ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    พิรุณพร่ำรัก

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: "บอม ธนิน" ประกบ "ไอซ์ อามีนา" ใน "พิรุณพร่ำรัก"

    เย็นแล้ว ชามินต์ตรวจเด็กชายคนสุดท้ายเสร็จมาเขียนใบสั่งยาในห้องแล้วจะกลับ ซันไชน์เปิดประตูเข้ามาบอกว่าแม่เอาขนมมาให้

    “คุณแม่บอกว่านี่เป็นขนมเปี๊ยะที่อร่อยมากนะครับ อยากให้คุณหมอได้ทาน”

    “ก็ได้จ้ะ ขอบใจนะ งั้นเดี๋ยวหมอจะเอากลับไปกินบ้านเลย เดี๋ยวหมอออกไปขอบคุณคุณแม่ก่อน”

    ชามินต์หยิบกระเป๋ากับถุงขนมและถุงเสื้อผ้ากับอาหารที่ซื้อกลับไปด้วย

    ชามินต์ออกไปขอบคุณคุณนายหลี่แม่ของซันไชน์ คุณนายหลี่จะไปส่ง ชามินต์ขอบคุณแต่ไม่ต้องเพราะที่พักตนอยู่ใกล้เดินสิบนาทีก็ถึงแล้ว แต่พอแยกกันฝนก็ตก ชามินต์บ่นตัวเองที่ลืมเอาร่มมาด้วย

    แต่พอมองไปฝั่งตรงข้าม ชามินต์เห็นโลแกนยืนถือร่มอยู่ เธอทำมือตำหนิว่าบอกแล้วไม่ให้ออกมา โลแกนบอกใบ้ว่าเอาร่มมาให้ พลางกางร่มเดินข้ามฟากมาหา ชามินต์บ่นว่า “ฉันสั่งแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าออกจากห้อง”

    “ผมกลัวว่าคุณจะโดนฝนน่ะครับ ไปเถอะครับ เดี๋ยวจะไม่สบาย” พอชามินต์กางร่มเดิน โลแกนจับแขนเตือน “ถนนลื่นครับ ระวัง” ชามินต์เหลือบมองเขาบอกว่าตนเดินเองได้ โลแกนจึงปล่อยมือ แต่ก็ยังคอยระวัง พาเธอเดินฝ่าสายฝนมาตามทาง

    พอกลับถึงห้องพัก โลแกนกุลีกุจอจะต้มน้ำชงชาร้อนให้ดื่ม ชามินต์บอกให้เขาไปอาบน้ำก่อนดีกว่าเดี๋ยวจะไม่สบายพลางส่งถุงเสื้อผ้าและของใช้ให้แล้วเดินเข้าห้องไป โลแกนหยิบของในถุงออกดู มีเสื้อยืดสองตัว กางเกงวอร์ม มีดโกนหนวดและโฟมสำหรับโกนหนวด

    “นึกตั้งนานว่าเราอยากได้อะไร มีดโกนหนวดนี่เอง” โลแกนยิ้มกับตัวเอง

    โลแกนโกนหนวด อาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ ปรากฏว่าเสื้อยืดตัวเล็กรัดติ้วสั้นเต่อ กางเกงก็เอวคับ ชามินต์เอามือปิดปากหัวเราะบอกว่าร้านที่โรงพยาบาลมีไซส์นี้ใหญ่ที่สุดแล้ว พรุ่งนี้จะพาไปหาซื้อใหม่ แล้วจะเตรียมอาหารกินกัน โลแกนกุลีกุจอช่วยแกะถุงอาหารให้ ชามินต์จึงให้เขาช่วยแกะใส่ชามเดี๋ยวตนจะเวฟให้ โลแกนนั่งมองเพลินจนเหม่อ ชามินต์เตือนว่าอย่าเหม่อให้มากยิ่งจำอะไรไม่ได้อยู่ เตือนว่าถ้าออกไปข้างนอกมัวแต่เหม่อระวังจะถูกรถชนหรือไม่ก็หลงทาง

    ชามินต์เตรียมอาหารเสร็จถามว่ากินได้ไหม โลแกนบอกว่าตนกินอะไรก็อร่อยหมดแหละ อาหารของคุณหมออร่อยทุกอย่าง แล้วพูดเหมือนจำขึ้นใจว่า

    “แต่ผมไม่ลืมนะครับ วันไหนที่ผมมีเงิน ผมจะเอาเงินมาใช้คุณหมอ”

    “ให้มันจริงเถอะ ฉันกลัวว่าพอจำอะไรได้ก็ลืมฉันแล้ว”

    “ไม่หรอกครับ ผมไม่มีวันลืมคุณหมอหรอก”

    ชามินต์ดูแลโลแกนที่จำอะไรไม่ได้ จึงว่านอนสอนง่ายสอนอะไรก็พยักหน้ารับ ไม่มีพิษมีภัยใดๆ

    ooooooo

    รุ่งขึ้น ชามินต์พาโลแกนไปหาร้านเสื้อที่คิดว่าจะมีไซส์ใหญ่กว่าที่ซื้อจากโรงพยาบาล ขณะเดินหาร้านเสื้อผ้า โลแกนเห็นอะไรบางอย่างจึงเดินเข้าไปดูในร้าน ชามินต์หันมาจะเรียกก็ไม่รู้จะเรียกอย่างไรเพราะตัวเขาเองก็จำชื่อตัวเองไม่ได้

    ชามินต์เดินย้อนกลับมาดู เห็นโลแกนยืนดูมิวสิกบ็อกซ์ที่กำลังหมุนอยู่ในร้านอย่างสนใจ พอเธอเดินเข้าไปหาโลแกนสะดุ้งรีบขอโทษบอกว่าพอดีตนเห็นไอ้นี่

