ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    พริกกับเกลือ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ต่อหน้าคนอื่นจี๊ดทำเก่งกาจเข้มแข็ง แต่พอลับหลังก็แสดงความอ่อนแอออกมาอย่างสุดจะกลั้น เธอหลบเข้าไปร้องไห้ในห้องเก็บของ บังเอิญเจ๊ยุพาต้องการเอกสารในห้องนั้น รัตนาซึ่งรู้เห็นอยู่ก่อนจึงขัดขวางอย่างสุดกำลัง ทำให้ยุพานึกเอะใจสงสัย แต่ก็ไม่อาจสาระแนอะไรได้ถนัด ต้องล่าถอยกลับไปด้วยความหมั่นไส้รัตนา

    จี๊ดได้ยินทุกอย่างหน้าห้อง เธอออกมาขอบคุณรัตนาก่อนจะทำตามคำแนะนำไปพักผ่อนในห้องทำงานของเจตนา เพราะตอนนี้ท่านออกไปงานเลี้ยง รับรองไม่มีใครมากวนใจแน่

    “แล้วทำไมเธอไม่ไปกับพ่อ”

    “เป็นงานเลี้ยงส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับงาน ท่านไม่ต้องมีเลขาตามไปหรอกค่ะ”

    จี๊ดฟังแล้วยิ่งรู้สึกดีกับรัตนา และตัดสินใจขอปรึกษาเรื่องดิ่ง รัตนาจึงเปรียบเปรยให้ฟังว่า พ่อของจี๊ดเคยสอนตนไว้ว่า ให้ใส่ต่างหูหนักๆถ่วงเอาไว้ทั้งสองข้าง เราไม่ควรฟังความข้างเดียว ทุกคนควรได้รับโอกาสที่จะอธิบายเหตุผล ส่วนจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ขึ้นอยู่กับวิจารณญาณ

    ฟังแล้วจี๊ดถอนใจดังเฮือก รัตนายิ้มบางๆ อธิบายต่อไปอย่างใจเย็น

    “ยากใช่ไหมคะ แต่ดิฉันอยากให้คุณจี๊ดเริ่มคิดแบบนี้ให้ได้ อย่าลืมนะคะ นี่คือคุณสมบัติอย่างหนึ่งของผู้บริหารที่ดี และในอนาคตคุณจี๊ดก็ต้องมาบริหารแทนคุณพ่อ”

    “ฉันอาจจะ...”

    “อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยค่ะ แต่ตอนนี้คุณจี๊ดควรจะฟังคำอธิบายจากคุณดิ่งบ้าง ลองคิดเปรียบเทียบกับตัวเองดูนะคะ ถ้าคุณจี๊ดมีเหตุผลที่อยากอธิบาย แต่ไม่มีใครฟังคุณจี๊ดเลย คุณจี๊ดรู้สึกยังไงคะ”

    “ไม่ยุติธรรม”

    “ค่ะ ไม่ยุติธรรมสำหรับคนดีอย่างคุณดิ่งที่อาจจะมีความจำเป็นอะไรบางอย่าง ซึ่งบอกใครไม่ได้”

    “คนดีเหรอ ทำไมเธอมั่นใจในตัวนายนั่นมากขนาดนี้”

    “เวลาเราอยู่ใกล้ใครแล้วรู้สึกเย็น มีความสุข ไม่ร้อนใจ มีแต่การทำสิ่งดีๆด้วยกัน...เขาคนนั้นน่าจะเป็นคนแบบไหนคะ”

    จี๊ดอึ้ง...เห็นด้วยกับรัตนา แต่ยังมีความกังวลใจเพราะหมายถึงการเสียฟอร์ม...ส่วนที่หน้าห้อง ยุพาแอบฟังอย่างสอดรู้สอดเห็น พอเทวัญเดินมาทัก ยุพาตกใจผงะออกมา จากนั้นก็ใส่สีตีไข่เสียจนเทวัญร้อนใจโทร.ไปตัดพ้อกับวันดี

    “คุณแม่ครับ จะให้ผมคืนดีกับน้องจี๊ดได้ยังไง ในเมื่อเมียน้อย...เอ่อ...ผมขอโทษครับ คนรอบข้างน้องจี๊ด โดยเฉพาะยัยรัตนานั่นคอยเสี้ยมน้องจี๊ดอยู่แบบนี้ ดีนะที่เจ๊ยุพาได้ยินแล้วรายงานผม”

    พูดไปแล้วเขานิ่งฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางสายแล้วหันมาบอกยุพาว่า คุณวันดีให้ไปพบที่บ้านด่วน

    “ว้าย...ตายแล้ว งั้นดิฉันไปเลยนะคะ เรื่องสอพลอ เอ๊ย ดูแลจิตใจเจ้านายสำคัญมากกว่างานตัวเองค่ะ” ยุพาระริกระรี้ออกไป

    เทวัญนึกถึงดิ่งแล้วยิ่งแค้นและอาฆาต “น้องจี๊ด จะต้องมองแกเป็นผู้ชายมักมาก ปลิ้นปล้อน ลวงโลก เท่านั้น...ไอ้ดิ่ง!”

    ooooooo

    แยกจากยอดชายแล้วดิ่งกลับมาที่บ้านตัวเอง เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมจะอาบน้ำ แต่ต้องชะงักถอยกลับออกมาเมื่อเห็นมารศรียืนยิ้มหวานอยู่ข้างใน

    มารศรีไม่ปล่อยโอกาสทองไปง่ายๆ เธอยั่วยวนทั้งคำพูดและลีลาพลางโถมเข้ากอดรัดฟัดจูบดิ่งพัลวันแม้เขาผลักไส ด่าให้อย่างเจ็บแสบเธอก็ยังหน้าด้านหว่านล้อมราว กับคู่รักที่รักกันมาก นั่นก็เพราะเธอมีแผนสร้างความร้าวฉานให้ดิ่งกับจี๊ดมากยิ่งขึ้น ด้วยการตัดต่อคลิปเหตุการณ์นี้ ที่แอบถ่ายเอาไว้แล้วส่งไปเข้ามือถือของจี๊ด

    เมื่อดิ่งย้อนกลับมาที่บ้านจี๊ดอีกครั้งในตอนค่ำ จี๊ดโกรธมากไม่ต้อนรับแถมด่าเขาชุดใหญ่ก่อนจะเอาคลิปที่ได้รับให้เขาดู

    “ความจริงมันไม่ได้เป็นแบบนั้น”

    “แล้วเป็นแบบไหน”

    “ผมถูกจัดฉาก”

    “มารศรีก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่นายเป็นผู้ชายอกสามศอก ดูฉลาดไม่ได้โง่ จะให้ฉันเชื่อเหรอว่านายถูกจัดฉาก ทุกอย่างมันเกิดขึ้นจากตัณหาและความใคร่ของนาย...ชั่ว เลว มักมาก ปลิ้นปล้อน ลวงโลก”

    “ไม่จริง!!”

    “สงเคราะห์อะไรให้นะ ถือว่าทำบุญ ถ้าไม่อยากตกนรกขุมที่ลึกกว่านี้ เดินไปบอกพ่อนายแบบแมนๆว่านายกับมารศรียังมีเยื่อใยต่อกัน ขอเมียพ่อซึ่งเป็นแฟนเก่านายกลับไปเสพสุขกันเหมือนเดิมตามประสาหญิงชั่วชาย โฉด” ว่าแล้วจี๊ดหันหลังกลับ ดิ่งตะโกนว่าตนยังพูดไม่จบ แต่เธอตวาดแว้ดว่าไม่ฟัง

    “ต้องฟัง เพราะมันเกี่ยวกับคุณ ผมไม่ได้รักมารศรี เพราะผมรัก...”

