นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เพลิงนรี

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ดร.กฤษมองดูเอกสารยกเลิกสินค้าหลายฉบับที่คณินนำกลับมาด้วยสีหน้าเครียด คณินกล่าวขอโทษเป็นเพราะสิ่งที่ประกิตทำไว้ ทำให้เราเสียเครดิต ลูกค้าหลายรายยกเลิกออเดอร์มาเรื่อยๆ พวกเขายอมเสียค่าปรับแต่ไม่ยอมจ้างงานเราต่อ กรรมการคนอื่นๆก็คงไม่พอใจ

    แม้งานประมูลคราวก่อนจะเรียกความเชื่อมั่นจากกรรมการมาได้บ้าง ดร.กฤษบอกยังดีที่พวกยกเลิก ออเดอร์เป็นรายย่อย ยังมีคู่ค้าเจ้าใหญ่อยู่อีกหลายเจ้า ต้องรักษากลุ่มนี้เอาไว้ให้ดี ทันใดศจีโทร.เข้ามา คณินรับสายแล้วต้องตกใจมาก รีบกลับไปที่บริษัท...

    ในขณะที่ธีภพกำลังเดินชมสวนผลไม้ของสินีกับพริริสาอย่างวนไปวนมา เขาเดินนำพริริสาข้ามไม้กระดานท้องร่องไปก่อน เธอเดินตามแล้วเกิดส้นรองเท้าติด รองเท้าเธอเป็นแบบรัดข้อจึงไม่สามารถก้มไปถอดได้เพราะจะเซตกท้องร่อง เธอจึงเรียกธีภพ เขาหันมาเห็นตรงดิ่งก้มลงถอดรองเท้าให้อย่างคาดไม่ถึง ปรากฏว่าส้นรองเท้าหัก เธออยากจะร้องกรี๊ด... รองเท้าฉัน

    “โทษที สงสัยผมดึงแรงไปหน่อย” ธีภพจูงมือพริริสาให้เดินข้ามไปเท้าเปล่าเธอก้าวเหยียบกิ่งไม้แห้งก็อุทานด้วยความเจ็บ ธีภพไม่รอช้าบอกคงเดินเท้าเปล่าไม่ได้ แล้วให้เธอขี่หลังเขาโดยเธอถือรองเท้าไว้มือหนึ่ง ต่างฝ่ายต่างรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก...

    คณินรีบมาที่บริษัท ผู้จัดการเอาแบบสร้อยที่บริษัทจีแอนด์เจมาเทียบกับสร้อยเพชรที่ทำเสร็จแล้วหลายสิบกล่อง บอกว่าทุกเส้นเพชรขาดไปหนึ่งเม็ด คณินตกใจใครเป็นคนดูแลลอตนี้ ผู้จัดการตอบว่าประกิตดูแลก่อนจะหนีไป ตัวเลขเอกสารที่เรามีกับของลูกค้าก็ไม่ตรงกัน คณินกุมขมับที่ประกิตทำเรื่องร้ายแรงทิ้งไว้ให้อีก ผู้จัดการบอกว่าลูกค้าไม่ยอมรับของผิดสเปกพวกนี้ จะให้เราชดใช้ค่าเสียหายและออเดอร์อื่นๆที่ตกลงไว้ก็ขอระงับ

    ทางบ้านสวน ไคซัจเดินกระวนกระวายเป็นห่วงพริริสาที่ยังไม่กลับเข้ามา พอเห็นเธอขี่หลังธีภพเดินมาก็ทำท่าไม่พอใจจะพุ่งเข้าไป พริริสาต้องถลึงตาปราม สินีรีบถามเกิดอะไรขึ้น พริริสาบอกว่าส้นรองเท้าตนหัก เลยเดินลุยสวนไม่ได้ สินีรีบไปเอารองเท้าคู่อื่นมาให้ ธีภพสังเกตเห็นสายตาไคซัจที่ดูไม่พอใจ ดูแล้วไม่เหมือนคนงานในสวน ทันใดมือถือดังขึ้น ธีภพกดรับสายแล้วบอกว่าจะรีบไป พอวางสายก็บอกพริริสาว่าเราต้องรีบกลับ

    ธีภพขับรถด้วยสีหน้าเครียด พริริสาเดาได้ว่าน่าจะเป็นปัญหาใหญ่ หยั่งเชิงถามมีอะไรท่านประธานถึงเรียกประชุมด่วน ธีภพบอกกำลังมีปัญหากับโฮเซลส์จีแอนด์เจ แล้วนึกได้ไม่ควรพูดเรื่องสำคัญนี้ จึงบอกพริริสาว่าเธอกลับบ้านได้เลยไม่ต้องเข้าประชุม เธอยิ่งแน่ใจว่าเรื่องใหญ่

    กลับถึงคอนโดพริริสาให้มิราโทร.เช็กว่าเกิดอะไรขึ้นกับบูรพเกียรติ สักพักมิราก็รู้ปัญหา พริริสาเข่นเขี้ยวที่ธีภพเห็นตนเป็นคนนอก เขายังไม่รู้จักตนดีพอ มิราแย็บถ้าเขารู้แผนเธอคงพังไปแล้ว พริริสาค้อนขวับ มิราถามจะทำอย่างไรต่อไป พริริสานึกถึงคำพูดของธีภพที่ว่า...จงเก็บเพื่อนไว้ใกล้ตัว แต่จงเก็บศัตรูไว้ใกล้ตัวยิ่งกว่า ฉะนั้นตนต้องทำอะไรสักอย่างให้เขาเลิกสงสัย

    ooooooo

    พอจินตนากับกานดารู้เรื่องบริษัทจาก ดร.กฤษก็พากันตกใจถามจะโดนเรียกค่าปรับเท่าไหร่ เขาบอกค่าเสียหายรวมค่าปรับก็ร่วมสามสิบล้าน จินตนาแทบเป็นลม กานดาถามไม่มีทางแก้ไขเลยหรือ ดร.กฤษบอกว่าคณินคงกำลังพยายามอยู่ ที่บอกเพราะอยากให้รู้สถานการณ์

    “ที่ฉันตัดสินใจบอกคุณหญิงกับกานดาก็เพราะไม่อยากให้ก่อเรื่องยุ่งยากอะไรอีก ถือว่าฉันขอร้องก็แล้วกัน”

    “คุณพ่อพูดเหมือนเราสองคนทำให้บริษัทต้องเจอวิกฤติอย่างนั้นล่ะค่ะ นายประกิตต่างหากที่เป็นงูพิษ หนีไปแล้วแต่ก็ยังคายพิษทิ้งไว้อีก”

