ข่าว

วิดีโอ



ซีรีส์ลูกผู้ชาย เรื่อง "เพชร"

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ไผ่พญา โมนะ

กำกับการแสดงโดย: แมน เมธี

ผลิตโดย: บริษัท เมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: รังสิ สานกิ่งทอง, อิษยา ฮอสุวรรณ

กลับจากวัดคืนนี้ ณรงค์เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะออกไป จิตราที่ยังนั่งร้องไห้อยู่ถามว่าจะไปไหน

ณรงค์โกหกแม่ว่านัดวุธไว้ วุธจะพาไปรู้จักเจ้านายใหม่ของมัน จิตราติงว่าเพิ่งกลับจากงานศพพ่อนะ

“รงค์รู้ครับ รงค์เสียใจไม่น้อยไปกว่าแม่หรอกครับ ถึงแม้ที่ผ่านมาพ่อจะไม่เคยเห็นรงค์อยู่ในสายตาเลยก็เถอะ” จิตราติงว่าพูดอะไรอย่างนั้น “พูดความจริงไงแม่ แม่ก็เห็นมาตลอดนี่ครับว่าพ่อไม่รักรงค์ แถมยังปกป้องไอ้ขี้เมานั่นจนตัวตาย ไอ้พ่อลูกคู่นั้นมันสมควรตายยิ่งกว่า”

“มันทำลายความสุขของเราแม่ลูก ขอให้กรรมตามสนองมัน อย่าให้มันมีความสุขอีกเลย”

“แม่ไม่ต้องรอกรรมสนองหรอกครับ ผมจะสนองพวกมันเอง” ณรงค์เสียงเหี้ยมดุดัน

ฝ่ายไกรสรเมื่อถูกจิตรากับณรงค์ไล่ไม่ให้ขึ้นศาลาไปกราบลาอ่อง ก็กลับบ้านไปนั่งดวดจนเมาพร่ำเพ้อ

“ข้าไม่รู้จะขอโทษเอ็งยังไง ข้าขอขมาเอ็งด้วยไอ้นี่นะ”

ไกรสรรินเหล้าใส่แก้วที่ให้อ่อง แล้วจู่ๆก็ร้องไห้ก้มกราบรูปอ่องด้วยความรู้สึกผิด

“ข้าไม่มีปัญญาซื้อเหล้าดีๆมาเลี้ยงเอ็ง เอ็งอย่าโกรธข้านะ มา...มา ข้า...ข้าขอ...โทษ” พูดได้แค่นั้นแล้วร้องไห้อย่างหยุดไม่ได้

ไกรสรพูดเองเออเองตรงนั้น จนเพชรเข้าไปเรียก ไกรสรก็บ่นว่ามายุ่งทำไม ตนจะขอขมาไอ้อ่อง...เพชรบอกว่าอาอ่องไม่กินเหล้านะพ่อ ไกรสรบอกอ่องว่าเพชรมันไม่รู้เรื่องอะไร อย่าถือสามันเลยนะ แล้วนั่งกินเหล้าต่อเหมือนอ่องนั่งอยู่ด้วย เพชรมองพ่ออย่างหนักใจ

เพชรตามมาพาพ่อกลับบ้าน ย่าพุดถามว่า “ดูสภาพมันสิ...แล้วไปเจอมันยังไงล่ะ”

“พ่อไปหาอาอ่องที่ศาลาครับ...ไปชวนอาอ่องกินเหล้า...แบบนี้อาการไม่ค่อยดีแล้วนะย่า”

“แล้วเพชรจะทำยังไงล่ะ ทั้งพ่อเอ็งทั้งเจ้าพิมไม่รู้ว่าต่อไปมันจะเป็นยังไง”

เพชรบอกย่าว่าไม่ต้องเป็นห่วง ตนจะอธิบายให้พิมฟังเอง ย่าพยักหน้าพลันก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากห้องนอนพิม ย่ารีบเข้าไปดูเห็นพิมน้ำตาไหลทั้งที่หลับอยู่ ย่าลูบหัวพิมอย่างเวทนา

ที่แท้พิมนอนหลับฝันไปว่าเห็นอาอ่องกับพ่อกำลังตะลุมบอนกัน ไกรสรร้องบอกอ่องว่าตนผิดไปแล้ว อย่าทำอะไรตนเลย แต่พอสะดุ้งตื่นจึงรู้ว่าฝันไป มองไปรอบตัวจึงรู้ว่าอยู่ในบ้านตัวเอง ได้ยินเสียงพิมพูดว่า

“อาอ่องเขาไม่เอาพ่อไว้แน่...”

“มันมากินเหล้ากับข้า มันอภัยข้าแล้ว”

พิมถามว่าเหล้ามันช่วยอะไรพ่อได้บ้าง มีแต่จะทำให้พ่อเพี้ยนขึ้นทุกวันไม่รู้หรือ ไกรสรประชดว่า ใช่ ตนเพี้ยน นอกนั้นเป็นเทวดานางฟ้ากันทั้งบ้าน พิมบอกว่าพ่อไม่ต้องเป็นคนดีอย่างใครเขาก็ได้แค่เลิกทำตัวให้ย่าหนักใจก็พอ พ่อไม่สงสารพวกเราก็สงสารตัวเองเถอะ พ่อไม่รู้หรือไงว่าคนอื่นเขาพูดถึงพ่อยังไง

ไกรสรไม่สนใจลุกไป พิมถามว่าพ่อจะไปไหน พ่อหนีสิ่งที่ทำไว้กับอาอ่องไม่พ้นหรอก พูดเสียงเครือว่า

“หนูไม่ได้อยากเป็นลูกเลวๆของพ่อหรอกนะ แต่หนูก็ทนสิ่งที่พ่อทำไม่ได้เหมือนกัน”

ooooooo

ในภาวะที่ไกรสรกำลังเพี้ยนและพิมก็ท้อแท้เสียใจกับการกระทำของพ่อจนไม่มีสมาธิจะอ่านหนังสือหรือทำอะไร รินทร์ก็เข้ามาช่วยโดยไปติดต่อร้านค้าเพื่อส่งขนมที่ย่าทำไปวางขาย

วันนี้รินทร์มาที่บ้านขอแบ่งขนมที่ย่าทำเอาไปเสนอลูกค้า รินทร์เล่าว่า

“รินทร์ไปติดต่อพวกร้านอาหารไว้ค่ะว่าจะเอาขนมอร่อยๆไปฝากขายให้ จะได้ช่วยหาเงินอีกทาง ถ้ามีลูกค้าสั่ง ย่าจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเอาขนมไปขายที่ตลาดอีก ส่วนพิมก็มีเวลาอ่านหนังสือเตรียมสอบมากขึ้นด้วย” แล้วชวนพิมที่นั่งเศร้าอยู่เอาขนมออกไปด้วยกัน

เมื่อเอาขนมไปให้ร้านอาหารที่ติดต่อไว้ชิม เจ้าของร้าน พอใจมากจะเหมาหมดทั้งตะกร้า รินทร์บอกว่าเดี๋ยวขนมที่สั่งจะตามมา แต่ตะกร้านี้ต้องเอาไปให้ร้านอื่นที่นัดกันไว้แล้ว เจ้าของร้านยิ้มเอ็นดูบอกว่าจะรอ