    ชามินต์ถามว่าชอบหรือ

    “ไม่รู้สิครับ ผมรู้สึกเหมือนเคยเห็นไอ้นี่ที่ไหนก็ไม่รู้”

    “ที่บ้านนายคงมีมั้ง ฉันว่าไปเถอะ เรายังไม่ได้ซื้อของเลยนะ เดี๋ยวฝนตก”

    โลแกนเดินตามชามินต์ออกไปอย่างว่าง่าย

    เวลาเดียวกัน ที่ห้องนอนคอลินบ้านโลแกน คอลินมองมิวสิกบ็อกซ์หมุนเศร้า ป้าหวาเอาซาลาเปาไส้หมูแดงร้อนๆมาให้ คอลินไม่กินร้องไห้จะหาป๊ะป๋าถามว่าป๊ะป๋าไปไหน พอป้าหวาเซ้าซี้ให้กินก็ไล่ป้าหวาออกไป ตัวเองมุดไปใต้เตียง

    ขณะนั้นนีล่าและเดนิสผลักประตูเข้ามา นีล่าถามว่าคอลินเป็นอะไรร้องไห้เสียงดังไปถึงข้างล่าง เดนิสถามว่าทำไมมุดไปอยู่ใต้เตียง เมื่อป้าหวาเล่าให้ฟัง นีล่าบอกให้คอลินกินซาลาเปาเสียก็ถูกคอลินหันหน้าหนีบอกว่าเจ๊นีล่าอย่ามายุ่งกับผม

    เดนิสจึงหลอกล่อว่า น่าเสียดายที่คอลินไม่ยอมออกมา ตนอุตส่าห์จะมาพาไปเที่ยวสวนสนุก แต่ถ้าคอลินไม่ไปก็จะพาป้าหวาไปแทน ป้าหวาร่างตุ๊ต๊ะทำท่าดีอกดีใจแบบเด็กที่จะได้กินไอติม บอกว่าจะทานเผื่อคอลินด้วย

    พอทั้งหมดจะออกไป คอลินก็คลานกระดื๊บๆจากใต้เตียงบอกให้รอด้วย เดนิสยิ้มเอาใจบอกให้คอลินขี่คอตนไปเลย

    “คุณเดนิสนี่เก่งจริงๆนะคะ สามารถล่อหลอกให้น้องคอลินออกจากใต้เตียงได้ สุดยอดจริงๆ” ป้าหวาชมแล้วขอตัว ฝากเดนิสกับนีล่าดูแลคอลินด้วย ถามว่าได้ข่าวโลแกนบ้างหรือยัง

    นีล่าบอกว่ายัง แต่เดนิสกำลังให้คนตามหาอยู่คิดว่าเร็วๆนี้น่าจะรู้ ป้าหวาได้แต่หวังว่าโลแกนจะไม่เป็นอะไร หันพูดกับรูปโลแกนว่า “คุณโลแกนคะ รีบกลับมาบ้านเถอะนะคะ คุณหนูคอลินร้องไห้หาคุณทุกวันเลย”

    ooooooo

    ชามินต์พาโลแกนไปกินบะหมี่น้ำกันที่ร้านอาหาร ปรารภบอกว่าต้องเร่งหาชื่อเขาเสียทีไม่อย่างนั้นไม่รู้จะเรียกว่าอะไร โลแกนบอกว่าดีตนก็จะได้รู้ชื่อตัวเองด้วย

    “เฮ้ย โลแกน” เสียงชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินเข้ามาเรียกเสียงดัง โลแกนชะงักหันมอง เห็นชายฉกรรจ์เดินไปหาคนขายบะหมี่ “เอาบะหมี่แห้งให้สิบห่อนะโลแกน เดี๋ยวมาเอา”

    พอชายคนนั้นเดินออกไป ชามินต์มองหน้าโลแกนพูดยิ้มๆว่าเมื่อกี้หลงดีใจนึกว่าเขาเจอคนรู้จักเสียอีก โลแกนบอกว่าตนก็นึกว่าเรียกตน ชามินต์ถามว่างั้นให้เขาชื่อโลแกนเลยดีไหม โลแกนเห็นด้วย

    “บะหมี่เสร็จแล้วครับ” คนขายบอก โลแกนพูดอย่างสนิทปากว่าขอบคุณครับคุณโลแกน คนขายดีใจที่รู้จักชื่อตน โลแกนบอกว่าตนก็ชื่อโลแกนเหมือนกัน คนขายใจดีเลยให้กินฟรีฉลองที่ชื่อเดียวกัน

    “แสดงว่าชื่อนี้เหมาะกับนาย พอมีชื่อแล้วก็โชคดีได้กินบะหมี่ฟรีเลยเห็นไหม” ชามินต์พูดขำๆ

    กินบะหมี่กันแล้วก็ออกเดินตลาดซื้อของกันต่อ

    ซื้อที่ต้องการได้ครบแล้วชามินต์ถามว่ายังอยากได้อะไรไหม โลแกนบอกว่าไม่ จึงชวนกันกลับ ชามินต์เสนอว่าเราเดินไปเรื่อยๆดีไหมเผื่อโชคดีระหว่างทางอาจเจอใครที่รู้จักเขา

    “แล้วถ้าผมเจอไอ้พวกที่มันทำร้ายผมล่ะครับ”

    “จริงสินะ ถ้ามันเจอนายแล้วรู้ว่านายยังไม่ตาย มันต้องเล่นงานนายอีกแน่ๆ งั้นฉันว่าเรารีบเดินกลับบ้านดีกว่า”

