ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อนุศนิยาเห็นตัวอย่างภรรยาแต่ละแบบแล้วใจแป้ว พออังกาบรบเร้าให้หัดปอกผลไม้ไว้ให้สามีเป็นการแสดงน้ำใจ เธอจึงลองทำทั้งที่มีดบาดก็ยังทนทำ ชยากรกลับมาเห็นสะเทือนใจมากขึ้นเพราะมันไม่ใช่นิสัยเธอเลย...ศตวรรษกลับมาถึงเห็นอนุศนิยานั่งรอที่ห้องนั่งเล่น

    อนุศนิยายกกล่องใส่ผลไม้ที่ปอกให้ “แอปเปิ้ล... เผื่อนายหิวกลางดึก”

    ศตวรรษกลับบอกว่าวันนี้ทานอิ่มแปล้มาแล้วให้เธอเก็บไว้กินเอง อนุศนิยารู้สึกโกรธที่อุตส่าห์ทำจึงโยนทิ้งลงถังขยะแล้วเดินจ้ำๆขึ้นห้อง อังกาบเข้ามาถามศตวรรษทานผลไม้ที่อนุศนิยาปอกให้หรือยัง เขาตกใจเมื่อรู้ว่าเธอทำเอง จึงรีบไปเก็บกล่องผลไม้จากถังขยะแล้วตามขึ้นห้อง เขาทิ้งถุงเบบี้ชัวร์เครื่องตรวจวันไข่ตกจากปัสสาวะที่แม่ให้มาลงถังขยะ เดินมาเปิดกล่องผลไม้กินตรงหน้าเธอ เธอโวยบ้าหรือเก็บของทิ้งแล้วมากิน เขาทำท่าหวานชื่นใจบอกไม่สกปรก

    “แต่คงไม่ทำให้นายอิ่มเท่ากับข้าวที่นายกินมาหรอกมั้ง” อนุศนิยาเหน็บ

    “วันนี้ผมไปหาแม่ แม่ทำกับข้าวให้ผมกิน ถ้าไม่กินแม่จะงอน ผมก็เลยต้องกินให้หมดทุกอย่าง” อนุศนิยาปรายตามองว่าแล้วไป “พูดแบบนี้นึกว่าผมไปกินข้าวกับโสมรึ...หึงหรือ...”

    หญิงสาวชะงักที่โดนจับได้โวยกลบเกลื่อนไม่ได้หึง สั่งห้ามเอ่ยชื่อนี้ในห้องตน ศตวรรษเหลือบเห็นนิ้วเธอเป็นแผลก็รีบถามมาจากการปอกแอปเปิ้ลให้ตนหรือ เธอตวัดเสียงงอนๆไม่ได้ปอกให้เขา ปอกกินเองแล้วมันเหลือ เขาถอนใจที่เธอไม่เคยยอมรับความจริง แล้วไปหยิบยามาทำแผลให้ แกล้งโอ่เห็นข้อดีของการมีสามีเป็นหมอหรือยัง

    “ไม่ต้องมาบริหารเสน่ห์กับฉัน ฉันไม่ได้ใจอ่อนเหมือนย่าน้อย นายนี่ฉลาดนะทำให้ย่าเป็นแฟนคลับนายได้”

    ศตวรรษย้อนถามอยากเป็นบ้างไหม อนุศนิยาดึงมือกลับบอกไม่...เขาเย้าอยากเป็นแค่แฟนอย่างเดียว เธอหาว่าเขาลามปาม เขากวนกลับ “อุตส่าห์ผ่อนผมมาแล้ว จะไม่ใช้บริการเสริมผมหน่อยรึไง เปลี่ยนจากจิกกัดมาเป็นแทะโลมบ้างก็ได้ผมไม่ถือ”

    อนุศนิยาไม่คิดว่าเขาจะมีมุกเจ้าชู้ด้วย จึงเหน็บแบบนี้สินะโสมมิกาถึงหลงหัวปักหัวปํา เขาหยอดแล้วเธอไม่หวั่นไหวบ้างหรือ เธอสวนตนรู้ทันธาตุแท้ของเขาให้เลิกอ่อย แต่พอลุกหนีมาเธอกลับเผลอยิ้มอย่างไม่รู้ตัว พลันสายตามองไปเห็นกล่องเบบี้ชัวร์ในถังขยะ...

    อนุศนิยาเอากล่องนั้นมาให้มิรันตรีดูแล้วบ่นว่าศตวรรษไม่ล้มเลิกความคิดจะเอาโบนัสจากพ่อ ตนไม่ไว้ใจเขาเลยจะทำอย่างไรดี...คงต้องทำตัวเป็นนางมารร้ายให้เขาทนอยู่ด้วยไม่ได้

    จากนั้นอนุศนิยาก็มาที่โรงพยาบาลเข้าไปนั่งร่วมขณะที่เขากำลังสอนนักเรียนแพทย์อยู่ เริ่มก่อกวนเล่นมือถือหัวเราะเสียงดัง โทร.สั่งงานบ้าง จนเวลาผ่านไปก็ฟุบหลับกรนเสียงดังอีก พอคลาสเลิกนักศึกษาทยอยออกจนหมด ศตวรรษเข้ามาปลุกอนุศนิยาถามคิดจะทำอะไรถึงมาป่วนงานของตน เธอตอบอย่างงัวเงีย “ทำไมมองฉันในแง่ร้ายจัง ฉันก็แค่ทำหน้าที่ของภรรยาที่ดี คอยติดตามสามี สามีไปไหนฉันก็อยากตามไปดูแล”

    “เนี่ยนะเรียกว่าดูแล ทำวุ่นวายมากกว่า คุณกลับไปเถอะ ผมต้องออกตรวจคนไข้แล้ว”

    “นายไม่มีทางสลัดฉันให้หลุดได้หรอก...รอฉันด้วย...” อนุศนิยาวิ่งตาม

    ศตวรรษขึ้นวอร์ดตรวจคนไข้ อนุศนิยาตามติดจนคนไข้ตกใจที่เธอยืนมองตาแป๋ว เขาจึงดึงม่านปิด เสร็จจากตรวจอนุศนิยาบ่นหิวชวนไปทานข้าวแต่เขาบอกงานยังไม่เสร็จ ลูกแพร์เข้ามาแซวคู่รักหวานแหวว วันหยุดมีมาเฝ้ากันด้วย คงกลัวหมอเถลไถล อนุศนิยาแกล้งทำเป็นหึง

    “ก็มันน่าสงสัยนี่คะ เห็นมาหมกตัวอยู่นี่ตั้ง 7 วัน”

