ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

แผนร้ายพ่ายรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

วาศิณีเดินหน้าจับพิแสงด้วยการไปหาถึงบ้านพักดึกๆดื่นๆ อ้างว่ามีเอกสารให้พิจารณา ชมพู่สาวใช้สายสืบโทร.รายงานแสงสุดา ส่งเสียงเม้าท์ดังถึงหูพิแสงที่เพิ่งคุยกับวาศิณีเสร็จ ชมพู่หน้าเจื่อนที่เห็นสายตาสงสัยของนายหัวหนุ่ม กลบเกลื่อนว่าพูดกับเพื่อนจากหาดใหญ่ แล้วขอตัวไปนอน

ฟากแสงสุดา...กระทืบเท้าเร่าๆหลังวางสายจากชมพู่เมื่อรู้ว่าวาศิณีฉวยโอกาสเข้าหาพิแสงยามวิกาล

พิสุทธิ์ เห็นอาการเมียรักจึงถามด้วยความเป็นห่วง แสงสุดาหงุดหงิดเกินจะอธิบาย กรีดร้องเสียงดังเพื่อระบายอารมณ์แล้วกระฟัดกระเฟียดออกไป พิสิณีกับพิทยาได้ยินเสียงแว่วๆ เดินมาหาพร้อมส่งสายตาเป็นคำถามแต่ไม่ติดใจถามต่อ พิทยาปรับสีหน้าจริงจังและขอปรึกษางานกับพ่อตาพิสุทธิ์พยักหน้ารับขรึมๆ
แล้วหันไปชวนพิสิณี พิทยาไม่พอใจ ก้าวตามสองพ่อลูกด้วยแววตาแข็งกร้าว

พิทยา นำเสนอเส้นทางการบินใหม่จากหาดใหญ่ไปบาหลี พิสุทธิ์สอบถามรายละเอียดโครงการแต่อดีตกัปตันไม่มีคำตอบที่ชัดเจน เขายิ้มบางๆ เตือนเสียงอ่อนหวังสอนงานลูกเขย

“พ่อจะไม่ลงทุน ถ้าไม่เห็นภาพที่ชัดเจน...รู้ใช่ไหม”

“ค่ะ...พอดีพีทตื่นเต้นที่จะทำงานน่ะค่ะ เลยมาปรึกษาคุณพ่อก่อน” พิสิณีออกตัวแทนสามี

“ทีหลังคุยกับสิณีก่อนนะพีท สิณีรู้ว่าพ่อทำงานยังไง”

พิสุทธิ์ ออกจากห้องไปแล้ว พิสิณีบีบมือสามีให้กำลังใจแต่เขาดึงออก ตีความคำพูดพ่อตาเป็นการตำหนิติเตียนว่าทำงานไม่เป็น พิสิณีกอดปลอบและแก้ต่างแทนพ่อเสียงอ่อน

“คุณเพิ่งเริ่มทำงานบริหาร ใจเย็นๆนะคะ คงต้องใช้เวลาปรับวิธีการทำงานกับคุณพ่อสักระยะ ไม่ต้องห่วงนะคะ สิณีจะช่วยคุณเอง อีกไม่นานคุณก็จะได้ทำในสิ่งที่คุณอยากทำ”

“คุณเข้าใจใช่ไหมว่าทั้งหมดที่ผมทำก็เพื่อพวกเราทุกคน”

“เข้าใจสิคะ สิณีเห็นความตั้งใจของคุณ เพียงแต่ต้องอดทนนะคะ”

“ผมรักคุณจัง...ไม่ต้องห่วง ผมอดทนรอได้อยู่แล้ว”

พิสิณีโล่งใจ คิดว่าสามีไม่ติดใจคำพูดพ่อ ต่างจากพิทยาที่ขบกรามแน่น...แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!