    ขณะเดินกลับนั่นเอง ผ่านร้านกาแฟที่คลากครูเกอร์นั่งกินกาแฟอยู่ เขาเห็นโลแกนเดินผ่านไปแว่บหนึ่งบอกลูกน้องว่า เมื่อกี๊เห็นคนเหมือนโลแกนเดินผ่านไป แล้วทั้งคลากและลูกน้องก็ออกวิ่งตามไป

    แต่คลากตามไม่เจอ เพราะชามินต์พาโลแกนเดินทางลัดตัดกลับที่พัก ลูกน้องคลากถามว่าแน่ใจหรือว่าเป็นโลแกน คลากบอกว่าถ้าไม่ใช่ก็คล้ายมาก

    “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ก็แสดงว่าโลแกนยังไม่ตาย” ลูกน้องจิกตาร้าย

    ooooooo

    ชามินต์กับโลแกนมาถึงที่พัก ยามจางทักว่าช็อปปิ้งที่ไหนมาหรือ ถามโลแกนว่านายซื้ออะไรมาเยอะแยะเลย

    “คุณเลิกเรียกผมว่านายได้แล้ว ตอนนี้ผมมีชื่อแล้ว” โลแกนอวด ยามจางถามว่าชื่ออะไร เขาบอกอย่างภูมิใจว่าโลแกน ยามจางอุทานว่าชื่ออย่างกับมาเฟีย โลแกนพูดจากสัญชาตญาณว่า “นายไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วฉันคือมาเฟีย”

    ยามจางถามชามินต์หน้าตื่นว่าจริงหรือ เธอทำขึงขังบอกว่าจริง โลแกนขู่สำทับว่า “ระวังฉันจะตัดนิ้วนาย” แล้วหัวเราะชอบใจบอกว่า “แค่นี้ทำเป็นกลัว เอ้า ผมแบ่งขนมให้ลุงอันหนึ่ง”

    “ไอ้หมอนี่มันร้ายจริงๆ หลอกเราซะตกใจว่าเป็นพวกมาเฟีย” ยามจางบ่นตามหลังโลแกนที่เดินขึ้นไปกับชามินต์

    นีล่ากับเดนิสพาคอลินไปเที่ยวสวนสนุกเล่นจนหนำใจแล้ว ไปซื้อไอติมกินกัน มือถือเดนิสดัง เขาดูเบอร์แล้วกดรับ

    “ว่าไง...ที่ไหนนะ...อืมม์...โอเค ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

    กดปิดโทรศัพท์แล้ว เดนิสบอกนีล่าว่าลูกน้องโทร.มาบอกเบาะแสโลแกนแล้ว ให้เธอพาคอลินไปส่งบ้าน ตนจะไปคุยกับคนที่บอกว่าเจอโลแกน

    คอลินงอแง ทวงว่าไหนว่าจะพาไปกินเบอร์เกอร์ไง เดนิสบอกว่าตนมีธุระ พอเดนิสไปคอลินก็บอกให้นีล่าพาไปเล่นรถไฟเหาะอีกรอบ นีล่าบอกว่าตนไม่ไหวเพราะเล่นไปสามรอบแล้ว

    “เจ๊ไม่ตามใจผม แล้วจะมาเป็นแม่เลี้ยงผมได้ไง”

    “ถ้าเจ๊เป็นแม่เลี้ยงนายเมื่อไหร่ละก็ เจ๊จะเล่นงานนายทุกวันเลยคอลิน”

    “อย่าหวังเลย ผมจะบอกป๊ะป๋าไม่ให้แต่งงานกับเจ๊” คอลินยื่นหน้ายื่นตาบอกแล้ววิ่งหนีไป นีล่าต้องรีบวิ่งตามว่าที่ลูกเลี้ยงจอมแสบไปจนเหนื่อยหอบ

    เมื่อเดนิสไปพบจางหย่งเจียงที่ห้องพักในตึกแห่งหนึ่ง จางบอกเขาว่า

    “เมื่อวันศุกร์ที่แล้ว คุณโลแกนมาหาผม บอกให้ช่วยทำบัตรประชาชนปลอมให้หน่อย เขาจะเอาไปเข้าบ่อน เขาบอกว่าไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขาเข้าบ่อน”

    เดนิสถามว่าบ่อนที่ไหน จางบอกว่าตนไม่ได้ถามโดยอาชีพของตนไม่ควรถามเพราะเสียมารยาท เดนิสพึมพำว่าเข้าบ่อนหรือ จางถามว่ามีเรื่องอะไรกันหรือ

    “ไม่มีอะไร เพียงแต่เรากำลังตามหาโลแกน ถ้าคุณมีข่าวเกี่ยวกับเขาเพิ่มเติม โทร.หาลูกน้องของผมหน่อยนะ”

    จางรับคำ มองตามเดนิสที่เดินออกไปอย่างสงสัยว่ามีเรื่องอะไรกัน แล้วจางก็โทรศัพท์ถึงคลาก ครูเกอร์ทันที

    “คุณเดนิสมาถามผมเรื่องที่คุณโลแกนมาขอให้ทำบัตรประชาชนปลอม ผมก็บอกไปตามจริงว่าคุณโลแกนมาทำบัตรไปเข้าบ่อน ท่าทางเขาเหมือนจะไม่รู้เรื่องว่าคุณโลแกนเข้าไปที่บ่อนทำไม”

    คลากบอกว่าดีแล้ว จางถามว่ายังไม่มีใครเจอตัวโลแกนหรือ

    “ยัง ถ้าแกมีข่าวอะไรคืบหน้าเกี่ยวกับโลแกนก็บอกฉันด้วย” จางรับคำ คลากปิดโทรศัพท์นิ่วหน้าพึมพำ

    “ถ้าเดนิสไม่รู้เรื่องที่โลแกนไปบ่อน เท่ากับว่าคืนนั้นไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับโลแกน”

