ข่าว

วิดีโอ



เพลงรักเพลงปืน

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-แอคชั่น-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ปลายปากกา

กำกับการแสดงโดย: แดง บูรพา

ผลิตโดย: บริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: กฤตฤทธิ์ บุตรพรม,ทัศนียา การสมนุช

ดนัยบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะกับหินและเปรียว หนีเข้าป่าลึกไปซ่อนตัวรอเวลากลับมาล้างแค้น หินแค้นใจมากคิดตามไปจัดการปลัดหนุ่มแต่ติดที่เปรียวอาการไข้ป่าทรุดหนักไปต่อไม่ไหว

“เปรียว...เปรียวไม่ควรตามพี่มาเลย”

“เราสัญญากันแล้วไงว่าเราจะไม่ทิ้งกัน จะให้ฉันทิ้งพี่หินได้ยังไงในเมื่องานเรายังไม่จบ ฉันเข้าใจแล้วว่า ทำไมพี่ต้องปิดบังฉันเรื่องฐานะของพี่”

“พี่ตามพฤติกรรมของปลัดดนัยตั้งแต่ต้น เขาถูกย้ายจากอำเภอทางเหนือเพราะถูกสอบเรื่องพัวพันคดีค้าฝิ่น หน่วยเหนือต้องการสาวใยจากเขาไปถึงต้นตอ เราจึงต้องสืบทางลับ”

เรื่องราวของดนัยจากปากหินทำให้เปรียวของขึ้น ยิ่งคิดถึงชะตากรรมของทุกคนที่บ้านโคกยิ่งแค้นใจ หินเข้าใจความรู้สึกเธอดี หมายมั่นปั้นมือจะจับเป็นปลัดหนุ่มให้ได้

“คนคนนี้ไม่ธรรมดา เสี่ยภุชงค์ยังไม่รู้จักเขาดี เปรียวไม่โกรธพี่ใช่ไหมที่พี่ไม่บอกความจริงเปรียว”

“ฉันเข้าใจว่าพี่หินมีความจำเป็น...ฉันดีใจที่มองพี่ไม่ผิด”

“การกลับมาบ้านโคกของพี่นอกจากกวาดล้างคนชั่ว...ทำบ้านเกิดให้สะอาดแล้ว พี่ยังมีบัญชีแค้นกับเสี่ยภุชงค์หรือไอ้เสือชง...อดีตเสือปล้นโหดอำมหิตที่หนีรอดกฎหมายมาได้นับสิบปี เราจะลากคอมันเข้าคุก!”

เสี่ยภุชงค์รอฟังข่าวการตามล่าเสือหินเสือหาญด้วยความกระวนกระวายที่โรงสี สีดาอยากได้ข่าวหินเลยตามไปปะเหลาะเอาใจหวังหลอกถาม เสี่ยภุชงค์นิ่วหน้า สงสัยการปรากฏตัวของเมียเก็บคนสวย

“มาทำไม...แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่”

“ฉันเป็นห่วงคุณค่ะ รู้ว่าคุณกำลังเครียด”

“ใช่...ใครจะไม่เครียด จนป่านนี้ยังจับเสือหินเสือหาญไม่ได้”

สีดาหน้าเจื่อนด้วยความเป็นห่วงหิน ใจไม่ดีเมื่อเสี่ยภุชงค์บอกว่าดนัยกับหมวดรำพึงตามล่าเสือหินเสือหาญถึงกำแพงเพชร “พวกมันกลายเป็นเสือลำบากไปแล้ว มันต้องถูกจับตายทั้งสองคน!”

ooooooo

ระหว่างที่หินกับเปรียวลำบากเพราะไข้ป่า หาญกับน้ำหวานต้องหนีพวกหมวดรำพึงที่ตามล้อมหน้าล้อมหลังจนต้องเตลิดในป่าลึกยิ่งขึ้น น้ำหวานอึดอัดใจมากพยายามกล่อมให้หาญมอบตัว

“ฉันจะพานายไปมอบตัว ฉันรับรองความปลอดภัย”

“ทั้งที่มีคำสั่งจับตายเสือหาญทั่วราชอาณาจักร”

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันรับรองความปลอดภัยของนายได้ อย่างน้อยฉันก็รู้ว่านายทำไปเพราะอะไร”

หาญเบนสายตามองน้ำหวานด้วยสีหน้าสงสัย

“คุณเป็นใครถึงรับรองความปลอดภัยของผมได้... ตอบผมได้หรือยังว่าคุณเป็นใคร”

คำถามตรงไปตรงมาของเขาทำให้น้ำหวานอึกอัก เฉไฉดื้อๆ “ฉันจะเป็นใครก็ช่างแต่ขอให้คุณไว้ใจฉัน คุณเป็นเสือเป็นสางฉันยังไว้ใจหนีมากับคุณ แล้วทำไมคุณจะเชื่อใครสักคนไม่ได้ มอบตัวเถอะ...ใช้ชีวิตในคุก ทำตัวเป็นนักโทษที่ดีคุณจะได้รับการอภัยโทษ อาจมีโอกาสได้ออกมาใช้ชีวิตเหมือนคนอื่น...นะเสือหาญ...มอบตัวนะ”

หาญสบตาเห็นความจริงใจของน้ำหวานแต่ยังเล่นแง่ไม่รับปาก น้ำหวานตั้งท่าจะกล่อมอีกรอบแต่ไม่ทันอ้าปากหาญก็ลื่นตกลงลำธารเสียก่อน!

น้ำหวานตกใจมากคิดหาทางช่วยแต่โชคไม่ดีพวกหมวดรำพึงตามมาทันและจับตัวเธอไว้...

เปรียวอาการดีขึ้นเล็กน้อย หินเลยพาไปตามล่าดนัยที่อาจซ่อนตัวในป่าลึก

“ระวังตัวนะเปรียว ตอนนี้ปลัดดนัยกลายเป็นเสือลำบากที่เราต้องไล่ล่า กองกำลังปราบยาเสพติดวางแผน จับเป็นปลัดดนัยเพื่อสืบสาวไปถึงผู้ค้ารายใหญ่...อย่าจับตายเขา”

“แต่คนอย่างปลัดดนัยคงไม่ยอมให้เราจับเป็น”

“ถ้าเราจับตายปลัดดนัยเราจะสาวไปถึงตัวใหญ่ไม่ได้”

“ฉันเข้าใจแล้ว”

“ระวังตัว...เรากำลังจะเผชิญกับเสือลำบาก”

เวลาเดียวกัน...ดนัยหรือเสือลำบากของหินทนพิษบาดแผลไม่ไหวนอนสลบกลางป่า ไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่ามีชาวดินหรือชาวบ้านในหมู่บ้านลึกลับช่วยหอบร่างเขาไปพักฟื้น เมื่อรู้สึกตัวก็พบว่านอนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของชาวดิน

“ท่าทางคุณปลัดเหมือนเสือลำบาก...เกิดอะไรขึ้น”

“ฉันถูกไล่ล่า นายอำเภอคนใหม่ปลอมตัวเป็นเสือหินเพื่อหาหลักฐานมัดตัวฉัน มันกำลังตามรอยฉันมาหาแก”

หัวหน้าชาวดินหน้านิ่ง ถามเสียงเรียบ “แล้วคุณปลัด มาที่นี่ทำไม”

“ฉันไม่มีทางไป ยังไงฉันก็กลับไปที่นั่นอีกไม่ได้ มีอยู่ทางเดียวเท่านั้นคือหาทางฆ่าเสือหินเสือหาญในป่าเพื่อให้ความลับของเรายังเป็นความลับตลอดไป...แกต้องร่วมมือกับฉัน”

น้ำเสียงและสีหน้าดุดันของดนัยทำให้หัวหน้าชาวดินพยักหน้าตอบรับ ปลัดหนุ่มประกาศกร้าว

“เพื่อความอยู่รอดของเรา แก...ผู้ผลิต ฉัน...ผู้ค้า เราจะตายไม่ได้!”

ooooooo

หาญขึ้นจากลำธารได้ก็ตามหาน้ำหวานด้วยความเป็นห่วง ไม่รู้เลยว่าเธอต้องหวาดกลัวแค่ไหนที่เจอท่าทางข่มขู่ของหมวดรำพึงกับพวก

“เสือหาญอยู่ที่ไหน พูดความจริงมา บางทีจะเป็นประโยชน์กับคนที่พลัดหลงเข้ามาในทางเสือผ่านอย่างเธอ”

น้ำหวานส่ายหน้าไม่รู้ หมวดรำพึงไม่เชื่อถามเสียงเข้ม

“ทั้งที่หนีเร่ร่อนข้ามน้ำข้ามป่าด้วยกันมา รักเสือหาญมากจนทนเห็นเสือหาญตายไม่ได้ยังงั้นหรือ”

สีหน้าแววตาน้ำหวานตื่นตระหนก “ตายหรือ”

“ใช่...มีคำสั่งจับตายเสือหินเสือหาญก็เลยไม่รู้จะเอาลมหายใจกลับไปทำไม ขอแค่หัวของเสือหาญ! เอาไปทั้งตัวก็หนัก ขอแค่หัวของเสือหาญไปเป็นหลักฐานสำคัญเพื่อรับความดีความชอบในการปราบเสือ...เสือหาญอยู่ที่ไหน!”

“ฉันไม่รู้...ถึงรู้ฉันก็บอกไม่ได้”

“เพราะอะไร...เพราะเป็นเมียเสือหาญยังงั้นหรือ”

น้ำหวานจะปฏิเสธแต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจรับสมอ้าง

“ฉันเป็นเมียเสือหาญ...เรื่องอะไรฉันจะยอมบอกที่ซ่อนของผัวฉัน ฆ่าฉันให้ตายแกก็ไม่มีวันรู้ว่าเสือหาญอยู่ที่ไหน เอาสิ...จะฆ่าจะแกงยังไงเอาเลย ฉันจะได้รู้ว่าหมวดรำพึงดีแต่รังแกผู้หญิง!”

หมวดรำพึงโมโหเงื้อมือจะตบแต่ตั้งสติทันยั้งมือไว้

“ให้มันรู้ไปว่าเสือหาญจะปล่อยให้เมียตาย อยากรู้ไหมว่าไอ้เสือหาญมันเป็นเสือหรือเป็นแมว”

คำขู่ของหมวดรำพึงทำให้น้ำหวานขนลุกซู่มั่นใจว่า อีกฝ่ายต้องใช้เธอเป็นเหยื่อล่อให้หาญปรากฏตัว...

