นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    เพลิงนรี

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ธีภพเห็นคณินท่าทางเครียดๆจึงถามไม่ได้อยากบังคับให้พริริสาลาออกใช่ไหม คณินปัดเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา ธีภพแย้งว่าเกี่ยว คณินตัดบท ไม่มีประโยชน์จะพูดอะไรเพราะตนยอมทำทุกอย่างให้คนในครอบครัวพอใจได้ก็คือจบ คณินสมเพชตัวเองที่ยอมทำมาตลอดชีวิต

    “การยอมอาจจะไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาได้ทุกครั้งไปหรอกนะครับ”

    “แต่มันก็ทำให้เราหนีออกมาจากปัญหาได้ชั่วคราวไม่ใช่เหรอ บางทีอาก็เหนื่อยที่จะต้องสู้กับเรื่องบางอย่าง” คณินรู้สึกอิจฉาธีภพที่กล้าพูดและทำอะไรได้มากกว่าตนตอนวัยเดียวกัน

    ธีภพเห็นคณินจะเดินไปก็ถามจะไปไหน คณินจึงชวนให้ไปด้วยกัน...คณินพาธีภพมาที่มูลนิธิช่วยเหลือเด็ก เพื่อแจกขนมสายไหมแก่เด็กๆ ธีภพคาดไม่ถึงว่าเขาจะมีมุมอ่อนโยนแบบนี้ด้วย เมื่อแจกเสร็จ คณินก็นั่งมองเด็กๆ วิ่งเล่น สีหน้าเขาผ่อนคลายมากขึ้น ธีภพถามเขามาที่นี่บ่อยหรือ คณินตอบว่าเวลามีปัญหาแล้วอยากห่างจากมันก็จะมา เห็นเด็กๆแล้วทำให้นึกถึง...

    “ลูกสาวอีกคนใช่ไหมครับ” ธีภพตัดสินใจพูดออกไป คณินมองด้วยความแปลกใจที่รู้ “ขอโทษครับ ผมทราบเรื่องนี้จากคุณแม่อีกที”

    คณินถอนใจบอก ความจริงก็ไม่ใช่ความลับอะไร เพียงแค่คนทั่วไปอาจไม่รู้ เพราะมันผ่านมานานมากแล้ว... คณินคิดถึงอดีต ที่ตนมาแอบมองพริริสากำลังเล่นชิงช้าอยู่กับเพื่อนๆในสนามเด็กเล่น คณินเรียกเพื่อนพริริสา

    คนหนึ่งมาเอาขนมสายไหมแล้วบอกให้ไปแบ่งเพื่อนๆ พอพริริสาเห็นสายไหมก็ร้องว่าชอบๆ โดดลงจากชิงช้า ล้มลง คณินปรี่เข้าประคองแล้วบอกว่าตนเป็นพ่อ หนูน้อยมองหน้าถามพ่อจริงๆหรือก่อนจะกอดตอบ

    ไม่ทันไรจินตนาเดินเข้ามากระชากคณินลุกขึ้นแล้วผลักพริริสาออกไป หนูน้อยร้องไห้จ้า...จินตนาดึงคณินมาเอ็ดว่า “พวกมันออกไปจากชีวิตแกนานแล้ว

    แกจะยังดิ้นรนมาเจอพวกมันอีกทำไม” คณินแย้งว่านั่นลูกตน “แกมีลูกสาวคนเดียวคือยัยเกรซ ลูกที่เกิดกับกานดาคนอื่นไม่ใช่ อย่าเอามันมานับรวมกับบูรพเกียรติ แม่ขอสั่งห้ามแกมาเจอกับมันอีก”

    “ผมคงทำไม่ได้”

    จินตนาขู่อย่าให้แม่โกรธ เขาก็รู้ว่าแม่โกรธแล้วจะเป็นอย่างไร คนเดือดร้อนไม่ใช่เขาแต่จะเป็นสองแม่ลูกนั่น คณินเสียใจที่แม่ไม่ยอมรับพีรดากับพริริสา แม้เวลาจะผ่านมาหลายปีก็ตาม

    คณินพยายามไล่ความผิดพลาดในอดีตออกไปด้วยความเสียใจ ยอมเผยความรู้สึกให้ธีภพฟัง “ลูกสาวอีกคนของอาก็ชอบขนมนี้เหมือนเด็กพวกนี้แหละ”

    ธีภพถามเขาไม่เจอลูกอีกเลยหรือ คณินส่ายหน้าบอกพีรดาพาลูกหนี จนตนหมดปัญญาที่จะตามหา ธีภพสะดุดหูกับชื่อพริริสา คณินบอกว่าอายุเธอก็พอๆกับกรนันท์ ธีภพคิดว่าเพราะเหตุนี้คณินถึงเอ็นดูริสา

    ในขณะเดียวกันมิรากระวนกระวายใจที่ติดต่อพริริสาไม่ได้ ไคซัจเดินเข้ามา มิรารีบถามสืบเรื่องอธิรุธได้อะไรบ้าง ไคซัจตอบว่า ผู้กองอธิรุธเป็นเพื่อนสนิทธีภพ มิราตบอกผางถึงว่าเอารูปพริริสามาถาม ดีที่ตนโกหกว่าไม่รู้จัก ไคซัจแกล้งถามจะให้ตัดไฟแต่ต้นลมไหม ด้วยการกำจัดอธิรุธเสีย มิราตกใจจะฆ่าแกงกันง่ายๆได้อย่างไร ไคซัจดักคอดูเธอจะห่วงอธิรุธ มิรารีบแก้ตัวจะห่วงทำไม ตนแค่ไม่อยากให้ใช้ความรุนแรง

    “ผมก็จะพยายามไม่ใช้ความรุนแรง แต่ถ้าทำอะไรเขาไม่ได้ก็ต้องตามปิดรูรั่วที่คุณกับเจ้าหญิงทำเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาสงสัยมากไปกว่านี้”

    มิราค้อนเล็กๆที่หลอกให้ตกใจแล้วบอกตอนนี้ยังติดต่อพริริสาไม่ได้เลย

    ooooooo

    กานดายังติดใจกับคำพูดของพริริสา ดูเหมือนรู้เรื่องอะไรมา จินตนาปัดอย่าไปสนใจก็แค่พูดเรื่อยเปื่อย คงได้ยินเรื่องซุบซิบมา เราจัดการมันออกไปได้แล้วก็ถือว่าจบ กรนันท์บ่นว่าคณินไม่น่าจ่ายเงินเดือนพริริสา จินตนาปลอบหลานรัก

    “เงินเดือนแค่เดือนเดียวช่างมันเถอะ คิดซะว่าฟาดหัวมันไป ท่าทางนังเด็กนั่นก็ไม่ใช่น้อยด้วยงั้นมันคงไม่กล้าเข้าหาธีภพ แล้วมาลงไม้ลงมือกับเรา”

    “แต่เกรซก็ตบมันก่อนนะคะ มันออกไปจากบริษัทได้เกรซก็มีความสุขแล้วค่ะ”

    กานดาหวังว่าพริริสาจะไม่ไปทำอะไรลับหลัง จินตนาท้าให้ลองดู ตนไม่ยอมให้ใครแย่งความสุขหลานไปได้...