    จี๊ดหยุดกึก ใจเต้นแรง ค่อยๆหันกลับมารอฟัง

    “ผมรักใคร...ผมจะหาแต่สิ่งดีๆมาให้เขา ทำให้เขามีความสุขที่สุดในชีวิต ซึ่งไม่ใช่มารศรี แต่เป็น...”

    พลันเสียงแตรรถดังขึ้น ดิ่งและจี๊ดหันไปมอง คิดไม่ถึงว่าจะเป็นมารศรี เธอลงจากรถเดินนวยนาดมาควงแขนดิ่งแสดงความเป็นเจ้าของ

    “กะแล้วว่าคุณต้องมาที่นี่ ไงคะคุณจี๊ด...คิดยังไงใส่ชุดนอนลงมาคุยกับคนรักของดิฉัน”

    “มารศรี...พอได้แล้ว” ดิ่งตวาด

    “อ๋อ...ฉันลงมาเอาคลิปอุบาทว์ให้คนรักของเธอดูน่ะ อยากดูไหม” จี๊ดตอบโต้มารศรีแล้วเขวี้ยงมือถือ ตัวเองใส่ด้วยความโมโห มารศรีหลบทันแต่มือถือของจี๊ดหล่นแตกแถมเจ้าของยังเหยียบขยี้ซ้ำเพราะแค้นใจ เรื่องคลิป จนดิ่งต้องเข้ามาเตือน

    “คุณจี๊ดใจเย็นๆก่อนนะ อย่าให้มิตรภาพของเราต้องพังเพราะความโกรธความไม่มีสติแบบนี้เลย”

    “เออ ฉันมันไม่มีสติ ฉันมันไม่มีอะไรดี กลับไปไป๊!!” จี๊ดตะโกนลั่นไล่ดิ่งและมารศรี พวกป้าเพ็ญได้ยินเสียงเอะอะรีบวิ่งออกมาดู จี๊ดเลยให้คนของตนช่วยกันไล่สองคนนี้ มารศรีเห็นท่าไม่ดีลากดิ่งขึ้นรถขับออกไป แล้วหยุดตรงกลางซอย ดิ่งรีบลงอย่างรวดเร็ว

    “ดิ่ง...เดี๋ยวศรีไปส่งที่บ้านไงคะ ขึ้นรถเถอะค่ะ อย่าใจน้อยสิคะ”

    “ถ้าคุณยังไม่เลิกยุ่งกับผม...ผมจะทำให้คุณอยู่ที่บ้านเราไม่ได้”

    “แลกกันไหมล่ะ พ่อคุณก็อาจจะตายวันพรุ่งนี้เลยก็ได้ เพราะถูกฉันปั่นหัวจนเครียด หัวใจวายตายเรื่องคุณ”

    ดิ่งแค้นจนพูดอะไรไม่ออกที่มารศรีเอาชีวิตของพ่อมาต่อรอง เขาส่ายหน้าเดินหนีไปอย่างรับไม่ได้

    “ยังไงคุณก็หนีฉันไปไม่พ้นหรอก ถ้าฉันไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าใครจะได้” มารศรีตะโกนไล่หลังด้วยความสะใจ ก่อนหยิบมือถือของตนออกมาโทร.หาเทวัญ

    กรอกเสียงไปว่า “แผนของคุณได้ผลดีเกินคาด!”

    ที่แท้ผู้อยู่เบื้องหลังคลิปนั้นก็คือเทวัญนั่นเอง เทวัญวางแผนให้มารศรีจัดฉากเหมือนพลอดรักกับดิ่งแล้วตัดต่อส่งไปให้จี๊ด ซึ่งแผนนี้ลุล่วงเป็นที่น่าพอใจ เพราะจี๊ดทั้งโกรธทั้งเสียใจ อีกทั้งวันดีก็ยิ่งชิงชังดิ่ง ถือโอกาสตอกย้ำกับลูกสาวว่า

    “ไม่มีใครรักและจริงใจกับลูกเท่ากับเทวัญ

    อีกแล้วนะ คนอื่นเข้ามาหาลูกเพราะหวังผลประโยชน์ทั้งนั้น ถ้าลูกใจอ่อน ลูกก็จะพบแต่ความเสียใจ...ตัดใจจากนายดิ่งซะ แล้วเดินหน้าต่อไป”

    “จี๊ดไม่ได้รู้สึกอะไรกับนายนั่นสักหน่อย ไม่เห็นจะต้องตัดใจอะไร ขอตัวนะคะ”

    จี๊ดทำเป็นปากแข็ง แต่พออยู่ในห้องคนเดียวก็หลั่งน้ำตาด้วยความเสียใจ เจ็บใจ...ในขณะที่ดิ่งเองเมื่อกลับไปถึงบ้านก็หมกมุ่นอยู่กับเรื่องที่เกิดขึ้น ยิ่งคิดก็ยิ่งมืดมน มองไม่เห็นหนทางที่เขากับจี๊ดจะเข้าใจกันได้

    ooooooo

    วันนี้หมออนุญาตให้เศกกลับบ้าน...มารศรีทำตัวเป็นเมียที่แสนดีมารอรับ แถมพอถึงบ้านยังอาสาดูแลเรื่องหยูกยาของเศกอีก ห้ามคนอื่นยุ่งเด็ดขาด

    ศุวิมลหมั่นไส้แขวะมารศรีไปหลายคำ ทำให้เศก ไม่ค่อยพอใจ ขึ้นเสียงว่า

    “ยัยศุ...ให้โอกาสคุณศรีบ้างไม่ได้หรือไง”

    “คุณพ่อให้ไปคนเดียวเถอะค่ะ สำหรับศุ...ไม่มีวัน”

    ศุวิมลยืนยันแล้วเดินหนี เศกเครียดขึ้นมาอีก มารศรีเอาใจด้วยคำพูดหวานๆ ก่อนจะขอตัวไปจัดยาก่อน อาหารมาให้เขา แล้วจะแอบเอายาพิษผสมลงในยา แต่เศกเดินมาส่งเสียงทัก เธอเลยชะงัก รีบซ่อนซองยา...ฝ่ายศุวิมลที่ฮึดฮัดออกมา เธอรีบโทร.หาพี่ชาย บอกให้รู้ว่าพ่อกลับบ้านแล้ว...ดิ่งอยู่กับยอดชายในอู่ซ่อมรถที่เจ้าของต้องการเซ้งกิจการ เมื่อได้ยินน้องว่ามาอย่างนั้น ดิ่งตอบกลับว่าดีแล้ว พรุ่งนี้พี่จะได้ออกมาเลย

    “พี่ดิ่ง! จะปล่อยให้ศุรับมือกับนังแม่เลี้ยงอสรพิษนั่นคนเดียวได้ไง รู้ไหมเมื่อกี้นะ...”

