ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    พริกกับเกลือ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    โพถูกด้วงทำร้ายไม่ได้ไปทำงาน ลุงแปลงถามใครก็ไม่มีใครรู้ ดิ่งจึงเสนอให้ไปตามที่บ้านดู ตนจะไปด้วย

    ไปถึงเจอโพนอนซมระบมอยู่ที่บ้าน เขาบอกแต่เพียงว่าถูกทำร้ายชิงทรัพย์ แต่ไม่ยอมบอกว่าใครทำ ลุงแปลงบ่นว่าเดี๋ยวนี้ขโมยขโจรเกลื่อนเมืองจริงๆ คราวก่อนก็รัตนา คราวนี้ก็โพอีก ถามว่าแจ้งความหรือยัง โพบอกว่า ช่างเถอะ แจ้งไปก็จับตัวไม่ได้

    “งั้นก็นอนพักผ่อนเสีย จะได้หายเร็ว ไปดิ่ง กลับกันเถอะ ไอ้โพจะได้พักผ่อน”

    เมื่อลุงแปลงกับดิ่งไปแล้ว โพนอนเครียดกังวลเรื่องด้วงทำงานให้เทวัญ

    ooooooo

    เงาะนัดจี๊ดไปพบกันในร้านอาหารที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว ลับตา เงาะถามอย่างกังวลว่ามีใครรู้ไหมว่าจี๊ดมาหาตน จี๊ดถามว่าทำไมต้องเครียดขนาดนี้ กลัวอะไร กลัวใคร และไปไหนมา รู้ไหมว่าทุกคนเป็นห่วงเธอมาก

    เงาะเล่าเรื่องถูกเทวัญทำร้ายให้ฟัง สารภาพความจริงทั้งหมดกับเพื่อนว่า

    “ฉันอิจฉาเธอ ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เขามา โดยที่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขาไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่เราเห็น เขาหลอกเธอ หลอกฉัน หลอกทุกคน”

    จี๊ดไม่เชื่อ เงาะบอกว่าตนไม่มีอะไรยืนยันนอกจากคำพูดกับสภาพร่างกาย ถามว่า “เห็นฉันไหมจี๊ด เขาทำร้ายฉัน เพราะฉันขู่เขาว่าจะบอกเธอเรื่องเขาเอาฉันไปขังไว้ที่คอนโดฯ...เธอเกือบเห็นฉัน แต่น้องชายของเขาช่วยปิดบัง...”

    จี๊ดช็อก เมื่อเงาะพูดตรงกับความจริง เงาะขอร้องเพื่อนว่า

    “จี๊ด...ที่ผ่านมา ฉันขอโทษ เลิกกับเขาซะ ก่อนที่เธอจะลงนรกไปกับผู้ชายคนนี้”

    ฟังเงาะพูดแล้วจี๊ดอึ้ง หน้าเสีย รับไม่ได้กับความร้ายกาจของเทวัญ

    ooooooo

    ที่ออฟฟิศโมเดิร์นคาร์ เทวัญเดินมาถามใจดีว่าจี๊ดอยู่ไหน ใจดีทำหน้างงร้อง “อ้าว...ใจดีคิดว่าจี๊ดกลับไปกับพี่เทวัญแล้วซะอีก”

    ใจดีเป็นห่วงจี๊ดที่หายไป ชวนยอดชายไปหาที่บ้าน เมื่อวันดีรู้ก็บ่นว่าจี๊ดชอบทำอะไรให้คนอื่นเป็นห่วงอยู่เรื่อย ครู่เดียวเทวัญก็โผล่มา พอเห็นใจดีกับยอดชายก็ถามเสียงขุ่น “มากันทำไม”

    “พวกผมเป็นเพื่อนจี๊ด เพื่อนหายไปติดต่อไม่ได้ จะให้ใจเย็นอยู่เฉยๆ ไม่เอาเรื่องมาบอกพ่อแม่จี๊ดก็คงไม่ได้” ยอดชายยียวน ใจดีแก้ตัวและแอบกัดเทวัญว่า “พวกเราไม่ได้ว่าพี่เทวัญใจเย็นอยู่เฉยๆ นะคะ”

    “พวกเธอว่าฉัน! ไม่รู้ว่าฉันไปไหนทำอะไรบ้าง ก็อย่าพูดดีกว่า ไม่ชอบพวกมือที่สามที่คอยเสียบทุกครั้งที่มีโอกาส”

    ยอดชายร้อนตัวถามว่า ว่าใคร เทวัญจ้องหน้าสวนทันควัน “ว่าคุณไง...นายแอบชอบจี๊ด ตอนนี้ก็มาเสนอหน้าบอกคุณแม่ แล้วใส่ร้ายฉัน อยากจะให้ฉันกับจี๊ดมีปัญหากันนักใช่ไหม”

    “พอ! หยุดได้แล้ว เกรงใจฉันบ้างสิ!!” วันดีตะโกนขึ้น ทั้งสามถอยออกไป ต่างมองอย่างไม่พอใจกัน วันดียังตะโกน “ใครจะรู้บ้างเนี่ย ว่าจี๊ดไปไหน...”

    ที่หน้าบ้าน ป้าเพ็ญร้องทักด้วยความดีใจเมื่อเห็นจี๊ดกลับมา บอกว่าทุกคนเป็นห่วงมาก ทั้งคุณแม่ คุณยอด คุณใจดี และคุณเทวัญ ทุกคนรอฟังข่าวอยู่ในบ้าน บอกจี๊ดว่า “ป้าจะไปบอกทุกคนก่อนนะคะว่าคุณหนูจี๊ดกลับมาแล้ว”

    พอจี๊ดได้ยินชื่อเทวัญก็หน้าเจื่อน ดังนั้น เมื่อทุกคนพากันออกมาด้วยความดีใจ เธอก็หายไปแล้ว ป้าเพ็ญใจไม่ดีบอกว่าเห็นเธอตาบวมเป่ง คงร้องไห้มาอย่างหนัก

    “ผมจะไปตามหาจี๊ดเอง รถก็ยังอยู่ อาจจะยังไปไม่ไกล” ยอดชายขยับจะไป ถูกวันดีตวาด

    “ไม่ต้อง! ให้ตาเทวัญไป เธอรออยู่ที่นี่แหละ”

