นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เพลิงนรี

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    เมื่อจินตนากับกานดามาข่มขู่ให้พริริสาไม่เอาความกับกรนันท์โดยอ้างว่ารถเบรกไม่ดี พริริสาจึงบอกว่าจะให้ช่างมาตรวจสอบรถก่อน เพราะตนไม่เชื่อว่าเป็นอุบัติเหตุ มันคือการพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน จินตนาปรี๊ด

    “นี่หล่อนอย่ามาหัวหมอใส่พวกฉันนะ พยายามฆ่าอะไรกัน หลานฉันจะไปอยากฆ่าหล่อนทำไมไร้สาระ หรือคิดจะข่มขู่พวกฉันเรียกค่าทำขวัญสิท่า ฉันจะดึงสติหล่อนให้เอาบุญ ระหว่างสถานะพนักงานอย่างหล่อนกับลูกสาวประธานบริษัท ถ้าจะมีคดีความกันขึ้นมาจริงๆ หล่อนคิดเอาเองแล้วกันว่าใครกันแน่ที่มันจะเดือดร้อน”

    พริริสาเห็นสายตาผู้เป็นย่ากับกานดายิ้มเยาะคิดว่าตนทำอะไรไม่ได้ จึงบอกว่า จะลองดู ใครกันแน่ที่จะเดือดร้อน ว่าแล้วก็เดินหนีออกไป สองสาวสูงวัยเหวอไม่คิดว่าเธอจะกล้ามีเรื่อง พริริสาเดินโกรธๆมาเจอคณินก็ชะงัก สายตาคณินบ่งบอกถึงความห่วงใยถามไถ่ถึงอาการบาดเจ็บ ใจเธออ่อนยวบลง แต่พอเขายื่นเช็คให้เป็นค่าทำขวัญ ขอให้ถือว่าเรื่องนี้เป็นอุบัติเหตุ ถ้าไม่พอใจจะเรียกร้องมากกว่านี้เขาก็ยอม พริริสาผิดหวังสุดๆ ที่เขาไม่ได้ต่างจากจินตนาและกานดาเลย ความรู้สึกเกลียดชังบูรพเกียรติที่เคยหายไปกลับเข้ามาในใจอีกครั้ง

    ในสวนของโรงพยาบาลเป็นที่ที่พริริสามานั่งข่มใจ แววตาเธอแข็งกร้าว ธีภพเดินเข้ามา เธอดักคอทันทีว่าจะมาบอกให้ตนคิดว่าทุกอย่างเป็นอุบัติเหตุอีกคนใช่ไหม เขารู้สึกสงสารเธอมาก ถามถ้าตนพูดจะฟังไหม เธอสวน “ท่านประธานฝากเช็คค่าทำขวัญมาให้ฉันด้วยหรือเปล่า”

    ธีภพหยิบเช็คส่งให้ เธอรับมาย้อนถาม ตนรับแล้วทุกคนที่บูรพเกียรติคงสบายใจและมีความสุข เพราะสุดท้ายเงินพวกเขาก็ชนะทุกอย่างเหมือนทุกครั้ง พริริสาหยิบสร้อยข้อมือที่ขาดส่งคืนให้ธีภพ เขาบอกจะเอาไปส่งซ่อมให้ เธอส่ายหน้า

    “ไม่ต้องหรอกค่ะ เพราะสร้อยข้อมือเส้นนี้ทำให้ฉันเกือบตาย ฉันคงไม่กล้าเก็บมันไว้อีก”

    ธีภพใจหายมองพริริสาเดินไปพร้อมแววตากร้าวไม่มีเยื่อใยกับใคร...กลับมาถึงคอนโดที่พัก พริริสานั่งมองจดหมายทวงหนี้บูรพเกียรติที่คามินส่งมาให้จากธนาคารถึงห้าแห่งเป็นเงินร่วมพันล้านบาท รวมกับข้อมูลที่เธอได้มาว่าโดนยกเลิกการสั่งซื้อจากต่างประเทศหลายที่

    “นี่สินะที่เขาเรียกว่าข้างนอกสุกใส ข้างในเป็นโพรง ฉากหน้าบูรพเกียรติที่ดูสวยงาม แต่ข้างในกำลังจะล่มสลาย”

    “เสียดายก็แค่อดีตที่เคยสร้างไว้ยิ่งใหญ่ แต่กำลังจะไม่เหลืออะไรในมือคนรุ่นนี้” ไคซัจเสริม มิราถามแน่ใจหรือว่าจะทำแบบนี้

    “วันนี้พวกเขาคิดว่าตัวเองแก้ปัญหาทุกอย่างได้ด้วยเงิน ฉันก็อยากรู้ว่าวันที่พวกเขาไม่มีเงิน จะแก้ปัญหากันยังไง” พริริสาฉีกเช็คของคณินทิ้ง แววตาจะเล่นงานพวกบูรพเกียรติสักที

    ooooooo

    วันต่อมา ข่าวหนี้สินของบูรพเกียรติก็ถูกแพร่กระจายทั่วโลกโซเชียล ทุกคนที่เห็นข่าวพากันตกใจ รวมถึงพนักงานในบริษัทที่ไม่ระแคะระคายมาก่อน

    ต่างหวั่นวิตก...จินตนาเห็นข่าวถึงกับเป็นลมล้มพับ กานดากับกรนันท์วิ่งวุ่นทำอะไรไม่ถูก

    ธีภพมาถึงบริษัทเจอนักข่าวรุมสัมภาษณ์ ชนิตาต้องมาช่วยกันนักข่าวให้ธีภพเข้าไปและบอกนักข่าวยังไม่ขอตอบอะไรตอนนี้...ธีภพดูข่าวจากเน็ตด้วยความแปลกใจใครที่เป็นคนส่งข่าวนี้ ไม่ทันไรกรนันท์น้ำตานองหน้าเข้ามาโผกอดฟูมฟายขอให้เขาช่วยคณินให้ได้

    “เกรซไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ตอนนี้มีแต่คนโทร.มาถามบริษัทจะล้มเต็มไปหมด เกรซไม่รู้จะตอบยังไง”

    “บ่ายนี้จะมีการประชุมผู้ถือหุ้น เพื่อหาทางแก้ไขเรื่องนี้”

    กรนันท์ยิ่งตกใจแสดงว่าเรื่องนี้เป็นความจริง ตนจะทำอย่างไรดี ธีภพปลอบปล่อยให้เรื่องนี้เป็นปัญหาของกรรมการกับผู้ถือหุ้น เราจะต้องผ่านเหตุการณ์นี้ไปได้ พลันพริริสาเข้ามาต้องชะงักเมื่อเห็นทั้งสองกอดกันอยู่ ธีภพดันตัวกรนันท์ออก พริริสาเอ่ยถาม