หินไม่มีเวลาคิดถึงหาญเพื่อนรัก มุ่งหน้าตามล่าดนัยจนถึงเขตแดนของชาวดิน

เปรียวเบิกตาโตเมื่อเห็นหมู่บ้านกลางป่า “มีหมู่บ้านข้างล่างนั่น ปลัดดนัยจะหนีมาทางนี้หรือพี่หิน”

หินถอนใจยาว พยักหน้ารับก่อนอธิบาย “แถบนี้เป็นป่าลึกนอกเขตวนอุทยาน มีหมู่บ้านกระจายหลายหมู่บ้าน มีทางน้ำจากภูเขาช่วยให้ปลูกฝิ่นได้...เราต้องลงไปดู”

“พี่หิน...พี่ก็คิดว่าปลัดดนัยจะหนีมากบดานที่นี่หรือ”

“ตอนที่เราเป็นฝ่ายหนีการไล่ล่า ที่เปลี่ยวทุกที่ ที่ที่ห่างไกลเป็นที่ซ่อนตัวได้ทั้งนั้น...ไปดูกัน!”

ooooooo

ดนัยยังไม่รู้ตัวว่าพวกหินกับเปรียวมาตามล่าถึงหมู่บ้านชาวดิน นอนให้หมอยารักษาแผลด้วยยาที่ทำจากดอกฝิ่นเพื่อรักษาอาการปวด หัวหน้าหมู่บ้านมาเฝ้าอาการตัดสินใจถามเสียงเรียบ

“คุณปลัดจะทำยังไง”

“เราต้องฆ่าเสือหินในป่า...กำจัดนายอำเภอคนใหม่ก่อนที่มันจะทำให้ผมเป็นคนนอกกฎหมาย ให้คนของเราออกค้นหาเสือหินกับเมียแล้วฆ่าทิ้ง ได้หัวของเสือหินมาผมถึงจะเชื่อว่านายอำเภอคนใหม่ตายแล้ว”

“เราจะจัดการตามที่คุณปลัดต้องการ ถ้าเสือหินตามรอยคุณปลัดมาถึงที่นี่มันต้องรู้ว่าหมู่บ้านเราผลิตเฮโรอีน”

“งั้นความต้องการของเราก็ตรงกัน...กำจัดเสือหินได้แล้ว ผมจะกลับไปรับความดีความชอบในฐานะที่ปราบเสือได้ จะไม่มีนายอำเภอคนใหม่มาชี้ความผิดของเรา...จะไม่มีใครได้เห็น...หิน ท่าลาด อีก!”

หินกับเปรียวไม่กลัวตาย ลักลอบเข้ามาสำรวจในหมู่บ้านต้องสงสัย

“พี่หิน...ที่นี่เป็นทุ่งดอกฝิ่น มีแต่ต้นฝิ่นเต็มไปหมด”

“ดอกฝิ่นนี่แหละที่เขาเอาไปสกัดเป็นเฮโรอีน สารเสพติดอันตรายที่เรากำลังต่อสู้กับมันอยู่นี่ไง”

“งั้นก็หมายความว่าที่นี่เป็น...”

“แหล่งผลิตเฮโรอีนมันซ่อนอยู่ในหุบเขานี่เอง!”

ขณะที่พวกหินค้นพบแหล่งผลิตเฮโรอีนกลางป่าลึก หาญแกะรอยจนเจอน้ำหวานที่ถูกพวกหมวดรำพึงจับมาเค้นคอเพื่อบอกที่ซ่อนของตน น้ำหวานยังปากแข็งไม่ยอมให้เบาะแสของหาญ

หมวดรำพึงหงุดหงิด ถามเสียงเยาะ “ไม่รู้หรือไม่บอกความจริงเพราะกลัวเสือหาญถูกยิงตาย เป็นเมียที่จงรักภักดีของผัว ยอมแลกความตายกับความจริงที่ว่าเสือหาญอยู่ที่ไหน”

“ก็ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเสือหาญนะ”

“ใครจะไปเชื่อ...ผู้หญิงกับผู้ชายรอนแรมหนีตายมาด้วยกัน แล้วไอ้เสือหาญมันกะล่อนปากหวานออกยังงั้น ผู้หญิงที่ไหนจะไม่ใจละลาย บอกมาเสือหาญอยู่ที่ไหนไม่ยังงั้นเธอจะต้องเสียโฉม”

“ฉัน...ฉันไม่รู้ ให้เผาฉันทั้งเป็นฉันก็ไม่รู้”

น้ำหวานปกป้องหาญทั้งที่กลัวสุดหัวใจ หมวดรำพึงอารมณ์เสียมากคว้าคบไฟใกล้มือมาจ่อหน้าเธอ หาญรอจังหวะอยู่แล้วโยนงูเหลือมตัวเขื่องที่จับได้ระหว่างทางเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจพวกหมวดรำพึงก่อนจะลากน้ำหวานหนี!

ooooooo

กว่าน้ำหวานจะตั้งสติได้หาญก็พาเธอหนีจากพวกหมวดรำพึงไกลแล้ว กระนั้นอารมณ์กลัวก็ยังไม่เลือนหาย สะบัดมือจากการเกาะกุมของเขาแล้วแหวลั่น

“ทำไมเพิ่งมาช่วยฉัน รู้ไหมว่าฉันเกือบจะเสียโฉมเพราะใคร”

“รู้แล้ว แต่ปืนผมใช้ไม่ได้เลยต้องเสียเวลาจับงูให้มาเป็นเครื่องช่วย”

“มอบตัวเถอะเสือหาญ ฉันเบื่อการหนีเต็มทีแล้ว เราจะเข้ากรุงเทพฯแล้วมอบตัว”

“หนีลูกปืนหมวดรำพึงให้พ้นเสียก่อนเถอะ เราค่อยไปมอบตัวพร้อมกัน”

“ทำไมฉันต้องมอบตัวกับนายด้วย ฉันไม่ได้เป็นโจร ฉันเป็น...”

น้ำหวานเกือบสารภาพสถานะแท้จริงของตน

ถ้าเสียงปืนจะไม่ดังขึ้น หาญจำต้องเก็บความสงสัยไว้เหมือนเดิมแล้วลากเธอหนีอีกรอบ...

หาญกับน้ำหวานเผชิญหน้าสถานการณ์ลำบาก เช่นเดียวกับหินกับเปรียวที่โดนพวกชาวดินล้อมโดยไม่รู้ตัว มัวสำรวจทุ่งดอกฝิ่นรอบหมู่บ้านด้วยท่าทางเคร่งเครียด

“ดอกฝิ่นบนภูเขานี้มันเป็นดอกไม้ที่นำไปผลิตเป็นยาฝิ่นก่อนพัฒนาเป็นเฮโรอีน ยาเสพติดอันดับหนึ่งของโลก มันลักลอบกันมาปลูกในหุบเขานี่เอง หมู่บ้านที่เห็นก็คงเป็นหมู่บ้านที่ผลิตยาเสพติด”

“พี่หิน...แล้วพี่หินจะทำยังไง เราสองคนทำอะไรตอนนี้ไม่ได้นะ”

“ต้องแจ้งหน่วยทหาร เราต้องไปให้ถึงหน่วยเร็วที่สุด...ปลัดดนัยบาดเจ็บคงต้องซุ่มรักษาตัวอีกหลายวัน”

หินกับเปรียวขยับตัวเตรียมไปค่ายทหารใกล้ที่สุด แต่ไปไม่ถึงไหนหัวหน้าชาวดินพร้อมพวกก็ปรากฏตัวรัวกระสุนใส่จนสองหนุ่มสาวหนีตายแทบไม่ทัน!

หัวหน้าชาวดินหวังฆ่าหินกับเปรียวตามคำสั่งดนัยแต่ก็พลาดเพราะจู่ๆก็มีกองกำลังทหารโผล่มาช่วยหินกับเปรียวแถมยิงโต้พวกเขาจนต้องถอยร่นไม่เป็นท่า...

ooooooo

หลังได้รับความช่วยเหลือจากค่ายทหาร หินกับเปรียวก็ตัดสินใจกลับไปเผชิญความจริงที่บ้านโคก ข่าวการมาถึงของนายอำเภอคนใหม่แพร่สะพัด โดยเฉพาะเหล่าแนวร่วมเสือหินเสือหาญที่ตื่นเต้นมากกว่าใคร

สัปเหร่อฉุยกับมัคนายกผวนก็ได้ข่าวเรื่อง

นายอำเภอบ้านโคกคนใหม่ หารือกันเสียงเครียด

“เราจะไปร้องทุกข์กับนายอำเภอคนใหม่”

“จะดีหรือไอ้สัปเหร่อฉุย ตอนนี้เรามีฐานะเป็นโจร เอ็งไม่ได้เป็นสัปเหร่อฉุย ข้าก็ไม่ได้เป็นมัคนายกแล้ว”

“เราจะเล่นงานเสี่ยภุชงค์บ้าง เอ็งลืมแล้วหรือวะท่านมัคนายก...เราจะมอบตัวแล้วพูดความจริง เราจะทำทุกอย่างให้นายอำเภอคนใหม่เห็นว่าเราถูกรังแก”

“เขาจะเชื่อเราหรือ”

“เชื่อหรือไม่เชื่อมันอยู่ที่กึ๋นโว้ยว่าเราจะทำยังไงให้นายอำเภอคนใหม่เชื่อว่า...”

“เสือหินเสือหาญถูกใส่ความ!”

เหล่าแนวร่วมเสือหินเสือหาญไปรวมกับพวกชาวบ้านหน้าที่ว่าการอำเภอ ก่อนตื่นตะลึงพร้อมกันเมื่อเห็นหินปรากฏตัวพร้อมเปรียวในฐานะนายอำเภอคนใหม่!