    ลูกแพร์ทำหน้าอูย...มาสายโหด แล้วบอกว่าหมอมีฝึกอบรมคนไข้ ชวนเธอเข้าร่วมด้วย ศตวรรษแทรกขอตัวแล้วดึงอนุศนิยาออกไปถาม เมื่อไหร่จะเลิกป่วน เธอแย้งมาทำหน้าที่ภรรยาที่ดี เขาไม่เชื่อเพราะปกติหน้าเขาเธอยังไม่อยากมอง วันนี้เกิดพิศวาสอะไรขึ้นมาถ้ากลัวตนจะไปหาโสมมิกาก็ไม่ต้องห่วง เพราะเห็นแล้วว่าตนทำงานไม่มีเวลาว่างเลย

    “หมายความว่าการมีฉันอยู่ใกล้ๆมันทำให้นายอึดอัดงั้นใช่ไหม นายรำคาญ อาย ขายหน้า กลัวคนหาว่ากลัวเมียใช่ไหมล่ะ”

    “ดูคุณอยากให้ผมรู้สึกแย่ อาย ขายหน้าเวลาอยู่กับคุณเหลือเกินนะ คุณมีแผนอะไร”

    เธอปฏิเสธเสียงสูงไม่มีอะไร ดันเขาให้ไปทำงานต่อ... พอเข้ามาในห้องอบรม ศตวรรษบรรยายถึงวิธีการล้างไตช่องท้องด้วยตัวเอง ผู้ฟังมีทั้งคนไข้และญาติ ทุกคนมีอุปกรณ์ท่อใส่น้ำยาเข้าออก ถุงน้ำยาซึ่งมีทั้งถุงใหม่และถุงเปล่าไว้ถ่ายน้ำยาเก่า ลูกแพร์เป็นคนสาธิตแต่แล้วเธอกลับเชิญอนุศนิยาขึ้นมาแทนเนื่องจากคุณพ่อเธอต้องทำเช่นกัน หญิงสาวเหวอไม่เคยรู้วิธีเลย ศตวรรษสะใจ คนไข้ชมว่าแฟนหมอสวย เขาจึงบอกว่าสวยอย่างเดียวไม่พอต้องสะอาดด้วย

    “ดังนั้นขั้นตอนแรกก่อนจะล้างไต มือเราต้องสะอาดก่อนครับ เพราะข้อควรระวังของการล้างไตเองที่บ้านคือการระวังการติดเชื้อ...” เขารวบมือเธอขึ้นมาจุ๊บแล้วบอกว่าเค็มต้องล้าง เขาบีบเจลใส่มือเธอถูมือเธอทุกซอกนิ้วอย่างอ่อนโยน หัวใจเธอเต้นแรง หน้าร้อนผ่าว

    ศตวรรษแกล้งให้อนุศนิยาสาธิตการทำ เธอทำไม่ถูกเขาตีมือเพียะ คนไข้หัวเราะกันครืนแล้วเขาก็โอบ เธอทางด้านหลังจับมือเธอทำทุกขั้นตอน แอบกระซิบยั่ว “คุณบอกวันนี้อยากตัวติดกับผมไม่ใช่เหรอ ใกล้แค่นี้พอไหม...ให้ความร่วมมือหน่อยคุณ คนไข้กำลังรอดูคุณอยู่”

    อนุศนิยาหน้าแดงที่กลายเป็นโดนเอาคืนแบบเปลืองตัว เสร็จการสาธิต ป้าคนหนึ่งหอบกระเช้าผลไม้มามอบให้ศตวรรษ ในตะกร้ามีซองเงิน เขาปฏิเสธไม่ขอรับ อนุศนิยาได้ทีแกล้งหยิบซองเงินไว้แล้วคืนตะกร้าผลไม้แก่ป้า บอกที่หมอทำงานหนักเพราะมีแม่ต้องเลี้ยง มีหนี้ต้องชำระ ศตวรรษหน้าเสียดึงซองเงินคืนให้ป้าแล้วคว้าแขนอนุศนิยาออกไป เขาต่อว่าเธอต้องการทำให้ตนอับอายใช่ไหม เธอโต้แค่ช่วยให้เขาเลิกสร้างภาพ เขางงว่าสร้างภาพตรงไหน

    “ถ้าอยากพิสูจน์ว่านายไม่ได้สร้างภาพ นายก็ต้องทำหน้าที่สามีที่แสนดีให้ฉันเห็น ให้สมกับที่คุณป้าคนนั้นชม ว่าฉันโชคดีที่ได้นายเป็นสามี...เลิกงานแล้วพาฉันไปช็อปปิ้ง!”

    ooooooo

    ในร้านรองเท้าหรู อนุศนิยาลองอยู่หลายคู่แล้วเลือกคู่หนึ่งส่งให้พนักงาน พอเปิดกระเป๋าถือก็ร้องว่าลืมเอากระเป๋าสตางค์มาให้ศตวรรษช่วยรูดการ์ดให้ก่อน พอพนักงานบอกราคาสองแสนห้า เขาตาเหลือกส่งการ์ดให้มือไม้สั่น อนุศนิยาแอบยิ้มสะใจจะเป็นภรรยาเยี่ยงโจร

    แล้วอนุศนิยาก็เดินเลือกซื้อของอีกมากมายจนศตวรรษหอบถุงเดินตามพะรุงพะรัง โลกช่างกลมที่โสมมิกามาห้างนี้เช่นกัน เธอเข้ามาขวางหน้าเยาะว่าเขาลาออกมาเกาะเมียกินแล้วหรือ อนุศนิยาตอกกลับแทน “ไม่ได้ลาออกหรอก เขาแค่อยากเอาใจ เลยทุ่มซื้อของให้ฉันก็เท่านั้น”

    โสมมิกาเจ็บใจหาว่าตกถังข้าวสารก็ทำตัวเป็นป๋า อนุศนิยาเถียงแทน แต่งกับตนก็ต้องใจถึง แล้วทำทีเรียกคุณสามีไปช็อปปิ้งต่อ ศตวรรษกระซิบชวนกลับไม่อยากมีปัญหา เธอไม่ยอมเห็นโสมมิกายังเดินตาม จึงดึงเขาเข้าร้านร้านหนึ่งไม่ทันมองว่าร้านอะไร...พอเข้ามาแล้วต่างชะงักเพราะเป็นร้านขายชุดชั้นในเซ็กซี่ทั้งร้าน ศตวรรษอยากจะออกแต่ไม่ทันการณ์ โสมมิกาตามมาต้องทำทีเป็นเลือกชุด โสมมิกาโกรธแกล้งยั่วให้อนุศนิยาโกรธด้วยการพูดให้ศตวรรษทบทวนความสัมพันธ์ เขารู้ทันสวน เธอก็รู้ว่าเราไม่เคยมีอะไรกันจะพูดให้ได้อะไรขึ้นมา