    ค่ำนั้นพริริสากลับถึงคอนโดพร้อมเอกสารของบูรพเกียรติที่แอบรวบรวมกลับมาด้วย นั่งมองครุ่นคิดจะทำอะไรได้บ้าง มิราเอานมอุ่นๆมาวางให้อย่างห่วงใยเมื่อรู้ว่าเพื่อนเจอเรื่องแย่ๆมา พริริสาเข่นเขี้ยว “คนพวกนั้นคงคิดว่าตัวเองสูงกว่าคนอื่น ยิ่งคิดว่าตัวเองสูงมากเท่าไหร่ วันที่ต้องตกลงมามันก็ยิ่งเจ็บเท่านั้น ฉันยอมทำทุกอย่างก็เพื่อรอดูวันนั้น...ฉันได้ข้อมูลสำคัญมา สถานการณ์ของบูรพเกียรติตอนนี้ไม่สู้ดีเท่าไหร่ ถ้าเรารู้สถานการณ์ที่แท้จริงของบูรพเกียรติได้มากกว่านี้ เราก็จะหาทางบีบให้คนพวกนั้นจนตรอก”

    มิราติงว่ายังไม่มีข้อมูลอะไรจะบีบพวกนั้นได้เลย สถานการณ์ก็พลิก พริริสาแค้นใจเพราะกรนันท์คนเดียวแต่ตนก็จะไม่เลิกล้มความตั้งใจ มิรานึกได้ถามว่ากรนันท์ทำอะไรถึงทำให้โดนบังคับให้ลาออกมา พริริสาไม่อยากเล่าว่าเกี่ยวกับธีภพ ปัดเป็นเรื่องไร้สาระ แต่มิราดักคอ

    “ผู้หญิงเราจะมีเรื่องกัน มีไม่กี่สาเหตุหรอกเกี่ยวกับผู้บริหารคนใหม่ที่ชอบมาวุ่นวายกับเธอรึเปล่า ชื่ออะไรนะ...ธีภพ ฉันเดาถูกใช่ไหม ยัยคุณหนูเกรซหาเรื่องให้เธอออกเพราะหึงเธอกับนายธีภพ”

    “พวกชอบมโน ทำเรื่องไร้สาระให้เป็นเรื่องใหญ่”

    มิราแซวแน่ใจหรือว่าไม่ใช่เรื่องจริง พริริสาหยิกแก้มเพื่อนบอกตนเกลียดหน้าธีภพจะแย่ ไม่ต้องพูดชื่อเขาอีก มิราอมยิ้มเกลียดแล้วมาลงที่เพื่อนแบบนี้ปากกับใจไม่ตรงกัน พริริสาเดินหนี

    ในขณะเดียวกัน ธีภพก็ครุ่นคิดจะช่วยพริริสาได้อย่างไร วิวรรณเห็นลูกชายกลุ้มๆจึงมาปรึกษากานดาที่สมาคมสตรีในวันรุ่งขึ้น...กานดาสั่งทำขนมหอบเอามาแล้วบอกใครๆว่าเป็นฝีมือกรนันท์ วิวรรณปลาบปลื้มความเป็นแม่บ้านแม่เรือนของกรนันท์ จึงเอ่ยปากขอให้กรนันท์มาทำงานเป็นเลขาให้ธีภพ กานดากับกรนันท์ยิ้มปลื้มลืมนึกเรื่องนี้ไปเลย

    ศจีกำลังเรียกสัมภาษณ์คนที่จะมาเป็นเลขาให้ธีภพ กานดาเข้ามาสั่งเสียงเฉียบว่าไม่ต้องหาเพราะกรนันท์จะเข้ามาทำหน้าที่นี้ และสั่งจัดโต๊ะเลขาไว้ในห้องธีภพ... โรซี่ บุษกรและชนิตาตาโพลงเข้ามาปลอบศจีที่นั่งน้ำตาเล็ด เพราะเธอคงไม่มีใครแบ่งเบาภาระแถมต้องปวดหัวมากขึ้นถ้ากรนันท์เข้ามาทำหน้าที่นี้

    ooooooo

    ธีภพมาซ้อมยิงปืนกับอธิรุธ ทำนองระบายความอัดอั้นเรื่องพริริสา บ่นว่า ตนพยายามจะไปส่งเธอที่บ้านหลายครั้ง แต่เธอไม่ยอมและหลบเลี่ยงตลอด อธิรุธว่าเธอคงกลัวเขาไปทำอะไร ธีภพตาขุ่น อธิรุธยิ้มล้อ บอกให้เอาประวัติพริริสามาจะไปสืบให้

    “ที่อยู่ปัจจุบันก็ลงไว้ที่เดียวกับบ้านที่นนท์ เหมือนพยายามปกปิดที่อยู่ปัจจุบัน ฉันอยากรู้ว่าครอบครัวของเขาอยู่ที่นั่นจริงหรือเปล่า นายช่วยสืบให้ฉันที”

    อธิรุธจัดการขับรถไปสวนสินีที่เมืองนนท์ เห็นลุงคนหนึ่งกำลังตัดกิ่งไม้อยู่จึงจอดรถถามทางเข้าสวนสินี ลุงบอกต้องเดินเข้าไป รถเข้าไม่ได้ อธิรุธจึงต้องเดินข้ามท้องร่องไปตามที่ลุงบอก พอมาถึงสวนสินี เพื่อนบ้านบอกว่าสินีเข้าไปเก็บมะม่วงท้ายสวน

    ระหว่างนั้นมิราเข้ามารวบตัวสินีหลบออกมาเสียก่อน แล้วไคซัจก็สวมรอยเป็นคนสวนใส่หมวกปิดหน้า พออธิรุธเข้ามาถามหาสินี ก็บอกว่าไม่อยู่เอาผลไม้ไปขายที่ตลาดน้ำ อธิรุธชั่งใจจะทำอย่างไรต่อไป...เขาไม่รู้เลยว่าเมื่อวานที่คุยกับธีภพที่สนามยิงปืน ไคซัจได้แอบฟังอยู่