    คลาก ครูเกอร์ คิดถึงคืนหนึ่งที่บ่อนเถื่อน เขาเห็นโลแกนเข้ามาส่งบัตรประชาชนปลอมให้ยามดู นักเลงคุมบ่อนถ่ายรูปบัตรประชาชนไว้แล้วให้ผ่านเข้าไป ครู่เดียวคลากยื่นบัตรวีไอพีของตนตามโลแกนเข้าไป

    คลากดูโลแกนจากชั้นบนเห็นเขาพูดอะไรกับคนเสิร์ฟเครื่องดื่ม พอคนเสิร์ฟเครื่องดื่มเดินไป โลแกนดื่มเครื่องดื่มวางแก้วแล้วเดินไปด้านหลังที่มีป้ายห้องน้ำ คลากลงบันไดตามไปดู เห็นโลแกนเดินไปที่ประตูด้านหลัง ไขกุญแจเปิดแล้วเดินเข้าไป คลากรีบตาม แต่ประตูปิดล็อกแล้ว

    คลากยังนั่งอยู่ในห้องทำงานพึมพำ “โลแกนหายไปไหนวะ”

    ooooooo

    คืนนี้...โลแกนพยายามนึกทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้นกับตน แต่ก็จำได้แค่ตื่นขึ้นมาก็เห็นชามินต์แล้วเท่านั้น ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวลุกขึ้นมานั่งเอามือกุมหัวจนชามินต์เปิดประตูออกมาเจอถามว่าเป็นอะไรยังไม่นอนอีกหรือ

    โลแกนเล่าว่าตนพยายามคิดว่าก่อนหน้ามาเจอเธอเกิดอะไรขึ้นแต่คิดไม่ออก ยิ่งปวดหัวรุนแรงขึ้น

    ชามินต์บอกให้ไปตรวจที่โรงพยาบาลที่นั่นมีเครื่องมือทันสมัยจะตรวจสมองของเขาได้ โลแกนบอกว่าตนไม่กล้าไป ไม่รู้ว่าทำไมพอคิดถึงคำว่าโรงพยาบาลตนก็กลัวมันมากแล้ว

    “งั้นนายก็หยุดคิดก่อน ไม่ต้องพยายามคิดอะไรทั้งนั้น ฉันคุยกับหมอสมองที่โรงพยาบาล เขาบอกว่าบางทีนายปล่อยใจให้สบายความจำอาจจะค่อยๆกลับมาก็ได้” แล้วชามินต์ก็รินน้ำอุ่นให้ดื่มจะได้หลับสบาย เตือนอย่าลืมกินยาบำรุงสมองเด็ดขาด ขณะชามินต์รินน้ำให้ตัวเอง โลแกนก็จับมือเธอไว้ เธอตกใจถามว่าจะทำอะไร!

    “ผมอยากขอบคุณคุณหมอ ทำไมคุณหมอถึงดีกับผมมาก”

    “ถ้าฉันใจร้ายใจดำกับนาย ฉันก็ไม่สมควรจะเป็นหมอน่ะสิ เอาล่ะ ปล่อยมือฉันได้แล้ว” โลแกนปล่อยมือและขอโทษ “นอนซะ แล้วก็อย่าพยายามคิดอะไร จะได้ไม่ปวดหัว เข้าใจไหม”

    ชามินต์รินน้ำร้อนแล้วเข้าห้องตัวเอง โลแกนมองตาม เธอหันมาอีกทีเห็นเขามองอยู่ก็ปรามดุๆ ว่ายังไม่นอนอีก โลแกนรีบล้มตัวลงนอน แต่ยังแอบมองไปที่ห้องชามินต์อย่างสำนึกบุญคุณ

    ฝ่ายเหว่ยซานเมื่ออาเหวินโทรศัพท์ติดต่อโลแกนไม่ได้ก็ยิ่งหงุดหงิด อาเหวินคาดว่าโลแกนคงไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปด้วย เหว่ยซานว่าเป็นไปไม่ได้ที่คนอย่างโลแกนไปต่างประเทศจะไม่เอาโทรศัพท์ไป พอดีเห็นนีล่าเดินลงบันไดมาจึงเรียกมาถามว่าโลแกนจะกลับเมื่อไร ตนติดต่อไม่ได้มาหลายวันแล้ว

    “เห็นเขาบอกว่าอีกสองสามอาทิตย์ค่ะ ถ้าเขาเสร็จธุระเขาก็คงกลับมาเร็วน่ะค่ะ หนูขอตัวก่อนนะ”

    อาเหวินยุว่าถ้านานขนาดนั้นตนว่าเราจัดการเรื่องที่เกาเทียนเองดีกว่าไหม

    “ใช่ เอาคนของเราไปให้เยอะที่สุด แล้วบอกคนของไอ้คลาก ครูเกอร์ว่าถ้าไม่อยากตายให้ออกไปจากเขตเกาเทียน”

    อาเหวินจัดการทันที นำกำลังที่มีมีด ไม้ กระบอง สามง่าม และขวาน ดาหน้ากันไปเผชิญกับพวกอาฟงลูกน้องคลาก

    “ข้าจะบอกพวกเอ็งอีกครั้งนะถ้าไม่อยากตาย ออกไปจากเขตเกาเทียนซะ”

    “ถ้ามึงอยากจะได้เกาเทียนก็ต้องข้ามศพกูไปก่อน”

    “ลุย พวกเรา!”

