นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เพลิงนรี

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อธิรุธพามิรามาที่บริษัทบูรพเกียรติ มิราติงไหนมีเรื่องให้ช่วยแล้วพามาที่นี่ทำไม เขาบอกจะให้มาช่วยที่นี่ เธอหน้าเสีย

    ในห้องประชุม อธิรุธบอกทุกคนว่ามิราจะมาช่วยเรื่องการต้อนรับเจ้าชายคามิน กรนันท์เหยียดทีมงานเรามีตั้งเยอะจะเอาคนมาเพิ่มทำไม มิราทำท่าจะเถียงเพราะไม่ได้อยากมา อธิรุธชิงพูดก่อนว่ามิราเป็นคนไทรจีสน่าจะช่วยอะไรได้มาก กรนันท์สวนเขาเกี่ยวอะไรด้วย อธิรุธหน้าเจื่อน ธีภพจึงบอกว่าตนให้อธิรุธช่วยประสานเรื่องการรักษาความปลอดภัย กรนันท์แย้ง รปภ.เรามีตั้งเยอะ มิราแอบสมน้ำหน้า

    พริริสาเดินเข้ามาพร้อมเอกสารเห็นมิราก็ชะงัก มิราหน้าเจื่อนๆ ธีภพและอธิรุธจับตามองสองสาวจะทำอย่างไร กรนันท์เหน็บเป็นเลขาควรมาก่อนเจ้านายไม่ใช่ ลอยชายมาทีหลัง พริริสาบอกตนไปเตรียมเอกสาร

    ธีภพแทรกแนะนำให้รู้จักมิรา จะเชิญมาเป็นที่ปรึกษาเรื่องการต้อนรับเจ้าชาย พริริสาตัดสินใจเปิดเผยเพราะเมื่อคืนมิราบอกคิดว่าอธิรุธจะรู้แล้วว่าเรารู้จักกัน เกรงว่าธีภพก็ต้องรู้ด้วย จึงพูดแทรก “เรารู้จักกันแล้วค่ะ...”

    สองหนุ่มทำท่าแปลกใจ ธีภพรอฟังว่าเธอจะโกหกอะไรอีก ในขณะที่อธิรุธแกล้งตกใจตามน้ำ พริริสา บอกว่าตนเพิ่งย้ายเข้าไปอยู่คอนโดเดียวกับมิรา อธิรุธลากเสียงอ๋อ...เชิงประชดธีภพว่าเป็นการดี มิราจะได้แนะนำเรื่องการต้อนรับเจ้าชายไม่ให้มีอะไรผิดพลาด มิรากระเซ้าฟังดูเหมือนตำแหน่งที่ปรึกษา ดูใหญ่โตดี อธิรุธกระซิบว่าตำแหน่งเธอดูดีกว่าตน พริริสาสบตามิรา

    ประชุมเสร็จ พริริสายังต้องนั่งพิมพ์งาน บ่นอุบทำไมต้องมาทนทำงานขนาดนี้ ธีภพเดินเข้ามาเย้า “นั่นสิ คุณจะมานั่งทนทำงานหลังขดหลังแข็งแบบนี้ทำไม มีจุดประสงค์อะไรรึเปล่า”

    “ก็คุณสั่งว่าจะเอารายงานวันนี้ ฉันเป็นลูกจ้างกลัวถูกไล่ออกก็ต้องทนทำน่ะสิคะ”

    “ผมนึกว่าคุณอดทนทำงานเพราะมีเป้าหมายอื่นซะอีก” ธีภพยิ้มยั่ว

    พริริสาสวนเป้าหมายอะไร เขายิ่งจี้ว่าก็มีแต่เธอเท่านั้นที่รู้ หญิงสาวค้อนใส่ที่เขากวนโมโห พลันเสียงท้องร้องโครกคราก ชายหนุ่มขำหยิบกล่องข้าวที่ซื้อมาเปิดฝา แล้วใช้ช้อนตักเข้าปากตัวเอง พริริสานึกว่าซื้อมาฝากบ่นอุบว่าเขาใจดำ เขาขำบอกได้ยินนะ แล้วส่งข้าวอีกกล่องให้ เสียงมือถือธีภพดังขึ้น เขาไม่สนใจ พริริสาเหน็บว่าคู่หมั้นโทร.มาไม่รับหรือ เขาทำเฉยๆ

    กรนันท์อยู่ที่ผับกับเชอร์รี่และปราง น้อยใจที่ธีภพ ไม่สนใจกันสักนิด สองเพื่อนสาวถามเรื่องเจ้าชายคามิน เธอตาวาวขึ้นและบอกว่าทั้งหล่อ รวย และโสด สอง เพื่อนดี๊ด๊าอยากรู้จักบ้าง กรนันท์คิดจะเบนเข็มอยากเป็นเจ้าหญิงกับเขาขึ้นมาบ้าง

    เสร็จงาน ธีภพขับรถมาส่งพริริสาที่คอนโด สีหน้าเขาอยากให้เธอพูดความจริง แต่เธอก็ยังบอกว่าห้องพักเป็นของญาติ ตนได้พักฟรี พอเธอจะลงจากรถเขาดึงแขนเธอถามย้ำ มีอะไรจะบอกไหม เธอทำหน้างง เขามองด้วยสายตาให้โอกาส เธอก็ถามว่าเรื่องอะไร

    “เรื่องคุณ เรื่องการร่วมทุนของเจ้าชายคามิน มันมีอะไรแอบแฝงอยู่รึเปล่า”

    พริริสายังยืนกระต่ายขาเดียวว่าไม่มี เขารั้งแขนเธอไว้ บอกคนทำผิดถ้าสารภาพจะได้ลดโทษกึ่งหนึ่ง เธอกวนกลับ “เหรอคะ ฉันเคยเห็นแต่พวกที่ทำผิดแต่ไม่เคยได้รับโทษ ลอยหน้าลอยตามีความสุขอยู่เยอะแยะ เต็มไปหมด คุณลองไปบอกให้คนพวกนั้นสารภาพผิดบ้างสิ”

    ธีภพถอนใจมองพริริสาลงจากรถไป อยากรู้ความจริง ที่เธอซ่อนไว้...พริริสาเข้ามาในห้อง มิรารีบถามทำไมกลับดึก แล้วธีภพสงสัยหรือไม่

    “เขาก็สงสัยไปสารพัดอยู่แล้วล่ะ แต่ช่างเถอะ เพราะอีกไม่นานแผนของเราก็จะจบ เขาจะทำอะไรได้” มิราหวั่นใจถ้าธีภพบอกคณินไม่ให้ขายหุ้น พริริสาไม่หวั่น “บูรพเกียรติตอนนี้ก็ไม่ต่างจากพวกที่เกาะขอนไม้ลอยคออยู่กลางทะเล มีเรือใหญ่ผ่านมารับถึงที่มีเหรอจะไม่ยอมขึ้นไป ส่วนเธอก็อย่าลืมทำตามแผนที่เราตกลงกันไว้ล่ะ”

