ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    พ่อครัวหัวป่าก์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    กมลชนกมอบช่อดอกไม้ให้ทองตราเอ่ยอย่างสดชื่นว่าสำหรับวันที่สดใสของเรา ทองตรารับดอกไม้เขินๆ ทุกคนปรบมือยินดีเว้นแต่รณยุทธที่มองหน้านิ่ง

    ทักทายอย่างชื่นมื่นกันครู่หนึ่ง ทองตราขอตัวปรึกษาอะไรบางอย่างกับกมลชนก เขาถามหยอกว่ามีอะไรสงสัยตนอีกหรือ เมื่อไปนั่งกันที่สวนหน้าบ้าน เธอเอาเอกสารและโฉนดที่ดินบ้านอาม่าให้ดูถามหน้าตึงว่า

    “นี่มันคืออะไร หมายความว่ายังไง...ตอบมา”

    “จริงๆแล้วบ้านหลังนี้ลูกชายอาม่าเอามาจำนองไว้กับอาเทวา และไม่มีปัญญามาไถ่ถอน อาเทวาก็เลยเอามาขายให้ผมอีกที และผมก็เพิ่งจะรู้ว่ามันบังเอิญมาอยู่

    ตรงนี้พอดี”กมลชนกปดได้คล่องนึกเอาตัวรอดได้แล้ว แต่เธอถามอีกว่า...

    “แล้วเรื่องคุณปลอมเป็นนายมลเพื่อมาลองใจฉันมันจริงไหม”

    กมลชนกบอกว่าเธอก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ เธอถามว่าแน่ใจหรือว่าไม่ได้โกหก เขาปากแข็งรับรองว่าแน่นอนที่สุด

    “งั้นเชิญทางนี้ค่ะ” ทองตราเดินนำไปที่หน้าบ้านอาม่า “ในเมื่อคุณเป็นเจ้าของบ้าน ช่วยเปิดประตูพาฉันเข้าไปดูหน่อยสิคะ”

    กมลชนกหน้าเหวอแต่เอาตัวรอดได้ บอกว่าตนไม่ได้เอากุญแจมา ทองตราถามจับเท็จว่าเขาเคยมาที่นี่กี่ครั้งแล้ว เขายืนยันว่ายังไม่เคยมาเลย เธอพูดประชดว่า

    “คงจะเป็นเรื่องธรรมดาของเศรษฐี ที่ซื้อบ้านเก็บไว้เป็นมรดก”

    กมลชนกพยักหน้ายิ้มแหย

    ทองตรากลับเข้าบ้านไปคนเดียว ทองม้วนถามถึงกมลชนก เธอบอกว่าเขามีธุระกลับไปแล้ว

    “เมื่อกี๊คุณกมลชนกแกพูด รอแป๊บก็แซ่บแล้วเหมือนเจ๊มลเลยนะคะ” กำไลบอก ทุกคนสนใจทันที กำไลยังเล่าติดลมว่า “กำไลว่าตั้งแต่คุณตราชอบกับคุณกมลชนก บ้านนี้ดูมีความสุข มีแต่เสียงหัวเราะ ยิ่งคุณนายอารมณ์ดีทุกวัน เห็นหมากัดกันก็ยังหัวเราะเลย”

    “ทำไงได้ ก็คนมันมีความสุขนี่ยะ อย่าว่าแต่หมากัดกัน หมากัดแกฉันก็หัวเราะ”

    ทุกคนหัวเราะขำกำไลกับทองม้วน ทองตรามองคนในครอบครัวรู้สึกดีกับบรรยากาศนี้

    ooooooo

    กมลชนกออกจากบ้านทองตราก็ตรงไปบ้านแขไขไฉไลทันที เขากดกริ่งรัวอย่างมีอารมณ์ เธอแปลกใจที่ใครมากดกริ่งรัวขนาดนี้ พอออกไปเห็นกมลชนกก็ตกใจ ปรับสีหน้าทำเป็นตื่นเต้นดีใจ ถามว่ามาเพราะคิดถึงตนใช่ไหม

    “แน่นอนถ้าไม่คิดถึงก็คงไม่มา” แล้วพูดหน้าตึงว่า “ที่ผมมาก็เพราะเบส เขาเอาโฉนดแผ่นนั้นไปให้ทองตรา ผมก็เลยคิดว่าต้องเป็นแผนของคุณ ก็เลยมาถามว่าคุณทำอย่างนั้นทำไมในเมื่อเราตกลงกันแล้ว”

    แขไขไฉไลทำไขสือถามว่าแผนอะไรตนไม่รู้เรื่องและไม่ได้ทำ ใครทำก็ต้องโทษคนนั้น กมลชนกถามว่าเธอจะเอายังไง ตนไม่อยากให้เธอเข้าใกล้ทองตราอย่าไปป่วนเขา เธอย้ำว่างั้นเขาก็รีบไปทำเรื่องที่ดินผืนนั้นไว้ กมลชนกบอกว่าตนต้องทำตามขั้นตอนของบริษัท