    สินีตกใจพอเห็นว่าเป็นมิราก็ถามมีเรื่องอะไร ไคซัจตามมาสมทบชวนกลับเข้าไปคุยในบ้าน...ไคซัจจัดการเก็บรูปสินีที่ถ่ายคู่กับริสาลูกสาวตัวจริงลงลังหมด แล้วเอารูปที่ตัดต่อใหม่เป็นสินีกับพริริสามาวางแทน ไคซัจอดคิดไม่ได้ว่าถ้าพริริสาเป็นลูกชาวสวนจริงๆก็คงจะดี

    มิราอธิบายกับสินีว่า ถ้ามีคนแปลกหน้ามาหา พยายามเลี่ยงเท่าที่เลี่ยงได้ ถ้าเขาถามถึงริสาก็ตอบแค่ว่าไม่ค่อยกลับบ้าน ให้ตอบให้น้อยที่สุด สินีชักหวั่นใจ

    “ไหนพวกคุณว่าจะไม่มีปัญหาอะไรไง ป้าถึงได้ยอมให้คุณเอาชื่อริสาลูกสาวป้าไปใช้”

    มิรารีบบอกว่าไม่มีอะไรร้ายแรงจริงๆ ป้ากับลูกสาวจะไม่เดือดร้อนจริงๆและตอนนี้ริสาลูกสาวป้าก็ได้งานที่นิวซีแลนด์แล้ว ไคซัจเอาเบอร์โทร.มายื่นให้ สินีรับมากดโทร.หาลูกสาวทันที

    ระหว่างนั้นพริริสานั่งอยู่ในร้านกาแฟ ท่าทางเหมือนรอใครบางคน ราห์มานกับลูกน้องมายืนมองผ่านกระจกร้านว่าใช่เจ้าหญิงรัชทายาทจริงหรือไม่...พริริสาแปลกใจทำไมศจียังไม่มาเสียที ราห์มานสั่งลูกน้องให้เข้าไปเอาตัวพริริสา พลันก็มีคนโทร.เข้ามาหาราห์มาน เขารีบถามเตรียมงานทางไทรจีสไปถึงไหนแล้ว ตนอยากกลับไปสะสางแค้นเต็มทน

    พริริสาเห็นศจียังไม่มาจึงลุกไปเข้าห้องน้ำ ลูกน้องราห์มานดักโปะยาสลบ แต่พริริสาดิ้นรน จู่ๆธีภพเข้ามาช่วยต่อสู้กับคนของราห์มาน พนักงานวิ่งเข้ามา คนร้ายจึงหนีไป ธีภพรู้สึกคุ้นหน้าแต่นึกไม่ออก เขาเข้าประคองพริริสาที่ยังมีสติ พาออกมานั่งในที่อากาศบริสุทธิ์ ให้ดื่มน้ำมากๆจะได้หายมึน เธอขอบคุณและรู้สึกดีขึ้น ธีภพอยากให้ไปแจ้งความแต่เธอปฏิเสธอ้างทางร้านขอร้องไม่อยากเป็นข่าว และเขาสัญญาจะเพิ่มพนักงานรักษาความปลอดภัย

    “ถ้าโจรทั่วไปก็คงไม่กล้าทำอะไรแบบนั้นในเวลากลางวันแสกๆ นอกเสียจากว่า...มันต้องการตัวคุณมาก มากพอที่กล้าทำอะไรอุกอาจขนาดนี้”

    พริริสาสังหรณ์ใจหรือจะมีคนลักพาตัวตนอย่างที่ธีภพสงสัย แต่ก็ปัดว่าใครจะมาอยากได้ตัวตน ไม่ใช่ลูกเศรษฐีที่ไหน จะได้เอาไปเรียกค่าไถ่ ธีภพแย็บใครจะไปรู้ เธออาจมีค่าตัวยิ่งกว่าลูกเศรษฐีก็ได้ พริริสาสะดุ้งรู้ว่าเขาคอยจับผิด เปลี่ยนเรื่องถามเขามาได้อย่างไรตนนัดกับศจีไว้ หรือเขาให้ศจีโทร.มานัด ธีภพหัวเราะที่เธอรู้ทัน

    ระหว่างนั้นอธิรุธยังคงเอารูปพริริสาสอบถามชาวบ้านแถวนั้น ว่าใช่ลูกสาวสินีหรือไม่ มิรากับไคซัจแอบมองอย่างขุ่นเคืองที่เขายังไม่กลับไปอีก ชาวบ้านส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุจึงตาฝ้าฟางมองรูปพริริสาแล้วว่า เธอไปทำงานที่อื่นนานแล้ว อาจจะสวยขึ้นจนจำไม่ได้ก็เป็นได้...มิราหวั่นใจออกมายืนมอง อธิรุธหันมาเห็นดีใจมาก คิดว่าช่างใจตรงกันถึงได้มาเจอกัน

    “คุณนี่ช่างสรรหาที่เที่ยวเนอะ ไม่เหมือนนักท่องเที่ยวทั่วๆไปเลย”

    “ฉันชอบเที่ยวแนวท้องถิ่น วิถีชาวบ้านน่ะก็เลยมาแถวนี้ ยังไงก็ตามสบายนะคุณ ฉันจะไปหาที่เที่ยวแถวนี้ต่อ...โชคดีนะ”

    อธิรุธรีบอาสาพาเที่ยว มิราอ้างว่าเกรงใจ เขาบอกไม่ต้องเกรงใจ ตนอยากทำหน้าที่เจ้าบ้านรับรองความปลอดภัย มิราจำต้องไปกับเขา แล้วเธอก็ตื่นตากับตลาดน้ำและอาหารเอร็ดอร่อยของที่นี่ อธิรุธยิ่งประทับใจความน่ารักของเธอ...อธิรุธถือโอกาสถามหาสินีจากพ่อค้าแม่ค้า พ่อค้าบอกว่าสินีไม่เคยมาขายผลไม้เอง ปกติจะมีคนไปรับที่สวน เขาชักสงสัย

    อธิรุธซื้อผลไม้มาให้มิราแล้วขอไปส่งที่พัก เธอหาเรื่องชิ่งหนีบอกพักเกต์เฮาส์แถวนี้ แล้วรีบวิ่งไปทางที่ไคซัจรออยู่ อธิรุธยิ่งแปลกใจที่ดูเธอรีบร้อน...ไคซัจเหน็บมิรา เที่ยวสนุกแบบนี้อาจทำให้พริริสาเสียแผน

    มิราดักคอไหนอยากให้เธอกลับไทรจีส ทำไมมากลัวเสียแผน ไคซัจอึกอักๆ อ้างคามินสั่งให้ดูแลเจ้าหญิง อะไรที่เป็นผลเสียกับเธอตนก็ต้องระวังไว้ มิราเย้า

