ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    พ่อครัวหัวป่าก์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ส่งทองม้วนกับทองตราไปที่ห้องอาหารจีนแล้ว เทวาเดินกลับมาหากมลชนกที่รถถามว่าจะไปหาอะไรกินกับอาก่อนไหม เขาทำหน้าเหนื่อยบอกว่าไม่ไหว วันนี้ต้องคอยหลบ ขนาดไปหลบแอบดูแม่ก็ยังจับได้ เทวาถามว่าแอบดูเป็นไงบ้าง

    “ค่อยหายเหนื่อยหน่อย ทีแรกผมนึกว่าคุณแม่จะไม่เล่นด้วยเสียอีก”

    “คุณมองเห็นรึยังว่าถ้าเราตั้งใจทำอะไรให้ผู้ใหญ่เขาได้เห็นว่าเราทำจริงเขาก็พร้อมที่จะยืนอยู่ข้างเราเพียงแต่คุณมลต้องตั้งใจให้ตลอด อย่าทำให้คุณแม่ผิดหวังอีกล่ะ”

    กมลชนกรับคำอย่างหัวอ่อน เทวาบอกว่าตนต้องไปแล้วอยากได้อะไรเดี๋ยวให้เด็กเอามาให้

    “ไม่ล่ะครับ ตอนนี้สิ่งที่ผมอยากทำที่สุดคือนั่งนิ่งๆ แล้วหลับตาลงเพราะวันนี้ผมเหนื่อยจริงๆคุณอา...” พูดแล้วขึ้นรถเอาหมวกและแว่นตาใส่ปรับเบาะเอนนอนหลับผล็อยไปทันที เทวามองสงสารก่อนเดินไป

    ฝ่ายกาญจนาและทองม้วนคุยกันอย่างถูกคอ ทองม้วนบ่นทองทิวว่าไม่เป็นโล้เป็นพายมีเงินเท่าไหร่ก็กินเที่ยวหมด ขณะเดียวกันก็ชมทองตราว่าเป็นลูกที่ได้ดั่งใจ ช่างเก็บช่างออมไม่สุรุ่ยสุร่ายเหมือนแม่ ทองตรายิ้มแหยแก้ว่าตนน้อยกว่าแม่นิดหนึ่ง กาญจนามองอย่างเอ็นดูบอกทองม้วนว่า

    “หนูทองตรามาทำงานที่นี่ ฉันจะดูแลแกเหมือนลูกเหมือนหลาน ไม่ต้องห่วงนะคะ”

    ทองม้วนขอบคุณ บอกว่าแค่ได้ทำงานที่นี่ตนก็เบาใจแล้ว ฝากกาญจนาดูแลด้วย และให้ทองตรากราบขอบคุณคุณป้า พอทองตรายกมือไหว้นอบน้อม กาญจนา บอกว่าเจอกันอีกครั้งในวันที่เราได้มาทำงานร่วมกัน ทองม้วนจึงเอ่ยลาจะได้ไม่รบกวนเวลามากเกินไป กาญจนา เชิญวันหลังมาใหม่ โรงแรมเรายินดีต้อนรับเสมอ

    เทวาเดินเข้ามารับสองแม่ลูกลงลิฟต์ไปชั้นล่าง พอเดินผ่านล็อบบี้เจอเบสเข้าพอดี ทองม้วนถามว่าเบสมาทำอะไรที่นี่ เทวาชิงตอบแทนว่าเบสเป็นลูกค้ารายใหญ่ของโรมแรม มาเซ็นสัญญามูลค่าเป็นร้อยล้าน พอเห็นทองม้วนตาโตถามว่าเป็นร้อยล้านเชียวเหรอ เบสคุยโวว่านี่เป็นโปรเจกต์เล็กๆเท่านั้น

    ทองตราเห็นแม่ออกอาการตื่นคนรวยรู้สึกอายมากรีบชวนแม่ไป เบสพูดออกตัวว่าวันนี้ตนติดงานสำคัญไม่อย่างนั้นจะไปส่งถึงบ้านเอง ทองตรารีบบอกว่าไม่เป็นไรตนเอารถมา เบสจึงขอไปส่งที่รถ

    เทวาลุ้นระทึกอยู่ รีบไลน์บอกกมลชนกว่า “เบสกำลังจะไปส่งที่รถนะครับ” แล้วเดินนำทั้งสามไปที่รถ แต่กมลชนกหลับอยู่ไม่ได้ดูโทรศัพท์ จนกระทั่งทองตราไปเคาะกระจกรถจึงสะดุ้งตื่นปลดล็อกประตูให้ พอเห็นเบสก็หน้าเหวอ เบสเปิดประตูรถเชิญสองแม่ลูกขึ้นรถแล้วขอตัวกลับ เดี๋ยวจะไม่ทันนัดลูกค้า ไหว้ลาทองม้วนแล้วส่งสายตาบอกทองตราว่า

    “ผมไปนะตรา ว่างเมื่อไหร่ ผมจะไปหาที่บ้านนะ”

    ทองม้วนเห็นรถจอดในที่วีไอพีก็ตำหนิว่านายมลเอามาจอดในที่ของผู้ใหญ่ได้ไงเสียมารยาท ขอโทษเทวาที่คนขับรถของตนเสียมารยาทไปหน่อย

    “ไม่เป็นไรคุณกาญจนาสั่งผมให้เอารถมาจอดที่นี่เพราะคุณนายเป็นแม่ของเพื่อนซี้ท่านเอ็มดีของเราก็เลยกลายเป็นแขกวีไอพีของโรงแรมไปโดยปริยาย” เทวากะล่อนจนทองม้วนปลื้ม พอเทวาปิดประตูรถ กมลชนกก็รีบขับไป

    ooooooo

    วันนี้รณยุทธิ์นั่งอ่านตำราโหรอยู่ที่โต๊ะสนามหน้าบ้าน เห็นทองทิวเดินมาจึงเรียกไปถามว่ารู้จักหัวนอนปลายเท้าของนายมลแค่ไหน ตนดูมันชักยังไงไม่รู้ ทีแรกก็ดูตุ้งติ้งเหมือนตุ๊ด แต่ตอนนี้เหมือนไม่ใช่ ดูสายตาเหมือนจะชอบยัยตราด้วย

