ข่าว

วิดีโอ



ซีรีส์ลูกผู้ชาย เรื่อง "เพชร"

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ไผ่พญา โมนะ

กำกับการแสดงโดย: แมน เมธี

ผลิตโดย: บริษัท เมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: รังสิ สานกิ่งทอง, อิษยา ฮอสุวรรณ

เพชรถูกตี๋ไล่ออกจึงไปสมัครงานที่อู่แห่งใหม่ เพชรมีฝีมือทำงานอย่างขยันขันแข็งและซื่อสัตย์ต่อลูกค้าจนเถ้าแก่ใหม่ชมว่าฝีมือใช้ได้และตรงไปตรงมาดี

แต่เถ้าแก่ก็ถูกตี๋ยุยงเป่าหูว่าเพชรถูกไล่ออกเพราะขโมยของในอู่ เถ้าแก่ยังเสียดายฝีมือของเพชร

“ฝีมือระดับมันมีถมเถไปครับ รับมันเข้ามาเดี๋ยวก็ปวดหัวเปล่าๆ วันไหนของหายจับมือใครดมไม่ได้เถ้าแก่ก็อย่าหาว่าผมไม่เตือนก็แล้วกัน นิสัยชอบทำอะไรลับลมคมใน หน้าซื่อใจคดไม่รู้คุณคน ถ้าผมรู้ไม่ทันคงโดนอีกเยอะ”

“ขนาดนั้นเลยเหรอ”

“นี่ผมว่าจะไปลงบันทึกประจำวันไว้ เผื่อมันก่อเรื่องกับใครอีกตำรวจจะได้เอาตัวมันเข้าคุกได้ง่ายหน่อย” เป่าหูจนเถ้าแก่หลงเชื่อแล้ว ตี๋บอกว่า “เพื่อความสบายใจน่ะครับว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับอู่ผม มันสร้างเรื่องที่นี่ยังไม่พอ ยังจะไปทำความลำบากใจให้เถ้าแก่อีก คงคิดว่าเถ้าแก่โง่หลอกง่ายๆมั้ง ไอ้นี่นี่มันเลวครบเครื่องจริงๆ”

ตี๋ยิ้มเยาะเมื่อเป่าหูเถ้าแก่จนหลงเชื่อ ส่วนณรงค์ที่แอบฟังอยู่ก็ยิ้มสะใจ

เพียงเย็นวันนั้นเถ้าแก่ก็เรียกเพชรไปบอกว่าเข้าใจใช่ไหมว่าตนลำบากใจแค่ไหน เพชรเข้าใจบอกว่าเถ้าแก่รับตนเข้าทำงานก็คงมองหน้าเฮียตี๋ไม่ติดเหมือนกัน

เถ้าแก่เปิดทางให้เพชรไปหาอู่ใหม่ที่ขาดช่าง และให้เงินค่าแรงที่ทำมา เพชรไม่รับบอกว่าแค่เถ้าแก่ให้โอกาสตนแสดงฝีมือก็ขอบคุณแล้ว

เมื่อเพชรลุกขึ้นลา เถ้าแก่มองตามพึมพำอย่างเข้าใจไม่ได้ว่า

“ไอ้ตี๋มันเกลียดคนอย่างลื้อได้ยังไงวะเพชร”

เพียงเย็นวันเดียวกันณรงค์ก็เยาะเย้ยศักดิ์ว่าได้ข่าวว่าหลานชายสุดที่รักโดนถีบออกจากอู่ใหม่เสียแล้ว อยากช่วยกันเหลือเกิน ไม่ตามไปดูใจหน่อยหรือ

“เอ็งรู้ได้ไง”

“รู้ก็แล้วกัน ในเมื่อน้าก็รู้ว่าเฮียตี๋เขาจะเอาเรื่องเพชรให้ถึงที่สุด น้าก็ยังดื้อพามันไปฝากงานอีก หาเรื่องจริงๆ”

โต้งทนไม่ได้ด่าลอยๆว่าคนออกไปแล้วยังตามจองเวรอะไรกันนักหนา แม่ง...ไม่แมนเลย ณรงค์ตะคอกว่าเอ็งว่าใคร โก้แทรกขึ้นว่า

“ก็ว่าไอ้พวกหมาบ้า ดีแต่ไล่แว้งกัดคน จนข้าจะหมดความอดทนอยากเตะปากหมาว่ะ”

“มึงวอนเหรอ...เอาไง...เอาไง”

โก้เสียงแข็งว่าก็แล้วไง กูก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน ณรงค์เลยชักแหยง ดีแต่ศักดิ์บอกให้โก้กับโต้งพอแล้ว ณรงค์กร่างขึ้นมา ขู่ว่าระวังเถอะช่วยกันดีนัก ทำอย่างนี้เท่ากับท้าทายเฮียตี๋ ศักดิ์แทรกว่า...

“ข้าไม่คิดท้าทายใคร แค่อยากให้คนเห็นว่ามันมีฝีมือไม่ได้เป็นขี้ขโมยตามขี้ปากใคร”

“น้าศักดิ์พูดถึงใคร” เสียงตี๋แทรกเข้ามาอย่างไม่พอใจ ศักดิ์ไม่ตอบก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ แต่ณรงค์ยุว่า ที่นี่มีแต่ตนกับคุณตี๋ที่เห็นความเลวของเพชร น้าศักดิ์คงไม่ได้หมายถึงคนอื่น

“ถ้าผมจะเห็นใจมันบ้างมันเสียหายตรงไหน” ศักดิ์ถามตี๋อย่างไม่หวั่นไหว

ตี๋พาลว่าการที่ศักดิ์พาเพชรไปฝากงานที่อื่นและถ้าเพชรทำเรื่องชั่วอีกมันก็ลามมาถึงที่นี่ด้วย ขู่ว่าตอนนี้เพชรเป็นคนนอกคอก เมื่อศักดิ์ยังทำงานที่นี่ก็เกรงใจตนหน่อยก็ดี

ศักดิ์หวานอมขมกลืน บอกว่าตนเข้าใจถามว่าแล้วคุณตี๋หาหลักฐานว่าเพชรขโมยของได้หรือยัง ตี๋ตวาดถามว่า

“จะเอายังไงนายศักดิ์ ผมเป็นเจ้าของอู่ จะไล่ใครออกยังไงก็ได้รู้ใช่ไหม”

ศักดิ์บอกว่าเฮียตงเป็นคนให้โอกาสตน ทำให้ตนมีอาชีพ บุญคุณของท่านตนไม่มีวันลืม ตี๋ถามว่าพูดอย่างนี้ แล้วคิดว่าเตี่ยจะช่วยได้หรือ

“ผมยังเชื่อในความยุติธรรมของเฮียตงครับ ท่านคงไม่ฟังความข้างเดียวแน่ๆ” ตอบเรียบๆแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่ออย่างไม่แคร์

“ปากดีแบบนี้ถึงเวลาโดนไล่ออกจริงๆก็อย่าโอดโอยแล้วกัน” ณรงค์สำทับแล้วเดินตามตี๋ไป

เพชรหลบแอบฟังอยู่มุมหนึ่ง เขาถอนใจไม่อยากให้ใครเดือดร้อนเพราะตนอีก เมื่อไปเจอกันในชุมชนเพชรบอกศักดิ์ว่า  น้าไม่ควรถูกไล่ออกเพราะตน ไม่คุ้มกับที่ครอบครัวน้าต้องเดือดร้อน

ศักดิ์ไม่สนใจเรื่องของตัวเองแต่กลับห่วงเพชรถามว่าออกจากอู่แล้วจะไปทำอะไร เพชรบอกว่าจะไปขับรถส่งของต่างจังหวัด ศักดิ์บ่นว่าเสียดายฝีมือ

“ยังไงฝีมือผมมันก็อยู่กับผม ไม่มีใครขโมยไปได้หรอกน้า วันไหนที่เป็นวันของผม ถ้าผมมีโอกาสอีกผมจะทำให้ดีที่สุดอีกครั้ง ผมมีฝีมือ มีสมอง มีกำลัง ผมไม่เคยกลัว”