    มิรารับคำแต่ย้อนถามทำแบบนี้แล้วมีความสุขหรือ พริริสาหน้าตึงมาถึงขนาดนี้แล้วจะถามทำไม มิราว่า “เพราะมันยังทันไง ถ้าจะเปลี่ยนใจปล่อยให้บูรพเกียรติเป็นไปตามยถากรรม”

    พริริสานึกถึงพ่อก็อดหวั่นไหวในใจไม่ได้ มองรอยแผลเป็นที่ข้อมือเพื่อเรียกความเจ็บปวดในอดีต เน้นแค่ยถากรรมมันไม่พอสำหรับคนพวกนั้นหรอก มิราถอนใจ เป็นห่วงเพื่อน

    ooooooo

    เช้าวันใหม่ บรรยากาศในตึกบูรพเกียรติดูคึกคัก พนักงานตื่นเต้นที่จะได้ต้อนรับและได้เห็นเจ้าชาย... ทีมรักษาความปลอดภัยพร้อมที่หน้าตึก ธีภพ กับพริริสา ยืนรอต้อนรับคามินที่เดินทางมาแบบกันเองไม่ต้องการเอิกเกริก

    คามินหวังว่าเสร็จการร่วมทุนก็จะพาพริริสากลับ ไทรจีส ไคซัจแอบดีใจ...รถคามินแล่นมาจอด ตามด้วย รถองครักษ์ ไคซัจเปิดประตูให้คามินลง ธีภพกับพริริสาทักทายเป็นพิธีแล้วเชิญเข้าข้างในตึก คณิน กรนันท์ และศจียืนรออยู่ พอกรนันท์เห็นตัวจริงคามินที่ดูสง่างามก็ตาเป็นประกาย คณินโค้งคำนับแล้วสะกิดกรนันท์ที่ยืนฝันหวาน เธอรีบย่อตัวทำความเคารพ คณินทักทายด้วยคำราชาศัพท์ กรนันท์กระแอมด้วยอยากให้พ่อแนะนำตน คณินจึงแนะนำว่านี่ลูกสาว

    “จะเรียกสั้นๆว่าเกรซก็ได้ค่ะ เอ๊ย...เพคะ ขอประทานอภัยที่พูดผิดพูดถูก”

    คามินจึงบอกว่าพูดธรรมดาก็ได้ ตนชอบพูดคุย แบบปกติธรรมดามากกว่า กรนันท์รีบบอกว่าดีจะได้สนิทกันง่ายขึ้น คณินปราม เธอรีบเปลี่ยนคำพูดเป็น หมายถึงสนิทสนมกันในแง่พันธมิตรทางธุรกิจ...คามิน มองอย่างประเมินได้ว่าเป็นผู้หญิงแบบไหน ยิ้มให้ตามมารยาท

    “จริงของคุณเกรซ สนิทสนมกันไว้ เวลาคุยธุรกิจกัน อะไรๆก็จะได้ง่ายขึ้น”

    คณินโล่งอกที่คามินไม่ถือสา พริริสามองคามินกับคณินอย่างพอใจ อีกไม่นานแผนทุกอย่างก็จะสำเร็จ ในขณะที่ธีภพเฝ้าสังเกตพริริสาอีกทอด

    ราห์มานได้รับรายงานจากอาซิสว่า คามินเดินทางมาเมืองไทยเป็นการส่วนตัว เพื่อตกลงธุรกิจกับบริษัทบูรพเกียรติที่เจ้าหญิงพริริสาทำงานอยู่ จึงสั่งอาซิสให้จัดการทั้งพี่ทั้งน้องให้สิ้นซาก...อาซิสจึงจอดรถซุ่มดูความเคลื่อนไหวหน้าตึก อธิรุธเดินตรวจความเรียบร้อยของทีมรักษาความปลอดภัย มองไปเห็นรถอาซิสก็รู้สึกผิดสังเกต อาซิสจึงรีบเคลื่อนรถออกไป

    ในขณะที่คณิน ธีภพและกรนันท์พาคามินเดินชม บริษัท โรซี่ บุษกรและชนิตาแอบยลโฉมความสง่างามของเจ้าชายกันอย่างตื่นเต้น กรนันท์แกล้งสะดุดจะล้ม เพื่อให้คามินพยุง สามสาวตาโพลงรู้ว่าเป็นมารยาหญิง ชักเอะใจว่าเธอจะเปลี่ยนใจจากธีภพเสียแล้ว...จากนั้นคามินก็ไปเดินชมห้องแล็บตรวจเพชร ห้องเจียระไน ห้องประกอบตัวเรือน คณินกับธีภพคอยอธิบาย

    ในส่วนร้านอาหารที่เลือกไว้ทำการต้อนรับ เป็นร้านอาหารเล็กๆ ถูกตกแต่งอย่างสวยหรู ภายในครัวเชฟกำลังจัดเตรียมอาหารไทย มีมิราคอยเป็นลูกมือ พริริสาเดินเข้ามาพร้อมศจี

    “นี่เชฟจากสถานทูตไทรจีสมาเองเลยเหรอคะ” ศจีตื่นเต้นถามมิรา

    “ใช่ค่ะ เชฟเจมส์เคยทำอาหารให้เจ้าชายหลายครั้ง เขาจะรู้ว่าเจ้าชอบรสชาติแบบไหน”

    “มิน่าผู้กองอธิรุธถึงแนะนำคุณมิราให้มาเป็นที่ปรึกษา” ศจีชื่นชม

    “ความจริงไม่ต้องมีฉันเป็นที่ปรึกษาก็ได้ค่ะ เพราะมีคนรู้ดีกว่าฉันอยู่แล้ว”