    “ฉันไม่โทษใคร จะโทษที่งูพิษมันก็เท่านั้น เพราะยังไงมันก็เป็นสัญชาติงู ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่เรายอมให้มันมาอยู่ด้วยเอง” พูดจบ ดร.กฤษเดินออกไป ทิ้งกานดาและจินตนาหน้าเจื่อนเพราะถูกหาว่าเป็นต้นเหตุของเรื่อง

    คณินนั่งเครียดอยู่กับกองเอกสาร ดร.กฤษเข้ามาถามพอจะมีทางแก้ไหม คณินว่าถ้าเรายอมจ่ายค่าปรับก็อาจจะไม่ถูกยกเลิกออเดอร์ แต่เรามีเงินสดไม่พอ ผู้เป็นพ่อแนะว่าควรไปขอความช่วยเหลือจากธเนศอีกครั้ง แต่คณินเกรงใจเพราะครั้งก่อนก็ยังไม่ได้ใช้คืน ดร.กฤษจึงได้แต่ตบบ่าอย่างฝากความหวังไว้กับลูกชาย เพราะยกทุกอย่างให้เขาดูแลแล้ว

    วันต่อมา คณินยิ่งเครียดจัดเมื่อธีภพบอกว่าทางจีแอนด์เจแจ้งว่าเรื่องนี้ร้ายแรงมาก จะยกเลิกออเดอร์ทั้งหมดแน่นอน คณินแทบล้มทั้งยืน ไม่มีทางอื่นอีกเลยหรือ ธีภพบอกว่ายังพอมี ต้องให้คนกลางช่วยเจรจาให้ คณินฉงนใครกัน

    บ่ายวันนั้น ธีภพนัดเข้าพบคุณวัน เผอิญคุณวันต้องเดินทางไปฝรั่งเศสด่วนกลับเดือนหน้าจึงบอกเลขาไว้ว่าให้มาพบวันหลัง แต่ไม่ทันที่เลขาจะแจ้งไป ธีภพกับคณินก็มาถึง เลขารีบขอโทษบอกกำลังจะแจ้ง คณินร้อนใจไม่อาจรอได้ ธีภพจึงรีบวิ่งลงไปหน้าตึกเผื่อจะทันเจอคุณวัน แต่แล้วรถของคุณวันแล่นออกไปกำลังจะออกถนนใหญ่ ทันใดพริริสาก็ออกมายืนขวาง คนขับรถเบรกอย่างแรง รถหยุดประชิดตัวพริริสาซึ่งตกใจล้มลง ทั้งธีภพและคณินต่างตกใจ

    และแล้วคณินก็ได้สนทนากับคุณวัน “ขอบคุณมากนะครับที่ยอมเลื่อนไฟล์ทเพื่อคุยกับผม แล้วยังจะช่วยคุยกับจีแอนด์เจให้”

    “เลขาคุณลงทุนเสี่ยงอันตรายขนาดนั้นถ้าผมไม่ช่วยก็จะใจร้ายใจดำไปนะครับ คุณนี่โชคดีจริงๆมีพนักงานที่รักองค์กรขนาดนี้ แสดงว่าบูรพเกียรติต้องมีความหมายมาก เขาถึงยอมเสี่ยง” คณินเองก็รู้สึกขอบคุณพริริสาไม่น้อย...ในขณะที่พริริสามีเพียงแผลถลอกเล็กน้อย ธีภพต่อว่าลงทุนเกินไปหรือเปล่า เกิดถูกชนจริงๆจะทำอย่างไร เธอกวนว่าเขาก็คงพาไปโรงพยาบาล ธีภพทำตาดุ เธอจึงเสียงอ่อนลง บอกถ้าไม่ทำแบบนี้คณินก็จะไม่ได้พบคุณวัน

    “แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”

    พริริสาโกหกว่ารู้จากศจี จึงคิดว่าต้องช่วยอะไรบ้าง คณินเดินยิ้มแย้มเข้ามา จับบ่าทั้งสองคนขอบใจ “เธอช่วยเราได้เยอะจริงๆริสา...ต้องขอบใจเธออีกคนที่ช่วยแนะนำเรื่องคุณวัน ฉันก็ลืมคิดไปว่าคุณวันกำลังจะขึ้นเป็นนายกสมาคมผู้ค้าอัญมณี เขาต้องช่วยเราได้ โชคดีจริงๆที่บูรพเกียรติมีเธอสองคน”

    พริริสาลอบมองพ่ออย่างรู้สึกสับสนในใจ ความโหยหาพ่อกับความแค้นที่อยู่ในใจกำลังฟาดฟันกันอยู่ในใจ ธีภพลอบมองสายตาเธออย่างแคลงใจ

    ooooooo

    คืนนั้นมิราพาไคซัจมานั่งร้านอาหารปลอบใจ เพราะรู้ความรู้สึกของเขาที่มีต่อพริริสา ดูเขาจะไม่พอใจที่เธอใกล้ชิดกับธีภพมากเกินไป แต่เขาก็ไม่ยอมเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นที่สวนของสินี

    ไคซัจจะลุกออกจากร้าน พลันเห็นอธิรุธเดินเข้ามาก็รีบนั่งลงก้มหน้าทันที มิราคว้าเมนูมาบังหน้า อธิรุธมองอย่างสงสัยตามวิสัยตำรวจ แต่พอดีสองสาวที่นัดไว้ร้องเรียกจึงผละเดินไปหา มิราถอนใจทำไมต้องมาร้านเดียวกัน ไคซัจบอกตนจะออกไปก่อนแล้วเธอค่อยตามออกไป แต่ไม่ทันที่ไคซัจจะลุก อธิรุธเข้ามากดไหล่ไว้ กล่าวสวัสดีอย่างกวนๆ ก่อนจะมองหน้าไคซัจชัดๆ

    “มาทานข้าวกับแฟนเหรอครับคุณมิรา”

    “เขาไม่ใช่แฟนฉัน” มิราสวนทันควัน

    ไคซัจตัดปัญหาขอตัว อธิรุธท้วงจะรีบไปไหนยังไม่ได้คุยกันแล้วหันมาติงมิราว่าเพื่อนเธอไม่มีมนุษย–สัมพันธ์เลย มิราประชดใครจะมีอย่างเขาแล้วไล่ให้กลับไปหาสาวๆที่นั่งรอโน่น เขารีบออกตัวว่านั่นรุ่นน้อง มิราว่าไม่ได้อยากรู้แล้วรีบลุกออกไป อธิรุธจะตามแต่สองสาวเรียกไว้ เพราะที่นัดมาอยากปรึกษาเรื่องน้องชายจะสมัครตำรวจ