    เพียงได้ยินชื่อมารศรี ดิ่งไม่อยากฟังอะไรอีก รีบยัดโทรศัพท์ใส่มือยอดชายให้คุยแทน แต่แค่ยอดชายพูดฮัลโหล ทางโน้นก็แหวใส่ว่าไม่คุยกับเขา จะคุยกับพี่ชาย ของตนเท่านั้น

    “คุณดิ่งติดธุระ ให้ผมคุยแทน”

    “ธุระอะไรนักหนาที่สำคัญกว่าเรื่องผู้หญิงอสรพิษนั่น” ศุวิมลตะเบ็งเสียง...ยอดชายสะดุ้งหูแทบแตก ดิ่งเดินกลับมาคว้าโทรศัพท์ไปคุยเอง

    “พี่ไม่อยากฟังเรื่องของมารศรี...แค่นี้นะ พี่มีธุระ”

    ดิ่งวางสายแล้วปิดเครื่อง เดินกลับไปหาเจ้าของอู่ เพื่อเจรจาเซ้งกิจการอู่ซ่อมรถมาทำต่อ ซึ่งใช้เวลาไม่นานก็เรียบร้อย และดิ่งตั้งใจจะย้ายมาพรุ่งนี้เลย ยอดชายท้วงว่าทำไมใจร้อนนัก ดิ่งไม่ตอบแต่หันไปบอกลาเจ้าของอู่ แล้วจะพายอดชายไปเลี้ยงข้าวขอบคุณที่ช่วยแนะนำที่นี่ให้

    “ดีมาก กำลังหิว แต่คิดดีแน่แล้วนะว่าทำคนเดียวไหว”

    “ไหวสิ เดี๋ยวคงหาลูกมือสักคน”

    “บริษัทพ่อคุณก็ออกใหญ่โต ทำไมไม่ไปช่วยดูแล”

    “มีคนดูแลแทนผมแล้วล่ะ”

    “แล้วคุณไว้ใจคุณมารศรีเหรอ”

    “ไม่...แต่ตอนนี้ผมทำได้ดีที่สุดคือคอยดูอยู่ห่างๆ”

    “เป็นผมหน่อยไม่ได้...”

    “ไปเถอะ เดี๋ยวรถติดตอนเข้าเมือง...อ้อ...อย่าบอกใครนะว่าผมมาอยู่ที่นี่”

    “ทำไมล่ะ”

    “ผมชอบอยู่เงียบๆ ลืมไปเลยว่ามีผมอยู่ในโลกนี้ได้ยิ่งดี”

    ยอดชายทราบดีว่าดิ่งหมายถึงใคร แต่เพื่อความมั่นใจจึงขอเสียมารยาทถามเรื่องส่วนตัวว่าเขาคิดยังไงกับจี๊ด ดิ่งเลี่ยงที่จะไม่ตอบ บอกว่าตนไม่มีสิทธิ์คิดอะไรตอนนี้ พูดเสร็จก็เดินนำยอดชายไปที่รถทันทีเลย

    “แต่ผมรู้ว่าคุณคิดยังไงกับจี๊ด” ยอดชายพึมพำหน้าเศร้า เพราะตัวเองยังตัดใจจากจี๊ดไม่ได้...

    ooooooo

    ยามที่เจ็บปวด ผิดหวัง และเสียใจ...จี๊ดอยากมีใครสักคนเป็นเพื่อน เธออุตส่าห์มาง้อใจดีที่ยังมึนตึงกับเธออยู่ ด้วยการชวนกินข้าวกลางวัน แต่ถูกใจดีปฏิเสธแถมตีรวนจนจี๊ดเสียงดังด้วยความโมโห

    จังหวะนั้นเทวัญเข้ามาพอดี จี๊ดเลยไม่สนใจดี ชวนเทวัญไปกินข้าว เทวัญยิ้มร่ารับคำแล้วเดินตามเธอไป รัตนาเดินมาจากอีกทางมองตามทั้งคู่ไปอย่างแปลกใจ ใจดีจึงรายงานให้ฟังว่า

    “ดีกันแล้วค่ะ พี่รัตนา...เพื่อนหนูเนี่ยไอคิวสูงแต่อีคิวต่ำจริงๆ”

    “ไม่หรอกค่ะ คุณจี๊ดแยกแยะได้ว่าอะไรดีหรือไม่ดี เพียงแต่ตอนนี้ยังเต็มไปด้วยความโกรธ เลยทำให้ไม่มีสติ และอาจจะยังไม่มีโอกาสได้คุยกับคุณดิ่ง”

    “แปลว่าอีคิวต่ำค่ะพี่...เฮ้อ...แล้วจะช่วยเพื่อนหนูได้ยังไงดีล่ะคะ”

    รัตนานิ่งไป คิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะช่วยยังไง... แต่จี๊ดที่เมื่อครู่ทำเก่งต่อหน้าเพื่อน คิดได้แล้วว่าเธอไม่อยากกินข้าวกับเทวัญ พอพ้นสายตาใจดีมา จึงบอกเขาว่าตนเปลี่ยนใจแล้ว ตนอยากไปกินข้าวคนเดียว

    “จะอร่อยเหรอ พี่ไปเป็นเพื่อนดีกว่านะ”

    “บอกว่าไม่ก็ไม่สิคะ” จี๊ดขึ้นเสียงแล้วเดินหนีทันที ทิ้งให้เทวัญเสียหน้า หันรีหันขวางอย่างหงุดหงิด

    จี๊ดไม่ได้ออกไปกินข้าว แต่กลับเข้ามานั่งซึมที่โต๊ะทำงาน รัตนามาเลียบๆเคียงๆก่อนจะชวนเธอไป

    กินข้าวด้วยกัน อ้างว่ากินข้าวไม่ตรงเวลาระวังปวดท้อง... คำพูดนี้ทำให้จี๊ดนึกถึงตอนตัวเองปวดท้องที่บ้านพัก

    ริมทะเลแล้วดิ่งคอยดูแล ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เธอรู้สึกดีกับดิ่งมาก แต่แล้วจี๊ดสลัดความรู้สึกนั้นออกไป ปฏิเสธรัตนาด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

    รัตนาไม่ถือสาแล้วออกไปกินข้าวกับใจดี แต่ไม่นึกว่าจะเจอวันดีตามระราน โดยมียุพาเจ้ากี้เจ้าการเป็นสายให้หลังรับคำสั่งจากเทวัญมาอีกที วันดีด่าประจานรัตนาจนคนทั้งร้านหันมองเป็นตาเดียว ใจดีห้ามเท่าไหร่วันดีก็ไม่ฟัง แถมยังอบรมสั่งสอนใจดีเข้าให้ด้วย

    รัตนาอายมากกับถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามของวันดี คำก็เมียน้อย สองคำก็แย่งผัว เธอทั้งอายทั้งรับไม่ได้จะเดินหนี วันดียังตามกระชากแขนเธอไว้อีก

    “จะหนีไปไหนล่ะ ไหนบอกว่าไม่ได้ทำอะไร

    ผิดไง แล้วจะกลัวอะไรกับคำพูดของฉัน”

    “ดิฉันไม่ได้กลัว แต่ดิฉันไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ตอนนี้”

    “จำเป็นสิ ทุกคนดูหน้านังผู้หญิงคนนี้ไว้ให้ดีๆนะคะ แล้วกลับไประวังสามีของตัวเองด้วย ถ้าทำงานอยู่แถวๆนี้ ก็ให้หลีกห่างอย่าเข้าไปใกล้ เพราะหล่อนเอาไม่เลือกว่าผัวใคร”

    “คุณวันดี กรุณาหยุดเถอะค่ะ”

    “ฉันไม่หยุด! แล้วเมื่อแผนการชั่วๆยังไม่สำเร็จ หล่อนก็ใช้แผนการยุแหย่บ่อนทำลายครอบครัวของฉันไม่ให้มีความสุข เป่าหูลูกสาวฉันให้เปลี่ยนใจจากคู่หมั้นไปหาผู้ชายคนอื่น เลว!!”