    “จะให้ฉันออกไปก่อนไหมคะ”

    กรนันท์มองอย่างขุ่นเคืองที่มาขัดจังหวะ ธีภพมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะกล่าวกับเธอว่าทำใจให้สบาย ได้เวลาที่ตนต้องเข้าประชุมแล้ว พริริสาเข้ามาหยิบแฟ้มเดินตามธีภพไป

    ในห้องประชุม ผู้ถือหุ้นรุมถามคำถามคณินยกใหญ่ เขาได้แต่บอกว่ากำลังพยายามแก้ไขทุกอย่างอยู่ ธีภพเสนอคิดว่าคงต้องระดมทุนเพิ่ม พริริสาแอบยิ้มเข้าทางที่ตนต้องการ ประสานบอกข่าวออกไปขนาดนี้ใครจะยอมซื้อหุ้นเรา ขนาดพวกตนเองยังไม่รู้จะถือหุ้นเน่าๆนี้ไว้ทำไมเลย คณินตกใจไม่คิดว่าผู้ถือหุ้นจะคิดแบบนี้

    พริริสาโพล่งขึ้น

    “ถ้าเป็นนายทุนต่างชาติเขาอาจจะสนใจก็ได้นะคะ”

    ทุกคนมองเธอเป็นตาเดียว...จากนั้นศจีต้องช่วยพริริสาแจกแฟ้มเอกสารเกี่ยวกับประเทศไทรจีสให้ผู้ถือหุ้นทุกคน วิทิตบอกตนเป็นคนให้เลขาเตรียมมาให้พร้อมอธิบายย่อๆว่า ไทรจีสเป็นประเทศเล็กๆที่มีเหมืองเพชรขนาดใหญ่ ตอนนี้มีนโยบายขยายเศรษฐกิจไปยังต่างประเทศโดยเฉพาะธุรกิจกลุ่มจิวเวลรี่ คณินแย้งตนไม่เห็นด้วยจะให้ต่างชาติเข้ามาถือหุ้น ประสานถามยังมีทางเลือกอีกหรือ ธีภพเห็นว่าการให้ต่างชาติเข้ามาถือหุ้นไม่ได้เสียหายอะไร คณินหาเหตุผลมาค้านไม่ได้ แต่ไม่เห็นด้วย พริริสานิ่งฟังอย่างสมใจ

    พอเสร็จการประชุม คณินและผู้ถือหุ้นเดินเครียดออกไป เหลือวิทิต ธีภพเอ่ยถามว่าเขาได้ข้อมูลไทรจีสมาจากไหน เขาตอบว่ามีคนส่งมาให้ ธีภพยิ่งแปลกใจทำไมประจวบเหมาะอย่างนี้..พริริสาเปรยดูเหมือนจะหาทางออกได้แล้ว ธีภพถามดูเธอจะเห็นด้วยเรื่องระดมทุนจากต่างชาติ โดยเฉพาะไทรจีส เธอบอกตนเป็นแค่เลขาคงออกความคิดเห็นไม่ได้ ถ้าเขาอยากได้ข้อมูลเพิ่มเติมก็เป็นหน้าที่ตนจะหามาให้

    “งั้นคุณก็เตรียมหาข้อมูลไว้เลย เพราะคุณคงได้ไปช่วยผมที่ไทรจีสด้วย”

    พริริสาตกใจ ธีภพย้ำถ้าบูรพเกียรติต้องพึ่งพานักธุรกิจจากไทรจีสจริง ตนก็ต้องไปที่นั่นเพื่อเจรจา เธอต้องไปกับตนในฐานะเลขา พริริสาหน้าเจื่อนถ้าไปที่นั่นจะปกปิดฐานะได้อย่างไร

    ในขณะที่กรนันท์กลับมาฟ้องจินตนากับกานดาว่าธีภพจะเอาพริริสาไปไทรจีสด้วย ตนไม่ยอม จินตนาจะให้คณินสั่งห้าม กานดาท้วงว่าคณินคงทำอะไรไม่ได้ แต่ตนจะไม่ยอมให้เด็กนั่นมาแย่งธีภพไปจากลูกสาว

    กรนันท์กอดแม่อย่างฝากความหวัง

    ooooooo

    ไคซัจเดินทางกลับมาที่ไทรจีสเพื่อเตรียมการเรื่องที่พริริสาจะต้องมาที่นี่ คามินตำหนิทำไมปล่อยให้พริริสาเดินทางมากับธีภพลำพัง ไคซัจตอบว่ามีมิราเดินทางมาด้วย

    ราห์มานกลับมาที่ไทรจีสเช่นกัน ตรวจดูอาวุธสงครามที่เตรียมพร้อมจะก่อกบฏอีกครั้ง...วันนี้เป็นวันที่พริริสาจะต้องเดินทางมาไทรจีสพร้อมธีภพ เธอแอบโทร.หามิราที่สนามบินว่ามาถึงหรือยัง เธอบ่นว่ารถติดมาก

    ธีภพเข้ามาเตือนให้เธอเช็กอินได้แล้ว และถามคุยกับใครใครจะตามมา เธอแก้ตัวว่าเพื่อนจะไปเยี่ยมแม่ที่สวน ตนจึงบอกให้รีบมา...ในขณะที่รถแท็กซี่ที่มิรานั่งมาลัดเลาะเข้าทางลัด เกิดเฉี่ยวชนกับรถอีกคัน คนขับทั้งสองฝ่ายลงมาทะเลาะกัน เธอจึงจ่ายเงินให้แล้วลากกระเป๋าไปหารถคันใหม่ โชคร้ายที่รถอธิรุธผ่านมา เขายิ้มดีใจอาสาจะไปส่งเธอเอง มิราไม่มีทางเลือกเพราะรีบ จึงยอมให้เขาไปส่งที่สนามบิน โดยโกหกว่าจะเดินทางไปเชียงใหม่

    อธิรุธรู้ว่าเธอโกหกจึงแกล้งขับรถช้าๆ เธอโวยถ้าขับแบบนี้ตนขอลงดีกว่าเพราะจะตกเครื่อง พอรถจอดติดไฟแดง มิราตัดสินใจเปิดประตูจะลง ทันใดมีมอเตอร์ไซค์ขี่มาชนเข้ากับประตูรถล้มลง มิราหน้าเสียตกใจ

    ด้านพริริสาชะเง้อรอจนธีภพถามมองหาใคร เธออ้างว่าเผื่อมีสาวมาส่งเขา ธีภพยิ้มอย่างรู้ทันตัดบทว่าต้องเข้าไปข้างในแล้ว พริริสาจำต้องเดินตามเขาไป

    มิราพาคนเจ็บมาโรงพยาบาลกับอธิรุธ โชคดีที่ไม่บาดเจ็บอะไรแค่ฟกช้ำ เธอโทษอธิรุธที่ทำให้ต้องตกเครื่อง เขาเหน็บไปแค่เชียงใหม่มีเที่ยวบินทุกวัน ไม่ได้ไปไทรจีสจะโมโหทำไม หรือไม่ได้ไปเชียงใหม่จริง มิราอึกอักๆ “ก็...ก็ฉันต้องเสียเวลา แพลนฉันเสียหมด”

    “งั้นผมไถ่โทษไปส่งคุณที่พักละกัน แล้วพรุ่งนี้ผมก็จะไปรับพาคุณไปสนามบิน”

    มิราเสียงแข็งไม่ต้อง แล้วหาทางเลี่ยงหนีจากเขา...