    “ไม่มีอะไรที่คุณกมลชนกจะทำไม่ได้ ยิ่งทำเพื่อคุณทองตรายิ่งต้องกล้าทำ” เขาบอกว่าเธอกำลังบีบตน “เปล๊า...ก็แค่เห็นคุณใจร้อนก็เลยลองนำเสนอให้รีบยื่นหมูยื่นแมวกัน” เธอยิ้มเยาะอย่างเป็นต่อ กมลชนกเลยเดินกลับไปอย่างหัวเสีย

    ooooooo

    กมลชนกเครียดที่ถูกแขไขไฉไลจับได้ว่ากมลชนกกับนายมลเป็นคนคนเดียวกัน คิดแก้ไขสถานการณ์แต่ก็ยังเจ้าเล่ห์มีแผนการตามเคย เขาจ้างคนเอาจดหมายไปทิ้งที่ตู้จดหมายบ้านทองตรา เธอมาเห็นจึงเก็บมาอ่านที่ห้อง

    “สวัสดีครับคุณตรา...ตอนนี้ผมได้งานทำแล้วเป็นพ่อครัวของโรงงานแห่งหนึ่ง ถ้ามีเงินเมื่อไหร่ผมจะซื้อโทรศัพท์ใหม่แล้วจะโทร.ไปหาคุณตราเป็นคนแรก และผมได้แนบที่อยู่มาให้เผื่อคุณตรามีอะไรจะให้ผมรับใช้หรืออยากจะมาหา ผมก็ยินดีต้อนรับนะครับ...จากนายมลคนครัว”

    ที่อยู่ที่นายมลให้ คือ “สุสานนิเวศน์” พร้อมด้วยแผนที่เขียนด้วยมือ แต่เธอยังเคืองอยู่ พึมพำเหมือนเดิมว่าทำไมฉันถึงต้องไปหานายด้วย

    รุ่งขึ้นเมื่อไปทำงาน กาญจนาขอบคุณที่เธอให้ โอกาสกมลชนกทำให้ตนรู้สึกสบายใจขึ้น กาญจนาบอกว่า ตนจะถ่ายทอดประสบการณ์การทำงานให้ ทองตรายินดีมากและขอบคุณท่านประธานที่เมตตาตน กาญจนาย้ำว่า

    “ต่อไปนี้หนูต้องคอยอยู่เคียงข้างกมลชนก ต้องรีบเรียนจากฉันไปให้หมด เขาต้องเข้มแข็ง หนูต้องอดทนถ้าทำได้ไม่ว่าอุปสรรคอะไรก็ไม่ต้องกลัว”

    ตกเย็นเลิกงานแล้ว ทองตรากลับมาอ่านจดหมายของนายมลอีกครั้ง เธอเปิดประตูยืนมองห้องคนใช้คิดถึงเจ้าของห้อง รณยุทธผ่านมาเห็นถามว่ายืนดูอะไร เธอตัดสินใจถามว่าระหว่างนายมลกับคุณกมลชนกต่างกันอย่างไร

    “นายมลเป็นคนจน เป็นคนมีความสุข ร่าเริงสดใส พอใจในสิ่งที่มี คนทั้งโลกคือเพื่อน แต่นายมล

    คนรวย เขาจะหมุนไปตามโลกอยู่กับเกียรติยศ ชื่อเสียง คนทุกคนในโลกคือคู่แข่งและแสวงหาไม่มีที่สิ้นสุด แต่ทั้งคู่ก็มีข้อดีและเสีย น่าจะดีถ้ามีทั้งกมลชนกและนายมลในคนคนเดียวกัน”

    ทองตราถามว่าแล้วมันจะเป็นไปได้ยังไง รณยุทธหัวเราะบอกว่า...

    “พ่อแค่พูดเล่นๆน่ะ พ่อไม่อยากให้ลูกกังวลจนทำให้ชีวิตไม่มีความสุข พ่อรู้ว่าลูกรู้สึกยังไง รู้ไหมว่าอาลัยกับอาวรณ์มันต่างกันยังไง” ทองตราส่ายหน้า “อาลัยมันเสียดาย เพราะเคยมีแล้วหายไปแต่อาวรณ์ยังไม่ได้แต่พะวงห่วงหาเขา” เธอรับว่าตนยังรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ต้องถามใจตัวเองให้ดีๆ ว่าความรู้สึกนั้นมันคืออะไรกันแน่...”

