัก เทวาจึงพาไป เปิดโอกาสให้กาญจนาได้อยู่กับทองตราตามลำพัง กาญจนาถามถึงทองทิวกับคุณพ่อ เธอบอกว่าสบายดี

    กาญจนาชมว่าดูจากทองทิวคุณพ่อเธอคงเป็นคนน่ารัก ทองตราหัวเราะบอกว่าคุณพ่อเป็นคนง่ายๆ มองโลกในแง่ดีและมองแม่อย่างเข้าใจ เลยไม่มีใครขัดใจแม่

    “ฉันไม่แปลกใจทำไมหนูเป็นคนคิดดีและมีสติอยู่ตลอดเวลา เพราะมีต้นแบบที่ดีนี่เอง ว่าแต่ที่บ้านแม่มีอำนาจเต็มใช่ไหม” ทองตรายิ้มรับ กาญจนาเล่าความเป็นมาของบ้านหลังนี้ว่าสร้างขึ้นมาด้วยความรักและความหวังที่จะให้ลูกชายคนเดียว ชมกมลชนกว่าเป็นคนอ่อนโยนมีน้ำใจเป็นผู้ชายที่อบอุ่น ตอนนี้ก็ลุ้นแต่เรื่องคู่ครองอยากให้เขาเจอคนดีๆ ถามหยั่งว่า

    “หล่อ รวย การศึกษาดีอย่างนี้หนูว่าพอจะเข้าตาผู้หญิงดีๆกับเขาบ้างไหม” ทองตราบอกว่าคุณสมบัติอย่างนี้ต้องมีอยู่แล้ว กาญจนาถามเข้าเป้าทันทีว่า “รวมถึงหนูด้วยหรือเปล่า แล้วสเปกหนูเป็นยังไงจ๊ะ”

    “หนูไม่มีสเปกหรอกค่ะ ขอแค่เป็นคนดี อยู่ด้วยแล้วสบายใจเหมือนพ่อก็พอแล้ว”

    กาญจนาฟังแล้วยิ้มปลื้ม

    ฝ่ายเทวาเดินมากับกมลชนกถามว่าทำคะแนนไปถึงไหนแล้ว เขาบ่นว่าตนกำลังจะต้อน คุณอากับคุณแม่ก็เข้ามาพอดี ปรารภว่าดูเธอไม่มีทีท่าว่าจะชอบตน นายเบสหรือสุดประเสริฐ เธอน่าจะชอบนายมลคนครัว เทวาบอกว่าไม่ว่าจะชอบมลคนไหนเขาก็ได้เปรียบอยู่แล้วเพราะเธอไม่เห็นแก่เงิน ไม่ว่านายมลคนนี้หรือนายมลคนครัวก็คนเดียวกัน

    กาญจนาขอบใจทองตราที่ช่วยดูแลกมลชนกอย่างดี บอกเทวาให้โทร.เรียกรถจะไปส่งทองตราที่บ้านตอบแทนที่เธอช่วยดูแลกมลชนกมาทั้งวัน แอบบอกเทวาว่าอยากไปดูเทือกเถาเหล่าก่อเธอว่าเป็นยังไงด้วย จะได้ส่งเสริมว่าที่สะใภ้ได้ถูก กำชับอย่าแพร่งพรายเรื่องนี้ให้กมลชนกรู้เด็ดขาด ตนอยากเซอร์ไพรส์เขา สั่งให้แวะซื้อกระเช้าผลไม้ไปด้วย

    พอจะกลับ ทองตรานึกได้ว่าลืมกระเป๋าไว้ที่ห้องกมลชนกขอขึ้นไปเอา แต่ขึ้นไปก็หาเขาไม่เจอแล้ว นึกว่าเขาอยู่ในห้องน้ำจึงเดินไปบอกหน้าห้องน้ำว่าตนลืมกระเป๋าเลยมาเอา

    ที่แท้...พอทองตราออกไปกมลชนกก็ขี่บิ๊กไบค์กลับไปที่บ้านอาม่าสั่งโอ๊คซ่อนรถไว้ให้ดีอย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด

    หารู้ไม่! ที่ข้างบ้าน รณยุทธแอบดูอยู่ตั้งแต่ต้นแล้ว!