บัวบานดีใจมากที่เจอเปรียว เช่นเดียวกับดินและดำที่โถมตัวกอดหินด้วยความยินดี สัปเหร่อฉุยกับมัคนายกผวนก็อาการไม่ต่างกันปลื้มออกนอกหน้ามาก

ที่นายอำเภอคนใหม่คือ...หิน ท่าลาด

เสี่ยภุชงค์ไม่ได้ออกไปต้อนรับนายอำเภอคนใหม่ มัวหัวเสียที่เพิ่งรู้ตัวว่าเสียรู้หินไม่รู้เท่าไหร่ โดยเฉพาะเรื่องยาเสพติดและคดีเก่าของเสือชงที่เขามั่นใจว่าหินต้องเล่นงานเขา

หินไม่ได้คิดถึงเสี่ยภุชงค์เลย กวาดตามองพวกชาวบ้านและยกมือไหว้

“ผมต้องกราบขอโทษพ่อแม่พี่น้องชาวบ้านโคกที่เพิ่งจะมารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการวันนี้ทั้งที่เดินทางมาถึงบ้านโคกสักพักใหญ่ๆแล้ว ผมมีความจำเป็นต้องปกปิดตัวเองเพื่อปฏิบัติภารกิจร่วมกับ

หน่วยปราบปรามยาเสพติดจากส่วนกลาง ต่อไปนี้นายอำเภอหิน ท่าลาด...จะทำหน้าที่ดูแลรับใช้ประชาชนผู้เป็นเจ้าของแผ่นดิน!”

ooooooo

การมาของหินในฐานะนายอำเภอคนใหม่ทำให้พวกชาวบ้านมีกำลังใจสู้อิทธิพลของเสี่ยภุชงค์ กระนั้นก็ไม่วายสงสัยว่าเสือหาญ...คู่หูของเสือหินเป็นใครและหายตัวไปไหน

ไม่มีใครรู้ว่าหาญหายตัวไปไหน นอกจาก

น้ำหวานที่บ่นเขาตลอดการไล่ล่าของพวกหมวดรำพึง หาญรำคาญน้ำเสียงจิกกัดของเธอเลยจูบปิดปาก

“ผมต้องปิดปากคุณไม่ยังงั้นหมวดรำพึงต้องได้ยินเสียงคุณแน่ คิดดูก็แล้วกันว่าอะไรจะเกิดขึ้น”

“ก็ทำไมต้อง...ต้อง...”

“ต้องจูบคุณยังงั้นหรือ ต้องจูบเพราะการจูบทำให้คุณร้องไม่ออก คือว่า...มันตื่นเต้นจนลืมร้องน่ะ”

สีหน้าท่าทางทะเล้นของหาญทำให้น้ำหวานหน้าแดงก่ำ ตั้งท่าจะตบเขาให้หายเขินแต่ก็ถูกเขาดึงตัวไปจูบอีกรอบ แถมครั้งนี้ดูดดื่มกว่าเดิมจนเธอฝืนใจตัวเองไม่ไหวยอมให้จูบแต่โดยดี...

ขณะที่สถานการณ์ความรักของหาญเบ่งบานเต็มที่ หินคร่ำเคร่งกับการรับมือการโจมตีของเสี่ยภุชงค์ที่เปิดศึกกับเขาอย่างเป็นทางการที่บ้านโคก โดยให้เหล่าสมุนเตรียมอาวุธและทนายผดุงไปเบิกเงินที่ธนาคารเพื่อหนีออกนอกเมืองหากเกิดเรื่องฉุกเฉิน สีดาอยากเป็นสายให้หินจะแย่แต่ขยับตัวไปไหนไม่ได้เพราะเสี่ยภุชงค์จับตาตลอด

นอกจากเตรียมรับมือเสี่ยภุชงค์ หินต้องรีบออกหมายจับเสี่ยภุชงค์หรืออดีตเสือชงเพราะอายุความเหลือน้อยเต็มที เปรียวเป็นห่วงอยากขอตามไปช่วยแต่หินไม่อยากให้เธอเสี่ยงอีก ร้องบอกให้บัวบานพาเธอกลับบ้าน ส่วนตัวเขาไปจัดการเรื่องหมายจับเสือชงกับดินและดำ

น้ำหวานยอมรับหัวใจตัวเองว่ามีใจให้หาญ และก็เพราะเหตุผลนี้จึงอยากให้เขามอบตัว

“เราต้องเอาตัวรอดจากป่านี้แล้วเข้ามอบตัวที่ส่วนกลาง...กรุงเทพฯ ฉันจะเป็นคนพาเสือหาญไปมอบตัวเอง”

“ผมคงติดคุกตลอดชีวิต เสือหาญกลายเป็นขุนโจรร้อยศพอาจจะโดนโทษประหาร”

หาญนึกสนุกอยากลองใจเธอ น้ำหวานตามไม่ทันตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ฉันจะเป็นพยานให้การว่าเสือหาญถูกใส่ความ”

“แล้วคุณไม่กลัวหรือว่าคุณจะถูกจับไปด้วยในฐานะ...”

“ไม่มีวัน...ฉันจะไม่ถูกจับ”

น้ำเสียงขึงขังของเธอทำให้หาญนิ่วหน้า ตัดสินใจถามตรงๆ

“เพราะอะไร...ผมถามคุณเป็นครั้งที่สองแล้วนะ ถ้าคุณไม่ตอบก็หมายความว่าคุณไม่ไว้ใจผม...ไม่รักผม”

น้ำหวานท่าทางอึกอัก หาญคิดจะเค้นความลับที่เธอซ่อนไว้แต่ไม่ทันได้คำตอบหมวดรำพึงก็ตามมาทัน สองหนุ่มสาวผละจากกันแทบไม่ทัน หาญควักปืนจะยิงสู้ แต่ช้ากว่าหมวดรำพึงที่ขู่ลั่น

“มานั่งพลอดรักอยู่นี่เองเสือหาญ...วางปืนลงเพราะแกจะไม่มีโอกาสเหนี่ยวไกปืน”

หมวดรำพึงจะจับตายเสือหาญ น้ำหวานหน้าเสียจะห้ามแต่ไม่ทันอ้าปากก็มีทหารหลายนายจู่โจม ช่วยไล่หมวดรำพึงให้เตลิดเข้าป่า ก่อนตั้งขบวนทำความเคารพหาญ

หาญกลัวความลับเรื่องสถานะแท้จริงของตนแตก รีบโพล่งตัดหน้ากลบเกลื่อนความจริงต่อหน้าน้ำหวาน

“ขอบคุณครับหมวดที่ช่วยผมกับเมียไว้ นี่ถ้าหมวดมาช้าอีกนิดเดียวมีหวังหัวผมมีรูแน่ มันต้องฉุดเมียผมไปทำปู้ยี่ปู้ยำ...ขอบพระคุณมากนะครับผู้หมวด”

หัวหน้าหน่วยทำหน้างงๆแต่ก็รับมุกหาญ น้ำหวานมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที รู้สึกแปลกๆแต่ไม่มีโอกาสได้ค้นหาคำตอบเพราะหาญพาเธอไปพักที่ศูนย์บัญชาการในค่ายทหารแล้ว

ooooooo

ไม่ใช่แค่หมวดรำพึงที่ล้มเหลวจับตายหาญไม่ได้ หัวหน้าชาวดินก็พลาดถูกพวกทหารไล่ต้อนจนฆ่าหินไม่สำเร็จ

“เราปะทะกันที่ป่าเหนือ นายอำเภอหนีรอดไปได้เพราะมีหน่วยทหารลาดตระเวนมาช่วยไว้ เรื่องของ

คุณปลัดไม่ใช่ความลับอีกต่อไปแล้ว หนทางที่คุณปลัดจะเลือกให้กับชีวิตได้ก็คือ...คุมขบวนค้าฝิ่น...เป็นพวกเดียวกับเรา”

ดนัยขมกรามแน่น แค้นจัด “ฉันต้องฆ่านายอำเภอให้ได้!”

“เพื่ออะไร...ศักดิ์ศรียังงั้นหรือ นายอำเภอหินตาย ศักดิ์ศรีของคุณปลัดจะยังอยู่ครบไหม อยู่กับขบวนการค้าฝิ่น ขายเฮโรอีนไปทั่วโลกไม่ดีกว่าหรือ”

“ฉันต้องฆ่ามัน...นายอำเภอหิน ท่าลาด!”

หินไม่ได้สนใจเรื่องดนัยอีก มุ่งมั่นจัดการเรื่องหมายจับเสือชงให้ได้ก่อนหมดอายุความ เปรียวเอาใจช่วยเขาเต็มที่ ดินกับดำก็ด้วยตามเป็นกำลังเสริมให้เขาฝ่าด่านพวกเสี่ยภุชงค์ที่นอกเมือง

สีดาดีใจมากเมื่อรู้ว่าหินคือนายอำเภอคนใหม่ของบ้านโคก ดึงดันจะไปพบหิน เหล่ไม่ยอมรั้งตัวไว้

“ไปไม่ได้นะเจ๊ เจ๊จะไปพบนายอำเภอหินตอนนี้ไม่ได้”

“ทำไมจะไม่ได้ ตอนนี้คุณหินเขาไม่ได้เป็นเสือหินแต่เป็นนายอำเภอคนใหม่ เขามีอำนาจ มีบารมีพอจะปกป้องฉันได้ ฉันมีข้อมูล มีหลักฐานมัดตัวเสี่ยภุชงค์ เขาอาจจะกันฉันไว้ในฐานะพยาน”

“แล้วความปลอดภัยของเราล่ะ นายอำเภอหินรับประกันได้ไหมว่าเราจะไม่ถูกฆ่าตาย”

คำเตือนของสาวใช้คนสนิททำให้สีดาฉุกใจคิด หน้าเจื่อนเมื่อคิดถึงความปลอดภัยของตัวเอง

“คิดดูให้ดีๆนะเจ๊ อยู่นิ่งๆเราอาจจะรอด ข้อสำคัญเจ๊ยังล้วงข่าวจากเสี่ยได้ แต่ถ้าแยกวงตอนนี้ละก็...มีแต่ตายกับตาย เงินที่ยักยอกไว้จะไม่ได้ใช้นะเจ๊”

สีดาชะงัก เหล่เห็นดังนั้นก็สำทับทิ้งท้าย “กินให้อิ่มนอนให้หลับจะได้มีชีวิตอยู่ยาวๆ อย่าเห็นแก่ความรักนักเลย ไม่รู้ว่านายอำเภอหินเขารักเจ๊หรือเปล่า เขามีนังเปรียวอยู่ทั้งคน...อย่าลืม”

เปรียวก็คิดถึงหินไม่ต่างจากสีดาแต่ช่วยอะไรไม่ได้มากนอกจากเข้าไปกราบขอพรจากรูปถ่ายพ่อแม่บนบ้าน

“พ่อ...แม่จ๋า...เปรียวกลับมาแล้ว เปรียวเคยสาบานกับพ่อแม่ไว้แล้วว่าจะหาตัวฆาตกรที่มันฆ่าพ่อกับแม่ ทำลายอิทธิพลของคนชั่วที่คิดจะใช้บ้านโคกเป็นศูนย์กลางกระจายยาเสพติด เปรียวกับพี่หินจะดับไฟที่มันไหม้แผ่นดินให้สิ้นเพื่อบ้านโคกของเราจะได้กลับมาสงบสุขตลอดไป”

ooooooo

เสี่ยภุชงค์ส่งสมุนไปดักโจมตีหินที่ไปเอาหมายจับเขาในฐานะเสือชง แต่หินเตรียมรับมืออย่างดีต้านพวกสมุนของเสี่ยภุชงค์ได้ กระนั้นการเดินทางก็ล่าช้าเพราะรถของหินยางแตก!