    ธีภพกับพริริสาเดินทางมาถึงโรงแรมในไทรจีส เธอยังสวมแว่นตาดำอันใหญ่ไม่ยอมถอดเพราะเกรงคนจะจำได้ แต่อ้างกับธีภพว่าแสบตาเพราะโดนลม พอได้ห้องพักเธอก็รีบบอกเขาว่าเพลียมากขอพัก รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย

    พอเข้าห้องพักได้พริริสาก็ถอดแว่น ทิ้งตัวนั่ง หยิบมือถือมาเปิดเห็นข้อความจากมิราว่าเกิดอุบัติเหตุทำให้ตกเครื่อง ไม่ทันไรคามินโทร.เข้ามา แปลกใจเขารู้ได้อย่างไร...พริริสาจำต้องสวมแว่นดำเดินลงมาหาคามินที่ล็อบบี้ แล้วเดินตามคามินกับไคซัจออกไปขึ้นรถกลับวัง คามินก็บอกว่ากลับมาได้เสียที พริริสาแย้งกลับมาแค่ชั่วคราว แล้วถามแผนของเราเตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม คามินสวนว่าตอนนี้เป็นแผนของเราแล้ว เธอจะแย้งเขาแทรก

    “อย่าลืมสิ หลังจากนี้เราต้องพึ่งพี่แล้วนะริสา ไม่อย่างนั้นแผนไม่มีทางสำเร็จ...”

    พีรดาเดินเข้ามาพร้อมหญิงรับใช้ที่จูงพาเดิน ถามมีแผนอะไรกัน พริริสาหันมาดีใจโผกอดแม่ด้วยความคิดถึง พีรดาเย้าว่าเที่ยวจนลืมแม่ เธออ้อนว่าไม่มีทางลืม เพราะแม่เป็นคนสำคัญที่สุด พีรดายิ้มปลื้มถามจะไม่หายไปไหนแล้วใช่ไหม เธออึ้งตอบไม่ได้

    ด้านธีภพเห็นว่าค่ำแล้ว นึกห่วงพริริสาจึงค้นยาในกระเป๋าเอาไปให้เธอที่ห้อง แต่เคาะประตูเท่าไหร่ก็ไม่มีเสียงตอบ...คามินนั่งรถในวังมาส่งพริริสาที่โรงแรม เธอหวั่นใจใครจะเห็น คามินไม่สนใจเพราะความจริงไม่อยากให้เธอพักที่นี่ด้วยซ้ำ พริริสาขอร้องอย่าทำอะไรให้น่าสงสัยไปกว่านี้เลยตนขอร้อง คามินแย็บ กลัวธีภพมากหรือ

    “ริสากลัวเขาจะจับได้ว่าริสาเป็นใครต่างหาก ริสา ไม่อยากให้แผนเสีย”

    “ถ้าเขารู้ความจริง เขาอาจจะร่วมมือกับเราก็ได้ พี่มีข้อเสนอดีๆที่เขาอาจจะสนใจ”

    “คุณภพเขาไม่ใช่คนที่เห็นแก่ผลประโยชน์ ยังไงเขาก็ไม่มีทางร่วมมือกับเราหรอก ที่สำคัญเขาต้องช่วยบูรพเกียรติเต็มที่เพื่อลูกสาวคนเดียวของประธานบริษัท” พริริสาลืมตัวน้ำเสียงขุ่น สีหน้าหมั่นไส้ จนคามินรู้สึกได้แต่นิ่งไว้

    คามินจับหัวพริริสาโยกอย่างเอ็นดูก่อนจะกลับขึ้นรถเตือนให้ระวังตัว ตนจะส่งคนมาดูแล พอรถคามิน ออกไป พริริสาโล่งอก เดินจะกลับห้อง ต้องตกใจเมื่อเจอกับธีภพ

    “ไหนคุณว่าอยากพักผ่อน แล้วคุณออกไปไหนกับใครมา”

    พริริสารีบโชว์ถุงยาว่าออกไปซื้อมา เขาจึงบอกว่าพรุ่งนี้นัดรีฟไว้ 10 โมง จะพาไปพบคนที่สนใจอยากร่วมทุนกับเรา ให้เธอกินยาแล้วพักผ่อนเสีย เธอรับคำเดินไป

    ธีภพขมวดคิ้วเพราะเขาเห็นภาพคามินจับหัวพริริสาโยกอย่างคนคุ้นเคยกันมาก ทั้งสองเป็นใครกันแน่และเป็นอะไรกัน

    ooooooo

    รุ่งเช้าสีหน้าธีภพดูมีเรื่องครุ่นคิดจนพริริสาเอ่ยถาม ไม่มั่นใจคนที่ติดต่อด้วยว่าจะช่วยได้หรือ เขาหันมองหน้าเธอบอกแค่รู้สึกว่าเหมือนมีคนพยายามขีดเส้นให้บูรพเกียรติต้องมาที่นี่ พริริสาว่าใครจะทำแบบนั้น เขาบอกใช่เพราะถ้าทำได้ต้องไม่ใช่คนสามัญธรรมดาแน่ แต่หวังอะไร

    พริริสาหลบตาธีภพที่มองราวค้นหาคำตอบ เสมองนาฬิกาเตือนว่าใกล้เวลานัดแล้ว ธีภพจึงเดินเข้าไปในตึกทำงานของรีฟ...ธีภพอธิบายเรื่องธุรกิจของบูรพเกียรติให้รีฟฟังโดยมีพริริสาคอยจด รีฟฟังแล้วบอกว่าจะนำเรื่องเสนอบอร์ดบริหารก่อน ถึงจะส่งหาผู้ร่วมทุน “ผมขอบอกตรงๆว่างานนี้ค่อนข้างยาก ค่าความน่าเชื่อถือของบูรพเกียรติแทบจะไม่เหลือเลยจริงๆ”