    คุยกับพ่อแล้ว ตกกลางคืนเธอถามทองทิวว่าเพื่อนเขาดีจริงไหม ทองทิวบอกว่าเมื่อก่อนแย่แต่เดี๋ยวนี้ดีและดีจนตนก็ยังไม่อยากเชื่อ เธอถามว่าเขาดีเพราะอะไร

    “ก็เพราะแกไง แกคือคนที่ทำให้ไอ้มลมันเปลี่ยนไป” ทองทิวชมว่าเธอวางตัวดีจนกมลชนกเดาไม่ได้อ่านไม่ออก ผู้ชายเลยเห็นคุณค่า ชี้ให้เห็นว่า “พี่รู้ดีว่าไอ้มลมันรักแกมากและรักหมดใจจริงๆ ทีนี้ก็อยู่ที่ว่าแกจะเลือกใคร ราชาหรือยาจก ว่าแต่แกจะถามไปทำไม ถามไปถึงไหนเนี่ย”

    “ก็ถามให้รู้ เพราะหนูจะต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง” เธอยังกั๊กไว้ไม่บอก จนทองทิวมองงงๆ

    ooooooo

    หลังเลิกงานวันนี้ ทองตรานัดแบมบี้กับมินนี่ไปหานายมลที่สุสานนิเวศน์ตามแผนที่ ทั้งสามจอดรถที่ปากซอยแล้วเข้าไปในซอยเล็กๆที่แออัด เด็กเล็กมอมแมม วัยรุ่นเป็นจิ๊กโก๋ ติดยา ผู้ใหญ่ก็เมาเหล้า เสียงทะเลาะเจี๊ยวจ๊าวทั้งซอย

    ทั้งสามเจอจิ๊กโก๋สามคนมาแทะโลม แบมบี้ทำกล้ากร่างทั้งที่ขาสั่นปกป้องเพื่อนจนผ่านไปได้ ซอยลึกผ่านอึกทึกนิเวศน์ไปไม่ไกลก็เจอกระต๊อบโกโรโกโสที่เขียนไว้หน้ากระต๊อบว่า “สุสานนิเวศน์” มีฝากล่องกระดาษที่เขียนคำคมติดไว้ว่า “รักแท้แต่แพ้เศรษฐี”... “ดอกฟ้ากับหมาขี้เรื้อน” และ “อย่าเข้าไปให้เสียเวลา ไม่มีอะไรให้ขโมยเพราะเจ้าของจนมาก”

    แบมบี้พูดขำๆว่า “อีเจ๊นี่ก็ช่างเป็นคนชัดเจนมาก อกหักก็บอกจนมากก็ยังบอก”

    ทั้งสามร้องเรียกนายกมลอยู่หน้ากระต๊อบไม่มีเสียงตอบรับจึงเข้าข้างในเห็นรูปคู่ของนายมลกับทองตราวางอยู่ แต่มองหาและร้องเรียกก็ไม่มีตัวนายมล แบมบี้กับมินนี่มีนัดลูกทัวร์ตอนสองทุ่มจึงชวนทองตรากลับ เธอให้เพื่อนกลับไปก่อนเพราะตนมีเรื่องต้องเคลียร์กับนายมล แบมบี้กับมินนี่เป็นห่วง ทองตรายืนยันว่าที่นี่เป็นบ้านของเขายังไงเขาก็ต้องกลับมา

    แบมบี้กับมินนี่จำต้องกลับไปก่อน กำชับว่าถ้านายมลไม่มาให้โทร.บอกจะมารับ

    เมื่อเพื่อนกลับไปแล้ว ทองตราออกไปนั่งรอ

    นายมลข้างนอก ไม่นานนายมลก็กลับมา เขาดีใจมากที่เห็นเธอมาและบอกข่าวดีว่างานที่ตนสมัครทิ้งไว้ที่กรมแรงงานเขานัดให้ไปสัมภาษณ์วันนี้และตนก็จะได้ไปทำงานที่ดูไบเร็วๆนี้แล้ว

    “ผมกำลังจะมีอนาคตแล้วนะคุณตรา ผมขอโอกาสให้เรากลับมารักกันเหมือนเดิมจะได้ไหม” นายมลจับมือเธอมองเว้าวอน “ผมกำลังจะพัฒนาตัวเองให้มีคุณค่าจะต้องมีอนาคตที่ดีกลับมา คุณตรารอผมนะผมมั่นใจว่าการไปครั้งนี้จะทำให้รักของเราเป็นจริงได้ ผมจะต้องเอื้อมให้ถึงคุณตรา”

    นายมลจับมือมองหน้าบอกด้วยความตื่นเต้นดีใจ ทองตราหลบตาค่อยๆดึงมือออก แสดงความดีใจกับเขาแต่ตนคงทำอย่างนั้นไม่ได้ นายมลหน้าเสียถามว่าทำไมหรือ???

    “ฉันคิดทบทวนดู เรื่องของเรา มันคงยากที่จะเป็นไปได้ และที่ฉันมาก็เพื่อจะมาบอก...” เธอหยุดกล้ำกลืนฝืนพูดอย่างยากลำบาก “ว่าต่อไป...เราจะเป็นได้แค่เพื่อนกัน...”