    ไม่นาน กาญจนากับเทวาก็พาทองตรามาส่ง ทองม้วนดีใจจนเนื้อเต้น แนะนำให้รู้จักพลตรีรณยุทธแล้วเชิญเข้าบ้าน กาญจนาทักทองทิวอย่างเอ็นดูว่าเมื่อไหร่จะเปลี่ยนใจมาทำงานที่โรงแรมเสียที ทองทิวขอให้ตนพร้อมก่อนตอนนี้เอายัยตราไปก่อนก็แล้วกัน ทองม้วนตื่นเต้นมาก เชิญกาญจนากับเทวาอยู่ทานข้าวด้วยกันตนมีพ่อครัวฝีมือดีมาก แล้วขอตัวไปดูในครัว ชวนทองทิวไปด้วย พอออกมาก็ถามว่าทำไมไม่ไปทำงานกับคุณกาญจนา ให้รีบไปทำแล้วขอเงินเดือนเยอะๆ

    “ไม่เอาผมเล่นตัว สรุปว่าที่เรียกผมออกมาก็เพราะเรื่องนี้ใช่ไหมแม่ ผมรู้นะว่าแม่คิดอะไรอยู่ งั้นแม่ก็เปลี่ยนใจมาเชียร์เพื่อนผมกับยายตราซิ รับรองว่าเขารวยกว่าใครและรวยได้ดั่งใจแม่จริงๆ”

    “ก็รู้ แต่ขอดูให้แน่ใจอีกที ว่าระหว่างเจ้าของโรงแรม เจ้าของบริษัททัวร์กับด็อกเตอร์อนาคตไกล ฉันควรจะเลือกใคร จะแต่งกับใครดี” ถูกกำไลขัดคอว่าตกลงใครจะเป็นคนแต่งกันแน่ “เจ๋ออีกแล้ว ไปเตรียมตัวเอาน้ำไปเสิร์ฟให้แขกได้แล้วไป” ทองม้วนเสียงเขียวตาขวางใส่กำไล แล้วก็เดินเข้าไปในครัวสั่งนายมลวันนี้ให้ทำอาหารจีนกวางตุ้งก็แล้วกัน

    กมลชนกสะดุ้งแต่ก็คุยว่าไม่ว่าอาหารสัญชาติไหนตนทำได้หมด ทองม้วนกำชับให้ทำสุดฝีมืออย่าให้ตนเสียชื่อล่ะ

    พอทองม้วนออกไป กมลชนกก็โทรศัพท์ให้โอ๊คมาช่วยพาไปซื้อของและมาทำอาหารจีนกวางตุ้งให้ที วันนี้มีแขก

    ooooooo

    กาญจนากับเทวาออกไปชมสวนรอบบ้าน กาญจนาถามทองตราว่าได้ข่าวว่าที่นี่มีคนหน้าเหมือนกมลชนกใช่ไหม ทองม้วนชิงตอบว่าก็นายมลพ่อครัวคนเก่งนั่นแหละแต่ตอนนี้เขาไปซื้อของ กลับมาจะให้มาพบคุณกาญจนา

    ไม่ทันไร เบสก็มาที่บ้านถามว่าทองตรากลับ

    หรือยังตนติดต่อไม่ได้เลย พอรู้ว่ากลับมาแล้วเจ้านายเขาเพิ่งมาส่งเมื่อกี๊นี้เอง เบสน้อยใจบ่นว่าเธอไม่โทร.บอกว่าจะกลับเองปล่อยให้ตนรอเก้อ ทองม้วนปลอบว่าจะจัดเวลาให้ปรับความเข้าใจกันแล้วเชิญเข้าบ้าน