เหล่าสมุนของเสี่ยภุชงค์เตลิดกลับไปฟ้องเสี่ยภุชงค์ที่ฆ่าหินไม่สำเร็จ เสี่ยภุชงค์เจ็บใจมาก

“ถ้ามันได้หมายจับมาฉันจะไม่มีที่อยู่ ข้อสำคัญถ้ามันรู้ว่าคดีของฉันกำลังจะหมดอายุในอีกสามวันข้างหน้ามันต้องเล่นเกมนี้แน่เพราะ...มันจะล้างแค้นที่ฉันฆ่าล้างโคตรมัน!”

ในที่สุดเสี่ยภุชงค์หรืออดีตเสือชงก็จำได้ว่าหินคือลูกชายคนเล็กของเหิมที่รอดชีวิตตอนเขาบุกปล้นบ้าน แถมฆ่าพ่อแม่และพี่สาวของอีกฝ่ายตายไม่มีเหลือ เขามั่นใจว่าหินต้องล้างแค้นให้ครอบครัว...แต่เขาจะไม่ยอมให้ถึงเวลานั้น...เขาต่างหากต้องปิดบัญชีพวกบ้านนี้ให้ไม่มีเหลือ

หาญพาน้ำหวานไปพักค่ายทหารก่อนเดินทางกลับบ้านโคก สีหน้าสบายใจจนน้ำหวานอดสงสัยไม่ได้ โดยเฉพาะท่าทางของเหล่าทหารที่มีต่อหาญ...ดูพินอบพิเทาผิดสังเกต

“เขาไม่ถามฉันสักคำว่ามาเร่ร่อนอยู่ในป่าจนถูกตามล่าทำไม”

“ก็ถ้าเขาถามคุณล่ะคุณจะตอบเขายังไง”

“ฉันจะตอบเขาว่าฉันจะพาเสือหาญไปมอบตัวกับนายอำเภอคนใหม่ที่บ้านโคก”

น้ำหวานท่าทางอึกๆอักๆ ลำบากใจแต่ก็อยากให้เขาเลือกทางที่ถูกต้อง หาญเข้าใจความหวังดีของเธอแต่ยังไม่อยากบอกให้รู้สถานะแท้จริงของเขา...

ระหว่างที่หาญกับน้ำหวานเดินทางกลับบ้านโคก หินวุ่นวายออกหมายจับเสี่ยภุชงค์ เปรียวก็ไม่อยู่เฉยปลุกระดมพวกชาวบ้านให้สู้อิทธิพลเสี่ยภุชงค์

“นายอำเภอหิน ท่าลาด...ได้หมายจับเสี่ยภุชงค์มาแล้ว เป็นหน้าที่พวกเราชาวบ้านโคกจะร่วมมือกับทางราชการกำจัดคนชั่ว ใครที่ถูกกดขี่คดโกงโดนเอารัด เอาเปรียบจงก้าวออกมาใช้พลังเพื่อต่อต้านอำนาจมืด บ้านโคกจะต้องปลอดยาเสพติดเพราะมันจะทำให้ลูกหลานของเรากลายเป็นสัตว์นรก...ทำให้แผ่นดินร้อนเป็นไฟ!”

สัปเหร่อฉุยก็เป็นแนวร่วมช่วยหินกับเปรียวกระตุ้นพวกชาวบ้าน

“ใช่...นายอำเภอคนใหม่ ลูกหลานชาวบ้านโคกร่วมมือกับพ่อแม่พี่น้องทวงเอาความยุติธรรมคืนมา เป็นหน้าที่ของพลเมืองดีต้องให้ความร่วมมือกับทางราชการกำจัดทุกคนที่มันใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือหาประโยชน์ให้ตัวเอง”

มัคนายกผวน...คู่หูสัปเหร่อฉุยเห็นพวกชาวบ้านเริ่มคล้อยตามก็ถือโอกาสช่วยประกาศจับฉบับแรกของนายอำเภอหิน...ประกาศจับดนัย...ปลัดจอมโฉด!

ooooooo

ข่าวการประกาศจับดนัยกลายเป็นข่าวใหญ่ทั่วบ้านโคก เจ้าตัวยังไม่รู้เรื่อง มัวกบดานรักษาตัวที่หมู่บ้านชาวดินกระทั่งอาการดีขึ้นจึงตัดสินใจกลับบ้านโคก

“ฉันต้องไปแล้ว...แล้วฉันจะกลับมาพร้อมหัวของนายอำเภอ...หิน ท่าลาด”

หัวหน้าชาวดินพยักหน้า ย้ำเสียงเหี้ยม “ฆ่าเขาให้ได้ เพราะถ้าคนคนนี้ยังมีชีวิตอยู่งานของเราจะลำบาก...เขาจะปิดทุกเส้นทางลำเลียงเฮโรอีน ทำให้เราต้องหาเส้นทางใหม่”

ดนัยไม่พูดอะไรแต่ลุกไปที่ประตูกระท่อม ก่อนทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงดุดัน

“ฉันจะหิ้วหัวของนายอำเภอคนใหม่มาฝาก!”

หาญยังไม่ยอมบอกความจริงเรื่องสถานะแท้จริงของตนกับน้ำหวาน ปล่อยให้เธอสงสัยตลอดเวลาที่พักในค่ายทหาร โดยเฉพาะเวลาเขาพูดคุยกับหัวหน้าหน่วยอย่างสนิทสนม

น้ำหวานคาใจมากเดินไปหาตั้งท่าจะถามแต่หาญก็โพล่งทักตัดหน้า

“อ้อ...มาแล้วหรือ ผมกำลังเรียนผู้หมวดท่านว่าคุณกำลังจะพาผมไปมอบตัวในฐานะพลเมืองดี”

“ใช่...ฉันอุตส่าห์เอาเกียรติพลเมืองดีการันตีคุณ อย่าทำให้ฉันผิดหวังแล้วก็เดือดร้อนก็แล้วกัน ไม่ต้องห่วงค่ะหมวด ถ้าเสือหาญเบี้ยวละก็ฉันจะยิงหัวเขาเอง”

หัวหน้าหน่วยมองหน้าหาญยิ้มๆก่อนตัดบทเสียงเรียบ

“ผมจัดคนลงไปส่งพวกคุณที่ถนน มีรถรออยู่ที่นั่น เรารับรองความปลอดภัยครับ”

น้ำหวานยิ้มรับ หัวหน้าหน่วยเกือบหลุดปากเรียกยศแท้จริงของหาญ โชคดีหาญยั้งไว้ทัน...ความลับของเขาเลยยังเป็นความลับต่อไป...

ดนัยกลับมาถึงบ้านโคกคืนเดียวกัน เห็นป้ายประกาศจับตัวเองทั่วเมืองก็โกรธจัดกระชากทิ้งไม่เหลือ เมื่อหินตื่นมาเห็นตอนเช้าได้รู้ว่าปลัดหนุ่มกลับถึงบ้านโคกแล้ว

สีดาตกใจมากเมื่อเห็นดนัยโผล่มาร้านเสริมสวย อ้าปากจะทักแต่เขายกมือห้าม

“ไม่ต้องเรียกฉันว่าปลัด เดี๋ยวนี้ฉันไม่ได้เป็นปลัดอำเภอแล้วแต่มีฐานะไม่ต่างกับเสือหินในอดีต”

เสี่ยภุชงค์ที่มาค้างกับเมียเก็บคนสวยได้ยินเสียงดนัยก็ออกมาทัก

“ท่าทางคุณปลัดเหมือนเสือลำบาก”

“มีประกาศจับผม...แล้วจะให้ผมเป็นอะไรล่ะถ้าไม่ใช่อาชญากร”

“คิดในแง่บวกมันก็ดีไปอย่าง จะได้ไม่ต้องทำหน้าไหว้หลังหลอกต่อหน้าคนบ้านโคกก็ทำตัวเป็นข้าราชการของประชาชนแต่ลับหลังเป็นโจร!”

คำพูดแทงใจดำของเสี่ยภุชงค์ทำให้ดนัยของขึ้น สวนด้วยชื่อจริงของอีกฝ่ายบ้าง

“เสือชง...คงไม่มีโจรที่ไหนในอดีตโหดเหี้ยมอำมหิตเท่ากับโจรก๊กเสือชง...เสือที่หายไปเหมือนปิดตำนานทั้งที่จริงๆแล้วไม่ใช่ นายอำเภอคนใหม่ปลอมตัวมาสืบคดีเสือชงด้วยเพราะเขาเป็นลูกอดีตเสือที่กลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดี”

เสี่ยภุชงค์อ้าปากค้าง ดนัยสะใจพูดสำทับ “ไม่ใช่แค่นั้น...ผมรู้ว่าหิน ท่าลาด...กลับมาล้างแค้นให้พ่อแม่ นายอำเภอคนใหม่พยายามจะจับเสือชงให้ทันกับเวลาที่คดีความกำลังจะหมดอายุลง...เหลือเวลาอีกแค่สามวัน”

ข้อมูลแน่นจากปากดนัยทำให้เสี่ยภุชงค์หน้าเจื่อนแต่ยังทำไม่ยี่หระ

“มันก็แค่ลูกที่พยายามจะล้างแค้นแทนพ่อแม่แต่มันจะทำได้หรือไม่ได้...เป็นอีกเรื่อง”

“เราต้องร่วมมือกันฆ่านายอำเภอหินเพื่อจบคดีของเราสองคน!”

ooooooo

หาญพาน้ำหวานกลับถึงบ้านโคกในที่สุด น้ำหวานสีหน้าอึดอัดเป็นห่วงหาญแต่เจ้าตัวยังทำหน้าทะเล้นจนเธอต้องแสร้งตีหน้าเคร่งบอกให้เขาไปมอบตัว

“คุณสัญญากับฉันแล้วนะว่าคุณจะมอบตัว”

“ไปมอบที่ไหนล่ะ”