    ยอดชายชะงัก เทวัญตวัดมองยอดชายแว่บหนึ่งอย่างสะใจก่อนวิ่งออกไป

    ooooooo

    จี๊ดร้องไห้วิ่งเตลิดไปอย่างสับสน ชนเข้ากับดิ่งที่กำลังเดินกลับที่มุมเลี้ยวอย่างจัง ดิ่งเห็นสภาพของจี๊ดแล้วตกใจถามว่าใครทำอะไรเธอ

    “พี่เทวัญโกหก โกหกมาตลอด” จี๊ดพยายามไม่ร้องไห้ให้ดิ่งเห็น ดิ่งปลอบให้ใจเย็นๆ เธอบอกเขาให้พาไปที ดิ่งถามงงๆ ว่าจะไปไหน “ไปไหนก็ได้ ฉันไม่อยากเจอใคร ฉันอยากอยู่คนเดียว”

    ดิ่งสงสารมากดึงจี๊ดเข้าไปกอด เธอร้องไห้ออกมาอย่างทนต่อไปไม่ไหว ดิ่งยิ่งกอดเธอไว้แน่นด้วยความสงสารจับใจ จี๊ดเองก็กอดดิ่งไว้เหมือนยึดเขาไว้เป็นที่พึ่ง

    เทวัญวิ่งมองซ้ายมองขวาพักหนึ่งก็หยุดหอบบ่น “จะอะไรนักหนา ทำตัววุ่นวายไม่เลิก น่ารำคาญ!!”

    เขาตัดสินใจหันหลังกลับ ทั้งที่แค่เลี้ยวไปไม่กี่ก้าวก็จะเห็นจี๊ดกับดิ่งยืนกอดปลอบใจกันอยู่แล้ว

    ooooooo

    เช้าวันใหม่ ดิ่งพาจี๊ดไปถึงท่าเรือริมทะเล มีทั้งเรือประมงและเรือข้ามฟากจอดอยู่มากมาย ดิ่งชี้ให้เธอดูเกาะข้างหน้า บอกว่าจะพาเธอไปที่นั่น จี๊ดพึมพำว่าไม่คิดว่าเขาจะพามาไกลขนาดนี้

    “ไม่ไปก็ได้ แค่หันหลังกลับแล้วขึ้นรถทัวร์ ซื้อตั๋วได้เลย รถออกทุกชั่วโมง” ดิ่งพูดอย่างไม่แคร์

    “ไม่! คนอย่างจิตรวรรณ ไม่มีคำว่าหันหลังกลับ!” พูดแล้วเดินหน้าไปเลย ดิ่งถามขำๆ ว่ารู้หรือว่าจะลงเรือลำไหน “ไม่รู้ แต่ไม่ชอบเดินข้างหลัง”

    ดิ่งแก้เผ็ดว่าอวดเก่งก็ไปเองแล้วกัน จี๊ดชักใจเสีย เลยยอมง้อดิ่งด้วยลีลาหวานแหววแล้วถามอ้อนๆ

    “ไปเรือเฟอร์รี่ป่ะ”

    “หรูเหมาะกับคุณหนูอย่างคุณเลยล่ะ” ดิ่งพูดหน้านิ่งๆ แล้วพาไปลงเรือประมง พอจี๊ดโวยดิ่งบอกว่าแค่นี้ก็หรูสำหรับตนแล้ว เพราะเงินตนมีไม่กี่บาทต้องประหยัด จี๊ดจะออกให้ก็ไม่เอาเพราะตนเป็นคนพาเธอมา

    คุณหนูจี๊ดที่ไม่เคยใช้ชีวิตแบบชาวบ้าน เห็นปลาที่ชาวประมงจับได้ดิ้นหลุดออกมาที่เท้าก็ตกใจขยะแขยง กระโดดกอดคอดิ่งโหนไว้ดิ้นเร่าๆ ดิ่งหนักทนไม่ไหวปล่อยเธอหล่นดังตุ้บ จี๊ดโกรธจนลืมกลัวปลา ลุกขึ้นได้ก็จะเอาเรื่อง ถูกดิ่งจับปลาตัวนั้นยื่นไปดิ้นตรงหน้า แค่นั้นก็ปราบคุณหนูจี๊ดจอมพยศได้ชะงัดแล้ว

    ยิ่งสายแดดก็ยิ่งร้อน ดิ่งเห็นหมวกปีกเก่าๆใบหนึ่งวางอยู่ ลุกไปหยิบมาใส่ให้ บอกว่าเดี๋ยวไม่สบาย ขี้เกียจดูแล

    จี๊ดนั่งมองทะเลซึมๆ ดิ่งสงสาร อยากรู้ว่าเกิดอะไรกับเธอถึงเตลิดมาได้ขนาดนี้ แต่ก็ไม่อยากรุกเร้า จึงได้แต่มองอยู่เงียบๆ ด้วยความเห็นใจ...แอบลึกซึ้งไม่รู้ตัว

    ooooooo

    เจตนารู้ว่าจี๊ดหายไป รีบมาที่บ้าน ถามวันดีที่นั่งร้อนใจอยู่ว่าจี๊ดโทร.กลับมาหรือยัง แทนที่จะบอก วันดีกลับหาว่ามัวแต่กกกันเพลินถึงได้มาเอาตอนนี้

    เจตนาไม่อยากมีเรื่องถามเทวัญแทน เทวัญบอกว่ายังไม่ติดต่อมา รอให้ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วจะแจ้งความตำรวจให้ช่วยตามหา เจตนาถาม “รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับจี๊ด”

    “ไม่ทราบครับ ทราบแต่ว่าไอ้ดิ่งมันก็หายไปด้วย”

    เจตนาถามว่าดิ่งย้ายออกไปแล้วไม่ใช่หรือ ป้าเพ็ญบอกว่าข้าวของยังอยู่ครบทุกอย่าง ถ้าย้ายออกไปจริงพวกตนต้องรู้ต้องเห็น วันดีแทรกขึ้นว่าดิ่งอาจจะลักพาตัวจี๊ดไป เจตนาติงว่าอย่าเพิ่งกล่าวหาใครโดยไม่มีหลักฐาน แล้วถามเทวัญ