    เบสเจอกาญจนาและเทวาล้วนเป็นคนคุ้นเคย ทองม้วนเลยชวนกินข้าวด้วยกันจะได้ช่วยคุณกาญจนาดูพ่อครัวเราว่าจะหน้าเหมือนคุณกมลชนกจริงไหม เบสบอกว่าวันนี้โชคดี นอกจากจะได้ร่วมโต๊ะและพบกับผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือแล้ว ยังจะได้เห็นคนหน้าเหมือนพี่มล มันน่าตื่นเต้นจริงๆ ทองทิวฟังแล้วหนักใจแทนเพื่อน

    ทองม้วนสั่งกำไลให้ไปดูว่านายมลกลับมาหรือยัง ถ้ามาแล้วให้รีบมาที่นี่เลย กำไลแจ้นไปที่ครัวเจอกมลชนกพอดี บอกว่าคุณนายให้มาตาม เขาอ้างว่าจะรีบทำอาหารเดี๋ยวจะไม่ทัน กำไลบอกว่าคุณนายให้ไปโชว์ตัว แขก

    คนรวยเขาอยากเห็นเจ๊กันมาก ว่าแล้วจับมือเขาลากออกไปเลย

    พอไปปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนที่ห้องรับแขก กมลชนกในคราบนายมลยกมือไหว้อ่อนช้อยมีจริต สวัสดีทุกคน ทองทิวหวาดเสียวจนไม่กล้ามอง แต่รณยุทธจับตามองไม่กะพริบ

    แต่พอกมลชนกเห็นแม่ อาเทวาและที่สำคัญเห็นเบสจ้องเขม็งอยู่ก็ไปไม่เป็น กาญจนาทำทีบอกว่าก็เหมือนอยู่ เบสแย้งว่าเหมือนมากๆเลยอย่างกับปลอมตัวมา ทองตราเสริมว่าถ้าบอกว่าเป็นคนคนเดียวกันก็ต้องเชื่อ

    กมลชนกยิ่งฟังก็ยิ่งหนาว ฉับพลันก็ทำตุ้งติ้งร้อง “อ๊ายยย...ดีใจที่สุดเลยค่ะ ที่ทุกคนเห็นเป็นเอกฉันท์ว่าหนูเหมือนคนรวยคนนั้นเอามากๆ ปลื้มปริ่มติ่มซำมากๆ เพราะหนูสวยใช่ไหมคะ”

    เบสเสนอว่าถ้ามีโอกาสให้เชิญพี่มลมาที่นี่ดีกว่าเอามาประชันกันจะจะไปเลย กมลชนกทำปากกล้าแต่ขาสั่นบอกว่าดีตนก็อยากเห็นเขาใจแทบขาดแล้ว ทองม้วนหมั่นไส้ปรามว่าเยอะไปแล้ว ไล่ให้ไปทำอาหารเสีย เดี๋ยวตนจะไปเป็นลูกมือให้ กาญจนาขอไปดูด้วย

    เมื่อสถานการณ์เปลี่ยน กมลชนกไลน์ไม่ให้โอ๊คมาที่ห้องครัว ตัวเองทำใจดีสู้เสือเข้าครัวไปอย่างทะมัดทะแมง

    ทองม้วนพากาญจนาเข้ามาเหมือนดูโชว์ ถามนายมลว่าเมนูวันนี้มีอะไร กมลชนกนึกถึงเมนูที่เพิ่งสั่งโอ๊คไปยังจำได้ก็รายงานอย่างคล่องแคล่ว

    กมลชนกปลุกใจสู้ จับกระทะตั้งไฟ แล้วบรรเลงลีลาการทำครัวควงตะหลิวเคาะกระทะช้งเช้งอย่างพ่อครัวมืออาชีพ เสร็จแล้วบอกทองม้วนว่าต่อไปคือผัดกระเฉดไฟแดง ถามว่ายังจะยืนอยู่ในนี้ไหม