    “จ้าพ่อองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์และซื่อตรง ฉันจะไม่ยอมให้เขามาจับผิดได้ง่ายๆหรอก”

    ooooooo

    ธีภพเล่าให้พริริสาฟังว่ากรนันท์จะมาเป็นเลขาเขา เธอถามแล้วมีอะไรก็ว่ามา ตนไม่มีเวลามาเที่ยวเตร่อย่างเขา ธีภพแย็บตกงานแล้วน่าจะว่าง เธอชักสีหน้าใส่ทำนองใครล่ะที่ทำให้เป็นอย่างนี้ เขายิ้มๆ ยื่นกล่องบอกเอามาให้ เธอแปลกใจเปิดออกดู เห็นเป็นตุ๊กตาแกะ

    “ผมเก็บตัวนี้ไว้ให้คุณเป็นที่ระลึก ในฐานะที่คุณเป็นคนไปเลือก เด็กๆชอบของที่คุณเลือกทุกชิ้นเลยนะ อ้อ ผมมีของแถมด้วยคุณน่าจะชอบ” ธีภพส่งขนมสายไหมสีสวยให้อีก

    พริริสาเผลอยิ้มดีใจแล้วเกิดระแวงหุบยิ้ม

    “เดี๋ยวนะ นี่คุณลงทุนหลอกฉันมาเพื่อจะว่าฉันทำตัวเป็นเด็ก แล้วตุ๊กตาแกะนี่ก็...”

    ธีภพออกตัวอย่ามองตนในแง่ร้าย ตนอยากทำให้เธอสบายใจเท่านั้นเอง เป็นการไถ่โทษที่เป็นต้นเหตุให้มีเรื่องกับกรนันท์ พริริสาถอนใจโกรธไม่ลง เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดแล้วขอบคุณจะลากลับ ธีภพรั้งไว้บอกมีข้อเสนอบางอย่างให้ สนใจจะฟังหรือเปล่า พริริสาชะงักมอง

    ด้านกรนันท์ช็อปปิ้งเสื้อผ้ากับกานดาอย่างมากมายเตรียมตัวไปทำงานเต็มที่ กลับถึงบ้าน ดร.กฤษเหน็บ “เหนื่อยไหมหลานปู่ ซื้อของเยอะขนาดนี้ คงเดินไปเดินมาร่วมหลายกิโล”

    “แหมคุณปู่ขา สมัยนี้ไม่ต้องเดินให้เมื่อยแล้วล่ะค่ะ เข้าไปที่ร้านให้พนักงานเอาแบบมาให้เลือก เราแค่ชี้นิ้วจ่ายเงินก็เสร็จแล้ว”

    “มิน่าล่ะ สมัยนี้เงินมันถึงได้หลุดออกจากกระเป๋ากันได้ง่าย สะดวกสบายแบบนี้นี่เอง”

    กานดารู้ว่าเหน็บลูกสาวอยู่จึงเถียงแทน “ถ้าเราไม่ชอบเขาก็บังคับเราให้ซื้อไม่ได้หรอกค่ะคุณพ่อ เงินของเราซะอย่าง แต่อะไรที่ยัยเกรซชอบ ดาก็พร้อมจะซื้อให้ลูกได้ทุกอย่าง

    ดร.กฤษเตือนไม่ใช่จะซื้อได้ทุกอย่าง บางอย่างที่ลูกชอบก็ซื้อด้วยเงินไม่ได้เธอจะทำอย่างไร กานดาข่มอารมณ์ไม่อยากเถียงพ่อสามี พอดีจินตนาเข้ามา กรนันท์รีบอวดเสื้อผ้าที่ซื้อมา กานดาจึงบอกว่ากรนันท์กำลังจะไปทำงานเป็นเลขาธีภพ จินตนาดีใจแต่ ดร.กฤษรู้สึกไม่สบายใจมาเปรยๆกับคณิน เขารู้ทันทีว่าเป็นความคิดกานดากับแม่ ดร.กฤษถามจะไหวหรือ คราวก่อนก็มีเรื่องกับผู้ช่วยเลขา คณินจึงบ่นอย่างเสียดายว่า

    “ริสาไม่อยู่แล้ว คงไม่มีอะไรแล้วล่ะครับ จริงๆ ริสาเป็นเด็กที่ทำงานเก่งคล่องแคล่ว แต่เสียดายไม่น่ามีเรื่องกับยัยเกรซเลย”

    “เด็กคนนั้นดูไม่กลัวใครถึงได้กล้ามีเรื่องกับยัยเกรซ”

    คณินรู้สึกว่าพ่อเอ็นดูพริริสาเหมือนกัน ดร.กฤษยอมรับ เจอกันครั้งแรกก็เอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก ทำให้นึกถึงหลานสาวอีกคน อยากเห็นหน้าสักครั้ง คณินเองก็คิดถึงลูกอีกคนเช่นกัน

    ooooooo

    เช้าวันใหม่ กรนันท์พิถีพิถันแต่งตัวจนมาทำงานสายโด่ง เจอบุษกรก็ถามว่าธีภพมาทำงานหรือยังและถามถึงตนบ้างไหม เธอตอบว่ามาแต่เช้าแล้วและจะถามถึงทำไม กรนันท์ตาขวางที่ช่างไม่รู้เรื่องอะไรบ้าง ว่าแล้วก็ไล่ให้ไปพ้นหน้า

    โรซี่ปรี่มาหาบุษกรบอกใจกล้ามากที่ไปยั่วกรนันท์แบบนั้น บุษกรบอกความจริงกลัวมาก แต่ก็ถามตามจริงเพราะธีภพจะถามถึงทำไมในเมื่อ...โรซี่แทรกว่ากรนันท์คงยังไม่รู้ บุษกรพยักหน้าเห็นด้วย โรซี่ตัดบท “ช่างเหอะ แต่มาสายเอาป่านนี้ จะไปเป็นเลขาใครเขาได้จริงไหม”

    กรนันท์รีบเดินเข้ามาในห้องทำงานธีภพ แปลกใจที่ไม่เห็นเขาในห้อง และที่โต๊ะเลขาก็มีกระเป๋าผู้หญิงวางอยู่ ทันใดธีภพเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับพูดไปด้วยว่า “เดี๋ยวคุณไปขอเอกสารรายชื่อโฮลเซลล์ของบริษัททั้งหมดจากคุณศจี...”