    มิราเดินหงุดหงิดออกมาหน้าร้าน ชนเข้ากับคนเมาสองคนและจะถูกฉุด ไคซัจโผล่มาช่วยซัดสองคนเมาล้มเค้เก้ เสียงโครมครามทำให้อธิรุธวิ่งออกมาดู มิราไล่ให้ไคซัจหลบไปก่อน พออธิรุธเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น มิราบอกถูกคนเมาลวนลาม ดีที่มีคนมาช่วย อธิรุธหรี่ตามองถามเพื่อนชายที่มาด้วยมาช่วยใช่ไหม เธอบอกไม่ใช่แล้วขอตัวกลับ ยิ่งทำให้เขาสงสัยมากขึ้น

    มิรานั่งอยู่บนรถแท็กซี่ ไคซัจโทร.เข้ามาถามอย่างเป็นห่วง ถามอธิรุธสงสัยไหม เธอตอบว่าไม่แต่ในใจไม่มั่นใจ...ไคซัจโทร.ไปรายงานคามิน คามินจึงบอกว่าตนเพิ่งได้เอกสารสำคัญของบูรพเกียรติ งานนี้ถ้าพริริสาไม่จัดการ ตนจะลงมือเอง คามินวางสายแล้วมองเอกสารของบูรพเกียรติที่ประทับตราว่า...เตือนก่อนสั่งฟ้อง

    ด้านอธิรุธรีบมาหาธีภพที่โชว์รูมเพชร เขากำลังสั่งทำสร้อยข้อมือกะให้พอดีข้อมือพริริสา อธิรุธเล่าเรื่องเพื่อนชายของมิราว่าน่าสงสัย ธีภพแซวทำนองไม่พอใจหรือ อธิรุธท้วง

    “ลืมไปแล้วรึไงว่าสาวไทรจีสนั่นอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณริสา ผู้ชายลึกลับคนนั้นอาจจะเป็นคนที่ร่วมขบวนการอีกคนก็ได้”

    ธีภพชะงักนึกถึงสายตาคนสวนที่มองตนอย่างไม่พอใจ จึงกำชับอธิรุธว่าต้องสืบเรื่องนี้ให้ได้ อธิรุธร้องเฮ้ย...ตนเป็นตำรวจหรือนักสืบกันแน่ ชักสับสนตัวเอง ธีภพว่าเขาเสนอตัวสืบให้เองก่อน “ก็ตอนนั้นฉันไม่คิดว่าเรื่องมันจะซับซ้อน มีตัวละครลับโผล่มาอีกแบบนี้นี่หว่า”

    พลันกรนันท์เดินยิ้มแย้มเข้ามาทักถามตัวละครลับอะไร อธิรุธรีบแก้ตัวว่าในละครซีรี่ส์สืบสวนที่ตนดูค้างไว้ กรนันท์ไม่ติดใจบอกที่มามาชวนธีภพไปเลือกชุดให้เข้ากัน ธีภพงง

    “คุณพ่อบอกว่าจะจัดเลี้ยงขอบคุณคุณวัน ที่เขาช่วยบูรพเกียรติของเราไว้ไงคะ...”

    ธีภพถอนใจคิดว่าจะต้องพูดกับเธอตรงๆเสียที...

    ooooooo

    เย็นวันนั้น สาวใช้ถือสูทธีภพพร้อมกล่องสร้อยข้อมือเข้ามาเจอวิวรรณ บอกว่าสูทที่ให้ไปซักแห้งแล้วกล่องนี้มีคนมาส่งให้ธีภพ วิวรรณรับกล่องสร้อยมาเปิดดู เห็นเป็นสร้อยข้อมือเพชรก็ยิ้มอย่างพอใจเพราะเข้าใจว่าลูกคงเอาไว้ให้กรนันท์

    ด้านกรนันท์กลับบ้านด้วยอารมณ์หงุดหงิดจนจินตนากับกานดาแปลกใจ กรนันท์โวยว่าธีภพไม่เคยเห็นตนอยู่ในสายตาเลย ไม่ให้ความสำคัญด้วย “พี่ภพไม่ยอมให้เกรซไปงานดินเนอร์ของคุณวันด้วย แต่จะไปกับนังริสา เกรซไม่ยอมนะคะคุณแม่ พี่ภพหลงเสน่ห์มันถึงขนาดพาไปงานออกหน้าออกตาแบบนี้”

    จินตนาไม่พอใจจะไปคุยกับวิวรรณ ดร.กฤษฟังอยู่นานส่ายหน้าระอาใจทนไม่ไหว “ยัยเกรซต่างหากที่ทำอะไรไม่คิด ก่อนจะโวยวายอะไร ลองมองด้วยเหตุผลดูบ้างสิ การไปดินเนอร์กับคุณวันมันเป็นงานไม่ใช่ไปเที่ยวสนุก ไปออกสังคมเอาหน้าเอาตาเหมือนที่ทำๆอยู่ทุกวัน”

    “ถ้าเป็นเรื่องงาน ยัยเกรซก็ยิ่งสมควรไปค่ะเพราะเป็นลูกสาวประธานบริษัท” กานดาท้วง

    “ลูกสาวประธานบริษัทแต่ไม่รู้อะไรเลย เธอไม่คิดว่าไปแล้วจะไม่ทำให้บริษัทดูน่าเชื่อถือน้อยลงหรือไง อย่าเอาแต่ชนะคะคานกันจนลืมนึกถึงความอยู่รอดของบริษัทกันเลยนะ”

    กานดากับกรนันท์เหมือนถูกจี้ใจดำ เถียงประมุขของบ้านไม่ออก ได้แต่ขัดเคืองใจ...ในขณะที่พริริสาแต่งตัวสวยสง่าเหมาะกับงานดินเนอร์ แต่ไม่หรูมากเพราะเธอคิดว่าเป็นเพียงเลขา มิราให้ไคซัจไปส่งพร้อมกำชับอย่าให้ใครเห็น พริริสาแปลกใจมีอะไรหรือเปล่า มิราปัดไม่มีอะไร ดันเพื่อนกับไคซัจให้รีบออกไป

    พนักงานพาธีภพมาส่งที่ห้องดินเนอร์ซึ่งจัดส่วนตัวในโรงแรม เป็นห้องเล็กๆแต่ดูหรูหราสวยงาม มีพื้นที่ว่างสำหรับเต้นรำ พริริสาเดินเข้ามาถามพอใช้ได้ไหม เขาพยักหน้ายิ้มๆ สมแล้วที่ยกให้เธอเป็นคนจัด เขามองเธอแล้วเปรยว่ายังขาดไปอย่างหนึ่ง เธอทำหน้าฉงน ธีภพหยิบกล่องสร้อยข้อมือเพชรออกมาส่งให้ บอกถึงเป็นงานเล็กๆแต่ก็ถือเป็นงานสำคัญ ต้องให้เกียรติแขก

    “ชุดคุณสวยแล้วแต่ควรมีอะไรหน่อย ผมก็เลยเตรียมมาเผื่อไว้” พริริสายิ้มน้อยๆกับความน่ารักของสร้อย ธีภพสวมสร้อยข้อมือที่มีรอยแผลเป็นของเธอ