โก้ชมว่าพูดเข้าท่าจริงๆ โต้งก็ว่าโคตรหล่อเลย ทุกคนยิ้ม ทั้งชื่นชมและขำ แต่ศักดิ์นิ่งคิด  ยังเป็นห่วงและอยากช่วยเพชร

ooooooo

วันนี้ณรงค์กระหยิ่มยิ้มย่องกลับบ้าน จิตราถามว่ามีข่าวดีอะไรหรือ

“เรื่องความฉิบหายของไอ้เพชรไงล่ะแม่ ไม่มีอู่ไหนรับมันทำงานเลย” จิตราสมน้ำหน้า สะใจ “มันต้องโดนหนักกว่านี้ต่างหากล่ะแม่ เอาให้สมกับที่มันเป็นก้างขวางคอผมกับคุณปริม”

“ลูกจะทำยังไงกับมันต่อไป”

“ผมคิดไว้แล้วครับ” ณรงค์ยิ้มร้าย พอดีวุธเข้ามา ณรงค์ถามทันที “ได้เรื่องไหมวะ”

“แน่นอนพี่!!” วุธพยักหน้าอวดโอ่

จิตราถามว่ามีอะไร จะทำอะไรให้แม่ช่วยไหม ณรงค์บอกว่าอยากช่วยจริงๆก็ขอค่าแรงให้ลูกน้องตนก่อนได้ไหม จิตราหน้าเจื่อนถามว่าแม่จะไปหาจากไหนล่ะ?

ooooooo

คืนนี้เพชรจะออกไปขับรถส่งของวันแรกแล้ว ย่าพุดกรองบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงย่าอยู่กับพิมได้และเตือนเพชรให้ขับรถดีๆ กลางคืนถ้าเลี่ยงได้ก็เลี่ยงเพราะอันตราย

พิมบ่นไม่พอใจที่เถ้าแก่หูเบาฟังคนใส่ร้ายเพชรจนต้องออกจากงาน

“อย่าเสียใจเลยนะหนูพิม จำที่ย่าสอนไม่ได้หรือ อุปสรรคไม่ใช่เรื่องใหม่ ถ้าใจเราไม่ท้อทุกอย่างอยู่ที่ใจ ยังไงพี่จะสู้ใหม่เพื่อให้มีอู่ของตัวเองให้ได้”

“หนูพิมจะทำขนมช่วยอีกแรงจ้ะ พี่เพชรจะได้เป็นเจ้าของอู่เร็วๆ”

ทั้งย่า เพชร และพิม ล้อมวงกินข้าวกันอย่างมีความสุข

คืนนี้เพชรไปที่บ้านเช่าของรินทร์กับแก้วตา เพชรเล่าเรื่องราวของตนให้แก้วตาฟัง แก้วตาถามว่าจะให้พี่ชาญวิทย์ไปช่วยการันตีให้ไหมจะได้ไม่ต้องไปขับรถไกลๆ หายไปสองสามวันอย่างนี้ เดี๋ยวรินทร์คิดถึงอกแตกตาย เลยถูกรินทร์ด่าแก้เขิน แต่บอกเพชรว่าถ้าเขาอยากทำตนก็คงได้แต่ให้กำลังใจและเป็นห่วง

“พี่จะดูแลตัวเองให้ดีไม่ทำให้รินทร์เป็นห่วงนะ ...ถึงงานนี้จะไม่ใช่งานในฝัน แต่ในเมื่อมันเลือกไม่ได้ ปากท้องก็ต้องมาก่อนความฝัน”

“รินทร์เข้าใจจ้ะ”

“พี่ไม่รู้ว่าต้องทำงานนี้อีกนานแค่ไหน แต่ถ้ามันยังไม่มีทางเลือกพี่ก็ต้องสู้ทุกอย่าง แต่ไม่ว่าอะไรจะยาก

จะง่าย...แค่ได้รู้ว่ามีคนให้กำลังใจอยู่ มันก็...มันก็ดีมากๆแล้ว”

รินทร์เขิน บอกว่ารู้สึกดีที่ตนมีความหมายกับใครสักคน...แล้วต่างยิ้มให้กันอย่างใจตรงกัน...

เมื่อเพชรไปที่บริเวณลานจอดรถขนของ รินทร์ก็หิ้วปิ่นโตไปให้บอกว่าเป็นมื้อกลางวันกับมื้อเย็น ตนทำแต่ของทอดมาจะได้ไม่บูดง่าย กำชับให้เพชร

ขับรถดีๆ เพชรถามแซวว่า “นี่สั่งใช่ไหม”

“ถ้าสั่งแล้วจะฟังไหมล่ะ” รินทร์ถามเขินๆ

“เชื่อฟังยิ่งกว่าเจ้านายอีก”

รินทร์หัวเราะเขิน พอดีเด็กติดรถมาบอกว่าพร้อมออกเดินทางแล้ว เพชรบอกรินทร์ว่าไม่ต้องห่วงนะ ยื่นปิ่นโตให้เด็กติดรถเอาไปไว้ที่รถ

รินทร์ยืนโบกมือส่งเพชรจนรถลับตา จึงกลับด้วยสีหน้าเป็นห่วง

ooooooo

ศักดิ์คิดหาทางช่วยเพชร ไปขอครูหมายให้มาช่วยพูดกับเฮียตงว่าเพชรไม่ได้ขโมยของอย่างที่ถูกกล่าวหา ครูถามว่าเฮียตงจะเชื่อหรือว่าเพชรถูกณรงค์แกล้ง

“จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่เถอะครู แต่อย่างน้อยเฮียเขาต้องรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่อู่บ้าง ก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ไปกว่านี้”

“บอกตรงๆนะศักดิ์ ข้าก็ไม่แน่ใจหรอกว่าข้าจะช่วยไอ้เพชรให้กลับมาทำงานที่อู่ได้อีก แต่ข้ายืนยันกับเฮียตงได้ว่ามันไม่มีนิสัยอย่างนั้น”

ศักดิ์บอกว่าแค่นั้นก็ดีแล้ว ขอแต่ให้เฮียฟังพวกเราบ้างเท่านั้น

แต่ทั้งสองเข้าไม่ถึงเฮียตงเพราะถูกหลินมาสกัดไล่ให้กลับไปเลย ครูหมายขอโอกาสเพราะอย่างน้อยเฮียเจ้าของอู่จะได้รับรู้บ้าง หลินยืนกรานไม่ให้พบ และไม่ต้องมาพยายามอีก ปรามว่า

“แกอย่าคิดว่าอยู่กับเฮียมานานแล้วฉันจะให้แกออกไม่ได้นะไอ้ศักดิ์ อยากตามไอ้เพชรออกไปอีกคนหรือไง”

หลินพูดใส่หน้าครูหมายกับศักดิ์แล้วสะบัดเดินเข้าบ้านไปเลย

ศักดิ์มองตามหลินแล้วหันมองครูหมายอย่างสิ้นหวัง ครูหมายบอกศักดิ์ว่า

“ถึงขนาดนี้แล้ว เอ็งอย่าหวังเลยไอ้ศักดิ์ แม้แต่จะพูดเขายังไม่เปิดโอกาสเลย”

ooooooo

หลินกลับมาที่ห้องนั่งเล่นที่จิตรานั่งอยู่ก่อนแล้ว จิตราถามว่าพวกนั้นมาข่มขู่คุณหลินหรือเปล่า หลินยิ้มเยาะว่าไม่มีทาง ตนไล่ตะเพิดไปหมดแล้ว

หลินคุยว่าตนรู้ทันว่าพวกนั้นต้องมาอ้อนวอนขอให้หัวขโมยนั่นกลับมาทำงานอีกแน่ จิตรายุว่าอย่าใจอ่อนเด็ดขาด อวดอย่างมีแผนว่า ณรงค์จ้างเด็กๆให้กันพวกนี้ออกไปห่างๆแล้วก็ยังตามมากวนได้อีก หลินอุทานว่า “โถ...ไม่น่าจะต้องเสียเงินเสียทองเลย”

“ก็เพื่อความสบายใจของคุณหลินกับเฮียตงน่ะค่ะ แค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”

จิตราชำเลืองกระเป๋าเงินของหลินอย่างมีความหวัง แต่หลินแค่ยิ้มไม่มีทีท่าจะหยิบเงินจากกระเป๋า