“อย่ามาช้านะ วันนี้พี่มีลูกค้าฝรั่งของเสี่ยทรงชัยด้วย พี่จะได้ถือโอกาสให้ชิมซะเลย เออ...ถือซะว่าพี่ประเดิมนะ พี่เอาค่าขนมให้เลยจะได้มีกำลังใจทำงาน” เจ้าของร้านหยิบเงินให้พิมจ่ายเป็นค่าขนมล่วงหน้า

พิมดีใจมากโผกอดรินทร์ด้วยความขอบคุณ รินทร์ยิ้มดีใจที่ทำให้พิมลืมความทุกข์เรื่องพ่อกับอ่องไปได้

ที่มุมหนึ่งของร้าน ปริมยืนฟังและดูทั้งสามคุยกันอย่างไม่พอใจ

ที่ร้านดาราคาเฟ่ เจ้าของร้านโวยวายอย่างหัวเสียที่ถูกสั่งปิดร้านว่าทีนี้จะทำมาหากินยังไงล่ะ ไอ้แก่ขี้เมากับอีแตนมันขยันหาเรื่องนัก

ไกรสรเข้ามาพอดี ถูกผู้จัดการปรี่เข้าหาถามว่าจะมาซ้ำเติมกันรึไง ชี้ไปรอบร้านตวาด

“มึงดูนี่...ร้านกูถูกสั่งปิดเพราะมึงแท้ๆไอ้ขี้เมาเฮงซวย มึงจะรับผิดชอบยังไง อ้อ...ลืมไป หน้าอย่างมึงเนี่ยจะรับผิดชอบใครได้ แม้แต่เมียมึงยังเอาไม่อยู่เลย”

“แล้วแตนล่ะ แตนอยู่ไหน”

“มันก็ไปกับผัวมันน่ะสิ ใครเขาจะเอามึง โดนหลอกแล้วยังไม่รู้ตัวอีก มึงนี่มันน่าสมเพชจริงๆ น่าสงสารลูกมึงนะที่มีพ่ออย่างมึง...ไอ้สร อยู่ที่ไหนก็พาคนเขาซวยไปหมด ไปตายเถอะไป!”

ไกรสรอึ้งที่ถูกไล่ตะเพิด เดินโซเซกลับบ้าน แม่ถามว่าหิวไหมจะไปทอดไข่เจียวให้ ไกรสรไม่สนใจ แม่ถามว่าเป็นอะไรมาบอกแม่ ถึงแม่จะช่วยอะไรไม่ได้แม่ก็ฟังได้นะ มีอะไรก็พูดมาเถอะ

ไกรสรยังนิ่ง พุดกรองคิดว่าเขาคิดเรื่องพิม บอกว่าอย่าคิดมากเลย เพชรอาสาจะคุยกับน้อง มันคงเข้าใจหรอกว่าเอ็งไม่ได้อยากให้ไอ้อ่องตาย

ไกรสรบอกว่าปล่อยให้มันคิดอย่างนั้นไปเถอะ พุดกรองบอกว่าพิมยังเด็ก ใครว่ายังไงมันก็พูดไปอย่างนั้น ไกรสรพูดอย่างรู้สึกผิดว่า

“ถ้าฉันตายตามไอ้อ่องไปแล้วมันสบายใจ ฉันก็จะตายไปให้สมใจมัน”

พุดกรองปรามว่าอย่าพูดอย่างนั้นให้ลูกได้ยินนะ แต่พิมได้ยินแล้วเจ็บปวดจนพูดอะไรไม่ออกหันวางตะกร้าลงเดินออกไป แต่รินทร์ดึงแขนไว้ บอกย่าพุดว่า

“รินทร์ไปดูพิมเองจ้ะ”

ที่ศาลาวัดเย็นนี้ เพชรเตรียมเก้าอี้รับแขกที่จะมาในงานอย่างคล่องแคล่ว สั่งเตรียมเก้าอี้มากเป็นพิเศษเพราะวันนี้คนจากที่ทำงานของจิตราจะมากันหลายคน

เด็กวัดมาบอกว่าวันนี้น้ำกับน้ำแข็งไม่มาส่งเพราะคุณนายจิตไม่ยอมจ่ายเงินสักที เหลืออยู่นิดเดียวเองจะทำยังไงดี เพชรจึงเอาเงินที่มีอยู่ไม่กี่บาทออกมาบอกให้ไปซื้อน้ำแข็ง

“มึงเก็บเงินสวะๆของมึงไปเลยนะ กูไม่อยากได้น้ำใจจากพวกเดนคนอย่างมึง”

ณรงค์สั่งเด็กวัดให้เอาเศษเงินคืนเพชรไปแล้วเอาเงินที่ตนไปซื้อน้ำแข็งมา เพชรอยู่ในความสงบนิ่งอย่างไม่อยากมีเรื่องด้วย ก้มหน้าก้มตาจัดเก้าอี้ต่อ ทำให้ณรงค์ยิ่งหมั่นไส้กระชากคอเสื้อเพชรถาม

“มึงจะลองดีกับกูใช่ไหม คิดว่าแน่ใช่ไหม”

เพชรยังคงนิ่งจัดเก้าอี้ต่อ พวกเด็กวัดเห็นณรงค์หาเรื่องก็เข้ามาจะช่วยเพชร แต่เพชรห้ามไว้ ยิ่งเหมือนยั่วณรงค์พุ่งเข้าต่อยเพชรไม่ยั้งจนทรุดน่วม เพชรไม่ตอบโต้ พอณรงค์จะชกอีกเพชรจับมือณรงค์ไว้บอกว่า

“ผมให้พี่ต่อยจนกว่าจะหายโกรธพ่อ...แล้วก็ขอให้มันจบตรงนี้ สัญญาต่อหน้าพ่อพี่สิ”

“มันจะจบก็ต่อเมื่อพ่อมึงตายตามพ่อกูไปเท่านั้น... ไอ้เพชร” ณรงค์อาฆาตแล้วผละไป

เพชรนิ่งอึ้ง พอจะลุกขึ้นก็กลับทรุดลง เพชรแข็งใจพยายามลุกขึ้น ต้องลุกให้ได้

ooooooo

ฟังพ่อพูดประชดว่าถ้าตนตายตามอ่องไปแล้วพิมสบายใจตนก็จะตายๆไปให้สมใจมัน พิมบอกรินทร์ว่าถึงโกรธพ่อยังไงตนก็ไม่เคยคิดอย่างนั้น พ่อคงเกลียดตนมากถึงได้พูดอย่างนั้น

รินทร์ปลอบว่าพ่อกำลังเมา เอาไว้ได้สติแล้วพิมค่อยเข้าไปคุยกับพ่อดีๆ พิมเกรงใจที่รินทร์ต้องมาเหนื่อยเพราะบ้านตนมีแต่เรื่อง รินทร์บอกว่าไม่เหนื่อย ขอแต่ให้พิมเข้มแข็งไว้ พิมรับคำอย่างเข้าใจและขอบคุณ

ขณะนั้นเองปริมกรีดกรายเข้ามา พิมบอกว่าพี่เพชรไม่อยู่ ปริมแก้เกี้ยวว่าตนได้ชิมขนมจากพี่มดแล้วอร่อยดี พี่มดจึงแนะนำให้มาชิมจากฝีมือคุณย่าของเพชร พิมบอกว่าตนกับพี่รินทร์เอาขนมไปส่งให้ลูกค้าหมดแล้ว ปริมแก้เกี้ยวอีกรอบว่าไหนๆก็มาแล้วก็สั่งขนมไปเลี้ยงพระแล้วกัน บอกให้พิมเอาสมุดมาจด