    พริริสารู้สึกเหมือนเขาเตรียมมาให้ปิดรอยแผลเป็นพอดี ลืมเรื่องที่เขาคอยจับผิดไปเลย...ในงานดินเนอร์มีเพียงธีภพ พริริสาและคุณวันเท่านั้น ทั้งสามทานอาหารและสนทนากันอย่างถูกคอ คุณวันชื่นชมความเป็นคนรุ่นใหม่ที่ตั้งใจทำงานของธีภพกับเลขา เสียงเพลงบรรเลงขึ้น คุณวันจึงให้ทั้งสองออกไปเต้นรำ ธีภพทำหน้าลำบากใจ พริริสากระซิบถาม อย่าบอกว่าเต้นรำไม่เป็น เขาอึกอักๆ อ้างไม่ค่อยถนัด เธอติงถ้าไม่ออกไปจะเป็นการเสียมารยาท เขาย้อนถามเธอเต้นรำเป็นหรือ พริริสาบอกว่าพอได้ ธีภพจำต้องลุกออกไปส่งมือให้เธอจับ

    “ทำท่าให้มั่นใจหน่อยสิคะคุณภพ คุณเป็นผู้บริหารนะ” พริริสาแกล้งแหย่เบาๆ

    “แล้วคุณล่ะ ท่าทางคุณจะออกงานบ่อยสิท่าถึงได้คล่องขนาดนี้” ธีภพมองอย่างจับผิด

    พริริสาเต้นรำอย่างคล่องแคล่วจนธีภพถามย้ำเคยเป็นครูสอนเต้นรำมาก่อนเป็นเลขาหรือ เธอตอบว่าได้เกรดเอตอนเรียนมอปลาย คุณวันปรบมือให้อย่างชื่นชม

    หลังจบงานคืนนี้ พริริสาถอดสร้อยข้อมือคืนให้ธีภพ เขาไม่รับคืนกลับบอกว่าตั้งใจให้เธออยู่แล้ว ไม่รู้สึกว่ามันพอดีข้อมือหรือ เธอแปลกใจเหน็บว่าของแพงๆ แบบนี้คงให้สาวๆบ่อย

    “ผมไม่เคยให้อะไรใครแบบนี้มาก่อน แต่ที่ให้คุณเพราะคุณช่วยงานผมสำเร็จไปด้วยดี ถือว่าเป็นรางวัลก็แล้วกัน” พริริสาจะปฏิเสธ “ผมบอกว่าให้คุณก็คือให้ ใส่มันไว้แบบนี้ดีแล้ว ผมให้เขาทำปิดพอดีกับข้อมือคุณ ผมรู้ว่าแผลเป็นเป็นเรื่องใหญ่ของผู้หญิง เวลาคุณไม่มั่นใจก็ใส่สร้อยเส้นนี้ปิดไว้แล้วกัน”

    ด้านคณินได้รับจดหมายทวงหนี้จากทางธนาคาร ดร.กฤษกังวลถามมีปัญหาอะไรไหม คณินตอบว่าสัญญาระหว่างเรากับบริษัทจีแอนด์เจยังไปได้ดี ธนาคารคงยอมผ่อนผันให้เรา ดร.กฤษบอกถือว่าครั้งนี้ได้ธีภพกับพริริสาช่วยไว้จริงๆ คณินถอนใจ “ถ้ายัยเกรซได้สักครึ่งของริสาก็คงดีนะครับ เด็กคนนี้ทำให้ผมนึกถึง...พริริสาลูกสาวของผมอีกคน”

    “พ่อก็นึกอยากเห็นหน้าหลานคนนี้อยู่ทุกวัน”

    กานดาแอบฟังนึกแค้นใจที่ทั้งสองต่างชื่นชมพริริสา

    ooooooo

    เช้าวันใหม่ พริริสานอนมองสร้อยข้อมืออมยิ้ม ไม่อยากเชื่อว่าธีภพจะเป็นผู้ชายละเอียดอ่อนคนหนึ่งถึงแม้จะชอบจับผิดตน มิราเข้ามาเห็นถาม เมื่อคืนออกไปไม่มีสร้อยเส้นนี้แล้วมาได้อย่างไร พริริสาบอกมีคนให้ มิราเดาได้ว่าเป็นใคร เธอยอมรับบอกเป็นเพียงรางวัลที่ช่วยงาน

    “แสดงว่าแผนซื้อใจสำเร็จแล้วสิ แผนต่อไปก็น่าจะเริ่มได้แล้ว”

    พริริสาหุบยิ้มรู้สึกสับสนในใจ เพราะสิ่งที่ทำไปตรงข้ามกับเจตนาที่แท้จริงของตัวเอง ตอนนี้กลายเป็นช่วยเหลือบูรพเกียรติไปแล้ว...มิราเอาไอแพดมาเปิดให้ดูสิ่งที่คามินส่งมา เป็นจดหมายทวงหนี้ ตอนนี้บูรพเกียรติกำลังทยอยได้รับจดหมายทวงหนี้จากทุกธนาคาร เป็นโอกาสแล้ว ถ้าข่าวหนี้สินของบูรพเกียรติกระจายออกไป รับรองว่าพวกนั้นได้เจอวิกฤติของจริงแน่ มิราเห็นแววตาสับสนของเพื่อนก็แย็บ หรือจะหยุดแล้วกลับไทรจีสลืมเรื่องคนพวกนี้ให้หมด พริริสาตอบไม่ได้เพราะยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เช่นกัน

    มาถึงบริษัท พริริสายังครุ่นคิดจนโรซี่ ชนิตาและบุษกรสงสัยว่างานเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น...บ่ายวันนั้นกรนันท์เดินคุยมากับวิวรรณ ฟ้องว่าธีภพเห็นงานสำคัญคงไม่มีเวลาไปทานข้าวกับตน วิวรรณแก้ตัวแทนลูกชายว่าธีภพเป็นคนที่งานต้องมาก่อน เพราะเขาไม่มีเวลาตนถึงต้องเป็นฝ่ายมาหา พริริสาเดินสวนมาชะงักเล็กน้อยก่อนจะยกมือไหว้วิวรรณ กรนันท์ได้ทีพูดกระทบ

    “ไม่แน่ใจว่าพี่ธีจะมีเวลาให้หรือเปล่า คงต้องถามเลขาเขาก่อน เพราะขนาดงานสำคัญของบริษัท พี่ภพยังต้องเอาเลขาเกาะติดเป็นปลิงไปด้วย”