    พริริสากระแอมเตือน มิรานึกได้แก้ตัว ตนหมายถึง คนอื่นที่เก่งกว่า ตนรู้แค่ผิวเผิน ศจีว่าถ่อมตัว มิราหัวเราะกลบเกลื่อน...ศจีเปิดดูตารางเวลาแล้วบอกว่าอีกเดี๋ยวท่านประธานจะพาเจ้าชายมาที่นี่ มิราจึงขอไปตรวจความเรียบร้อยด้านนอก ก็พอดีพนักงานที่จัดเรียงจานทำจานหล่นแตก ศจีตกใจเกรงเป็นลางไม่ดีเข้าไปดูแลให้เก็บกวาด พริริสาปลอบว่าอย่ากังวลไปเลย ต่อให้มีอะไรผิดพลาด เจ้าชายคามินก็ร่วมทุนกับบูรพเกียรติแน่นอน ศจีแปลกใจที่พริริสาดูมั่นใจ

    ooooooo

    บริเวณสวนของร้านอาหาร มิราออกมาตรวจความเรียบร้อย คนของอาซิสซุ่มอยู่ มิราเข้าไปถามพนักงานว่ามีคนของบูรพเกียรติมาบ้างหรือยัง พนักงานตอบว่ายังไม่มี เธอบ่นอุบอธิรุธมัวไปทำอะไรอยู่ เจ้าชายจะเสด็จมาอยู่แล้ว

    อธิรุธขับรถอ้อมมาหลังร้านเพื่อดูว่ามีอะไรผิดสังเกตบ้าง เห็นรถอาซิสจอดอยู่ก็แปลกใจ ลงจากรถ เดินไปดู กลับไม่มีใครอยู่ในรถทั้งที่รถไม่ได้ล็อก อาซิสรีบลงจากรถมาซ่อนตัวก่อน ทันใดคนของอาซิสก็เข้าจับตัวมิรา เธอร้องให้คนช่วย อธิรุธได้ยินตกใจผละจากรถคนร้ายรีบวิ่งเข้าประตูหลังร้านไปช่วยมิราทันที คนของอาซิสเห็นท่าไม่ดีรีบหนีออกไป อธิรุธไม่ตามเพราะเป็นห่วงมิรา เธอโดนชกท้องลงไปกองกับพื้น

    พอศจีรู้เรื่องก็ตกใจ มิราหวั่นใจบอกว่าคงเป็นพวกหัวขโมยธรรมดา อธิรุธแจ้งตำรวจท้องที่ให้มารักษาความปลอดภัยเพิ่ม พริริสาขอให้อธิรุธพามิรากลับไปส่งบ้าน เขายินดีรับคำ ศจีต้องรีบไปเคลียร์ทางที่โชว์รูมอีก ฝากพริริสาดูแลทางนี้

    บนโต๊ะอาหารมีอาหารเรียงราย เชฟอธิบายอาหารแต่ละจานให้คามินฟัง แต่คามินกลับมองหาพริริสา ว่าไปหลบตรงไหน และลอบสังเกตธีภพเงียบๆ พอทานอาหารเสร็จ คามินขอตัวไปห้องน้ำ คณินรู้สึกสบายใจที่ดูคามินจะชอบการต้อนรับของเรา ธีภพว่า

    “ถ้าทุกอย่างราบรื่น ผมว่าเราควรจะพูดเรื่องข้อเสนอ การร่วมทุนหลังจากพาเจ้าชายไปดูโชว์รูมของเรา คุณศจี ไปเตรียมทุกอย่างที่โน่นแล้ว”

    กรนันท์เอะใจถามว่าศจีไปคนเดียวหรือ คณินถามมีอะไร เธอชักระแวงรีบลุกออกไปจากโต๊ะอาหาร คณินกับธีภพแปลกใจ...

    คามินออกมาหาพริริสา ทั้งสองหลบไปคุยกันในสวน พริริสาบอกเรื่องที่มิราโดนทำร้าย เขาโกรธที่บูรพเกียรติไม่น่าหละหลวมขนาดนี้ มิน่าถึงบริหารธุรกิจย่ำแย่ มีปัญหาเต็มไปหมด

    “ไม่มีใครตั้งใจให้เกิดเรื่องแบบนี้หรอกค่ะ”

    “พูดแบบนี้กำลังเข้าข้างพวกบูรพเกียรติอยู่รู้ตัวหรือเปล่า”

    พริริสาชะงักปัดจะไปเข้าข้างพวกนั้นทำไม คามิน ดักคอหรือกำลังแก้ตัวแทนธีภพ พริริสาค้อนขวับ คามิน เย้าเห็นธีภพมองหาเธอตั้งแต่เข้าร้าน

    “เขาจะมองหาริสาทำไม คู่หมั้นเขาก็อยู่ที่โต๊ะด้วย”

    คามินเพิ่งรู้ว่ากรนันท์เป็นคู่หมั้นธีภพ ถามไม่เสียใจหรือ ว่าแล้วก็จับหัวเธอโยกตามความเคยชิน พริริสา ว่าตนจะเสียใจทำไม คามินหัวเราะ “เสียใจก็บอกมาพี่จะได้กอดปลอบใจ”

    คามินทำท่าจะกอดหยอกล้อ พริริสาเอาแขนดันไว้ กรนันท์โผล่มาเห็นก็ชะงัก ตาวาวเข้าใจว่าพริริสาให้ท่าคามิน

    ด้านอธิรุธอยู่ดูแลมิราที่คอนโด ทำอาหารอ่อนๆให้และทำท่าจะป้อน มิราขัดเขาจึงแย่งช้อนมาป้อนเข้าปากตัวเอง บอกตนก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยแล้ววางช้อนอีกคัน ให้เธอแบ่งกันกิน

    คามินผละจากพริริสาจะกลับไปที่โต๊ะ เจอกรนันท์ ยืนอยู่ก็ชะงัก เธอกัดฟันรักษามารยาทบอกออกมาดูว่าเขาต้องการอะไรเพิ่มเติม เขาขอบคุณที่ห่วงแล้วเดินนำกลับไป พริริสาหลบไปอีกทาง กรนันท์ตามมาขวาง

    “ทำเป็นมุดหัวอยู่หลังร้าน ที่แท้ก็แผนสูงรอจังหวะอยู่สินะ” พริริสารู้ทันทีว่าเธอคงเห็นตนกับคามินหยอกล้อกันเมื่อครู่ “ฉลาดดีนี่ พอรู้ว่าพลาดท่าจากพี่ภพ ก็เปลี่ยนเป้าหมายไปหาเจ้าชาย พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง” กรนันท์มองหัวจดเท้า

    พริริสายิ้ม “คงไม่ใช่แค่ฉันหรอกมั้งคะที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง คุณเองก็เหมือนกัน แต่เท่าที่ดูเจ้าชายเป็นคนไม่ถือตัว ไม่แบ่งแยกคนจากฐานะ โดยเฉพาะกับฉันไม่ใช่แค่คุณ”

    ธีภพเดินมาได้ยินพอดี พริริสาเห็นก็ชะงัก กรนันท์ โกรธจะเล่นงาน ธีภพเรียกเธอไว้แล้วชวนกลับเข้าไปข้างใน เพราะจะต้องพาเจ้าชายไปที่โชว์รูมต่อ เธอกัดฟันกรอดบอกกำลังเตือนเลขาเขาว่าอย่ามายืนลับๆล่อๆ