แต่พอจิตรากลับถึงบ้าน ณรงค์ถามทันทีว่าแม่กล่อมคุณหลินสำเร็จไหม จิตราคุยหน้าบานว่ามีเหรอจะไม่สำเร็จ พลางหยิบซองเงินออกมายื่นให้ณรงค์ ถามว่าจะไม่บอกแม่จริงๆหรือว่าจะทำอะไรไอ้นั่น

ณรงค์ยิ้มแต่ยังไม่บอก พอวุธเข้ามาก็ถามว่า “ไอ้เพชรมันไปอยู่อู่ไหน”

“มันไม่ได้ทำงานอู่แล้วพี่ มันไปขับรถส่งของ ออกไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว...แล้วเราจะเอายังไงต่อพี่ จะเล่นมันยังไง” วุธมองหน้าณรงค์รอคำตอบ แต่ณรงค์ยังไม่ตอบ

เพชรขับรถไปพักกลางวันที่ศาลาริมทาง เอาปิ่นโตออกมากินข้าวเที่ยงกัน ปรากฏว่าทั้งปิ่นโตจากที่บ้านและจากรินทร์เป็นปลาสลิดทอดเหมือนกัน เด็กรถสังเกตเพชรแซวว่าพี่เพชรกินแต่ปิ่นโตสาวๆนะ มันอร่อยกว่าตรงไหน เด็กรถสองคนคุยกันเองแต่แซวเพชรว่า อร่อยกว่าตรงที่กินไปเห็นหน้าคนทอดไปไง

“ของแบบนี้มันเห็นด้วยใจ” เพชรพูดหน้านิ่งจนเด็กทั้งสองเงียบ กินข้าวต่อ เพชรหยิบปลาสลิดมาแกะจะกิน มองปลาแล้วยิ้มนึกถึงคนทอด... “กว่าจะทอดเสร็จ คงหน้ามันแย่เลยสิ”

เพชรขับรถไปส่งของ จากสินค้าที่เต็มรถค่อยๆลดลงเหลือแค่อย่างสองอย่าง เพชรมองสินค้าที่เหลืออย่างพอใจ...มีกำลังใจ

พุดกรอง พิม และรินทร์ไปเยี่ยมไกรสรที่มูลนิธิ ไกรสรพูดอย่างมีความหวังว่าถ้าตนหายดีเมื่อไหร่คงไปช่วยส่งขนมได้บ้าง รินทร์ถามว่าไม่กลับไปทำงานที่อู่หรือ ลุงยังมีฝีมือนะ

ไกรสรพึมพำว่าสภาพตนอย่างนี้ใครเขาจะรับ หยิบจับอะไรก็ลำบากมันจะไปทำอะไรได้ รินทร์ให้กำลังใจว่าลองไปทำกายภาพบำบัดดู ตนเชื่อว่าลุงต้องกลับมาเหมือนเดิมได้ ย่าพุดเสริมว่าถึงไม่เหมือนเดิมแต่ยังไงก็ต้องดีกว่าเดิม พิมเห็นด้วย รินทร์บอกว่าตนจะไปติดต่อเจ้าหน้าที่ให้ ทางนี้เขาคงมีช่องทางแน่ๆ

พูดแล้วรินทร์ลุกไปเลย ไกรสรพึมพำว่ามันยุ่งได้ทุกเรื่องเลย พิมติงว่าพี่รินทร์ยุ่งเพราะรักและหวังดีกับพ่อ ย่าพุดเสริมทันทีว่า

“เห็นไหมสร มีแต่คนเอาใจช่วยเอ็งทั้งนั้น แค่เอ็งรับความหวังดี พวกข้าก็ดีใจกันทั้งบ้านแล้ว”

ไกรสรฟังแล้วคิดตาม มองแม่กับพิมอย่างเข้าใจ

ooooooo

ณรงค์เอาวุธไปฝากทำงานที่อู่เฮียตง สอนวุธด่ากระทบพวกศักดิ์ โก้กับโต้งที่อยู่แถวนั้นว่า

“มือไม้อ่อนอย่างนี้ถูกแล้วไอ้วุธ แล้วก็อย่ากินบนเรือนขี้รดหลังคาเหมือนไอ้คนบางคนก็แล้วกัน ไม่งั้นจะโดนเฉดหัวไล่อย่างกับหมาเลย ใช่ไหมน้าศักดิ์”

เห็นศักดิ์ไม่สนใจก็พูดยั่วยุเย้ยหยันว่า

“อุตส่าห์แบกหน้าไปขอความเห็นใจเถ้าแก่ถึงบ้าน แล้วโดนไล่กลับมาแบบนี้ เป็นผมคงอายแทบแทรกแผ่นดินหนีไปแล้วล่ะ”

ศักดิ์โมโหบอกว่าตนไม่ได้ทำเรื่องเลวๆถึงต้องอาย โก้ผสมโรงว่าแต่บางคนทำเรื่องเลวก็ยังไม่เห็นอายเลย โต้งรับลูกว่านั่นสิ ณรงค์หันเล่นงานว่าระวังปากให้ดี เผลอๆจะโดนไล่ออกยกแก๊งสักวัน

“ถ้าเอ็งหมายถึงข้าด้วย เอ็งก็คิดผิดแล้วล่ะไอ้รงค์ วันไหนข้าอยากออกก็ออกเองไม่ต้องรอใครไล่” ณรงค์ท้าว่างั้นก็ออกเสียวันนี้เลยสิจะรออะไร ศักดิ์สวนทันควันว่า “ก็รอดูความฉิบหายของไอ้พวกสอพลอไง”

ณรงค์ยิ้มยโส บอกว่าไม่ต้องห่วง ตนรู้ว่าต้องอยู่ยังไง ประชดว่าน้านั่นแหละดูแลตัวเองให้ดีเพราะตนไม่เห็นเงาหัวน้าแล้ว แล้วสั่งวุธว่า “นอกจากข้ากับเฮียตี๋ เอ็งก็ไม่ต้องไหว้ใครนะไอ้วุธ” แล้วพาวุธเดินกร่างไป

โก้ถามศักดิ์ว่าทนฟังมันได้ยังไง ศักดิ์บอกว่าฟัดกับมันเดี๋ยวก็บ้าไปด้วย ปล่อยมันบ้าไปคนเดียวเถอะแล้วเร่งให้ทำงานกัน พอโก้กับโต้งไปทำงานต่อ ศักดิ์ก็รำพึง...

“ไอ้อ่อง เอ็งไม่อยู่ลูกเอ็งมันเป็นเสียอย่างนี้ไปแล้ว ข้าเศร้าแทนเอ็งจริงๆ”

ooooooo

คืนนี้ทรงชัยกลับบ้านอย่างอารมณ์ขุ่นมัว

ปริมถามว่าพ่อเป็นอะไร ทรงชัยบอกว่าถูกพวกนั้นเอาผู้หญิงอย่างว่ามาย้อมแมวขายเลยถูกไล่ตะเพิดไปแล้ว

ปริมถามว่าพ่ออยากได้พวกหน้าใหม่ใช่ไหม แล้วแนะนำไปที่ร้านอาหารที่รินทร์ร้องเพลง ทรงชัยซุ่มดูรินทร์ร้องเพลงอยู่กับผู้จัดการร้านที่มุมหนึ่ง รินทร์รู้สึกผิดปกติแต่เห็นไม่ชัดว่าเป็นใคร คืนนี้กลับบ้านแล้วก็ยังกังวลจนแก้วตาถามว่าเป็นอะไร

พอรินทร์เล่าให้ฟัง แก้วตาก็ปลอบว่าคงเป็นแค่ลูกค้าธรรมดา ถามหยอกว่าเพราะพี่เพชรไม่อยู่ใช่ไหมเธอเลยรู้สึกไม่ปลอดภัย ถามว่าจะให้พี่ชาญไปดูแลระหว่างพี่เพชรไม่อยู่เอาไหม รินทร์ติงว่าพี่ชาญไม่ได้กินเงินเดือนตนจะให้มาดูแลได้ไง ตัดบทว่าตนอาจคิดมากไปเองจริงๆ รีบไปนอนดีกว่าพรุ่งนี้จะได้รีบตื่นแต่เช้าไปซื้อของทำกับข้าวให้พี่เพชร