    วิวรรณเห็นสร้อยข้อมือพริริสาก็จำได้ พอกรนันท์ขอไปหาคณินที่ห้องก่อนแล้วจะตามไปเจอที่ห้องธีภพ คล้อยหลังกรนันท์ วิวรรณก็เอ่ยถามว่าสร้อยข้อมือนั่น ธีภพให้หรือ พริริสารับว่าใช่ วิวรรณข่มใจถามห้องทำงานลูกชายตนอยู่ไหน เธอจะพาไปแต่วิวรรณปัดหน้าตึง ไม่ต้องต้องการคุยกับลูกลำพัง พริริสาถอยออกถอนใจ

    ธีภพเห็นแม่มาก็แปลกใจ วิวรรณบอกอยากทำเซอร์ไพรส์มาชวนทานข้าวกับกรนันท์ แต่กลับเจอเซอร์ไพรส์กว่า “ลูกกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ภพ ทำไมถึงเอาสร้อยข้อมือแพงๆไปให้เลขา หนูเกรซเขาจะรู้สึกยังไง”

    กรนันท์เดินมาได้ยินชะงักแอบฟัง ธีภพตอบแม่ว่าตนให้เป็นรางวัลที่เธอช่วยงานสำคัญ วิวรรณแย้งไม่มากไปหรือ “ผมไม่รู้หรอกครับว่าอะไรมากไปหรือน้อยไป ผมคิดแค่ว่ามันเหมาะสมกับสิ่งที่ริสาทำ ก็แค่นั้น”

    “แน่ใจนะว่าแค่นั้น แม่บอกตรงๆ แม่ไม่ชอบสายตาเด็กคนนั้น เหมือนมีอะไรปิดบังซ่อนเร้นอยู่ตลอดเวลาแม่ไม่ได้รังเกียจคนที่ฐานะ แต่แม่ไม่ชอบคนที่ไม่ตรงไปตรงมา เข้าหาใครต่อใครแบบมีแผนการ”

    ธีภพเถียงไม่ออกเพราะตนก็ยังไม่ไว้วางใจ กรนันท์ยืนเดือดแต่ไม่กล้าโวย ระหว่างนั้นพวกโรซี่กำลังรุมล้อมขอพริริสาดูสร้อยข้อมือเพชร ต่างหวั่นใจแทนถ้ากรนันท์รู้คงเป็นเรื่องแน่

    เย็นวันนั้น ธีภพนั่งปรับทุกข์กับอธิรุธเรื่องแม่อธิรุธชื่นชมอย่างที่เขาว่ากันว่า เหนือนายตำรวจยังมีเมียนายตำรวจ วิวรรณยังมองออกว่าพริริสาเป็นพวกมีความลับปิดบัง จึงไม่ถูกชะตาแรกเห็น ธีภพถอนใจไม่น่ามีเรื่องเหล่านี้ อธิรุธแย็บ ถ้าไม่มีจะได้จีบเต็มที่ใช่ไหม ธีภพนิ่งไม่ตอบ ทันใดมีข้อความไลน์ส่งมาที่เครื่องอธิรุธ มาจากโรซี่ถามว่าเย็นนี้ว่างไหม สองหนุ่มงงๆ

    ooooooo

    ทางไทรจีส ราอิลและคามินกำลังประชุมกับท่านเลขาและคณะทำงาน ดูสไลด์เหมืองเพชรและฟังรายงานจากท่านเลขา เพื่อเป็นการกระตุ้นเศรษฐกิจอีกทางของไทรจีส เราควรเปิดกว้างให้นักลงทุนต่างชาติมาประมูลเหมืองเพชรของเรา...ราอิลถามความคิดเห็นของคามิน

    “ลูกเห็นด้วยกับท่านเลขา อีกอย่างถ้าเราสามารถขยายธุรกิจเครื่องประดับของเราเองออกไปให้กว้างขึ้นอีกทาง ก็จะช่วยส่งเสริมกัน”

    ราอิลพยักหน้าสั่งท่านเลขาจัดการตามที่เห็นสมควร หลังการประชุมราอิลถามคามินเห็นท่านเลขาบอกว่าลูกสนใจบริษัทจิวเวลลี่ที่ประเทศไทย เขารับว่าใช่กำลังดูๆ อยู่ ราอิลดักคอเพราะพริริสาอยู่ที่นั่นใช่ไหม คามินยิ้มรับ “ปิดบังท่านพ่อไม่ได้จริงๆ แต่ท่านพ่อไม่ต้องห่วง ไม่ว่าผลจะออกมายังไง ไทรจีสจะไม่มีอะไรเสียหาย หรือไม่ก็อาจจะได้ประโยชน์จากเรื่องนี้”

    ราอิลบอกเชื่อว่าคามินจัดการได้ ขอแค่ให้นึกถึงจิตใจพริริสาเป็นสำคัญ คามินรับคำ...

    คืนนั้น พวกโรซี่พาพริริสามาทานจิ้มจุ่ม บอกเวลากลุ้มต้องกินให้สบายใจ พริริสาย้อนถามไม่กลัวว่ากลุ้มแล้วจะกินไม่ลงหรือ บุษกรปลอบ “พวกเรารู้นะว่าริสาต้องรับมือกับทั้งคุณเกรซ แล้วไหนจะคุณกานดา คุณวิวรรณอีก แต่เรื่องของความรักยิ่งฝ่าฟันมันก็ยิ่งมีค่าจริงไหม”

    พริริสาตาโพลงบอกเข้าใจอะไรผิดไปหมดแล้ว ชนิตาแทรกไม่ต้องเขิน พวกตนอยู่ข้างเธอ พริริสานึกขำทั้งสามคน โรซี่มีท่าทางชะเง้อมองเหมือนรอใคร ชนิตาแซวหาหญ้ากินหรือ

    “ขอหญ้าอ่อนด้วยนะ...บ้าเหรอ! ฉันกำลังมองหา... อ๊ะ! มาจริงๆด้วย”

    ทุกคนเห็นธีภพกับอธิรุธเดินเข้ามา ชนิตากระซิบถามโรซี่ไลน์บอกหรือ เขาพยักหน้าไม่คิดว่าจะมาจริงๆ โรซี่ลุกขึ้นเชื้อเชิญ ธีภพชิงนั่งข้างพริริสา โรซี่ถามหาร้านยากไหม อธิรุธตอบว่าไม่ยากมาตามโลเกชั่นที่ส่งไป... อธิรุธหันมาแนะนำตัวกับพริริสาอย่างเป็นทางการ เธอยิ้มรับในใจคิดว่าเจอตัวคนที่สืบประวัติตนเสียที ธีภพเห็น พริริสายังสวมสร้อยข้อมือก็ยิ้มพอใจก่อนจะเอ่ยถามพริริสา “โรซี่ว่าคุณไม่สบายใจเรื่องคุณแม่ผม”

    “พวกโรซี่คิดไปเอง ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

    “เวลาผู้หญิงบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร แสดงว่าเป็นคุณไม่สบายใจเพราะผม”