    รัตนาชักจะทนไม่ไหว จ้องหน้าวันดีเขม็ง ใจดีเห็นท่าไม่ดีกลัวจะมีการฟ้อนเล็บ จึงวิ่งออกไปเพื่อขอความช่วยเหลือ เผอิญเจอจี๊ดกำลังสวนเข้ามา ก็เลยลากเธอเข้ามาช่วยห้าม

    วันดีทั้งด่าทั้งจะตบตีรัตนาให้ได้ พอจี๊ดขัดขวางก็ไม่พอใจ หาว่าลูกเข้าข้างคนอื่น เห็นคนอื่นดีกว่าแม่ตัวเอง

    “แต่คุณแม่ทำไม่ถูก พี่รัตนาไม่ได้ยุ่งอะไรกับคุณพ่อเกินไปจากหน้าที่ของเลขา และที่สำคัญ พี่รัตนาไม่ได้ยุแหย่ให้จี๊ดกับพี่เทวัญแตกแยกกัน คุณแม่เข้าใจผิด คุณแม่มองไปรอบๆสิคะ”

    วันดีทำตามที่ลูกบอก เห็นผู้คนมุงดูกันเต็ม พลางซุบซิบนินทากันสนุกปาก

    “เรื่องในครอบครัวของเราไม่ใช่เรื่องสาธารณะนะคะ ถ้าคุณแม่ข้องใจ เราไปคุยกันที่บ้านได้ไหมคะ”

    วันดีมองรัตนาอย่างเดือดแค้น แต่ก็เลือกที่จะเชื่อลูกสาวยอมกลับไปบ้านพร้อมกัน และทันทีที่ถึงบ้าน แม่ก็ต่อว่าลูกว่าเดี๋ยวนี้กลายเป็นพวกมันเต็มตัวแล้ว จี๊ดบอกตนไม่ได้เป็นพวกใคร ตนพูดตามที่เห็น และไม่อยากให้แม่หูเบา

    “ลูกไม่รักดี” วันดีกระแทกเสียงอย่างคับแค้นใจ

    “ไม่เกี่ยวนะคะคุณแม่”

    “ทำไมจะไม่เกี่ยว ฉันทำแบบนี้ก็เพราะอยากให้ชีวิตของแกมีความสุข ไม่มีพวกมารมาคอยขัดขวาง”

    “จี๊ดไม่เข้าใจ”

    “เพราะมันทำให้แกหวั่นไหวกับนายดิ่ง ทั้งๆที่แกต้องแต่งงานกับเทวัญ”

    “จี๊ดไม่ได้บอกว่าจี๊ดจะแต่งงานกับพี่เทวัญ”

    “แกเปลี่ยนใจไม่ได้”

    “แต่จี๊ดเป็นคนแต่ง ไม่ใช่คุณแม่ เลิกเจ้ากี้เจ้าการชีวิตจี๊ดสักที”

    วันดีโกรธจะตบหน้าจี๊ด เจตนาเข้ามายับยั้งไว้ได้ทัน สั่งห้ามเธอทำร้ายลูก วันดีเถียงคอเป็นเอ็นว่าตนไม่ได้ทำร้าย แต่ต้องการเตือนสติลูก ลูกทำไม่ถูก

    “คุณนั่นแหละที่ทำไม่ถูก มีสมอง มีสติบ้างหรือเปล่า ทำอะไรลงไปบ้าง รู้ตัวบ้างไหม”

    “ฉันทำอะไรก็ผิดไปหมดใช่มั้ย...อ้อ...นังเมียน้อยคงไปสำออยออเซาะมาแล้วล่ะสิ ถึงได้มาเอาเรื่องกับฉัน”

    “ผมไม่เคยมีเมียน้อย และคุณก็เลิกบังคับใจลูกให้ทำตามอารมณ์ของตัวเองได้แล้ว...และผมจะไปเซ็นใบหย่ากับคุณเดี๋ยวนี้”

    สองแม่ลูกตกใจ...จี๊ดจะขอร้องพ่อ แต่เจตนาไม่เปิดโอกาส

    “มันถึงเวลาแล้วลูก ฟางเส้นสุดท้ายสำหรับพ่อจริงๆ พ่อขอโทษ ไปคุณวันดี...ไปกับผม”

    “ฉันไม่ไป!”

    “คุณต้องไป แต่ถ้าคุณไม่ไปกับผมวันนี้ ก็เตรียมรอรับเอกสารจากทนายของผม เร็วหรือช้ามันก็ลงเอยเหมือนกัน เลือกเอา”

    วันดีช็อก ไม่คิดว่าเจตนาเอาจริง เช่นเดียวกับจี๊ดที่รับไม่ได้ เธอผลุนผลันออกจากบ้านไปทั้งน้ำตา

    ooooooo

    ขณะที่จี๊ดออกจากบ้านไปด้วยความเสียใจเรื่องพ่อขอหย่าแม่...ดิ่งเองก็กำลังเก็บสัมภาระเตรียมออกจากบ้านหลังใหญ่ของพ่อในเช้าวันรุ่งขึ้นเพื่อไปอยู่อู่ซ่อมรถเล็กๆของตน ซึ่งครั้งนี้ดิ่งตั้งใจเอาแหวนแต่งงานของแม่ที่ท่านเคยให้ไว้ติดตัวไปด้วย

    ดิ่งมีที่ไปแล้วแต่จี๊ดยังเคว้งคว้างท่ามกลางความมืดยามค่ำคืนและสายฝนโปรยปราย เธอไม่รู้จะหันหน้าพึ่งใคร ที่สุดก็ตัดสินใจไปหารัตนาถึงบ้านในสภาพเนื้อตัวเปียกโชกหนาวสั่น ส่วนดิ่งที่เก็บสัมภาระเตรียมพร้อมไว้แล้ว กลับต้องมาขุ่นมัวหัวเสียเมื่อเศกมาถามเขาว่า

    “แกไม่คิดจะรับผิดชอบสิ่งที่แกทำเอาไว้บ้างหรือไง”

    เศกทราบเรื่องที่โมเดิร์นคาร์ขอเป็นผู้จัดจำหน่ายรถของเยอรมันแต่ไม่สำเร็จ ซึ่งเขาเข้าใจว่าเป็นฝีมือของดิ่ง จึงต้องการให้สานต่อจนจบ แต่ดิ่งยืนยันเสียงแข็งว่าตนไม่รู้เรื่อง ไม่ได้เริ่ม และจะไม่ทำงานที่ได้มาด้วยการแทงข้างหลังคนอื่นอย่างน่าไม่อายแบบนี้...มารศรีได้ยินแล้วหมั่นไส้ สวนดิ่งทันควันว่า

    “น่าไม่อายตรงไหน ธุรกิจคือการแข่งขัน ใครมีข้อมูลเหนือกว่าถือว่าได้เปรียบ”

    “เป็นฝีมือของเธอกับนายเทวัญเองใช่ไหม”