    “แน่ใจหรือเทวัญว่ายัยจี๊ดไม่ได้มีเรื่องทะเลาะอะไรกับใครก่อนจะหายตัวไปแบบนี้ ทะเลาะกับเธอรึเปล่า”

    “เป็นไปไม่ได้หรอกครับ เราเพิ่งปรับความเข้าใจ

    กันได้ด้วยซ้ำ...ผมแน่ใจว่านายดิ่งต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

    เทวัญแอบสะใจที่ใส่ไฟดิ่งได้เนียนๆ เจตนานิ่งไปอย่างหนักใจ

    ooooooo

    เรือประมงไปเทียบท่าที่เกาะ จี๊ดตื่นเต้นมากชมว่าสวยเหลือเกิน ถามว่าเขารู้จักที่นี่ได้ไง ดิ่งหน้าหมองลงก่อนเล่าว่า

    “จะเชื่อไหม ถ้าผมบอกว่าตอนเด็กๆ ผมกับพ่อแม่และน้องสาวเคยมาเที่ยวที่นี่ เป็นการเที่ยวครั้งสุดท้ายอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากันของครอบครัวเรา...

    หลังจากนั้นไม่นาน...แม่ผมก็เสีย”

    “เหรอ...แต่นายไม่เคยบอกฉันเลยนะว่าแม่นายเสียแล้ว” จี๊ดจับผิด ดิ่งบอกว่าบางเรื่องก็ไม่จำเป็นจะต้องบอก เธอจึงยอมรับว่าใช่ ถามว่าแล้วไม่มีเรือเล็กมารับไปส่งที่หาดหรือ ดิ่งมองหน้าเธอเซ็งๆ ตัดบทว่าบางอย่างมันก็ไม่จำเป็นต้องใช้ ว่าแล้วก็ลงน้ำเดินลุยไป

    “นี่ รอฉันก่อนสิ” จี๊ดโวย ดิ่งเร่งให้รีบลงมา เธอกลัวเปียก เขาเลยเดินไปให้ขี่หลัง พอเธอเกาะหลังเขาก็แกล้งออกตัวเร็วจนเธอตกน้ำต๋อม ดิ่งยืนดูหัวเราะชอบใจ พอจี๊ดลุกขึ้นได้ก็ตะโกน “อย่าหนีนะ ฉันจะฆ่านาย...” พลางวิ่งไล่ตามไปที่ชายหาด

    “อ่ะ...อยากจะฆ่าคนก็วิ่งตามให้ทัน เร็วสิ...เร้ว...” ดิ่งยั่วให้จี๊ดวิ่งไล่ตามอย่างสนุกสนาน

    ooooooo

    เพราะตกน้ำ โทรศัพท์เปียกใช้ไม่ได้ เมื่อขึ้นเกาะ ดิ่งไปร้านขายของชำเพื่อโทรศัพท์แจ้งเจตนาว่าจี๊ดอยู่กับตนไม่ต้องเป็นห่วง เจตนาฝากให้ดูแลจี๊ดและอยากรู้ว่าเธอเป็นอะไรทำไมต้องหนีไปอย่างนี้ ได้เรื่องอย่างไรให้รีบ โทร.บอกด้วย ส่วนตัวเขาไม่ต้องเป็นห่วง ตนจะบอกทุกคนว่าเขากลับบ้านที่ต่างจังหวัด

    วางสายจากดิ่งแล้ว เจตนา โทร.บอกเทวัญทันที เทวัญอยู่กับมารศรีที่บาร์ในบ่อน ฟังเจตนาแล้วเทวัญบอกว่าเพื่อความสบายใจของจี๊ดตนเข้าใจ แต่พอวางสายจากเจตนา เทวัญทุบโต๊ะปังอย่างฉุนเฉียว

    มารศรีเดาว่าต้องเป็นเรื่องคู่หมั้นแน่ถึงได้อารมณ์เสียขนาดนี้ เทวัญพูดอย่างแค้นใจว่าจี๊ดไปกับดิ่ง ตนไม่เชื่อที่เจตนาบอกว่าดิ่งกลับบ้านที่ต่างจังหวัด

    “ดิ่งมีบ้านที่ต่างจังหวัดที่ไหนกันล่ะ เป็นคนกรุงเทพฯ นี่แท้ๆ”

    “อะไรนะ!!??” เทวัญยิ่งโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง

    ooooooo

    ดิ่งพาจี๊ดไปพักที่บ้านพักตากอากาศของครอบครัว เขาปดจี๊ดว่าเป็นบ้านของเจ้านายที่แม่เคยเป็นแม่บ้าน พวกตนถึงได้มีโอกาสมาเที่ยวที่นี่

    เมื่อเข้าไปในบ้านพัก จี๊ดเดินสำรวจชมว่าเจ้านายแม่เขารสนิยมดี ดิ่งถามว่าดูออกด้วยหรือ เธอคุยโวทันที

    “ดูออกสิ เพราะฉันเป็นคนมีรสนิยม”

    “ยกเว้นเรื่องการเลือกคบผู้ชาย” ดิ่งหาทางเหน็บเอาจนได้ พอเห็นจี๊ดหน้าเศร้าก็สงสาร

    ดิ่งหยอกแกมหยิก หลอกล่อ หว่านล้อม จนจี๊ดไว้วางใจ ถามขึ้นว่า อย่างตนจะมีคนมารักจริงๆไหม แล้วก็ระบายความอัดอั้นว่า

    “พี่เทวัญรักฉันจริงๆ หรือเปล่า หรือว่าที่ยอมเป็นแฟนกับฉัน เอาใจฉัน ดูแลฉันเพราะต้องการอย่างอื่นจากฉัน” เธอหยุดไปนิดหนึ่งแล้วบอกว่า “เงาะมาหาฉัน และสารภาพความจริงกับฉันทุกอย่างเรื่องพี่เทวัญ”

    ดิ่งอึ้ง...ในที่สุดจี๊ดก็รู้ความจริงที่เทวัญพยายามปกปิด

    ฝ่ายเงาะ หลังคุยกับจี๊ดแล้วก็นัดยอดชายกับใจดีไปเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ยอดชายแค้นมาก เขาลุกพรวด พราดออกไป ใจดีตกใจรีบตามไป เงาะนั่งมองอยู่ด้วยความกังวลแต่เพียงครู่เดียวแววตาเธอก็เปลี่ยนเป็นสะใจ พึมพำ