    ธีภพเอ่ยถามพอมีทางอื่นไหม รีฟตอบว่ามี...มีคนหนึ่งที่อยากแนะนำคิดว่าจะช่วยได้ คือเจ้าชายคามิน ธีภพแปลกใจที่ถึงระดับนั้น พริริสาแอบยิ้มมุมปากที่ใกล้แผนตนเข้าไปทุกที รีฟปรายตามองพริริสาอย่างรู้สึกคุ้นหน้า เธอพยายามนิ่งไว้

    เสร็จจากการคุยกับรีฟ ธีภพเดินไปตามถนนโทร.รายงานคณินว่ารีฟกำลังหาทางช่วย ขอเวลาสักพัก มีอะไรตนจะติดต่อกลับไป...พริริสาถามว่าเราต้องรอจนกว่ารีฟจะให้คำตอบใช่ไหม

    “ก็คงจะเป็นอย่างนั้น ระหว่างรอเราคงต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเจ้าชายคามิน”

    “เรื่องนั้นฉันจะจัดการให้ค่ะ แล้วคุณต้องการข้อมูลอะไรเกี่ยวกับไทรจีสอีกไหมคะ”

    ธีภพเน้นว่าทุกอย่างที่เธอรู้เกี่ยวกับที่นี่ เธอออกตัวว่าไม่ได้รู้มากมาย เขาเย้าคิดว่ารู้ทุกอย่าง เธอแอบค้อนบอกรู้เท่าที่หาข้อมูลได้เท่านั้น...ทั้งสองเดินมาตามทาง จู่ๆพริริสาก็หยุดมองร้านขายลูกอม เพราะเธอชอบสายไหม และอมยิ้ม ธีภพถามคิดถึงขนมที่ตนซื้อให้หรือ เธอนึกได้

    “ตอนที่คุณหลอกว่าฉันทางอ้อมว่าเป็นเด็กเลี้ยงแกะน่ะเหรอคะ”

    “แล้วกัน ผมตั้งใจให้แต่คุณกลับหาว่าผมไปว่าคุณซะอีก” ธีภพหัวเราะถามเธอชอบหรือ

    พริริสานึกถึงวัยเด็กที่คามินซื้ออมยิ้มและสายไหมหลากหลายสีมาให้ตนตื่นเต้น และถามว่าพี่เป็นคนแรกที่ทำให้ใช่ไหม เธอกลับบอกว่าไม่ใช่เพราะตอนอยู่เมืองไทย มีคุณลุงใจดีเอามาแจกตนกับเพื่อนๆ ไม่รู้ว่าเป็นใคร คามินผิดหวังที่ไม่ได้เป็นคนแรกที่ซื้อให้

    ธีภพเอ่ยถามว่าแม่ชอบซื้อให้หรือ พริริสาส่ายหน้าเล่าว่าตอนเด็กๆ มีคุณลุงใจดีชอบเอาขนมแบบนี้มาแจกที่สนามเด็กเล่น เป็นใครก็ไม่รู้ ธีภพฟังแล้วฉุกคิดถึงที่คณินเคยเล่าว่า ลูกสาวอีกคนของตนชอบขนมแบบนี้

    พีรดาพาลูกหนีไปคงไม่มีวาสนาจะได้เจอหน้าพริริสาอีก...ธีภพรู้สึกว่าคณินกับริสามีอะไรๆเชื่อมโยงกัน จึงแย็บถาม “ดูคุณจะจดจำเรื่องอดีตไว้มากมายเลยนะ”

    “ค่ะ เพราะเคยมีคนบอกว่า เรื่องในอดีตสอนให้เราเข้มแข็ง ยิ่งจำเรื่องเลวร้ายได้มาก เราก็ยิ่งแกร่งขึ้น”

    “แต่ผมไม่คิดแบบนั้น คนเราไม่ควรให้อดีตที่แก้ไขไม่ได้มาคอยเป็นเงาที่ตามทำร้ายเราไปทุกที่ ทำไมคุณไม่คิดว่า คนเราไม่จำเป็นต้องแข็งแกร่งเพราะคอยจดจำอดีต แต่เราแข็งแกร่งเพราะทิ้งอดีตได้ต่างหาก”

    พริริสานิ่งไม่พูดอะไรเพราะคำพูดของธีภพเหมือนที่แม่พร่ำบอกมาตลอด แต่ไม่คิดเชื่อ จากนั้นทั้งสองมาทานอาหารเย็น พริริสานั่งเงียบจนธีภพทัก ดูเธอจะไม่เห็นด้วยเรื่องที่เราถกกันเกี่ยวกับอดีต พริริสาว่าเขามีความเชื่อของเขา ตนก็มีความเชื่อของตน ไม่มีใครถูกผิด หรือคิดจะเถียงกันไปตลอดทาง ธีภพขำที่เธอประชด

    “โอเค ผมไม่เถียงคุณแล้วก็ได้ พอคุณหน้างอทีไร บรรยากาศเริ่มน่ากลัวทุกที”

    “คุณธีภพ!” พริริสาเสียงเขียว ธีภพยกมือยอมแพ้ ไม่อยากให้เธอโกรธมากกว่านี้ พริริสาค้อนเล็กๆชวนกลับอ้างว่าจะได้มีเวลาหาข้อมูลเจ้าชายคามินให้ระหว่างเดินกลับโรงแรม ลมพัดวูบมาทำให้พริริสาต้องลูบแขนรู้สึกหนาว ธีภพเห็นจึงถอดสูทตัวเองคลุมให้ พริริสาสบตากล่าวขอบคุณ เขาเปรยถ้าเธอไม่สบายตนคงทำงานลำบาก เธอเหน็บตกลงห่วงงานใช่ไหม เขาบอกห่วงทั้งงานทั้งเธอ พูดจบเดินยิ้มๆนำไป

    ooooooo

    ราอิลรู้ว่าพีรดาเป็นห่วงพริริสา อยากให้สบายใจจึงบอกว่าตอนนี้พริริสาช่วยงานคามินขยายธุรกิจของไทรจีส พีรดากลับห่วงว่าลูกสาวจะทำให้คามินปวดหัว ราอิลบอกลูกโตแล้วไม่ต้องห่วง...องครักษ์เข้ามารายงานว่า ท่านนายพลพอลขอเข้าเฝ้า ราอิลรู้ทันทีว่ามีเรื่องไม่ดีแน่

    เช้าวันใหม่ พริริสาเอาข้อมูลคามินมาให้ธีภพ เขาเห็นรูปคามินก็จำได้ทันทีแกล้งถามเธอว่ามีอะไรจะแนะนำบ้างไหม เธอทำหน้างง เขาถามย้ำ เธอว่าจะแนะนำอะไรได้