    ดักรอเจ้าชาย คงหวังอาศัยหน้าที่การงานบังหน้าแต่จริงๆ กำลังหาทางยกระดับตัวเอง ฝันเฟื่องไม่เข้าท่า ธีภพตัดบทว่าคณินรออยู่ให้รีบไป แล้วโอบไหล่พากรนันท์เดินไป เธอหันมาปรายตาเย้ย พริริสารู้สึกเจ็บลึกๆ

    ที่โชว์รูมเพชร องครักษ์ยืนเฝ้าด้านหน้า คณิน ธีภพและกรนันท์พาคามินเดินชม กรนันท์ออกหน้าแนะนำส่วนต่างๆ จากนั้นก็พามานั่งที่ส่วนรับรอง คามิน อ่านเอกสารการร่วมทุน อ่านจบส่งแฟ้มให้ไคซัจ บอกตนมาที่นี่เพื่อทำเรื่องข้อตกลงให้จบลงเร็วที่สุด คณินพอใจอย่างมาก ธีภพรู้สึกเหมือนมีอะไรแอบแฝง คามินขอเอาสัญญากลับไปศึกษาแล้วจะส่งข่าวอย่างเร็วที่สุด

    เย็นวันนั้น กรนันท์กลับมาฟ้องกานดาเรื่องพริริสา ให้ท่าคามิน และท่านก็ดูเหมือนสนิทสนมกับเธอ กานดาเห็นว่าดีจะได้เลิกยุ่งกับธีภพ แต่กรนันท์กลับไม่ยอม กานดางงแล้วคู่หมั้น...

    “ก็แค่หมั้น แหวนวงเดียวมันไม่ได้สลักสำคัญอะไรนักหนาหรอกค่ะคุณแม่ ปกติพี่ภพก็ไม่ได้สนใจไยดีอะไรเกรซอยู่แล้ว คุณแม่ลองคิดดูสิคะว่าถ้าเจ้าชายสนใจเกรซ มันจะดีแค่ไหน”

    กานดาตาวาวคิดหาวิธีช่วยลูกสาวทันที สองแม่ลูกวาดฝันกันใหญ่

    ooooooo

    เช้าวันใหม่ พริริสากำลังชงกาแฟอยู่ในห้องชงกาแฟ โรซี่ บุษกรและชนิตาปรี่เข้ามาซักถามเรื่องเจ้าชายคามิน ไม่ทันที่เธอจะตอบ กานดาเดินเข้ามาถากถาง ได้เจอเจ้าชายแล้วคงกำลังฝันเฟื่องกันสนุก ฝันไปไกลถึงไหนแล้ว พริริสาสวนว่าคงใกล้ความจริง กานดาเหยียด

    “งั้นก็แสดงว่าเธอยังไม่ตื่น เพราะไม่ว่าเธอจะฝันอะไร มันไม่มีทางจะเป็นจริงขึ้นมาได้” ว่าแล้วก็ดึงแก้วกาแฟจากมือพริริสามาเททิ้งแล้วทิ้งแก้วลงขยะ “ถ้าไม่อยากเป็นอย่างแก้วกาแฟใบนั้น ที่ต้องลงไปนอนที่ก้นขยะ ก็อยู่ให้ห่างจากเจ้าชายคามินไว้” พูดจบกานดากลับออกไป

    พริริสาได้แต่มองอย่างเกลียดชังคนอย่างกานดาที่สุด...ธีภพเดินมาเห็นกานดาเดินไปแล้วพริริสาตามออกมาสีหน้าไม่ดี ถึงถามว่ากานดามาทำไม พริริสาสะบัดเสียง

    “มาเตือนฉันด้วยความหวังดีมั้งคะ...เรื่องเจ้าชายคามิน”

    “เกรซคงไปบอกคุณอาเรื่องเมื่อวานที่คุณแอบคุยกับเจ้าชาย” พริริสาเถียงว่าไม่ได้แอบ แค่ทักทาย “ทักทายหรือนัดแนะกัน...ทำไม ทำเป็นโมโหเพราะผมรู้ทันคุณใช่ไหม”

    “ฉันว่าแทนที่คุณจะเอาเวลามารู้ทันฉัน เอาเวลาไปรู้เรื่องคู่หมั้นคุณบ้างก็ดีนะคะ”

    ธีภพงงว่ากรนันท์เกี่ยวอะไร พริริสาเยาะ ไม่แปลกใจ บ้างหรือทำไมกานดาจะต้องมาเตือนตนเรื่องเจ้าชาย คงไม่ใช่ฉันหรอกที่จะถูกเททิ้ง ธีภพยิ่งงงไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูดในวันนั้น กรนันท์พาคามินนั่งเรือล่องแม่น้ำเจ้าพระยา ชี้ชวนให้ชมวิว ไคซัจกับองครักษ์ดูแลความ ปลอดภัยอยู่ท้ายเรือ พอกลับเข้าฝั่ง กรนันท์ก็เริ่มทำทีพลาดตอนขึ้นเรือให้คามินต้องประคอง...บนฝั่งมีคนของอาซิสซุ่มดูอยู่และโทร.รายงานอาซิส กรนันท์ชวนคุยว่าอยากเห็นวิวที่ไทรจีสบ้าง คามินบอกทุกที่มีความสวยงามเป็นเอกลักษณ์ ถ้าเธออยากเห็นก็ลองไปเที่ยวสักครั้ง

    กรนันท์ถือวิสาสะยื่นมือไปแตะแขนคามินแสดงความสนิทสนมบอกถือเป็นคำเชิญ คามินรู้ว่าอีกฝ่ายหยั่งเชิงจึงเอามือแตะมือเธอบอกถ้าเราเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจกันแล้ว ตนก็ต้องมีโอกาสต้อนรับเธอที่ไทรจีส กรนันท์แย้งทำไมใช้คำว่าถ้า เขาตอบยิ้มๆว่าเผื่อไว้ก่อน

    “อย่าเผื่อเลยค่ะ เจ้าชายคงไม่เปลี่ยนใจใช่ไหมคะ”

    คามินทำทีหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อให้กรนันท์ เธอปลื้มจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ แล้วลืมตัวหันไปเหวี่ยงไคซัจที่ไม่รู้จักเตรียมร่ม คามินพยักหน้าทำนองให้ไปหามา...อาซิสได้โอกาสชักปืนออกมาหมายเข้ายิงประชิดตัวคามิน ทันใดมีนักข่าวกรูเข้ามาชนคาซิสกระเด็น ตรงเข้าถ่ายรูปและขอสัมภาษณ์ กรนันท์ทำทีตกใจเกาะแขนคามินแน่น องค์รักษ์เข้ากันนักข่าวไว้ ไคซัจกลับมารีบบอกนักข่าวว่าเจ้าชายมาเป็นการส่วนตัวไม่อนุญาตให้สัมภาษณ์ใดๆ คามินไม่พอใจเดินกลับไปขึ้นรถ กรนันท์หน้าเสียรีบวิ่งตาม คามินติงบอกบูรพเกียรติแล้วว่าไม่ต้องการเป็นข่าว จนกว่าเราจะตกลงเซ็นสัญญากัน กรนันท์รีบบอกพวกนักข่าวอาจจะรู้จากคนอื่น...

    ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นกานดาที่โทร.บอกนักข่าว เธอโทร.กำชับให้ลงรูปกรนันท์กับเจ้าชายให้มากๆ คณินกลับมาได้ยินก็เข้าต่อว่าที่เธอเองเป็นคนบอกนักข่าว คามิน โทร.มาต่อว่า กานดาบอกจะวันนี้วันไหนก็ต้องเป็นข่าว คณินท้วงแล้วให้เป็นข่าวกับลูกสาวที่มีคู่หมั้นแล้ว จะให้เป็นขี้ปากชาวบ้านหรือ กานดาไม่สนบอกทำทุกอย่างเพื่อลูก

    “ในชีวิตคุณคงมีแต่แผนการสินะ เที่ยวหาวิธีสารพัดเพื่อเอาชนะทุกอย่างจนไม่สนความถูกต้อง ความดีงามอะไรเลย”

    “ใช่สิ คนอย่างฉันไม่ดีไม่งามเหมือนกับนังพีรดา”

    คณินประชด รู้ตัวก็ดี กานดาโกรธตัวสั่น จินตนาเดินเข้ามาถามมีอะไรกัน คณินให้ถามกานดาเอาเอง จินตนาหันมองลูกสะใภ้ทำนองให้บอกมา

    ooooooo

    คามินอารมณ์เสียอยู่ในห้องรับรองสถานทูต พริริสาเข้ามาสมน้ำหน้าอยากไปเที่ยวกับกรนันท์ลำพัง คามินว่ามีไคซัจและองครักษ์ด้วย พริริสาเยาะพรุ่งนี้เป็นข่าวแน่ มิราท้วงว่าพระชายาอาจเห็นข่าว พริริสานึกได้ห้ามให้แม่รู้จนกว่าภารกิจจะเสร็จ ไคซัจทูลโทร.สั่งคนที่วังแล้ว

    “ได้ยินแล้วนะริสา ไม่มีอะไรต้องห่วง” คามินประชด

    พริริสาถามคิดอย่างไรถึงไปกับกรนันท์ อย่าบอกว่าสนใจ คามินหัวเราะว่าเอาส่วนไหนคิด คนอย่างกรนันท์มีเพียงธีภพที่เหมาะสม พริริสาได้ยินสะท้อนใจ...

    คามินแจงว่าที่ทำเพื่อให้พวกนั้นตายใจ ไม่สงสัยอะไรมาก ไม่ดีหรือ...จู่ๆมิรารู้สึกปวดท้องที่โดนชกขึ้นมาอีก

    ระหว่างนั้นอธิรุธกำลังคุยกับธีภพเรื่องที่มิราโดนทำร้าย ต้องไม่ใช่หัวขโมยธรรมดา เพราะฝีมือดูเหมือนถูกฝึกมา ธีภพนึกถึงคนที่ลอบทำร้ายคามินกับพริริสาที่ไทรจีส ตนประมือด้วยก็รู้ว่าไม่ธรรมดา ชักสงสัยแต่ยังไม่ปักใจ อธิรุธแย็บถามว่ากรนัน์พาคามินไปเที่ยวทั้งๆที่ไม่มีในโปรแกรม เขาไม่คิดอะไรบ้างหรือ ธีภพไม่สนใจ ก็พอดีสายของอธิรุธโทร.มาบอกว่าเจ้าชายคามินพามิรากับพริริสาไปโรงพยาบาล

    มิราถูกส่งเข้าตรวจเช็ก พยาบาลพาเธอออกมาบอกให้รอรับยา พริริสาจึงอาสาไปเอาให้ มิรานั่งรอไม่ทันไรอธิรุธปรี่เข้ามานั่งข้างๆถามไถ่อาการอย่างห่วงใย เธอตกใจแต่ก็บอกว่าแค่ช้ำในต้องกินยาต่อเนื่อง แล้วถามเขารู้ได้อย่างไร ให้คนสะกดรอยตามตนหรือ

    ด้านพริริสารับยาเสร็จหันมาเจอธีภพก็ตกใจ เขาดักคอ “ทำไมต้องทำท่าตกใจ หรือกลัวผมจะเห็นว่าคุณมากับใคร”

    พริริสาบอกว่าตนพามิรามาหาหมอ ธีภพบอกคงไม่ได้แค่สองคน ไม่ทันไรคามินเดินเข้ามา สองหนุ่มชะงักมองหน้ากัน คามินเอ่ยไม่คิดจะเจอเขาที่นี่ ธีภพสวน

    “ผมก็เหมือนกัน ไม่คิดจะเจอเลขาตัวเองมากับเจ้าชาย”

    คามินมองออกว่าธีภพหึงหวง จึงบอกว่าเมื่อวานคนของตนบาดเจ็บก็ต้องแสดงความรับผิดชอบ ธีภพว่าเรื่องนี้ควรเป็นหน้าที่ตนมากกว่า คามินเหน็บว่าเขาความรู้สึกช้า ธีภพโบ้ย

    “ผมคงต้องโทษเลขาตัวเองที่ไม่รายงานเรื่องสำคัญ แต่กลับต้องให้เจ้าชายมาเป็นธุระให้ทั้งที่ไม่จำเป็น”

    ระหว่างนั้นมีนักข่าวแอบถ่ายภาพคามิน...ด้านอธิรุธ พอเห็นมิราจะเดินหนีจึงอุ้มเธอบอกไปไหนจะพาไปเอง เธออายคนไม่กล้าดิ้นหรือส่งเสียงดัง เขายิ้มพอใจที่เธอเชื่อฟัง

    ธีภพจับแขนพริริสาจะพาเธอกับมิรากลับบ้านเอง คามินดึงแขนอีกข้างไว้บอกตนพามาก็ต้องพากลับ พริริสาโกรธดึงแขนออกจากทั้งสองหนุ่ม บอกจะกลับกันเองกับมิรา ก็พอดีไคซัจเข้ามา ธีภพฉวยโอกาสตาพริริสาออกไป คามินรู้สึกว่ามีนักข่าวแอบถ่ายภาพ ไคซัจจึงตามไปจัดการเอาเมโมรี่มาและกำชับนักข่าวอย่าทำแบบนี้อีกจะมีโทษ