    ทองทิวกลบเกลื่อนว่าเป็นไปไม่ได้ พ่อคิดมากไปเองมากกว่า พ่อบอกว่านายมลเป็นคนดีคงไม่คิดร้ายกับยัยตรา แต่ถ้าแม่รู้เข้าได้หนาวกันทั้งบ้าน ย้ำว่ายังไงก็ต้องช่วยกันเป็นหูเป็นตาดูแลน้องให้ดี ทองทิวรับปากจะดูแลน้องเองพ่อไม่ต้องห่วง

    ขณะนั่งรถกลับ ทองม้วนถามทองตราว่าได้เห็นหน้ากมลชนกไหม เธอบอกว่าไม่เห็นหน้าเพราะเขาป่วยกลัวจะติดตนเลยหันหลังให้และรีบให้ตนออกมา ทองม้วนปลื้มชมว่ารวยแล้วยังมีน้ำใจรู้จักห่วงคนอื่น

    ทองม้วนถามเรื่องกมลชนกจนทองตราถามว่าแม่กำลังคิดอะไร ทองม้วนบอกว่ากำลังเทียบว่ากมลชนกกับเบสใครจะรวยกว่ากัน จะได้เอาไว้ตัดสินใจว่าใครจะเข้าวิน รอคุณสุดประเสริฐอีกคนก็ครบ ตนจะได้เลือกให้อย่างรอบคอบและครบครัน กมลชนกทนฟังไม่ได้แทรกขึ้นอย่างหมั่นไส้ว่า

    “คุณนายนี่ก็ดีนะคะ หายใจเข้าออกเป็นเงินเป็นทองตลอดเวลา แถมยังกล้าที่จะเอาชีวิตของลูกสาวไปเป็นเดิมพัน ไปเป็นตัวประกัน” ทองม้วนถามว่ามีแม่ที่ไหนที่ไม่อยากให้ลูกได้ดี กมลชนกย้อนถามว่า “แล้วทำไมไม่ถามคุณตราบ้างล่ะคะว่าอยากได้ดีแบบนี้ไหม”

    “ว่าไง...ยัยตรา”

    ทองตรายิ้มแหยมองแม่แล้วทำหน้าดุให้นายมลหยุดพูด แต่เขาไม่หยุด ถามต่ออีกว่า

    “แล้วถ้าไอ้กมลชนก หรือไอ้เบสที่คุณนายชื่นชมเขาเพราะความรวยเป็นคนไม่ดีล่ะ”

    ทองม้วนโวยว่าทำไมเรียกเขาว่าไอ้ อิจฉาเขาหรือ ทองตราเลยขัดขึ้นว่าไม่ว่ารวยหรือจนก็เป็นคนเหมือนกัน

    “ไม่เท่า ยังไงก็ไม่มีวันเท่า แกจนก็ต้องเจียม อย่าไปวิจารณ์ อย่าไปว่าเขาเดี๋ยวก็ได้จนอยู่อย่างนี้ไปทั้งชาติ”

    ทองตรามองแม่หนักใจ กมลชนกเหลือบมองทองม้วนหน้าเครียด

    ooooooo

    เย็นนี้ ขณะเดินออกจากโต๊ะอาหารที่บ้าน ทองตรา ถามทองทิวว่าเพื่อนพี่เป็นยังไงบ้าง ทองทิวบอกว่าพรุ่งนี้ให้ไปดูเอาเองหรือจะหาข้อมูลไว้เอาใจเจ้านาย ทองตราบอกว่าแค่ลองถามดูเท่านั้น ทองม้วนพูดอย่างหมั่นไส้ว่าน้องถามก็ยังจะกั๊ก

    พอเข้าห้อง ทองม้วนก็โทร.หาเบสบอกว่าพรุ่งนี้ทองตราจะไปทำงานที่โรงแรมในตำแหน่งเลขาหน้าห้องของคุณกมลชนก เบสอึ้ง ทองม้วนบอกว่าที่โทร.มาบอก ก็เผื่อว่าถ้าเบสผ่านแถวนั้นจะได้แวะไปทักทายยัยตราบ้าง ย้ำก่อนวางสายว่า

    “แล้วอย่าให้เขารู้ล่ะ ว่าแม่โทร.มาบอก”

    เบสฟังแล้วเครียดทันที ฝ่ายทองม้วนพอคุยกับเบสเสร็จก็เข้าไปในห้องทองตราดูเธอจัดของเตรียมไปทำงานพรุ่งนี้ พูดอย่างภูมิใจว่าใครได้ลูกสาวแม่ไปทำงานก็หายห่วงเรื่องงานเรื่องความซื่อสัตย์ ทองตราบอกว่าอย่างนั้นก็แฟร์อยู่แล้ว ถามแม่ว่ามีอะไรหรือเปล่า

    “เปล่า แม่แค่อยากจะมาบอกให้หนูรู้จักเอาใจคุณป้ากับลูกชายเขาบ้างนะ” ทองตราถามว่าทำไมต้องทำอย่างนั้น

    “ก็แม่เห็นว่าเขาเมตตาหนู ดีกับหนู เออ...แล้วพ่อเบสก็เหมือนกันอย่างเพิ่งสลัดเขาออกไปล่ะ”

    ทองตราบอกว่าเบสเป็นเพื่อนตน แล้วกับคุณป้าตนก็รักและเคารพท่านอยู่แล้ว ทองม้วนแก้เกี้ยวว่าแม่ก็แค่บอกไปอย่างนั้นเอง แล้วออกไปเลย พอพ้นห้องก็หน้าหงิกที่ลูกไม่ได้ดั่งใจ ทองตรามองตามแม่อย่างรู้ทัน ได้แต่เหนื่อยใจ

    รุ่งขึ้น ก่อนทองตราจะไปทำงาน ทองม้วนให้กำไลเรียกทุกคนในบ้านไปไหว้ศาลพระภูมิให้ปกป้องคุ้มครองให้ทองตราโชคดี ขอให้เจ้านายรักและเมตตา และให้ทุกคนในครอบครัวเรา เฮงๆๆ รวยๆๆ ยังมีแก่ใจอวยพรเผื่อนายมลกับกำไลด้วย