    นายมลฝืนยิ้ม บอกว่าไม่เป็นไร วันนี้จะทำอาหารมื้อสุดท้ายให้เธอกินเพื่อฉลองมิตรภาพความเป็นเพื่อนระหว่างเรา

    ขณะนายมลไปหาของทำอาหารนั้น ทองตราขอเขาว่า

    “ฉันขอให้นายไปพบคุณกมลชนกกับฉันจะได้ไหม ฉันจะได้หายข้องใจเสียที” เขาบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่นายมลคนจนจะกลายเป็นคนรวย เธอบอกว่า “แต่ไม่รู้ทำไม ฉันยังคาใจตลอด”

    นายมลบอกว่าตนอยากไปมากแต่ไม่มีเวลาเพราะต้องเตรียมตัวบินไปในอีกไม่กี่วันแล้ว

    ทองตราพยักหน้าอย่างเข้าใจ เมื่อนายมลทำอาหารเสร็จยกมาวางตรงหน้า บอกเธอด้วยคำพูดกินใจว่า

    “ถึงแม้มันจะเป็นอาหารที่ทำตามมีตามเกิดที่คนจนเขากินกัน แต่ผมก็ตั้งใจและทำให้ได้แค่นี้ คุณตรา คิดถูกแล้วที่เราจะเหลือไว้แค่ความเป็นเพื่อน เพราะถึงอยู่ไปไม่ว่าใครก็คงจะทนความจนไม่ได้หรอกครับ” ทองตราฟังแล้วอึ้ง จุก นายมลเลื่อนแก้วน้ำส้มคั้นให้บอกว่า “น้ำส้มที่คุณตราชอบกับอาหารมื้อสุดท้าย กินเถอะนะ”

    ทั้งสองฝืนยิ้มให้กัน นั่งกินอาหารไปก็มองหน้ากันไป น้ำตาคลอ เศร้า เจ็บปวด กับความเปลี่ยนแปลงที่จำต้องเป็นไป

    กินอาหารเสร็จ นายมลเดินมาส่งเธอที่ปากซอย พอถึงรถเขาบอกเธอก่อนจากกันว่า

    “ขอบคุณคุณตราอีกครั้งที่เป็นคนทำให้ผมได้รู้จักรักแท้และเพื่อนแท้”

    “ฉันหวังว่าสักวันนายคงจะได้เจอคนที่ใช่และเป็นรักแท้สำหรับนาย”

    “อนาคตก็ยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงเมื่อไหร่ผมจะได้กลับมา แต่ถ้าได้ข่าวคุณตราแต่งงาน ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน จะเป็นยังไงผมก็จะต้องกลับมาร่วมแสดงความยินดีให้ได้ ผมจะไม่มีวันลืมคุณตรา”

    “ขอบใจสำหรับทุกอย่างที่นายมีให้ฉัน ขอบใจจริงๆ และฉันก็จะไม่มีวันลืมมัน” เธอกลั้นน้ำตาพยายามพูดจนจบแล้วหันหน้าหนีรีบขึ้นรถขับออกไป พอพ้นหน้านายมลเธอก็ร้องไห้อย่างที่ใจอยากร้อง...

    กมลชนกในคราบนายมลยืนมองโบกมือลาจนรถลับตาไป...

    ooooooo

    ขับรถกลับถึงบ้าน พอประตูบ้านเปิดออก เธอก็เห็นกมลชนกยืนยิ้มโบกมือให้อย่างร่าเริง เธอยิ้มตอบและขับรถเข้าไป

    พอจอดรถกมลชนกวิ่งเข้ามาถามว่าเธอหายไปไหน ตั้งนาน ตนเป็นห่วงมากรู้ไหม เธอบอกว่าไปบอกลาใครบางคนแล้วยิ้มสดใสบอกว่า “นับจากนี้เราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันและต่อไปฉันก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ค้างคาใจอีกแล้ว”

    ทองตราขอบคุณที่เขาเข้าใจตน กมลชนกบอกว่ายังไงตนก็เข้าใจเธอเสมอแล้วจูงมือเดินเข้าไปในบ้าน

    ฝ่ายแขไขไฉไลพอกลับถึงบ้านก็โทร.จองกระเป๋าแบรนด์เนมและเสื้อผ้าอย่างสบายใจบอกว่าจองไว้ก่อนมีเงินเมื่อไหร่จะมาเอา ไววิทย์บอกว่าเอามากกว่านี้ก็ได้อะไรที่ทำให้ลูกมีความสุขพ่อยินดีทำทุกอย่าง