    “เมื่อฉันไม่มีความสุข ทุกคนรอบๆตัวเธอและฉันก็จะต้องไม่มีความสุขเหมือนฉัน...จี๊ด”

    ซึ่งก็เป็นไปตามความอาฆาตของเธอ เพราะแม้จี๊ดจะหนีไปอยู่ถึงเกาะกลางทะเล แต่ก็ไม่อาจทำให้เธอสลัดพ้นความระทมใจได้ เธอยังร้องไห้และปลีกตัวอยู่คนเดียว ดิ่งเฝ้ามองอย่างเป็นห่วงอยู่ห่างๆ

    ooooooo

    เลิกงานแล้วศุวิมลรีบกลับบ้านด้วยความเป็นห่วงพ่อ แต่พอมาถึงกลับเห็นเศกออกกำลังบนลู่วิ่งอย่างจริงจัง พอเธอทักเศกพูดติดตลกให้ลูกสบายใจว่า

    “พ่อไม่ได้เป็นอะไรมาก ขืนเอาแต่นอนเหมือนผักเน่าๆสักวันคงได้ล้มไม่ต้องลุก ต้องทำตัวเองให้กระฉับกระเฉงสิ”

    “กลัวเมียจะเบื่อเหรอคะ”

    เศกชะงักปิดเครื่องพูดอย่างไม่พอใจ “เป็นเรื่องธรรมดาของผู้หญิงที่ยังสวยยังสาว จะต้องเบื่อผัวแก่ๆขี้โรค คุณศรีไม่ผิดถ้าจะคิดแบบนี้ เพราะพ่อเข้าใจ...พ่อจะไม่มีวันทำให้เมียของพ่อไม่มีความสุข จำไว้”

    “แล้วคุณพ่อรู้เหรอคะว่า ความสุขของเมียพ่อคืออะไรกันแน่ ความรักหรือเงิน!”

    “เมื่อไหร่จะมองคุณศรีในแง่ดีบ้าง ที่เขายอมทำสัญญาก่อนจดทะเบียนสมรสกับพ่อยังพิสูจน์ตัวเขากับแกไม่ได้อีกรึไง”

    พ่อลูกต่างไม่พอใจกัน เศกเดินออกไป ศุวิมลเดินตาม ถามเหมือนจะแฉเบื้องหลังของมารศรีว่า

    “ถ้าวันหนึ่ง คุณพ่อรู้ความจริงเกี่ยวกับคนที่คุณพ่อรัก ว่าเขาอาจจะไม่ได้บริสุทธิ์เลิศเลออย่างที่คุณพ่อคิด คุณพ่อจะทำยังไง” เศกโมโหถามว่าไม่อยากให้พ่อมีความสุขบ้างรึไง ศุวิมลย้อนถามว่า “ด้วยการหลอกตัวเองไปวันๆ แบบนี้เหรอคะ หนูรู้ว่าคุณพ่อก็รู้สึก แต่คุณพ่อไม่ยอมรับ ทำไมต้องกลัวแม่นั่นไม่รัก ทั้งที่คุณพ่อมีหนู มีพี่ดิ่ง!”

    “อย่าพูดถึงมัน!!”

    “ต้องพูด ยังไงวันนี้หนูก็จะพูด คุณพ่อรู้ไหมว่าพี่ดิ่งกับยัยมารศรีน่ะเป็น...”

    “เป็นอะไรคะ!” มารศรีแทรกขึ้นเสียงเข้ม เมื่อศุวิมลชะงัก เธอเดินเข้ามาพูดอย่างท้าทาย “คุณศุกำลังจะบอกอะไรคุณเศกเพื่อให้เข้าใจฉันผิดอีก!”

    เห็นศุวิมลตกใจ งงตั้งรับไม่ทัน มารศรีคาดคั้น “ว่าไงล่ะคะ จะใส่ร้ายอะไรศรี อย่าเก่งแต่ลับหลังสิคะ ต่อหน้าก็ให้มันแน่จริง”

    ศุวิมลโต้ว่าตนพูดความจริง เศกสั่งให้ทั้งสองหยุด แต่มารศรีไม่ยอม บอกว่าตนต้องอดทนกับอคติของลูกสาวเขามานานแล้ว ต่อไปนี้จะไม่ทนแล้ว

    ระหว่างนั้นน้ำเสียงเศกเริ่มผิดปกติ แต่กำลังอยู่ในหน้าสิ่วหน้าขวานจึงไม่มีใครสังเกต

    “คุณพ่อฟังหนูนะคะ ผู้หญิงคนนี้เป็นคนหน้าไหว้ หลังหลอกจริงๆแล้วเขาเป็น...”

    ศุวิมลพูดไม่ทันจบ เศกก็ล้มตึงหมดสติเพราะโรคหัวใจกำเริบ เธอผวาเข้าไปดู ส่วนมารศรีก็แสร้งทำเป็นห่วงใยร้องเรียกสุดเสียง... “คุณเศกขา...คุณเศก!!!!”

    ooooooo

    ยอดชายบ่ายหน้าไปที่คอนโดฯเทวัญ เจอเทวัญกำลังจะเข้าที่พักพอดี ยอดชายพุ่งเข้าต่อยจนเทวัญเซไป ทันใดนั้น ทันวิทย์พรวดเข้ามาขวาง ยอดชายสั่งให้ถอยไป ทันวิทย์ไม่ถอย ถามว่าพี่ชายตนไปทำอะไรให้ถึงต้องมาต่อย

    “ไม่ได้ทำพี่ แต่ทำเพื่อนพี่ ทั้งทำร้ายจิตใจจี๊ด ส่วนเงาะก็ถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ เตรียมตัวรับผลการกระทำของตัวเองได้เลยคุณเทวัญ เรื่องนี้ต้องถึงหูทุกคนแน่!”