    “ทำไมจะไม่ได้ ในเมื่อคุณรู้จักกับเจ้าชาย” พริริสาตกใจ “คุณคงคิดว่าผมไม่เห็นเจ้าชายมาส่งคุณที่ล็อบบี้โรงแรมเมื่อคืน ผมเห็นแต่ผมแค่ไม่ได้พูด คุณกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ริสา”

    ธีภพจับแขนพริริสาแน่น เธอหาทางแก้ตัวอย่างเร็วว่าแค่อยากช่วย เขาฉงน เธอสาธยาย “ใช่ คุณก็ได้ยินจากมิสเตอร์รีฟว่าเจ้าชายคามินสนใจธุรกิจจิวเวลรี่ในประเทศไทย ฉันก็ได้ข่าวนั้นมาก่อนเหมือนกัน” ธีภพถามแล้วอย่างไร เธอให้เขาปล่อยแขนก่อน

    พริริสาพาธีภพมาเดินถนนย่านที่มีร้านเครื่อง ประดับ บอกที่นี่เป็นแหล่งรวมธุรกิจอัญมณีและเครื่องประดับของไทรจีส ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากเจ้าชายคามินทั้งหมด ตนให้ญาติหาข่าวว่าจะเจอเจ้าชายได้อย่างไร แต่ตนไม่รู้ว่าจะสำเร็จไหมจึงไม่กล้าบอกเขา ธีภพเหน็บ

    “ญาติคุณนี่เก่งเหลือเกินนะ เป็นพนักงานเดินเอกสารแต่รู้แม้กระทั่งเรื่องเจ้าชาย”

    พริริสาค้อนบอกไม่เชื่อก็จะไม่เล่า ธีภพจึงบอกเชื่อก็ได้ทั้งที่ฟังดูไม่น่าเชื่อเลย พริริสาเล่าต่อว่าคืนนั้นตนเลยมาแถวนี้ แล้วก็เจอเจ้าชาย ตนให้นามบัตรบริษัทบูรพเกียรติกับท่านไว้ ท่านเลยมาส่งที่โรงแรม ตนทำประโยชน์ให้บริษัทในฐานะเลขา เขาน่าจะพอใจ ธีภพ แย็บแน่ใจหรือว่าเป็นประโยชน์ เธอสวน “ถ้าเจ้าชายคามินยอมร่วมทุนกับบูรพเกียรติ แบบนี้ไม่เรียกว่าได้ประโยชน์เหรอคะ”

    ธีภพเถียงไม่ออก ถามแล้วจะได้พบเจ้าชายแน่ไหม เธอยักไหล่ตอบไม่ได้ ต้องอาศัยความช่วยเหลือจากมิสเตอร์รีฟ ทันใดรีฟก็โทร.เข้ามือถือธีภพบอกหาทางพบคามินได้แล้ว พริริสาแอบยิ้มอย่างพอใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ธีภพมองอย่างสงสัย

    ขณะเดียวกัน มิรากำลังจะเดินทางไปสนามบิน เจออธิรุธนั่งรอที่ล็อบบี้คอนโดก็ตกใจถามเขามาได้อย่างไร เขาบอกยิ้มๆว่าแอบตามแท็กซี่เธอมาเมื่อวาน มิราโกรธ เขาอ้างว่าจะแก้ตัวที่ทำเธอตกเครื่องเมื่อวาน จึงซื้อแพ็กเกจเที่ยวเชียงใหม่ให้เป็นการไถ่โทษ เธอไม่รับแถมกระทืบเท้าให้เขาเจ็บเพื่อจะได้ไม่อาจตามเธอได้ทัน แล้วรีบวิ่งออกมาเรียกรถไปสนามบิน

    อธิรุธสงสัยอย่างมาก โทร.หาผู้การขอเดินทางไปไทรจีสด่วน

    ooooooo

    นายพลพอลเอารูปถนนในไทรจีสเห็นชายสวมแว่นดำท่าทางน่าสงสัยยืนอยู่มุมหนึ่ง ให้ราอิล เขาตกใจเพราะจำได้ว่าคืออาซิส คนสนิทของราห์มาน แสดงว่าพวกราห์มานเริ่มปรากฏตัวคงคิดทำการใหญ่อีกครั้ง ชักเป็นห่วงคามิน ไม่รู้ว่าพวกอาซิสจะวางแผนอะไรอยู่

    บนเนินเขานอกเมือง คามินกับไคซัจและองครักษ์สองสามคน ให้นักธรณีวิทยามาชี้จุดที่น่าสนใจควรเข้าไปสำรวจ รถธีภพกับพริริสามาถึง องครักษ์ขยับเข้าขวาง คามินยกมือห้ามสบตากับพริริสาอย่างเตี๊ยมกันไว้ ไคซัจทำทีถามธีภพว่าเป็นใครไม่รู้หรือว่ากำลังรบกวนการ
    ทำงานของเจ้าชาย ธีภพโค้งคำนับ พริริสาย่อตัวทำความเคารพตามธรรมเนียม ธีภพกล่าวขออภัยแต่คิดว่าลีโอคงบอกแล้วว่าพวกตนขอเข้าพบ คามินทำทีนึกได้

    “พวกคุณมาจากบริษัทบูรพเกียรตินี่เอง ส่วนนั่นก็ริสาเลขาของคุณสินะ เราเคยเจอกันแล้วครั้งนึง”

    พริริสารับคำ ส่งสายตามองธีภพเชิงเห็นไหมว่าตนไม่ได้โกหก...ขณะเดียวกัน อาซิสซุ่มมองผ่านกล้องส่องทางไกลมายังคามินกับพริริสา ส่งสัญญาณให้ลูกน้องเตรียมปืนสไนเปอร์

    ธีภพสนทนากับคามิน คามินบอกได้รู้เรื่อง

    บูรพเกียรติจากเดวิสมาบ้างและได้นามบัตรจากเลขาเขา

    ธีภพจึงขอโอกาสนำเสนอข้อมูลมากกว่านี้ คามินบอกกำลังสนใจคิดจะติดต่อกลับไปพอดี ไม่คิดว่าเขาจะใจร้อนมาถึงที่นี่ ธีภพอึ้งแปลกใจทำไมทุกอย่างดูง่ายไปหมด คามินนัดว่าพรุ่งนี้จะให้คนติดต่อไปว่าจะคุยรายละเอียดที่ไหน เราคงได้ร่วมธุรกิจกัน คามินยื่นมือไปให้ธีภพจับ เขารู้สึกถึงความเคลือบแคลงบางอย่าง แล้วคามินก็ยื่นมือไปทางพริริสา เธอย่อตัวก่อนจะเข้าไปจับมือแต่เผอิญสะดุดเซ ทั้งคามินและธีภพผวาจะเข้าช่วย