    โสมมิกาไม่สนยั่วต่อว่ากลัวเมียเฮิร์ทหรือถึงปกปิดไว้ ศตวรรษบอกอนุศนิยาไม่ต้องไปฟังเรื่องไร้สาระ โสมมิกายังยั่วไม่เลิก ศตวรรษจึงเลือกชุดเซ็กซี่สองสามชุดแล้วบอกพนักงาน

    “ช่วยพาภรรยาผมไปลองหน่อยนะครับ”

    โสมมิกาไม่ยอมแพ้เลือกชุดแล้วตามเข้าไปลองบ้าง ศตวรรษถอนใจเกรงจะมีเรื่องกัน โสมมิกาตามมาเข้าห้องลองข้างๆห้องอนุศนิยา แล้วตะโกนยั่วอารมณ์ อย่าคิดว่าละครน้ำเน่าที่แสดงกันอยู่จะหลอกตนได้ ศตวรรษไม่มีวันรักผู้หญิงหน้าเงินอย่างเธอ อนุศนิยาเยาะกลับ รักหรือไม่ไม่รู้แต่เราวางแพลนจะมีลูกด้วยกัน โสมมิกาหน้าตึงสวนเขาไม่เคยพูดเรื่องลูกกับตนเพราะอยากมีแค่กันและกัน อนุศนิยาหมั่นไส้ตอกกลับ

    “เขาก็แค่ไม่อยากผูกมัดเธอเพราะไม่ได้อยากจริงจังด้วยเท่าไหร่ต่างหาก”

    ศตวรรษตามเข้ามาได้ยินโสมมิกากุเรื่องเซ็กซ์บนเตียงกับตน ก็ตกใจแกล้งพูดแทรกถามอนุศนิยาลองเสร็จแล้วให้ตนดูหน่อย โสมมิกาชะงักเงี่ยหูฟัง ศตวรรษเปิดเข้ามาในห้องลองของอนุศนิยา เธอตกใจเขารีบปิดปากไม่ให้เธอร้อง แล้วทำทีพูดว่าสวยมาก ตนชอบแบบนี้ โสมมิกาหูผึ่งเดือดดาล ออกจากห้องลองมาเปิดห้องอนุศนิยาผาง ศตวรรษรีบกอดอนุศนิยาแล้วหันหลังให้

    โสมมิกา ไม่ให้เห็นว่าเธอไม่ได้ลองชุด โสมมิกาเห็นทั้งสองกอดกันกลมก็ปรี๊ดแตก

    “หลงกันเข้าไป เก็บกดมาจากไหน อั้นไว้ไปต่อกันที่บ้านย่ะ ได้สามีพาร์ตไทม์ทำมาหยาม เธอกินเขาไม่ได้ทั้งชาติหรอก” ว่าแล้วก็สะบัดหน้าออกไป

    อนุศนิยาโล่งอกเห็นหน้าเขาชิดแทบปากชนกันก็ผลักเขาออก สบถทำไมตนต้องมารับรู้เรื่องอดีตเน่าๆของเขาด้วย ศตวรรษแอบขำก่อนจะพากันออกจากร้านด้วยอายพนักงานในร้าน...อนุศนิยาเดินหงุดหงิดๆมาที่จอดรถ ไม่ทันระวังมีรถแล่นมา ศตวรรษทิ้งข้าวของวิ่งเข้าไปรวบตัวเธอหลบกระเป๋าถือเธอหล่น กระเป๋าสตางค์และแหวนกระเด็นออกมา เขามองหน้าเธอทำนองไหนว่าลืมเอามา เธอสะบัดเสียงว่าจ่ายแค่นี้ทำเป็นจะตาย หัดลงทุนบ้างอย่าเอาแต่ได้ฝ่ายเดียว

    ศตวรรษพยายามข่มอารมณ์โกรธ...กลับถึงบ้านเขาทำบัญชีรายจ่ายทั้งหมดแล้วเขียนเช็คยอดผ่อนหนี้เดือนนี้หักค่าใช้จ่ายวันนี้ออกที่เหลือส่งให้เธอ แล้วเอาแหวนมาสวมนิ้วเธอ “ผมจะคิดมัดจำค่าแหวนผมไว้ คุณจะได้หัดจำให้ขึ้นใจ ไม่เอาแหวนแต่งงานผมไปใส่ทิ้งๆขว้างๆ”

    อนุศนิยาโวยทำเกินไป เขาโวยกลับอยากหัวหมอกับตนก่อน เธอไปหยิบเบบี้ชัวร์มาโยนให้แล้วว่าใครคิดจะฟันเงิน เขาหน้าเสียบอกนั่นแม่ให้มาแต่ตนก็ทิ้งไปแล้ว อนุศนิยายังยืนกรานว่าเขาไม่ใช่ลูกผู้ชาย คิดทำแต่เรื่องสกปรก ชายหนุ่มเซ็งมากกับปัญหาที่แม่ก่อ

    หน้าห้องนันทนากับละไมสาวใช้แอบฟังเสียงทะเลาะกันของทั้งสอง ชยากรเดินมาทั้งสองรีบเดินหนีไป ชยากรแปลกใจทำไมนันทยาถึงสนใจเรื่องอนุศนิยานัก

    ooooooo

    รุ่งเช้าศตวรรษคั้นน้ำส้มมาส่งให้อนุศนิยาเพราะเห็นท่าทางเธอเหมือนจะป่วย เธอกลับหาว่าเขาคิดจะมอมยา เขาจึงดื่มเองแล้วลงมาข้างล่าง ต้องตกใจเมื่อเจอแม่มากับชะมวง หอบอาหารประเภทบำรุงสมรรถภาพทั้งนั้นมาให้ อนุศนิยาตามลงมาเห็นยิ่งมองเขาอย่างเหยียดๆ