    “ฆ่ามัน!!” อาฟงตะโกน

    กำลังทั้งสองฝ่ายเข้าตะลุมบอนกันทั้งตีทั้งฟัน แทงกันเลือดสาด

    คลากแค้นมากสั่งอาฟงให้ระดมคนของเราทั้งหมดพร้อมอาวุธครบมือถล่มพวกเหว่ยซานให้พินาศ แต่ทนายติงว่า

    “ช้าก่อนครับคุณคลาก ถ้าเราขืนทำอะไรบุ่มบ่ามลงไป มันจะเป็นการไม่ให้เกียรติคุณโลแกนนะครับ” คลากบอกว่าตอนนี้โลแกนไม่อยู่ “แต่ผมว่าเราควรจะรอให้คุณโลแกนกลับมา แล้วให้เขาเป็นคนตัดสินเรื่องนี้ดีกว่านะครับ คุณอย่าลืมนะครับ ปู่ของคุณโลแกนเป็นคนแบ่งเขตเกาเทียนให้กับคุณพ่อคุณ”

    “แล้วทนายหลี่จะให้พวกไอ้เหว่ยซานเข้ามาคุ้มครองพื้นที่เรางั้นหรือ”

    “ช่างมันเถอะครับ อย่างมากที่สุดก็แค่ไม่กี่วัน อย่าให้ทุกอย่างที่คุณพ่อคุณสร้างไว้ต้องมาพังในรุ่นคุณเลย”

    คลากเชื่อคำทักท้วงของทนาย ยังความสะใจแก่เหว่ยซานมาก แผดหัวเราะเยาะว่า

    “ฮ่ะๆๆ ไอ้คลาก ครูเกอร์ ไอ้เด็กเมื่อวานซืนในที่สุดมันก็ไม่กล้าแหยมกับเรา” อาเหวินบอกว่า

    คลากให้คนออกไปจากเกาเทียนหมดแล้ว “ดี แกจัดคนของเราเข้าไปดูแลเลย แล้วเพิ่มคนเข้าไปอีกเท่านึง เผื่อบางทีมันอาจจะกลับมาตลบหลังเรา”

    อาเหวินคาดว่าคลากไม่กล้า “ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ทำเป็นมาอ้างโลแกน ลู ไม่รู้ซะแล้วว่าเราเป็นใคร กูนี่แหละพ่อตาโลแกนลูฮ่ะๆๆ” เหว่ยซานหัวเราะอย่างผยองลำพองใจ

    ooooooo

    เช้านี้ โลแกนเตรียมอาหารอย่างพิถีพิถัน เตรียมเสร็จแล้วยังไม่เห็นชามินต์ลงมา เป็นห่วงว่าสายแล้วเธอไม่สบายหรือเปล่า ย่องขึ้นไปดูก็ยิ่งเป็นห่วงเพราะเงียบมาก ลองเรียกดูก็ไม่มีเสียงตอบ จึงผลักประตูเข้าไปเรียกใกล้ๆ

    ชามินต์ตกใจถามว่ามาห้องตนทำไม โลแกนตกใจอึกอัก บอกว่าสายแล้วคุณหมอไม่ไปทำงานหรือ ชามินต์ตกใจที่ตื่นสายบอกให้โลแกนออกไปแล้วรีบลุกขึ้น โลแกนแง้มประตูโผล่มาบอกว่า ตนทำซุปร้อนๆไว้อาบน้ำเสร็จแล้วทานซุปหน่อย ชามินต์พยักหน้า บ่นตัวเองว่าเมื่อคืนตนคงจะลืมล็อกประตู แล้วรีบเข้าห้องน้ำ

    พอออกจากห้อง โลแกนก็กุลีกุจอตักซุปและเอาขนมปังให้ จากนั้นหันไปรินน้ำส้ม ชามินต์ถามว่าแล้วเขาไม่กินหรือ โลแกนบอกว่า “เดี๋ยวคุณหมอทานเหลือแล้วผมค่อยทานครับ”

    ชามินต์บอกโลแกนว่าต่อไปนี้ไม่ว่าอะไรทั้งนั้นห้ามเขาเข้าห้องนอนตน โลแกนบอกว่าเห็นว่าสายแล้วกลัวคุณหมอจะไม่สบายเลยเข้าไปดู ชามินต์บอกว่าถ้าตนไม่อนุญาตห้ามเข้าเด็ดขาด โลแกนรับคำแล้วหยิบหนังสือพิมพ์ให้อ่าน

    ระหว่างชามินต์อ่านหนังสือพิมพ์ โลแกนมองเธอเคลิ้ม มองจนชามินต์รู้สึกตัวถามว่ามองอะไร โลแกนพูดซื่อๆว่า

    “คุณหมอเป็นผู้หญิงที่สวยมากครับ สวยที่สุดตั้งแต่ผมเคยเห็นผู้หญิงมา” ชามินต์เขินที่ถูกชมต่อหน้า หลบตาไปทางอื่นบอกว่าเพราะตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาเขาก็เห็นแต่ตนคนเดียวเท่านั้น

    ถูกโลแกนทักว่าทำไมหมอต้องแก้มแดงด้วย ชามินต์แก้เกี้ยวว่าตนคงปัดบลัชออนเยอะไปหน่อย

    แล้วลุกหยิบกระเป๋าไปเลย โลแกนมองตามโบกมือ “ทำงานให้สนุกนะครับคุณหมอ”

    พอออกจากห้อง ชามินต์บ่นตัวเองว่าเมื่อกี๊ไม่น่า เขินเลยเสียฟอร์มหมด แต่ก็อดคิดถึงคำชมของโลแกนไม่ได้ จนไปถึงโรงพยาบาลก็ยังยิ้ม เดินฮัมเพลงไปตามทาง

    ooooooo

    คอลินมีไข้เพราะตากแดดเที่ยวสวนสนุกเมื่อวาน ลุงจินวัดปรอทแล้วบอกว่ามีไข้ ป้าหวาจะพาไปหาหมอ คอลินไม่ยอมไปจนเดนิสต้องมาหลอกล่อว่าไปหาหมอแล้วจะพาไปซื้อหุ่นยนต์ หมอก็ทั้งสวยและใจดีด้วย คอลินจึงยอมไป