    เศกแปลกใจ ทวนชื่อเทวัญพลางมองหน้ามารศรีอย่างรอคอยคำตอบ

    “ดิ่งเกลียดศรีจะตาย อะไรที่ทำให้ศรีเลวได้ เขาก็พูดออกมาได้ทั้งนั้น” มารศรีแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ดิ่งเจ็บใจจะตอบโต้ แต่เธอไม่เปิดโอกาส รีบตัดบทออดอ้อนขอความเห็นใจจากเศก “ศรีจะรู้จากใครไม่สำคัญเท่ากับที่ศรีทำเพื่อใครหรอกค่ะ ศรีอยากให้บริษัทของคุณแซงหน้าคู่แข่ง ศรีทำผิดเหรอคะ”

    ดิ่งมองมารศรีที่เกาะกอดพ่อของตนอย่างชิงชังรังเกียจ

    “ทีนี้คุณเศกก็รู้แล้วใช่ไหมคะ ว่าใครกันแน่ที่คุณควรจะให้สานงานต่อเพื่อความก้าวหน้าของบริษัท ลูกชายคุณไม่กล้าทำอย่างศรีแน่ เพราะอะไรรู้ไหมคะ...เพราะคุณดิ่งรักคุณจี๊ด ลูกสาวของนายเจตนาเข้าเต็มหัวใจแล้วน่ะสิคะ”

    “ใช่ ผมรักคุณจี๊ดเต็มหัวใจ” ดิ่งยอมรับอย่างลูกผู้ชาย แต่มันทำให้เศกไม่พอใจ ตวาดใส่ลูกชายอย่างเอาเรื่อง

    “ไอ้ดิ่ง! แกไปรักลูกศัตรูได้ยังไง”

    “ได้ยังไงผมไม่รู้...รู้แต่ว่าตอนนี้ผมรักคุณจี๊ดและผมจะไม่มีทางทำร้ายคนที่ผมรัก”

    “ดี งั้นฉันก็คิดถูกแล้วสินะที่ไล่แกออกไปจากชีวิตฉัน”

    “ถ้าพ่อคิดว่าพ่อจะมีความสุขกับผู้หญิงคนนี้ได้จริงๆ พ่อก็ไม่จำเป็นต้องมีผม เพราะผมคงอยู่ร่วมชายคาเดียวกับผู้หญิงที่ผมเกลียดไม่ได้”

    มารศรีเจ็บลึกเหมือนถูกมีดกรีดกลางใจเมื่อเห็นสายตายืนยันของดิ่ง และทันทีที่ดิ่งผลุนผลันออกไป เศก หน้าเครียดขึ้น มารศรีรีบปลอบใจ

    “คนกำลังมีความรัก ต่อให้ช้างก็ฉุดเอาไว้ไม่อยู่หรอกค่ะ”

    “ผมเลี้ยงมันได้แต่ตัวจริงๆ” เศกมองตามลูกชายด้วยความผิดหวัง...มารศรีเจ็บใจและแค้นใจดิ่งมาก

    ooooooo

    ที่บ้านรัตนา...จี๊ดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วนั่งซึมเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นสายฝนโปรยปรายยิ่งรู้สึกเศร้าใจ เมื่อรู้สึกได้ว่ารัตนาเข้ามา จี๊ดเอ่ยวาจาโดยไม่เหลียวมอง

    “อย่าบอกใครนะว่าฉันอยู่ที่นี่ ฉันไม่อยากเจอใคร”

    รัตนารับคำเบาๆ ปลีกตัวออกไปให้จี๊ดได้อยู่ตาม ลำพัง...ในเวลาเดียวกันที่บ้านจี๊ด แม่วันดีกับพ่อเจตนาของจี๊ดนั่งกันคนละมุม วันดีกล่าวโทษเจตนาเป็นต้นเหตุทำให้ ลูกเสียใจเตลิดออกไปจากบ้าน คงสะใจเขาแล้วใช่ไหม?

    “อย่าโทษผมคนเดียว เราสองคนเป็นคนทำให้ลูกเสียใจ”

    “คุณนั่นแหละผิด อยากหย่าจนตัวสั่นแล้วใช่ไหม จะได้ไปแต่งงานกับมัน”

    “ก็ไม่แน่...รัตนามีคุณสมบัติทุกอย่างพร้อมสำหรับการเป็นภรรยาที่ดี”

    วันดีโกรธกรี๊ดกระจาย...เพ็ญเดินเข้ามา ตัดสินใจพูดในสิ่งที่อึดอัดมานาน

    “เพ็ญขออนุญาตนะคะ คุณทั้งสองคนรักคุณหนูจี๊ดกันบ้างไหมคะ หรือรักแต่ตัวเอง”

    “ป้าเพ็ญ...กล้าดียังไง” วันดีแว้ดใส่

    “เพราะเพ็ญไม่กล้ามาตั้งแต่แรก...เลยไม่ได้พูดให้คุณท่านและคุณผู้หญิงฟัง ในฐานะที่เพ็ญเป็นคนเลี้ยง และเฝ้าดูการเจริญเติบโตของคุณหนูจี๊ด เธอน่าสงสารที่สุด”

    “ไม่ต้องพูดแล้ว ออกไปเลยนะ” วันดีไล่เพ็ญอย่างฉุนเฉียว แต่เจตนาให้เพ็ญพูดต่อ เขาอยากฟังเสียงที่ไม่เคยได้ยิน และวันดีก็ควรจะฟังเสียบ้าง

    วันดีหน้าตึงไม่พอใจกับถ้อยคำของสามี และเมื่อเพ็ญตั้งคำถามว่าทั้งคู่ทะเลาะกันเพื่ออะไร วันดีก็ตวาดสวนทันควันอีกว่า “ไม่ใช่เรื่องของเธอ”

    “ค่ะ ไม่ใช่เรื่องของเพ็ญ แต่หันไปดูหัวใจของลูกบ้างเถอะค่ะ เคยรู้บ้างไหมคะ คุณหนูจี๊ดต้องการพวกคุณทั้งสองคน ไม่ใช่คนใดคนหนึ่ง แต่ตอนนี้พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่ ยังมีคุณหนูจี๊ดอยู่ในสายตากันหรือเปล่า...อย่าได้โทษใครเลยนะคะ ที่ทำไมคุณหนูจี๊ดถึงกลายเป็นคุณหนูนิสัยเสียในสายตาคนอื่น...ขอบพระคุณค่ะ ที่ให้เพ็ญได้พูด”

    เจตนาและวันดีฟังแล้วอึ้งไปด้วยกัน...เหมือนถูกตบหน้า กระชากสติให้รู้คิดมากขึ้นกว่าเดิม

    ooooooo

    ตอนแรกตั้งใจค้างที่บ้านรัตนา แต่พอแอบได้ยินรัตนาโทร.หายอดชาย  จี๊ดก็เปลี่ยนใจหนีออกมาโดยไม่บอกกล่าว  เมื่อยอดชายพร้อมด้วยดิ่งและศุวิมลมาถึงจึงต้องตามหาจี๊ดกันให้วุ่น ฝ่ายมารศรีที่แอบได้ยินดิ่งคุยโทรศัพท์กับยอดชายก่อนผลุนผลันออกไปกับศุวิมล เธอแค้นใจนักหนาที่ดิ่งห่วงใยจี๊ด ก็เลยระบายความแค้นกับพ่อของเขาด้วยการผสมยาพิษในน้ำชาให้เศกกิน

    ริมถนนเปลี่ยว...จี๊ดเกือบถูกชายเมายาสองคนลวนลาม ถ้าพวกดิ่งตามมาช่วยไว้ไม่ทัน และในขณะที่ ดิ่งกับจี๊ดทำท่าจะดีกัน จู่ๆเทวัญขับรถมาจอดพรืดแล้ววิ่งไปหาจี๊ด

    “น้องจี๊ด พี่มารับแล้ว”

    “พี่เทวัญ...”