    เธอเองก็บอกว่าอะไรที่ทำให้พ่อมีความสุขตนก็ยินดีเพราะความสุขของเราซื้อได้ด้วยเงิน

    วันต่อมา กาญจนาก็เชิญสองพ่อลูกไปพบที่ห้องประชุมบริษัท มีกมลชนก ทองตราและเทวาร่วมประชุมด้วยตามเคย

    แขไขไฉไลกราบขอบคุณกาญจนาที่เร่งเรื่องที่ดินได้เร็วทันใจดี แต่พอฟังกาญจนาบอกว่ามีเรื่องที่ทำให้ต้องเร่ง และเทวาชี้แจงว่า เราต้องการซื้อที่ดินแปลงนี้แต่ฝ่ายกฎหมายไปตรวจสอบพบว่าเป็นโฉนดปลอมเป็นที่ทับซ้อนป่าสงวน

    สองพ่อลูกอึ้ง พอตั้งสติได้ก็โต้ว่าไม่จริง ถามว่าเช็กดูดีหรือเปล่าไม่น่าเป็นไปได้ เมื่อกาญจนาและเทวายกเลิกการซื้อที่ดินแปลงนี้ ไววิทย์ขอกลับไปเช็กอีกที อยากรู้ว่าใครกล้ามาหลอกตน ทำเป็นโมโหมากแล้วหุนหันชวนแขไขไฉไลออกไป

    วันต่อมา ขณะพักกลางวัน กมลชนกถามทองตราว่าอยากทานอะไร เธอบอกว่าอะไรก็ได้ แต่ไม่ทันไปแขไขไฉไลก็รี่เข้ามาถามกมลชนกว่าทำไมไม่ทำตามสัญญา เขาจึงบอกทองตราให้เข้าห้องไปก่อนเสร็จธุระแล้วตนจะตามไป

    แขไขไฉไลมาทวงสัญญา กมลชนกถามว่า

    ในเมื่อโฉนดมีปัญหาจะให้ตนซื้อได้อย่างไร เธอตะแบงว่าไม่ซื้อก็จ่ายค่าเสียเวลามา เมื่อเขาไม่คุยด้วยและเดินหนี เธอเอาคลิปที่เขาสัญญาว่าจะซื้อที่ดินแปลงนี้ถ้าเธอเลิกวุ่นวายกับตนและผู้หญิงของตน เธอขู่ว่าจะเอาคลิปนี้มาแฉว่าเขาปลอมเป็นนายมลคนครัวเพื่อหลอกทองตรา ถ้าทองตรารู้ความจริงเมื่อไรเขาก็พังเมื่อนั้น

    เพื่อตัดปัญหา กมลชนกถามว่าเธอต้องการเท่าไหร่ ทีแรกเธอเรียกสิบล้านอึดใจเดียวก็เพิ่มเป็นยี่สิบล้าน

    คิดไปคิดมาขึ้นเป็นห้าสิบล้าน เห็นกมลชนกหยิบเช็คออกมาเธอก็รีบยื่นปากกาให้ พอเขาเซ็นเช็คให้เธอจุ๊บขอบคุณเขาแล้วโบกเช็คเดินเชิดผ่านทองตราไป

    กมลชนกออกมาขอโทษทองตราที่ตนยังหยุด

    แขไขไฉไลไม่ให้มาวุ่นวายกับเธอไม่ได้ทั้งที่พยายามแล้ว เธอถามว่าด้วยการให้เช็คหรือ เขาบอกว่าแขไขไฉไลเดือดร้อนตนก็ต้องช่วยเหลือเพื่อแลกกับข้อตกลง เธอถามว่าแล้วการหอมแก้มล่ะ??

    “เป็นการจูบลาครั้งสุดท้ายสำหรับเขา ผมรู้ว่าคุณมองออกว่าเขาคิดยังไง แต่ผมอยากให้คุณมั่นใจว่าผมไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกับเขา คุณต้องเข้าใจผมนะ”

    “ก็ได้ค่ะเพราะฉันเชื่อว่าการปรบมือข้างเดียวยังไงมันก็ไม่ดัง แต่ถ้ามันเกิดดังขึ้นมาก็แสดงว่าคุณร่วมมือกับเขา และถ้ามีวันนั้นฉันก็คงจะขอคิดดูอีกที แต่วันนี้ ฉันจะเชื่อใจคุณ”

    กมลชนกขอบคุณที่เชื่อใจตนถามว่าเธอยังอยากแต่งงานกับตนไหม ทองตราขอเวลาเพราะเราเพิ่งหมั้นกัน จนถึงวันนี้ตนยังไม่รู้เลยว่าเขารักตนเพราะอะไร

    “รักเพราะคุณเป็นคุณ เพราะผมรักคุณ” เธอติงว่ามันคงเป็นช่วงโปรโมชั่น ก่อนแต่งใครๆก็พูดอย่างนี้แต่สุดท้ายทำไมต้องจบลงด้วยการหย่า “งั้นเอาเป็นว่าผมรักคุณเพราะความดี ความมีน้ำใจของคุณ” พูดแล้วจับมือเธอมองหน้าเว้าวอน “คุณตรา แต่งงานกับผมนะ”