    กรนันท์เห็นพริริสาเดินตามเข้ามาก็ปรี๊ดแตก “แก! มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะพี่ภพ”

    พริริสาเห็นกรนันท์จ้องอย่างจะเอาเรื่องก็ถอนใจเบื่อๆ บอกธีภพตนจะไปขอเอกสารจากศจีก่อนว่าแล้วก็เดินเลี่ยงไปด้วยสีหน้าสะใจ...นึกถึงวันที่ธีภพยื่นข้อเสนอ ขอให้มาทำงานเป็นเลขาเขา แต่บอกไว้ก่อนว่างานหนักกว่าตอนเป็นผู้ช่วยเลขาคณิน พริริสายิ้มรับอย่างพอใจ

    กรนันท์ตามออกมาโวยวาย “แกลาออกไปแล้วยังกล้ากลับมาที่นี่อีกทำไม หรือแกอยากจะมีเรื่องกับฉันอีก แกอยากจะเจอดีอีกใช่ไหม” กรนันท์เงื้อมือจะตบ

    “พริริสาสวนว่าอยากเจอดีจากตนอีกเหมือนกันใช่ไหม กรนันท์ชะงัก ธีภพเดินออกมา พริริสาจึงบอกให้ไปถามเขาเองว่าตนกลับมาทำไม ธีภพรีบบอกว่าตนให้พริริสามาเป็นเลขา กรนันท์ยังหลงตัวเอง “เกรซเข้าใจนะคะว่าพี่ภพต้องการเลขามาช่วยงาน เกรซก็จะมาทำหน้าที่นี้ให้แล้วไง นี่คุณศจีคงยังไม่ได้บอกพี่ภพใช่ไหมคะ แย่จริงๆเลย เข้าใจผิดกันไปหมด”

    ธีภพบอกว่าศจีบอกตนแล้ว กรนันท์อึ้งบอกแล้วยังให้มาทำงานได้ งั้นตนก็จะไล่ออกได้ คณินกับธเนศเดินมาถามมีอะไรกัน กรนันท์จะฟ้องต้องชะงักเมื่อเห็นพ่อของธีภพอยู่ด้วย ธเนศทักทาย “ไม่เจอกันนาน เห็นคุณวิว่าหนูไปช่วยงานที่สมาคมตลอด”

    “ค่ะ เกรซชอบทำงานช่วยเหลือสังคม สงเคราะห์คนที่ตกยาก เขาจะได้มีชีวิตที่ดี ไม่ไปอยากมีอยากได้แย่งของๆใคร” กรนันท์แขวะพริริสา

    พริริสาข่มอารมณ์ไว้ ธีภพตัดบทให้เข้าไปคุยในห้องทำงานตน และให้พริริสาไปชงกาแฟ คณินเองก็แปลกใจที่เห็นพริริสามาทำงาน คณินเดินตามธีภพเข้าห้อง กรนันท์จะไปราวีพริริสา ธเนศหันไปเรียกชวนเข้าไปในห้องทำงานด้วยกัน เธอจึงต้องเดินตามทุกคนไป

    เข้ามาในห้อง ธเนศก็ออกตัวว่าคงไม่ได้ส่งธีภพมาสร้างความลำบากใจให้บูรพเกียรติ กรนันท์รีบเอาใจว่าไม่เลย เขาตั้งใจทำงานมาก คณินเออออไปกับลูกสาวทั้งที่ใจจริงยังไม่เปิดใจกับธีภพเท่าไหร่...พริริสายกถาดกาแฟมาเสิร์ฟ กรนันท์รีบฟ้อง

    “แต่บางทีพี่ภพก็ทำอะไรผิดขั้นตอนนะคะคุณลุง เช่นรับคนเข้าทำงานโดยพลการ โดยเฉพาะคนที่เพิ่งถูกให้ออกไป จริงไหมคะคุณพ่อ”

    คณินอึกอัก ธเนศรู้ทุกอย่างช่วยพูด “คนเราก็ต้องรู้จักให้โอกาสคนอื่นนะหนูเกรซ ถ้าภพจะเลือกใครมาทำงานด้วย เขาก็คงมองเห็นว่าคนๆนั้นทำอะไรให้เขาได้”

    “แต่คนอื่นก็ทำได้เหมือนกันนี่คะ ทำไมต้อง...” คณินแตะแขนลูกอย่าเสียมารยาท

    พริริสารอฟังว่าคณินจะว่าอย่างไรอีก แล้วเขาก็บอกว่าธีภพเลือกใครมาทำงานด้วยก็เป็นสิทธิ์ของเขา เราคงไปห้ามไม่ได้ กรนันท์ผิดหวัง พริริสาแปลกใจที่คณินไม่ไล่ ธเนศหันมาบอกพริริสาว่า “ยังไงก็ตั้งใจทำงานนะหนู คนเราได้โอกาสมาแล้วต้องรักษาเอาไว้”

    “ค่ะ ดิฉันจะไม่ทำให้โอกาสหลุดมือไปอีก” พริริสาปรายตาเย้ยกรนันท์ที่ไม่กล้าโวย

    พักเที่ยงโรซี่ บุษกร ชนิตาและพริริสาชนแก้วยินดีที่ได้กลับมาทำงานร่วมกันอีก สามสาวดีใจอย่างมาก ไม่ทันไรก็ต้องตาค้างเมื่อเห็นกานดาเดินแผ่รังสีเข้ามามองพริริสาอย่างเอาเรื่อง...กานดากับพริริสาแยกมาคุยลำพัง กานดาเสนอเงินให้ออกไปจากชีวิตธีภพ จะเอาเท่าไหร่ พริริสายิ้มๆ บอกว่าแพงกว่าราคาตึกบูรพเกียรติ กานดากระชากข้อมือพริริสา “คิดจะลองดีกับฉันจริงๆ ใช่ไหม คิดว่าฉันจะไม่มีปัญญาเอาแกออกไปจากบูรพเกียรติใช่ไหม”

    “ฉันเชื่อค่ะว่าคนอย่างคุณทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องต่อหน้าหรือลับหลังใครๆ” พริริสาหงายมือให้เห็นแผลเป็น “คุณอยากรู้ไหมคะว่ารอยแผลนี้ของ ฉันมันมาจากไหน”

    กานดาร้อนตัวเรื่องในอดีต สะบัดมือทิ้ง บอกทำไมต้องอยากรู้ พริริสาเน้นถ้าตนเกลียดใครสักคนจะต้องอยากรู้เรื่องคนๆนั้นให้มากที่สุด เพื่อจะได้จัดการกับคนที่เกลียดได้สาสม กานดาจ้องหน้าพริริสาอย่างสงสัยในคำพูด พอดีมีพนักงานเดินผ่านมา กานดาจึงนิ่ง พริริสาถือโอกาสขอตัวกลับไปทำงาน กานดาเข่นเขี้ยว “แกเป็นใครกันแน่ นังริสา”