“ก็ต้องที่สถานีตำรวจ ไม่ต้องกลัวหรอก...ฉันอยู่ทั้งคนฉันรับรองว่าฉันจะไม่ยอมให้หมวดรำพึงรังแกคุณ”

คำสัญญาจริงจังของเธอทำให้หาญนิ่วหน้า แกล้งย้อนถาม

“หมายความว่าคุณปกป้องคุ้มครองผมได้”

“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ฉันดูแลรับผิดชอบเสือหาญเอง”

“ในฐานะอะไร”

“ในฐานะอะไรก็ช่างเถอะนะ...มอบตัว จะได้มีโอกาสกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดี”

จบคำน้ำหวานก็ลากตัวเขาไปมอบตัวที่โรงพัก หาญยอมทำตามแค่จนถึงที่ก็แกล้งอิดออดจนเธอเริ่มหงุดหงิด

“คุณสัญญาแล้วว่าคุณจะมอบตัว คุณจะใช้ชีวิตเป็นนักร้องเสือปล้นไม่ได้ตลอดชีวิตหรอกนะ...ยุคสมัยค่อยๆเปลี่ยน บ้านเมืองจะเจริญขึ้น ยาเสพติดก็อาจจะพัฒนาตัวเองจากเฮโรอีนไปเป็นอะไรต่อมิอะไรให้เจ้าหน้าที่บ้านเมืองเขาตามปราบ เสือหาญมีทั้งสมองแล้วก็กำลังจะไม่เสียสละให้กับแผ่นดินด้วยการกวาดล้างยานรกให้สิ้นซากหรือ”

น้ำหวานจงใจเตือนสติเขาก่อนสำทับเมื่อเห็นว่าเขานิ่งฟังดีๆ “มอบตัวเถอะ...เสือหาญอาจจะต้องติดคุกแต่ทำตัวดีๆก็จะได้รับการอภัยโทษ ฉันจะให้การที่เป็นประโยชน์ต่อเสือหินเสือหาญนะ”

“แล้วถ้าศาลตัดสินโทษผมตลอดชีวิตล่ะ...คุณจะรอผมได้หรือ” น้ำหวานจับมือหาญสบสายตาเขาด้วยแววตาแน่วแน่มั่นคง “ฉันจะรอ”

“ตลอดชีวิตน่ะนะ”

“นานแค่ไหนฉันก็จะรอ”

น้ำเสียงสั่นๆของเธอทำให้หาญสะเทือนใจมาก เกือบบอกความจริงถ้าหมวดรำพึงจะไม่โผล่มาจับเขา น้ำหวานตกใจถลามายืนขวางหน้าเขาอย่างลืมตัว

“อย่านะ...ฉัน...ร้อยเอกหญิงนลินี อำไพ...จากหน่วยเสนารักษ์ช่วยราชการหน่วยปฏิบัติการพิเศษปราบปรามยาเสพติดและรับผิดชอบโรงพยาบาลบ้านโคกขอให้ทุกคนเก็บอาวุธ”

หมวดรำพึงอึ้งไปอึดใจก่อนคิดได้ ยิ้มกวนประสาท

“คุณหมอคนใหม่...ถูกเรียกตัวมาช่วยราชการหน่วยปราบปรามยาเสพติดงั้นหรือ นิยายไปหน่อยไหมคุณหมอ”

น้ำหวานโกรธมากที่หมวดรำพึงไม่เชื่อ จะเถียงแต่ช้ากว่าหาญที่ควักบางอย่างออกมา พวกตำรวจที่ตามมาจับหาญเห็นบัตรประจำตัวตำรวจก็เบิกตาโต หาญเห็นดังนั้นก็ถือโอกาสแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ

“ผมคือพันตำรวจโทหาญ บ้านโคก...ผู้กองคนใหม่ คุณถูกจับแล้ว...หมู่...คุมตัวหมวดรำพึงไปขังไว้!”

ooooooo

ความจริงอันน่าตกตะลึงว่าหาญคือผู้กองคนใหม่ของบ้านโคกทำให้น้ำหวานหัวเสียมาก แม้จะดีใจลึกๆ ที่เขามาช่วยกู้สถานการณ์บ้านโคกแต่ก็เจ็บใจที่ถูกหลอกตั้งนาน

“คุณโกหก...คุณโกหกฉัน เห็นฉันเป็นคนโง่ใช่ไหมเสือหาญขุนโจรร้อยศพ...โจรที่ปล้นคนรวยไปช่วยคนจนคือผู้กองคนใหม่ของสถานีตำรวจบ้านโคก”

หาญหน้าเจื่อน พยายามอธิบายเหตุผลแต่เธอไม่ฟัง

“ฉันถือว่าคุณดูถูกฉัน คุณเห็นฉันกินหญ้าไม่ได้กินข้าว คุณเห็นฉันเป็นเด็กที่หลอกยังไงก็ได้ เสียแรงที่ฉันหวังดีกับเสือหาญ พยายามขอให้เข้ามอบตัวทั้งที่ความจริงมันเรื่องโกหกทั้งเพ!”

“ใจเย็นครับคุณหมอ”

“ไม่เย็นแล้ว...ต่อไปนี้เราเป็นคนอื่น ไม่ใช่คนที่เคยหนีตายมาด้วยกันอีกแล้ว พอกันทีเสือหาญ...เอ่อ...ท่านผู้กองคนใหม่เชิญไปแหกตาคนอื่นเถอะ...ฉันโง่เอง!”

น้ำหวานโกรธมากจะผละไป หาญถลาไปกอดแต่ถูกเธอกระทืบเท้าใส่เต็มแรง

“โอ้ย...คุณ...คุณ...แล้วที่คุณหลอกผมว่าเป็นคนขายเสื้อยกทรงทั้งๆที่คุณก็เป็นคุณหมอคนใหม่ล่ะจะว่ายังไง” น้ำหวานไม่สนใจสะบัดหน้าหนี ทิ้งหาญให้มองตามเซ็งๆ “คุณหมอน้ำหวาน...เฮ้อ...ไม่ฟังเลย”

หาญไม่มีเวลาคร่ำครวญหรือหาวิธีง้อน้ำหวานนานเพราะหลังจากนั้นไม่กี่อึดใจหมวดรำพึงก็แผลงฤทธิ์แหกคุกหนีจากโรงพักไปกบดานกับเสี่ยภุชงค์ ผู้กองคนใหม่ไล่ตามเต็มที่แต่ไม่เจอแม้แต่เงา...

เสี่ยภุชงค์เตรียมเล่นงานหินนายอำเภอคนใหม่แห่งบ้านโคก เปิดโกดังที่ซ่อนอาวุธให้ดนัยดู

“อาวุธพวกนี้เพิ่งถูกส่งมา นอกจากมันจะช่วยเสริมขุมกำลังให้เข้มแข็งขึ้นมันยังจะเป็นสินค้าทำเงินให้มหาศาล ขอแค่การลำเลียงอาวุธพวกนี้ผ่านสะดวกเราก็รวยกันจนไม่รู้เรื่อง”

ดนัยเห็นอาวุธมากมายก็ไม่วายวิตก เสี่ยภุชงค์รู้ทันดักคอ

“กังวลเรื่องนายอำเภอหินน่ะหรือ...ผมร่วมมือกับคุณปลัดแน่ ส่วนเรื่องของคุณปลัดอาจจะยังไม่ถูกรายงาน ปิดปากนายอำเภอหินได้เมื่อไหร่ ทุกอย่างเราก็ควบคุมได้หมด”

“ผมไม่คิดว่าเรื่องของผมจะเป็นความลับ กรมคงจับตาดูผมตั้งแต่ย้ายมาเป็นปลัดที่นี่”

“แล้วคุณปลัดจะกังวลไปทำไม เป็นปลัดไม่ได้ทางเลือกอื่นก็ยังมี มาร่วมงานกับผม...เราต้องการคนมือดีอย่างคุณปลัด...กำจัดนายอำเภอหิน!”

ooooooo

หมวดรำพึงหนีการจับกุมของหาญ...ผู้กองคนใหม่ไปพึ่งอำนาจคุ้มครองของเสี่ยภุชงค์ เสี่ยภุชงค์ตกใจมากเมื่อรู้สถานะแท้จริงของหาญ บ้านโคก

“อะไรนะ...ไอ้เสือหาญ บ้านโคก...ขุนโจรร้อยศพน่ะหรือเป็นผู้กองคนใหม่”

“ใช่...ผมเพิ่งปะทะกับมันถึงได้หนีเอาตัวรอดมานี่ ไอ้หาญเป็นผู้กองคนใหม่ที่ปลอมตัวมาสืบความในบ้านโคก”

ดนัยที่ซ่อนตัวกับเสี่ยภุชงค์หน้าเครียดกับความจริงนี้

“ถ้ายังงั้นมันคงรู้หมดแล้วว่าอะไรคือความจริง”

เสี่ยภุชงค์ยังไม่หวั่น “ผู้กองหาญคนเดียวจะทำอะไรได้ในเมื่อเมืองนี้ทั้งเมืองเป็นของเรา...เราควบคุมได้”

“อย่าประมาทผู้กองหาญกับนายอำเภอหิน เสี่ยลืมเสียแล้วหรือว่าสองคนนี้มันมีแนวร่วม คือคนจนที่ถูกเสี่ยกดขี่...ข้อสำคัญมันมีนังเปรียวเป็นกำลังสำคัญ”

เปรียวเป็นกำลังสำคัญของหินกับหาญอย่างที่ดนัยคาด นอกจากจะช่วยดูแลหัวใจของหินยังห่วงภาพลักษณ์พวกเขาจะดูไม่ดีจนต้องแล่นไปกราบหลวงตาบุญให้รู้ความจริงทั้งหมด

น้ำหวานหนีหน้าหาญไปสงบสติอารมณ์ที่บ้านเปรียว ก่อนเผยความจริงว่าเธอและน้ำแข็งเป็นหมอและพยาบาลจากกรุงเทพฯย้ายมาประจำบ้านโคก หินก็เพิ่งรู้ ความจริงเรื่องนี้ แต่ตะลึงมากกว่าคือสถานะแท้จริงของหาญเพื่อนรักที่ไม่เคยแพร่งพรายให้รู้ กระนั้นก็ไม่โกรธเพราะเชื่อว่าจะร่วมกันทำลายอิทธิพลเสี่ยภุชงค์ได้