    จี๊ดอึ้งเหมือนกัน แต่ก็ยอมให้เทวัญสวมกอด โดยที่สายตาเธอจับจ้องอยู่ที่ดิ่งตลอดเวลา

    “พี่ขอโทษที่มาช้า หลังจากรับสายน้องจี๊ด พี่ก็รีบมาแต่รถติดมากเลย...มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า”

    ดิ่งเบือนหน้าหนี คนอื่นๆเซ็งมาก โดยเฉพาะยอดชายถึงกับพูดพึมพำงึมงำว่า “จังหวะนรกจริงๆ”

    เทวัญไม่สนใจใคร ลูบหน้าลูบผมจี๊ดด้วยความเป็นห่วง...ในขณะที่จี๊ดยังไม่ละสายตาไปจากดิ่ง และดิ่งไม่กล้าหันมาสบตาเพราะกลัวใจตัวเองจะทนไม่ไหว

    หลังจากเทวัญพาจี๊ดไปขึ้นรถ เขาเดินกลับมาที่พวกดิ่งอีกครั้ง จงใจพูดขึ้นเพื่อเยาะเย้ยดิ่ง

    “ขอบใจนะที่ช่วยน้องจี๊ดเอาไว้ ฉันจะดูแลน้องจี๊ดเอง”

    ดิ่งไม่พูดอะไรและจะผละไป เทวัญยังไม่สะใจเรียกเขาไว้อีก

    “เดี๋ยวก่อนสิครับ คุณศยาม...เสียใจด้วยนะ”

    “เรื่องอะไรที่ผมต้องเสียใจ”

    “คุณรู้ดีว่าเรื่องอะไร เห็นๆอยู่ว่าน้องจี๊ดเลือกผม ไม่ใช่คุณ”

    เทวัญยิ้มเย้ยแล้วเดินมาขึ้นรถขับออกไป จี๊ดไม่เหลียวมองดิ่ง...กล้ำกลืนความรู้สึกเอาไว้ภายใน ตัดสินใจมุ่งมั่นกับอะไรบางอย่างจากนี้ไป...

    ooooooo

    ยอดชายไปส่งดิ่งกับศุวิมลที่บ้าน พอดิ่งแยกตัวเข้าบ้านก่อน ศุวิมลถือโอกาสถามยอดชายว่าเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่าตอนต่อสู้กับพวกเมายา

    “เจ็บที่ใจ” ยอดชายพลั้งปากบอกความรู้สึกออกมา ทำเอาศุวิมลเป็นงง ถามเขาว่าพูดอะไร? “เปล่า...ผมกลับนะ ขอบคุณเหมือนกัน ที่ไปเป็นเพื่อนตามหาจี๊ด”

    “ไม่เป็นไร...แต่เดี๋ยวก่อน”

    “มีอะไรอีกครับคุณครู”

    “จะให้โอวาท”

    “เฮ้อ...ใช่เวลาไหมเนี่ย”

    “เวลานี้แหละเหมาะที่สุดแล้ว...ทำใจดีๆนะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป แล้วนายก็จะหายดี”

    ยอดชายอึ้ง ไม่คิดว่าเธอจะรู้ทันเรื่องที่เขาแอบรักจี๊ด...ศุวิมลยิ้มให้เขาอย่างจริงใจและให้กำลังใจก่อนเดินเข้าบ้านไป

    “นั่นสินะ เราควรจะทำใจได้แล้ว เดี๋ยวมันก็ผ่านไป ถ้ายังจำแล้วเมื่อไหร่จะลืม” นายยอดย้ำกับตัวเองแล้วสูดหายใจเข้าเต็มปอด พยายามเริ่มต้นใหม่ด้วยการลืมจี๊ด...

    ด้านคุณหนูจี๊ดที่เทวัญพาไปส่งถึงบ้าน เธอกำลังขอโทษพ่อแม่ที่ตนทำตัวไม่รู้จักโตเสียที ทำให้พวกท่านเป็นห่วงอยู่เรื่อย

    “ไม่ต้องขอโทษ...พ่อต่างหากที่ต้องขอโทษลูก”

    “คุณพ่อขา...จี๊ดรู้ตัวดีว่าที่ผ่านมาจี๊ดเป็นยังไง จี๊ดไม่เคยเป็นลูกที่ทำให้คุณพ่อคุณแม่ภูมิใจ สร้างแต่เรื่อง จี๊ดจะไม่ทำตัวแบบนี้อีกแล้ว...จี๊ดจะแต่งงานกับพี่เทวัญค่ะ”

    ทุกคนตกใจมากกับการตัดสินใจของจี๊ด...เทวัญดีใจยิ้มหน้าบาน เช่นเดียวกับวันดีที่พอหายตกใจก็แทบจะลุกขึ้นไชโยโห่ร้อง ตรงกันข้ามกับเจตนาที่ไม่สบายใจ เขาตามไปคุยกับลูกสาวในห้องตามลำพัง ถามย้ำว่าลูกแน่ใจแล้วหรือ จี๊ดตอบรับโดยไม่ยอมสบตาพ่อ เพราะมันคือการฝืนใจตัวเองอย่างที่สุด เมื่อพ่อจี้จุดว่าทำไมต้องฝืนใจตัวเอง เธอก็กลบเกลื่อนด้วยการยืนยันขันแข็งว่าตนเต็มใจ

    “ทำประชดเนี่ยเหรอ ที่บอกว่าจะทำให้พ่อแม่ภาคภูมิใจ ไม่ต้องเป็นห่วงอีก ยังไงแกก็เป็นเด็กที่ไม่รู้จักโตเหมือนเดิม...พ่อจะยังไม่หย่ากับแม่เพราะไม่อยากให้แกเสียใจ”

    “จริงเหรอคะ”

    “เพื่อคนที่พ่อรัก พ่อทำได้ทุกอย่าง แต่ที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด พ่ออยากให้แกแน่ใจซะก่อนว่าแกรักและพร้อมจะแต่งงานกับเทวัญจริงๆ อย่าทำเพราะประชดใคร และก็อย่าทำเพื่อทำให้ใครพอใจ เพราะคนที่ต้องรับผิดชอบผลของการตัดสินใจคือตัวลูกเอง อยากขึ้นสวรรค์หรือลงนรก เราเลือกได้นะลูก ขอเพียงอย่าทิฐิ”

    เจตนาลูบหัวลูกสาว เตือนสติว่ายังมีเวลา ขอให้คิดดีๆ จี๊ดสะเทือนใจแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ และเมื่อพ่อกลับออกไปแล้ว เธอพูดกับตัวเองอย่างมุ่งมั่นตั้งใจ