เวลา เดียวกันที่บ้านขนิษฐา...เขมมิกนึกถึงพิทยาแล้วนั่งซึม เปรยเสียงเข้มว่าผู้ชายเลวเหมือนกันทั้งโลก ขนิษฐาไม่อยากให้ลูกผูกใจเจ็บกับอดีต กล่อมให้มองโลกในแง่ดี แต่ลูกสาวเบ้หน้าตั้งท่าจะเถียง แล้วอ้าปากค้างเห็นธรรมศักดิ์ก้าวเข้ามาในบ้าน ขนิษฐาคุ้นหน้าเขาอย่างประหลาด ธรรมศักดิ์มีท่าทีอึกอัก เขมมิก แก้ปัญหาด้วยการแนะนำว่าเป็นตัวแทนจากโมเดลลิ่งที่อยากให้เธอไปสังกัด รีบขอตัวไปคุยข้างนอกเพราะกลัวแม่สงสัย ธรรมศักดิ์รับสมอ้างและก้าวตามอดีตแอร์สาวไปทันที

ธรรมศักดิ์บอกว่าแสง สุดาร้อนใจเรื่องพิแสงจนต้องให้เขามาเจรจากับเธออีกครั้ง เขมมิกนึกเคืองแสงสุดาที่ชอบบังคับ ยืนยันเสียงแข็งไม่ยอมรับงาน ธรรมศักดิ์แกล้งถามเสียงเรียบแต่แววตาเจ้าเล่ห์สุดๆ

“คุณแม่คุณต้องการการรักษาที่ดีที่สุดไม่ใช่หรือครับ แล้วมันก็เป็นเงินจำนวนมากด้วย”

เขมมิกชะงักที่เขารู้เรื่องแม่ ธรรมศักดิ์รู้ว่าตีถูกจุด รีบยื่นข้อเสนอสุดพิเศษ

“ผมมีพยาบาลพิเศษคอยดูแลคุณแม่คุณ คอยสับเปลี่ยนเวรเช้าและกลางคืน”

เขมมิกตะลึงตาค้างแล้วตั้งท่าจะปฏิเสธเพราะไม่อยากทำบาป ธรรมศักดิ์รีบกล่อมเสียงอ่อน

“ผมรู้ว่าคุณล้างมือแล้ว แต่ภารกิจครั้งนี้คุณไปทำความดี ไปกู้โลกให้ผู้ชายคนหนึ่งไม่ให้ตกเป็นเครื่องมือของ

ผู้หญิงตะกายดาว และจะทำให้เขาตาสว่าง ถ้าได้แต่งงานกับผู้หญิงดีๆ สืบสานธุรกิจยิ่งใหญ่ของครอบครัว”

เขมมิกมึนกับเหตุผลที่ยกมาอ้าง อยากจะเถียงแต่นึกไม่ออก ธรรมศักดิ์ถือโอกาสสรุป

“ทำเพื่อเงินดีกว่า กู้สถานการณ์ตัวเอง โลกจะเป็นยังไงก็ช่างมันเถอะ แต่โลกของคุณกับคุณแม่จะพังไม่ได้”

เขมมิกถึงกับอึ้ง พิจารณาข้อเสนอแล้วนึกถึงแม่...หรือเธอจะยอมทำบาปอีกรอบเพื่อรักษาชีวิตแม่

ooooooo

ธรรม ศักดิ์กลับไปแล้ว เขมมิกเข้ามาคุยกับแม่ในห้อง ขนิษฐาถามเรื่องพยาบาลพิเศษที่มาถึงหลังธรรมศักดิ์จากไปไม่นานด้วยสีหน้า งุนงง เขมมิกบอกว่าเป็นข้อเสนอพิเศษของโมเดลลิ่ง ขนิษฐาไม่ติดใจถามต่อแต่สอนลูกเสียงอ่อน

“แล้วแกจะเข้าสังกัดเขาไหม อย่าหลอกเขานะ บาปกรรมตาย”

“เขาให้มาเอง เขมไม่ได้ขอ แม่อย่าคิดมากเลยนะ พักให้สบายเถอะ”

เขม มิกบอกพยาบาลพิเศษให้ช่วยดูแลแม่เข้านอน ส่วนตัวเองกลับไปคอนโดและครุ่นคิดเรื่องคำพูดทิ้งท้ายของธรรมศักดิ์ นอนกระสับกระส่ายทั้งคืนจนใกล้รุ่งถึงได้ตัดสินใจ...