    ชยากรเคืองแทรกขึ้นว่า ทำอย่างกับมีอนุศนิยาคนเดียวที่จะมีหลานให้ได้ อนุกรร้อนตัวบอกอย่ามาคาดหวังจากตน นันทพลโพล่งขึ้นดีแล้วเพราะตนไม่ต้องการมีหลานปู่ตอนนี้...ศตวรรษดึงเสาวรสออกมาคุย อย่าทำแบบนี้ให้ทุกคนดูถูกตนอีกเลย เสาวรสไม่ย่อท้อสั่งชะมวงย้ายมาอยู่ที่นี่คอยสอดแนม และถ้าทำให้ศตวรรษกับอนุศนิยามีอะไรกันได้ ตนมีรางวัลให้

    อนุศนิยาหงุดหงิดมาระบายให้มิรันตรีฟัง ว่าเพราะคำว่าเงินทำให้ศตวรรษทำได้ทุกอย่าง แต่มิรันตรีไม่คิดแบบนั้น เตือนเพื่อนว่า คนอย่างศตวรรษรักศักดิ์ศรีมาก อย่าล้ำเส้นให้เขาทนไม่ไหว ถ้าเขาฟิวส์ขาดขึ้นมาเธอเองนั่นแหละที่จะสู้แรงเขาไม่ได้

    ในวันนั้น โสมมิกาบุกมาที่โรงพยาบาลอีก ลูกแพร์รีบโทร.เตือนศตวรรษทำให้เขาซ่อนตัวได้ทัน...โสมมิกาเจ็บใจนัดชยากรออกมาพบเพื่อวางแผนทำให้อนุศนิยากับศตวรรษแตกกัน แต่ชยากรขอไม่ออกหน้า...บ่ายวันนั้นชะมวงแอบเข้าไปในห้องอนุศนิยา ละไมเห็นได้แต่สงสัย

    คืนนั้นอนุศนิยาพกเครื่องช็อตไฟฟ้าไว้ป้องกันตัว พอเห็นศตวรรษออกมาจากห้องน้ำก็ระวังตัวเต็มที่ เผอิญเขาสะดุดพรมถลาล้มทับเธอที่นั่งอ่านงานอยู่บนเตียง เธอโวยวายหาว่าเขาจะปล้ำจึงเอาที่ช็อตไฟฟ้าช็อตเขาจนตัวชา เขาต้องจับมือเธอให้หยุดแล้วดันเธอลงบนเตียง... ชะมวงแอบฟังอยู่หน้าห้องได้ยินเสียงร้องอุทาน “ไม่นึกเลยว่าน้ำมันหอมระเหยที่คุณเสาวรสให้เราเอามาพรมบนเตียงจะได้ผลดีขนาดนี้ ต้องรีบโทร.บอกซะแล้ว หุหุ”

    เสาวรสฟังชะมวงรายงานก็ดีใจไม่นานจะมีหลานแล้ว จันทร์เหน็บดีใจที่ได้หลานหรือได้เงินกันแน่...

    ศตวรรษจับแขนสองข้างของอนุศนิยากดลงนอนหงายบนเตียง โวยเกลียดตนขนาดจะฆ่ากันเลยหรือ เธอว่าใช่เกลียดคนฉวยโอกาส คนเห็นแก่เงิน เขาโกรธถ้ายังดูถูกกันแบบนี้จะจัดหนักบ้าง เขาแกล้งโน้มหน้าลงใกล้ หญิงสาวดิ้นรนสักพักก็รู้สึกคันยิบที่แผ่นหลังและต้นคอ ชายหนุ่มแปลกใจปล่อยมือเธอ อนุศนิยาลุกนั่งเกาหลังเกาแขน ศตวรรษเห็นผื่นแดงเต็มแขนและคอรู้ว่าเป็นอาการแพ้บางอย่าง จึงก้มดมที่ที่นอน ได้กลิ่นน้ำมันดอกกระดังงาก็เอะใจ

    ศตวรรษลงมาซักไซ้ชะมวงจนรู้ว่าแม่ของตนเป็นคนสั่ง ก็เอายาแก้แพ้มาให้อนุศนิยากินและทายาแก้คันให้ทั่วแขน คอ และหลัง เธอยื้อด้วยความอาย เขาเอ็ด “ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่า ขนาดคุณเคยมานอนแก้ผ้าตรงหน้า ผมยังไม่ทำอะไรเลย”

    อนุศนิยาหน้าแดงโกรธที่เอาเรื่องเก่ามาพูดอีก จากนั้นศตวรรษก็บอกให้เธอลงมานอนที่พื้นกับเขา เอาหมอนข้างคั่นกลางไว้ เธอนอนเกาแกรกๆ เขาไม่อยากให้เป็นแผลจึงรวบมือเธอไว้ ทำให้เธอต้องนอนมองหน้าเขาด้วยความระแวงทั้งคืน

    รุ่งเช้า ศตวรรษพาชะมวงกลับมาบ้าน ต่อว่าเสาวรสพอได้แล้วอย่าให้ใครดูถูกเรามากไปกว่านี้...ด้านอนุศนิยาเรียกมิรันตรีมาปรับทุกข์ เธอกลับบอกว่านี่เป็นการพิสูจน์ให้เห็นว่าศตวรรษไม่ใช่คนฉวยโอกาส อนุศนิยาหาว่าเพื่อนเข้าข้างคนอื่น แต่ในใจก็โล่งอกขึ้น

    ขณะเดินออกจากคาซ่า มิรันตรีเห็นชยากรก็เดินหนีไปอีกทาง เขาตามมาดักถามทำไมต้องหนี เธอบอกกลัวเขาด่าเอาอีก เขาบอกวันนั้นหงุดหงิดไปหน่อยเธอจึงสวนว่าวันนี้ตนก็หงุดหงิด ถ้าไม่อยากโดนเหวี่ยงก็อยู่ห่างๆ เขาขำคิดในใจอยากไปก็ไปจะแคร์ทำไม

    ไม่ทันข้ามวัน เสาวรสก็มีแผนใหม่ ให้จันทร์โทร. บอกศตวรรษว่าตนป่วยหนัก เขาเป็นห่วงหลังเลิกงานจึงแวะมาดูอาการ แต่เธอไม่ให้ตรวจ ชักกังวลใจกลับมาบ้านบอกอนุศนิยาขอกลับไปนอนบ้านเพื่อดูแลแม่สักคืนสองคืน ถามเธอจะไปด้วยไหม เธอปฏิเสธทันควัน เขาจึงย้ำ

    “ระหว่างที่ผมไม่อยู่บ้าน อย่าทำตัวนอกลู่นอกทางนะครับ ผมหวง...”