เปรียวเห็นน้ำหวานเซื่องซึมก็เดาว่าคงเป็นเรื่องหาญจึงตะล่อมถาม “ชาวบ้านโคกคงจะดีใจที่สุขศาลาของพวกเราจะมีหมอมาประจำเสียที ทุกคนรอคุณหมอเหมือนอย่างที่รอนายอำเภอหินกับผู้กองหาญ บ้านเมืองจะเจริญต้องอาศัยกลไกทุกภาคส่วน อย่าโกรธผู้กองหาญเลยค่ะเขาก็ต้องมีความจำเป็นที่ต้องปกปิดตัวเอง”

“เขาเป็นคนโกหก”

“แต่เขาก็มีความตั้งใจจริงจะกำจัดขยะสังคมให้สิ้นซาก ตอนนี้เสี่ยภุชงค์ ปลัดดนัยหรือหมวดรำพึงกลายเป็นคนนอกกฎหมายไปแล้ว การจะปราบคนพวกนี้ไม่ใช่ง่าย”

“ถึงยังงั้นก็เถอะ ฉันก็รู้สึกว่าฉันเป็นคนโง่”

“คุณหมอรู้ไหมคะว่าอะไรที่เราทำยากที่สุด...การให้อภัยยังไงล่ะคะ ให้อภัยพี่หาญเถอะค่ะ เพราะการให้อภัยเป็นกุศลสูงสุดและทำให้เรามีความสุข”

น้ำหวานมีสีหน้าอึดอัดและลำบากใจ เปรียวเข้าใจความรู้สึกอีกฝ่ายดี เช่นเดียวกับบัวบานแต่ก็อดลุ้นไม่ได้

“สำเร็จไหมพี่เปรียว คุณหมอน้ำหวานยอมให้อภัยพี่หาญไหม”

“พี่ก็ไม่รู้...คุณหมอคงรู้สึกเสียหน้าน่ะ เป็นธรรมดาของผู้หญิง”

“แล้วตอนแรกที่พี่เปรียวรู้ว่าพี่หินเป็นนายอำเภอคนใหม่ พี่เปรียวรู้สึกยังไง”

“พี่ดีใจที่พี่หินไม่ใช่เสือหิน ดีใจที่พี่หินมีตำแหน่งนายอำเภอเป็นอาวุธต่อสู้กับอิทธิพลของเสี่ยภุชงค์ พี่เป็นเมียพี่หิน เป็นผู้หญิงของเขา หน้าที่ของพี่คือสนับสนุนให้เขาทำในสิ่งที่ถูกต้องเป็นธรรม”

“พี่เปรียว...ฉันก็ดีใจที่พี่เปรียวจะได้มีความสุข พ่อกับแม่จะได้ไม่ห่วงพี่อีก ต่อไปนี้บ้านโคกจะมีฟ้าเปิด คนดีๆจะได้สนองคุณบ้านเมือง ส่วนคนชั่วอย่างไอ้ปลัดดนัยน่ะ...ขอให้มันตกนรก!”

ooooooo

น้ำหวานปัดเรื่องหาญทิ้งและเดินหน้าตามหน้าที่ความรับผิดชอบของตนคือคุณหมอคนใหม่ประจำสุขศาลาบ้านโคกโดยมีน้ำแข็งคอยช่วยตามประสาพยาบาลคู่ใจ

หาญคิดถึงน้ำหวานและอยากตามง้องอนแต่ภาระหน้าที่สำคัญกว่าเลยค้นหาแฟ้มเก่าคดีเสือชงจนเจอและนำไปให้หินถึงที่ว่าการอำเภอกลางดึกของคืนเดียวกัน

หินเห็นเพื่อนรักปีนหน้าต่างมาก็อดแซวไม่ได้ “นี่แกยังคิดว่าแกเป็นเสือหาญอีกหรือ ประตูมีทำไมไม่เข้า”

“ข้างล่างมีภารโรงเฝ้าอยู่ฉันไม่ไว้ใจใคร ฉันเอาแฟ้มคดีของเสือชงมาให้แก”

“แฟ้มคดีเสือชง...ฉันเคยไปขอดูกับหมวดรำพึง ยังอยู่อีกหรือนี่”

“ค้นกันทั้งคืนในสถานี ระบบการเก็บเอกสารแบบเก่าๆคือใส่ตู้วางซ้อนๆกัน โชคดีที่มันยังอยู่มาถึงยี่สิบกว่าปี เป็นเพราะเจ้าหน้าที่ธุรการไม่ใส่ใจ”

“เราเหลือเวลาจับเสือชงอีกเท่าไหร่...”

หาญกับหินช่วยกันคิดเรื่องรื้อคดีเสือชงเพราะอีกไม่กี่วันจะหมดอายุความ ไม่รู้เลยว่าดนัยแอบตามสอดแนมไม่ห่างและกลับไปบอกความเคลื่อนไหวกับเสี่ยภุชงค์เวลาต่อมา

“ผมไปดูทางหนีทีไล่ นายอำเภอหินระวังตัวแจจนแทบจะกินจะนอนบนอำเภอกับผู้กองหาญ”

เสี่ยภุชงค์รู้ดีว่าพวกชาวบ้านโคกจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับหินกับหาญในฐานะนายอำเภอและผู้กองคนใหม่เลยคิดฆ่าปิดปากกลางงานแต่หมวดรำพึงไม่เห็นด้วยเพราะเชื่อว่าสองหนุ่มคงมีแผนรับมือและคุ้มกันชาวบ้านอย่างดี

ดนัยไม่คิดเช่นนั้นเพราะฝ่ายเสี่ยภุชงค์มีกำลังคนไม่น้อย “คนของเสี่ยมีอาวุธครบมือ ถึงตอนนี้ใครจะตายก็ช่าง ขอให้นายอำเภอหินกับผู้กองหาญเป็นสองคนในจำนวนนั้น”

หมวดรำพึงจะค้านแต่เสี่ยภุชงค์ก็ตัดบท

“งั้นก็ทำตามแผน เราเหลือเวลาไม่เกินสองวันก่อนคดีหมดอายุความ เวลาสองวันเราต้องเก็บสองคนนั่นให้ได้!”

ooooooo

แผนของเสี่ยภุชงค์ก่อนฆ่าหินกับหาญกลางงานเลี้ยงของพวกชาวบ้านคือกบดานเงียบที่สุด หาญนำกำลังตำรวจไปทลายโกดังสะสมอาวุธของเสี่ยภุชงค์แต่ไม่พบใครแม้แต่คนเดียว

หาญหนักใจมากรีบนำข่าวไปบอกหินให้ระวังตัวและเตรียมพร้อม

“เราเหลือเวลาแค่อีกวันเดียว ถ้าปฏิบัติการของเราล้มเหลว เสี่ยภุชงค์จะรอดจากคดีเก่าเพราะหมดอายุความ”

“ตอนนี้เสี่ยภุชงค์มีทั้งปลัดดนัย มีทั้งหมวดรำพึงเป็นกำลังสำคัญ มันต้องซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งในบ้านโคกนี่แหละ มันมีกำลังพอจะต่อสู้กับทางบ้านเมือง เราจะประมาทพวกมันไม่ได้”

“คนชั่ว...ถึงมันมีปีกหางมันก็ต้องถูกเด็ดปีก เรามีหูตาพวกชาวบ้านช่วยสอดส่องหาเบาะแสให้ ฉันให้ไอ้ดินกับไอ้ดำส่งข่าวหาสายของเราให้คอยจับตาดูพวกเสี่ยภุชงค์เพราะป่านนี้มันคงรู้แล้วว่าผู้กองคนใหม่เป็นใคร!”

การปรากฏตัวด้วยสถานะแท้จริงของหินกับหาญในฐานะนายอำเภอและผู้กองคนใหม่ทำให้พวกชาวบ้านหัวใจพองฟูด้วยความหวังโดยเฉพาะการกำจัดอิทธิพลของเสี่ยภุชงค์ให้พ้นจากบ้านโคก

สีดากับเหล่หนักใจมาก กลัวชาวบ้านจะเหมารวมแล้วพวกตนจะเดือดร้อน จึงคิดตีจากเสี่ยภุชงค์อย่างจริงๆจังๆแต่สีดาลังเลเพราะห่วงหิน...อยากรอเขาแม้ว่าไม่ค่อยมีหวังก็ตาม

หินไม่ได้คิดถึงสีดา โหมงานอย่างหนักเพราะเหลือเวลาอีกไม่นานคดีเสือชงก็จะหมดอายุความ เปรียวเป็นห่วงเขามาก ไม่อยากให้คร่ำเคร่งจนลืมสุขภาพตัวเอง บัวบานต้องคอยปลอบและแนะให้ลูกพี่ลูกน้องสาวสนใจน้ำหวานดีกว่าเพราะท่าทางใหม่กับบ้านโคกแถมโกรธกับหาญไม่หาย

เปรียวไม่หนักใจเรื่องน้ำหวานเพราะรู้ฝีมือยิงปืนดี ไหนจะหน้าที่และภาระความรับผิดชอบของอีกฝ่ายที่จำต้องขนข้าวของย้ายจากบ้านลำตัดไปประจำบ้านพักหมอและพยาบาลไม่ไกลจากสุขศาลา

น้ำหวานพยายามปรับตัวโดยมีน้ำแข็งเป็นคู่หูคู่คิดเหมือนเคย ภาระหน้าที่หนักหนาตามคาดเพราะชาวบ้านโหยหาการรักษาพยาบาลจากหมอแต่เธอไม่วายคิดถึงหาญ...ผู้กองคนใหม่ที่เข้ามาอยู่ในหัวใจเธอโดยไม่รู้ตัว

ooooooo

สีดาไม่มีโอกาสหนีจากเสี่ยภุชงค์เพราะอีกฝ่ายหมั่นแวะมาค้างด้วยไม่ขาด แถมเผยให้รู้ความลับเกี่ยวกับปืนพกประจำตัวที่ทำให้เมียเก็บคนสวยหน้าซีด

“ปืนกระบอกนี้มันกินเลือดมาเยอะจนกลายเป็นปืนผีสิง มันถูกเก็บไว้นานจนฉันเกือบจะลืม”

“มันเป็นปืนของเสือชงใช่ไหมคะ”

“ใช่...มันจะได้ออกมากินเลือดในงานเลี้ยงต้อนรับนายอำเภอกับผู้กองคนใหม่คืนนี้แหละ!”