    พอทองตราขับรถออกจากบ้าน กมลชนกก็วิ่งอ้าวไปปีนบันไดข้ามไปบ้านอาม่า ครู่เดียวก็แปลงร่างขึ้นรถหรูขับออกไปโอ๊คปิดประตูรั้วแล้ววิ่งเข้าบ้านอาม่าเพื่อแปลงร่างเป็นนายมลปีนรั้วข้ามไปบ้านทองตราเช่นกัน

    กำไลเกาะรั้วดูการเคลื่อนไหวที่บ้านอาม่าร้องอย่างตื่นเต้นว่าเจ้าของใหม่บ้านอาม่าดูท่าจะรวยมากเลยเห็นมีรถหลายคัน แต่ไม่เคยเห็นหน้าคนเลย ทองม้วนอยากไปทำความรู้จักเผื่อได้พึ่งพาอาศัย ได้ยินกำไลก็ร้องอย่างตื่นเต้นอีกว่า

    “นั่นไงคะ พ่อครัวฝรั่งหล่อมากๆ”

    รณยุทธิ์หยอกว่าอาจจะเป็นเนื้อคู่ของกำไลก็ได้ กำไลขอให้ทองทิวช่วยเป็นล่ามให้ ทองทิวบอกว่าจะล่ามโซ่ไว้จะได้ไม่ไปเที่ยวเพ่นพ่าน แล้วออกไปทำงาน

    กำไลงอนตุปัดตุป่องหาว่าทองทิวว่าตนเป็นหมาจะจับล่ามโซ่ จะออกไปข้างนอก ทองม้วนถามว่าจะไปไหน กำไลบอกว่าจะไปหาซื้อหนังสือภาษาอังกฤษเดี๋ยวมา ทองม้วนกับรณยุทธิ์ต่างขำความล้นของกำไล

    ooooooo

    เช้านี้ เบสถือช่อดอกไม้ไปให้ทองตราในการมาทำงานวันแรก เขาต่อว่าที่เธอได้งานแล้วไม่บอกกันไม่ให้ความสำคัญกับตนเลย ทองตราบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันตนให้ความสำคัญอยู่แล้ว แต่นี่แค่มาทำงานจะบอกทำไม

    เบสมอบช่อดอกไม้ติดนามบัตรให้แล้วขอตัวไปทำงานบอกว่าตอนเย็นจะมารับไปกินข้าวกัน เธอบอกว่าได้ แล้วถือช่อดอกไม้เข้าลิฟต์ไป เทวามาคอยรับที่หน้าห้องทำงานก่อนแล้ว เชิญเธอไปที่โต๊ะทำงาน เธอวางช่อดอกไม้บนโต๊ะ มือถือเทวาดังขึ้นเขาดูหน้าจอเห็นรูปกมลชนก จึงขอตัวออกไป ทันใดโทรศัพท์ภายในดังขึ้น ทองตรารับสายประเดิมงานวันแรก

    “สวัสดีค่ะ คุณกมลชนกยังไม่มาค่ะ...ได้ค่ะ สักครู่จะไปนะคะ”

    ที่หน้าโรงแรม กมลชนกในมาดนักธุรกิจใหญ่เดินเท่เข้ามา เบสเห็นรีบเข้าไปไหว้ ทักว่าไม่ได้เจอกันนานเลย กมลชนกถามว่าเบสมาทำไม เบสบอกว่าเอาดอกไม้มาให้เลขาของเขา กมลชนกถามว่าแฟนกันหรือ

    เบสบอกว่าใช่และขอเขาอย่าใช้งานเธอหนักฝากให้ช่วยดูแลเธอด้วยตนหวง กมลชนกถามว่ารู้จักกันนานหรือยัง

    “นานแล้วครับสมัยเรียนเราก็รักกันมาก ผมไปรับไปส่งเธอทุกวันเราเคยมีความฝันร่วมกันว่าถ้าเรียนจบเราจะแต่งงานกันแล้ววันนี้ฝันของผมใกล้จะเป็นจริงแล้วครับ” กมลชนกแสดงความยินดีด้วย “ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับพี่ วันนี้ผมมีประชุมเช้า” เบสไหว้ลาแยกไป

    “เลขาผมเสน่ห์แรงไม่เบา มาทำงานวันแรกก็มีหนุ่มๆมารุมตอมแล้ว” กมลชนกบ่นประชด

    “ก็แรงมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่งั้นคุณมลจะยอมลดตัวไปเป็นคนครัวหรือ” เทวาถามยิ้มๆ แล้วผายมือเชิญกมลชนกเข้าลิฟต์

    พอเข้าห้องเห็นช่อดอกไม้วางที่โต๊ะของทองตราก็หยิบดู เห็นนามบัตรของเบสก็เบ้ปากเดินเข้าห้องไป

    ทองตราไปหากาญจนาที่ห้อง กาญจนาบอกว่ากมลชนกเป็นคนใช้เลขาเปลือง แต่ละคนอยู่ได้ไม่นานก็ลาออก แต่จู่ๆเขาก็เดินเข้ามาบอกว่าอยากได้เลขาและก็ได้เธอมานี่แหละ บอกทองตราว่า

    “นายมลเขาชอบคนขยันอดทน ทำงานเนี้ยบ มีระเบียบวินัยและใส่ใจในงาน แต่ถ้าเป็นแฟนเขาจะชอบผู้หญิงอ่อนหวานเป็นแม่บ้านแม่เรือน และต้องจริงใจ”

    “เรื่องงานหนูพอเข้าใจแต่เรื่องแฟนไม่ทราบว่าทำไมต้องบอกหนูด้วยคะ เพราะนั่นมันเป็นเรื่องของเจ้านาย หนูไม่กล้าไปก้าวก่ายหรอกค่ะ”

    กาญจนากลบเกลื่อนว่า บอกเผื่อไว้หนูจะได้ทำ ตัวถูก แล้วให้กลับไปทำงานเสีย มองทองตราที่เดินไปยิ้มปลื้ม...

    ooooooo

    ทองตรากลับมานั่งที่โต๊ะรอเวลาที่จะได้พบหน้าเจ้านายวันแรก ครู่หนึ่งเทวาเข้ามาถามว่าพร้อมหรือยัง เธอดีใจตื่นเต้นบอกว่าพร้อมแล้ว เทวาจึงเชิญไปด้านใน บอกว่าท่านเอ็มดีรออยู่แล้ว