    ทั้งเทวัญและทันวิทย์ต่างตกใจที่ยอดชายรู้เรื่องนี้ เมื่อยอดชายไปแล้ว เทวัญพึมพำอย่างร้อนใจ

    “มันรู้เรื่องนี้ได้ยังไง...เพราะแกที่ปล่อยนังเงาะไป!” เทวัญหันมาโทษทันวิทย์อย่างโกรธจัด

    เวลาเดียวกัน จี๊ดก็ยังหมกมุ่นคิดไม่ตก หนักเข้าก็จะหาเหล้าดื่ม ดิ่งพยายามหว่านล้อมว่าอกหักแล้วกินเหล้า มีแต่คนโง่ๆ เท่านั้นที่ทำแบบนี้ จี๊ดตะโกนเหมือนคลั่งว่า จะไปฆ่าเทวัญ ดิ่งต้องจับตัว เมื่อพูดกันไม่รู้เรื่อง เขาลากเธอไปที่ห้องน้ำ จับใส่อ่างอาบน้ำเปิดฝักบัวฉีดใส่ พูดท่ามกลางเสียงกรีดร้องของจี๊ด...

    “โดนน้ำเย็นๆ หน่อยเผื่อจะสงบขึ้น”

    จี๊ดดิ้นหลุดแย่งฝักบัวจากดิ่ง ฉีดน้ำใส่เขาบ้างกลายเป็นสองคนแย่งฝักบัวฉีดน้ำใส่กัน เปียกโชกไปทั้งคู่

    ทั้งน้ำที่เย็นฉ่ำและความนัวเนียใกล้ชิดกัน เปลี่ยนความรู้สึกที่จะเอาชนะคะคานกันเป็นมองกันอึ้งๆ เขินๆ... ขณะทั้งคู่ต่างใจเต้นแรง ดิ่งเกือบเผลอใจ จี๊ดสับสนแต่แล้วเธอก็ผลักเขาออก ลุกเดินหนีไปนั่งที่ริมทะเล

    ตามองทะเลแต่ใจสับสน พึมพำเตือนตัวเองว่า

    “ไปรู้สึกแบบนี้กับนายนั่นได้ยังไง ฉันต้องเกลียดสิ ไม่ใช่...”

    “ถ้าคุณไม่ได้เกลียดผม แล้วคุณรู้สึกยังไงกับผม” ดิ่งที่มายืนฟังอยู่ถามขึ้น จี๊ดตกใจอึกอัก ดิ่งย้ำถามอีก เธอเลยลุกเดินหนีไป ดิ่งตามไปทวงคำตอบ จี๊ดเลยประชดว่า ตนไม่ได้เกลียดเขา แต่เกลียดมาก!

    ดิ่งอึ้งไปกับคำตอบนั้น พูดเสียงแผ่วๆ ว่า “นั่นสินะ...ผมอยากให้คุณ...” พูดแล้วหยุดแค่นั้น จี๊ดไม่ยอมสั่งให้เขาพูดออกมาให้หมด

    ดิ่งเปลี่ยนวิธีใหม่ พาเธอกลับบ้านพัก พาเข้าห้องบอกเธอให้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย จี๊ดยังรุกไม่เลิกคาดคั้นให้เขาตอบมาก่อนว่า อยากให้ตนรู้สึกกับเขาอย่างไร

    “ได้! บอกก็ได้...ผมไม่อยากให้คุณเกลียดผม...ผมอยากให้คุณรู้สึกดีกับผม อ่อนโยนกับผมบ้าง”

    จี๊ดอึ้งกับความรู้สึกของเขา ดิ่งปรามว่า อย่าลืมว่าตอนนี้เธอต้องพึ่งตนอยู่ บอกให้ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเสีย แล้วเขาก็ออกไป ปิดประตูให้อย่างดี...

    ooooooo

    เพราะมารศรีถูกเทวัญยุยง เป่าหู และปรามาสว่า เธอยังห่วงอาลัยดิ่งอยู่ จะคอยดูว่าเธอจะทนกับความน่าเบื่อของผัวแก่ๆ ได้อีกนานแค่ไหน หรือกลัวไม่ได้สมบัติ

    เทวัญยังยุว่าถ้าเป็นตนก็คงต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ตัวเองได้ใช้ชีวิตตามที่ปรารถนา อยู่กับกองเงินกองทองที่หาทั้งชาติก็หาเองไม่ได้ ทำให้มารศรีเปลี่ยนท่าทีต่อเศก เป็นห่วงใยเอาใจฉอเลาะ เศกยิ่งหลง ถามว่า “คุณรักผมจริงๆ ใช่ไหม”

    “ไม่มีอะไรจะเป็นความจริงมากไปกว่านี้แล้วค่ะ ศรีจะอยู่เคียงข้างคุณ ดูแลคุณเอง”

    ศุวิมลพยายามจะบอกความจริงกับพ่อ กลับถูกเศกโบกมือให้ออกไปเสีย เมื่อมารศรีฉอเลาะจนเศกเคลิ้มแล้ว เธอก็ตามศุวิมลออกไป เศกรู้แก่ใจเรื่องที่ศุวิมลพยายามจะบอกแต่ไม่พูดออกมา เขาฉุกคิดตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง

    มารศรีตามออกมาได้ยินศุวิมลกำลัง โทร.หาดิ่ง มารศรีตกใจพึมพำ “เจอดิ่งแล้วหรือ?”

    ศุวิมลโทร.ไม่ติด แต่พอกดใหม่ก็ถูกมารศรีกระชากโทรศัพท์ไปถามว่า “โทร.หาใคร”

    “โทร.หาพี่ชายฉัน ซึ่งก็คือแฟนเก่าที่เธอถีบหัวส่ง แล้วมาแต่งงานกับพ่อเขาแทนไงล่ะ!!!” ศุวิมลพูดใส่หน้า

    มารศรีอึ้งตกใจ พลันเศกก็เดินเข้ามาถาม “ไอ้ดิ่งมันอยู่ไหน”

    ศุวิมลถลาเข้าไปหาพ่อ ดีใจที่พ่อได้ยินสิ่งที่ตนอยากบอกแต่ไม่มีโอกาสพูด บอกพ่ออย่างตื่นเต้นดีใจว่า

    “พี่ดิ่งกลับมาแล้วค่ะคุณพ่อ เมื่อถูกยัยมารศรีตีจากโดยไม่บอกเหตุผล แล้วมาแต่งงานกับคุณพ่อ ผู้หญิงคนนี้โกหกว่าไม่รู้จักพี่ดิ่ง ทั้งๆ ที่เขากับพี่ดิ่งเคยรักกันและพี่ดิ่งวาดฝันจะแต่งงานกับเขาด้วยซ้ำ แล้ว...”