    กลับมาบ้านกานดายังครุ่นคิด หวั่นใจว่าพริริสาจะเป็นลูกพีรดา จินตนาเข้ามาถามว่ากรนันท์ยังไม่ยอมลงจากห้องมาทานอะไรอีกหรือ กานดารับว่าใช่ ตนสงสารลูกคงเสียใจมาก จินตนาบ่นพวกผู้ชายนี่ตามไม่ทันมารยาหญิง ทำให้พริริสามีทีท่ายโส กานดาบอกจะต้องเอาเธอออกไปจากชีวิตลูกสาวให้ได้

    ooooooo

    พริริสากลับคอนโดด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน มิรารู้เรื่องเพื่อนกับกานดาก็ติง ไปแหวกหญ้าให้งูตื่น ถ้าเขารู้ว่าเราเป็นใครแล้วจะทำอย่างไร พริริสามั่นใจว่าไม่มีทางรู้ มีแต่หวาดระแวง

    “แล้วถ้าเกิดเขาเลือกใช้วิธีเดิมๆขึ้นมาอีกล่ะ”

    “ฉันไม่กลัวคนพวกนั้นหรอก ฉันไม่ใช่เด็กหญิงพริริสาที่จะเฉยให้ใครมาทำร้ายได้อีก”

    มิราประชดแม่เพื่อนคนเก่ง ตนเครียดจนหัวจะหงอกแล้ว พริริสาขำเครียดทำไม น่าจะภูมิใจที่เพื่อนเก่งไม่กลัวใคร มิราติงให้กลัวไว้บ้าง ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา คามินต้องไม่ยอมแน่ อย่าลืมสถานะที่แท้จริงของตัวเองตอนนี้ พริริสาพยักหน้า จะระวังให้มากแล้วถามถึงเรื่องที่คนไปสืบเรื่องตน มิราบอกว่าคืออธิรุธเพื่อนสนิทธีภพ แต่ยังไม่รู้อะไร

    ขณะเดียวกันอธิรุธบอกธีภพว่าเท่าที่สอบถามชาวบ้านทุกอย่างตรงตามประวัติริสา แต่ตนยังไม่เคยเจอป้าสินี สัญชาตญาณตำรวจบอกว่าต้องมีเงื่อนงำมีอะไรปกปิด เธออาจเป็นสายลับระหว่างประเทศ ธีภพเอ็ดที่ชอบพูดออกทะเลอยู่เรื่อย อธิรุธว่าก็เขาเล่าเองว่ามีคนพยายามจับตัวเธออาจเป็นพวกซีไอเอ เคจีบีมาตามล่าสายลับที่หลบหนีมา...ห่างออกมาโต๊ะข้างๆไคซัจนั่งแอบฟังอยู่สะดุดทันทีกับเรื่องนี้ เริ่มกังวลใจรีบลุกออกไปเพื่อไปถามความจริงจากพริริสา ส่วนธีภพรู้สึกคุ้นหน้าคนที่จับตัวพริริสามากหยิบมือถือมาโทร.หาพนักงานที่โชว์รูม อธิรุธมองอย่างสงสัย

    ไคซัจมาสอบถามพริริสาด้วยความร้อนใจ เธอ บอกว่าคงเป็นคนร้ายธรรมดา เพราะไม่มีคนรู้ว่าตนเป็นใคร ไคซัจขอให้พริริสาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง และคามินก็ควรรู้ พริริสาห้ามแล้วเปลี่ยนมาเป็นขอร้องไคซัจอย่าบอกคามิน เพราะตนจะถูกบังคับให้กลับไทรจีส

    “นั่นเป็นสิ่งที่กระหม่อมอยากให้เป็นอยู่แล้ว เพื่อความสบายใจของทุกคน”

    “แล้วความรู้สึกของฉันล่ะ มีใครสักคนไหมที่จะสนใจ” พริริสาหน้าเศร้า

    ไคซัจใจอ่อนยอมไม่บอกเรื่องนี้กับเจ้าชาย พริริสายิ้มออก ใจของไคซัจก็เป็นสุข...

    วันต่อมา พริริสานั่งจัดแฟ้มเอกสารตรงหน้า ธีภพลอบมองครุ่นคิดจนเธอต้องเอ่ยถามว่ามีอะไรหรือเปล่า หรือกังวลใจเรื่องที่ตนมาทำงาน เพราะทำให้กรนันท์ไม่พอใจ เขาเลยไม่สบายใจไปด้วย ธีภพแย้งว่าตนจะไม่สบายใจถ้าเลือกเลขามาช่วยงานผิดคนมากกว่า

    ธีภพยกแฟ้มงานมาวางบนโต๊ะให้พริริสาทำกองโต บอกเธอคงไม่เกี่ยงงานหนัก ทันใดพนักงานโชว์รูมโทร.เข้ามา เขาบอกให้ช่วยถ่วงเวลาไว้ แล้วหันมาบอกพริริสาว่า ตนจะออกไปที่โชว์รูม กลับมาหวังว่าเธอจะทำงานเสร็จ พริริสาค้อนรับคำกระแทกเสียงเล็กๆ ไม่วายสงสัย

    ธีภพเดินออกมาจากห้องก็รีบโทร.ตามอธิรุธให้รีบมาหา...ทางโชว์รูมเพชร ลูกน้องราห์มานนั่งรอรับเงินค่าขายเพชรจากไทรจีส พนักงานเข้ามาบอกอย่างเกรงใจว่ารอสักครู่ ผู้จัดการกำลังเตรียมเงิน ลูกน้องราห์มานแปลกใจ คราวก่อนไม่เห็นต้องรออะไร พนักงานอ้างว่าวันนี้ติดงานหลายอย่าง ลูกน้องรออีกสักพักเริ่มไม่พอใจโวยว่าไม่รออีกแล้วจะรับเงินเลย พนักงานร้อนรนรีบไปหยิบกระเป๋าเงินมาส่งให้บอกให้นับดูอีกทีเป็นการถ่วงเวลา แต่เขากลับสวนว่า

    “ไม่จำเป็น ถ้าพวกคุณโกง คนที่เดือดร้อนก็คือพวกคุณเอง”

    พนักงานกังวลใจที่รั้งลูกน้องราห์มานไว้ไม่ได้ ไม่ทันไรธีภพเดินเข้ามาก็รีบรายงานว่าออกไปเมื่อครู่เอง ธีภพรีบตามไปอย่างรวดเร็ว ลูกน้องราห์มานเริ่มรู้ตัวเดินกึ่งวิ่งหนี ธีภพตามมาเจออธิรุธถามให้รีบมาทำไม เขาบอกเจอคนที่จับตัวพริริสาแล้ว อธิรุธรีบแยกไปดักอีกทาง แต่พอธีภพจะวิ่งตาม จู่ๆราห์มานสวมแว่นดำเข้ามาขวางชนกันแล้วทำทีโวยวายจะรีบร้อนไปไหนไม่นึกถึงคนอื่นที่เดินผ่านไปมาบ้าง ธีภพขอโทษ แต่ราห์มานยังพูดถ่วงเวลา