ทันใดนั้นเพชรเดินเข้ามาในสภาพบอบช้ำ รินทร์รีบเข้าไปหา ปริมตามไปทันที

พอย่าเห็นเพชรก็ถามว่าทำไมสะบักสะบอมอย่างนี้ เพชรบอกว่าไม่ต้องห่วงตนไม่เป็นอะไร ปริมเป็นทุกข์เป็นร้อนจะพาไปหาหมอ พิมบอกว่าให้พี่รินทร์พาไปก็ได้ เพชรยืนยันว่าไม่เป็นไรตนกินยาแก้ปวดก็พอ

ปริมขอให้ตนได้ตอบแทนที่เพชรเคยช่วยตนเถอะ รินทร์ให้เพชรไปหาหมอกับปริมตนจะอยู่เป็นเพื่อนพิมกับย่าเอง พิมหมั่นไส้แกล้งถามว่าคุณปริมจะสั่งขนมไม่ใช่หรือ ปริมบอกว่ามาสั่งทีหลังก็ได้ ยังไงก็ต้องกลับมาส่งคุณเพชรอยู่แล้ว พูดแล้วคล้องแขนเพชรทันที เพชรขอบคุณแต่ตนไม่เป็นอะไรจริงๆ แล้วชวนย่าเข้าบ้าน

พิมเร่งให้ปริมสั่งขนมอีก ปริมทำเป็นยิ้มทั้งที่ใจกำลังจะระเบิด

พอกลับถึงบ้านดูรูปรินทร์กำลังร้องเพลงที่ลูกน้องแอบถ่ายมาแล้วขยำทิ้งถังขยะคำราม “เพราะเธอ เพชรเขาถึงปฏิเสธความหวังดีของฉัน” แล้วก็ต้องรีบนั่งตั้งสติเพราะหัวใจเต้นเร็วมาก

ฝ่ายรินทร์คืนนี้ไปร้องเพลงตามปกติแต่ถูกแก้วตาถามว่าเป็นอะไรร้องเพลงเหมือนคนป่วย รินทร์ปากแข็งว่าก็ร้องเหมือนปกติแล้วขอไปหาอะไรจิบหน่อย แก้วตาพึมพำ...ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าแกกังวลเรื่องอะไร

ฝ่ายไกรสรนับแต่อ่องตายก็ฝันร้ายและหลอนว่าอ่องมาแก้แค้นจะเอาไปอยู่ด้วย คืนนี้ก็นอนไม่หลับเพราะไม่ได้กินยาก่อนนอน จะออกไปหายากิน เพชรว่า “ดึกแล้ว พ่ออย่าไปเลย”

“ห่วงเหรอ...ข้าตายตามไอ้อ่องไปพวกเอ็งน่าจะดีใจ”

“ไม่มีใครอยากให้พ่อตายหรอก ทั้งเพชร หนูพิม ย่าพุด อยากเห็นพ่อกลับมาเป็นพ่อคนเดิมของเราทั้งนั้น”

ไกรสรนิ่งไปก่อนพูดอย่างสิ้นหวังว่า “มันสายไปแล้ว ข้าเป็นพ่ออย่างเอ็งอยากได้ไม่ได้หรอก” แล้วออกไปเลย เพชรห้ามพ่อไม่ได้หันไปชกผนังระบายความอัดอั้น

ooooooo

หลังจากอ่องไม่อยู่แล้ว ตี๋ก็ตั้งตัวเป็นใหญ่ในหมู่ช่างแทน บอกลูกค้าว่าน้าอ่องไม่อยู่แล้วแต่ไว้ใจณรงค์ได้ ณรงค์ก็วางตัวเป็นช่างใหญ่แทนพ่อ ปฏิบัติต่อโต้ง โก้ และเพชรเยี่ยงลูกน้อง แม้แต่ศักดิ์ที่เป็นช่างอาวุโสก็ถูกมองเป็นลูกมือ ณรงค์มีตี๋ถือหางก็กร่างข่มทุกคน แต่ก็ต้องเจ็บใจที่ไม่มีใครลงให้

ความขัดแย้งปะทุขึ้นเมื่อลูกค้ามาเปลี่ยนหม้อกรอง ตี๋สั่งเพชรให้เอาหม้อกรองมือสองมาเปลี่ยนให้ เพชรติงว่าลูกค้าบอกให้เอาหม้อกรองใหม่และตี๋ก็รับปากเขาแล้ว ตี๋ย้อนถามว่าใครจะรู้ถ้าไม่มีคนปากโป้ง ศักดิ์แย้งว่าถ้าลูกค้ารู้จะเสียถึงเฮีย

ณรงค์สอดเข้ามาว่าน้าศักดิ์จะเถียงเฮียเขาทำไมเป็นเจ้าของอู่เหรอ ศักดิ์โต้ว่าถ้าเป็นไอ้อ่องมันไม่ย้อมแมวขายอย่างนี้แน่

“อย่าเอาพ่อมาอ้างเลย ผมรู้นะว่าพอพ่อผมตายน้ากับไอ้เด็กพวกนี้อยากจะขึ้นมาแทนพ่อผมเต็มทีแล้ว ยังดีที่มีคุณตี๋อยู่ ไม่อย่างนั้นก็คงยึดอู่เป็นของตัวเองไปแล้วล่ะผมรู้ทันหรอก” ณรงค์ด่ากราด

“ผมไม่เคยคิดอย่างนั้นนะครับคุณตี๋” เพชรบอกเมื่อถูกตี๋มองอย่างไม่ไว้ใจ

ณรงค์กร่างหาว่าตนได้ยินมากับหูตัวเองแล้วจะไปรายงานเฮียตงให้ระวังตัวไว้ เพชรยืนยันความบริสุทธิ์ใจ ตี๋ท้าว่างั้นก็พิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจด้วยการทำตามคำสั่งตน แล้วเรียกณรงค์เข้าไปคุยข้างใน

เพชรหนักใจถามศักดิ์ว่าจะทำยังไงต่อ ศักดิ์ส่ายหน้าไม่มีคำตอบ...

เพชรไม่ยอมทำตามตี๋สั่ง ณรงค์ที่มาคุมเข้าไปกระชากเพชรถามว่ากล้าขัดคำสั่งเฮียตี๋หรือ อยากลองดีหรือไง ศักดิ์บอกไม่ได้อยากลองดีแต่ถ้าเอาของมือสองไปเปลี่ยนเดี๋ยวลูกค้าก็ต้องกลับมาเปลี่ยนใหม่อีก ณรงค์พูดไม่ละอายใจว่าเราก็ได้ค่าแรงอีกรอบไง ด่าศักดิ์ว่าคิดได้แค่นี้ก็เป็นได้แค่ลูกน้องอย่างนี้แหละ

เพชรกับศักดิ์โต้เถียงกับณรงค์ ตี๋ออกมาถามว่ามีเรื่องอะไรกัน ณรงค์ใส่ไฟฟ้องตี๋ว่า

“สองคนนี้มันว่าเฮียตี๋โกงลูกค้าครับ แล้วยังขู่อีกว่าจะฟ้องเฮียตง”