“นึกว่าจะมาทำกับข้าวใส่บาตรเสียอีก”

“ยัยบ้า!!” รินทร์ด่าแก้เขินแล้วพยายามไม่คิดเรื่องนี้อีก

แต่ที่หน้าบ้านนั่นเอง มีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งมาจอดซุ่มดูคนในบ้านอยู่ ก่อนที่จะขี่กลับไป

รุ่งเช้า...รินทร์ถือตะกร้ากลับจากจ่ายตลาด ขณะกำลังจะเข้าบ้านก็มีรถแฉลบเข้ามาจอด แล้วชายฉกรรจ์สองคนก็ลงจากรถตรงมาบอกรินทร์ว่า

“คุณรินทร์ครับ เสี่ยเชิญคุณไปกินข้าวที่บ้าน คุณสะดวกนะครับ”

รินทร์ถามว่ารู้จักชื่อตนได้ยังไง แล้วเสี่ยอะไรนั่นตนก็ไม่รู้จัก มันบอกว่าเดี๋ยวก็รู้จัก ยังพูดสุภาพว่า

“ไปด้วยกันนะครับ”

“ฉันไม่ไป”

รินทร์จะหลบเข้าบ้าน ชายทั้งสองก็กลายเป็นคนร้ายทันที มันดักไม่ให้รินทร์เข้าบ้าน รินทร์จึงเอาผักสดและของที่ซื้อมาจากตลาดขว้างใส่มันแล้ววิ่งหนี มันวิ่งไล่ล่าทันที รินทร์อาศัยความชำนาญทางวิ่งหลบไปตรอกนั้นตรอกนี้แต่ก็หนีไม่พ้น ถูกมันชกท้องจนหมดสติแล้วมันก็แบกรินทร์ไปที่รถ

เพชรกลับจากส่งของก็มาหารินทร์ที่บ้านทันที เห็นผักและข้าวของกระจายเต็มหน้าบ้านก็เอะใจตะโกนเรียกรินทร์ แก้วตาออกมาบอกว่ารินทร์ไปซื้อของที่ตลาดยังไม่กลับ แต่พอเห็นสภาพที่หน้าบ้านก็ตกใจ แต่ไม่รู้จะไปตามรินทร์ที่ไหน

รินทร์ถูกแบกมาที่รถ พอรู้สึกตัวรินทร์ก็ดิ้นสุดชีวิตไม่ยอมขึ้นรถ และร้องขอความช่วยเหลือ

เพชรกับแก้วตาได้ยินเสียงรินทร์ร้องจึงวิ่งมาตามเสียงเห็นรินทร์กำลังจะถูกยัดเข้ารถ เพชรพุ่งเข้าตะลุมบอนนักเลงทันที แก้วตาคว้าไม้จากข้างทางช่วยกระหน่ำพวกมันอีกคนจนพวกมันขึ้นรถขับหนีไป

ที่แท้มันคือลูกน้องเสี่ยทรงชัย มันกลับไปมือเปล่าถูกเสี่ยด่าว่าไอ้บ้านั่นตัวเดียวยังจัดการไม่ได้หรือ

“มันเป็นมวยครับเสี่ย แล้วยังจะเพื่อนนังผู้หญิงอีกคนมันทุบเอา...ทุบเอา”

“พวกมึงมันสวะ ไปไกลๆหน้ากูเลย”

พอลูกน้องจะออกไป ปริมเรียกไว้ถามว่าคนที่มาช่วยเป็นมวยหรือ มันบอกว่าใช่แต่ไม่รู้ว่าเป็นแฟนหรือเปล่า ได้ยินเรียกพี่เพชร...พี่เพชร เสี่ยทรงชัยชะงักถามปริมว่า

“ลูกรู้จักไอ้นั่นใช่ไหม”

“ค่ะ...พ่ออย่าทำอะไรเขานะคะ” เสี่ยถามว่าทำไม “ปริมรักเขา...ถ้าพ่อยังอยากได้นังรินทร์ ปริมจะหาทางนะคะพ่อ แต่อย่าทำร้ายเพชร...นะคะพ่อ”

เสี่ยทรงชัยเดินออกไปไม่ตอบ ปริมมองตามพ่ออย่างกังวล

 เพชรช่วยรินทร์แล้วพากลับบ้าน บอกว่าตนจะขอลางานกับเถ้าแก่สักสองวันเพราะกลัวพวกนั้นจะย้อนกลับมาอีก รินทร์บอกไม่ต้องห่วง ตนก็คงจะไม่ไป ร้องเพลงสักสองสามวันเพราะไปในสภาพนี้คงไม่น่าดู แต่เมื่อเพชรยังเป็นห่วง รินทร์บอกว่าเห็นทีตนจะต้องเปลี่ยนที่ทำงานใหม่เป็นที่โรงแรมใหญ่ๆน่าจะปลอดภัยกว่า เพชรบอกว่าตนเข้าใจว่ารินทร์รักงานร้องเพลงมาก ตนคงห้ามไม่ได้ และเชื่อการตัดสินใจของเธอ

ปริมไม่วางใจ จึงไปหาเพชรที่บ้านถามว่าเขาย้ายที่ทำงานแล้วหรือเผื่อตนจะตามเอารถไปให้ซ่อมได้ถูกเพชรบอกว่าตนไม่ได้ทำงานอู่แล้ว ตอนนี้ไปขับรถส่งของต่างจังหวัด ปริมปรารภว่าคงเหนื่อยแย่และต่อไปเราคงพบกันยากขึ้นอีก หว่านล้อมว่า

“ปริมรู้ว่าคุณเพชรไม่ยอมรับความช่วยเหลือง่ายๆ แต่ถ้าคุณเพชรไม่มีทางอื่นก็ขอให้นึกถึงปริมนะคะ”

“ผมมีเรื่องนึงไม่รู้ว่าคุณปริมพอช่วยเหลือได้ไหม” ปริมดีใจถามว่าอยากให้ช่วยเรื่องอะไร “คุณปริมพอจะรู้จักร้านอาหารในโรงแรมดีๆที่ไหนบ้างไหมครับ”

ปริมตื่นเต้นนึกว่าเพชรจะชวนไปกินอาหารด้วยกัน แต่พอเพชรบอกว่าตนอยากหาร้านให้รินทร์ไปร้องเพลง เพราะร้านเก่าดูอันตรายไปหน่อย ตนเป็นห่วง ปริมก็หน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชา นึกแค้นในใจว่า

 “ฉันช่วยแกแน่นังรินทร์...ช่วยให้แกออกไปจากชีวิตเพชรเร็วขึ้นไง!”

ปริมนิ่งงัน เอามือจับที่หัวใจตัวเองรู้สึกเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา...ปริมรู้สึกถึงความผิดปกติของตัวเองอีกครั้ง

ooooooo

วุธบอกณรงค์ว่าเด็กรถบอกว่าเพชรกลับมาแล้ว ถามว่า “พี่จะเริ่มแผนของเราเลยไหม” ณรงค์ถามว่าวุธไปรีบสนิทกับเด็กรถแล้วใช่ไหม วุธบอกเรียบร้อยแล้ว ณรงค์ยิ้มสะใจว่าคราวนี้เพชรไม่ได้ผุดได้เกิดแน่

แผนการของณรงค์กับวุธคือเอายาเสพติดไปไว้ที่รถเพชรนั่นเอง!