    กมลชนกใส่แว่นตากำลังดูข้อมูลตลาดหลักทรัพย์ที่หน้าคอมพิวเตอร์อย่างเคร่งเครียด ทองตราไหว้เอ่ยสวัสดี เขาเงยหน้าถอดแว่นมองเอ่ยตอบด้วยเสียงนุ่มลึก “สวัสดีครับ นี่คงเป็นคุณทองตราเลขาของผม เชิญนั่งครับ”

    พอเห็นหน้ากันเต็มตา ทองตราตะลึงงันไปทันที เธอสะบัดหน้าเรียกสติตอบเบลอๆว่า “ใช่ค่ะ”

    กมลชนกถามว่าทำไมถึงมองหน้าตนแปลกๆ

    มีอะไรหรือเปล่า เธอบอกว่าไม่มีอะไรเพียงแต่เขาหน้าเหมือนใครบางคนที่ตนรู้จัก เขาถามติดตลกว่าตนหน้าโหลขนาดนั้นเลยหรือ ถึงทำให้เธอตกใจอึ้งไปเลย

    “ค่ะ เหมือนมาก จนฉันไม่อยากจะเชื่อเลย”

    “ต้องเชื่อแล้วล่ะครับ ว่าผมก็คือผม” ดูนาฬิกาแล้วชวน “ไป เราต้องไปประชุมกันแล้วนะครับ”

    ทองตราเดินตามไปทั้งที่ยังงงๆ พอถึงห้องประชุมเล็ก เขาสั่งเธอที่ถือไอแพดมาด้วยว่า

    “ผมอยากให้คุณไปคิดธีมงานเลี้ยงสังสรรค์พนักงานประจำปีของโรงแรมเราว่าควรจะเป็นยังไง แบบไหนดี อาทิตย์หน้าคุณต้องพร้อมมาพรีเซนต์” เธอตาโตตกใจถามว่าให้เวลาแค่อาทิตย์เดียวหรือ เขาพยักหน้า เทวาชี้แจงเพิ่มว่า

    “ปีหนึ่ง เราจะได้มาสังสรรค์มาพบปะพูดคุยกันก็วันนี้ อยากให้งานออกมาสนุกและให้ทุกคนมีความสุขที่สุด”

    “ได้ค่ะ” ทองตรารับคำทั้งที่ใจหวั่น แล้วก้มหน้า ก้มตาจดบันทึกการประชุม

    ประชุมเสร็จกลับมานั่งที่โต๊ะ เทวาก็หอบแฟ้มหนักอึ้ง เดินยักแย่ยักยันมาให้ที่โต๊ะ บอกว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องศึกษาและต้องหาให้เจอถ้าคุณมลต้องการ เห็นเธอมองอึ้ง ถามว่าไหวไหม เธอจำต้องตอบว่า “ไหวค่ะ”

    “นี่แค่ส่วนหนึ่งที่เลขาต้องรู้ เดี๋ยวพรุ่งนี้อาจะเอามาให้อีก”

    พอเทวาเดินออกไป โทรศัพท์ที่โต๊ะก็ดังขึ้นเป็นสายจากกมลชนก เธอรับสาย...

    “ค่ะ...จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

    ooooooo

    เมื่อทองตราเดินเข้าไปในห้อง กมลชนกบอกว่าเรียกเธอมาเพื่อจะให้เรียนรู้งานเลขาเพิ่มเติม เธอถามว่ายังมีอีกหรือ

    “ใช่...เพราะเลขาต้องรู้ทุกเรื่องของเจ้านายเหมือนเป็นคนเดียวกัน เริ่มที่คุณต้องรู้ว่าผมชอบอะไรไม่ชอบอะไร รสนิยมแบบไหน ใส่เสื้อผ้ารองเท้าไซส์อะไร”

    “นอกจากเรื่องงานแล้ว ต้องมีเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอคะ” พอถูกย้อนถามว่าคุณทำได้ไหม เธอรีบตอบ “ได้ค่ะ”

    กมลชนกบอกให้เตรียมตัวไปข้างนอกกับตน เธอถามว่าไปไหนก็ถูกตัดบทว่าไม่ต้องถาม ไปกับตนเดี๋ยวนี้ ทองตรารับคำแล้วรีบเดินไป กมลชนกมองตามทองตราที่รีบทำตามคำสั่งยิ้มมีแผน

    ทองตรางานเข้ามากจนทำอะไรไม่ถูก รีบเก็บแฟ้มบนโต๊ะและเตรียมออกไปกับเจ้านาย พลันเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากทองม้วนที่โทร.มาจากห้องประชุมสมาคม ท่ามกลางเพื่อนคุณหญิงคุณนาย ถามว่าทำงานวันแรกสนุกไหม เธอตอบรีบๆลนๆว่าก็ดีค่ะ

    ทองม้วนต้องการอวดว่าลูกตัวเองทำงานได้เงินเดือนสูง เตือนว่าให้ทำงานสมกับเงินเดือนครึ่งแสนที่เขาจ้างนะ ทำท่าจะคุยไม่หยุด ทองตราเห็นกมลชนกเปิดประตูมองมาหน้านิ่งแล้วเดินไปที่ลิฟต์ เธอรีบบอกแม่ว่า

    “เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะคะ หนูมีงานต้องทำ” แล้ววางสายเลย

    “จ้ะลูกขอให้สนุกกับงานนะจ๊ะ” ทองม้วนทำปากจุ๊บๆใส่โทรศัพท์โชว์เพื่อนๆแล้วยิ้มปลื้ม

    ทองตราวางสายจากแม่แล้วคว้ากระเป๋าถือวิ่งตามกมลชนกไป

    ooooooo

    ทองตราวิ่งมาทันกมลชนกที่หน้าลิฟต์ เขาถามว่าก่อนมาทำงานที่นี่เธอเคยฝึกงานที่ไหนมาก่อนไหม เธอบอกว่าเคย

    “แล้วเขาเคยบอกไหมว่า ในเวลางานเราควรจะทุ่มเทให้กับการทำงานให้มากที่สุด และควรจะปิดโทรศัพท์มือถือในเวลาทำงาน เพราะทุกย่างก้าวของการทำงานเวลาเป็นเงินเป็นทอง”