    พริริสาลืมตัวเสียงดังขึ้นว่า ทำไมตนต้องไม่สบายใจ ทุกคนตกใจมอง เธอรีบเฉไฉชวนกิน โรซี่กระดี๊กระด๊าตักอาหารเอาใจอธิรุธ พริริสาแกล้งตักยำติดพริกใส่ช้อนให้ธีภพ เชิญให้ทาน เขาเอาเข้าปากหน้าตาเฉยแล้วแกล้งตักเปลือกมะนาวให้เธอทานบ้าง บอกเธอก็ควรทานเยอะๆ หญิงสาวชักสีหน้า คนอื่นลอบมองอย่างเอ็นดู

    คืนเดียวกัน กรนันท์มาเที่ยวผับกับปรางและเชอรี่ ด้วยความกลัดกลุ้มจึงดื่มหนัก ด้านมิราเห็นไคซัจกระวนกระวายที่พริริสายังไม่กลับมา จึงไลน์ไปถามอยู่ไหน ทางพริริสาทานจิ้มจุ่มเสร็จก็จะแยกกลับ แต่ชนิตาชวนไปเที่ยวผับต่อ ธีภพเหน็บไม่ได้มีคนรอที่บ้านจะกังวลอะไร พรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุด พริริสาไม่อยากให้เขาถามมากจึงยอมไป

    ไม่วายที่มาผับเดียวกับที่กรนันท์อยู่ เชอรี่เห็นธีภพมากับพริริสาและกลุ่มเพื่อนก็รีบสะกิดบอกกรนันท์ ก็พอดีอธิรุธขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์...ไคซัจรู้จากมิราว่าพริริสาไปเที่ยวผับต่อจึงตามมาดูแล อธิรุธเห็นไคซัจเดินผ่านก็จำได้ทันทีว่าเป็นเพื่อนชายของมิรา

    พริริสา โรซี่ บุษกรและชนิตาโยกตัวไปตามเสียงเพลงเพลินๆ ธีภพขอตัวไปเข้าห้องน้ำ กรนันท์ได้โอกาสปรี่เข้ามาเอาเหยือกน้ำแข็งสาดไปบนโต๊ะพริริสา ดึงข้อมือเธอกราดเกรี้ยว “แกนี่มันหน้ายิ่งกว่าคอนกรีตอีกนะ ปากก็บอกว่าไม่คิดจะยุ่งกับพี่ภพ ตั้งใจมาทำงานอย่างเดียวแต่สุดท้ายหางก็โผล่ออกมาจนได้ นี่คงยั่วยวนให้ท่าพี่ภพจนยอมประเคนของแพงๆให้ อย่างแกแค่เศษเพชรของเหลือทิ้งก็เกินพอแล้ว”

    โรซี่ร้องกรี๊ดๆ ชนิตาและบุษกรจะเข้าช่วยพริริสา กรนันท์ขู่ใครอยากโดนไล่ออกก็เรียงหน้าเข้ามา สามสาวชะงัก กรนันท์พูดใส่หน้าพริริสา “ถ้าแกอยากได้เงิน ได้ของแพงๆ ก็บอกฉันสิ ฉันจะเอามาให้ อยากได้เท่าไหร่ก็ว่ามาเลย แล้วไปจากบูรพเกียรติสักที”

    “ถ้าสมองคุณคิดได้แค่นี้ ฉันก็ไม่แปลกใจถ้า บูรพเกียรติจะต้องล่มสลายในอีกไม่นาน” พริริสาโต้กลับ กรนันท์โวยกล้าดีอย่างไรมาแช่งครอบครัวตนแล้วบีบข้อมือพริริสาแน่น

    ไคซัจพยายามมองหาพริริสาผ่านผู้คนในผับ อธิรุธตามไคซัจเข้ามาอยากรู้ว่ามาหาใคร...พริริสากำลังตอบโต้กรนันท์ “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพ่อแม่คุณสอนคุณมายังไง แต่ฉันอยากจะบอกคุณว่า เงินไม่ได้แก้ปัญหาได้ทุกอย่างและไม่ได้ซื้อได้ทุกอย่าง”

    “แล้วแกมายุ่งกับพี่ภพไม่ใช่เพราะเงินหรือไง เลขากระจอกๆอย่างแกมีเหรอจะไม่อยากจับคนหล่อๆ รวยๆอย่างพี่ภพ”

    พริริสาเยาะกลับถ้าไม่มีสติแบบนี้คงคุยกันไม่รู้เรื่อง สะบัดมือออกจะเดินหนี แต่กรนันท์ยื้อไว้ด่ากลับ “แกต่างหากไม่มีสติคิดไม่ได้ว่าไม่ควรยุ่งกับคนที่มีเจ้าของแล้ว”

    กรนันท์คว้าแก้วบนโต๊ะจะสาดใส่พริริสาแต่กลับถูกพริริสาจับมือบิดกลายเป็นราดลงหัวตัวเอง โรซี่เอามือถือมาถ่ายคลิปไว้ได้ทัน กรนันท์ร้องกรี๊ดๆ เงื้อมือจะตบ อธิรุธตามมาเห็นไคซัจเข้าไปจับมือกรนันท์ไว้แล้วผลักกระเด็นไป เธอหันมาโวยวาย แกเป็นใครมาปกป้องมันทำไม

    “ผมก็แค่ผ่านมา ไม่ชอบเห็นคนมีเรื่องกัน” ไคซัจเห็นธีภพเดินมาก็กระซิบเตือนพริริสาให้ระวังตัว แล้วหลบออกไป

    ธีภพแทรกตัวผ่านคนที่มุงดูเข้ามาถามเกิดอะไรขึ้น การ์ดในผับเข้ามา อธิรุธรีบบอกว่าไม่มีอะไรเป็นเรื่องเข้าใจผิด การ์ดจำได้ว่าเขาเป็นตำรวจจึงถอยไป กรนันท์มองพริริสาอย่างอาฆาตก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีเกรงธีภพจะโกรธใส่ พวกโรซี่หน้าเจื่อนกลัวโดนไล่ออก

    ooooooo

    กรนันท์กับเพื่อนเข้ามาล้างตัวในห้องน้ำ ทั้งโกรธทั้งแค้นไม่ยอมจบง่ายๆ เชอรี่เปรยว่าตนมีคนช่วยเล่นงานพริริสา แต่ถ้ามีอะไรตามมาต้องรับผิดชอบเอง กรนันท์เข่นเขี้ยวรับคำ เชอรี่กดโทรศัพท์หากิ๊กหนุ่มทันที...