เพชรขับรถไปตามปกติ เขาเห็นห่อกระดาษเล็กๆตกอยู่ก็นึกว่าเป็นของส่วนตัวของเด็กรถจึงไม่ได้สนใจ แต่ขับรถไปได้ระยะหนึ่งเห็นข้างทางมีเหตุการณ์ผิดปกติ เพราะมีชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลังรุมชายวัยกลางคนที่ข้างทาง จึงสั่งเด็กรถให้โบกรถไปหาป้อมตำรวจที่เพิ่งผ่านมา ส่วนตัวเองไปที่ชายกลุ่มนั้น

ไปถึงจึงรู้ว่าชายวัยกลางคนที่ถูกรุมทำร้ายนั้น ถูกอุ้มมาจากที่อื่นเพื่อบีบให้ใช้หนี้ แต่ชายคนนั้นบอกว่าตนไม่ได้เป็นหนี้มันแม้แต่บาทเดียว ถูกมันตะคอกว่า “ไอ้เพ้ง มึงหาว่าเสี่ยใส่ร้ายมึงหรือ”

“เสี่ยอะไรกูไม่รู้จัก”

“ปากแข็งนักนะมึง” มันหยิบปืนออกมาจ่อ เพ้งร้องขอชีวิตลนลาน ทันใดนั้นเพชรเข้ามาบอกให้ใจเย็นๆ นักเลงถามว่ามายุ่งอะไรด้วย ไม่ใช่เรื่องของมึง เดี๋ยวโดนไม่รู้ตัว เพชรบอกว่าตนไม่อยากยุ่งแต่ไม่ชอบเห็นคนโดนรุมไม่มีทางสู้แบบนี้ นักเลงพยักหน้าสั่งลูกน้อง “จัดการมัน”

เมื่อถูกสั่งให้จัดการ เพชรไวกว่า จัดการลูกน้องมันที่ถือปืนจนปืนกระเด็นเตะปืนไปอีกทางแล้วลุยพวกที่เหลือ เพ้งรีบหนีไปซ่อนตัวที่รถของเพชร เพชรตามไปที่รถ ประตูรถสองข้างยังเปิดอยู่ พวกนักเลงตามมาจัดการเพชร มันยิงปืนใส่เพชรแต่ไม่โดน พอมันจะยิงซ้ำ ก็มีเสียงรถตำรวจแว่วมาแต่ไกลพวกมันจึงหนีไป

เพ้งมองเพชรอย่างขอบคุณที่ช่วยตนรอดตาย เมื่อตำรวจมาถึงเพ้งบอกว่าถ้าไม่ได้หนุ่มคนนี้ตนตายไปแล้ว แต่ไม่รู้จะตอบแทนยังไงเพราะมันอุ้มตนมาไม่มีอะไรติดตัวมาเลย

“ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องตอบแทนผมหรอก”

“แล้วนี่จะไปไหนกัน” ตำรวจถาม เพชรบอกว่าจะไปส่งของที่เมืองกาญจน์ “ถ้าอย่างนั้นกลับมาแล้วช่วยไปเป็นพยานให้พี่ที่โรงพักได้ไหม เอาเบอร์โทรศัพท์ไว้แล้วกัน”

เมื่อไม่มีอะไรแล้วเพชรขอตัวไปทำงานต่อ เพ้งขอบใจอีกครั้งถามว่าชื่ออะไร

“เพชรครับ”

“เพชร...อยู่ที่บริษัทขนส่งนี่น่ะหรอ” เพ้งดูชื่อบริษัทที่ข้างรถ แล้วบอก “พี่ชื่อเพ้งนะ”

เพชรไหว้ลา เพ้งกับตำรวจเดินตามไปส่งที่รถ ตำรวจเห็นอะไรบางอย่างมองเพชรอย่างสงสัย

เพชรถูกจับไปที่สถานีตำรวจฐานมียาบ้าในครอบครอง สารวัตรโทร.คุยกับเจ้านายของเพชร บอกว่าเพชรปฏิเสธว่าไม่ใช่ของเขา ตนสอบสวนเด็กรถแล้วเห็นว่าไม่เกี่ยวจริงๆจึงปล่อยตัวไป แต่ต้องกันเพชรไว้ก่อน

สารวัตรบอกเจ้านายเพชรว่าถึงเถ้าแก่ยืนยันว่าเพชรเป็นคนดียังไง ตนก็ต้องว่าไปตามหลักฐาน

พอสารวัตรวางสายจากเถ้าแก่ก็หันมาพูดกับครูหมายที่นั่งอยู่ ครูถามว่าถ้าเพชรแก้ต่างไม่ได้ต้องโดนกี่ปี สารวัตรบอกว่า “อย่างน้อยสี่ปีขึ้นไปครับ”

“ผมต้องหาพยานมายืนยันให้ได้ว่าเพชรมันไม่ได้เกี่ยวข้องกับของพวกนี้” ครูหมายยืนยันแม้จะหนักใจ

เมื่อไปเยี่ยมเพชร เพชรฝากครูให้ช่วยดูแลย่ากับพิมด้วย ครูหมายบอกไม่ต้องห่วงแต่คืนนี้เพชรคงต้องนอนห้องขังนี่ไปก่อน ครูจะไปหาคนมาประกันตัวมาสู้คดีให้เพราะเชื่อในความบริสุทธิ์ของเพชร

รินทร์ไปเยี่ยมเพชร บอกเพชรต้องเข้มแข็งไม่ต้องห่วงย่ากับพิมตนจะช่วยดูแลเอง แก้วตาบอกว่าพี่ชาญยุทธกำลังคุยกับสารวัตร ยังไงเพชรก็ต้องได้ประกันตัว ชาญวิทย์บอกว่าการประกันตัวไม่มีปัญหาแต่ปัญหาคือเงินประกันถ้าหาเงินได้ทันเพชรก็ต้องได้รับการประกันออกไปสู้คดี รินทร์ถามว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่?

ooooooo

ณรงค์สะใจมากไปหาเสี่ยทรงชัยบอกว่าข่าวดีมาไวเสมอ เสี่ยบอกว่าเรื่องใต้ดินแบบนี้ลูกน้องตนไวเสมอ ของที่ณรงค์เอาไปก็ของลูกน้องตน คุยว่าถิ่นนี้เป็นถิ่นของตน ถามว่าแล้วณรงค์ไปมีเรื่องอะไรกับเพชร

ณรงค์บอกว่าเพราะมันทำร้ายความรู้สึกของคุณปริมลูกสาวเสี่ย เพราะคุณปริมให้ความรู้สึกดีๆกับมัน แต่มันไม่เคยเห็นค่าแล้วยังไปคบหากับนักร้องกลางคืนนั่นเย้ยคุณปริมอีก

“ไอ้นั่นมันขัดลาภปากอั๊ว อั๊วกำลังจะได้อีนั่นเป็นเมียอยู่แล้ว”

เสี่ยบอกณรงค์ว่าตนยอมรับว่ามือตีนของเขาใช้การได้ แล้วชวนณรงค์มาเป็นมือตีนตนด้วย ณรงค์ภูมิใจมากบอกว่าเสี่ยออกปากขนาดนี้ตนคงไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธแล้ว

พอวุธรู้เรื่องก็ฝากเนื้อฝากตัวว่าได้ดิบได้ดีเป็นมือขวาของเสี่ยแล้วอย่าลืมนึกถึงตนบ้าง ณรงค์สั่งวุธทำให้เพชรติดคุกหัวโตไปเลย ให้มันตั้งตัวไม่ติด ไม่มีที่ไปกันทั้งบ้านเลย วุธสอพลอว่าคอยดูผลงานตนก็แล้วกัน

ณรงค์บอกจิตราว่ามีข่าวดี แต่พอจิตราให้เล่าก็บอกว่าเดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง แม่จะได้รู้ว่าตนใช้เงินของเจ๊หลินคุ้มค่าแค่ไหน พอฟังแล้วจิตราถามว่าลูกแน่ใจนะว่ามันติดคุกแน่และไม่มีใครสืบสาวมาถึงลูกได้

ณรงค์ยืนยันว่าต่อให้มีใครสืบ ตนก็ไม่กลัวเพราะไม่มีใครกล้าหือกับเสี่ยทรงชัยแน่ จิตราดีใจมากบอกณรงค์ว่าอย่าทำให้ท่านผิดหวัง ณรงค์บอกว่าต่อไปนี้แม่ก็นั่งเชิดหน้าสง่าผ่าเผยได้เลย

“ลูกรักของแม่” จิตราดึงณรงค์เข้าไปกอดด้วยความดีใจ

ที่บ้านเอ เอคุยโทรศัพท์กับใครบางคน ถามปลายสายว่าแน่ใจใช่ไหมว่าข่าวนี้เชื่อถือได้ เมื่อได้รับคำยืนยัน เอบอกว่างั้นตนก็รู้แล้วว่าจะช่วยเพชรยังไง พอวางสายก็หันมาไหว้ขอโทษครูหมายที่ตนคุยโทรศัพท์นานไปหน่อย