    ทองตราขอให้ตนปรึกษาผู้ใหญ่ก่อน เขาบอกว่าตนใจร้อนต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้

    เย็นนี้ กมลชนกไปที่บ้านทองตราปรึกษาทองม้วนกับรณยุทธเรื่องขอแต่งงานกับทองตรา ทองม้วนดีใจจนเนื้อเต้นรีบบอกว่าดีค่ะดี ทองทิวก็เชียร์ว่าดี พ่อกับแม่จะได้มีหลานไวๆ แต่รณยุทธหน้านิ่งและขอคุยส่วนตัวกับเขา

    เมื่อไปคุยกันที่เก้าอี้ในสวน รณยุทธถามว่ารักอะไรที่ตัวลูกสาวตน เขาตอบทันทีว่าเพราะเธอเป็นคนดี รณยุทธบอกว่าการจะเป็นคู่ครองต้องให้ดีเท่าหรือไม่ก็ต้องดีกว่า เขารับปากทันทีว่า

    “ผมจะทำให้ได้และจะดูแลเขาให้ดีที่สุดครับคุณพ่อ ผมขอยืนยันด้วยเกียรติและการกระทำที่ผมจะทำให้ทุกคนได้เห็นว่าผมรักทองตรามากแค่ไหน”

    รณยุทธบอกว่าทองตราก็เหมือนคนทั่วไปมีทั้งข้อดีและข้อเสีย เขาต้องถามตัวเองด้วยว่าพร้อมที่จะมีครอบครัวพร้อมที่จะดูแลผู้หญิงที่บอกว่ารักหรือยัง มีอะไรที่ยังปิดบังกันหรือไม่ เพราะคงจะไม่มีใครชอบการโกหก

    “ผมพร้อมแล้วครับ ที่ผ่านมาผมได้ผ่านสิ่งที่ดีและไม่ดี จนถึงวันนี้ ผมเข้าใจและคิดได้ก็เพราะเขา ถึงแม้เราจะรู้จักกันไม่นานแต่ผมมั่นใจว่าเขาคือผู้หญิงคนสุดท้ายในชีวิต”

    “พูดอะไรก็จำเอาไว้ให้ดี งั้นคุณรออยู่ที่นี่ ผมจะไปคุยกับเขาว่าเขาจะเอายังไง จะเซย์เยสหรือเซย์โน”

    รณยุทธเดินไป กมลชนกมองตามถอนใจเฮือกใหญ่กับการสอบถามของรณยุทธและลุ้นระทึกรอ

    คำตอบจากทองตรา

    ooooooo

    เมื่อไปบอกทองตราที่ห้องรับแขกว่าพ่อคุยกับเขาแล้วและไม่ติดใจอะไรถามว่าเธอตัดสินใจอย่างไรพร้อมที่จะตัดสินใจหรือยัง ทองตรายิ้มตอบว่า “พร้อมแล้วค่ะคุณพ่อ”

    ทองม้วนโผกอดรณยุทธด้วยความดีใจสุดขีด กมลชนกขอบใจทองทิวที่ช่วยให้ตนมีวันนี้ ทองทิวเตือนให้ต้องเผื่อใจไว้บ้าง กมลชนกถอนใจแต่บอกว่า มาถึงขนาดนี้แล้วไม่มีอะไรจะเสีย ตนต้องลุ้นให้ได้

    กำไลเป็นม้าเร็ววิ่งมาบอกกมลชนกว่าคุณลุงให้มาตามเข้าไปข้างใน เมื่อเขาเข้าไปรณยุทธให้ทั้งสองพูดกันต่อหน้าบอกทองตราให้พูดเองว่าตกลงจะแต่งงานกับกมลชนก เขาดีใจจนกุมมือเธอพอนึกได้ก็ไหว้ขอโทษรณยุทธที่ดีใจจนลืมตัว

    เมื่อทองตราตกลง รณยุทธบอกกมลชนกว่า

    ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของเขาที่จะเข้าตามตรอกออกทางประตูให้ถูกต้องตามประเพณี

    “ครับคุณพ่อผมจะทำทุกอย่างให้เต็มที่และดีที่สุดครับ” กมลชนกรับปากแข็งขัน ดีใจสุดๆ เมื่อเขาไปขอให้กาญจนาไปสู่ขอทองตรา กาญจนาเตือนสติเรื่องความรักความซื่อสัตย์จริงใจที่มีต่อกันจึงจะอยู่ด้วยกันได้แต่ถ้าไม่ก็คงจบ