    “พอ!! พ่อถามว่าไอ้ดิ่งมันอยู่ไหน”

    ศุวิมลแทบช็อก เมื่อถูกเศกตำหนิอย่างรุนแรงว่า ทั้งที่รู้ว่าตนไม่สบายก็ยังสร้างเรื่องมาให้ทุกข์ใจ ถ้าเกลียดมารศรีนักก็ไม่ต้องอยู่ที่นี่ “เพราะฉันไม่มีทางเลิกกับคุณศรีเพียงเพราะคำพูดของแก!”

    เศกเดินกลับไปแล้ว มารศรีเย้ยศุวิมลที่ยังช็อกอยู่ว่า “รู้คำตอบจากคุณเศกแล้วใช่ไหม...เขาไม่เชื่อคุณ!”

    ooooooo

    เพราะถูกดิ่งขอร้องแกมขู่ว่าให้พูดกับตนดีๆ เพราะเธอต้องพึ่งตนอยู่ คืนนี้จี๊ดหิว เธอบอกเขาอย่างอ่อนหวาน...ดิ่งก็รีบทำให้โดยเร็ว แต่พอยกมาให้ จี๊ดผิดหวังอย่างแรง เพราะมันเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

    ดิ่งถามว่าจะกินไหม เธอทำหยิ่งบอกว่าไม่กิน แต่พอดิ่งจะยกไปเธอรีบคว้าไว้ บอกว่าอยากกินก็ไปทำเอาเอง ดิ่งบอกว่าซองนี้ซองสุดท้ายแล้ว จี๊ดเลยยิ่งหวง แต่เห็นหน้าดิ่งแล้วใจอ่อน เลยแบ่งกันกิน นั่งกันคนละฝั่งโซ้ยกันคนละคำ แต่พอคำต่อๆ ไปก็กลายเป็นแย่งกันอย่างดุเดือด ท่ามกลางเสียงเพลงโรแมนติกที่ดิ่งเอามาเปิดคลอตลอดเวลา

    กินเสร็จ จี๊ดเข้านอน แต่พอล้มตัวลงนอนก็คิดถึงเรื่องที่ทำให้ตัวเองเสียใจและหนีมา เธอถอนใจ บอกตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “พรุ่งนี้ฉันจะตื่นมา แล้วลืมเรื่องเลวร้ายทุกอย่าง ฉันจะเข้มแข็ง ฉันต้องทำได้”

    ดิ่งยืนอยู่ที่หน้าประตูได้ยินจี๊ดตั้งใจดี เขาพึมพำอย่างเชื่อมั่นว่า “คุณต้องทำได้สิ คุณจี๊ด ผมเอาใจช่วย”

    แต่พอรุ่งขึ้น จี๊ดก็กลับซึมเศร้าเหมือนเดิม ดิ่งเดินเข้าไปทัก

    “ผมคิดว่าคุณจะเข้มแข็ง และก็ดีขึ้นแล้วเสียอีก”

    “ไม่รู้สิ บอกไม่ถูก...เดี๋ยวดีเดี๋ยวเศร้า สลับกันไปมา บางทีก็คิดนะ จะเศร้าดีหรือไม่เศร้าดี พอจะเศร้าก็ไม่อยากพอจะดีก็ดันเศร้า” ดิ่งฟังแล้วถอนใจบอกว่า บ้าแล้วล่ะ

    จี๊ดมองขวับดุร้ายปานงูจะฉก แต่แล้วก็บ่นว่า ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงด้วยแล้ว อยากจะลืมโลก ลืมความวุ่นวาย

    ดิ่งลุกขึ้นส่งมือให้ จี๊ดถามว่าทำอะไร “ไม่อยากเศร้าไม่ใช่เหรอ ไป ผมจะพาไปร่าเริง”

    ที่ยอดผา ดิ่งพาจี๊ดไปยืนมองทะเลที่กว้างไกลสุดสายตา คลื่นต้องแสงอาทิตย์เป็นประกายระยิบระยับ จี๊ดมองตะลึง

    “สวยจัง...เขาไม่ได้เรียกพามาร่าเริง...เขาเรียก...

    ลั้ลลา...” จี๊ดวิ่งไปสูดอากาศบริสุทธิ์ราวกับนกน้อยเริงลม

    คนที่สบายใจยิ่งกว่าคือดิ่ง เขายืนมองจี๊ดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว...

    ooooooo

    ฝ่ายยอดชายกับใจดี หลังจากพบปะกับเงาะแล้ว ก็ยังเป็นห่วงคอยใกล้ชิดดูแลให้กำลังใจ และก็เบาใจเมื่อเงาะสัญญาว่าจะไม่ไปไหนอีกแล้ว

    เทวัญที่เหมือนวัวสันหลังหวะ มีชนักปักหลัง คอยจับตาการเคลื่อนไหวของยอดชายและใจดีไม่วางตา เห็นสองคนยืนคุยกันก็มาแอบฟัง ได้ยินยอดชายฝากใจดีไปบอกเงาะว่าให้อดทนอีกหน่อย

    “ไม่ต้องห่วง เงาะแค้นพี่เทวัญมาก ตั้งใจจะช่วยพวกเราเขี่ยพี่เทวัญให้พ้นจากชีวิตของจี๊ดและทุกคนให้ได้ เงาะพร้อมเป็นพยานยืนยัน คุณเจตนาก็รู้เรื่องแล้ว แต่จี๊ดดันไม่อยู่ คนที่จะตัดสินใจและทำให้เรื่องนี้จบคือจี๊ดคนเดียว”

    เทวัญโกรธแค้นมาก เดินเครียดออกไปทันที

    เทวัญดิ่งไปที่ห้องทำงานของเจตนา พอเห็นเจตนามองก็กินปูนร้อนท้องว่าท่านมองตนเหมือนเป็นฆาตกร ทำเอาเจตนางงบอกให้ใจเย็นๆ

    “ผมคงเย็นต่อไปไม่ไหวแล้วครับ เมื่อทุกคนทำ อะไรกันลับหลัง โดยที่มีผมเป็นเหยื่อ”

    เจตนาถามงงๆว่าพูดถึงเรื่องอะไร เทวัญโพล่งไปว่ามีคนมารายงานท่านเรื่องตนกับเงาะ เจตนายอมรับว่าใช่ และเพราะเรื่องนี้ทำให้จี๊ดหนีไป

    “ทุกคนฟังความข้างเดียวจากผู้หญิงขี้อิจฉาคนนั้น แต่ไม่มีใครฟังผม ซึ่งเป็นคนรักที่คบหากันมานานของน้องจี๊ด!”