“พวกแกจำไว้นะ” ตี๋มองกราด “ตอนนี้ฉันเป็นคนดูแลที่นี่ เพราะฉะนั้นต้องฟังคำสั่งของฉัน...ใครมีปัญหาก็ออกไปเลย...ณรงค์ไปช่วยผมเช็กสต๊อกหน่อย”

ตี๋สั่งศักดิ์กับเพชรอย่างวางอำนาจแต่พูดกับณรงค์อย่างกันเอง ทำให้ณรงค์ยิ่งได้ใจยิ้มเย้ยทุกคนแล้วเดินตามตี๋ไป เพชรกับศักดิ์มองหน้ากันแล้วถอนใจ...

ooooooo

พิมกำลังสอบ ย่าพุดกรองจึงต้องไปขายขนมคนเดียว วันนี้พิมบอกย่าขณะเดินกลับบ้านด้วยกันว่าตนสอบอีกแค่ไม่กี่วันก็เสร็จ แล้วตนจะมาช่วยย่าทำขนมเยอะๆเพราะร้านที่พี่รินทร์ไปติดต่อเขาชอบขนมของย่าทุกคนเลย

แต่พอเปิดประตูเข้าบ้านย่าพุดตกใจสุดขีดเมื่อเห็นไกรสรห้อยต่องแต่งขากำลังชักกระตุก ย่าวิ่งไปรวบขาไกรสร บอกพิมให้เอาเก้าอี้มา พิมไปหยิบเก้าอี้ที่ล้มกลิ้งอยู่ใกล้ๆมารองขาไกรสรไว้ บอกให้พิมไปหามีดมาเพื่อจะตัดเชือก แต่ไกรสรดิ้นสุดแรง เชือกที่รัดคอไกรสรเปื่อยยุ่ยจนขาดเอง

พอดีพิมเอามีดมาให้ย่า ไกรสรตกลงมาก็เข้าแย่งมีดจากแม่แกว่งจะทำร้ายทุกคนที่เข้าใกล้ พิมวิ่งไปหายายเจียมจะให้เบี้ยวไปช่วยจับพ่อ แต่เบี้ยวไม่อยู่ ยายเจียมจึงคว้ากระทะวิ่งไปช่วย พอไปถึงก็ชูกระทะขู่ไกรสร ส่วนพิมเห็นท่าไม่ดีก็วิ่งไปหาครูหมายให้มาช่วยย่าพุดกับยายเจียม

ย่าพุดกับยายเจียมเผชิญหน้ากับไกรสรที่ถือมีดแกว่ง หาว่าอ่องจะมาทำร้ายตน ย่าพุดพยายามพูดเตือนสติแต่ไกรสรเหมือนได้ยินอะไรสีหน้าหวาดกลัวสุดขีดกวาดมีดไปรอบตัว ยายเจียมถือกระทะถอยกรูด ไกรสรจะวิ่งออกไป ย่าพุดวิ่งตามร้องห้าม

อึดใจเดียวไกรสรก็กระเด็นเข้ามาในบ้านกระแทกผนังมีดหล่นจากมือ ย่าพุดมองไปเห็นครูหมายพุ่งเข้าประชิดไกรสร ส่วนยุทธที่ตามมาก็รีบไปเก็บมีด

พิมเข้าประคองย่าบอกว่าย่าปลอดภัยแล้วนะ

ครูหมายคุมตัวไกรสรที่อ่อนแรงอยู่ถามว่าเรื่องเป็นยังไง

ไม่ทันที่ย่าจะเล่าอะไรก็ทรุดฮวบหมดสติ

ครูหมายพาย่าพุดกรองส่งโรงพยาบาล เพชรตามไปถามพิมว่าแล้วพ่อล่ะ พิมถามว่าจะห่วงทำไมเพราะพ่อ ย่าถึงได้เป็นแบบนี้ เพชรบอกว่าเพราะตนต่างหาก เพชรตำหนิตัวเองว่าถ้าเมื่อคืนไม่ให้พ่อออกไปพ่อก็คงไม่กินเหล้าจนขาดสติแบบนี้

เพชรขอบคุณครูหมายบอกว่าถ้าไม่ได้ครูไม่รู้ว่าพ่อกับย่าจะเป็นยังไง

“ไม่เป็นไรหรอกเพชร หมอเขาให้พ่อเอ็งพักที่นี่สักคืนสองคืน ครูรู้ว่าเอ็งเหนื่อยแต่เอ็งต้องกัดฟันจนหมดยกนะ เอ็งเข้าใจไหม...ถ้ามีอะไรให้ครูช่วยก็บอกมา”

เพชรขอบใจยุทธที่ไปบอกตนที่อู่ทั้งที่ไม่อยากเจอณรงค์เท่าไหร่ ยุทธบอกไม่เป็นไร ให้เพชรรีบไปดูน้าสรก่อนเถอะ เพชรชวนพิมไป แต่พิมปฏิเสธอย่างอัดอั้นว่า

“ไม่ไป หนูพิมเกลียดพ่อ!”

โต้งขี่มอเตอร์ไซค์ไปบอกรินทร์ที่ร้าน รินทร์รีบไปที่โรงพยาบาล รินทร์เห็นใจเพชรที่เจอทั้งเรื่องย่าเรื่องพ่อ แต่เพชรตอบอย่างเข้มแข็งว่า คิดเสียว่าเรื่องร้ายที่เราเจอมันต้องมีวันจบ แล้วเราจะจมอยู่กับมันทำไมล่ะ

รินทร์เห็นใจเพชรและสงสารไกรสรที่มีปากเสียงกับพิมและรู้สึกผิดเรื่องน้าอ่องด้วยเลยไปกันใหญ่ รินทร์บอกว่าตนคิดว่าลุงไกรสรคงมองไม่เห็นทางออกจริงๆถึงได้...

เพชรตัดบทขอบคุณรินทร์ที่เข้าใจตน บอกว่าต่อไปตนต้องดูแลพ่อให้ดีกว่านี้ ตนจะเตือนพิมให้ฟังพ่อบ้าง ส่วนเรื่องย่า ตอนนี้ขอให้ย่าฟื้นขึ้นมาก่อนตนก็เบาใจแล้ว

เมื่อทั้งสองออกไป ไกรสรที่นอนฟังอยู่ลืมตาขึ้น น้ำตาไหลอย่างสะเทือนใจ คิดว่าตนต้องทำอะไรสักอย่าง ครู่หนึ่งก็ลากเสาน้ำเกลือออกไปเจอเพชรถามว่าหมอบอกหรือยังว่าย่าเป็นอะไร แล้วลากเสาน้ำเกลือไปทางห้องฉุกเฉิน พิมที่คุยอยู่กับรินทร์ปรี่เข้ามาขวาง

“อย่ามายุ่งกับย่าของพิม พ่อฆ่าอาอ่อง แล้วยังจะฆ่าย่าของพิมอีก ไม่รู้ตัวรึไง”

ไกรสรอึ้งไป ครู่หนึ่งก็ร้องไห้ออกมาอย่างน่าเวทนา...