    “จี๊ดมีเหตุผลของจี๊ด...หวังว่าฉันคงตัดสินใจไม่ผิดที่ทำแบบนี้”

    ooooooo

    เช้าแล้ว...เป็นเวลาที่ดิ่งต้องออกจากบ้านพ่อตามที่ได้ตั้งใจไว้ ขณะเขาหิ้วกระเป๋าสัมภาระออกมาขึ้นแท็กซี่หน้าบ้าน เศกแอบดูลูกชายอยู่ในบ้าน ความรักความอาลัยฉายชัดทางสีหน้า แต่ก็ไม่คิดจะห้ามปราม ได้แต่ถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า โดยไม่รู้ว่าศุวิมลยืนมองอยู่ข้างหลัง

    “คุณพ่อเห็นแก่ตัว หลอกตัวเอง ใจร้าย ศุเสียใจและผิดหวังมากนะคะ” คำพูดศุวิมลทำให้เศกสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันมามอง “ตอนนี้คุณแม่คงมองพวกเราด้วยความทุกข์ ที่คุณพ่อยอมแลกพี่ดิ่งกับผู้หญิงเลวๆคนหนึ่ง พวกเราเติมเต็มความรักในหัวใจคุณพ่อไม่พอเหรอคะ”

    “จะไปไหนก็ไปไป๊ หรืออยากจะออกจากบ้านตามเจ้าดิ่งไปอีกคนก็เชิญ”

    “ไม่ต้องไล่หรอกค่ะ เพราะศุจะไม่ไปไหน ศุจะอยู่ เป็นก้างขวางคอคุณพ่ออย่างนี้แหละ ขอโทษด้วยค่ะ”

    ศุวิมลเดินหนีด้วยสีหน้าเรียบตึง เศกหงุดหงิดในอารมณ์ กลับไปนั่งที่โต๊ะอาหารไม่เห็นมารศรี ถามแม่บ้านก็ได้คำตอบว่าเธอออกไปวัดเพื่อหาฤกษ์ทำบุญบ้าน เศกนึกแปลกใจแต่ไม่ติดใจอะไร คว้าหนังสือพิมพ์มาอ่าน แต่ก็หงุดหงิดเกินกว่าจะอ่านรู้เรื่อง ลุกพรวดขึ้นสั่งแม่บ้านไปบอกให้คนเอารถออกเดี๋ยวนี้ตนจะเข้าออฟฟิศ

    แม่บ้านลนลานออกไป แปลกใจทำไมเศกถึงหงุดหงิดงุ่นง่านนัก เศกเองก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไร รู้แต่ว่าไม่ค่อยสบายตัว เหงื่อออกค่อนข้างมาก...เขาไม่รู้เลยว่าสาเหตุมาจากยาพิษที่สะสมในร่างกาย

    ส่วนมารศรีเมียตัวแสบ บัดนี้เธอเดินทางไปพบเทวัญตามนัด ทำเป็นแสดงความดีใจหลังทราบข่าวว่าจี๊ดตกลงแต่งงานกับเขาแล้ว แต่พอเขาขอบคุณเธอ และยิ้มย่องว่าตัวเองประสบความสำเร็จไปอีกขั้น เธอก็หยอดให้เขาอดสะดุ้งสะเทือนไม่ได้ว่า อะไรๆก็ไม่แน่นอน อย่าเพิ่งย่ามใจไป

    “อะไรจะมาขวางไม่ให้ผมแต่งงานกับน้องจี๊ดได้อีก” เทวัญถามเสียงขุ่น

    “หัวใจของเขาไงล่ะ ดิ่งรักยัยจี๊ด ตอนที่สองคนนั่นอยู่ที่เกาะเกิดอะไรขึ้นบ้างใครจะไปรู้”

    “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ไม่งั้นน้องจี๊ดจะยอมแต่งงานกับผมเหรอ”

    “แต่งเพราะอะไรล่ะ เพราะอยากลืมดิ่ง ไม่ได้แต่งเพราะรักคุณหรอก”

    “ไม่จำเป็นต้องรัก เพราะผมก็ไม่ได้ต้องการความรักจากน้องจี๊ด บริษัทและทรัพย์สินทั้งหมดของนายเจตนาต่างหากที่ผมต้องการ”

    “เป็นคำแก้ตัวของคนที่แพ้เกมหัวใจหรือเปล่า”

    “ผมไม่ได้แพ้!”

    “ดิ่งออกจากบ้านไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่แน่นะอาจจะรอวันเหมาะๆสักวันมารื้อฟื้นความหลังกับน้องจี๊ดของคุณ งานแต่งงานของคุณอาจจะเป็นหมันก็ได้...ใครจะไปรู้”

    มารศรีทิ้งระเบิดแล้วเฉิดฉายจากไป เทวัญไม่พอใจและร้อนใจอยู่ไม่เป็นสุขขึ้นมาทันที

    ooooooo

    วันเดียวกันนี้ จี๊ดเข้าบริษัทด้วยท่าทีกระตือรือร้นการงาน หยิบโน่นทำนี่ดูวุ่นวายไปหมด ใจดีเห็นแล้วแอบซุบซิบรัตนาว่าวันนี้จี๊ดบ้าพลัง รัตนาไม่ออกความเห็น แต่เดินเข้าไปขอโทษจี๊ดเรื่องเมื่อคืนที่แอบโทร.บอกยอดชาย

    “ไม่เป็นไร ฉันรู้ว่าเธอหวังดี แต่เธอควรจะแยกแยะได้แล้วนะว่าใครดีหรือไม่ดี”

    “หมายถึงคุณดิ่งเหรอคะ”

    “อยากเป็นมิตรหรือศัตรูกับฉัน?”

    รัตนาเลิกคิ้วไม่เข้าใจ ใจดีจึงอธิบายให้ฟังว่า “ถ้าไม่อยากมีเรื่องกับจี๊ด ก็อย่าพูดถึงชื่อคุณดิ่งค่ะ”

    รัตนาหน้าเสียไปนิด จี๊ดทำไม่รู้ไม่ชี้ เขียนหัวข้องานบนกระดาษต่อไปจนเสร็จ จากนั้นค่อยหันมาทางใจดี

    “ขอบใจนะใจดีที่ช่วยอธิบายให้คุณรัตนาเข้าใจ แล้วแกล่ะ ตกลงจะเป็นมิตรหรือศัตรูกับฉัน ฉันให้เวลาแกคิดอีกสามวัน...คุณรัตนา คุณพ่ออยู่ไหม ฉันมีเรื่องงานจะคุยด้วย”

    “ตอนนี้ยังว่างค่ะ”

    ฟังคำตอบจากรัตนาแล้ว จี๊ดคว้าแฟ้มเอกสารออกไปทันที ระหว่างทางสวนกับเจ๊ยุพาจังๆ จี๊ดไม่ปล่อยผ่าน ดักหน้าคาดคั้นเจ๊ว่ารายงานแม่ของตนเรื่องรัตนาใช่ไหม ยุพาปากคอสั่นจนมุม

    “ใช่...ใช่ค่ะ”

    “แม่ฉันให้เท่าไหร่ ฉันให้สองเท่า แล้วหุบปากซะ ไม่งั้นฉันจะบีบให้คุณพ่อไล่เจ๊ออก เข้าใจมั้ย”

    “เคลียร์ที่สุดค่ะ”

    จี๊ดพอใจเยื้องย่างต่อไป แต่ยุพาจ๋อยสนิทรีบเดินกลับทางเดิม อับอายรัตนาและใจดีที่ยืนมองมาเป็นตาเดียว...