    เทวัญแสดงอาการวิตก น้อยใจ โกรธเกรี้ยวจนเจตนาเริ่มลังเล เทวัญได้ทีรุกต่อ “ผมรักน้องจี๊ดอย่างจริงใจ สามปีที่พิสูจน์ตัวเองมามันไม่หนักแน่นเท่าคำใส่ร้ายจากผู้หญิงคนนั้นไม่กี่ประโยคเหรอครับ”

    เจตนาบอกว่าตนตอบคำถามของเขาไม่ได้ เขาควรไปคุยกับจี๊ดเอง เทวัญถามทันทีว่า

    “แล้วน้องจี๊ดอยู่ที่ไหนล่ะครับ”

    “เมื่อเขาสบายใจเขาก็กลับมาเอง”

    “ถึงตอนนั้นยังมีความยุติธรรมเหลือให้ผมอยู่อีกเหรอครับ น้องจี๊ดอาจจะปักใจเชื่อไปแล้วก็ได้ว่าผมมันเลว!”

    ooooooo

    จี๊ดกำลังสบายใจกับทิวทัศน์สวยงามที่ยอดหน้าผา เธอนั่งคุยกับดิ่งอารมณ์ดีเล่าให้เขาฟังว่า

    “ฉันเจอพี่เทวัญครั้งแรกตอนนั้นฉันเรียนอยู่ปีสุดท้าย และมาฝึกงานที่ออฟฟิศของคุณพ่อ โดยมีเพื่อนๆ

    ฉันอีกสามคนคือยอด ใจดี และเงาะมาด้วย...พี่เทวัญเป็นคนเก่ง หน้าตา นิสัย ฐานะดีมาก ดูแลฉันและเพื่อนดีที่สุด ตอนนั้นเขาคือคนที่เพอร์เฟกต์ และเป็นสุภาพบุรุษที่สุด... พี่เทวัญสารภาพกับคุณพ่อคุณแม่ว่ารักฉัน และขออนุญาตดูแลฉัน ฉันตอบตกลงก่อนที่คุณพ่อคุณแม่จะตอบเสียอีก”

    ดิ่งถามว่าเธอรักเขาใช่ไหม จี๊ดบอกว่าที่ตอบตกลงเพราะอยากมีคนรัก อยากให้คนมารักเพราะไม่มีใครมารักตนเลย ทั้งที่ตนสวย รวย และเก่ง ดิ่งเปรยๆว่า “ก็เลือกเยอะทำไม”

    “ไม่มีมาให้เลือกต่างหาก ไม่มีใครทนนิสัยฉันได้สักคน มีแต่พี่เทวัญที่รักในสิ่งที่ฉันเป็น...แต่ในที่สุด

    เขาก็หลอกฉัน!”

    “มีสิ...อย่าเพิ่งสิ้นหวังว่าจะไม่มีคนรักคุณจริง

    รักตัวเองเสียก่อนแล้วค่อยไปรักคนอื่น เมื่อรักเป็น ตอนนั้น คุณก็จะได้รับความรักที่จริงใจตอบแทนกลับมา...ภายใต้เงื่อนไข ถ้าคนคนนั้นจริงใจกับคุณ”

    ooooooo

    เจตนาฟังเทวัญแล้วคิดเครียดไปด้วย เขาฝากข้อความไปตามเบอร์ที่ดิ่งให้ไว้ รุ่งขึ้นเมื่อดิ่งไปที่ร้านขายของชำก็ได้รับข้อความจากเจตนาว่า “เทวัญ

    ต้องการคุยกับจี๊ด กลับบ้านด่วน...เจตนา”

    เมื่อดิ่งบอกจี๊ด เธอปฏิเสธทันที “ฉันไม่กลับ” ดิ่งถามว่าทำไม เธอสะบัดเสียงใส่ “ยังไม่พร้อม”

    ดิ่งพยายามหว่านล้อมให้เธอกลับไปแก้ปัญหาเสีย เพราะถ้าเกิดปัญหาแล้วไม่รีบเคลียร์ให้จบมันจะยิ่งยุ่งยาก เธอไม่ควรหนี ควรกลับไปเผชิญหน้า ถูกจี๊ดโต้เสียงเครือว่า

    “นายไม่ใช่ฉัน นายไม่รู้หรอกว่ามันยากแค่ไหนที่ฉันต้องกลับไปคุยกับพี่เทวัญเรื่องที่เขามีอะไรกับเพื่อนสนิทฉัน มันไม่ง่าย! นายเข้าใจไหม!!”

    ดิ่งไม่พูดแต่นึกในใจอย่างเจ็บปวดว่า “ทำไมจะไม่เข้าใจว่าการถูกหักหลังมันเป็นยังไง...”

    คำยุยงเป่าหูของเทวัญทำให้มารศรีเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ทุกวันนี้เธอดูแลเศกอย่างดีเยี่ยม เอาอกเอาใจฉอเลาะอ่อนหวาน ตีสองหน้าแบบคนหน้าเนื้อ

    ใจเสือ เธอเหี้ยมพอที่จะวางยาให้เศกตายไปทีละน้อยๆ

    อย่างเลือดเย็น!