ฟากแสงสุดานั่งรอ เขมมิกในห้องที่สำนักงานใหญ่พีบูติกแอร์ไลน์ด้วยใจจดจ่อ ธรรมศักดิ์ลุ้นไม่ต่างแต่แกล้งขู่ว่าอดีตแอร์สาวเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี คำตอบปฏิเสธหนักแน่นมาตลอดน่าจะเป็นเครื่องยืนยัน แสงสุดาหน้าเสียแต่ยังมีความหวัง ชั่งใจอย่างหนักว่าควรหาคนใหม่หรือไม่ ทันใดนั้น...เขมมิกวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาปรับสีหน้าเป็นมาดมั่นแล้วนั่งบน เก้าอี้รับแขกด้วยท่าทางนางพญา ซักถามรายละเอียดที่ต้องทำ แสงสุดามองหน้าธรรมศักดิ์งงๆ ชักหมั่นไส้ท่าทีหยิ่งผยองแต่จำยอม อธิบายแผนการเสียงเครียด

“เธอต้องทำให้ตาใหญ่เลิกกับนังน้ำหวาน ทำยังไงก็ได้ให้ตาใหญ่ทิ้งฟาร์มเพื่อนเกษตรแล้วกลับมาบริหารสายการบินของฉัน เต็มตัว ข้อสำคัญ...เธอห้ามหลงรักและหลงเสน่ห์ตาใหญ่เด็ดขาด!”

เขมมิกเบ้ หน้า ย้อนกวนๆว่าไม่เคยหลงรักเป้าหมาย ยื่นข้อเสนอเป็นเงินค่าจ้างห้าล้านบาทขาดตัว แสงสุดาไม่ยอมเพราะคิดว่าโดนโก่งราคา ธรรมศักดิ์ปาดเหงื่อในความเค็มของเจ้านาย ส่งสายตาบอกเขมมิกไม่ให้ยอม อดีตแอร์สาวคิดหนัก หาทางหนีทีไล่แล้วเริ่มต่อรองใหม่

“มันต้องใช้สมองคิดแผนทำลายความรักพร้อมลีลาและมารยาจริต ไม่ใช่ใครๆก็ทำได้นะคะถ้าไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ”

“ฉัน จะให้สามแสนบาททันทีที่เธออยู่ที่นั่นได้เกินเดือนโดยไม่ถูกลูกชายฉันไล่ออก จากฟาร์ม และถ้าเขาเลิกกับยายวาศิณีก็เอาไปอีกสามแสน จากนั้นถ้าเธอทำให้เขากลับมากรุงเทพฯอย่างถาวร ก็รับอีกสี่แสนไปเลย”

เขมมิกมึนงงกับตัวเลข แต่หลังจากคำนวณก็เชิดหน้าบอกว่าไม่ตกลง แสงสุดากัดฟันกรอดอย่างขัดใจ

ขณะ เดียวกันอีกมุมของสำนักงาน...พิสุทธิ์มาถึงพร้อมพิทยาและพิสิณี ได้ยินพนักงานเม้าท์เสียงขรมเรื่อง เขมมิกอยู่ในห้องแสงสุดา เดากันเองว่าอดีตแอร์สาวมาอ้อนวอนเรื่องงานเพราะโดนบัญชีดำจนหางานใหม่ไม่ ได้ พิสิณีกับพิทยาหน้าเสีย นึกเห็นใจเขมมิกไม่น้อย ส่วนพิสุทธิ์ถอนใจแผ่วเบาแล้วเปรยเสียงเรียบ

“กรรมใดใครก่อนะ...พ่อไปทำงานก่อน เรื่องนี้ปล่อยให้แม่จัดการแล้วกัน พ่อใจอ่อนเกินไป กฎต้องเป็นกฎ”