    กระสุนจากปืนสไนเปอร์ของอาซิสจึงพลาดจากคามิน องครักษ์และไคซัจเข้าปกป้องเจ้าชาย ธีภพคว้าตัวพริริสามากอดปกป้อง คนอื่นๆหาที่กำบัง กระสุนปืนยิงมาอีกนัดแต่ไม่โดนใคร ธีภพจับทิศทางได้ว่ามาทางไหนรีบชี้บอก ไคซัจไม่รอช้าวิ่งไปจับตัวคนร้าย มีทหารกบฏอีกคนเดินเข้ามาจะยิงพริริสา ธีภพเห็นดึงเธอหลบแล้วเข้าแย่งปืนต่อสู้ คามินโกรธที่จะทำร้ายพริริสา จึงคว้าปืนจะยิงใส่ แต่กระสุนจากอาซิสยิงมาอีกนัด องครักษ์รีบปกป้องกันคามินไว้ ทหารกบฏจึงได้โอกาสหลบหนีทัน ไคซัจมาไม่ทัน อาซิสหนีไปเสียก่อน

    คามินเป็นห่วงพริริสามาก บอกธีภพให้พาเลขาเขากลับไปก่อน ตนจะให้คนติดต่อไป สั่งทหารตามคุ้มกันทั้งสองจนถึงที่พัก และห้ามทุกคนบอกท่านพ่อเพราะยังไม่รู้ว่าฝีมือใคร

    ooooooo

    กานดาไม่ยอมให้ลูกสาวเสียธีภพไป พอเจอกับวิวรรณที่สมาคมก็ใส่ไคล้พริริสาอย่างหนัก เปิดคลิปให้วิวรรณดูว่ากรนันท์ไปเที่ยวกับเพื่อนเพราะเกรงใจไม่อยากปฏิเสธ ขนาดนานๆไปทียังไม่วายเกิดเรื่องกับแม่เลขา วิวรรณถามเรื่องราวเป็นอย่างไร กานดาปั้นเรื่อง

    “ยัยเกรซถูกหาเรื่องน่ะค่ะ แม่นั่นคงเมา แม่ริสานิสัยเป็นยังไงคุณวิก็น่าจะได้เห็นมาบ้างนะคะ ถึงเรื่องจะซาๆไปบ้างแล้ว แต่ยัยเกรซก็ยังอายไม่กล้าออกไปไหนอยู่เลยนะคะ”

    วิวรรณมีอคติกับพริริสาจึงคล้อยตามกานดาง่ายๆ โดยไม่รู้ว่าขณะนั้นกรนันท์เดินช็อปปิ้งอย่างเพลิดเพลินใจกับปราง เพราะสบายใจที่แม่จะจัดการเรื่องธีภพให้ จนปรางแซวถ้าไม่มีแม่คอยจัดการทุกอย่างให้จะทำอย่างไร เธอเชิดหน้าไม่อยากคิด...กานดาจิบน้ำชาก่อนจะพูดให้เข้าเรื่องที่ตัวเองตั้งใจ

    “นี่แม่ริสาก็ไปทำงานที่ไทรจีสกับธีภพสองต่อสอง ดิฉันล่ะกลัวใจลูกชายคุณวิจริงๆเลยนะคะ” วิวรรณตกใจไม่รู้เรื่อง “อ้าว ธีภพไม่ได้บอกเหรอคะ ฉันก็คิดว่าคุณวิไม่ได้รังเกียจรังงอนอะไรแม่เลขานั่นซะอีก ถึงได้ปล่อยให้ไปกันสองคนแบบนี้” กานดาเน้น

    วิวรรณรีบบอกอย่าเข้าใจผิด ตนไม่เคยสนับสนุน ตนชอบกรนันท์มากกว่า กานดายิ้มย่อง ถ้าอย่างนั้นควรจัดการให้ชัดเจน พริริสาจะได้รู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์ใช้ธีภพยกฐานะตัวเอง...

    ด้านธีภพถามพริริสากลัวไหมที่เจอเรื่องลอบยิง เธอบอกถ้าไม่กลัวคงหาว่าผิดปกติ แต่ตนไม่ได้กลัวถึงขนาดทำอะไรต่อไม่ได้ ยังช่วยงานจนจบได้แน่ ธีภพประชด กลับไปจะสร้างอนุสาวรีย์ให้ฐานะเลขายอดเยี่ยม หญิงสาวประชดกลับ กรนันท์ก็คงสร้างอนุสาวรีย์ให้เขาในฐานะผู้บริหารยอดเยี่ยมแห่งบูรพเกียรติเหมือนกัน
    ธีภพจะแหย่ต่อแต่มีคนโทร.เข้ามาขัดจังหวะ จึงเลี่ยงไปรับสาย ไม่ทันไรมือถือพริริสาก็ดังขึ้นเช่นกัน

    ราห์มานหงุดหงิดที่ลูกน้องทำงานพลาด อาซิสรายงานว่าเจ้าหญิงพริริสาไม่ได้กลับวังพร้อมคามิน แต่ไปพักที่โรงแรมกับนักธุรกิจไทย ราห์มานเข่นเขี้ยว ให้ไปสืบเรื่องนี้ให้แน่ชัด

    คืนนั้นธีภพครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รู้สึกว่าคนร้ายตั้งใจจะยิงพริริสาด้วย คิดแล้วให้เป็นห่วงเธอ จึงจะไปที่ห้องพักเธอ พลันเห็นชายชุดดำท่าทางน่าสงสัยวนเวียนอยู่หน้าห้องก็รีบเดินเข้าไป ชายคนนั้นจึงเดินหนี ธีภพเป็นห่วงพริริสามากรีบไปเคาะประตูห้องเรียกหญิงสาวแปลกใจ เขาถามมีอะไรผิดสังเกตหรือเปล่า เธอว่ามีแต่เขาที่มาเคาะประตูนี่แหละ ธีภพแกล้งกวนดันประตูให้เปิด ยื่นหน้าไปใกล้บอก “ผมลืมไปอย่าง...ฝันดีนะ...”

