นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ปีกหงส์

    SHARE

    ฟ้ามืดแล้วตอนที่ลินินรู้สึกตัวตื่นขึ้น มองไปรอบๆ ถึงได้รู้ว่าไม่ใช่ห้องนอนตัวเอง ลุกพรวดขึ้นนั่ง ครั้นก้มดูตัวเองเห็นอยู่ในชุดพื้นเมืองชาวเขาก็ยิ่งตกใจ รีบวิ่งไปที่ประตู ยังไม่ทันเปิด ทินภัทรในคราบชายใส่หมวกสวมแมสก์เปิดประตูผลัวะเข้ามาเสียก่อน เธอโวยวายว่าพาเธอมาที่นี่ทำไมแล้วใครเปลี่ยนเสื้อให้เธอ

    “แล้วคุณคิดว่าใคร” ทินภัทรไม่วายยียวน

    “ก็ฉันไม่รู้ตัว รู้แต่ว่าตอนนั้นกลางวันแต่นี่มันกลางคืนแล้ว ฉันจะกลับบ้าน”

    ทินภัทรไม่ให้ไป ขืนเดินกลับไปเองตอนนี้ได้เป็นลมหน้าฟาดพื้นสลบไปเจ็ดวันแน่  แล้วออกจากห้องปิดประตู เธอตะโกนโหวกเหวกให้เขาเปิด เขาตะโกนกลับประตูไม่ได้ล็อก แค่บิดลูกบิดก็เปิดได้แล้ว เธอทำตามเขาว่าแต่ประตูยังคงเปิดไม่ได้ พยายามกระชากลูกบิดประตูก็ไม่ขยับ ทุบประตูปังๆกระทั่งหมดแรงไปเอง...

    พงษ์เองก็ติดต่อลินินไม่ได้ บุกมาหาที่บ้านเจอแต่แม้น ถามว่าเธออยู่ไหน แม้นเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เธอนั่งแท็กซี่ไปไหนไม่รู้ตั้งแต่ตอนสาย แมคกำลังไปตามหาเธออยู่

    “ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนนะ ถ้าได้ข่าวรีบโทร.ติดต่อฉันด้วย” พงษ์สั่งเสร็จรีบร้อนออกไป แม้นเริ่มใจคอไม่ดีไม่รู้เจ้านายหายไปไหน...

    คนที่ทุกคนตามหาให้ควั่กเริ่มหิวตาลาย เดินไปที่หน้าต่างห้องเห็นแต่ความมืด จะปีนหนีก็ไม่กล้า ทันใดนั้นมีมือมาจับไหล่ เธอสะดุ้งโหยงร้องลั่นหันไปเห็นทินภัทรในสภาพสวมหมวกใส่แมสก์ก็ถอนใจโล่งอก ขอร้องให้เขาปล่อยเธอกลับบ้านพรุ่งนี้เช้า เขาขอคิดดูก่อน เธอต่อรองถ้าอย่างนั้นขอมือถือคืน เขาอ้างว่าแบตฯหมด ไม่มีสายชาร์จ เธอโวยวายนี่คิดจะจับตัวเธออย่างนั้นหรือ เขาช่วยเธอเพราะเห็นหมดสติอยู่ในสวนสาธารณะ

    “นัดใครไว้ล่ะสิ เลยไม่ยอมเอารถมา จะอ่อยให้ใครที่นัดกันไว้ให้เขาไปส่งแน่ๆ เจอเขาไม่สนไม่ไปส่งเลยเงิบ แบบนี้เขาเรียกโดนเท” คำพูดแทงใจดำของเขาทำให้ลินินทั้งอายทั้งโกรธ ห้ามเขามายุ่งเรื่องส่วนตัวของเธอ เขาไม่ยุ่งก็ได้ ที่มานี่ก็แค่จะมาเชิญไปกินอาหาร ลินินหิวจะแย่แต่ลีลาท่ามากกว่าจะลงไปกินอาหารได้

    ระหว่างนั้นมีเสียงมือถือของทินภัทรดังขึ้น เขาหยิบออกมาดูเห็นพงษ์โทร.มารีบตัดสายทิ้ง แล้วเดินตามลินินลงไปที่ห้องอาหาร

    ooooooo

    ทินภัทรไม่ปล่อยให้ลินินกินอาหารอย่างสงบ คอยพูดกระแนะกระแหนจนเธอโมโหตวาดแว้ดว่าเขาเป็นใครกันแน่ แล้วฉวยแก้วน้ำจะสาดหน้า เขาคว้ามือเธอได้เสียก่อนพลางหัวเราะกวนโอ๊ย

    “เป็นผู้ชายที่ไม่ยอมให้เธอมาจูงจมูกและดูถูกพฤติกรรมเรื่องผู้ชายของเธอ”

    “เลว” ด่าเสร็จลินินตะปบไปที่หน้ากากจะดึงออก ทินภัทรปัดมือพร้อมเตือนอย่าฤทธิ์มาก เธอสู้เขาไม่ได้แน่ แล้วจับเธอนั่งเก้าอี้อย่างเดิม ย้ำว่าถ้ายังเรื่องมากจะล่ามไว้กับเก้าอี้ไปไหนมาไหนจะได้ลากมันไปด้วย สั่งให้กินข้าวต่อไปเดี๋ยวมา จากนั้นเขาเดินออกไปเพื่อโทร.หาพงษ์ แต่นึกอะไรขึ้นมาได้หันกลับมายั่วประสาท

    “อ้อ คนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอไม่ใช่ฉัน” พูดจบทินภัทรเดินออกไปนอกบ้าน โทร.หาพงษ์ ขอโทษที่เมื่อครู่นี้รับสายไม่ทัน พงษ์บอกเขาว่าลินินหายตัวไป ถามใครก็ไม่รู้เรื่อง โทร.หาก็ไม่มีใครรับสาย ตนเป็นห่วงเธอมากถ้าหายไปเกินยี่สิบสี่ชั่วโมงจะไปแจ้งความ เขาได้แต่รับคำ พงษ์สงสัยทำไมเขาถึงดูไม่ทุกข์ร้อน ทินภัทรมั่นใจว่าเธอเก่งเอาตัวรอดได้ พงษ์ขอให้จริงอย่างที่เขาพูด แล้วถามว่าพูดเรื่องที่ตนขอร้องให้ช่วยบอกเธอหรือยัง

    “ยังครับ ผมรอที่จะพบเธอแล้วถึงจะบอกครับ” ทินภัทรโกหกหน้าตาเฉย

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "ปราง" เซย์เยส "โต้ง" ขอแต่งงาน จังหวะเป๊ะเหมือน "อนงค์" ใน "Help Me คุณผีช่วยด้วย"

    "ปราง" เซย์เยส "โต้ง" ขอแต่งงาน จังหวะเป๊ะเหมือน "อนงค์" ใน "Help Me คุณผีช่วยด้วย"
    2 ธ.ค 2564

    04:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพฤหัสที่ 2 ธันวาคม 2564 เวลา 06:29 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์