พิสุทธิ์ แยกเข้าห้อง พิสิณีรู้ว่าพิทยาเป็นห่วงแฟนเก่า อาสาพูดกับแม่แต่เขาห้ามเพราะไม่อยากให้ลำบากใจ อ้างว่าเขมมิกทำผิดจริง พิสิณีเชื่อสนิทใจว่าสามีปล่อยวางได้แล้ว กอดปลอบด้วยสีหน้าโล่งอก ต่างจากพิทยาที่ดูกังวล ไม่ได้ตัดใจจากเขมมิกอย่างที่บอกแม้แต่น้อย

ภายใน ห้องแสงสุดา...เขมมิกตั้งท่าจะออกจากห้องหลังต่อรองราคาพักใหญ่แล้วแสงสุดา อิดออดเกี่ยงงอนค่าจ้างห้าล้าน แต่สุดท้ายสาวใหญ่ก็ตัดสินใจตกลงอย่างเสียไม่ได้

“ก็ได้...ทำไมต้องคิดฉันแพงหูฉี่ขนาดนี้ ตั้งห้าล้าน!”

“สอง ล้านห้าสำหรับการให้เขาเลิกกับแฟน เลิกทำฟาร์มและกลับมาช่วยคุณที่กรุงเทพฯ ส่วนอีกสองล้านห้าเพื่อการันตีว่าฉันจะช่วยให้เขาเลิกรักเลิกหลงฉันโดยไม่ ต้องบาดเจ็บจากการอกหัก”

เขมมิกแจกแจงฉาดฉาน แสงสุดาไม่เข้าใจรายละเอียดยิบย่อย เขมมิกจึงต้องอธิบายยกใหญ่

“ลูกชายของคุณอาจต้องหัวใจสลายที่หลงรักฉัน

คุณ ควรให้ค่าจ้างเพิ่มในส่วนที่ฉันต้องทำงานหนักขึ้น คือให้เขารักชอบฉันก่อนตอนแรก และทำให้เขาเกลียดเข้าไส้ตอนหลัง ถึงจะตัดใจจากฉันได้ชัวร์”

แสงสุดามึนกับข้อต่อรอง ตัดบทถามว่าเริ่มงานได้เมื่อไหร่ เขมมิกได้ทียื่นข้อเสนอตบท้ายให้ดูแลและรักษาขนิษฐาอย่างดีระหว่างเธอไม่ อยู่ แสงสุดาเบิกตาโตที่เจอเคี่ยวกลับ ธรรมศักดิ์แทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ แกล้งพูดเสียงเคร่งว่าเขมมิกเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ แสงสุดาไม่ชอบแต่ไม่มีทางเลือก ยื่นเงื่อนไขแลกเปลี่ยนกับเงินค่าจ้างสูงลิบ

“ห้าม แพร่งพรายเรื่องนี้กับคนอื่น บอกคนที่เกี่ยวข้อง ว่าเธอไปทำงานต่างจังหวัด จะมีธรรมศักดิ์คนเดียวที่คอยประสานทุกอย่างและเตรียมของจำเป็นทุกอย่างให้”

เขมมิกพยักหน้ารับหงึกๆ แสงสุดาเหยียดยิ้มได้ทีปิดท้ายด้วยเงื่อนไขไม้ตายที่ทำเอาหญิงสาวผงะ

“และ ถ้าเธอทำไม่สำเร็จ ถูกไล่ออกหรือหนีกลับมาก่อน ไม่ว่าเธอจะได้ไปเท่าไหร่ เธอต้องคืนเงินให้ฉันทั้งหมดพร้อมดอกเบี้ยสิบเปอร์เซ็น คำนวณตามจำนวนวัน ห้ามขาดแม้แต่วันเดียว”