    อธิรุธตามมาดักอีกทางแต่ก็ไม่ทันเห็นลูกน้องราห์มานถือกระเป๋าเงินขึ้นมอเตอร์ไซค์ไป ราห์มานรู้ว่าคนของตนหนีพ้นก็นั่งรถตามออกไป...อธิรุธกลับมาเจอกับธีภพ ธีภพบ่นเสียดายถ้าไม่มีคนมาขวางคงตามทัน อธิรุธชักสงสัยคนที่มาขวางจะเป็นพวกเดียวกัน เรื่องนี้ดูจะไม่ธรรมดา

    ooooooo

    ด้วยความสงสัยคาใจ กานดาให้คนขับรถไปสวนของสินีเพื่อสอบถามเรื่องพริริสา สินีบอกว่าพริริสาเป็นลูกสาวตนจริง ด้วยความไม่ไว้ใจจึงให้เพื่อนบ้านไล่จับตัวส่งตำรวจ

    กานดารู้เรื่องหงุดหงิด จินตนาติงจะส่งคนไปดูทำไม เธอว่าอยากให้แน่ใจว่าไม่เกี่ยวข้องกับพีรดาเพราะเด็กนั่นชอบพูดเหมือนรู้เรื่องของเราอย่างดี แม้แต่เรื่องหลานสาวอีกคน กานดาไม่กล้าพูดถึงรอยแผลเป็นที่ข้อมือพริริสา จินตนาบอกว่าจะกลัวทำไม เรากำจัดสองแม่ลูกนั่นได้ กับแค่เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมทำไมจะจัดการไม่ได้

    พริริสาทำงานที่ธีภพมอบหมายจนเสร็จแต่เขาก็ยังไม่กลับมา พอดีสินีโทร.มาบอกเรื่องคนที่มาสอบถามก็รีบโทร.หามิราทันที มิราบ่น “เห็นไหมฉันเตือนเธอแล้ว เป็นไง พวกนั้นคงสงสัยเธอขึ้นมาจริงๆถึงขนาดส่งคนไปดูที่บ้านสวน แค่จะหลบหลีกตาผู้กองอธิรุธกับคุณธีภพก็ลำบากจะแย่แล้ว นี่ต้องมาคอยระวังพวกบูรพเกียรติอีก”

    พริริสากลับบอกว่าสนุกดีที่เห็นคนพวกนั้นหัวปั่น วิ่งพล่านเรื่องของตน มิราเตือนให้ระวังตัวไว้บ้าง...พอวางสายจากมิรา วิวรรณเดินเข้ามาหาพริริสา ถามเป็นเลขาธีภพใช่ไหม พริริสารับว่าใช่ด้วยความแปลกใจ โรซี่ บุษกรและชนิตาเห็นวิวรรณแม่ของธีภพมาหาพริริสาก็ตกใจ

    วิวรรณชวนพริริสาไปนั่งคุยในร้านกาแฟ เธอได้รับฟังเรื่องราวจากกานดามาว่า พริริสาเป็นเด็กก้าวร้าวร้ายกาจ ทำร้ายกรนันท์ หัวอกคนเป็นแม่จึงไม่สบายใจ... วิวรรณพยายามยิ้มเป็นมิตรกับพริริสา ชมว่าทำงานเก่งเป็นที่ถูกใจธีภพ วงศ์ทวีกาลของตนก็อยากได้คนมีความสามารถอย่างเธอไปทำงานด้วย เธอจะเรียกเงินเดือนมากกว่าที่นี่สองสามเท่าก็ได้ พริริสายกมือไหว้

    “ขอบคุณค่ะที่เห็นว่าดิฉันมีความสามารถขนาดนั้น แต่ถ้าคุณธีภพไม่ไว้วางใจให้ฉันมาเป็นเลขา ป่านนี้ฉันคงเร่ร่อนไม่รู้จะหางานทำที่ไหนอยู่ คงไม่มีใครมาเห็นความสามารถอยากได้ตัวไปเป็นเลขาผู้บริหารระดับสูงแน่ๆ”

    “แต่ตอนนี้ก็เป็นโอกาสที่ดีแล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะจะมัวมามองอะไรที่มันผ่านไปแล้วทำไม”

    “ถ้าเราเอาแต่มองไปข้างหน้าอย่างเดียวโดยไม่สนใจอดีต เราก็อาจจะทำผิดซ้ำๆเหมือนที่ผ่าน โดยไม่เรียนรู้อะไรเลยนะคะ”

    วิวรรณมองพริริสาอย่างไม่ค่อยพอใจ...พวกโรซี่เกาะกระจกแอบมองราวเป็นจิ้งจก ธีภพเดินมากับอธิรุธแปลกใจว่ามีอะไร พอเข้ามาใกล้ ธีภพเห็นแม่ตัวเองอยู่กับพริริสาก็ตกใจ รีบไล่อธิรุธกลับแล้วเดินดิ่งเข้าไปในร้าน อธิรุธไม่กลับ เดินไปเกาะกระจกรวมกับพวกโรซี่

    พริริสายืนยันกับวิวรรณว่าขอทำงานที่บูรพเกียรติต่อไป วิวรรณไม่พอใจเริ่มเชื่อคำพูดของกานดาว่าพริริสาไม่ธรรมดา คงหวังในตัวลูกชายตน ธีภพเดินเข้ามาถามมีอะไรกับพริริสา วิวรรณตกใจบอกแค่คุยเรื่องทั่วไป ธีภพจึงขอตัวเธอไปทำงานด่วน วิวรรณรู้สึกว่าธีภพปกป้อง

    พอเดินพ้นร้าน ธีภพก็ถามพริริสาว่าแม่ตนคุยเรื่องอะไร เธอบอกตามตรงว่าเสนองานใหม่ให้ เขารีบถามเธอตอบว่าอย่างไร พริริสากวนกลับถ้าอยากรู้ให้ไปถามแม่เขาเอง แล้วถามมีงานด่วนอะไรให้ทำ ธีภพจึงดึงเธอออกไปบอกอยากให้เธอเตรียมผลไม้ให้ลูกค้า เธอขมวดคิ้ว

    “ผมอยากได้ผลไม้ค่อนข้างเยอะ ถ้าได้จากสวนเลยก็ยิ่งดี จริงสิบ้านคุณเป็นสวนผลไม้นี่ ผมจำได้ว่าในใบประวัติ แม่คุณทำสวนอยู่ที่เมืองนนท์” พริริสาพยักหน้า “งั้นซื้อผลไม้จากที่สวนบ้านคุณนี่ล่ะ พรุ่งนี้ผมจะไปรับของที่สวน” พริริสาตาโพลงพรุ่งนี้เลยหรือ “ใช่ คุณไม่สะดวกเหรอ สวนบ้านคุณเองเลยนะ”

    พริริสารู้ว่าธีภพหาเรื่องจับผิด จึงยอมตามน้ำไปก่อน ขอโทร.บอกที่บ้านไว้พรุ่งนี้จะได้ไม่เสียเวลา

    ธีภพผายมือยิ้มๆ

    ooooooo

    เย็นวันนั้น วิวรรณกลับมาบ่นกับธเนศเรื่องพริริสา แต่พอเห็นสีหน้าสามีก็รู้ว่ารู้เห็นเป็นใจกับลูก จึงต่อว่าปล่อยให้ลูกชอบผู้หญิงแบบนั้นได้อย่างไร ธเนศออกตัว

    “เรื่องชอบนี่ผมก็ไม่แน่ใจนะ แต่เอาเป็นว่าเจ้าภพมันมีเหตุผลก็แล้วกันที่ให้ริสามาทำงานด้วยน่ะ” วิวรรณอยากรู้เหตุผลแต่ธเนศเดินหนี ทำให้เธอหงุดหงิดค้างคาใจ...