ในที่สุดคืนงานเลี้ยงฉลองเพื่อต้อนรับหินกับหาญก็มาถึง สองหนุ่มมาร่วมงานด้วยสีหน้าเรียบเฉยเพราะกังวลเรื่องคดีเสือชงและเสี่ยภุชงค์ที่ยังตามตัวไม่พบ แล้วก็ต้องวิ่งหนีกันจ้าละหวั่นทั้งงานเมื่อพวกเสี่ยภุชงค์ปรากฏตัวพร้อมอาวุธสงครามครบมือยิงกราดเพื่อฆ่าพวกเขาทั้งสอง!

หินกับหาญร่วมกับแนวหน้าทั้งหมดช่วยกันต้านและขับไล่พวกเสี่ยภุชงค์ออกจากงานสำเร็จ ดนัยเจ็บใจมากที่ฆ่าหินกับหาญไม่ได้โวยวายกับเสี่ยภุชงค์

“ผมไม่เห็นด้วยกับวิธีของเสี่ย มันไม่ใช่เวลาของเสือชงอีกแล้ว วิธีปล้นแบบเดิมมันใช้ไม่ได้”

“คราวนี้ฆ่านายอำเภอหินไม่ได้ก็ยังมีคราวหน้า”

“เราไม่มีเวลาเล่นซ่อนหากับกฎหมาย ทำยังไงก็ได้เก็บนายอำเภอหินกับผู้กองหาญแล้วทุกอย่างจะกลับมาอยู่ในอุ้งมือของเสี่ยภุชงค์อีก ผมไม่ต้องการมีเงินร้อยล้านแต่ต้องใช้ชีวิตเร่ร่อนหนีตาย...โอกาสใช้เงินไม่มี!”

“ผมเข้าใจ...ผมเองก็เหลือเวลาอีกไม่มาก ปลัดมีแผนอะไร”

“เราจะปล้นอำเภอ...ฆ่านายอำเภอหินกับผู้กองหาญ!”

หินกับหาญยังไม่รู้ตัวจะมีคนหมายหัวพวกเขาถึงที่ทำงาน มัวเสียใจที่ปกป้องพวกชาวบ้านไม่ได้

“เสียใจกับครอบครัวของคนที่เขาบริสุทธิ์ คนที่เขามางานเลี้ยงต้อนรับเราสองคน”

“ฉันสัญญาว่าจะลากคอพวกมันเข้าคุกให้ได้ เสี่ยภุชงค์ประกาศตัวเป็นเสือชงแล้ว ยังไงมันก็สู้ตาย”

เราเดิมพันกันด้วยชีวิตเพราะฉันก็ต้องล้างแค้นให้พ่อแม่ของฉัน เราเหลือเวลาแค่วันนี้วันสุดท้ายแล้ว”

สีหน้าและน้ำเสียงดุดันของหินทำให้หาญกลัวใจเพื่อนรัก เตือนเสียงเครียด

“แกไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดนะ...”

ooooooo

เหตุยิงกราดกลางงานเลี้ยงฉลองต้อนรับหินกับหาญไม่ได้ทำให้แค่สองหนุ่มเจ้าของงานหนักใจ เปรียวก็กังวลไม่แพ้กันจนต้องระบายกับบัวบานเช้าวันต่อมา

“พี่ห่วงคนบ้านโคกเพราะมันเป็นเขตอิทธิพลเสี่ยภุชงค์ ชาวบ้านไม่เคยรู้มาก่อนว่าเสี่ยภุชงค์คือเสือชง”

“พี่เปรียว...เสือชงกลับมาคราวนี้มันจะเอาตำนานเสือโหดกลับมาด้วยไหม”

“มันกลายเป็นเสือลำบากมันต้องสู้ตาย นี่แหละที่พี่เป็นห่วงพี่หิน...เขาต้องแลกชีวิตด้วยชีวิต!”

หินรู้ดีถึงความห่วงใยของเปรียว นอกจากหมั่นทำอาหารใส่ปิ่นโตมาส่งให้ เธอก็เป็นกำลังใจสำคัญของเขา เปรียวเห็นหน้าหินที่หน้าบ้านก็ยิ้มหน้าบาน ถลามากอดด้วยความคิดถึง

“พี่หิน...ฉันส่งปิ่นโตไปให้พี่เพราะเห็นพี่ทำงานดึกทุกวันจนแทบจะกินจะนอนอยู่บนอำเภอ”

“ก็เพราะปิ่นโตเถานั้นไงพี่ถึงได้รีบกลับมาส่งปิ่นโตเปรียว”

“บ้า...พี่หินนี่พูดอะไรไม่รู้ พี่ต้องดูแลตัวเองนะ ถึงจะมีไอ้ดำไอ้ดินไปอยู่ด้วยพี่ก็ต้องระวังเพราะตอนนี้บ้านโคกมีเสือปล้นอาละวาด มันทำให้คนกลัวกันไปหมด...มันต้องฆ่าพี่ฆ่าพี่หาญเพื่อจบคดีของมัน พี่ตายแล้วมันจะคุมเมืองนี้”

“พี่ยังเชื่อว่าความชั่วต้องแพ้พลังของความดี ธรรมะต้องชนะอธรรม อย่าห่วงพี่เลย...พี่ต้องทำงานหนักเพื่อกำจัดคนชั่วให้มันอยู่ในพื้นที่จำกัดคือคุก!”

เปรียวเอนศีรษะซบไหล่หิน ต่างกอดกันและกัน “เราฝันถึงวันที่จะได้อยู่ด้วยกัน...วันที่แผ่นดินนี้เป็นสีขาว...วันที่เรากำจัดขยะสกปรกออกไปจากบ้านโคก ฉันไม่เคยลืมความฝันของฉันเลย”

“พี่ก็เหมือนกัน พี่จะกำจัดเสือชงเพื่อแก้แค้นแทนพ่อแม่กับพี่สาวของพี่ให้ได้!”

หินกับหาญเตรียมสู้กับพวกเสี่ยภุชงค์ เสี่ยภุชงค์เรียกเหล่าลิ่วล้อมาวางแผนครั้งใหม่เพราะรู้ดีว่าสถานการณ์พวกตนไม่เหมือนเดิม จากผู้ล่า...กลายเป็นผู้ถูกล่า

“หมวดรำพึงกลายเป็นผู้ถูกล่า...เป็นโจรไปแล้ว ปลัดดนัยก็ต้องหนีคดี เราทุกคนต่างก็มีชนักติดหลังจนย้อนกลับไปที่เดิมไม่ได้  ป่านนี้นายอำเภอหินคงรายงานเรื่องของพวกเราแล้ว พวกเรามีอยู่ทางเดียวเท่านั้นคือสู้ตาย!”

หมวดรำพึงต้องหนีการจับกุมหัวซุกหัวซุน ดนัยก็เช่นกันต้องหนีตายเพราะคดียาเสพติด ต่างรับปากร่วมมือเสี่ยภุชงค์เพื่อขจัดเสี้ยนหนามชิ้นสำคัญอย่างหินกับหาญ เสี่ยภุชงค์สะใจมากประกาศกร้าว

“เราต่างมีเป้าหมายเดียวกัน ผมจะทำให้ทุกคนในบ้านโคกรวมถึงลูกเด็กเล็กแดงจดจำชื่อเสือชง...จนวันตาย!”

ooooooo

เสี่ยภุชงค์เหมือนหมาจนตรอกที่ยอมสู้จนตัวตายเวลานี้ สีดากับเหล่รู้ดีจึงคิดหนีก่อนคดีจะสาวถึงตัวในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด เหล่จะหนีกลับบ้านเกิดแต่สีดาเปลี่ยนใจกะทันหัน ยังไม่หนีออกนอกเมืองแต่คิดพึ่งหินในฐานะนายอำเภอคนใหม่กันพวกเธอเป็นพยานแลกกับข้อมูลค้ายาเสพติดของเสี่ยภุชงค์

สีดาเตรียมไปหาหินเต็มที่แต่ต้องชะงักเมื่อเสี่ยภุชงค์โผล่มาที่ร้านเสริมสวยพร้อมแผนการอันน่าตกใจ

“คดีของฉันกำลังจะหมดอายุความ การฆ่านายอำเภอหินกับผู้กองหาญจะเป็นการฟอกตัวเอง ฉันจะเป็นใหญ่ในเมืองนี้ เงินจะซื้อคนชั่วทุกคนเพื่อมาทำประโยชน์ให้ฉัน ฉันจะทำท่าทรายเป็นฉากบังหน้าการค้ายาเสพติดโดยไม่ต้องรอให้นังเปรียวมันโอนที่นาผืนนั้นให้...อีกแค่วันนี้เท่านั้นฉันก็จะหลุดพ้นจากคดีปล้นฆ่า”

“เอ่อ...เสี่ย...เสี่ยจะทำอะไรคะ”

“ฉันจะปล้นอำเภอ ฆ่าคนทุกคนรวมทั้งนายอำเภอหิน ท่าลาด...ตอนตะวันตรงหัว!”

หินกับหาญไม่กลัวเสี่ยภุชงค์ฆ่าวางแผนรับมือร่วมกัน “หมวดรำพึงหนีรอดไปได้ ฉันส่งคนกระจายออกค้นหาทั่วทุกพื้นที่รับผิดชอบที่คิดว่าหมวดรำพึงจะไปพักพิงหลบซ่อน ไอ้หิน...แกได้ข่าวปลัดดนัยหรือยัง”

“ยัง...แต่ฉันเชื่อว่าปลัดดนัยจะต้องย้อนกลับมาที่นี่”

“ปลัดดนัยไม่ใช่คนท้องถิ่น เขาจะกลับมาเพื่ออะไร”

“ล้างแค้น...เพราะถ้าฉันยังไม่เปิดโปงเขาด้วยหลักฐานที่มีอยู่เขาจะเติบโตในราชการผ่านการอวยของเสี่ยภุชงค์ ถ้ามันได้ไปถึงสภาเสี่ยภุชงค์จะลงเลือกตั้งโดยใช้ปลัดดนัยเป็นเครื่องมือทุจริต เรื่องทั้งหมดพังมันต้องแค้นแน่ๆ”

“คดีเสือชงกำลังจะหมดอายุความ เราต้องเร่งหาตัวเสี่ยภุชงค์ ต้องพิสูจน์ให้ได้ว่ามันคือเสือชง...เสือปล้นโหดอำมหิตที่ฆ่าพ่อแม่กับพี่สาวของแก”

หินพยักหน้ารับก่อนทิ้งท้ายเสียงเข้ม “เราต้องจับเสือชงให้ได้!”