แสงสุดายิ้มเป็นต่อแล้วบอกให้เตรียมตัวเพราะเธอ ต้องเดินทางไปที่พัทลุงสัปดาห์หน้า เขมมิกไม่คิดว่าฟาร์มอยู่ไกลขนาดนั้น ตั้งท่าจะเถียงแต่แล้วเลือกสงบปากเพื่อเงินรักษาแม่ ออกจากห้องอย่างเริงร่า พิทยาผ่านมาเห็นจ้องด้วยความแปลกใจ เขมมิกตกใจที่เห็นเขา นึกถึงเงื่อนไขที่เพิ่งได้รับรีบกลบเกลื่อนหน้าตาย บอกว่าเสียใจจนเป็นบ้าและเดินจากไป พิทยามองตามด้วยความสงสัย... ไม่น่าเชื่อแม้แต่น้อย

ooooooo

พิแสงสั่งวาศิณีให้ต้อนรับตัวแทนจาก บริษัทยูเอฟ ส่วนตัวเองไปหาแก้วคนงานเก่าแก่ของปู่ที่ท้ายฟาร์มเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับ โรงเลี้ยงหมูแบบต่างๆ ครู่ใหญ่จึงขอตัวกลับ แก้วมองตามด้วยความชื่นชมแล้วเปรยถึงนายหัวหนุ่มกับเมียและหลานยิ้มๆ

“เหมือนปู่ไม่มีผิด...จะทำอะไรต้องมีข้อมูลรอบด้าน ทั้งเก่ง ฉลาดและนิสัยดี ใครได้เป็นเมียโชคดีตาย”

พิ แสงกลับมาทันเวลานัดหมายกับต่อลาภตัวแทนบริษัทยูเอฟ แต่พอเห็นอาการพินอบพิเทาและท่าทีแปลกๆ ก็ไม่ชอบใจ พูดตัดบทและขอตัวไปทำงาน สร้างความงุนงงให้กับทุกคนโดยเฉพาะต่อลาภ วาศิณีหน้าเสีย แก้ตัวแทนว่าเจ้านายหนุ่มอารมณ์ไม่ดีเพราะเครียดเรื่องผสมพันธุ์หมู เช่นเดียวกับหลอดและเสริมลูกน้องคนสนิทที่เชื่อในภาพลักษณ์และคารมดีของต่อ ลาภ พยายามกล่อมเจ้านายให้ลองฟังรายละเอียดอีกครั้ง พิแสงไม่ให้ใครมาสั่ง ไล่ตะเพิดลูกน้องไปทำงาน ส่วนตัวเองเดินเรื่อยเปื่อยในฟาร์มอีกครู่ใหญ่เพื่อปลดปล่อยอารมณ์ คิดถึงอดีตเมื่อครั้งปู่ของเขายังมีชีวิต

“ผมชอบมาดูปู่กับคนงานเลี้ยงหมู ปลูกสมุนไพรพื้นบ้าน สนุกดีครับ”

ปู่ ยิ้มชอบใจแล้วสีหน้าขรึมลง บอกเสียงเรียบว่าคงต้องขายกิจการฟาร์มหมูให้คนอื่นเพราะพิสุทธิ์คงไม่สาน กิจการต่อ พิแสงไม่เข้าใจเพราะเชื่อว่าพ่อทำได้
ปู่ส่ายหน้าน้อยๆ อธิบายเสียงอ่อน

“เขา ไม่ได้ชอบทางนี้ เขาชอบบินสูง แต่ปู่ชอบบินต่ำไปเรื่อยๆ สร้างพ่อแม่พันธุ์หมูให้คนเอาไปสร้างลูกสร้างหลาน มีงานให้คนในพื้นที่หารายได้ ไม่ต้องไปต่างถิ่น”

“ผมทำแทนพ่อได้ครับ ผมไม่อยากให้ปู่ขายที่นี่ให้คนอื่น ผมจะดูแลมันเอง ผมรู้ว่าปู่เหนื่อยกับมันมามาก”

“ขอบใจนะตาใหญ่ ปู่จะถือว่ามันเป็นคำสัญญาลูกผู้ชายได้ไหม”

พิ แสงรับคำเป็นมั่นเหมาะ ยื่นมือให้ปู่จับอย่างจริงใจ...นายหัวหนุ่มดึงตัวเองกลับจากอดีต มองภาพฟาร์มหมูด้วยรอยยิ้มภูมิใจ คิดถึงปู่เหลือเกิน...ถ้ายังอยู่คงดีใจกับเขาไม่น้อยที่มีวันนี้