    ธีภพยืนรออธิรุธที่รถ อธิรุธส่งสาวๆขึ้นแท็กซี่แล้วเดินมา ธีภพหนักใจเรื่องกรนันท์ อธิรุธว่าพิษรักแรงหึงก็แบบนี้ ระวังตัวไว้ให้ดี ธีภพบอกไม่เคยคิดอะไรกับเธอเลยเห็นเป็นน้องสาวคนหนึ่ง อธิรุธว่ากรนันท์ไม่ได้คิดอย่างนั้น แต่ว่าไปแล้วก็ขอบใจเธอ ธีภพงง

    “จำผู้ชายน่าสงสัยที่ฉันเคยเล่าให้ฟังได้ไหม ฉันเห็นหมอนั่นเข้าไปช่วยคุณริสาไม่ให้ถูกคุณเกรซทำร้าย ท่าทางหมอนั่นห่วงคุณริสามาก...มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ คุณริสา คุณมิรา และหมอนั่นรู้จักกันแน่ๆ”

    ธีภพยิ่งครุ่นคิดว่าพริริสาเป็นใครต้องการอะไร กันแน่ ทันใดมีแก๊งมอเตอร์ไซค์ซ้อนท้ายกันสองคัน รีบร้อนขี่ออกไปอย่างน่าสงสัย...ในแท็กซี่ โรซี่เปิดคลิปมือถือดูภาพกรนันท์โดนน้ำราดหัวตัวเองก็เปรยว่า ไม่คิดจะเจอเรื่องระทึกขวัญสั่นประสาทขนาดนี้

    “เรื่องที่คุณเกรซผีออกเพราะริสารดน้ำมนต์ให้น่ะเหรอ” ชนิตาแทรก โรซี่ว่าแรงส์

    บุษกรกับชนิตาสุมหัวดูคลิปคุยกันว่าเห็นพริริสาไม่ค่อยชัด แต่กรนันท์ชัดแจ๋ว จู่ๆแก๊งมอเตอร์ไซค์สองคันก็ขี่มาปาดหน้าแท็กซี่จนต้องเบรกอย่างแรง จากนั้นหนุ่มแก๊งซิ่งก็ลงมาเปิดประตูด้านที่พริริสานั่ง เห็นสร้อยข้อมือเธอก็มั่นใจไม่ผิดตัวแน่ ประกาศกร้าว

    “คนสวยลงมา ถ้าไม่อยากให้คนอื่นเดือดร้อน”

    สามสาวห้ามไม่ให้พริริสาลง แต่เธอโดนลากลงไป สามสาวจำต้องตามลงไปด้วย แท็กซี่ฉวยโอกาสออกรถหนี ทั้งสามร้องโวยวายให้คนช่วย...ธีภพกับอธิรุธเอะใจขับรถตามพวกแก๊งมอเตอร์ไซค์มา ระหว่างทางก็โทร.หาโรซี่แต่ไม่รับสาย เพราะโรซี่ทำมือถือหล่นแถวนั้น

    แก๊งซิ่งทั้งสามคนฉุดพริริสาคำรามใส่ “สวยๆแบบนี้จะปล่อยได้ไง คนก็สวยสร้อยก็สวย พี่ขอสร้อยข้อมือนี้ก็แล้วกันนะ” พริริสายื้อ “หวงนักหรือไง รู้ตัวหรือเปล่าว่ามีคนเขาอยากฝากรอยกรีดสวยๆไว้ที่หน้าเธอด้วยนะ” หนุ่มแก๊งซิ่งชูมีดพับจะกรีดหน้าพริริสา

    ทันใดเสียงปืนดังเปรี้ยงขึ้น ทุกคนตกใจก้มตัวหลบ ไคซัจโผล่ออกมาไล่แก๊งซิ่งให้ไสหัวไปถ้าไม่อยากเป็นผีเฝ้าถนน พวกนั้นตาลีตาลานขี่รถหนี...แสงไฟจากรถธีภพสาดมา ไคซัจรีบหลบออกไป สามสาวได้สติวิ่งมาดูพริริสาอย่างห่วงใย ธีภพลงจากรถเข้าถามเกิดอะไรขึ้น บุษกรเล่าว่ามีคนดักปล้น อธิรุธโทร.เรียกตำรวจท้องที่ โรซี่โพล่งขึ้นว่าพวกมันเจาะจงทำร้ายพริริสา

    “นั่นสิ ถ้ามันจะปล้นทำไมต้องเจาะจงเอาแค่สร้อยข้อมือริสาคนเดียว”

    พริริสาแอบกัดฟันรู้ทันทีว่าฝีมือใคร บุษกรเล่าว่ามีเสียงปืน ทำให้คนร้ายหนีกระเจิง ธีภพถามมีใครเห็นหน้าคนที่ยิงบ้าง ทั้งสามบอกมัวแต่ตกใจไม่ทันมอง ธีภพถามพริริสาว่าเห็นไหม

    “เห็นค่ะ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร”

    “ผู้ชายที่มาช่วยคุณในร้านนั่น คุณก็ไม่รู้จักเหมือนกันสินะ” ธีภพมองอย่างจับผิด

    “ฉันต้องรู้จักผู้ชายทุกคนที่มาช่วยฉันด้วยเหรอคะ”

    อธิรุธเข้ามาขัดจังหวะ บอกคุยกับสารวัตรท้องที่แล้ว เขาจะตามเรื่องนี้ให้ ไคซัจซุ่มแอบฟังอยู่แถวนั้น ก่อนจะกลับมาโทร.รายงานคามิน

    คืนนั้นคามินโทร.มาเอ็ดพริริสา ถ้าไคซัจช่วยไม่ทันทั้งสองแห่งจะเกิดอะไรขึ้น ตนยอมให้ทำอะไรตามใจมานานพอแล้ว ตนจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องอย่างวันนี้อีก รีบจบเกมกับพวกบูรพเกียรติ ตนส่งเอกสารไปให้แล้ว ใช้มันเสีย ถ้าไม่จัดการตนจะจัดการเอง...พริริสาหน้าเครียดมองไคซัจอย่างตำหนิ ที่แสดงตัวในผับคิดว่ามันดีหรือ ถ้าถูกสงสัยขึ้นมาจะทำอย่างไร เขาบอกทำตามหน้าที่เพื่อความปลอดภัยของเจ้าหญิง พริริสาโกรธบอกคราวหน้าไม่ได้สั่ง ไม่ต้องทำเกินหน้าที่ แล้วเดินหนีเข้าห้องไป มิราเห็นใจบอกให้เขากลับไปก่อน ไคซัจส่งมือถือของโรซี่ให้บอกเก็บได้ในที่เกิดเหตุ เป็นของเพื่อนที่ทำงานพริริสา มิรารับเอาไว้ให้

    ooooooo

    วันต่อมาพริริสายังครุ่นคิดเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยความแค้น จะไม่ยอมให้ใครทำร้ายตนฝ่ายเดียวอีก มองคลิปในมือถือของโรซี่แล้วบอกให้มิราช่วยบางอย่าง ช่วยปล่อยคลิปนี้ออกไปให้ทั่ว