    หญิงสาวหน้าแดงซ่านพูดไม่ออก ได้แต่บอกเขาไปถึงแล้วโทร.บอกด้วย เขายิ้มเท่มุมปาก ชยากรแอบเห็นก็รีบโทร.ไปบอกโสมมิกาว่าเป็นโอกาสที่เธอจะได้อยู่กับศตวรรษ

    เสาวรสเห็นว่าอนุศนิยาไม่ได้มาด้วยก็ผิดหวัง... รุ่งเช้าศตวรรษออกไปทำงานแล้ว โสมมิกาหอบกระเป๋าเสื้อผ้าจะมาอยู่ที่นี่ด้วย เสาวรสตื่นลงมาเห็นอาหารเต็มโต๊ะก็คิดว่าเป็นของอนุศนิยา แต่พอเห็นว่าเป็นโสมมิกาก็ปะทะฝีปากกันพักใหญ่ เสาวรสหนีเข้าห้องโทร.ฟ้องศตวรรษ แต่เขาติดสอนจึงไม่ได้คุย โสมมิกาพยายามโทร.หาเช่นกันก็โทร.ไม่ได้

    ooooooo

    ชยากรรู้ว่าศตวรรษไม่อยู่ก็รีบมาชวนอนุศนิยาไปทำงานพร้อมกัน แต่เธอบอกตรงๆไม่ไว้ใจไม่อยากไปไหนมาไหนกับเขาสองคน...มาถึงที่ทำงานก็โทร.ตามมิรันตรีมาคุยด้วย ระหว่างนั้นเสาวรสโทร.หาอนุศนิยาเพื่อให้มาช่วยไล่โสมมิกาออกไปจากบ้าน

    มิรันตรีฟังเรื่องราวแล้วเกิดไอเดียในการเขียนเรื่องรักสามเศร้าแนวการเมือง...ทีแรกอนุศนิยาไม่อยากยุ่งเรื่องนี้ แต่พอมิรันตรียุว่าต้องรักษาสิทธิ์ของตัวเอง ถ้าศตวรรษลงเอยกับโสมมิกาจะทำให้ชยากรกลับมาวอแวอีก เธอตัดสินใจมาหาศตวรรษที่โรงพยาบาล

    เย็นวันนั้นหลังเสร็จงาน ศตวรรษกลับบ้านพร้อมอนุศนิยา ลากกระเป๋าเสื้อผ้าเธอมาด้วย เสาวรสแสดงความดีใจที่ลูกสะใภ้มา อนุศนิยาบอกต้องมาเพราะได้ข่าวว่ามีปลวกที่ห้องนอนศตวรรษต้องมานอนให้มันรู้บ้างว่าห้องนี้มีเจ้าของ แล้วทำทีเพิ่งเห็นโสมมิกาจึงทักทาย โสมมิกาว่าจะด่าอะไรตนก็ไม่สะทกสะท้าน เพราะสิ่งที่ตนต้องการคือศตวรรษเท่านั้น เธอสาธยาย

    “ฉันอยากให้เธอเข้าใจว่าคนมาทีหลังใช่ว่าจะต้องดีกว่าเสมอไป การที่ฉันไม่ได้ถูกเลือกก่อน ไม่ได้แปลว่าฉันไร้ค่า ฉันแพ้เธอวันนี้ก็ใช่ว่าฉันต้องแพ้ตลอดไป”

    “แต่คนอย่างเธอแพ้ฉันมาตลอดไม่ใช่เหรอ คิดดูให้ดี ถึงเธอจะใช้เรือนร่างยั่วยวนหมอวรรษ เขาก็ไม่เคยสนใจ เพราะหัวใจเขาอยู่ที่ฉันและฉันก็เชื่อใจเขา เขารักฉันไม่ใช่เธอ อย่าทำให้ตัวเองดูน่าสมเพชมากไปกว่านี้อีกเลย” อนุศนิยาควงแขนศตวรรษเย้ย

    โสมมิกาดึงแขนศตวรรษมาประกาศกร้าว คำพูดแค่นี้ไม่ทำให้ตนถอดใจ ตนจะอยู่ที่นี่ ศตวรรษปลดแขนเธอออกแล้วมายืนข้างอนุศนิยา ขอร้องให้เธอกลับไปอย่าทำให้ตนรังเกียจเธอมากกว่านี้ โสมมิกาหน้าเสีย อนุศนิยาสงสารถามเสาวรสที่นี่มีห้องแขกไหม ให้โสมมิกาไปพักห้องนั้น ตนกับศตวรรษอยากพักผ่อนกันแล้ว ว่าแล้วก็ควงแขนกันขึ้นห้อง เสาวรสสะใจ

    เข้ามาในห้อง ศตวรรษยิ้มกริ่มที่อนุศนิยามีอาการหึง เธอโวยไม่ได้หึงแค่ทำตามหน้าที่เพราะไม่อยากแพ้โสมมิกา เขาเอาใจว่าจะกลับไปนอนบ้านกันก็ได้ เธอไม่กลับถ้ากลับก็เป็นการกลัว ศตวรรษสยองสายตาแบบนี้ของเธอจริงๆ

    คืนนั้นเสาวรสใส่กุญแจขังโสมมิกาในห้องนอนแขก เพื่อไม่ให้ไปรบกวนศตวรรษ แล้วเธอก็ทำน้ำสมุนไพรมาให้ลูก ศตวรรษดื่มแล้วบอกอนุศนิยาว่าอร่อย เธอจึงดื่มตาม...กลางดึก ศตวรรษปูที่นอนบนพื้น รู้สึกร้อนแปลกๆ มองไปเห็นอนุศนิยานอนหันหลังให้ก็เกิดอาการหื่นๆ เขาพยายามคุมสติตัวเอง รีบเข้าห้องน้ำเอาน้ำรดหัวอยู่นานเพื่อดับอารมณ์

    อนุศนิยาเริ่มมีอาการบ้าง ลุกขึ้นปรับแอร์ต่ำลงด้วยร้อนรุ่มในตัว พอเห็นศตวรรษเดินถอดเสื้อออกมาจากห้องน้ำก็มองซิกซ์แพ็กเขากลืนน้ำลายเอื๊อก เขาเห็นสายตาเธอก็รีบสวมเสื้อล้มตัวนอน อนุศนิยาพยายามข่มใจเปิดเพลงธรรมะใส่หูฟัง ท่องยุบหนอพองหนอข่มตาจนหลับลง

    เวลาผ่านไป ศตวรรษลุกขึ้นดูอนุศนิยาเห็นนอนขดคาเพลงธรรมะ ก็ลุกขึ้นมาเอาหูฟังออกวางกับมือถือข้างเตียง ก่อนจะขยับผ้าห่มให้ อนุศนิยาหันมาดึงแขนเขาไปกอดแน่น เขารู้สึกดีจึงปล่อยเลยตามเลย แล้วผล็อยหลับไปในท่านอนกอดกับเธอ