    ไปถึงโรงพยาบาลเดนิสแนะนำนีล่าแก่ชามินต์ว่าเป็นน้องสาวและคอลินเป็นหลานชายมีไข้ตัวร้อน

    นีล่าต่อว่าที่เดนิสแนะนำว่าตนเป็นน้องสาว เขาถามว่าแล้วจะให้แนะนำว่าอะไร นีล่าบอกว่าเป็นเพื่อนสนิทก็ได้ เดนิสถามว่าเพื่อนสนิทกับน้องสาวมันต่างกันยังไง นีล่างอนที่เขาช่างไม่เข้าใจอะไรเสียเลย

    ชามินต์ปะเหลาะหลอกล่อจนตรวจคอลินและให้ทานยาได้สำเร็จ พาออกมาหาเดนิสบอกว่ามีไข้นิดหน่อยให้นอนพักแล้วทานน้ำมากๆ อย่าลืมทานยาที่หมอสั่ง ไม่เกินสองวันก็หาย คอลินบอกเดนิสว่า หมอบอกให้ตนกินไอติมได้แล้ว เดนิสถามว่าจริงหรือ

    “ทานได้สักสองคำค่ะ ชาร์มว่าเดี๋ยวขึ้นรถก็คงหลับแล้วล่ะค่ะ เพราะชาร์มให้ทานยาไป” แล้วขอตัว

    พอชามินต์ไป นีล่าถามเดนิสว่าเขาชอบหมอชามินต์หรือ เดนิสบอกวันไหนที่เป็นแฟนเขาเธอก็จะเห็นเอง

    “แต่ผมชอบคุณหมอชาร์มนะครับน้าเดนิส คุณหมอน่ารักกว่าเจ๊นีล่าตั้งเยอะ” นีล่าโมโหบอกว่าถ้าชอบก็ไปอยู่กับเขาเลยจะได้ไม่ต้องเลี้ยงไอติมแล้วเดินไปเลย คอลินวิ่งตามร้องให้รอตนด้วย เดนิสมองตามว่าที่แม่เลี้ยงกับว่าที่ลูกเลี้ยง บ่นงึมงำ

    “โลแกน แกไปอยู่ไหนของแกวะ นี่ฉันต้องมาดูแลลูกแกกับแฟนแกนะโว้ย”

    ooooooo

    เลิกงานแล้ว ชามินต์เดินออกจากโรงพยาบาลกลับที่พักตามเส้นทางที่เดินเป็นประจำมาห้าปีกว่าแล้ว เวลาเดียวกันโลแกนก็ออกจากห้องพักมายังจุดที่รับส่งเธอเป็นประจำ ต่างเดินมาถึงพร้อมกัน ชามินต์ถามว่า “นี่นายมาทำไม”

    “ก็มารอรับคุณหมอน่ะสิครับ ผมเป็นห่วงคุณหมอครับ”

    มันเป็นเวลาที่โลแกนมีความสุข เพราะนอกจากจะหายห่วงแล้วเขายังได้ช่วยชามินต์ถือของเดินมาด้วยกัน แต่วันนี้เขาบอกชามินต์ว่าตนกินไข่ในตู้เย็นหมดแล้วส่วนเนื้อสัตว์กับผักก็คงทำอาหารได้อีกแค่มื้อเดียว ชามินต์หยอกว่ากินของตนหมดตู้เย็นเลยหรือ โลแกนขอโทษหน้าจ๋อย ชามินต์พูดทีเล่นทีจริงว่าถ้าจำได้อย่าลืมเอาเงินมาใช้หนี้ก็แล้วกัน

    “ครับ ผมไม่ลืมหรอก ผมจะคืนให้พร้อมกับดอกเบี้ยด้วยครับ”

    “ไหนๆ นายก็ออกมาแล้ว งั้นวันนี้เรากินอาหารข้างนอกแล้วกันนะ กินเสร็จแล้วค่อยไปซื้อของในซุปเปอร์”

    ชามินต์เดินนำไปในถนนสวย โลแกนช่วยถือของให้ เมื่อถึงร้าน ชามินต์สั่งอาหาร ครู่เดียวออส่วนกับอาหารอื่นอีกสองสามอย่างก็ถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะ โลแกนบอกว่าน่ากินจัง ชามินต์บอกให้กินเลย เขาตักออส่วนกินทำตาโตชมว่า

    “อร่อยจริงๆครับ คุณหมอนี่เก่งจริงๆ รู้จักร้านนี้ ด้วย” ชามินต์บอกว่าตนชอบร้านนี้ เพราะอร่อยแล้วก็ไม่แพงด้วย โลแกนมองหน้าถามว่า “คุณหมอเป็นหมอที่นี่นานแล้วหรือครับ”

    ชามินต์เล่าสบายๆว่า ตนได้ทุนเรียนหมอจากโรงพยาบาลนี้ พอเรียนจบก็เลยขอสมัครมาทำงานใช้ทุน โลแกนถามว่าเธอเป็นคนที่นี่หรือ ชามินต์บอกว่าตนเป็นคนไทย โลแกนถามลึกลงไปว่าแล้วคิดถึงพ่อแม่ไหม

    “ฉันไม่มีพ่อแม่ ฉันโตมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า พ่อแม่เอาฉันมาทิ้งไว้ตั้งแต่ยังแบเบาะ”