    แม้จะปักหลักอยู่ไทรจีสแต่คามินก็ให้คนตามข่าว ท่านเลขาเอาเอกสารเกี่ยวกับบริษัทบูรพเกียรติมาให้บอกไคซัจส่งมา มีรายชื่อผู้ถือหุ้นทั้งหมด รายชื่อธนาคารที่ทำธุรกรรมและรายชื่อบริษัทที่เป็นคู่ค้ากันอยู่ แล้วถามสนใจธุรกิจของบูรพเกียรติหรือ คามินยิ้มๆบอกมันน่าสนใจ

    “แต่บริษัทนี้ไม่เคยมีผู้ถือหุ้นเป็นชาวต่างชาติมาก่อน เจ้าของน่าจะเป็นพวกอนุรักษ์ ทำให้มีปัญหาเรื่องการเงินอยู่บ่อยๆ”

    “บูรพเกียรติมีปัญหาเรื่องการเงินเหรอ” คามินหูผึ่ง

    “เจ้าชายสนิทสนมกับผู้บริหารระดับสูงหลายคนที่เกี่ยวข้องกับบูรพเกียรติ ลองปรึกษาท่านเหล่านั้นดูก่อนจะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

    คามินพยักหน้าเห็นด้วยกับคำแนะนำของท่านเลขา จากนั้นคามินก็โทร.คุยกับประธานธนาคารเพื่อสอบถามข้อมูล พร้อมบอกว่าเร็วๆนี้ไทรจีสมีแผนกระตุ้นเศรษฐกิจและค้าขายกับต่างประเทศมากขึ้น เราคงได้เจอกัน คามินยิ้มย่องจะทำให้พริริสากลับไทรจีสให้เร็วที่สุด

    และแล้วไคซัจก็ต้องปลอมเป็นชาวสวนมีผ้าขาวม้าปิดหน้า ขนผลไม้ใส่หลังรถธีภพ สินียืนดูแลด้วยความรู้สึกอึดอัดกลัวจะโดนจับได้ ธีภพกล่าวขอบคุณ พริริสาชวนกลับและหันมาลาสินี จะก้าวขึ้นรถ ธีภพกลับเรียกไว้ สินีสะดุ้ง พริริสาถามมีอะไรอีก เขาขอเข้าห้องน้ำ สินีโล่งอกบอกจะพาไป แต่เขาค้าน

    “ให้ริสาพาไปก็ได้ครับ ทำตัวเป็นเจ้าของบ้านที่ดีหน่อยสิคุณ ไม่บริการเจ้านายเลย”

    พริริสาแอบโมโหในใจ รู้ว่าเขาไม่ยอมจบ ไม่ได้แค่มาเอาผลไม้ จำต้องพาเขาเข้าไปในบ้าน ไคซัจมองตาม อย่างห่วงใย...ธีภพเข้ามาในบ้านก็กวาดตาสำรวจ เห็นรูปคู่พริริสากับสินีวางไว้ จึงหยิบมาดู แล้วเปรยๆว่าไม่เห็นมีรูปตอนเด็กบ้างเลย

    “ตอนเด็กฉันไม่ชอบถ่ายรูป ไหนว่าจะมาเข้าห้องน้ำไงคะ”

    ธีภพชะงักถามห้องน้ำอยู่ไหน พริริสาชี้ พอเขาเดินไปเธอก็ถลึงตาใส่ไล่หลัง หยิบรูปขึ้นมาดูบ้าง นึกชมว่าตัดต่อได้แนบเนียนดี พอธีภพเดินมา เธอก็ชวนกลับ เขากวน

    “ยัง ไหนๆก็มาที่สวนผลไม้ทั้งที คุณไม่คิดจะพาผมเดินดูสวนคุณหน่อยหรือไง แต่ถ้าคุณไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร ผมไปขอให้ป้าสินีแม่ของคุณพาผมชมสวนเองก็ได้”

    “จะไปกวนแม่ฉันทำไม ฉันพาไปเองค่ะ” พริริสากระแทกเท้า รู้ว่าเขาจะจับผิดให้ได้

    ด้วยพริริสาก็ไม่ค่อยคุ้นทาง จึงพาธีภพเดินวนไปมาจนเขาบ่นจะเดินรอบต้นมะม่วงนี้อีกนานไหม

    สวนตัวเองจริงหรือเปล่า พริริสาอ้างว่าตนไม่ค่อยได้กลับบ้านนานแล้ว จะจำทางได้อย่างไร เขาแขวะ จำทางไม่ได้หรือไม่รู้จักทางกันแน่ พริริสาเริ่มโมโห

    “นี่คุณให้ฉันพามาซื้อผลไม้ที่สวนเพราะต้องการหาเรื่องฉันเหรอคะ ถ้าคุณคิดว่าฉันไม่น่าไว้ใจ จะให้ฉันมาทำงานด้วยทำไม”

    “คุณเคยได้ยินประโยคนี้ไหม จงเก็บเพื่อนไว้ใกล้ตัว แต่จงเก็บศัตรูไว้ใกล้ตัวยิ่งกว่า” ธีภพจ้องหญิงสาวจนเธอหวั่นใจก่อนจะทำเป็นไม่เข้าใจ “คุณไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร เพราะผมจะเป็นคนตัดสินเองว่าคุณจะอยู่ในจำพวกมิตรหรือศัตรู”...พริริสามองหวั่นๆ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.2 เวลาของ อานนท์ หมดแล้ว แต่ยังห่วงลูก-เมีย ไม่ไปเกิด

    Help Me คุณผีช่วยด้วย EP.2 เวลาของ อานนท์ หมดแล้ว แต่ยังห่วงลูก-เมีย ไม่ไปเกิด
    24 ต.ค. 2564

    10:00 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 24 ตุลาคม 2564 เวลา 12:29 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์