    ทองม้วนยังสยองกับการผัดผักบุ้งไฟแดงจนเกือบถูกไฟคลอก รีบชวนกาญจนาและทุกคนออกไป กมลชนกดีใจที่ทองม้วนหลงกล คิดจะตามโอ๊คมาทำอาหาร แต่กำไล ดั๊น...วิ่งเข้ามาแทน เขาจึงจำต้องทำอาหารต่อไปทั้งที่ทำไม่เป็น

    อาหารที่ตั้งโต๊ะวันนี้ หน้าตาสีสันสวยงาม ทองม้วนหน้าบานเป็นจานเชิง เชิญทุกคนชิม แต่พอตักเข้าปากทุกคนก็อมไว้อย่างพะอืดพะอมเพราะรสชาติกลืนไม่ลงจริงๆ ทองม้วนทำหน้าชื่นบอกว่าอาหารแบบนี้ทำให้เรามีสุขภาพดีกันถ้วนหน้า แล้วตัวเองก็กินอย่างเอร็ดอร่อย ทุกคนจำต้องทำตาม

    เบสละเลียดอาหารเข้าปากอย่างเกรงใจ หันมองนายมลพ่อครัวที่ยืนทำหน้าตายอยู่อย่างสงสัย

    ก่อนกลับ กาญจนาแอบเข้าไปจิกลูกชายว่าพ่อครัวหัวป่าก์ฝีมือดีมากทำอาหารให้คนกินเกือบตาย กมลชนกขอโทษคราวหน้าจะแก้ตัวใหม่ กาญจนาถามว่าจะโกหกอย่างนี้ไปอีกนานไหม ข้างหน้าจะเป็นยังไง จะจบตรงไหนหรือจะแค่ขายผ้าเอาหน้ารอดไปวันๆอย่างนี้ ถ้าความแตกเมื่อไหร่ตัวเองก็มีตายกับตาย ถึงเวลานั้นก็ต้องกลับไปนอนเป็นขยะแห้งอยู่ที่บ้านตามเดิม

    กมลชนกถูกแม่อบรมจนพูดไม่ออก ก่อนออกไป กาญจนายังพูดย้ำเยาะว่า

    “สม-น้ำ-หน้า...จ้า...ลูกรัก”

    เมื่อกาญจนาลากลับ ทองม้วนบอกว่าคราวหน้าอย่าลืมพาคุณกมลชนกมาด้วย เบสบอกว่าตนก็อยากเห็นสองคนอยู่ด้วยกัน กาญจนาถามเบสจะกลับไปเลยไหมเขาบอกว่าตนยังมีธุระยังต้องฝากเนื้อฝากตัวเป็นแขกประจำของบ้านนี้

    ระหว่างนั่งรถกลับ กาญจนาปรารภกับเทวาอย่างหมายตาทองตราเป็นสะใภ้ ชมว่าทุกคนในบ้านดีหมด

    เว้นแต่แม่ที่ดูจะล้นทะลักไปหน่อย รักลูกหวงลูกจนเกินเหตุ

    ooooooo

    เบสยังอยู่ที่บ้านทองตรา เขาเปิดโน้ตบุ๊กให้ทุกคนดูโปรแกรมทัวร์จีน ทองม้วนสนใจมาก แต่รณยุทธขออยู่บ้านดีกว่า ทองทิวสวนว่าตนอยากไปแอฟริกาไปดูอนาคอนด้า เบสบอกว่าอยากไปไหนตนจะจัดให้และจะพาไปด้วยตัวเองเลย

    ทองตราเดินเข้ามาพอดี ทองม้วนชวนให้มาดูโปรแกรมทัวร์กัน เบสรีบเสนอว่าเธออยากไปเที่ยวไหนบอกมาเลยจะให้เอากำไลไปด้วย กำไลดีใจจนกรี๊ดเหมือนเสียสติ ทองตราติงว่าไปทัวร์ต้องใช้เงินจะไปฟรีได้ยังไง เบสบอกว่ามันเป็นโควตาพักฟรี เที่ยวฟรีและมีพ็อกเกตมันนี่จากบริษัทที่ทำกำไรได้ตามเป้าด้วย ตนไม่ต้องจ่ายอะไรเลย ทองตราจึงตกลง