    โลแกนสงสารจนน้ำตาคลอ ชามินต์บอกว่าไม่ต้องสงสารตนหรอก ชีวิตเขาก็ไม่ได้แตกต่างไปจากตนเท่าไหร่ เพราะเขาจำอะไรไม่ได้สักอย่าง ถ้าเขาเจอพ่อแม่หรือแม้แต่แฟน เขาคิดว่าจะจำกันได้ไหม โลแกนบอกว่าจำไม่ได้

    “ใช่ นายยังจำไม่ได้แม้แต่ตัวนายเองว่านายเป็นใคร ฉันว่านายน่าสงสารมากกว่าฉันนะ”

    โลแกนรับว่าจริง เพราะเขาตัวคนเดียวไม่มีใครเลยแต่ยังโชคดีที่ยังมีคุณหมอ ชามินต์ติงว่าจะหวังพึ่งตนไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก โลแกนอ้อนวอนว่าตนไม่มีใครเลยจริงๆ คุณหมออย่าเพิ่งทิ้งตนไป จนกว่าตนจะจำอะไรได้บ้าง และถ้าตนหางานทำได้ก็จะเอาเงินมาเลี้ยงคุณหมอ

    “แต่ฉันกลัวว่าวันใดที่นายจำอะไรได้ นายจะเผ่นหนีไปก่อนน่ะสิ”

    “ไม่มีวันหรอกครับ เพราะชีวิตผมมีแต่คุณหมอคนเดียวที่ผมรัก” ชามินต์มองหน้าเขาชะงัก โลแกนยืนยันว่าตนพูดจริงๆ ชามินต์เลยชวนคุยเรื่องอื่นดีกว่า โลแกนหน้าเจื่อนพึมพำ “สงสัยคุณหมอจะไม่เชื่อว่าเรารักคุณหมอจริงๆ”

    ooooooo

    เดนิสยังสืบหาโลแกนอย่างจริงจัง เมื่อได้เบาะแสจากจางหย่งเจียงว่าโลแกนเข้าบ่อนจึงถามลุงจินกับป้าหวา ลุงจินบอกว่าปกติโลแกนไม่ชอบเรื่องการพนัน ป้าหวาก็ไม่เคยได้ยินเพราะยุ่งอยู่กับคอลินทั้งวัน

    ลุงจินแนะนำให้เดนิสไปถามเจนิสฮุ่ยที่เป็นนักร้องดูเพราะระยะหลังเห็นโลแกนไปมาหาสู่บ่อยๆ เดนิสจึงให้ลุงจินช่วยพาไปหาเจนิสฮุ่ย พอทั้งสองลุกไป ป้าหวาก็หึงแทนนีล่าและหวงแทนคอลินบ่นอย่างขัดใจ

    “คุณโลแกนนี่นะ มีลูก มีคู่หมั้นอยู่แล้ว ยังจะไปมีผู้หญิงอื่นอีก”

    ลุงจินพาเดนิสไปบาร์ที่เจนิสร้องเพลง เธอเป็นสาวสวยมีเสน่ห์ ร้องเพลงไปหว่านเสน่ห์ไปจนเดนิสเคลิ้มไปเหมือนกัน พอร้องเพลงจบเธอเดินมาที่โต๊ะเดนิส ถามว่าเขามีเรื่องอะไรจะคุยกับตนหรือ เดนิสถามว่าเธอสนิทกับโลแกนใช่ไหม

    เจนิสตอบอย่างระมัดระวังว่าจะว่าสนิทก็สนิทจะว่าไม่สนิทก็ไม่สนิท ลุงจินพูดแทรกว่าเธอสนิทเพราะโลแกนไปหาเธอที่อพาร์ตเมนต์บ่อยๆ เดนิสแนะนำแก่เจนิสว่าลุงจินเป็นคนขับรถของโลแกน เจนิสมองลุงจิน
    อย่างชั่งใจ บอกเดนิสว่า

    “ก่อนที่ฉันจะตอบ ฉันต้องถามก่อนว่าคุณเป็นอะไรกับคุณโลแกน”

    เดนิสบอกว่าเป็นเพื่อน เธอถามว่าเขาต้องการอะไรจากตน เดนิสอยากรู้ว่าโลแกนคุยเรื่องบ่อนอะไรกับเธอบ้าง เจนิสบอกว่าไม่มี ย้อนถามว่าทำไมเขาไม่ถามโลแกนเอง

    “ตอนนี้โลแกนไปต่างประเทศ”

    “อ้าว...ไม่เห็นเขาบอกฉันเลยว่าจะไปต่างประเทศ แล้วคุณมาถามฉันเรื่องบ่อนทำไม คุณโลแกนเขาเล่นเสียติดเงินที่บ่อนหรือ”

    “ใช่ ผมต้องเอาเงินไปใช้หนี้แทนเขา” เจนิสประชดว่าช่างเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ “เอาละครับ ถ้าคุณไม่รู้ก็ไม่เป็นไร ผมคงรบกวนเวลาคุณเท่านี้” เจนิสถามว่าไม่ฟังตนร้องอีกสักเพลงสองเพลงหรือ หรือว่าตนร้องไม่เพราะ “เพราะครับ เพราะมาก วันหลังผมจะมาฟังใหม่ ขอตัวครับ” เดนิสลุกเดินไปลุงจินลุกตาม เจนิสมองตามพึมพำเคลิ้ม

    “เดนิสก็หล่อไปอีกแบบ”

    พอเจนิสเดินกลับมาผ่านโต๊ะหนึ่ง เธอถูกแอรอนนักข่าวคู่ขากระชากจนลงไปนั่งที่ตักถามว่าผู้ชายเมื่อกี๊เป็นใคร