    แม้เศกจะหลงใหลมารศรี แต่ก็ระแวง เขาจ้างนักสืบให้สืบประวัติมารศรีมาให้หมด โดยเฉพาะตอนอยู่เยอรมันเธอเรียนที่ไหน เรียนอะไร ที่สำคัญมีคนรักอยู่ที่นั่นหรือเปล่า

    ความกังวลทำให้เศกหวาดหวั่นถึงกับภาวนาว่า “อย่าให้ความจริงเป็นอย่างที่ผมคิดเคยคุณศรี...ผมรักคุณนะ”

    ooooooo

    ศุวิมลเสียใจที่ถูกพ่อไล่ เธอไปหาดิ่ง ถูกยอด- ชายกวนประสาทตามเคย หาว่าตามตื๊อผู้ชาย ในภาวะที่กดดันอัดอั้นทำให้เธอร้องไห้ออกมา ยอดชายกลัวคนเข้าใจผิดรีบพาเธอเข้าไปนั่งในห้อง อดเหน็บไม่ได้ว่าร้องไห้เพราะถูกผู้ชายทิ้ง ศุวิมลขำความเข้าใจผิดของยอดชายที่คิดว่าเธอหลงรักดิ่งและตามตื๊อ เธอหัวเราะออกมาทั้งที่น้ำตายังเปียกแก้ม

    ยอดชายตกใจแกมแปลกใจกับศุวิมลที่ร้องไห้อยู่ดีๆก็หัวเราะออกมา เธอบอกว่าขำที่เขาคิดว่าตนตามตื๊อดิ่งไม่ยอมเลิก เกือบพลั้งปากบอกว่าดิ่งเป็นพี่ชายไปแล้ว ดีแต่แก้ทันว่า รู้จักกับดิ่งถูกชะตากันจนนับถือเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง

    “แค่ไม่กี่วันเนี่ยนะ นับถือเป็นพี่เป็นน้องกันแล้ว”

    “ความจริงใจไม่ได้วัดกันที่ระยะเวลา บางคนถ้าถูกชะตาแค่เห็นแป๊บเดียวก็อาจจะตายแทนกันได้ แต่บางคนถ้าไม่ถูกชะตาก็อยากจะฆ่าให้ตายได้เหมือนกัน”

    ยอดชายทำหน้าสยอง ปลอบให้ทำใจดีๆไว้ แล้วจึงบอกว่า ดิ่งไม่อยู่ลางานกลับบ้านต่างจังหวัด พอรู้ว่าพี่ชายไม่อยู่ ศุวิมลก็ร้องไห้ออกมาอีกอย่างเสียใจ เคว้งคว้าง จนยอดชายใจไม่ดีบอกว่ามีอะไรจะให้ตนช่วยได้ก็ไม่ต้องเกรงใจ

    “นายช่วยอะไรไม่ได้หรอก เรื่องนี้ซับซ้อนเกินกว่าที่คนสมองไม่ค่อยมีรอยหยักอย่างนายจะเข้าใจ ไปนะ”

    ศุวิมลไปแล้ว ยอดชายเพิ่งรู้ตัวว่าถูกด่าว่าโง่ ได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันคำรามว่าต้องคิดบัญชีกับเธอให้สาสมเลย คอยดู!

    ooooooo

    เพราะจี๊ดยังอารมณ์แปรปรวน เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ดิ่งหาทางทำให้เธอลืมความเจ็บปวด วันนี้เลยอุ้มไปลงทะเล จี๊ดดิ้นเร่าๆถามว่าจะพาไปไหน เขาบอกว่า พาเอาความทุกข์ไปทิ้งทะเล

    จี๊ดถูกโยนลงทะเล เธอลุกขึ้นได้ก็ไล่เอาคืน หนุ่มสาววิ่งไล่กันในทะเล จากที่จะเอาคืนกันกลายเป็นหยอกล้อกันอย่างร่าเริง ดิ่งยิ้มอย่างสบายใจที่ทำให้จี๊ดหัวเราะได้

    เล่นกันจนเหนื่อย ขึ้นมานอนพักที่หาดทราย ดิ่งถามว่าคิดจะกลับบ้านเมื่อไหร่ จี๊ดบอกว่าอีกสองสามวัน ดิ่งถามวัดใจว่าไม่เป็นห่วงพ่อแม่บ้างรึไง

    “ห่วง แต่...ไม่รู้สิ ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ป้าเพ็ญกับสำรวยก็อยู่ ส่วนคุณพ่อท่านก็แข็งแรงดี” ดิ่งชี้ว่าตนหมายถึงท่านจะใจหายแค่ไหนที่ลูกสาวหายไป “ฉันไม่ห่วง เพราะฉันรู้ว่านายโทร.ไปบอกคุณพ่อฉันตั้งแต่วันแรกที่มาที่นี่แล้ว...เป็นไง...ฉันสวยและฉลาดแค่แกล้งทำโง่ไป

    งั้นแหละ” จี๊ดคุยโว ทำเอาดิ่งทึ่ง ได้แต่ขำๆความเฮี้ยวของเธอ

    เวลาเดียวกัน วันดีร้อนใจที่จนป่านนี้ลูกยังไม่กลับ เจตนาบอกว่าลูกอาจจะยังไม่หายโกรธก็ได้ วันดีอยากให้เทวัญออกตามหา เทวัญพูดเหน็บๆว่าตนก็อยากทำ แต่ท่าทางท่านไม่อยากให้ตนไป วันดีหันไปต่อว่าเจตนาว่าขัดขวางความสุขของลูก เพราะอยากแก้แค้นตน

    “เลิกเพ้อเจ้อก่อนเถอะคุณวันดี ผมไม่บอกว่าจี๊ดอยู่ไหนเพราะผมเคารพความต้องการของลูก ต้องให้ลูกตัดสินใจเองว่าเขาจะพร้อมเมื่อไหร่” แล้วหันบอกเทวัญว่า “ฉันช่วยเธอดีที่สุดแล้วนะ ที่เหลือก็ต้องแล้วแต่จี๊ด”

    ที่บ้านพักบนเกาะ เกิดเรื่องตกอกตกใจเมื่อแม่บ้านขี่มอเตอร์ไซค์มาที่บ้าน เห็นจี๊ดเดินอยู่หน้าบ้านก็ชี้หน้าตะโกนลั่น

    “ช่วยด้วย...ช่วยด้วย...โจรปล้นบ้าน!!”

    “เฮ้ย...ไม่ใช่นะ ไม่ใช่” จี๊ดตะโกนสวนไป ดิ่งวิ่งออกมา เธอถามหน้าตาตื่น “นายดิ่ง เขาว่าเราเป็นโจรปล้นบ้านเขา ยังไงเนี่ย!!”

    “ซวยแล้ว!!!”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"

    "เบน" บุกเดี่ยว บู๊สุดพลังปกป้องผืนป่า เปิดตัวละคร "สมบัติมหาเฮง"
    19 ก.ย. 2563

    14:05 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันเสาร์ที่ 19 กันยายน 2563 เวลา 19:46 น.