    กำไลดีใจวิ่งไปบอกนายมลที่ห้องครัว แต่เอะใจว่าไม่มีชื่อเขา จึงไปขอเบสให้ เบสบอกว่าได้ไปทุกคนไม่ต้องขอ

    ทองม้วนปลื้มเบสมากบอกให้ทองตราไปนั่งคุยกันประสาหนุ่มสาวที่มุมสวย ทองตราจำต้องไปตามใจแม่

    เมื่อไปนั่งคุยกันตามลำพัง เบสบอกว่าวันนี้คุณแม่เมตตาตนมาก จับมือมองหน้าบอกว่าเมื่อทุกอย่างราบรื่นตนก็พร้อมแล้วที่จะรักเธอ ทองตราย้ำว่าอย่าลืมว่าเราเป็นเพื่อนกัน

    “ตราก็รู้อยู่ว่าผมไม่อยากเป็นแค่เพื่อน ผมรู้ว่าผมไม่เคยมีค่ามีความสำคัญสำหรับตรา ผมเลยมักจะถูกลืมเสมอ เหมือนวันนี้ที่ตราไปดูแลเขาจนลืมผม ปล่อยให้ผมรอ หรือว่าตราชอบเขา” เบสเค้นน้ำตามาคลอปริ่ม

    สำเร็จ! ทองตราสงสารจับมือเขาอย่างรู้สึกผิด กมลชนกเดินมาเห็นพอดี ทนดูไม่ได้จึงเดินหนีไป

    ทองตราชี้แจงว่ากมลชนกคือเจ้านายและไม่มีวันเป็นอย่างอื่น เบสยิ้มอ้อนว่างั้นก็รับปากเป็นแฟนกับตน ทองตราขอเวลาคิดอีกนิด เบสจึงเอ่ยลา นัดพรุ่งนี้จะมารับ อวยพรให้นอนหลับฝันดี โบกมือบ๊ายบายอย่างสดชื่น

    ขณะจะเดินเข้าบ้าน ทองตราเห็นกมลชนกเดินเศร้าอยู่ พอเธอทัก เขาถามว่าแฟนกลับไปแล้วหรือ เธอถามว่ารู้ได้ยังไงว่าเบสเป็นแฟน เขาบอกว่าดูจากเบสรู้สึกว่าเขารักเธอมาก ทองตราเลยผสมโรงประชดว่าถ้าเขาคิดอย่างนั้นตนก็เห็นด้วย เพราะผู้หญิงก็น่าจะดีใจที่มีคนมารัก

    “คุณตราว่ามีแฟนเป็นเศรษฐีมันดีไหมครับ”

    เธอตอบทันทีว่าดี ใครๆก็ชอบเศรษฐีกันทั้งนั้น ย้อนถามว่าเขาคิดอะไรอยู่ “คิดว่ายังไงคนจนก็ไม่เคยอยู่ในสายตาของใครๆใช่ไหมครับ” กมลชนกยิ้มเศร้าก้มหน้าเดินไป

    คืนนี้ ขณะที่นอนอยู่ในห้องตัวเอง ต่างคนต่างคิดถึงเรื่องที่ได้คุยกันก่อนนี้ กมลชนกคิดถึงที่ตนเคยเสนอขอเป็นหนึ่งในตัวเลือกของเธอ หยิบโทรศัพท์โทร.ในนามกมลชนกบอกเธอว่าพรุ่งนี้จะคุยเรื่องธีมงานเลี้ยงพนักงาน ทองตราตกใจเพราะยังไม่ได้คิดแต่รีบรับปากว่าได้ค่ะ

    วางสายแล้วพยายามคิดแต่ก็คิดไม่ออกจึงหยิบเสื้อคลุมสวมทับลงไปเดินที่สนามหญ้าหน้าบ้านเผื่อผ่อนคลายและคิดงานออก กมลชนกเห็นจึงเดินมาถามว่ายังไม่นอนหรือพรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้านะ