    ทองตราหน้าเจื่อนบอกว่าเข้าใจแล้วและขอโทษ เขาขอบคุณที่เข้าใจ พอดีลิฟต์มา ทั้งสองเข้าลิฟต์กดลงไปชั้นล่าง ทองตราแอบสังเกตเปรียบเทียบกมลชนกกับนายมลคนครัวที่บ้านตลอดเวลา จนลิฟต์ลงถึงชั้นล่าง รถโรงแรมมารับ เธอไปนั่งหน้าคู่กับคนขับก็ถูกเขาดุว่าใครบอกให้ไปนั่งตรงนั้น เธอบอกว่าตนเป็นลูกน้องจะให้ไปนั่งกับเจ้านายมันดูไม่เหมาะ

    “นั่นมันความคิดของคุณไม่ใช่ผม คุณลงมานั่งกับผม...เดี๋ยวนี้ เร็ว”

    ทองตรารีบลงมานั่งข้างหลัง เธอนั่งเกร็ง เบียดชิดประตูตัวลีบ เขาชำเลืองดูกระโปรงเธอที่รั้งขึ้นเหนือเข่า เธอรีบดึงลงมา แล้วเขาก็ทำเป็นมองออกไปนอกหน้าต่าง

    กมลชนกพาไปซื้อของในห้าง ทองตราถือของเดินตามเผลอชนเขา ก็ถูกตำหนิว่า สวยแล้วต้องไม่ซุ่มซ่ามหัดมองทางให้ดี แล้วสั่งให้ไปซื้อชาวเวอร์ครีมสำหรับคนสูงอายุที่ผิวแพ้ง่าย เนื้อครีมต้องละเอียดไร้สีไร้กลิ่น และไม่มีสารเคมีเป็นอันตรายกับร่างกายเจือปน ทองตรามองหน้าเขา รับคำ “ค่ะ...ได้ค่ะ”

    ทองตราไปเดินหาชาวเวอร์ครีมที่มีคุณสมบัติครอบจักรวาลกลับมา ก็ถูกใช้ให้ไปซื้อน้ำหอมอีก ย้ำว่า ต้องเป็น “น้ำหอมสำหรับเวิร์กกิ้งวูเม่น เป็นนักบริหารจัดการ เป็นผู้บริหารระดับสูงที่ต้องพบปะผู้คนอยู่ตลอดเวลา ที่สำคัญเธอมีความเชื่อมั่นตัวเองสูงแต่ก็แอบหวานกับผู้หญิงที่ออกแนวสปอร์ตเกิร์ลดูห้าวๆ ชอบเล่นกอล์ฟกับดำน้ำเป็นชีวิตจิตใจ”

    ทองตรารับคำและหาซื้อมาจนได้ เธอกลับมาในสภาพเบลอๆเพราะเทสกลิ่นน้ำหอมทั้งห้าง พอกลับมาเขาบอกว่าลืมซื้ออาฟเตอร์เชฟ คราวนี้บอกให้เธอเลือกดูอย่างที่เหมาะกับตนแล้วกัน ตนจะไปรอที่ร้านกาแฟ

    “ค่ะ” ทองตรารับคำเดินตัวตรงออกไป พอพ้นสายตาเขาก็เดินเป๋ๆขาลากไป พอหาซื้อได้ก็ลากขา

    กลับมาใกล้ร้านกาแฟที่เขานัดก็ฝืนเดินตัวตรงเข้าไป เขาบอกให้นั่งดื่มอะไรก่อนดีไหม เธอว่าไม่ดีกว่าเดี๋ยวจะเสียเวลางาน

    “ไหนดูซื้ออาฟเตอร์เชฟอะไรมา เพราะมันต้องอยู่ใกล้หูใกล้ตาแล้วก็จมูกผม” พอรับไปดูกลับบอกว่า “ยี่ห้อนี้ผมไม่เคยใช้ แล้วทำไมคุณถึงคิดว่ามันเหมาะกับผม”

    “ก็ดูจากบุคลิกสุขุม เยือกเย็น จริงจังกับการทำงาน เนี้ยบในทุกรายละเอียด น่าจะเหมาะกับอาฟเตอร์เชฟที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ น่าจะทำให้รู้สึกรีแลกซ์และสดชื่นได้ค่ะ”

    “อืม...น่าสนใจ งั้นผมจะลองใช้ดูเผื่อมันจะใช้ดีกว่ายี่ห้อที่ผมเคยใช้มา”

    “ค่ะ...ดีค่ะ” ทองตรายิ้มโล่งใจที่ไม่ต้องลากสังขารกลับไปหาซื้อใหม่

    ooooooo

    กลับมาถึงหน้าห้องทำงาน กมลชนกชะงัก เมื่อเสียงแขไขไฉไลเรียกเขาอย่างมีจริต “มลขา...” แล้วตรงเข้าจุ๊บแก้มซ้ายขวาบอกว่า “คิดถึงจังเลยค่ะ”

    กมลชนกเหวอหันมองทองตราเห็นเธอมองอยู่ เขาปรับสีหน้านิ่ง บอกแขไขไฉไลว่าเราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่าโอบเอวเธอพาเดินไปพลางหันสั่งทองตรา “อีกสักครู่ช่วยเอากาแฟไปให้แขกของผมด้วยนะ”

    พอเข้าไปในห้อง เขาผลักแขนแขไขไฉไลออกบอกว่าพอแล้ว อย่าทำอย่างนี้ เธอถามว่าทีเมื่อก่อนทำยิ่งกว่านี้ไม่เห็นมีปัญหา อ้อนว่า “หรือว่ามลลืมที่จะรักแขแล้ว...”