    “เราจะต้องได้อยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่มีจุดจบแน่นอนครับ” กมลชนกดีใจมากจะจูบทองตรา แต่เธอเบี่ยงหน้าหลบ

    “ถ้ารักก็ต้องรอ คุณต้องเข้าตามตรอกออกตามประตูอย่างที่พ่อฉันบอก”

    “ได้ครับได้ ผมรอคนที่ผมรักได้เสมอแล้วพรุ่งนี้เจอกันนะครับ”

    รุ่งขึ้นเป็นวันเสาร์ พิธีสู่ขอทำที่บ้านทองตรา

    กาญจนาบอกว่าสู่ขอหมั้นหมายแล้วจะจัดงานแต่งงานโดยเร็ว เทวาถามว่าจะเรียกสินสอดทองหมั้นเท่าไหร่ ทองม้วนขยับจะพูดแต่ถูกรณยุทธชิงบอกก่อนว่าเรื่องนี้ตนไม่เรียกร้องอะไรขอแค่ให้รักและดูแลลูกสาวตนให้ดีให้มีความสุขก็พอ

    กาญจนายืนยันว่าอย่างไรสินสอดทองหมั้นก็ต้องมีเป็นค่าน้ำนมและค่าเลี้ยงดูโดยจะให้เงินยี่สิบล้าน ทองอีกสองร้อยบาท และต่อไปก็จะยกทรัพย์สินที่มีทั้งหมดให้กมลชนกและทองตราเป็นของขวัญวันแต่งงาน

    ทองม้วนสำลักตัวเลขความรวย ทำท่าจะเป็นลม กำไลรู้ดีรีบเอายาดมไปรอที่จมูกทันที

    แบมบี้กับมินนี่ดีใจกับทองตราที่ตัดสินใจจะแต่งงานกับกมลชนกบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีมาก ทองทิวหลีมินนี่ว่าเธอก็โชคดีเหมือนกัน ทองตราบอกว่าตนยินดีที่จะรับมินนี่เป็นพี่สะใภ้ กมลชนกก็รับรองว่าเพื่อนตนคนนี้ถึงจะเป็นคนขี้เล่นแต่เรื่องงานเรื่องรักเขาเป็นคนดี

    “มินนี่ถ้ายังไม่มีใคร ก็ลองศึกษาพี่ดูก่อนได้ไหม ถ้าใช่ก็คือใช่ ถ้าไม่ใช่ก็ไม่เป็นไร” ทองทิวเสนอตัวจ่อคิวให้เลือกทันที มินนี่ขอเวลาศึกษาก่อนตัดสินใจ “ได้...

    งั้นพี่จะรอจนกว่ามินนี่จะมั่นใจในตัวพี่ก็แล้วกัน”

    งานนี้นอกจากจะได้คู่บ่าวสาวในอนาคตแล้ว ยังได้ว่าที่คู่รักอีกคู่หนึ่งด้วยกระสุนนัดเดียวได้นกสองตัว ดีจริงๆ...

    ooooooo

    รุ่งขึ้นเป็นวันอาทิตย์ กมลชนกเข้าครัวทำอาหารทองตราไปช่วย เขาควงตะหลิวโชว์ร่าเริงเผลอตัวร้องบอก “รอแป๊บก็แซ่บแล้วค่ะ” ทองตราสะดุดกึกมองขวับเขารีบกลบเกลื่อนว่ารอแป๊บจะทำให้กินตนจะไม่ยอมให้ว่าที่ภรรยาลำบากแน่นอน

    ทองตราดูลีลาการทำอาหารของเขา ยิ่งดูก็ยิ่งเหมือนนายมลคนครัว...ทำอาหารเสร็จเอามาให้ชิมดูว่าถูกปากไหม พอเธอพยักหน้าบอกว่าอร่อยดี เขายิ้มปลื้มเล่าว่า

    “แม่ผมเคยบอกว่าการเป็นพ่อครัวที่ดีต้องรู้จักปรุงรสให้คนกินพอใจ ก็เหมือนกับการมีครอบครัวเราต้องหาส่วนประกอบของชีวิตและรู้จักปรุงรสให้คนของเราถูกใจเหมือนกัน ต้องหมั่นเติมเต็มความรักและเอาใจใส่กัน”

    ทองตราฟังเพลินถามว่า เหรอคะ เขาคุยต่ออย่างติดลมว่า

    “พ่อก็เคยบอกและผมก็เคยบอกกับคุณว่าการได้ทำอาหารให้คนที่เรารักกิน มันเป็นความสุขที่วิเศษ และวันนี้ ผมก็มีความสุขมากจริงๆ นับจากนี้ ผมจะขอเป็นพ่อครัวประจำตัวคุณไปตลอดชีวิตนะครับ”

    กมลชนกคุยเพลิน เธอได้แต่ฟังและมองอย่างพินิจพิจารณาท่วงท่าลีลาของเขา อดแอบสงสัยเขาอีกครั้งไม่ได้...