    รุ่งเช้าเสาวรสไขประตูห้องให้โสมมิกา เธอนั่งหน้าโทรมด้วยไม่ได้นอน รีบลุกไปห้องศตวรรษ พอเปิดประตูก็เห็นเขานอนกอดกับอนุศนิยาแนบแน่น เสาวรสเห็นเช่นนั้นก็ดีใจ โสมมิการ้องกรี๊ด ทำให้ทั้งสองสะดุ้งตื่นผละออกจากกัน พอเห็นว่ามีคนมองก็โผเข้ากอดกันอัตโนมัติ

    อนุศนิยาทำทีบ่น มาแหกปากอะไรคนกำลังนอนหลับสบาย ศตวรรษเอ่ยถามมีอะไรหรือเปล่าตนจะนอนกับภรรยาต่อ ว่าแล้วก็จุ๊บแก้มอนุศนิยาฟอดโชว์ความหวาน เสาวรสรีบดึงโสมมิกาออก แต่ไม่วายเธอหันมาโวย อย่าคิดว่าตนจะถอดใจ หมอจะมีอะไรกับใครหรือไม่ตนไม่ถือ ทุกคนอึ้งกับความหน้าหนาของโสมมิกา เธอปรี่เข้ามาข้างเตียงบอกศตวรรษ

    “โสมยอมทุกอย่างจะให้โสมอยู่วันคู่วันคี่ยังไงก็ได้ หรือถ้าวันไหนหมอเบื่อที่จะเล่นบทผัวเมียปกติ จะชวนโสมมาเล่นบทสามคนผัวเมียก็ไหวนะคะ โสมทำได้ทุกอย่างที่หมอต้องการ”

    ศตวรรษสุดทนดึงโสมมิกาเข้าไปในห้องน้ำ ฉีดน้ำใส่เธอทั้งหัวและตัว เธอร้องกรี๊ดๆ เขาบอกให้เธอมีสติรู้ผิดชอบชั่วดีกับคนอื่นเขาบ้าง อนุศนิยาตะลึง โสมมิการ้องให้พอ พอ...เสาวรสจึงเอาผ้าเช็ดตัวมายื่นให้ ศตวรรษหันมาจูงอนุศนิยาออกไป โสมมิกากำมือแน่นแค้นใจ

    ออกมานอกห้องอนุศนิยาดึงมือออก บอกไม่คิดว่าเขาจะโหดเป็น เขายอมรับมันเหมือนผู้ชายรังแกผู้หญิง แต่ต้องทำให้เธอรู้ว่าที่คิดมันไม่ถูก อนุศนิยาจึงบอกว่าตนมีไพ่ใบสุดท้าย...

    สายวันนั้น อุดมศักดิ์มาลากตัวโสมมิกากลับ

    เสาวรสชมศตวรรษฉลาดมาก เขาบอกเป็นความคิดของ อนุศนิยา เสาวรสตอกหน้าอุดมศักดิ์สอนลูกสาวบ้าง เขาแค้นใจบอกจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก...อนุศนิยาขอตัวไปทำงาน บอกศตวรรษจะอยู่ต่อก็ได้ เขาบอกจะกลับเหมือนกัน

    แล้วอนุศนิยาก็ไม่ลืมที่จะต่อว่าศตวรรษที่มานอนกอดตนบนเตียง เขาสวนเธอต่างหากที่กอดไม่ปล่อย เธอโวยไม่จริงหาว่าเขาฉวยโอกาสมาหอมแก้มตนด้วย เขายกมือยอมแพ้

    “อย่าคิดมากสิคุณ ผมกำลังทำหน้าที่ของสามี ไม่งั้นคุณโสมจะเชื่อได้ยังไงว่าเรารักกัน”

    “ขอให้ทำตามหน้าที่จริงๆก็แล้วกัน อย่าคิดอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ เพราะไม่มีทาง!”

    ศตวรรษยิ้มเอ็นดูในความหยิ่งทะนงของเธอ...เขาออกจากห้องได้ยินแม่คุยกับจันทร์เรื่องน้ำสมุนไพร ก็ต่อว่าแม่ทำไม่ถูกแล้วหาข้อแก้ตัว “เพราะผมกับคุณนุศ เราไม่ได้รักกัน เราไม่มีวันรักกันได้หรอกครับ คุณนุศกับผมเราต่างกันมาก เธอเป็นเจ้าหนี้ ผมเป็นลูกหนี้ เราหนีความจริงข้อนี้ไม่พ้น แล้วถ้าเมื่อคืนน้ำที่แม่ให้ผมกับคุณนุศดื่มออกฤทธิ์ แล้วคุณนุศมีลูกกับผมขึ้นมา แม่ลองคิดดูให้ดีว่าเด็กคนนี้จะน่าสงสารมากแค่ไหน เพราะเขาไม่ได้เกิดขึ้นมาจากความรัก”

    อนุศนิยาเดินมาได้ยินทั้งหมดที่ศตวรรษพูดก็เจ็บแปลบในใจ ยิ่งเสาวรสถามลูกชายไม่คิดจะรักอนุศนิยาได้เลยหรือ เขาตัดใจพูดไปว่า “ครับ ผมไม่คิดที่จะรักเธอเลยครับแม่”

    อนุศนิยาหัวใจแทบสลาย เผอิญจันทร์หันมาเห็นจึงเรียกเธอ ศตวรรษหน้าเจื่อนไม่รู้ว่าเธอได้ยินที่พูดหรือเปล่า เธอบอกว่าจะมาลาแล้วยกมือไหว้ก่อนเดินออกไป

    ตลอดทั้งวันอนุศนิยาไม่มีแก่ใจจะทำงาน ชยากรเห็นท่าทางก็คิดว่าโสมมิกาคงทำแผนสำเร็จ จึงเข้ามาเลียบเคียงถามทะเลาะกับศตวรรษมาหรือ เธอส่ายหน้าเดินหนี เขายิ่งมั่นใจ

    ooooooo

    ความสัมพันธ์ของอนุกรกับจีน่าเลยเถิดมาจนเธอท้อง อนุกรไม่อยากเชื่อว่าเป็นลูกตัว จึงบอกให้เธออยู่นิ่งๆไม่ต้องบอกใครถ้าอยากให้ลูกลืมตาดูโลก จีน่ากลัวโดนทิ้งจึงมาบอกชยากร