    “ทำแบบนี้ไม่เท่ากับเอาน้ำมันไปราดกองไฟยัยคุณเกรซเหรอริสา”

    “นี่มันก็เป็นแค่ไฟกองเล็กๆ สำหรับบูรพเกียรติเท่านั้นล่ะ เพราะไฟกองใหญ่จริงๆ มันยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ” พริริสาเริ่มเอาคืนกรนันท์บ้าง

    บนโต๊ะอาหารเช้าบ้านบูรพเกียรติ กรนันท์ยังไม่ลงมา ดร.กฤษบ่นเอาแต่เที่ยวทุกคืน สาวใช้รายงานว่าเมื่อคืนเห็นกลับมาตัวเปียกปอน ไม่ทันไร ดร.กฤษเห็นข่าวซุบซิบในหนังสือพิมพ์ก็ตกใจส่งให้จินตนาอ่าน...เม้าท์กันให้ทั่ว ลูกสาวประธานบริษัทจิวเวลรี่ยักษ์ใหญ่เล่นสงกรานต์นอกฤดูกลางผับเลยถูกรดน้ำดำหัวคืน...จินตนาร้องลั่นใครกล้าทำหลานตน

    “นี่ไม่คิดเลยเหรอว่ายัยเกรซไปก่อเรื่องก่อน” ดร.กฤษท้วง

    กานดาแทรกกรนันท์จะทำอะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับใครกล้าทำร้ายลูกตน ดร.กฤษระอากับความคิดลูกสะใภ้ จินตนาปลอบว่าอาจไม่ใช่ข่าวกรนันท์ก็เป็นได้...ทางกรนันท์ได้รับไลน์จากเพื่อนและคนรู้จักกระหน่ำส่งคลิปมาให้ว่าแชร์กันว่อนจนต้องปามือถือทิ้ง

    ด้านโรซี่เห็นคลิปจากมือถือของบุษกรก็ตาเหลือกใครนำมาปล่อย เพราะมือถือตัวเองหล่นหาย ศจีปรี่เข้ามาถามทั้งสองว่าอยู่ในคืนเกิดเหตุด้วยไหม ทั้งสองอึกอัก ศจีรู้ทันทีว่าข่าวเป็นเรื่องจริง หวั่นใจว่าพริริสาจะถูกไล่ออกอีกครั้ง โรซี่ว่าตอนนี้เธอเป็นเลขาธีภพ เขาคงไม่ยอม ศจีถอนใจยังรู้ฤทธิ์ของกานดากับกรนันท์น้อยไป แล้วถามพริริสารู้เรื่องหรือยัง ทั้งสองส่ายหน้า

    ขณะนั้นพริริสามาช่วยชนิตายกลังวารสารขึ้นรถส่งของ ชนิตาบ่นเพราะไอ้โจ้ตรวจปรู๊ฟผิดจึงต้องส่งแก้ไขใหม่หมด...ธีภพมาถึงเห็นกระเป๋าพริริสาวางอยู่บนโต๊ะแต่ตัวไม่อยู่ นึกได้ว่าลืมมือถือในรถจึงกลับลงไปเอา คณินมาถึงเห็นศจีจับกลุ่มกับโรซี่และบุษกรก็สงสัยดึงหนังสือพิมพ์จากมือศจีมาดู เห็นข่าวซุบซิบก็เครียด

    กรนันท์ขับรถมาถึงบริษัท เห็นพริริสากำลังช่วยพนักงานยกลังวารสารก็เข่นเขี้ยว เจ็บใจกับเรื่องเมื่อคืน พอได้จังหวะที่เธอยืนคนเดียวก็พุ่งรถเข้าชน ธีภพออกมาจากตึกเห็นกระโจนเข้ากอดพริริสากลิ้งหลบได้ทัน แต่มือเธอกระแทกพื้นสร้อยข้อมือขาด...ชนิตากับพนักงานยกลังตกใจรีบเข้ามาดู ธีภพประคองพริริสาลุกขึ้นสำรวจว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า คนขับรถขนของวิ่งไปเคาะกระจกรถให้ลงมาดูว่าชนคน กรนันท์เปิดประตูออกมา ทุกคนตะลึงที่เป็นเธอ

    “ตาเรียกตำรวจให้ที ฉันจะแจ้งความ” พริริสารู้ว่ากรนันท์จงใจ จะเอาเรื่อง เธอหน้าเสีย

    พริริสามาตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล ข้อมือเคล็ดใส่เฝือกซับพอร์ตไว้ ธีภพโล่งใจที่ไม่เป็นอะไรมาก เธอเหน็บ “ทำไมคะ ถ้าฉันเจ็บมากกว่านี้คุณกลัวคุณเกรซจะเดือดร้อนหนักหรือ”

    ธีภพอึ้ง จินตนาเดินเข้ามาโวย “ต่อให้หล่อนตาย หลานสาวฉันก็ไม่มีวันเดือดร้อนหรอก”

    พริริสาตาวาวด้วยความไม่พอใจ กานดาบอกธีภพขอคุยกับพริริสาส่วนตัว ธีภพจำต้องถอยออกมาเจอคณินถามอาการพริริสา พอรู้ว่าแค่มือซ้นก็โล่งใจ แต่ยังหวั่นใจว่าเธอจะเอาเรื่อง ธีภพบอกว่ากานดากับจินตนากำลังคุยกับเธออยู่ คณินไม่สบายใจเพราะรู้นิสัยแม่และภรรยาดี

    ท่าทางจินตนากับกานดาไม่สะทกสะท้านกับความผิดของกรนันท์เลย กลับบอกว่ารถคันนั้นเบรกไม่ดี จึงเบรกไม่อยู่ เอาเป็นว่าเรื่องนี้จบ พริริสาว่าฟังดูง่าย เหลือเกิน กานดาสวนจะทำให้มันยากทำไม เธอก็ไม่ได้เจ็บอะไร ค่ารักษาบริษัทก็ออกให้ ถือว่าเป็นอุบัติเหตุ พริริสาเขม้นมอง

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "แซมมี่" ควงคู่ "ป้อง" เคมีดีเกินต้าน ฟิตติ้งละคร "สายรุ้ง" พร้อมทัพนักแสดงคุณภาพ

    "แซมมี่" ควงคู่ "ป้อง" เคมีดีเกินต้าน ฟิตติ้งละคร "สายรุ้ง" พร้อมทัพนักแสดงคุณภาพ
    15 ต.ค. 2564

    09:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันศุกร์ที่ 15 ตุลาคม 2564 เวลา 20:57 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์