เพราะทั้งพ่อทั้งย่าต้องอยู่โรงพยาบาลรินทร์จึงพาพิมไปอยู่กับตนที่บ้านเช่า แก้วตาถามว่าจะให้พิมมาอยู่ด้วยกี่วัน รินทร์บอกว่าจนกว่าย่าพุดจะออกจากห้องฉุกเฉิน ส่วนลุงสรถ้าปล่อยไปแบบนี้คงไม่ดีแน่ ปรารภ

“ฉันจะช่วยลุงสรยังไงดี”

“ตกลงว่าครอบครัวของพี่เพชรก็เหมือนครอบครัวของแกไปแล้วสิ” แก้วตาแซว รินทร์แก้เกี้ยวว่าตนช่วยเท่าที่จะช่วยได้ แก้วตาถามยิ้มล้อๆว่าแน่ใจนะ...รินทร์ไม่ตอบแต่ลุกเดินหนีไป แก้วตาพึมพำขำๆ “โดนจับได้ทีไรเดินหนีทุกทีเลย ยัยนี่” แล้วมองพิมที่หลับทั้งที่น้ำตายังเปื้อนแก้มแล้วยิ่งสงสาร...

ooooooo

ปริมไปหาเพชรที่อู่ โต้งบอกว่าพี่เพชรไม่อยู่ ปริมถามว่าแล้วจะกลับกี่โมงเดี๋ยวตนนั่งรอที่นี่ก็ได้ โก้บอกว่าพี่เพชรคงไม่เข้าเพราะไปเฝ้าย่าที่โรงพยาบาล

ปริมจึงจะไปเยี่ยมย่าพุดถามโก้ว่าย่าอยู่โรงพยาบาลไหนก็ถูกณรงค์เข้ามาไล่โก้ไปทำงาน บอกปริมว่าถ้าคุณปริมอยากไปตนขับรถไปส่งก็ได้ ตนเพิ่งเปลี่ยนรถใหม่รับรองนั่งสบาย เดี๋ยวตนไปส่งเอง

โต้งได้ยินก็พูดกับโก้อย่างหมั่นไส้ว่าอวดรวยไม่ดูเลยว่าคุณปริมเป็นลูกใคร ส่วนโก้สงสัยถามโต้งว่า

“แต่ว่า...พี่รงค์เอาเงินมาจากไหนมากมายวะ เอ็งรู้ไหม”

แม้ณรงค์จะคุยใหญ่คุยโตอวดรถใหม่ แต่ปริมไม่สนใจบอกว่าตนไปเองได้ไม่อยากรบกวน ณรงค์ก็ยุแหย่ว่าเพชรไม่ได้มีเธอคนเดียวนะ

“ปริมอาจจะดูโง่ในสายตาคุณนะคะ ที่เสียเวลาไปกับคนที่ไม่เห็นความหวังดีของเรา แต่ปริมยังหวังว่าวันหนึ่งเขาจะเห็น ถึงมันจะดูเป็นความหวังลมๆแล้งๆแต่ปริมจะไม่ยอมเลิกถ้าไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่ก่อน”

“งั้นหรือครับ” ณรงค์ยิ้มแหย ปริมยืนยันว่าตนเชื่ออย่างนั้น “ขอบคุณนะครับที่ทำให้ผมมีความหวังขึ้นมาเหมือนกัน...ผมจะรอวันที่คุณเห็นความหวังดีของผมนะครับ...คุณปริม”

ปริมเดินออกมายิ้มสมเพชที่ณรงค์ไม่รู้เลยว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในสายตาของตนเลย

ปริมไปถึงโรงพยาบาลเห็นเพชรกับรินทร์ยืนคุยกันหน้าตาเคร่งเครียดอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน แก้วตานั่งจับมือพิมอย่างให้กำลังใจแต่มองไปที่ประตูห้องฉุกเฉินไม่วางตา

ปริมจิกตามองเดินเข้าไปหาเพชร พิมเห็นรีบเข้าไปจับแขนเพชรกันท่า ปริมปั้นหน้ายิ้มเข้าไปหาเพชรทำเป็นห่วงใยย่าพุดถามว่าจะเอาไปเข้าโรงพยาบาลเอกชนไหม

“ไม่ต้องค่ะ คุณหมอที่นี่ดูแลอย่างดีที่สุดแล้ว เราก็ไม่ต้องการรบกวนหรือขอความช่วยเหลือจากคนอื่นค่ะ” พิมชิงตอบ แม้จะถูกเพชรเรียกปราม พิมถามเพชรอย่างประจบว่า “ทำไมล่ะพี่เพชร ก็พิมพูดจริงๆ ย่าคงไม่ชอบหรอกถ้าเราจะต้องไปรบกวนคนอื่น คุณปริมเข้าใจที่พิมพูดใช่ไหมคะ”

“เข้าใจค่ะ...เข้าใจ” ปริมยิ้มเจื่อนแล้วบอกเพชร “ปริมซื้อของมาฝากหลายอย่างเลย รู้ว่าพี่เพชรกับหนูพิมคงเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาลทั้งวัน กลัวจะหิวแย่”

เพชรขอบคุณที่มีน้ำใจกับครอบครัวตน ปริมเป็นห่วงว่าเพชรคงเครียดแย่ เพชรบอกว่าตอนนี้สบายใจขึ้นบ้างแล้วเพราะหมอบอกว่าอาการของย่าคงที่แล้ว วันนี้น่าจะเข้าเยี่ยมได้ พวกตนเลยมารอที่นี่

พยาบาลออกมาบอกว่าหมออนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมได้แล้ว ทุกคนยิ้มดีใจ ปริมทำท่าจะตามเข้าไปด้วยแต่พิมคว้ามือเพชรบอกว่าให้ไปกับตน ตนกลัวเข้าไปแล้วร้องไห้เดี๋ยวย่าไม่สบายใจ แล้วบอกรินทร์ว่า เดี๋ยวจะพาพี่รินทร์เข้าไปเยี่ยมย่าด้วย

ถูกพิมตัดบทตัดทางหมด ปริมก็เจื่อนจ๋อย เลยฝากของเยี่ยมไว้บอกรินทร์ว่าอย่าลืมเตือนคุณเพชรกินข้าวบ้างแล้วเดินออกไป แก้วตาเหน็บเบาๆว่า “เห็นพิมเอาใจแต่รินทร์คงทนดูไม่ได้ล่ะสิ”

“พอเถอะ นี่ฉันจะไปหาลุงสรนะ เธอรออยู่ที่นี่แล้วกัน”

“ตามสบายย่ะ คุณแม่ชี”

รินทร์ยิ้มขำๆแล้วเดินออกไป

ooooooo

พิมกับเพชรเข้าไปเยี่ยมย่า ย่าบอกว่าดีใจที่ได้กลับมาเห็นหน้าหลานรักอีกครั้ง

“แต่เพชรรู้ว่าย่าจะไม่มีวันทิ้งเพชรกับน้องและพ่อไปไหนแน่ๆ ย่าจ๋าของเพชรเป็นคนเข้มแข็งและไม่เคยยอมแพ้ต่ออะไรทั้งนั้น ใช่ไหมจ๊ะ”

“แล้วเจ้าสรล่ะ” ย่าถามอย่างเป็นห่วง

รินทร์จะพาไกรสรไปหาย่า เพชร กับพิม ไกรสรไม่ยอมไป คิดว่าแม่คงโกรธตน และทุกคนโกรธเกลียดตน ตนจะแบกหน้าไปเจอได้ยังไง รินทร์ติงว่าลุงหนีไปตลอดไม่ได้หรอก ก็ถูกตวาดว่าไม่ใช่เรื่องของเอ็งอย่ายุ่ง