    พริริสาเดินกลับมาหามิราไม่เจอ ธีภพตามมาบอกว่าเธอกลับไปกับอธิรุธแล้ว เธอหน้าเสียแล้วตนล่ะ เขาบอกให้กลับกับเขา ว่าแล้วก็ดึงแขนออกไป...มาถึงบริเวณสวนโรงพยาบาล พริริสาดึงแขนออกอย่างไม่พอใจ ต่อว่าเขากับเพื่อนสะกดรอยตามตนหรือ ธีภพรับว่าใช่

    “ผมทำก็ยอมรับว่าทำ แล้วคุณล่ะไปทำอะไรที่สถานทูตไทรจีสถึงได้มากับเจ้าชายได้”

    “ฉันก็แค่ไปสถานทูตเป็นเพื่อนมิรา แล้วมิราก็ปวดท้อง เจ้าชายก็เลยพามาโรงพยาบาล”

    “จะมีสักครั้งไหมที่คุณพูดความจริงกับผม”

    “นี่คุณหาว่าฉันชอบโกหกเหรอ”

    “หรือไม่จริง งั้นคุณก็บอกมาว่าที่คุณบอกผมมีอะไรบ้างที่ไม่ได้โกหก” พริริสาอึ้ง “พูดไม่ออกเพราะจำไม่ได้สิท่า ว่าโกหกอะไรไว้บ้าง”

    พริริสาโมโหกลบเกลื่อน “คุณภพมันจะมากไปแล้วนะ ถ้าฉันมันแย่ขนาดนั้น ฉันก็คงไม่เหมาะจะทำงานเป็นเลขาคุณต่อ ฉันลาออกก็แล้วกัน คุณจะได้สบายใจ”

    คามินเดินตามมาเห็นทั้งสองเถียงกันไปมา มองออกว่าธีภพมีใจให้พริริสา และพอเธอเดินหนีไปดื้อๆ คามินจึงสั่งไคซัจให้ตามไปรับพริริสาอีกด้าน...พริริสากำลังหงุดหงิดเห็นรถคามินมาจอดข้างๆก็เหลียวมองกลัวธีภพตามมาเห็น คามินลงจากรถมาบอกว่าจะไปส่ง กลัวธีภพเห็นหรือ ถ้าเขามีปัญหามากนักตนจะจัดการให้ พริริสาเห็นพี่ชายจะเอาจริงก็นึกห่วงธีภพขึ้นมารีบบอก ตนจัดการเองได้ แล้วเดินขึ้นรถกลับไปกับ คามิน

    ooooooo

    จินตนาคาดคั้นถามกานดาเรื่องกรนันท์เป็นข่าวกับคามินเป็นฝีมือเธอใช่ไหม กานดาย้อนถามไม่ดีหรือ ผู้สูงวัยตบอกผางแล้วถ้าทางวงศ์ทวีกาลไม่พอใจ จะไม่เป็นการชวดทั้งสองทางหรือ กานดายิ้มย่องทำนองตนจัดการได้

    กรนันท์เดินร้อนรนเข้ามาบอกว่าคามินโกรธมากที่เจอนักข่าวไปทำข่าว กานดาถามตอนไปเที่ยวด้วยกันคามินเป็นอย่างไรบ้าง กรนันท์นึกแล้วเล่าว่าเขาก็เทคแคร์ดูแลตนดี

    “งั้นไม่ต้องห่วงไปหรอกลูก เดี๋ยวเจ้าชายก็หายโกรธ”

    กรนันท์โล่งใจถามตนควรพาคามินไปเที่ยวไหนอีกดี ไปต่างจังหวัดเลยดีไหม จินตนาหวั่นใจถ้าธีภพรู้จะไม่ดี กรนันท์ทำหน้าหน่ายบอกย่าว่าธีภพไม่เคยสนใจตนเลย ตนเป็นข่าวกับเจ้าชายเขาคงดีใจด้วยซ้ำ ทันใดนักข่าวที่กานดาจ้างโทร.มารายงานและส่งคลิปกลับมาให้ดู ทั้งกรนันท์และกานดาดูคลิปแล้วแทบร้องกรี๊ด จินตนางงดึงมือถือมาดูบ้าง เห็นคลิปคามินกับธีภพแย่งกันยื้อแขนพริริสา ก็รู้สึกโกรธหาว่าพริริสาคิดจะแย่งทุกอย่างจากหลานสาวตนจริงๆ

    กานดาเข่นเขี้ยว ในเมื่อจองล้างจองผลาญไม่เลิก และทำให้กรนันท์ร้องไห้เสียใจ ก็คงต้องจัดการขั้นเด็ดขาดไม่ให้กลับมาแย่งอะไรได้อีก จินตนาแปลกใจจะจัดการอย่างไร

    “ต่อให้มันร้ายขนาดไหน ดาก็จะจัดการมันเอง... เมื่อก่อนทำยังไง ตอนนี้ก็ทำอย่างนั้น”

    วันต่อมา กานดาสวมแว่นดำพลางใบหน้ามาที่ชุมชนแออัด เพื่อเจอกับลูกน้องเก่า จ้างให้ไปจับตัวพริริสามาให้ได้

    ธีภพมาทำงานไม่เห็นพริริสาก็นึกถึงเมื่อวานที่เธอประกาศลาออกกับตน โทรหาเท่าไหร่เธอก็ไม่รับสาย จึงรีบออกมาถามศจี ศจีเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่เห็นพริริสาเลยและเธอก็ไม่ได้โทรลางานแต่อย่างใด...พอธีภพเดินไป กานดาก็เดินเข้ามาทำทีถามศจีว่าคณินอยู่ไหม พอเธอตอบว่าอยู่ กานดาก็ให้ศจีไปชงกาแฟ ศจีรับคำเดินไป กานดาแอบหยิบมือถือศจีมาส่งข้อความถึงพริริสา แล้วยิ้มย่องก่อนจะกดลบข้อความที่ส่งแล้วปิดเครื่องไปเลย ...คณินออกมาเจอกานดาก็แปลกใจ เธอรีบบอกแวะมาหา เขาจะไปไหนขอไปด้วย คณินว่าจะไปโชว์รูม เธอจึงเดินตาม