    ทองตราเครียดจนเขารู้สึก บอกว่าเธอเครียดตนจะไม่เครียด ตบมือสั่ง “มิวสิก” แล้วตัวเองก็ร้องเพลงลูกทุ่งสนุกๆ พลางรำวงไปด้วย ทำท่าสนุกบ้างบ้าๆบอๆบ้างจนทองตราหัวเราะขำ ทำให้เธอปิ๊งไอเดียธีมงานเลี้ยงพนักงานประจำปียกแม่โป้งให้กมลชนกแล้ววิ่งเข้าบ้านไปอย่างดีใจ

    ทองตราพิมพ์หัวข้อธีมงานเลี้ยงพนักงานประจำปีที่โต๊ะทำงานในห้องนอนอย่างลื่นไหลนึกสนุกไปกับงานที่คิด

    รุ่งขึ้นกำลังเตรียมจะไปทำงาน ก็ได้รับไลน์จากกมลชนกว่า “วันนี้ให้มาที่ออฟฟิศก่อน 08.00 น.” เธอดูนาฬิกาแล้วไลน์ตอบไปว่า “คงไม่ทันต้องรอรถและรถติดค่ะ” เขาไลน์มาทันทีว่า “รออยู่ที่นั่น”

    จู่ๆก็มีรถหรูมารับที่บ้าน ทองม้วนตื่นเต้นมากทองตรา

    บอกว่าวันนี้กมลชนกให้คนมารับ รณยุทธถามว่าแล้วเบสที่นัดไว้ล่ะ เธอจึงฝากแม่ช่วยบอกเบสด้วยว่าวันนี้มีงานด่วน

    ทองตราออกไปไม่นานเบสก็มาถึง พอรู้ว่ากมลชนกส่งคนมารับทองตราไปแล้วเห็นว่ามีงานด่วน เบสไม่พอใจแต่เก็บอาการ ขอบคุณทองม้วนและลากลับ บึ่งรถไปหน้าเครียด

    ทองตรานั่งรถออกไปแล้วจึงจับได้ว่าที่แท้คนขับรถคือกมลชนกเอง เธอถามว่าทำแบบนี้ทำไม เขาบอกว่าท่านประธานอนุมัติรถประจำตำแหน่งไว้รับส่งเธอ ตนเลยลองขับมารับดู เธอบอกให้จอดรถจะลงไปนั่งด้านหน้ากับเขา

    “ไม่ต้อง วันนี้ผมจะเป็นคนขับรถให้คุณเอง”

    เมื่อไปถึงห้องทำงานทองตราเสนอธีมงานเลี้ยงพนักงานประจำปี บอกว่าเราจะจัดให้เป็นรำวงย้อนยุค บรรยากาศคล้ายงานวัดแทนที่จะเป็นวงดนตรีสมัยใหม่ ในงานมีการเล่นแบบดั้งเดิมและมีอาหารพื้นบ้านสี่ภาคด้วย

    ทั้งเทวาและกมลชนกเห็นด้วย เทวาบอกว่าแค่นึกภาพก็สนุกแล้ว กมลชนกฝากไปขอบคุณนายมลด้วย เธอรับคำและโทร.หานายมลทันทีแต่ไม่มีคนรับสาย

    คิดว่านายมลคงติดงาน จึงเดินเข้าไปที่โต๊ะทำงานของกมลชนกเพื่อหยิบเอกสาร โดยถือโทรศัพท์ไปด้วย พอได้เอกสารเธอโทร.หานายมลอีก

    โทรศัพท์ของกมลชนกที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้น เธอสงสัยลองกดปิดดู โทรศัพท์ก็เงียบ ลองอีกก็เป็นอีก เลยจะเดินเข้าไปดู กมลชนกเดินออกมาถามว่ามีอะไรหรือ