    “เราเป็นเพื่อนกันจะลืมกันได้ยังไง” เขาพูดหน้านิ่ง

    แขไขไฉไลออดอ้อนถึงความหลังเมื่อครั้งยังรักกัน กมลชนกบอกว่านั่นมันเมื่อก่อนแต่เดี๋ยวนี้เธอแต่งงานแล้ว เธอบอกว่าตนหย่าแล้วและวันนี้ก็พร้อมที่จะกลับมาเป็นคนเดิม กมลชนกตัดบทว่าเรื่องของเรามันจบไปแล้ว เพราะเธอเห็นเงินมีค่ามากกว่าความรัก

    เธอบอกว่าตอนนั้นเป็นความบกพร่องโดยสุจริตไม่ได้ตั้งใจ ตนยังรักเขา ยังไงเราก็ต้องกลับมารักกันเหมือนเดิม

    กมลชนกบอกว่าความรักเป็นสิ่งที่บังคับกันไม่ได้และตอนนี้ตนก็มีคนที่รักแล้ว เธอก็ยังตื๊อว่าเมื่อยังไม่ได้แต่งงานก็ขอให้ตนได้มีโอกาสอยู่ใกล้ๆ เขาจะอยู่ในสถานะไหนก็ได้ กมลชนกบอกว่าได้ แต่ตอนนี้ตนขอเวลาทำงาน ให้เธอกลับไปก่อน เธอจุ๊บแก้มเขา เดินออกไปเจอทองตราก็ขอบคุณสำหรับกาแฟ

    พอห้าโมงเลิกงาน เบสก็โทร.บอกทองตราว่าตนมารอที่ล็อบบี้แล้ว เธอบอกว่าจะลงไปเดี๋ยวนี้ กมลชนกได้ยินคิดหาทางไม่ให้เธอไปกับเบส หยิบโทรศัพท์โทร.เรียกให้มารีเช็กเอกสารทางบัญชีให้ทีเพราะพรุ่งนี้เขาจะมาเอาแต่เช้า
    ทองตราไปถึงลิฟต์แล้วเลยต้องกลับมาทำงานตามคำสั่ง

    เพื่อควบคุมทองตราเขาบอกให้นั่งทำงานที่โต๊ะตน แล้วตัวเองก็นั่งคุมอยู่ที่โซฟา

    ฝ่ายแขไขไฉไลออกจากกมลชนกก็ไปหากาญจนาที่ห้องทำงาน ขอโอกาสตนกับกมลชนกอีกครั้ง กาญจนาพูดถึงความเจ็บปวดของกมลชนกตอนที่ถูกเธอสลัดรักว่าเขาเสียใจจนเสียคน แต่ถ้าลูกรักใครแม่ก็รักด้วย ขอให้คนคนนั้นพาลูกของแม่เดินไปในทางที่ดี เป็นคนดี แม่ก็ไม่มีปัญหา

    “ขอบคุณค่ะคุณแม่” เธอไหว้อ่อนช้อยแล้วขอตัวกลับ เดินยิ้มออกไปอย่างมีความหวัง แต่กาญจนากลับเครียด

    เบสมารอทองตราตั้งแต่ห้าโมงเย็น รอจนทุ่มหนึ่งทองตราก็ยังไม่ลงมา โทร.ตามก็ไม่มีคนรับสาย

    กมลชนกถ่วงเวลาจนถึงทุ่มหนึ่งจึงบอกให้ทองตราเลิกได้แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาทำใหม่ เธอดูนาฬิกาตกใจรีบเก็บของ กมลชนกสั่งให้เธอรอที่หน้าลิฟต์เดี๋ยวเราจะลงไปพร้อมกัน

    พอลงถึงชั้นล่าง ทองตรามองหาเบสบอกว่านัดกันห้าโมงเย็นเขาโทร.มาก็ไม่ได้รับสายเพราะมัวแต่ทำงาน กมลชนกถามว่านัดกันที่ไหนตนจะไปส่ง ทองตราบอกที่ล็อบบี้แต่ไม่เป็นไรตนไปเองได้

    “ไม่ได้ ผมไม่ชอบทำให้ใครต้องมาผิดใจกันเพราะผม”

    “ก็ได้ค่ะ” ทองตราเดินนำไป พอเจอเบสเธอขอโทษเพราะมีงานด่วนจริงๆ เบสบอกว่าสำหรับเธอนานแค่ไหนตนก็รอได้ กมลชนกฟังแล้วหมั่นไส้ เดินเข้าไปขอโทษเบสบอกว่าตนผิดเองไม่รู้ว่าเบสรออยู่ และมื้อนี้ขอเป็นเจ้ามือเพื่อไถ่โทษ ทำเนียนชวนไปกินข้าวกัน

    ระหว่างกินข้าวกมลชนกทำเป็นแสดงความยินดีกับความรักที่หวานชื่นของทั้งสอง เบสบอกว่าต่อไปตนจะทำให้ผู้หญิงคนนี้มีความสุขที่สุด ทองตรามองผู้ชายสองคนคุยกันเหวอๆไม่เข้าใจ อึดอัด หนักเข้าก็ขอตัวกลับอ้างว่ากลัวแม่จะเป็นห่วง เบสรีบบอกว่าตนจะไปส่งและพรุ่งนี้จะไปรับมาทำงานแต่เช้าเอง

    กมลชนกเสนอให้แยกกันตรงนี้เลย แล้วขอตัวเดินเท่ออกไปทันที

    ooooooo

    แยกออกมาแล้ว กมลชนกให้ช่างที่อยู่ในรถตู้แปลงโฉมติดหนวดเคราเป็นนายมลคนครัว พอถึงบ้านอาม่าก็ลงจากรถวิ่งเข้าไปในบ้าน อึดใจเดียวทองตราก็กลับถึงบ้านเธอเหนื่อยและถูกรองเท้ากัดเจ็บจนสลัดรองเท้าทิ้งเดินเท้าเปล่าเข้าบ้าน

    ทองม้วนเห็นสภาพของลูกก็รีบเข้าประคองเข้าบ้าน เจอรณยุทธกับทองทิวนั่งอยู่ในห้องรับแขกก็บ่นว่าดูมันใช้งานลูกจนยับเยินขนาดนี้ ตนทำใจไม่ได้

    ทองทิวบอกว่าเด็กใหม่เขาสอนวิชาให้ยังไงก็ต้องยอม ทองตราก็ว่าตนทนได้เพราะอยากเรียนรู้งานให้เต็มที่ รณยุทธชมว่าดีมาก ทองตราชูสองนิ้วบอกว่าตนสู้ตาย แต่ตอนนี้ขอไปหลับตาสักพักก่อน

    กมลชนกที่มาแอบฟังอยู่ มองทองตรายิ้มปลื้ม

    พักพอหายเหนื่อย กลางคืนทองตราในชุดนอนถือแก้วนมลงมานั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย กมลชนกเข้ามาพร้อมเก้าอี้เล็กและน้ำอุ่นกะละมังใหญ่ ให้เธอเอาเท้าแช่น้ำอุ่น ฉีดน้ำหอมปรับอากาศอโรม่า ทองตรารู้สึกสดชื่นชมว่าหอมจัง

    กมลชนกจับเท้าที่บวมแดงของเธอถามว่าเจ็บมากไหม เธอมองเขาพยักหน้า กมลชนกบรรจงนวดเท้าให้ในวันที่เธออ่อนล้า ทองตราลอบมองเขาอย่างซึ้งใจ แต่พอเขาเงยหน้ามอง เธอก็แกล้งหลับตา กมลชนกยิ้มปลื้มที่ได้ทำให้เธอผ่อนคลาย...