    “เขาชื่อเดนิส ชาน เป็นเพื่อนโลแกน เขาถามว่าโลแกนคุยเรื่องเกี่ยวกับบ่อนให้ฉันฟังบ้างไหม ฉันบอกไม่มี” แอรอนถามว่าทำไมถึงมาถามเธอ “ฉันก็ไม่รู้ เอ๊ะ... หรือว่าโลแกนถูกฆ่าตายไปแล้ว ถ้าเขาตายมันจะเกี่ยวอะไรกับเราไหม” แอรอนบอกว่าไม่เกี่ยว เราแค่ขายข่าวให้เขา “งั้นเราควรจะบอกคนที่ชื่อเดนิสดีไหมว่าโลแกนไปที่บ่อนทำไม”

    “ไม่ได้ ขืนเราบอกไป ไอ้คนที่ฆ่าโลแกน ลู มันจะฆ่าปิดปากเรา เธอต้องเงียบเลยนะ เข้าใจรึเปล่า”

    เจนิสบ่นว่าถ้าโลแกนตายจริง ตนก็จะไม่มีบ่อเงินบ่อทองให้สูบอีก แอรอนแนะให้สูบจากเดนิส เพราะหน้าตาก็หล่อดีท่าทางก็กระเป๋าหนักพอกัน

    “คุณเจนิสคะ ถึงคิวร้องเพลงแล้วค่ะ” พนักงานมาเตือน

    พอเจนิสลุกไป แอรอนก็ครุ่นคิดเรื่องโลแกนเมื่อครั้งที่คุยกันที่ร้านกาแฟก่อนที่โลแกนจะหายตัวไป...

    ครั้งนั้นโลแกนบอกว่า รู้ว่าน้องสาวตนมาหาเขาก่อนตาย แอรอนทำหน้างง โลแกนเอารูปให้ดู แอรอนรับว่าเคยคุยกันสองสามครั้ง เสียใจด้วยตนเพิ่งรู้ว่าเธอตายแล้ว โลแกนอยากรู้ว่าก่อนตายเธอคุยอะไรกับเขา แอรอนยักท่าว่าไม่มีอะไรมาก แต่พอโลแกนบอกว่าอยากรู้ว่าเขาขายข่าวอะไรให้น้องสาวตน แอรอนทำอิดออด โลแกนรู้ทันควักเงินปึกหนึ่งวางที่โต๊ะ

    “เอา...คราวนี้บอกได้รึยัง” แอรอนเอื้อมมาหยิบเงินมองหน้าโลแกนยิ้มให้

    คิดถึงเหตุการณ์วันนั้นแล้วแอรอนสงสัยว่า “หรือว่าโลแกนจะถูกฆ่าตายเหมือนน้องสาว?”

    ooooooo

    เช้านี้ชามินต์ตกใจเมื่อโลแกนหายไป ลงไปถามยามจางก็ไม่เห็น ชามินต์ว้าวุ่นใจกลับขึ้นห้อง แต่อึดใจเดียวโลแกนก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมถุงโจ๊กบอกว่าไปซื้อโจ๊กเพราะเธอกินอาหารจำเจกลัวจะเบื่อ แล้วกุลีกุจอจัดใส่ชามให้

    ชามินต์บ่นว่าไปไหนทำไมไม่บอก เกิดเจอพวกนั้นจะทำยังไง โลแกนบอกว่าก็วิ่งหนีมัน แล้วเร่งให้กินโจ๊กกับปาท่องโก๋กำลังร้อนๆ ใหม่ๆ ชามินต์ถามว่าทำไมซื้อมาห่อเดียว เขาบอกว่าหมอกินไม่หมดอยู่แล้ว ตนรอกินส่วนท่ีเหลือก็พอ

    “อย่ามากินของเหลือจากฉันบ่อยๆ เกิดฉันเป็นโรคอะไรขึ้นมานายอาจจะตายฟรีก็ได้นะ”

    “ถ้าคุณหมอตาย ผมก็ต้องขอตายตามล่ะครับ ชีวิตผมคงขาดคุณหมอไม่ได้ ถ้าชีวิตผมไม่มีคุณหมอ ป่านนี้ผมก็อาจจะตายไปแล้ว” โลแกนพูดซื่อๆจนชามินต์อึ้งกินโจ๊กแค่สองคำก็วางช้อน โลแกนถามว่าไม่อร่อยหรือ “อร่อย...แต่ถ้าฉันกินหมด แล้วนายจะกินอะไรล่ะ”

    ฟังแล้วโลแกนยิ่งซึ้ง เมื่อหมอจะไปทำงาน เขาบอกว่าไม่ต้องเอาร่มไป ยังไงเย็นนี้ตนก็ต้องไปรับอยู่ดี

    ชามินต์วางร่มลงแล้วเดินไป โลแกนมองตามด้วยความรักและห่วงใยจากหัวใจของชายผู้เดียวดาย

    ระหว่างเดินไป ชามินต์คิดถึงประโยคที่โลแกนบอกว่า “ชีวิตผมคงขาดคุณหมอไม่ได้” คิดแล้วก็ยิ้ม รีบเรียกสติตัวเองคืนมา บ่นเขินๆ ขำๆ ว่า

    “ชักจะบ้าแล้วเรา มาซึ้งอะไรกับอีตานี่”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "ภูมิ” ยั้งมือเกือบไม่ทัน "มิ้นท์" แค้นกรี๊ดใส่หน้าน้อง "อิงฟ้า" ร้องโฮ ใน "ภูตรัตติกาล"

    "ภูมิ” ยั้งมือเกือบไม่ทัน "มิ้นท์" แค้นกรี๊ดใส่หน้าน้อง "อิงฟ้า" ร้องโฮ ใน "ภูตรัตติกาล"
    27 ก.ย. 2563

    03:10 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันอาทิตย์ที่ 27 กันยายน 2563 เวลา 11:00 น.