“แล้วเอ็งว่ายังไง จะช่วยไอ้เพชรมันยังไง”

เอบอกว่าเรื่องประกันตัวตนช่วยได้อยู่แล้ว แต่ขอคิดดูก่อนเพราะคนอย่างเพชรคงไม่ให้ช่วยฝ่ายเดียวแน่ ครูหมายถามว่าแล้วจะให้เพชรทำอะไรเป็นข้อแลกเปลี่ยน เอบอกว่าเรื่องนั้นตนขอคุยกับเพชรเอง ครูเตือนว่าอย่าให้เพชรหนักใจก็แล้วกัน

“ไอ้เพชรจะหนักใจหรือเปล่าผมไม่รู้หรอกครับ แต่รับรองว่าเป็นข้อเสนอที่เหมาะสมกับเงินประกันแน่ๆ”

ครูหมายฟังแล้วยิ่งกังวล

ข้อแลกเปลี่ยนที่เอไปเสนอกับเพชรคือ “กลับมาเป็นลูกน้องข้า” เพชรอึ้งไปแล้วเอ่ยขอโทษ เอบอกว่านึกแล้วไม่ผิดจริงๆบอกว่าตามสบายก็แล้วกัน ต่อไปตนจะได้เรียกเขาว่าไอ้ขี้คุกได้เต็มปาก ซ้ำขู่ว่าอย่างน้อยเพชรต้องโดนสี่ปี แล้วย่ากับน้องจะอยู่ยังไง เอขู่ทิ้งท้ายแล้วบอกว่าจะมาฟังคำตอบอีกที ย้ำให้คิดดีๆ

ooooooo

แล้วจู่ๆวันต่อมา ไฝเจ้าของบ้านที่ย่ากับเพชรเช่าอยู่ก็มาไล่ย่ากับพิมออกจากบ้านเพราะณรงค์ไปปล่อยข่าวว่าเพชรเป็นเอเย่นต์ค้ายา โดยมีวุธยืนกินไอติมคุมลูกน้องอย่างสบายอกสบายใจ

รินทร์ประกาศว่าจะแจ้งความตำรวจข้อหาบุกรุก แก้วตาก็คว้าของใกล้มือเป็นอาวุธเข้าขวางพวกที่มาขับไล่และโยนข้าวของออกจากบ้าน ย่าบอกว่าพอเถอะบ้านของเขาไม่อยากให้พวกหนูมาเดือดร้อนด้วย

พิมกอดย่าร้องไห้ รินทร์กับแก้วตาได้แต่เจ็บใจที่ทำอะไรพวกมันไม่ได้

ยุทธซื้อข้าวเย็นไปให้เพชรที่โรงพักเล่าเรื่องไฝบุกไล่ย่ากับพิมออกจากบ้าน ตนไปเอาเงินค่าข้าวที่บ้านครูหมาย เห็นย่ากับพิมอยู่ที่นั่น เพชรไม่ต้องห่วงเพราะครูหมายกับครูสร้อยช่วยดูแลอยู่

เพชรเครียดที่ทุกคนพลอยเดือดร้อนกันไปหมด ยุทธปลอบว่าเรายังพอมีทางออก

“ถ้าเอ็งหมายถึงพี่เอ...”

ยุทธบอกว่าเราไม่มีทางอื่นแล้ว เพชรหันไปทุบผนังห้องขังอย่างอัดอั้น

รินทร์กับแก้วตาอยู่เคียงข้างย่าพุดกับพิมตลอดเวลา ย่าถามว่าเพชรเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ รินทร์บอกว่าย่าไม่ต้องห่วง ยังไงตนก็ต้องหาทางช่วยให้ถึงที่สุด

เมื่อไฝไล่ย่าพุดกับพิมออกจากบ้านแล้วก็โล่งใจตนจะได้ไม่เกี่ยวข้องกับพวกค้ายาตามที่วุธบอกอีก วุธบอกว่าบ้านยังว่างอยู่ตนขอเช่าต่อเลย

“ก็ดีสิ เอ็งมาเช่าป้าก็วางใจได้ว่าจะไม่มีเรื่องเสียหายอย่างไอ้เพชร สบายใจกันทั้งสองฝ่าย”

วุธกระหยิ่มที่แผนของตนสำเร็จอย่างง่ายดาย

ทุกขั้นตอน ณรงค์ชมวุธว่าทำได้ดีมาก นอกจากจะทำให้พวกนั้นไม่มีที่ไปแล้ว เราก็ยังได้ที่พักของโดยไม่มีใครสงสัยด้วย

วุธบอกว่าเสี่ยต้องยิ้มออกแน่ที่ได้แก้แค้นเพชรแถมยังได้ที่ปล่อยของใหม่อีก ณรงค์กระหยิ่มยิ้มย่องบอกวุธว่าเราต้องสร้างผลงานให้เข้าตาเสี่ย เสี่ยไว้ใจเมื่อไหร่เราก็รวยเมื่อนั้น และถ้าเสี่ยไว้ใจเมื่อไหร่เรื่องคุณปริมก็ไม่น่ามีอุปสรรค

ooooooo

เมื่อเอกลับไปแล้ว เพชรนอนไม่หลับ ลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าคิดหนัก

จนเช้าเพชรลืมตาขึ้น เห็นเอกำลังยืนซดกาแฟมองตนอยู่ เอเขย่าขวัญเพชรว่า

“เห็นสารวัตรว่าจะส่งฟ้องแล้วนี่ เอ็งคงได้เข้าไปกินข้าวแดงสมใจแล้ว” เพชรคิดๆแล้วบอกว่าตนไม่รบกวนพี่ดีกว่า บอกว่าพี่อย่าเหนื่อยกับตนเลยครับ ตนตัดสินใจแล้ว

“ถ้าคิดว่าความดีมันจะช่วยเอ็งได้ เอ็งก็กลับไปนอนฝันหวานต่อเถอะ ข้าจะไม่เสียเวลากับเอ็งอีกแล้ว” เอย้ำก่อนเดินออกไปอีกว่า “ข้ายื่นมือมาช่วยแต่เอ็งกลับปัดมือข้าออก งั้นก็ต่างคนต่างไปก็แล้วกัน...ถ้าเอ็งอยากดีก็ดีให้ตลอดล่ะไอ้เพชร อย่าให้ดีแตกเสียก่อน”

เพชรโล่งอกที่ตนปฏิเสธเอได้ แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่ต้องเผชิญต่อไปแล้วก็อดหวาดหวั่นไม่ได้

ยุทธมาหาเพชรเห็นสีหน้าเอที่เดินลงจากโรงพักแล้วก็ไม่สบายใจ เมื่อเข้าไปหาเพชร ยุทธบอกว่าที่จริงครูหมายเป็นคนไปขอให้เอมาช่วย เพชรปฏิเสธเอไปก็เหมือนปฏิเสธครูหมาย

เพชรบอกว่าแต่ตนฝืนใจรับความช่วยเหลือจากเอไม่ได้เหมือนกัน ยุทธบ่นว่าเมื่อตัวเพชรเองก็ลำบากย่ากับพิมก็ลำบากแต่กลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพชรถามว่าตนเห็นแก่ตัวมากใช่ไหม ยุทธไม่ตอบ

ครู่เดียวรินทร์ก็มาพร้อมปิ่นโตอาหาร ยุทธโยนกลองให้รินทร์ช่วยกล่อมเพชรหน่อยเถอะ รินทร์ถามว่ากล่อมเรื่องอะไร ยุทธไม่ตอบแต่ขอกลับไปหาครูหมาย ไม่รู้ครูจะว่ายังไงถ้ารู้เรื่องนี้

เอไปหาครูหมายก่อนแล้ว บ่นกับครูว่าลูกศิษย์ครูใจแข็งเหลือเกินตนไม่รู้จะช่วยยังไงแล้ว ครูบอกว่าแค่เอไปคุยกับเพชรตนก็ซึ้งน้ำใจแล้ว ยังไงครูก็ต้องหาทางช่วย จะปล่อยให้เพชรติดคุกเพราะถูกแกล้งไม่ได้