เวลา เดียวกันอีกด้านของฟาร์ม...วาศิณีเดินคุยกับต่อลาภอย่างถูกคอ ปริญญ์ผ่านมาเห็นก็มองด้วยความปวดใจเพราะหญิงสาวที่ตนหลงรักมานานแสดงท่าทาง สนิทสนมกับชายอื่น ทันใดนั้น...อนงค์โผล่มาขวางวาศิณีกับต่อลาภ มองชายหนุ่มแปลกหน้าด้วยสายตาไม่ชอบใจจนเขาถอยหนี สาวใหญ่ลากข้อมือลูกสาวไปอีกทางแล้วต่อว่าพร้อมหยิกจนเนื้อเขียวที่ทำท่า ระริกระรี้กับต่อลาภอย่างน่าเกลียด

“เจ็บแล้วต้องจำใส่สมองสิ ฉันเลี้ยงแกเพื่อเป็นนายแม่เมียนายหัว ไปให้ท่าไอ้เซลส์กระจอกๆนั่นทำไม”

“หนูไม่ได้ให้ท่า เขามาจีบหนูเอง”

“จริงเหรอ แต่แกยอมให้มันจับมือถือแขน ให้มันจริงเถอะ อย่าใฝ่ต่ำแล้วกันเพราะฉันไม่ยอมแน่!”

วาศิณี หน้าเสีย ชมพู่เดินหิ้วของผ่านมาได้ยิน แกล้งพูดยียวนจนอนงค์ของขึ้น หมายมั่นปั้นมือจะไล่สาวใช้คู่ปรับออกเป็นคนแรกถ้าได้เป็นแม่ยายนาย หัว...มันต้องมีวันของฉันสักวัน

ฟากปริญญ์ไปถึงคอกทีเด็ด พบพิแสงโวยวายใส่หลอดกับเสริมที่หละหลวมจนทีเด็ดแหกคอกหนีไปอีก สองลูกน้องก้มหน้างุดเพราะรู้ตัวว่ามีส่วนผิด ต่างจากปริญญ์ที่มองด้วยแววตาเหม่อลอย สะเทือนใจเรื่องวาศิณีไม่หาย พิแสงไล่ลูกน้องไปตามหาหมูพ่อพันธุ์ เห็นท่าทีเซื่องซึมของปริญญ์ก็นึกรู้ว่าเป็นเรื่องเลขาสาว ส่ายหน้าปลงๆแล้วขอร้องให้ช่วยตามหาหมูก่อน หมอหนุ่มลุกยืนเซ็งๆ แล้วตั้งสติวิ่งตามพิแสงและคนงานอื่นๆ

ในที่สุดทีเด็ดก็กลับเข้าคอก พิแสงมองหมูพ่อพันธุ์ตัวแสบอย่างคาดโทษ ปริญญ์เตือนให้ใจเย็นเพราะความเครียดจะทำให้ไม่ได้น้ำเชื้อ นายหัวหนุ่มไม่สนใจ ช่วยสัตวแพทย์หนุ่มรีดน้ำเชื้อเมื่อทีเด็ดพร้อม

หลัง ปลุกปล้ำกันอยู่นาน...ภารกิจรีดน้ำเชื้อจากทีเด็ดก็สำเร็จด้วยดี ปริญญ์เก็บเครื่องมือลงกล่องเนือยๆ เพราะยังเศร้าเรื่องวาศิณี พิแสงไม่ทันสังเกตอาการ เดินออกจากคอกอย่างมีความสุข...อย่างน้อยก็มีเรื่องดีๆ

ooooooo

เนตรนิภาไม่ชอบใจที่เพื่อนกลับไปรับอาชีพเดิม เขมมิกสัญญาจะทำเป็นงานสุดท้ายแลกกับเงินรักษาแม่ หว่านล้อมจนเพื่อนรักยอมร่วมมือเหมือนทุกครั้ง เขมมิกโล่งอกแล้วต้องถอนใจเนือยๆเมื่อเนตรนิภาพูดถึงเรื่องในอดีต สมัยเป็นนักเรียนที่สวิตเซอร์แลนด์ ไม่อยากให้เพื่อนสร้างบาปแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม เขมมิกโพล่งขึ้นเซ็งๆ

“ใช่...ตอนฉันเรียนที่สวิตฯ ฉันคือยายปุ๊กลุกของทุกคนที่นั่น และเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้ก็เกิดขึ้นเพราะ...”