    เมื่อเข้ามาในห้องทำงานพ่อ จี๊ดนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ภูมิใจผลงานตัวเองที่พ่อกำลังตั้งใจอ่านอยู่ตรงหน้า

    “คิดเองทั้งหมดนี่เลยเหรอ”

    “ค่ะ ในเมื่อเราเสียโอกาสการเป็นผู้จัดจำหน่ายรถจากเยอรมัน เราก็ต้องสร้างฐานลูกค้าที่มีอยู่ให้เพิ่มมากขึ้น เป็นไงคะ แผนการตลาดเชิงรุกของหนู”

    “พ่อรอแนวคิดแบบนี้จากเทวัญมานานแล้วนะ เขาก็ยังทำออกมาให้พ่อไม่ได้สักที”

    “ทำไมล่ะคะ”

    “เขาบอกว่ายุ่งๆ”

    “งั้น...ถ้าคุณพ่ออนุมัติเห็นด้วย จี๊ดเอาไปทำงานต่อเลยนะ” จี๊ดร่าเริงลุกขึ้นจะออกไป เจตนารีบเรียกไว้ เตือนสติลูกสาวอย่างรู้ทัน

    “คนเราหนีอะไรหนีได้นะ แต่หนีความจริงไปไม่พ้นหรอก หรือถ้าหนีได้ ก็หนีได้ไม่นาน”

    “จี๊ดไม่ได้หนีค่ะ จี๊ดกำลังเผชิญกับมันอยู่ จี๊ดจะตั้งใจทำงาน ทำหน้าที่ของตัวเอง นี่คือความจริงของจี๊ดในตอนนี้ค่ะ”

    เจตนาพูดไม่ออก ได้แต่ถอนใจแล้วพึมพำกับตัวเองว่า พ่อมองจี๊ดไม่ผิดหรอก...ฝ่ายสาวจี๊ดเมื่อกลับออกมาที่โต๊ะทำงาน แอบเห็นจดหมายลาออกของรัตนา เธอคว้ามันมาฉีกต่อหน้าเพราะไม่เห็นด้วย

    “ถ้าเธอลาออก แสดงว่าเธอไม่บริสุทธิ์ใจ และคุณแม่ก็เข้าใจถูกเรื่องเธอ เธอต้องอยู่เพื่อพิสูจน์ตัวเองให้คุณแม่และทุกคนเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นอย่างที่ถูกกล่าวหา”

    รัตนาดีใจที่จี๊ดยอมรับตนแล้ว จึงรับปากตามที่เธอขอ

    “ดีมาก เธอเชื่อฉัน เราก็คงเป็นมิตรกันได้”

    จี๊ดเดินยิ้มจากไปได้ไม่นาน เสียงอินเตอร์คอมจากเจตนาบอกให้รัตนาตามเทวัญมาพบตนด้วย พอเทวัญเข้ามาพบเจตนาด้วยเรื่องที่จี๊ดทำแผนการตลาดเชิงรุกไว้แล้ว เขาไม่พอใจแต่ก็ข่มอารมณ์เอาไว้ รับปากเจตนาที่ต้องการให้เขาทำงานร่วมกับจี๊ด

    เมื่อกลับมาที่ห้องทำงานตัวเอง เทวัญเกรี้ยวกราดกวาดเอกสารบนโต๊ะหล่นเกลื่อนกระจาย แล้วโทร.ตามยุพาเข้ามาสั่งให้ไปกระจายข่าวเรื่องที่จี๊ดตกลงแต่งงานกับตน ซึ่งยุพาทำได้รวดเร็วทันใจ พนักงานต่างพากันฮือฮาให้ความสนใจ

    ใจดีเพิ่งทราบเรื่องก็ร้อนรนเป็นกังวลถึงขนาดไปลากจี๊ดมาซักถาม โดยมียอดชายกับรัตนาอยู่ในเหตุการณ์ด้วย ใจดีเปิดฉากใส่จี๊ดว่าอยากเป็นศัตรูกับตนถาวรใช่ไหม จี๊ดทำงงว่าเรื่องอะไร ยอดชายเลยไม่อ้อมค้อม ถามจี๊ดว่าคิดดีแล้วเหรอเรื่องจะแต่งงาน

    “ดีสิ ไม่เคยคิดอะไรดีเท่าครั้งนี้มาก่อนเลย”

    “แล้วใช้อะไรคิด”

    “นี่!! จะมากไปแล้วนะใจดี”

    จี๊ดฉุนเฉียวไม่พอใจ รัตนาเกรงจะบานปลาย จึงไกล่เกลี่ยว่าอย่าใช้อารมณ์คุยกัน แบบนี้เมื่อไหร่จะคุยกันรู้เรื่อง

    “ฟังนะ...ฉันจะแต่งงานกับพี่เทวัญ...จบมั้ย” จี๊ดยืนยันหนักแน่น

    “ชีวิตแกได้จบแน่” ใจดีฟันธงโดยไม่ต้องพึ่งหมอดู

    “ฉันรับผิดชอบชีวิตฉันเอง คนอื่นไม่ต้องยุ่ง” ว่าแล้วจี๊ดสะบัดพรืดจากไปอย่างไม่แคร์ใครทั้งนั้น

    “ถ้าคุณดิ่งรู้เรื่องจะรู้สึกยังไงเนี่ย” รัตนาเปรยขึ้นมาอย่างหนักใจ

    “ทำไมคะ ทำไมคุณดิ่งต้องรู้สึกอะไรด้วย”

    ใจดีมองหน้ารัตนาสลับกับยอดชายไปมา ครู่เดียวก็เข้าใจได้โดยที่ไม่ต้องมีใครตอบคำถาม...ว่าดิ่งชอบจี๊ด...แล้วใจดีก็ต้องกินแห้วอีกตามเคย เพราะเธอแอบหมายปองดิ่งมาแต่แรก

    ต่อมาในตอนบ่าย ยอดชายออกจากออฟฟิศมุ่งหน้าสู่อู่ซ่อมรถของช่างดิ่ง ที่ตอนนี้เขาได้ลูกมือมาหนึ่งคน ป๊อดเป็นวัยรุ่นแสบซ่า ชอบซิ่งมอเตอร์ไซค์ทำตัวเป็นเด็กแว้นให้แม่กลุ้มใจไม่เว้นวัน จนเมื่อป๊อดมาเจอดิ่งขณะนำรถมาให้ซ่อม ดิ่งจึงอบรมและตักเตือนทำให้ป๊อดกลับตัวกลับใจ แม่ของป๊อดเลยเอ่ยปากฝากฝังป๊อดไว้เป็นลูกมือของดิ่ง

    ยอดชายขับรถออกจากออฟฟิศโดยไม่รู้ว่าโดนเทวัญแอบสะกดรอยตาม กระทั่งตามมาถึงอู่ซ่อมรถ เทวัญเห็นดิ่งเต็มสองตา รอยยิ้มเหี้ยมๆผุดขึ้นในหน้าเขาทันที หยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดเบอร์แล้วรอสายอึดใจหนึ่ง

    “ไอ้ด้วง...ฉันมีงานให้แกทำ!” เทวัญสั่งการแล้วแสยะยิ้ม สายตาจับจ้องไปที่ดิ่งอย่างมาดหมาย

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"
    19 ก.ย. 2563

    14:05 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันเสาร์ที่ 19 กันยายน 2563 เวลา 19:24 น.