พอดีสร้อยพาย่าพุดกับพิมเข้ามา เอไหว้ย่าพุดแล้วบ่นว่าไม่รู้เพชรจะทิฐิไปถึงไหน พูดทิ้งท้ายว่า “ผมล่ะอยากให้มันเห็นจังว่าใจแข็งแล้วมันมีอะไรดีขึ้นมาบ้าง”

เอไปแล้ว ครูหมายบอกย่าพุดว่าไม่ต้องห่วงตนจะช่วยเพชรให้ถึงที่สุด

รินทร์หิ้วปิ่นโตมาเยี่ยมเพชรแต่เช้าเช่นกัน รินทร์ถามว่าถ้าตนหาทนายมาช่วยเพชรจะยอมรับความช่วยเหลือไหม เพชรเกรงใจว่ารินทร์ช่วยดูแลย่ากับพิมก็เหนื่อยมากแล้ว รินทร์บอกว่าตนอยู่เฉยไม่ได้หรอก ต่อให้เพชรถูกส่งเข้าเรือนจำตนก็ไม่หมดหวังที่จะช่วย ขอแต่เพชรอย่าหมดหวัง

“ รินทร์สู้เพื่อพี่ขนาดนี้แล้ว พี่จะหมดหวังได้ยังไงล่ะ” เพชรยื่นมือผ่านลูกกรงมากุมมือรินทร์ให้กำลังใจกัน

ooooooo

วันนี้ขณะศักดิ์กำลังจะออกจากอู่ไปหาเฮียตงที่บ้าน ตี๋ถามว่าจะไปไหนลูกค้ารอรับรถอยู่หลายคน ณรงค์ดักคอว่าหรืออยากไปดูใจไอ้เพชร จะทำอะไรก็เกรงใจคุณตี๋กับคุณหลินเขาหน่อย

“เอ็งรู้เรื่องไอ้เพชรด้วยเหรอ” ศักดิ์เอะใจ

ณรงค์อ้างว่าตนต้องแก้ตัวให้เฮียเขาแทบแย่ว่ามันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเฮีย ศักดิ์เหน็บว่าแสนรู้ไปทุกเรื่องเลยนะ โก้กับโต้งก็ผสมโรงกันเองว่าเป็นช่างยังไงเสื้อผ้าสะอาดกว่าเจ้าของอู่อีก หรือว่าทำอะไรอย่างอื่นที่ไม่ใช่งานอู่ วุธออกรับแทนว่า “อย่ามาหาเรื่องลูกพี่ข้านะเดี๋ยวมึงจะโดนแบบไอ้เพชร”

“โดนอะไร” ศักดิ์ถามมองณรงค์กับวุธอย่างจับผิด “หรือว่าไอ้เพชรมันโดนจับเพราะมันไปขัดขาเอ็ง” ตี๋ยื่นคำขาดว่าถ้าออกไปตอนนี้ก็ไม่ต้องกลับมาอีก ตนจะถือว่าจงใจเอาอู่ตนไปแปดเปื้อนเรื่องผิดกฎหมาย

ศักดิ์ถามว่าจะเอาอย่างนั้นหรือ ตี๋ท้าว่าอย่าคิดว่าตนไม่กล้าไล่ ไม่มีน้า ณรงค์เขาก็ดูแลอู่ได้

“งั้นก็เอาตามนี้” ศักดิ์ตอบอย่างไม่หวั่นไหว บอกโต้งกับโก้ว่า “เอ็งสองคนอยากมีลูกพี่ใหม่ก็ไม่ต้องตามข้ามานะ” โต้งกับโก้ถามว่าตนจะอยู่ทำไมล่ะน้า ทั้งสามเดินออกจากอู่ไปอย่างไม่แยแส

พอศักดิ์ โต้งกับโก้ไปแล้ววุธถามณรงค์ว่ารับทั้งงานราษฎร์งานหลวงอย่างนี้เสี่ยทรงชัยจะว่ายังไง

เสี่ยทรงชัยถามณรงค์ว่าแน่ใจนะว่าตำรวจไม่แห่กันไปค้นที่อู่ ณรงค์ยืนยันว่าตั้งแต่ตนอยู่ที่อู่ยังไม่เคยเห็นตำรวจมายุ่งเลย อีกอย่างเพราะเฮียตงก็ออกตัวว่าเกลียดเรื่องพวกนี้ตำรวจไม่สงสัยแน่ เสี่ยวางใจบอกให้ปล่อยลอตเล็กๆก่อนถ้าดีค่อยว่ากัน ย้ำว่า “แต่ถ้าเรื่องมาถึงอั๊วเมื่อไหร่ อั๊วไม่เอาไว้”

ณรงค์บอกว่าตนไม่ทำให้เสี่ยเดือดร้อนแน่ เสี่ยจึงสั่งลูกน้องให้เบิกของให้ณรงค์ ปริมกำลังจะออกจากบ้าน เห็นณรงค์ยืนคุยอยู่กับพ่อก็มองอย่างสงสัย เสี่ยทรงชัยเล่าเรื่องทั้งหมดให้ปริมฟัง ปริมจิกตาบอกว่าไม่มีทางที่ณรงค์ทำอย่างนั้นกับเพชรแล้วตนจะมองเขา บอกพ่อว่า “ปริมจะช่วยเพชร ปริมทนไม่ได้ที่เห็นเขาติดคุก”

“ไร้สาระ ผู้ชายห่วยๆจะไปมองมันทำไม อย่าให้พ่อรู้นะว่าลูกแอบช่วยมัน ไอ้พวกที่ชอบปัดแข้งปัดขาน่ะ พ่อเป่าทิ้งไปเยอะแล้ว” ฟังพ่อแล้วปริมก็อดหนักใจไม่ได้

ooooooo

ความรักและห่วงใยของแม่และลูกตลอดจนรินทร์ที่ทุ่มเทหาทางช่วยไกรสรให้กลับมาเป็นคนเดิมทำให้ไกรสรสะเทือนใจและตั้งใจบำบัด บอกว่าวันไหนที่ตนหายก็จะกลับไปสู้เพื่อลูกจะทำให้แม่เห็นว่าคนมือตีนพิการคนนี้จะกลับไปสู้เพื่อครอบครัวอีกครั้ง

รินทร์พยายามหาทนายช่วยเพชรต่อสู้คดี แต่เข้าไปติดต่อแห่งแล้วแห่งเล่าก็ถูกปฏิเสธ ฝ่ายปริมก็ไปหาเพชรพยายามยื่นมือเข้าไปช่วย เพชรถามว่าทำไมเธอถึงอยากช่วยตนอย่างนี้ ปริมบอกว่าเพราะตนรู้สึกผิดแต่ก็ไม่บอกว่าผิดเรื่องอะไร เพชรจึงปฏิเสธที่เธอจะช่วยตนแต่ขอให้ช่วยหาโรงแรมดีๆให้รินทร์ร้องเพลง แต่ถ้าเธอไม่สะดวกตนก็ไม่รบกวน

ปริมฟังแล้วเจ็บจี๊ดที่หัวใจจนต้องเอามือกุมไว้พึมพำ “คุณทำให้ปริมไม่มีทางเลือกเองนะ”

ปริมขับรถมาเห็นรินทร์ขับรถตระเวนหาทนายความเพื่อช่วยเพชรก็ตามไปบอกว่าเลิกพยายามเถอะ เธอไม่มีเงินจ้างทนายพวกนี้หรอก แล้วไหนจะยังเงินประกันอีก บอกรินทร์ว่าความจริงตนก็ไม่อยากมายุ่งเรื่องพวกนี้เพราะเพชรปฏิเสธการช่วยเหลือจากตนแล้ว แต่เพชรเป็นคนขอให้ตนช่วยเธอ

“เขาขอให้ฉันช่วยหาที่ทำงานใหม่ให้เธอ เขาไม่อยากให้เธอโดนดูถูก ทั้งที่เขาเองก็ยังเอาตัวไม่รอด”