ความคิดเขมมิกล่องลอยไปในอดีต ภาพเธอโวยวายที่เสียความบริสุทธิ์ให้ชายหนุ่มที่เพิ่งคุยกันแค่คืนเดียว

“แกคิดว่าชาตินี้ทั้งชาติจะมีใครมาคุยกับฉัน ดูสภาพสิ...มีแต่เขาคนเดียวที่เหลียวมองฉัน ฉันคิดว่าเขามีใจแต่ที่ไหนได้...หลอกเจาะไข่แดงฉัน มันต้องเก็บแต้มไปเม้าท์กับเพื่อนแน่ๆ แล้วฉันจะอยู่ได้ยังไง...ฉันอยากกลับบ้าน!”

เขมมิกดึงตัวเองออกจากอดีต แก้ตัวกับเพื่อนรักเสียงอ่อยที่ต้องทำงานพิเศษลบปมในอดีต

“ฉันถูกรังแก...เพราะฉันไม่สวย แกเป็นคนทำให้ฉันลุกขึ้นมาสวยเพื่อหักอกผู้ชายห่วยๆ”

“ฉันให้แกลุกมาสวยเพื่อให้รู้สึกมั่นใจและเดินหน้าต่อไป ไม่ใช่ให้เอามาหากินแบบนี้”

“เดินหน้าต่อแล้วไง สวยไม่สวย ถ้าผู้ชายจะเลว ก็ถูกทิ้งอยู่ดี”

เนตรนิภาเหนื่อยใจกับเพื่อนมากแต่จนใจจะค้านเพราะเห็นแก่ขนิษฐา...หวังว่าคงเป็นงานสุดท้ายจริงๆ

เขมมิกไปหาแม่เช้าวันถัดมาเพื่อบอกเรื่องไปทำงานที่พัทลุง ปั้นเรื่องต่างๆนานาไม่ให้แม่สงสัย ขนิษฐาไม่ติดใจอะไร อวยพรให้ตั้งใจทำงานและถามถึงวันเริ่มงาน เขมมิกยิ้มมีเลศนัย บอกว่าหลังจากจัดการเรื่องสำคัญเสร็จถึงจะไป ขนิษฐามองลูกสาวงงๆ มั่นใจว่าต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดา

เรื่องสำคัญของเขมมิกคือกำราบเปี่ยมพงษ์ หญิงสาวใช้ปืนของพ่อยิงขู่จนพ่อเลี้ยงกลัวหัวหด และถือโอกาสประกาศต่อหน้าชาวบ้านให้ช่วยเป็นหูเป็นตา ถ้าเปี่ยมพงษ์ก่อเรื่องก็รีบรายงาน เธอมีเงินรางวัลตอบแทนอย่างงาม

“มันจะถูกหยิบมาใช้อีก ถ้าฉันรู้ว่าแกทำร้ายแม่ฉันและขโมยเงินที่ฉันให้แม่ไปเลี้ยงเด็ก”

เปี่ยมพงษ์กลืนน้ำลายดังเอื๊อก ขนิษฐามองลูกสาวอึ้งๆแต่จนใจจะห้าม ขอตัวเข้าบ้านอย่างสงบ

เขมมิกเก็บปืนเข้าซองด้วยสีหน้าสมใจ รับปากแม่กับเนตรนิภาจะไม่ใช้อีกถ้าไม่จำเป็น ตัดสินใจเอาไปพัทลุงด้วยเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน เนตรนิภากับขนิษฐามองหน้ากันปลงๆ กลัวใจเขมมิกเหลือเกินว่าจะก่อเรื่องแผลงๆ...เขมมิกกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี เก็บข้าวของและเตรียมตัวเข้านอน มองตัวเองในชุดนอนสุดเซ็กซี่แล้วแกล้งหลิ่วตาหน้ากระจก