“ไม่ยุ่งไม่ได้ เพราะลุงไม่ได้ทำร้ายแค่ตัวเอง แต่ลุงทำให้คนรอบตัวเป็นห่วงไม่รู้หรือไง ลุงกินเหล้าเมา มีความสุข แต่ไม่รู้ว่าใครเขารอลุงอยู่ที่บ้าน ลุงเห็นแก่ตัว”

“เอ็งก็ดีแต่พูด เอ็งไม่รู้หรอกว่าข้าต้องเจออะไรมาบ้าง...เอ็งดูข้า เอ็งดู...ใครๆก็ดีแต่ตราหน้าว่าข้ามันเป็นไอ้ขี้เมา” ไกรสรทุบแขนข้างที่พิการบอกว่า “คนพิการแบบข้ามันไม่มีค่าในสายตาใคร เอ็งเห็นไหม”

“ไม่จริงครับพ่อ” เสียงเพชรแทรกขึ้น ไกรสร

หันมองเห็นเพชร พิม แก้วตาเดินเข้ามา เพชรบอกพ่อว่า “ผม หนูพิม ย่า พวกเรารักและห่วงพ่อมากนะครับ”

“ไม่...ข้าไม่เชื่อ เหมือนที่ข้ารักและไว้ใจแม่เอ็ง แล้วมันก็ทิ้งข้าไป ทิ้งเอ็งไป ทิ้งนังพิมไป แล้วยังนังแตนอีกคน ไม่มีใครรักใครจริงหรอก มีแต่หลอกลวงกันทั้งนั้น”

“พ่อก็เลยทำร้ายความรู้สึกของคนที่ยังอยู่กับพ่อเพื่อแก้แค้นที่พ่อถูกหลอกหรือครับ พ่อจะทำอย่างงั้นกับผมก็ได้ แต่ผมขอเว้นย่าของผมไว้สักคนได้ไหมครับ”

ไกรสรบอกว่าตนทำย่าเขาเจ็บ ย่าคงไม่มีวันยกโทษให้ตน คร่ำครวญว่าตนไม่มีค่า ไม่มีความหมายในสายตาของเขาหรอก

“ขี้ขลาด!!!” รินทร์โพล่งขึ้น “ลุงไม่มีค่าเพราะลุงขี้ขลาดไม่ใช่เพราะลุงเป็นขี้เหล้า เมียทิ้งหรอก” ไกรสรตวาดให้หยุด รินทร์ยังคงพูดต่อว่า “เด็กมันขี้ขลาดก็เพราะกลัวเจ็บตัว แล้วลุงล่ะ ลุงกลัวอะไร ลุงกลัวที่จะขอโทษย่าหรือไง”

“ย่าถามถึงพ่อนะครับ ถ้าย่าเห็นว่าพ่อไม่ได้เป็นอะไรย่าคงสบายใจ หายวันหายคืนนะพ่อ”

ไกรสรส่ายหน้า พิมที่นั่งฟังอยู่ตลอดเวลาเริ่มรู้สึกตัวเองผิดอยากขอโทษพ่อ พิมเดินเข้าไปหาไกรสรแล้วก้มกราบที่อกพ่อ

“พ่อจ๋า...หนูพิมขอโทษที่ทำให้พ่อเสียใจ หนูพิมขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำลงไป พ่อยกโทษให้หนูพิมได้ไหมจ๊ะ”

ไกรสรอึ้งมองพิมอย่างสะท้อนใจเมื่อนึกถึงตัวเองและพร้อมยกโทษให้ พิมกอดพ่อไว้แน่น ไกรสรกอดพิม มองเพชร รินทร์และแก้วตาแล้วถอนใจหนักหน่วง

ปริมมองภาพนั้นจากไกลๆอย่างปวดใจ

ย่าพุดยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน ต้องกะพริบตาถี่ๆ เมื่อเห็นไกรสรเดินเข้ามา ถามเสียงอ่อนโยน

“สร...เอ็งเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

ไกรสรมองแม่ที่นอนบนเตียงมีอุปกรณ์ช่วยชีวิตรอบตัว แต่น้ำเสียงที่ทักตนเต็มไปด้วยความอบอุ่นห่วงใย ไกรสรกำมือแน่นทำอะไรไม่ถูก

“เอ็งไม่ได้กินเหล้าใช่ไหม แม่ไม่ได้กลิ่นเหล้าจากเอ็งเลย...แล้วเอ็งให้หมอตรวจหรือยัง หัวหูเอ็งเป็นอะไรบ้างหรือเปล่า ว่าไงล่ะลูก”

ความห่วงใยของแม่ทั้งที่ตัวเองเจ็บหนักทำให้ไกรสรถึงกับเข่าทรุด ร้องไห้เข้าไปหาแม่พร่ำบอก

“แม่...แม่อย่าเป็นอะไรนะ แม่อย่าทิ้งฉันไปนะ ฉัน...ฉันขอโทษ แม่อย่าตายนะแม่...”

ไกรสรฟุบหน้าลงข้างเตียงร้องไห้เหมือนเด็ก

“แม่ยังไม่ไปไหน...แม่จะอยู่กับเอ็ง แม่จะอยู่ดูแลเอ็ง ดูลูกชายคนเดียวของแม่กลับมาเหมือนเดิม...นะสรนะ...กลับมาเป็นไกรสรคนเดิมนะลูกนะ”

ไกรสรไม่ตอบได้แต่จับมือแม่ที่ลูบหัวตัวเองร้องไห้สะอึกสะอื้น เพชร พิมมองพ่อกับย่าอย่างตื้นตันใจ

ooooooo

ปริมเดินออกจากโรงพยาบาลอย่างขุ่นมัวใจ เห็นรินทร์กับแก้วตาเดินมาก็เข้าไปชมประชดว่า

คุณรินทร์เก่งจังที่ทำให้ครอบครัวของเพชรกลับมาเหมือนเดิมอีก แก้วตาตอบแทนว่าเรื่องแบบนี้มันจะสำเร็จได้ก็เพราะความจริงใจเท่านั้น มีเงินมากก็ใช่ว่าจะเอาชนะใจใครได้เสมอไป

รินทร์เรียกแก้วตาปรามๆ ปริมไม่สนใจบอกว่าตนชื่นชมด้วยใจจริง  แต่หยอดว่าคุณรินทร์คงไม่ยกเรื่องนี้มาทวงบุญคุณพี่เพชรใช่ไหม เราควรจะคบหากันเพราะรักกันด้วยหัวใจจริงใช่ไหม

แก้วตาตัดบทชวนรินทร์ไปกันเถอะเพราะต้องไปเตรียมตัวร้องเพลงอีก อย่าฟังเทศน์ให้เสียอารมณ์เลยบอกปริมว่าถ้าเศร้ามากก็เชิญที่ร้าน เผื่อจะสบายใจขึ้น ไม่วายยั่วปริมว่า

“อ้อ...คราวหน้าถ้าอยากสั่งสอนใครล่ะก็แก้วแนะนำให้ไปเขาดินนะคะ ลิงค่างบ่างชะนีมันคงอยากมีเพื่อนคุยด้วย จะสั่งสอนอะไรก็เชิญค่ะ” พูดแล้วเดินไปอย่างสะใจ

“ดีอย่างเดียวก็คิดว่าจะได้ใจเขาเหรอ...มันง่ายไปมั้งรินทร์...”