    พริริสาใจสั่นรีบปิดประตู นึกเขินเขาทำอะไรบ้าๆ ธีภพมีความสุขที่ได้ใกล้ชิดเธอ

    ooooooo

    เช้าวันใหม่ อธิรุธสะพายเป้คุยโทรศัพท์กับธีภพว่าตนมาถึงไทรจีสเพราะอยากพิสูจน์บางอย่าง ไม่ต้องห่วงให้ทำงานของเขาไป แต่ช่วยส่งที่อยู่โรงแรมมาให้ด้วย...ด้านพริริสาลงมาคุยกับมิราที่ล็อบบี้โรงแรม มิราเป็นห่วงพริริสามาก ยิ่งพอรู้เรื่องถูกลอบยิง

    พริริสาบอกยังครบสามสิบสอง เสร็จงานวันนี้ก็คงไม่มีอะไรน่าห่วง ให้เธอตีตั๋วกลับได้เลย มิราค่อนขอด “พูดง่ายจังเลยนะเพคะเจ้าหญิง เพื่อนเพิ่งตามมาเพราะความเป็นห่วง รีบไล่กันซะงั้น หรือว่า... ไม่อยากให้ฉันอยู่ขัดคอ”

    พริริสาโวยเบาๆขัดคออะไร เธอก็รู้ว่าตนพาธีภพมาทำไม ทันใดมิราเห็นธีภพเดินมาจึงรีบผละออกไป พริริสารีบเดินไปหาบอกลงมารอเขาสักพัก ธีภพมองไปเห็นชายชุดดำนั่งอยู่บริเวณนั้นก็รีบดึงพริริสาออกไปอย่างเป็นห่วง

    มิราเดินออกมาเจออธิรุธเดินมองกระดาษในมือทำนองหาที่อยู่ก็ตกใจจะหาที่หลบ แต่ไม่ทันจึงเอากระเป๋าปิดหน้าเดินสวนมั่นใจว่าไม่เห็น แต่แล้วเขามาดักหน้าทำท่าดีใจโลกช่างกลมที่พบเธอ ช่างใจตรงกันที่เธอเปลี่ยนใจไม่ไปเชียงใหม่กลับมาที่นี่ มิราพยายามชิ่งหนีแต่ไม่สำเร็จ อธิรุธดึงเธอให้พาเที่ยวชมสถานที่และให้หาร้านอร่อยๆทาน มิราหน้าตึงปลีกตัวไปไม่ได้ แถมโดนถ่ายเซลฟี่กับเขาไปหลายรูป อธิรุธถามเธอจะกลับเมืองไทยอีกไหม เธอบอกกลับ ยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องทำ สีหน้าเขาดีใจ มิราจึงรู้ว่าโดนหลอกให้พูด

    วันนี้คามินเชิญธีภพมาคุยงานที่วัง ธีภพบอกเรื่องมีคนน่าสงสัยที่โรงแรม คามินจึงบอกว่าเป็นคนของตนที่ให้ไปดูแลความปลอดภัย พริริสารู้ทันทีว่าเมื่อคืนที่ธีภพมาเคาะห้องเพราะเป็นห่วงตน คามินขอคุยลำพังกับธีภพในห้องสมุด พริริสาเผลอตัวถามทำไม คามินลืมตัวจะยื่นมือไปแตะไหล่ตามความเคยชิน แต่ชะงักยั้งไว้ทัน ธีภพจับสังเกตตลอดเวลา...

    คามินบอกขอแค่คุยเท่านั้นอย่าห่วงไปเลย ไคซัจเชื้อเชิญพริริสาให้ไปอีกห้อง

    ในห้องหนังสือ ธีภพเอาเอกสารให้คามินดู เขาดูเรื่อยเปื่อยไปงั้นๆก่อนจะบอกว่าตนสนใจจะลงทุนธุรกิจที่เมืองไทยอยู่แล้ว จะต้องขอไปดูที่บูรพเกียรติก่อนว่ามีอะไรหมกเม็ดไว้บ้างไหม ธีภพรีบบอกว่ายินดีให้ตรวจสอบทุกอย่าง

    “เอาเป็นว่าเรื่องงานเราตกลงกันได้แล้ว ทีนี้ก็มาเรื่องของคุณ” ธีภพงง “ก่อนจะทำธุรกิจกับใครเราควรรู้จักอีกฝ่ายให้มากเข้าไว้จริงไหม คุณเองก็คงหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวผมเหมือนกัน”

    ธีภพถามอยากรู้อะไรเกี่ยวกับตน คามินบอกว่าดูเขาไม่ใช่นักธุรกิจธรรมดา เหตุการณ์เมื่อวานถ้าเป็นคนอื่นคงหนีกลับประเทศไปแล้ว เขาบอกความจริงก็อยากกลับเพราะไม่อยากให้เลขาต้องมาเสี่ยงอันตรายแบบนี้ ถ้าวันนี้ตกลงเรื่องงานกันได้แล้ว ตนก็จะกลับทันที

    “ดูคุณเป็นห่วงเลขาของคุณมาก”

    “ครับ ผมเป็นห่วงเขามาก”

    “ผมได้ยินว่าเขาเพิ่งทำงานกับคุณได้ไม่นาน คุณไม่น่าจะห่วงเขามากขนาดนั้น”

    “บางทีเวลาก็ไม่ได้เป็นเครื่องกำหนดความรู้สึกของคนเราหรอกนะครับ ขนาดเจ้าชายเพิ่งเจอกับเลขาผมไม่นาน แต่ดูเหมือนคนสนิทสนมกันมานาน”

    คามินไม่อยากให้ธีภพสงสัยพริริสามากกว่านี้จึงทำทีเห็นด้วย จริงอย่างที่เขาพูด

    ooooooo

    พริริสารอธีภพอย่างกระวนกระวาย พอเขาออกมาเธอรีบถามว่าคุยอะไรกับคามินบ้าง เขาบอกจะกลับไปเล่าที่เมืองไทย...บ่ายวันนั้น ธีภพแอบมาเจอกับอธิรุธที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

    ธีภพหาว่าอธิรุธลงทุนมาไทรจีสเพื่อตามดูผู้หญิง เขาสวน “พูดซะเสีย ฉันมาก็เพื่อให้แน่ใจว่าฉันคิดไม่ผิดต่างหาก ตอนแรกเขาโกหกฉันว่าจะไปเชียงใหม่ แต่ฉันทำเขาตกเครื่องวันเดียวกับที่นายกับริสามาที่นี่ จู่ๆ ตอนนี้เขากลับมาไทรจีส แถมเมื่อเช้าฉันเจอเขาที่หน้าโรงแรมที่นายกับริสาพักอยู่อีก อย่างนี้มันไม่บังเอิญไปหน่อยหรือไง”

    ธีภพฟังแล้วคิดตาม จะบอกว่ามิรารู้จักกับพริริสา อธิรุธมั่นใจจะต้องหาหลักฐานยืนยันให้ได้ ธีภพว่าเขาทำให้มิรารู้ตัวแล้ว ตอนนี้คงระวังตัวแจ อธิรุธจะตามดูมิรา น่าจะโยงไปหาริสาของเขาได้อีกทอด ธีภพเห็นดีแล้ว ถามเพื่อนจะพักที่ไหน อธิรุธบอกมีที่พักแล้วไม่ต้องห่วง