    มิราเห็นมือถือพริริสาดังหลายรอบไม่รับสายมองดูเห็นหน้าจอชื่อ...จอมจับผิด...ก็ขำรู้ว่าหมายถึงธีภพ พลัน มีข้อความเข้ามาจากศจี พริริสาจึงกดอ่าน...ด่วนมาก ห้าโมงเย็นพี่ขอนัดเจอที่ลานน้ำพุพลาซ่าเดิม...สองสาวแปลกใจ

    พริริสาขึ้นแท็กซี่ที่หน้าคอนโดออกไป ธีภพเลี้ยวรถมาจอดเดินเข้าตึก มิราออกจากลิฟท์กำลังจะไปข้างนอกเช่นกันเจอธีภพจึงบอกว่าพริริสาออกไปหาศจี เขาแปลกใจนัดกันตอนไหน

    พริริสามาถึงลานน้ำพุพลาซ่าที่นัดหมาย ยืนรอสักพักก็กดโทรหาแต่เครื่องศจีปิดก็สงสัยว่าแบตคงหมด...ลูกน้องกานดาสองคนมองรูปในมือแล้วพยักหน้าให้กันทำนองว่าใช่แน่ รอจังหวะปลอดคนจะเข้าจับตัว

    ธีภพโทร.หาศจีถามนัดพริริสาไว้หรือเปล่า เธอบอกไม่ได้นัดแล้วเพิ่งเห็นว่ามือถือดับ ยืนยันว่าไม่ได้ส่งข้อความออกไปเลย ธีภพสังหรณ์ใจมาที่พลาซ่าตามที่มิราบอก และโทร.หาพริริสาอีกครั้ง เธออ่อนใจที่เขาเพียรโทร.จึงกดรับ ไม่ทันจะพูด ลูกน้องกานดาก็จู่โจมเข้าจับตัว มือถือเธอกระเด็นหล่น พริริสาโดนลากมาที่รถตู้ ทันใดมีคนของอาซิสสองคนเข้าซัดลูกน้องกานดา ชิงตัวพริริสามาให้อาซิส...ธีภพมาถึงเห็นเหตุการณ์รีบเข้าไปช่วย ทหารกบฏชักปืนจ่อพริริสา เธอตัดสินใจกระชากตัวหนี ธีภพจึงชักปืนยิงเฉี่ยวแขนอาซิส แล้วคว้าแขนเธอวิ่งหนีไปขึ้นรถ

    ลูกน้องกานดายังงงๆว่าใครเป็นใครมาชิงตัวพริริสา ...ธีภพขับรถหนีการไล่ล่าของพวกอาซิส พริริสาเห็นพวกมันใกล้เข้ามาก็คว้าปืนธีภพเปิดหน้าต่างจะยิงใส่ ธีภพตกใจถามจะทำอะไรเคยยิงปืนหรือ เธอบอกไม่เคยแต่จะลองดู เขาห่วงเธอจะโดนยิงเสียเองจึงดึงตัวเธอกลับเข้ามา แขนเธอกระแทกขอบหน้าต่างปืนหล่นไปที่ถนน เขาโวยเห็นไหมทำอะไรลงไป

    “เพราะคุณต่างหากมาดึงฉัน ปืนถึงตกไป”

    เมื่อไม่มีปืน ธีภพจึงเร่งเครื่องขับหนีพวกอาซิสอย่างดุเดือด จนแทบชนรถบรรทุกที่กลับลำขวางถนน ทำให้กั้นการตามของอาซิสไว้ได้...พริริสาโล่งอกมองข้างทางรู้ว่าออกมานอกเมืองจึงถามจะไปไหน ธีภพตอบว่าจะไปในที่ๆปลอดภัย

    จนค่ำ มิราซื้อของ มีอธิรุธหิ้วพะรุงพะรังมาส่งที่ห้อง เขาอ้อนขอเข้าไปดื่มน้ำ มิราลังเลเกรงจะเจอ พริริสา แต่พอเขาบ่นว่าเธอไม่มีน้ำใจจึงยอมให้เขาเข้าไปในห้อง อธิรุธถามกลัวใครจะเห็นหรือ หรือว่าอยู่กับแฟน เธอลืมตัวสวนไปว่าไม่มีแฟนตนอยู่กับพริริสา

    “อ้าวคุณ ไหนว่าแค่อยู่ตึกเดียวกัน ทำไมตอนนี้มาอยู่ห้องเดียวกันแล้วล่ะ”

    “ก็...ตั้งแต่เกิดเรื่อง ฉันกลัวก็เลยชวนเขามาอยู่ด้วย จะได้มีเพื่อน” มิราหาทางแก้ตัว

    อธิรุธร้องอ๋อ...ประชดมันเป็นแบบนี้นี่เอง มิราเคือง ไล่ให้เขากลับ เขาอ้อนขอโทษ มิรานึกเป็นห่วงพริริสา ที่ยังไม่กลับ อธิรุธกวนว่าคงไปกับเจ้าชายเลยไม่บอกเธอ มิราเอะใจแอบไปโทรถามไคซัจ เพราะติดต่อพริริสาไม่ได้พอรู้ว่าไม่ได้ไปก็สงสัยจะไปกับธีภพ

    ที่หน้าคอนโดมีทหารของราห์มานซุ่มดูอยู่ โทร.รายงานอาซิสว่าพริริสาไม่ได้กลับที่พัก อาซิสกำลังทำแผลจากที่ถูกยิง เจ็บใจที่ไม่ได้ตัวพริริสา ก็ไม่มีอะไรต่อลองให้คามินออกมาได้

    ด้านพริริสา ธีภพขับรถพามาบ้านพักใกล้น้ำตก แต่รถเกิดเสียหม้อน้ำแตก จึงต้องจอดไว้แล้วเดินเท้าต่อไป พริริสาจะไม่ยอมไปแต่มันมืดมาก ธีภพหลอกว่าแถวนี้ผีดุ เธอตกใจโผกอดเขาด้วยความกลัว เขาแอบขำพาเธอเดินต่อไปจนถึงบ้านพัก

    “นี่บ้านใครคะ”

    “บ้านพักเจ้ารุธ แต่มันแทบจะไม่ได้มาที่นี่เลย มีแต่ผมนี่ล่ะที่มาคอยดูให้”

    ประตูบ้านล็อก พริริสาถามจะเข้าไปได้อย่างไร ไม่ทันไรลุงสนถือปืนลูกซองมาจ่อถามเป็นใคร พอธีภพหันมาลุงสนจำได้รีบต้อนรับถามทำไมมาค่ำมืดแบบนี้... ป้าสร้อยภรรยาลุงสนรีบเข้าไปจัดที่นอนให้ พอธีภพบอกว่าพริริสาไม่ใช่แฟนเป็นเลขา เธอก็รีบไปเตรียมอีกห้องให้ แต่พอออกมาเห็นพริริสาหลับอยู่ที่โซฟา ธีภพบอกว่าไม่เป็นไรตนจัดการเอง ว่าแล้วก็อุ้มเธอเข้าไปในห้องนอน ป้าสร้อยแอบยิ้มทำนองไหนว่าไม่ใช่แฟน สงสัยจะเขิน