    ชยากรดักรออนุศนิยากลับบ้านเพื่อบอกเรื่องนี้ ทั้งสองหลบมาคุยกันริมสระน้ำ ศตวรรษกลับมาเห็นสองคนลับๆล่อๆก็เข้ามาแอบฟัง ได้ยินชยากรสรุปว่า ถ้าเรื่องนี้ถึงหูพี่สาวทั้งสี่ เรื่องใหญ่แน่ ขอให้รู้กันแค่สองคนแม้แต่ศตวรรษก็ไม่ควรให้รู้

    “นุศทราบค่ะ นี่เป็นเรื่องที่ใหญ่มากสำหรับนุศ”

    “แล้วก็เป็นเรื่องใหญ่ของอาด้วย ถ้ามันเป็นเรื่องจริง อาไม่อยากให้เด็กที่เกิดมามีปัญหา เราต้องช่วยกันประคับประคองให้เรื่องนี้ผ่านไปให้ได้ นุศไม่ต้องกลุ้มไปนะ อาจะไม่มีวันทิ้งนุศให้เผชิญปัญหานี้คนเดียวเด็ดขาด”

    ศตวรรษกำมือแน่นรู้สึกแย่อย่างมาก พรวดพราดออกมาประชด “ขอโทษที่ต้องมาเป็นก้างเวลาที่คุณสองคนทบทวนความหลังกัน คุยอะไรกันอยู่ ผมฟังด้วยคนสิ”

    อนุศนิยาตอบว่าคุยธุระกันอยู่ ศตวรรษแกล้งทำหวาน บอกสามีภรรยาต้องไม่มีความลับกัน ตนขอฟังธุระของที่รักด้วย ชยากรไม่พอใจเสียงกร้าว เรื่องในครอบครัว ไม่ใช่ธุระของเขา

    “มันก็ไม่ใช่ธุระที่ผมจะต้องมาเตือนกันบ่อยๆ ผมไม่ชอบให้คุณสองคนแอบมีแฮปปี้แฟมมิลี่ไทม์กันลับหลัง ผมหวังว่านี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะต้องพูดเรื่องนี้นะครับ” พูดจบศตวรรษจูงมืออนุศนิยาเข้าบ้านทันที ชยากรเคียดแค้นใจ

    เข้ามาในห้อง ศตวรรษก็เปิดฉากถามสิ่งที่คาใจว่าชยากรเป็นอาแท้ๆหรือไม่ อนุศนิยาตกใจบอกเขาไม่ต้องเอาเรื่องนี้ไปถามใคร เขาย้อนอายเป็นหรือ เธอโกรธไม่ต้องการอธิบายอะไร จึงบอกเขาอยากคิดอย่างไรก็คิดไป พูดจบเกิดอาการหน้ามืดเซ ศตวรรษเข้าประคอง เธอสะบัดตัวออกเดินหนี เขามองตามอย่างสงสัย

    วันต่อมาขณะที่อนุศนิยากำลังข่มใจให้เลิกคิดถึงเรื่องที่ทะเลาะกับศตวรรษ ก็เห็นอนุกรเหมือนทะเลาะกับสาวคนหนึ่งข้างนอกตึก มีการยื้อยุดกันจึงรีบวิ่งออกไปดูจนรู้ว่าสาวคนนั้นคือจีน่า เธอมีแท่งตรวจครรภ์ยืนยันว่าตั้งท้องกับอนุกร ยินดีให้ตรวจดีเอ็นเอ...อนุศนิยาเครียดนำแท่งตรวจครรภ์กลับมาครุ่นคิดที่จะแก้ปัญหา

    ค่ำนั้นอนุศนิยากับชยากรดักรออนุกรเพื่อซักไซ้เรื่องราว เขาโวยวายไม่ยอมรับเตลิดไปอีก...ศตวรรษกลับมาเห็นแท่งตรวจครรภ์ทิ้งอยู่ในถังขยะ เขายิ่งเข้าใจว่าอนุศนิยาท้องกับชยากร เมื่ออาบน้ำเสร็จ ศตวรรษแวะมาดูนันทพลที่ห้องล้างไตเหมือนเช่นทุกคืน เจออนุศนิยานั่งเฝ้าพ่อสีหน้าอมทุกข์ ก็ยิ่งอึดอัดใจจะช่วยเธออย่างไรดี

    รุ่งเช้าศตวรรษเอ่ยปากถามอนุศนิยามีเรื่องอะไรไม่สบายใจ เธอปัดไม่มี เขาไม่อยากคิดว่าตัวเองจะโดนสวมเขาจึงประชด “จะว่าไปเรื่องของพวกคุณมันก็ไม่เกี่ยวกับผมจริงๆนั่นแหละ”

    อนุศนิยางงทำไมต้องประชดกัน ลงมาที่โต๊ะอาหาร อังกาบบอกว่าอนุกรออกไปแต่เช้ามืดแล้ว เธอยิ่งหนักใจทานอะไรไม่ลงจึงขอนมแค่แก้วเดียว ศตวรรษน้อยใจขอตัวไปทำงานก่อน นันทพลถามลูกสาวทะเลาะกันหรือ เธอส่ายหน้าแล้วขอตัวไปทำงานเช่นกัน ชยากรยิ้มสมใจ นันทพลเห็นต่อว่า “ยิ้มอะไร! อย่าบอกว่าแกดีใจที่เห็นหลานมีปัญหากับสามี”

    ชยากรหน้าเจื่อนแก้ตัวว่าไม่ได้คิดอะไรกับอนุศนิยาแล้ว นันทพลไม่เชื่อจนกว่าเขาจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนถึงจะวางใจ ชยากรเครียดครุ่นคิดจะทำอย่างไรให้พี่ชายไว้ใจ พลันมิรันตรีส่งข้อความทางไลน์มาว่า ที่เขาเคยว่าตนหากินกับข่าวเน่าๆ ดีแต่สร้างเรื่องฉาวมอมเมาคนอื่น ตอนนี้ตนทำผลงานใหม่และได้ส่งลิ้งค์มาให้เขาลองอ่านดู จะได้เลิกดูถูกตน