ทนายผดุงรับหน้าที่ถอนเงินทั้งหมดของเสี่ยภุชงค์ออกจากธนาคารเพื่อเตรียมหนีหากเกิดเรื่องไม่คาดฝัน แต่ทนายเจ้าเล่ห์กลับกลัวตายคิดทรยศเชิดเงินค้ายาหนีเลยถูกพวกเสี่ยภุชงค์ตามฆ่าอย่างเลือดเย็น

น้ำหวานกับน้ำแข็งเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างแต่ไม่ยอม ไปแจ้งความกับตำรวจเพราะยังเคืองหาญ ปล่อยให้พวกชาวบ้านคนอื่นไปแจ้งและดำเนินการทุกอย่างตามขั้นตอนต่อไป

ooooooo

หาญไม่ละความพยายามจะง้อน้ำหวานแต่เธอไม่เปิดโอกาส น้ำหวานไม่ใจอ่อนเพราะทิฐิ กระทั่งลืมเรื่องหาญไปชั่วขณะเมื่อมีเอกสารสำคัญมาจากกรุงเทพฯถึงหิน ท่าลาด!

เอกสารฉบับนั้นคือผลพิสูจน์ภาพเชิงซ้อนโครงกระดูกของพ่อแม่และพี่สาวของหิน น้ำหวานรีบนำไปให้เขา ร่วมด้วยเปรียวที่ตัดสินใจอยู่เป็นกำลังใจให้หิน

“ในเอกสารระบุผลการตรวจภาพเชิงซ้อนจากโครงกระดูกที่ส่งไปยืนยันว่าเป็นโครงกระดูกของพ่อแม่และพี่สาวของนายอำเภอหินจริงๆ ฉันขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะนายอำเภอหิน”

คำบอกเล่าผลสรุปในเอกสารง่ายๆของน้ำหวานทำให้หินปวดร้าวในอก ภาพในอดีตวนเวียนในหัว

“ผมไม่เคยลืมภาพที่เกิดขึ้นในวันนั้นได้เลย ภาพการปล้นฆ่าพ่อแม่กับพี่สาวของผม ผมรอดมาได้เพราะความกลัว ผมไม่เคยหลุดออกมาจากความหวาดกลัวเลย”

เปรียวสงสารหิน โถมตัวกอดเขา หินจับมือเธอแน่น

“ผมจมปลักอยู่กับมันเหมือนถูกขัง ผมจะถูกปลดปล่อยได้ก็ต่อเมื่อเสือชงตาย!”

“เราต้องทำตามกฎหมายค่ะนายอำเภอ ฉันจะส่งหลักฐานทั้งหมดให้ตำรวจ เราเหลือเวลาอยู่ไม่มาก”

น้ำหวานรีบพูด อยากช่วยเขาเต็มที่ทั้งด้วยเหตุผลส่วนตัวและความถูกต้อง หินซาบซึ้งใจมาก

“ขอบคุณครับคุณหมอที่รีบมาส่งข่าวผม เราต้องหาที่กบดานเสือชงให้พบแล้วกระชากหน้ากากของมัน ออกมา เราต้องหยุดมันให้ได้ วิญญาณของพ่อแม่กับพี่สาวของผมจะได้ไปสู่สุคติ”

หลักฐานแน่นหนาในมือทำให้หินฮึกเหิมจะจับเสี่ยภุชงค์ไปรับโทษตามกฎหมาย ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายวางแผนจะฆ่าเขากับหาญในเวลาเที่ยงตรงของอีกวันด้วยการปล้นที่ว่าการอำเภอ!

สีดาได้ยินทุกอย่าง ตั้งท่าจะผละไปบอกหินแต่เหล่รั้งตัวไว้

“อย่าเจ๊...ถ้าเสี่ยภุชงค์รู้เข้าเราตายแน่ รีบหนีกันเถอะ เราเอาเงินที่ยักยอกใส่กระเป๋าแล้วหนีไปตั้งตัวกันดีกว่า”

“ฉันจะปล่อยให้คุณหินกับคนบริสุทธิ์ตายได้ยังไง ฉันเห็นการตายทุกวันก็จริง แต่ฉันก็ไม่เคยชินกับมัน”

“โธ่คุณสีดาขา...หนีไปตอนนี้ยังอาจรอดนะคะ เหล่หาเรือไว้แล้ว เราหนีลงเรือแล้วค่อยหาทางขึ้นรถเข้ากรุงเทพฯ”

“ฉันต้องไปเตือนคุณหิน!”

ooooooo

สีดาละทิฐิเรื่องเปรียวไปส่งข่าวเรื่องหินกับหาญจะถูกเสี่ยภุชงค์ฆ่า เปรียวไม่โกรธอีกฝ่ายที่มีใจให้หิน แต่นับถือน้ำใจมากกว่าที่ยอมเสี่ยงมาบอกข่าว

เหล่ห้ามสีดาไม่สำเร็จจะขนเงินหนีตามลำพังแต่ไม่ทันก้าวออกจากร้านก็ถูกคนของเสี่ยภุชงค์ฆ่า สีดากลับมาเห็นร้องไห้โฮ เสียใจมากที่ช่วยสาวใช้คนสนิทไม่ได้

เสี่ยภุชงค์พร้อมลิ่วล้อคนสำคัญอย่างหมวดรำพึงและดนัยบุกปล้นที่ว่าการอำเภอตรงเวลาที่สีดาบอกเปรียว แต่บุกเข้าด้านในไม่ได้เพราะพวกหินกับหาญต้านไว้ ก่อนต้องแยกย้ายกันคนละทิศละทางเมื่อเห็นว่าสถานการณ์เสียเปรียบ หินกับหาญเลยแยกกันไปตามจับ

หินตามล่าเสี่ยภุชงค์หรืออดีตเสือชงถึงป่าละเมาะ

“เวลาของแกหมดแล้วเสือชง วันนี้เป็นวันสุดท้าย อายุความคดีปล้นฆ่าของแกหมดวันนี้”

“ยังมีเวลาอีกหลายชั่วโมง...ถึงตอนนั้นก็ไม่มีนายอำเภอหินแล้ว ใช่...ฉันคือเสือชง...เสือร้ายในอดีตที่ปล้นฆ่าพ่อแม่ของแก ข่มขืนฆ่าพี่สาวแก กวาดเงินค่าขายข้าวของพ่อแม่แก ฉันนี่แหละ...เสือชงที่ปล้นฆ่าโคตรเหง้าของแก!”

ขาดคำสมุนสองคนของเสี่ยภุชงค์ก็โผล่มาจะยิงแต่หินตั้งตัวทันยิงแสกหน้ากลับตายคาที่ทั้งคู่ เสี่ยภุชงค์ตาเหลือกกระโจนหนีไม่คิดชีวิต หินรีบตามติดหวังจับเป็นให้ได้

เปรียวตามล่าดนัยซึ่งแยกหนีไปอีกทางถึงริมคลองใกล้ศาลเจ้าพ่อลานทุ่ง ดนัยใช้ความได้เปรียบของร่างกายผู้ชายล็อกคอเธอจากด้านหลังพร้อมเผยความจริงที่เก็บมานาน

“เธอคงอยากรู้ใช่ไหมว่าแม่ของเธอตายยังไง ที่จริงฉันก็ไม่ได้คิดจะข่มขืนแม่เธอหรอก ถ้าแม่ของเธอไม่ตามเธอไปที่บ้านฉันคืนนั้น...ฉันเป็นคนฆ่าแม่แก้วเอง แม่เธอไม่ยอมทำตามคำสั่งของฉันเพราะรักลูก”

ดนัยยิ้มไม่สะทกสะท้าน สภาพเหมือนคนมีปัญหาทางจิต เปรียวแค้นมากตั้งท่าจะล้างแค้นให้แม่แต่ถูกเขาล็อกคอแน่น หวิดเสียท่าแล้วถ้าจระเข้แถวนั้นจะไม่หิวโซและคาบเขาไปเป็นอาหาร!

หาญตามไปจัดการหมวดรำพึงเกือบถูกแทงตายหากไม่ไหวตัวทันจับตายเขาได้ น้ำหวานตามมาด้วยความเป็นห่วงและถือโอกาสให้อภัยเรื่องที่เขาโกหก

เปรียวตามไปช่วยหินทันเห็นเขาจ่อปืนขู่ให้เสี่ยภุชงค์หรืออดีตเสือชงมอบตัว

“เหลือเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมง คดีปล้นของเสือชงก็จะหมดอายุความแล้วแต่ตอนนี้...ฉันจับแกได้แล้ว แกฆ่าพ่อแม่กับพี่สาวของฉัน ไม่ใช่แค่ปล้นเงินขายข้าวแต่แกจงใจฆ่าล้างโคตรพวกเรา เพราะแกโกรธที่พ่อของฉัน กลับตัวเป็นคนดี”

“ฉันทำตามกฎของโจร ใครที่เข้ามาในดงเสือแล้วจะไปเป็นแมวไม่ได้ ฉันทำผิดอยู่อย่างคือปล่อยให้แกรอดไป”

“แต่ฉันก็ยังไม่ตาย ยังไงฉันก็ฆ่าแกจนได้ ถ้าวิญญาณของพ่อแกยังอยู่แกบอกเขาด้วยว่าแก...แก้แค้นไม่สำเร็จ เพราะยังไงเสือชงก็คือเสือชง...ขุนโจรร้อยศพตัวจริง!”

จบคำก็จะยิงหินแต่อีกฝ่ายหมุนตัวหลบทันและเป็นฝ่ายวิสามัญอดีตเสือชงตายคาที่ เปรียวถลามากอดหินแน่น

“พี่หิน...มันจบแล้ว...เสือชงตายแล้ว พี่ล้างแค้นให้พ่อแม่กับพี่สาวของพี่สำเร็จแล้ว”

เรื่องราวทุกอย่างจบลงด้วยดี หินกับหาญรับตำแหน่งนายอำเภอและผู้กองคนใหม่ของบ้านโคกอย่างเป็นทางการหลังจากนั้น ท่ามกลางความยินดีของพวกชาวบ้านที่จะได้อยู่อย่างสงบสุข ไม่มีอิทธิพลเสี่ยภุชงค์ทำให้คับแค้นใจอย่างที่ผ่านมา...

ooooooo

– อวสาน –


ละครเพลงรักเพลงปืน ตอนที่ 15(ตอนจบ) อ่านเพลงรักเพลงปืน ติดตามเพลงรักเพลงปืน ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย กฤตฤทธิ์ บุตรพรม,ทัศนียา การสมนุช 25 เม.ย. 2562 07:28 2019-04-29T01:02:34+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