ปริมมองตามพึมพำอย่างหมายมาด...

ooooooo

เพชรต้องดูแลทั้งพ่อและย่า ศักดิ์บอกเพชรไม่ต้องห่วงเรื่องงานตนจะบอกตี๋ให้ และฝากเงินไปซื้อส้มเยี่ยมย่าพุดกับไกรสรด้วย โต้งกับโก้ควักเหรียญจากกระเป๋าสมทบซื้อส้มด้วย ณรงค์เห็นแล้วหมั่นไส้เพชรมาก

ในยามยากลำบากเช่นนี้ ยายปรุงก็ให้ยุทธพายุวดีมาช่วยพิมทำขนมก่อนแล้วค่อยไปช่วยที่ร้าน ทั้งยังฝากอาหารมาให้ด้วยเพื่อพิมจะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำ ยุทธมาส่งยุวดีแล้วก็รีบไปซื้อผลไม้ไปเยี่ยมย่าพุดกับไกรสรตามที่ศักดิ์ฝากมา

รินทร์ช่วยหาร้านที่จะรับขนมไปขายได้ถึง 7 ร้าน กะว่าตนตระเวนส่งได้หมดก่อนไปทำงาน พิมเห็นตัวเลขแล้วตาโตถามว่าเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ขณะนั้นเองปริมก็เข้ามาบอกว่าวันก่อนที่สั่งขนมไปถูกปากถูกใจมากวันนี้จะมาสั่งอีก แต่พิมขอเป็นพรุ่งนี้เพราะวันนี้ต้องทำส่งถึง 7 ร้าน ปริมบอกว่าไม่เป็นไรรอได้

รินทร์ขอโทษปริมเพราะวันนี้ต้องรีบทำขนมส่งตามร้านก่อนไม่อย่างนั้นจะไม่มีเงินไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลย่าพุดกับลุงไกรสร ปริมหยิบเงินปึกใหญ่ออกมาบอกพิมว่าถือว่ายืมก่อนมีเมื่อไหร่ค่อยเอามาคืน ตนอยากเห็นคุณย่ากับพ่อของเพชรออกจากโรงพยาบาลเหมือนกัน

“พิมรับไม่ได้ค่ะ พิมอยากสู้ด้วยความรู้ความสามารถที่เรามี ถึงคุณจะเห็นว่ามันเป็นเงินไม่มากแต่พิมรู้ว่าย่าคงภูมิใจที่พิมทำแบบนี้ ขอบคุณนะคะที่คิดจะช่วยเหลือ เก็บเงินของคุณไว้ช่วยคนอื่นดีกว่าค่ะ”

พูดแล้วพิมหันหลังให้จนปริมหน้าเสียเดินออกไป รินทร์ลุกตามไปขอโทษปริม ขออย่าโกรธพิมเลย ปริมบอกว่าตนไม่โกรธ ที่ให้เพราะเห็นว่าครอบครัวเพชรเหนื่อยมากแล้วและไม่ได้คิดจะเอาเงินซื้อใครทั้งนั้น รินทร์รับปากจะอธิบายให้พิมเข้าใจว่าคุณปริมตั้งใจ จะช่วยจริงๆ

“คุณรินทร์นี่ช่างเข้าใจความรู้สึกของคนบ้านนี้จริงๆนะคะ สอนปริมหน่อยสิว่าเอาชนะใจพี่น้องคู่นี้ได้ยังไง” รินทร์บอกว่าเราเข้าใจกันมากกว่าคิดจะเอาชนะใจกัน ถูกปริมเหน็บว่า “ฟังดูดีนะ แต่เพ้อเจ้อไปหน่อย”

“คุณปริมจะคิดอย่างนั้นก็ได้ค่ะ เอาเป็นว่าคุณปริมไม่ติดใจคำพูดของหนูพิมนะคะ รินทร์จะได้สบายใจ” ปริมพยักหน้า รินทร์จึงขอตัวกลับไป ปริมมองตามอย่างขัดใจ

ณรงค์หาเรื่องเล่นงานเพชร เมื่อเพชรกับศักดิ์รับงานลูกค้าที่เพิ่งมาใหม่ ลูกค้าบอกว่าตนเปลี่ยนมาทำที่อู่นี้เพราะได้ยินเขาชมกันว่าช่างเพชรเอาใจใส่รถดีเลยมาลองดู ถ้าประทับใจก็จะเอารถที่โรงงานทั้งหมดมาทำที่นี่ให้หมด เพชรกับศักดิ์รับคำหนักแน่น ณรงค์แอบฟังอยู่ ยิ้มชั่วร้ายพึมพำ

“มึงจะเอาใจใส่ได้ยังไง ถ้ามึงยังลางานไปดูย่ากับพ่อเฮงซวยของมึงบ่อยๆ”

ฝ่ายไกรสรยังฝันและหลอนว่าอ่องจะมาทำร้ายตน ฝันร้ายว่าอ่องจะมาเอาชีวิต ไกรสรร้องขอชีวิต อ่องขู่ว่านับแต่นี้ไป “เอ็งต้องใช้ชีวิตให้สมกับที่ข้าไว้ชีวิตเอ็ง รู้ไหมไอ้สร” ไกรสรรีบสัญญา อ่องสำทับว่า “เมื่อไรเอ็งผิดสัญญาข้าจะกลับมาเอาชีวิตเอ็ง”

ไกรสรกังวลมากถามเพชรว่า ถามหมอได้ไหมว่าทำยังไงถึงจะหายจากโรคนี้ได้ เพชรบอกว่าพ่อต้องกินยาตามคำสั่งหมอ ไกรสรพยักหน้าแข็งขัน เพชรกับพิมยิ้มให้กันอย่างมีความสุขที่เห็นพ่อตั้งใจจริง ไกรสร ถามพิมว่าหายโกรธพ่อแล้วใช่ไหม

“พ่อจ๋า พิมไม่ได้โกรธพ่อ พิมไม่อยากเห็นพ่อเจ็บอีก พ่อต้องหายแล้วก็อยู่จนกว่าจะเห็นความสำเร็จของพิมนะ พ่อทำได้ไหม”

ไกรสรมองลูกทั้งสองยิ้มอย่างมีความหวังในชีวิต

ย่าพุดบอกว่าไกรสรตั้งใจอย่างนั้นก็ดีแล้ว พิมก็ต้องช่วยพ่อด้วย พิมรับปากแล้วบอกให้เพชรไปทำงานเสีย ตนจะดูแลย่าเอง สองพี่น้องเกี่ยงกันจะให้อีกคนไปพัก ย่าเลยบอกให้ไปทั้งสองคนนั่นแหละเดี๋ยวย่าก็จะนอนแล้วพูดอย่างมีความสุขว่า

“เห็นพ่อลูกกลับมารักกันแบบนี้ คืนนี้ย่าต้องหลับสบายแน่ๆ”

ooooooo

พอออกมาพิมบอกเพชรว่าพี่รินทร์ช่วยหาร้านวางขนมขายได้ตั้งหลายร้านแล้วยังเอาขนมไปส่งให้ด้วย เพชรบอกว่าเราต้องแบ่งกำไรให้รินทร์ด้วย พิมจึงให้เพชรไปบอกเองเพราะตนเอาให้พี่รินทร์ก็ไม่เอา และขอให้ไปคืนนี้พรุ่งนี้รับค่าขนมแล้วจะได้แบ่งให้พี่รินทร์เลย เพชรรับปากน้องว่าจะรีบบอกให้