    ไม่ทันไร ชยากรโทร.กลับมาหามิรันตรี เธอแปลกใจทำไมเขาถึงอ่านเร็ว เขาชมว่าเก่งมาก แค่วันเดียวยอดวิวคนอ่านเป็นหมื่น เขากล่าวคำขอโทษที่พูดจาไม่ดีคืนก่อน จะเลี้ยงข้าวแก้ตัว มิรันตรีอึ้งไม่คิดว่าเขาจะญาติดีด้วย... ความจริงแล้วชยากรคิดจะใช้มิรันตรีเป็นตัวหลอก

    ooooooo

    ศตวรรษมาถึงโรงพยาบาล หมอณัฐมาเล่าให้ฟังว่าอนุศนิยาโทร.มาปรึกษาเรื่องตรวจดีเอ็นเอเด็กในท้อง จึงกระเซ้าศตวรรษว่าไปแอบไข่ทิ้งไว้ที่ไหนหรือเปล่า เขายิ่งเครียดหนักโทร.กลับไปหาอนุศนิยานัดคุยกันเย็นนี้ไม่ใช่ที่บ้าน เธอจึงบอกว่าตอนเย็นอยู่ที่โรงยิม

    เผอิญเย็นวันนั้นอนุศนิยานัดกับมิรันตรี ชยากรจึงตามมิรันตรีมาด้วย เธอดักคอที่มาคงอยากเจออนุศนิยา เขาแก้ตัวว่าจะรอพาเธอไปเลี้ยงข้าวต่างหาก มิรันตรีรู้สึกว่าวันนี้เขามาแปลก อนุศนิยาเห็นชยากรมาด้วยก็อึดอัดใจ แต่พอเขาบอกว่ารอรับมิรันตรี ยิ่งแปลกใจซักไซ้มิรันตรียกใหญ่ว่ากิ๊กกันอยู่หรือ เธอรีบบอกว่าเขาจะเลี้ยงข้าวขอโทษ

    “เอ...ไม่ใช่วิสัย ปกติอาชยาเขาไม่เคยใช้เวลากับใครที่ไม่ใช่แฟนเลยนะ”

    มิรันตรีคิดว่าเพราะตนเป็นเพื่อนกับเธอ เลยเห็นเป็นหลานด้วย อนุศนิยาไม่อยากเชื่อ...ศตวรรษมาถึงเห็นชยากรนั่งอยู่ก็หงุดหงิดใจขึ้นมาทันที ยิ่งพอชยากรแขวะว่าต้องมาเฝ้าเพราะกลัวเราจะไปต่อกันถึงเช้าหรือ ศตวรรษโต้ ตนขอร้องแล้วทำไมไม่ฟังกัน ชยากรสวน

    “นายมาทีหลัง ทำไมฉันจะต้องเกรงใจแต่งงานแล้วทำมาเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ นุศเขาให้สิทธิ์แกแล้วรึไง ทะเบียนสมรสก็ไม่มี จะเรียกสามีได้เต็มปากรึเปล่าก็ไม่รู้”

    ศตวรรษสุดทนกระชากคอเสื้อชยากร ทั้งสองชกกันนัว อนุศนิยากับมิรันตรีเล่นยิมเสร็จเดินออกมาตกใจเข้าแยกทั้งสองออกจากกัน แต่ทั้งสองยังยื้อพุ่งเข้าใส่กัน อนุศนิยาเผลอเป็นห่วงเข้าประคองศตวรรษ ชยากรเห็นอย่างนั้นก็รับไม่ได้ ตะโกนว่า “มันไม่ตายหรอก แค่นั้นน่ะ...”

    ศตวรรษยังกรุ่นสุดๆ มิรันตรีดึงชยากรแยกออกไป...อนุศนิยาต้องทำแผลให้ศตวรรษไปบ่นสมน้ำหน้าเขาไป เขาโวยเป็นเพราะเธอทำไมไม่บอกว่านัดชยากรมาด้วย เธอปฏิเสธไม่ได้นัด “เลิกทำเหมือนผมเป็นเด็กไร้เดียงสาซักที ทำไมต้องโกหกผมตลอดเวลา”หญิงสาวงงเรื่องอะไร ศตวรรษโพล่งขึ้น “ผมรู้ว่าคุณท้องกับอาของคุณ!”

    อนุศนิยาตกใจ ศตวรรษใส่ต่อว่าได้ยินที่เธอคุยคืนนั้นกับชยากร แล้วก็เห็นที่ตรวจครรภ์ที่เธอโยนทิ้ง หญิงสาวจะอธิบายแต่เขาปรักปรำไม่เลิก จึงโกรธขึ้นมาบ้าง ประชดอยากเชื่อแบบนั้นก็ตามใจ ถ้าตนท้องแล้วจะทำไม เขาสวน “ผมยอมรับได้! ผมรู้ฐานะของตัวเองดีที่แต่งงานกับคุณเพราะอะไร ผมรับปากพ่อคุณไว้แล้วว่าจะช่วยปกป้องชื่อเสียงคุณ และผมก็ต้องทำให้ดีที่สุด”

    “อย่าคิดว่าความเป็นสุภาพบุรุษของนายมันจะทำให้ฉันรู้สึกดี เพราะสิ่งที่นายคิดมันทำให้ฉันรู้ว่า นายดูถูกฉัน นายคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงมักง่ายที่จะมีอะไรกับอาตัวเองได้ โดยไม่รู้สึกรู้สาแล้วก็ปล่อยให้ตัวเองท้องขึ้นมา นายคิดว่าฉันเลวขนาดนั้นเลยใช่ไหม”

    ศตวรรษเหวอ อนุศนิยาต่อว่าเขาไม่เคยไว้ใจตนเลย ถ้าอยากคิดว่าตนท้องกับชยากรก็คิดไปเลย หญิงสาวปาผ้าขนหนูใส่แล้วเดินปึ่งๆออกไป ชายหนุ่มเครียดจะทำอย่างไรดี

    ด้านมิรันตรีทำแผลให้ชยากร เขาได้โอกาสพยายามทำให้เธอคิดว่ากำลังจีบ โปรยเสน่ห์ทุกทางจนมิรันตรีแทบใจละลาย แต่ยังไว้ตัวอยู่ขอเวลาให้เขาพิสูจน์ตัวเองว่าชอบตนจริง

    คืนนั้นศตวรรษอัดอั้นตันใจมากจนต้องมาว่ายน้ำระบายอารมณ์ และครุ่นคิดแก้ปัญหาจนเช้า...อังกาบถามอนุศนิยาตอนลงมาโต๊ะอาหารว่ามีปัญหากับศตวรรษหรือ เธอโบ้ยปัญหามีแต่อยู่ที่เขาไม่ใช่ตน อังกาบส่ายหัวหน่ายใจ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"
    19 ก.ย. 2563

    14:05 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันเสาร์ที่ 19 กันยายน 2563 เวลา 18:37 น.