ปริมบอกว่าตนติดต่อผู้จัดการโรงแรมแล้ว ถามว่ารินทร์สะดวกจะคุยเย็นนี้เลยหรือเปล่า พรุ่งนี้เธอจะได้มีข่าวดีไปบอกเพชร รินทร์นิ่งไปนิดหนึ่งจึงถามว่าโรงแรมที่ว่านั้นอยู่ที่ไหน ปริมยื่นนามบัตรให้บอกว่า

“ฉันจะบอกผู้จัดการให้ อย่าเบี้ยวนะ” พอรินทร์รับนามบัตรไป ปริมก็ยิ้มสะใจที่หลอกรินทร์ได้สำเร็จ

ooooooo

วุธพาจิ๊บเด็กรถที่วุธให้เอายาใส่ในรถที่เพชรขับจนเพชรถูกจับไปที่อู่ บอกณรงค์ว่าให้มันลองงานอีกครั้งแน่ใจแล้วค่อยรับเข้าทำงาน ณรงค์จะให้ลองงานใหญ่ก่อน แล้วสั่งให้เอาของให้จิ๊บ

จิ๊บรับของแล้วออกจากอู่อย่างระแวดระวัง แต่มันไม่รู้ว่าถูกสายของตำรวจสะกดรอยอยู่ แล้วสายกลับไปรายงานชาญวิทย์ว่าตอนนี้พวกตัวเล็กอาศัยอู่เฮียตงเป็นที่พักยาแต่ไม่รู้ว่ามันได้ยามาจากไหน ชาญวิทย์ให้ปล่อยสายยาวไปก่อนเพื่อจะสาวให้รู้ว่าพวกมันเอายาจากไหน ไปปล่อยให้ใคร พื้นที่ใคร

เย็นนี้รินทร์จะไปพบผู้จัดการโรงแรมตามนามบัตรที่ปริมให้แต่บอกแก้วตาว่าจะไปซ้อมเพลงใหม่

พรุ่งนี้เพชรจะถูกส่งตัวเข้าเรือนจำแล้ว แต่เย็นนี้เองเพ้งคนที่เพชรเคยช่วยชีวิตไว้จากพวกทวงหนี้ก็มากับเจ้าของรถที่เพชรขับซึ่งเพ้งจำไว้ตั้งแต่วันที่เพชรช่วยชีวิตเขา ก็ขึ้นโรงพักประกันตัวเพชรออกไป เจ้าของรถบอกเพชรว่าเพ้งช่วยประกันตัวออกไปแล้วยังจะให้ทนายช่วยดูคดีจนจบด้วย ขอให้เพชรสบายใจได้

เพชรบอกยุทธว่าตนจะคุยกับทนายก่อนให้ไปบอกย่าว่าตนได้ประกันตัวแล้วย่าจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง แต่คิดในใจว่า “ถ้ารินทร์รู้ จะดีใจแค่ไหนนะ”

เวลาเดียวกันรินทร์กำลังเผชิญวิกฤติอย่างหนัก เมื่อไปรอผู้จัดการที่โรงแรมนานผิดปกติก็คิดว่าเขาคงลืม หรือตนจะถูกปริมหลอก

พอเพชรเสร็จธุระก็ไปหารินทร์ที่ร้านอาหารทันที เจอแก้วตาบอกว่ารินทร์ออกมาซ้อมเพลงนานแล้วแต่ถามเด็กที่ร้านไม่มีใครเห็น จึงสงสัยกันว่ารินทร์หายไปไหน

รินทร์ถูกปริมหลอกไปให้เสี่ยทรงชัยพาเข้าโรงแรมในสภาพหมดสติ พอรินทร์รู้สึกตัวก็เห็นทรงชัยกำลังปลดกระดุมเสื้อหน้าตาหื่น แต่ทันใดเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ทรงชัยไปรับสายยืนหันหลังคุยโทรศัพท์อารมณ์เสียถามเสียงดังอย่างไม่เชื่อหูตัวเองว่า “มึงแน่ใจนะ...งั้นก็ย้ายห้อง มึงขึ้นมาเลยนะ เสียเวลากู”

รินทร์ได้สติรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตรงเข้าถีบทรงชัยลงกองกับพื้นแล้ววิ่งหนีออกจากห้อง ทรงชัยตามไปกระชากกลับมาแต่ลูกน้องตามมาเร่งว่าไม่ทันแล้วให้รีบออกมาเลย พอทรงชัยออกไปชาญวิทย์ก็เข้ามาพอดี

ชาญวิทย์ถามรินทร์ว่าเกิดอะไรขึ้น รินทร์บอกว่าตนมาสมัครร้องเพลงคิดว่าจะได้ค่าจ้างดีกว่า ชาญวิทย์ถามว่าใครแนะนำมา รินทร์ปดว่า “รินทร์มาเองค่ะ...แล้วพี่ชาญวิทย์รู้ได้ไงคะว่ารินทร์อยู่ที่นี่”

ชาญวิทย์บอกว่าได้ข่าวว่าพวกค้ายามาป้วนเปี้ยนแถวนี้ไม่คิดว่าจะเจอรินทร์อยู่กับพวกมัน แล้วชวนรินทร์กลับไปหาเพชรกัน ป่านนี้คงอยากเจอรินทร์แย่แล้ว รินทร์ขอร้องชาญวิทย์อย่าบอกแก้วตาเรื่องที่โรงแรมเพราะไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วง

เมื่อมาเจอเพชร ชาญวิทย์บอกว่าตนเจอรินทร์ที่โรงแรม รินทร์กำลังจะกลับเลยชวนมาด้วยกัน

เมื่อรินทร์ไปเจอปริมอยู่กับเพชร ต่างคนก็ไม่พูดเรื่องที่เกิดขึ้น

ทรงชัยไม่พอใจมากเมื่อรู้ว่าตำรวจตามลูกน้องณรงค์ไปที่โรงแรมจนตนเกือบซวยไปด้วย ปริมกลับถึงบ้านก็ถามพ่อว่าทำไมอยู่ๆพ่อถึงไม่ทำอะไรมัน ทรงชัยสั่งลูกน้องให้ไปถามให้รู้ว่าตำรวจไปที่โรงแรมเรื่องอะไร ตนจะได้คุยกับไอ้รงค์ให้รู้เรื่อง

เพชรไปหาย่ากับพิมที่บ้านครูหมาย ดีใจมากเมื่อเห็นไกรสรกลับมาช่วยครอบครัวทำมาหากิน ย่าพุดไม่อยากให้เพชรไปขับรถอีก ครูสร้อยจึงเสนอให้เปิดอู่เองเลยเพราะทั้งไกรสรและเพชรต่างก็มีฝีมือ ย่ามองไม่เห็นทางเพราะต้องใช้ทุนเยอะ แต่พิมเชื่อว่าพ่อกับพี่เพชรต้องทำได้

เอได้ข่าวว่าเพชรได้ประกันตัวก็มาเยี่ยมดีใจที่เพชรรอดคุกตะรางมาได้ ถามว่าไม่คิดจะหาคนที่มันแกล้งหรือเพราะมันไม่เลิกเล่นกับเพชรง่ายๆ เตือนเพชรให้ระวังตัวไว้ก็แล้วกัน

คืนต่อมาปริมไปหารินทร์ที่ร้านอาหารแสดงความเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น รินทร์ถามว่าเธอทำอย่างนี้เพื่ออะไร ปริมบอกว่าตนอยากช่วยรินทร์ตามที่เพชรขอ แต่เรื่องที่โรงแรมเป็นเรื่องสุดวิสัยไม่เกี่ยวกับตน บอกรินทร์ว่าต่อไปจะไม่ยุ่งกับเธออีก เมื่อรินทร์อยากได้เพชรตนก็จะหลีกทางให้จะได้เลิกระแวงตนเสียที

รินทร์มองปริมอย่างไม่แน่ใจว่าจะมาไม้ไหนอีก

ooooooo


ละครซีรีส์ลูกผู้ชาย เรื่อง "เพชร" ตอนที่ 5 อ่านซีรีส์ลูกผู้ชาย เรื่อง "เพชร"ติดตามละครซีรีส์ลูกผู้ชาย เรื่อง "เพชร" ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย รังสิ สานกิ่งทอง, อิษยา ฮอสุวรรณ 21 ก.พ. 2562 08:22 2019-02-23T00:23:51+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