    “เปล่าค่ะ ก็แค่เห็นโทรศัพท์คุณดังก็เลยจะไปดูให้ กลัวมีอะไรด่วนน่ะค่ะ” เธอตอบแก้เกี้ยว เขารีบไปหยิบดูเห็นเบอร์ของทองตราโชว์ก็กลบเกลื่อนว่า เพื่อนจากอังกฤษโทร.มาคงจะมีเรื่องด่วนถึงโทร.มาตอนนี้ ตนคงต้องรีบโทร.กลับ ทองตราจึงเปิดประตูออกไป

    พอทองตราออกไป กมลชนกเป่าลมจากปากเหมือนรอดตายหวุดหวิด...ฝ่ายทองตราออกไปแล้วมองโทรศัพท์ตัวเองสงสัยว่าเป็นไปได้ยังไง อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น...

    ทองตราโทร.ไปขอบคุณนายมลที่ทำให้ตนได้ไอเดียในการจัดงาน กมลชนกอยู่ในห้องทำงานคุยในแบบของนายมลอย่างอารมณ์ดี คุยเสร็จก็เปิดประตูชะโงกหน้ามาบอกทองตราว่าเดี๋ยวเข้ามาช่วยดูอะไรให้หน่อย

    ทองตราเข้าไปนั่งเสิร์ชหาภาพบรรยากาศงานวัด กมลชนกนั่งข้างๆชะโงกเข้าไปดูด้วย ทั้งสองใกล้ชิดกันไม่รู้ตัว

    จู่ๆ แขไขไฉไลก็ผลักประตูเข้ามาพร้อมกับไววิทย์ ทองตรากับกมลชนกผละจากคอมพิวเตอร์ แขไขไฉไลไม่พอใจแต่ปั้นหน้ายิ้มถามว่าดูอะไรกันอยู่สนุกเชียว ทองตราจึงขอตัวออกไปข้างนอก แขไขไฉไลถามกมลชนกว่าตอนนี้ว่างไหมจะชวนไปคุยธุระกับคุณแม่หน่อย เขาบอกว่าไม่ว่าง เธอจึงไปกับไววิทย์

    ทองตรานั่งที่โต๊ะทำงาน เห็นแขไขไฉไลเดินเชิด

    ผ่านไป เธอรีบลุกตามไปถามว่ามาพบท่านได้นัดไว้ หรือเปล่าแขไขไฉไลปรี๊ดแตกถามว่าทำไมต้องนัดในเมื่อใครๆก็รู้ว่าตนเข้านอกออกในที่นี่ได้อย่างอิสระมานานแล้ว

    ทองตราทำหน้าที่อย่างเคร่งครัดไม่ยอมให้เธอเข้าไป จนเกือบถูกตบ โชคดีที่กาญจนากับเทวาเปิดประตูออกมาเจอ แขไขไฉไลเปลี่ยนสีหน้าทันที ไหว้กาญจนา แล้วขอบคุณทองตราอย่างอ่อนหวานที่มาบอกไว้ทัน

    ไม่อย่างนั้นตนก็คงผลีผลามเสียมารยาทเข้าไปแน่เลย กาญจนาถามว่ามีเรื่องอะไรกันหรือเสียงดังเชียว

    “เข้าใจผิดกันนิดหน่อยเรื่องไม่ได้นัดคุณแม่ เขาไม่ยอมให้เราเข้าไปน่ะค่ะ” แขไขไฉไลเล่าเหมือนฟ้องในที ไววิทย์ก็ขอโทษที่ทำให้ตกใจ

    “ครั้งนี้ไม่เป็นไร แต่ครั้งหน้ารบกวนนัดล่วงหน้าจะดีกว่านะคะ ขอบใจมากนะหนูทองตรา เรื่องนี้ไม่มีปัญหาอะไรเชิญหนูกลับไปทำงานเถอะจ้ะ”

    “ค่ะ ท่านประธาน” ทองตราเดินกลับไป

    แขไขไฉไลแอบจิกตามองตามทองตราไปอย่างเอาเรื่อง

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้
    30 ก.ย. 2563

    03:15 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันพุธที่ 30 กันยายน 2563 เวลา 06:08 น.