คืนนี้เพชรจึงไปรอพบรินทร์ที่หน้าบ้านเช่า แก้วตาถามว่าทำไมมาหารินทร์เอาดึกดื่นเพื่อคุยเรื่องส่วนแบ่งขายขนมหรือ นึกว่าจะมาหาเพราะคิดถึงเสียอีก เพชรหว่านล้อมให้รินทร์รับส่วนแบ่ง รินทร์ไม่รับเพราะตนเต็มใจช่วย และเมื่อรู้ว่าย่ากับไกรสรจะออกจากโรงพยาบาลก็เป็นห่วงเรื่องค่ารักษาพยาบาลแม้เพชรจะบอกว่าเตรียมไว้แล้ว รินทร์ก็ยังไปติดต่อแผนกสังคมสงเคราะห์ของโรงพยาบาลช่วยยกเว้นค่าโรงพยาบาลให้

เพชรถูกณรงค์หาเรื่อง ตำหนิและกลั่นแกล้งหาว่าไม่ทำงาน กินแรงคนอื่น เพชรไม่อยากมีเรื่องก็รับปากว่าจะตั้งใจทำงานให้มากกว่านี้ ตกเย็นเมื่อเพชรทำความสะอาดอู่ปิดประตู แล้วเอากุญแจไปซ่อนไว้ในที่ที่รู้กัน พอเพชรออกไปณรงค์ก็ไปหยิบกุญแจอย่างมีแผนร้าย

ค่ำนี้ปริมไปดักรอเพชรที่โรงพยาบาลเพื่อเข้าไปเยี่ยมย่าพุดด้วยกัน รินทร์มาพอดี ปริมเห็นรินทร์ก็ทำสนิทสนมกับเพชรอย่างถึงเนื้อถึงตัวยั่วรินทร์ ซ้ำพอเจอกัน ยังกันท่าไม่ให้รินทร์เข้าไปเยี่ยมย่าพุดพร้อมกันอ้างว่าเดี๋ยวรินทร์จะกลับไปทำงานไม่ทัน รินทร์ไม่อยากมีเรื่องบอกว่าตนยังไงก็ได้ เพราะสะดวกทุกวัน

เพชรรู้สึกถึงความไม่ปกติ พอรินทร์เดินไปเพชรมองตามพอดีสบตารินทร์ที่หันมองด้วยสีหน้าขุ่นใจ เพชรเห็นแล้วก็ยิ่งกังวลใจ

รินทร์วิ่งเต้นหาสถานบำบัดการติดเหล้าเพื่อให้ไกรสรไปบำบัด ไกรสรไม่พอใจที่ไม่ได้กลับไปอยู่บ้านจนทั้งรินทร์และเพชรต้องช่วยกันพูดว่าคนที่ติดเหล้าหนักกว่าพ่อยังบำบัดได้ พูดจนไกรสรยอมลองดูสักตั้ง

เพชรซึ้งใจมากที่รินทร์วิ่งเต้นช่วยเหลือทั้งค่าโรงพยาบาลและสถานบำบัดให้พ่อ รินทร์บอกว่าตนแค่ชี้ทางออกให้เท่านั้น เพชรบอกว่าแค่นั้นก็ภูมิใจได้แล้ว ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างเข้าใจกัน

วันนี้ตี๋เข้าอู่ก็เอะอะถามหาเพชรอย่างหัวเสีย ศักดิ์บอกว่าเพชรไปรับย่ากลับบ้าน ตี๋หาว่าเพชรขโมยของที่อู่ไปขาย สั่งณรงค์ให้ไปแจ้งตำรวจเลยตนไม่เอาไว้แน่

พอเพชรรับย่ากลับถึงบ้านไม่นาน ณรงค์ก็พาตำรวจไปค้นบ้านเพชรเพื่อหาของที่หาว่าเพชรขโมยมา ย่าพุดกับพิมไม่เชื่อ ณรงค์บอกตำรวจให้จับเพชรเลย

“อยู่ๆจะพาใครไปโรงพักอย่างนี้ไม่ได้นะคะไหนล่ะหลักฐาน” รินทร์ออกมาเผชิญหน้า

“มีอะไรกันครับ ตำรวจมาทำอะไร ใครเป็นอะไร” ชาญวิทย์เดินเข้ามากับแก้วตายืนมองเหตุการณ์

“สารวัตรชาญวิทย์”  ตำรวจสองคนตกใจหันทำความเคารพ

ชาญวิทย์ถามว่ามีอะไร ใครเป็นอะไร พิมบอกว่าเขาจะมาจับพี่เพชร หาว่าพี่เพชรเป็นขโมย

“มีหมายมาด้วยไหม” ชาญวิทย์ถาม ตำรวจทั้งสองส่ายหน้าบอกว่าคุณตี๋ให้ลูกน้องพามาค้นบ้าน “นายเคารพคุณตี๋มากกว่าเคารพกฎหมายรึไง” ตำรวจสองนายอึ้ง ชาญวิทย์มองหน้าณรงค์ปราม “มาค้นบ้านใครมั่วๆแบบนี้ผู้เสียหายฟ้องได้นะครับ แล้วถ้าพิสูจน์ได้ว่าแจ้งความเท็จละก็ จะโดนอีกกระทงนึง”

ณรงค์เจอของจริงก็หน้าเจื่อน เมื่อกลับไปเล่าให้จิตราฟัง จิตราคิดไม่ถึงว่าคนอย่างเพชรจะมีเพื่อนเป็นนายตำรวจใหญ่ ณรงค์บอกว่ายังไงตนก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก แม่คอยดูก็แล้วกัน

รุ่งขึ้นเมื่อเพชรไปทำงานที่อู่ ณรงค์ถามว่ายังกล้ามาทำงานอีกหรือ ศักดิ์บอกว่าเพชรไม่ได้ทำผิดอะไร เพราะเมื่อคืนตนไปโรงพักกับเพชรมาแล้วตำรวจบอกว่าไม่มีหลักฐานอะไรมีแต่คำพูดใส่ร้ายของณรงค์เท่านั้น

ทันใดนั้นตี๋ก็ออกมาตรงไปไขกุญแจตู้เก็บของใบใหญ่เปิดให้ดูว่าของหายไปไหน มันหายไปตอนเพชรอาสาทำงานล่วงเวลาและปิดอู่คนเดียว เพชรบอกว่าไม่ใช่ตน ตี๋ยัดเยียดว่าต้องเป็นเพชรขโมยไปขายเพื่อเอาเงินไปจ่ายค่าโรงพยาบาล ประกาศว่าถึงตำรวจไม่มีหลักฐานแต่ตนนี่แหละจะไล่เพชรออกและจะประจานให้ทุกอู่รู้ อู่ไหนก็ไม่กล้ารับเข้าทำงาน! ศักดิ์ โก้และโต้งตกใจ

มองหน้ากันอึ้ง ในขณะที่เพชรก็อึ้งไปอย่างคิดไม่ถึง

ooooooo


ละครซีรีส์ลูกผู้ชาย เรื่อง "เพชร" ตอนที่ 4 อ่านซีรีส์ลูกผู้ชาย เรื่อง "เพชร"ติดตามละครซีรีส์ลูกผู้ชาย เรื่อง "เพชร" ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย รังสิ สานกิ่งทอง, อิษยา ฮอสุวรรณ 19 ก.พ. 2562 09:57 2019-02-21T01:21:49+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