    เมื่อเดินกลับมาที่ห้องรับแขกทองตราหันไปมองเขานิ่ง เขาถามว่ามีอะไร อย่าบอกนะว่าหลงรักตนเข้าแล้วเล่นเอาทองตราเขิน เลยด่าบ้า แล้วเล่าว่า เมื่อวานตนเห็นกมลชนกก็อึ้ง เพราะเหมือนนายมลอย่างกับแกะ บรรยายว่า

    “ต่างกันแค่มีกับไม่มีหนวด แววตาเขาก็ไม่หลุกหลิกขี้เล่น เป็นคนสุขุมเยือกเย็น ตรงกันข้ามกับนายหมดเลย และที่สำคัญ หล่อกว่าด้วย” กมลชนกดี๊ด๊าบอกว่างั้นตนต้องโกนหนวดเคราจะได้หล่อกับเขาบ้าง ทองตราบอกว่าถ้าอยากหล่อก็ลองดู เขาลิงโลดบอกว่างั้นก็คอยดูแล้วกันว่าจะหล่อขนาดไหน เธอถามว่าถ้าหล่อแล้วไง

    “ผมก็จะจีบคุณตราเป็นคนแรก ผมอยากเป็นแฟนกับคุณตราจริงๆนะ”

    กมลชนกมองเธอหวานซึ้งจนทองตราปรามว่าอย่าพูดอะไรบ้าๆ เขาบอกว่าตนไม่ได้บ้า แต่อยากรักคุณตราจริงๆทองตราฟังแล้วเหวอพอได้สติก็เดินหนี กมลชนกยิ้มสบายใจที่ได้บอกความในใจกับเธอ มองตามยิ้มปลื้มอย่างมีความสุข

    เมื่อเข้าห้องนอน ทองตรายังใจสั่นหวิว เดินไปทิ้งตัวนอนบนเตียงคิดถึงที่ตนเคยบอกแม่ว่า ตนไม่มีวันคิดกับนายมลเป็นอย่างอื่นได้หรอก และที่พ่อถามเมื่อพูดถึงความรักว่า เคยได้ยินคำว่าบุพเพสันนิวาสไหม...

    ยิ่งคิดก็ยิ่งว้าวุ่นใจ พยายามเรียกสติตัวเองกลับมาห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดกับคนครัวเกินเพื่อน...

    ฝ่ายกมลชนกอิ่มอกอิ่มใจ พอเข้าห้องก็ดึงหนวดเคราปลอมออก บอกตัวเองว่า เราเหมือนกันแล้วนะ

    กมลชนก จะต่างกันก็แค่รวยกับจน นับจากนี้ ใครดีใครได้ แล้วขยำหนวดเคราปลอมทิ้งถังขยะยิ้มสะใจ

    ooooooo

    รุ่งขึ้นนายมลก็โชว์หน้าที่เกลี้ยงเกลาไม่มีหนวดเคราของตนให้ทุกคนดู ทองตราเขินเมื่อนึกถึงที่คุยกับนายมลเมื่อคืนจนไม่กล้าสบตา เมื่อได้เวลาจึงขอตัวไปทำงาน ทองทิวก็จะไป แต่ถูกกมลชนกวิ่งเข้าประกบ กระซิบอย่างลิงโลดว่า

    “ฉันบอกรักน้องแกไปแล้วนะโว้ย”

    ทองทิวหยุดกึกอุทานเหมือนถูกผีหลอก ทองตราได้ยินเสียงหันมอง กมลชนกตะโกนบอกให้ขับรถดีๆนะ แล้วโบกมือบ๊ายบายอย่างร่าเริง พอทองตราเดินไป เขาก็โกยแน่บไปอีกทางเพื่อไปโรงแรมให้ทันในคราบกมลชนก เจ้านายที่ภูมิฐาน

    ที่เคาน์เตอร์โรงแรม กาญจนากับเทวายืนคุยกับเบสในชุดสูทดูดี ทองตราเดินเข้าไปไหว้สวัสดี กาญจนาแนะนำว่า

    “หนู...นี่คุณเบสเป็นเด็กหนุ่มอนาคตไกล เป็นลูกค้ารายใหญ่ของโรงแรมเราจ้ะ” เบสบอกว่าตนกับทองตรารู้จักกันมานานแล้ว เราเรียนมาด้วยกัน “งั้นก็ดีเลย ต่อไปติดต่อประสานงานอะไรจะได้ง่ายขึ้น”

    เทวาที่รู้อะไรดีอยู่แล้วแซวว่าดูท่าเบสคงอยากจะประสานงานกับทองตรามากกว่าอย่างอื่น กาญจนาจึงขอตัวไป

    ทองตราถามเบสว่ามาทำไมแต่เช้า เขาบอกว่ามาจัดประชุม นัดเย็นนี้เราไปกินข้าวด้วยกัน ทองตรา

    บอกว่าได้แต่ตอนนี้ขอตัวไปทำงานก่อน ทองตราตอบคนละอารมณ์กับเบสแล้วเดินไป เบสมองตามเธอไปเซ็งๆ เทวาที่เพิ่งเดินไปได้ยินพอดี

    เมื่อเดินทันกาญจนาที่ทางเดิน เทวาติงว่าถ้า

    กมลชนกได้ยินแม่ตัวเองชื่นชมคู่แข่งต่อหน้าว่าที่แฟนคงปวดใจน่าดู

    “ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะจุดไต้ตำตอขนาดนี้ แล้วเขาก็ดีทุกอย่าง เอาการเอางานมาก ต่างกับนายมลที่

    เพิ่งจะมาเริ่มต้นทำดีแล้วเจ้ามลมันจะดีพอสำหรับผู้หญิงคนนี้รึเปล่าเพราะสุดท้ายมันก็ขึ้นอยู่กับผู้หญิงว่าจะเลือกใคร”

    “งั้นเราก็ต้องมาช่วยกันลองลุ้นดู”

    รุ่งขึ้น เมื่อกำไลเข้าไปเก็บกวาดขยะในห้องนายมล เจอหนวดเคราปลอมที่กมลชนกทิ้งไว้ในถังขยะก็สงสัย เมื่อเจอรณยุทธที่อ่านตำราโหรอยู่ที่สวนหน้าบ้านจึงหยิบขึ้นจากถุงดำถามว่า คุณลุงคิดว่านี่มันคืออะไร?