    ธีภพมองพริริสาที่หลับสนิทอย่างพิจารณาถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอ ตัดสินใจปิดมือถือจะต้องคาดคั้นเอาความจริงจากเธอให้ได้ถึงจะกลับ

    ooooooo

    ใกล้เที่ยงคืน มิรานั่งรอจนผล็อยหลับอยู่ที่โซฟากับอธิรุธ เขาเอนไหลมาหนุนตัก เธอจึงสะดุ้งตื่นโวยวาย เขางัวเงียบอกกำลังฝันดีเลย ถามเที่ยงคืนแล้วราชรถจะกลายเป็นฟักทองหรือ เธอบอกพริริสายังไม่กลับ อธิรุธนึกได้ลองโทร.หาธีภพแต่ติดต่อไม่ได้ จึงคิดว่าต้องถามศจี

    รุ่งเช้า ลุงสนจัดการให้ช่างซ่อมรถธีภพแล้วเอาไปจอดตามที่เขาบอก ส่งกุญแจคืนให้ธีภพ ถามทำไมไม่จอดที่เดิม เขาไม่อยากเล่าอะไรมากอ้างว่าไม่อยากจอดตากแดดเพราะจะอยู่หลายวัน ป้าสร้อยหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาบอกธีภพว่าพวกตนจะไม่ไปเยี่ยมหลานก็ได้ จะอยู่ดูแลเขา แต่ธีภพบอกให้ไปไม่ต้องห่วง ถ้าตนกลับก่อนจะปิดบ้านให้

    สองลุงป้าหิ้วกระเป๋าออกมา ลุงสนถามเมียว่าทำไมธีภพถึงพาเลขามาพักกันสองคน ป้าสร้อยบอกเลขาอะไร เห็นเมื่อคืนอุ้มเข้าห้องนอนไปด้วยกัน ทั้งสองอมยิ้มเรื่องของหนุ่มสาว

    พริริสาตื่นขึ้นมาแปลกใจที่ตัวเองมานอนอยู่บนเตียงได้อย่างไร ลุกเดินออกมาเห็นอาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะ ไม่อยากเชื่อว่าธีภพจะทำเป็น เขาถือถ้วยกาแฟเดินมาเธอจึงเอ่ยถาม เขาบอกป้าสร้อยทำไว้ให้ แต่มื้อต่อไปเธอต้องเป็นคนทำ เพราะเราต้องอยู่ที่นี่อีกหลายวัน

    พริริสาข้องใจ

    “จะกลับวันนี้ก็ได้ ถ้าคุณยอมตอบคำถามผมทุกอย่างด้วยความจริง แต่ผมว่าผมคงต้องใช้เวลาหลายวันกว่าคุณจะยอมพูด” แววตาธีภพบ่งบอกว่าเอาจริง พริริสาใจคอไม่ดี

    มิราตัดสินใจมาบอกคามินเรื่องพริริสาหายตัวไป ธีภพก็ติดต่อไม่ได้ ไม่แน่ใจว่าไปด้วยกันหรือเปล่า ไคซัจแอบไม่พอใจ คามินคิดว่าทั้งสองไปด้วยกัน

    ข่าวธีภพกับพริริสาหายไปพร้อมกันแพร่มาถึงกลุ่มโรซี่ ศจีพอจะรู้อะไรจากอธิรุธมาบ้างแต่ถูกกำชับไม่ให้แพร่งพราย จึงได้แต่นั่งคันปากยิกๆอยากเล่า

    ทางบ้านธีภพ ธเนศเห็นข่าวคามินกับกรนันท์ในหน้าหนังสือพิมพ์ก็ชะงักเกรงวิวรรณเห็นจะเป็นเรื่องใหญ่ จึงพยายามซ่อนหนังสือพิมพ์...วิวรรณถือตะกร้ามะม่วงสุกเข้ามาบอกว่าจินตนาให้คนรถเอามาให้ ขอหนังสือพิมพ์จากธเนศจะเอามาห่อ ธเนศยึกยักพอรู้ว่าไม่ได้เอาไปอ่านก็ส่งให้บอกดีแล้วไม่มีข่าวอะไรน่าอ่าน วิวรรณสะดุดหูพูดแบบนี้น่าสงสัย กางหนังสือพิมพ์ดูแล้วเห็นข่าวกรนันท์กับคามินก็เดือดปุดๆ

    พลันสาวใช้หน้าตื่นมาบอกมีคนบุกเข้ามา ทั้งสองตกใจ คามินมากับองครักษ์สองคน มาขอพบธีภพ วิวรรณบอกลูกไปทำงาน คามินแย้งคนที่บูรพเกียรติ

    ไม่มีใครเห็นเขาสักคน สาวใช้อึกๆอักๆแทรกว่าธีภพไม่ได้กลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืน ทั้งวิวรรณและธเนศประหลาดใจ

    ในขณะเดียวกัน พริริสาหาทางจะหนีกลับ แต่ธีภพกอดอกขวางประตูไว้ “ว่าไงคุณ ผมให้เวลาคุณนานมากแล้วนะ ตกลงคุณจะบอกผมได้หรือยังว่าคุณเป็นใคร แล้วต้องการอะไรจากบูรพเกียรติกันแน่”

    “ฉันขอโทรศัพท์ก่อนได้ไหมแค่ห้านาที...สองนาทีก็ได้ แป๊บเดียวเอง แล้วฉันจะตอบคำถามคุณทุกข้อเลย”

    “คิดว่าผมจะเชื่อคุณเหรอ จะโทร.ให้เจ้าชายคามินมาช่วยคุณล่ะสิท่า ผมบอกแล้วไงคุณจะไม่ได้ออกไปจากที่นี่จนกว่าจะพูดความจริง” ธีภพตรงเข้าจับแขนพริริสาแน่น จ้องด้วยดวงตาดุ

    พริริสาไม่เคยเห็นธีภพเอาจริงแบบนี้มาก่อนก็เริ่มกลัว ทำใจดีสู้เสือไปก่อน...

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.2 เวลาของ อานนท์ หมดแล้ว แต่ยังห่วงลูก-เมีย ไม่ไปเกิด

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.2 เวลาของ อานนท์ หมดแล้ว แต่ยังห่วงลูก-เมีย ไม่ไปเกิด
    24 ต.ค. 2564

    10:00 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 24 ตุลาคม 2564 เวลา 12:12 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์