    กมลชนกที่กำลังอยู่ในอารมณ์รัก สมหวัง วาดฝันว่าเราจะสร้างครอบครัวที่บ้านของพ่อ ให้พ่อได้เห็นว่าวันนี้ผมมีความสุขมากและท่านก็จะต้องมีความสุขที่ได้เห็นเรารักกันแน่ๆ ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างมีความหวังในการสร้างครอบครัว

    แต่พอวันจันทร์เบสก็ไปหาทองตราที่โรงแรมเพื่อถามเรื่องข่าวการแต่งงานที่ตนเพิ่งรู้ พอเจอหน้าทองตราเบสก็ต่อว่า

    “ตรา...ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงได้ตัดสินใจแต่งงานเร็วขนาดนี้ ผมไม่ดีตรงไหน ทำไมไม่ให้โอกาสผมทั้งๆที่ผมก็รักตราไม่น้อยไปกว่าพี่มลเลย...การประกาศแต่งงานมันเกิดขึ้นเพราะอะไร...เพราะเงินใช่ไหมตรา” ทองตราถูกรุกจนอึ้ง เบสเตือนว่า “แล้วคุณอย่าคิดว่าคนอย่างพี่มลเขาจะรักคุณจริง”

    เบสมาถึงก็ต่อว่าอย่างรุนแรง แล้วไป ทองตรา มองตามถอนใจเบาๆ

    ออกจากทองตรา เบสลงไปพบแขไขไฉไลที่ล็อบบี้โรงแรมถูกเธอเป่าหูอีกว่าที่ทองตราแต่งงานกับกมล-ชนกก็เพราะเงินเขารวยกว่า แต่ไม่คิดถึงความดีที่เบสมีให้เลย เป่าหูจนเบสกุมขมับ แล้วขอตัวไปทำธุระ

    “ครับพี่ ขอบคุณมากนะครับที่อุตส่าห์มาให้ผมได้ระบายความในใจให้พี่ฟัง”

    “ก็เบสเป็นน้องของพี่ พี่ก็ต้องเป็นห่วงสิจ๊ะ มีอะไรไม่สบายใจก็โทร.หาพี่ได้เลยนะ” เธอยิ้มให้เบสอย่างอบอุ่นแต่ตาเจ้าเล่ห์ แล้วเดินออกไป ทิ้งให้เบสนั่งหน้าเศร้าอยู่ตรงนั้น

    ธุระสำคัญที่แขไขไฉไลรีบไป คือเอาเช็คไปเบิกเงินห้าสิบล้านกับไววิทย์ที่ธนาคาร สองพ่อลูกมีชีวิตชีวามากที่จะได้เงินห้าสิบล้านมาง่ายดายอย่างคาดไม่ถึง

    แต่พอเอาเช็คไปเบิกเงิน ทั้งสองช็อกเมื่อเจ้าหน้าที่บอกว่าบัญชีนี้ปิดไปแล้ว! พอได้สติสองพ่อลูกก็ลิ่วกลับไปที่โรงแรมทันที เทวา ทองทิวกับกมลชนกคาดการณ์และเตรียมรับมืออยู่แล้ว พอสองพ่อลูกมาราวกับพายุทั้งเทวากับทองทิวกันไว้ไม่อยู่จึงตามเข้าไปในห้องทำงานของกมลชนก แต่ถูกสองพ่อลูกช่วยกันลากออกไปแล้วปิดประตูตีแมว

    กมลชนกที่เตรียมรับมือไว้แล้ว พอถูกสองพ่อลูกรุมต่อว่าก็บอกว่าที่ตนทำอย่างนี้เพื่อให้เธอรู้รสชาติของการถูกหลอกถูกโกหกว่ามันเป็นยังไงเพื่อเธอจะคิดได้บ้าง เธอยื่นคำขาดว่าเมื่อเช็คใบนี้เบิกเงินไม่ได้ก็ให้จ่ายเงินสดมาเดี๋ยวนี้

    “ไม่ได้ และไม่มีวันจะได้ ต่อไปอย่าได้คิดมาทำอย่างนี้กับผมอีก เชิญพวกคุณกลับไปและอย่ามาเหยียบที่นี่อีก”

    “ได้ ฉันจะไปและจำไว้ว่าสิ่งที่คุณทำกับฉันทำให้ฉันไม่มีความสุขคุณก็อย่าหวังว่าจะมีความสุขเหมือนกัน”

    แขไขไฉไลเดินกระแทกเท้าออกไป ไววิทย์มองแค้นแล้วเดินตามไป กมลชนกนั่งนิ่ง มองทั้งสองอย่างไม่สนใจ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้
    30 ก.ย. 2563

    03:15 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันพุธที่ 30 กันยายน 2563 เวลา 06:26 น.