    รณยุทธบอกว่าหนวดปลอม ถามว่าของใคร ไปเอามาจากไหน กำไลบอกว่าเจอในห้องเจ๊ก็ต้องเป็นของเจ๊ รณยุทธอึ้งไปทันที บอกกำไลว่าเรื่องนี้ขอให้เรารู้กันแค่สองคน ห้ามไปพูดกับใคร

    “ทำไมจะพูดไม่ได้ กำไลรู้ไต๋เจ๊ว่าแอบใส่หนวดปลอมตัวออกไปหากินผู้ชาย เรื่องนี้ก็ต้องขยาย มันน่าขำดีจะตาย”

    กำไลเดินหน้าระรื่นออกไป รณยุทธถือหนวดเคราปลอมมองอย่างครุ่นคิด

    ooooooo

    กมลชนกสั่งทองตราให้ไปดูแลเทกแคร์ลูกค้ากับตน ทองตรารีบเก็บงานบนโต๊ะลุกเดินตามเขาไป

    ทั้งสองไปยืนรอลิฟต์ พอลิฟต์เปิด แขไขไฉไลเดินออกมากับไววิทย์ ไววิทย์ทักกมลชนกว่าไม่เจอกันนานสบายดีหรือ แต่แขไขไฉไลตรงเข้าไปกอดแขนเขาถามว่าจะไปไหน กมลชนกแกะมือเธอออกบอกว่าตนต้องไปทำงาน เธอบอกให้เลขาไปทำแทน อ้อนให้เขาอยู่กับพ่อก่อน เมื่อเขาบอกว่ามีงานจริงๆ เธองอน ตัดพ้อว่า

    “ถ้ามลเห็นงานสำคัญกว่าแขก็ไม่เป็นไรแต่แขขอให้มลนึกถึงวันที่เราเคยรักกันเคยอยู่ด้วยกัน แล้วพ่อแขเขาก็ดีกับมลมาก มลจำได้ไหม” เขาติงว่าเราไม่ควร คุยเรื่องอดีตต่อหน้าคนอื่น “จะอดีตหรือปัจจุบัน มันก็เป็นความจริงไม่ใช่เหรอคะ”

    ไววิทย์ขยิบตาปรามลูกสาวว่าให้มลไปทำงานเถอะเรื่องงานสำคัญที่สุด ว่างเมื่อไหร่ค่อยมาเจอกัน เธอจึงชวนพ่อไปหากาญจนาก่อน เสร็จงานแล้วเราค่อยเจอกัน

    กมลชนกจึงขอตัวเข้าลิฟต์ไปกับทองตรา

    ไววิทย์มองทองตราอย่างสังเกตจนประตูลิฟต์ปิด และทองตราก็แอบมองกมลชนกที่เครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

    แขไขไฉไลกับไววิทย์เข้าไปพบกาญจนาที่ห้องทำงาน ไววิทย์ปากหวานชมกาญจนาว่าไม่เจอกันนานยังสวยเหมือนเดิม กาญจนาเชิญนั่งถามว่าอุตส่าห์มาไม่ทราบว่ามีธุระอะไร

    “ผมแค่อยากจะมาขอโทษกับเรื่องที่ผ่านมา และขอบคุณที่คุณเมตตายัยแข” กาญจนาบอกว่าเรื่องเก่าๆ

    เราลืมมันไปเถอะอย่าคิดอะไรมาก ไววิทย์ยิ้มปลื้ม แล้วเสนอที่สวยแปลงใหญ่ มีป่าและภูเขามานำเสนอ กาญจนายินดีบอกว่าเรากำลังหาที่ดินทำรีสอร์ตหรือโรงแรมพอดี ไววิทย์ยิ้มร่าบอกว่า “งั้นเดี๋ยวผมจะรีบเอาข้อมูลทั้งหมดมาให้ดู”

    กาญจนาให้ส่งทางเมลก็ได้เดี๋ยวคุณเทวาก็จัดการเอามาให้เอง ไววิทย์พูดเสียงอ่อนตาเป็นประกายว่า

    “ถ้าทำอย่างนั้นผมก็ไม่ได้เจอหน้าคุณกาญจน์น่ะสิครับ ผมขอมาด้วยตัวเองและจะมาบ่อยๆดีไหมครับ”

    กาญจนายิ้มแหย ในขณะที่ไววิทย์ยิ้มอย่างหมายมั่นปั้นมือ

    กมลชนกกับทองตรามาเจอเบสที่มาจัดประชุมที่โรงแรม เขาถามเบสว่าพนักงานบริการดีไหมมีอะไรขาดเหลือให้บอก เบสชมว่าบริการดีมากแต่จะให้ตนแฮปปี้กว่านี้ก็ต้องให้เลขามาเทกแคร์ลูกค้าอย่างตนบ่อยๆ ทองตราติงว่าอย่าพูดเล่น เบสกลับบอกว่าเรื่องความรักตนไม่เคยพูดเล่น ตนรักใครรักจริงไม่เชื่อให้ถามพี่มลดู

    เบสพูดจนกมลชนกพูดไม่ออก เบสยังเสนอว่า

    “ยิ่งบริการดีอย่างนี้ ผมต้องมาใช้บริการที่นี่ให้บ่อยและคงต้องถือโอกาสขออนุญาตให้ทองตราได้มีเวลาลงมากินข้าวเย็นกับผมทุกวันจะได้ไหมครับ”

    “นี่มันเรื่องส่วนตัว คงต้องไปตกลงกันเอาเอง ขอตัวนะครับ” กมลชนกเดินไปทำเป็นไม่สนใจ ทองตรารีบตาม

    เบสมองกมลชนกอย่างครุ่นคิด...

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้
    30 ก.ย. 2563

    03:15 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันพุธที่ 30 กันยายน 2563 เวลา 06:09 น.