    ในขณะที่พริริสาออกมาหน้าโรงแรมมองหามิรา จู่ๆก็ถูกดึงตัวไปมุมลับตา มิรารีบถามมีใครตามมาไหม แล้วเล่าเรื่องที่เจออธิรุธตามแจ คงชักสงสัย พริริสาไม่หวั่นเพราะที่นี่ถิ่นตน

    ส่วนธีภพไม่รอช้าเอารูปที่อธิรุธเซลฟี่กับมิรามาถามเดวิดว่ามิรา เลห์ล่าเป็นใคร เดวิดจำต้องปัดไปว่าไม่รู้จัก รู้แค่ว่าตระกูลเลห์ล่าเป็นครอบครัวนักธุรกิจใหญ่ของที่นี่...ธีภพกลับออกมาบอกอธิรุธอย่างหมดหวัง เขาเย้าเริ่มเข้าใจหัวอกเพื่อนแล้ว เวลาสนใจใครแต่ไม่รู้ว่าเธอเป็นใครมาจากไหน มันอึดอัดใจจริงๆ

    พริริสาขอบใจไคซัจที่ไปดักบอกเดวิดไว้ก่อนให้ปิดบังฐานะมิรา...คามินบอกราอิลว่าจะไปประเทศไทย เพื่อตรวจสอบว่าคิดไม่ผิดที่จะลงทุนกับบูรพเกียรติ ท่านเลขารายงานจากที่ตรวจสอบมาว่า “บริษัทมีปัญหาที่ระบบการบริหารผิดพลาด ถ้าเราสามารถเข้าไปจัดการระบบภายในทั้งหมดได้ ก็น่าจะเป็นธุรกิจที่ซับพอร์ตงาน อื่นๆของเราในไทรจีสได้อย่างดี”

    “แต่เขาจะขายหุ้นให้เราเท่าไหร่กันเชียว เราจะเข้าไปบริหารจัดการได้ยังไง” ราอิลข้องใจ

    คามินบอกเรื่องนั้นไม่ต้องห่วง พริริสาจะเป็นคนจัดการให้เอง ราอิลมองลูกชายอย่างอยากรู้ว่าวางแผนอะไรกันไว้ แต่ก็ตัดใจปล่อยให้ลูกๆทำงานกันเองเต็มกำลัง

    ในขณะที่กรนันท์ช็อปปิ้งอย่างมากมายกลับมา กานดาไม่ตำหนิสักนิดแถมบอกว่าลูกได้ของถูกใจ สบายใจแม่ก็หายห่วงและให้เตรียมตัวรอสวมแหวนหมั้น กรนันท์กอดกานดาดีใจ

    พริริสาเห็นว่าเสร็จงานที่ไทรจีสแล้วคงได้กลับเมืองไทยเสียที ธีภพเหน็บดูเธออยากไปจัดการเรื่องขายหุ้นของบูรพเกียรติเร็วๆเหลือเกินหรือมีผลประโยชน์ เธอออกตัวถ้าการขายหุ้นจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ตนก็อยากให้มันเกิดขึ้นเร็วไม่ถูกหรือ พนักงานทุกคนก็อยากทำงานในบริษัทที่มั่นคง ธีภพมองอย่างสงสัยทำนองมีอะไรซ่อนอยู่มากมาย

    พอจะกลับ ไคซัจมาบอกว่ามีการประท้วงที่สนามบินยังกลับไม่ได้ ผู้บริหารสนามบินกำลังแก้ปัญหากันอยู่ ธีภพว่าเป็นเหตุสุดวิสัยจะทำอย่างไรได้ พริริสาแอบเซ็ง เดินไปตามถนนสายการค้าจนธีภพถามจะพาเดินไปไหน หลงทางหรือเปล่า เธอว่ามากับตนไม่มีทางหลง เขาย้อนถามเธอโตที่นี่หรือถึงรู้จักถนนหนทางดี พริริสานึกได้

    “ใช่...ที่ไหนล่ะคะ ฉันเป็นคนมีเซ้นส์ในการเดินทางต่างหาก อ้อแล้วก็มี” พริริสาหยิบแผ่นพับไกด์นำเที่ยวออกมาโชว์ ยักคิ้วยิ้มๆ

    ธีภพมองอย่างยังจับผิดไม่ได้ แล้วทั้งสองก็เที่ยวชมสถานที่อย่างเพลิดเพลิน ด้วยการเดินและนั่งรถม้า พอจะลงเธอเสียหลักเกือบล้ม เขาช่วยดึงเธอมาแนบอกไว้ทัน ต่างสบตากันอึ้งๆ

    ทางวิวรรณเลือกแหวนเพชรจากกล่องเครื่องเพชรของตัวเอง ให้ธเนศช่วยดูว่าวงไหนที่เด็กสาวๆจะชอบ หรือควรสั่งทำใหม่ ธเนศยิ่งแปลกใจ เธอบอกธีภพกลับจากไทรจีสเมื่อไหร่จะให้หมั้นลูกสะใภ้ ธเนศเครียดแทนลูกจนรู้สึกเจ็บหน้าอก

    วันต่อมา วิวรรณพากานดากับกรนันท์มาเลือกแหวนเพชรที่โชว์รูมเพชรของบริษัทเอง ก็พอดีพนักงานเอาสร้อยข้อมือที่ธีภพส่งมาซ่อมให้ผู้จัดการ วิวรรณชิงมาเปิดดู พอเห็นก็จำได้ว่าเป็นสร้อยข้อมือที่ธีภพให้พริริสา กรนันท์หน้าตูม กานดาทำทีไม่พอใจ ขอเลื่อนการเลือกแหวนออกไปก่อน เพราะไม่อยากให้ลูกต้องเสียใจอีกถ้าธีภพปฏิเสธ

    พอออกมาหน้าโชว์รูม กรนันท์ต่อว่าทำไมไม่ให้ตนเลือกแหวน กานดาบอกให้ใจเย็น ต้องทำให้วิวรรณบังคับลูกชายให้อยู่หมัดก่อน เราจะได้ไม่เสียหน้า กรนันท์พยักหน้าอย่างเข้าใจ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.2 เวลาของ อานนท์ หมดแล้ว แต่ยังห่วงลูก-เมีย ไม่ไปเกิด

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.2 เวลาของ อานนท์ หมดแล้ว แต่ยังห่วงลูก-เมีย ไม่ไปเกิด
    24 ต.ค. 2564

    10:00 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 24 ตุลาคม 2564 เวลา 13:32 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์