“เตรียมตัวให้ดีนะคะคุณพิแสง ต่อไปชีวิตคุณจะไม่เหมือนเดิม แผนแรกที่คุณจะได้เจอคือแผนร้ายยายเซ็กซี่”

เขมมิกไปถึงสนามบินหาดใหญ่เช้าวันถัดมาด้วยชุดเดินทางเปรี้ยวจี๊ดพร้อมกระเป๋าลากสีเข้าชุด กรีดกรายราวกับนางพญา นึกถึงเรื่องที่นัดแนะกับธรรมศักดิ์ก่อนหน้านี้ ทั้งสถานะของเธอที่เป็นหลานเขาและสาเหตุที่เจาะจงไปทำงานในฟาร์มหมูเพื่อนเกษตร ยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อนึกถึงเงินห้าแสนในบัญชีที่เพิ่งโอนเข้าเมื่อเช้านี้ ส่วนที่เหลือจะทยอยโอนเมื่อถึงเวลาที่กำหนด หญิงสาวมองหาป้ายชื่อตัวเองแต่ไม่พบ สวนกับหลอดและเสริมที่ถือป้ายชื่อเข้มรออยู่

หลอดกับเสริมรอนานจึงตัดสินใจกลับ ส่วนเขมมิกโทร.โวยกับธรรมศักดิ์แล้ววางสายเซ็งๆ ตัดสินใจเช่ารถขับไปที่ฟาร์ม หวังเปิดตัวให้พิแสงประทับใจที่เธอดูแลตัวเองได้...ฟากธรรมศักดิ์โทร.หาพิแสงด้วยท่าทีสบายๆ ต่างจากน้ำเสียงร้อนรนราวกับลุงที่ห่วงหลานเสียเต็มประดา พิแสงบอกว่าส่งคนไปรับแล้ว ชักหมั่นไส้เขมมิกตั้งแต่ยังไม่เห็นตัวจริงเพราะดูไม่ค่อยมีสติ ธรรมศักดิ์ตีบทลุงแสนดีจนนายหัวหนุ่มอ่อนใจ รับปากจัดการให้อย่างขอไปที

ด้านพิแสง...ตามไปเอาเรื่องเสริมกับหลอด กุมขมับที่เห็นป้ายชื่อเข้มไม่ใช่เขม หงุดหงิดในความไม่ได้เรื่องของลูกน้อง ตั้งท่าไล่ให้กลับไปรับแล้วเปลี่ยนใจเพราะความหมั่นไส้เขมมิก...อยากมาที่นี่นัก ก็หาทางมาเองแล้วกัน!

ในขณะที่เขมมิกหาทางไปฟาร์ม...เนตรนิภารื้อห้องนอนจนข้าวของกระจัดกระจาย แต่หากระโปรงตัวโปรดไม่เจอ สังหรณ์ว่าเป็นฝีมือเพื่อนรัก ลองโทร.หาแต่เขมมิกเฉไฉว่าสัญญาณมือถือไม่ดี เนตรนิภาหัวเสียสุดๆ มั่นใจว่าเพื่อนรักเป็นคนหยิบไปแน่ จัดกระเป๋าแล้วพึมพำเสียงเข้ม

“มันเป็นกระโปรงตัวที่ฉันรักที่สุดในชีวิต ฉันจะไปเอาคืน!”

ooooooo

พิแสงรอการมาถึงของเขมมิกด้วยใจจดจ่อจนทุกคนในบ้านผิดสังเกต ส่งเสียงถามเซ็งแซ่ว่าหญิงสาวผู้มาใหม่คือใครและมีความสำคัญกับนายหัวหนุ่มอย่างไร อนงค์กับวาศิณีทราบเรื่องแล้วมองหน้ากันเครียดๆ นึกเขม่นตั้งแต่ยังไม่เห็นตัวจริง ได้ยินว่าชื่อ เขมมิกจึงเอะใจ...หรือจะเป็นคนเดียวกับที่ป่วนงานแต่งของพิสิณีกับพิทยา

พิแสงจะเข้านอน มั่นใจว่าเขมมิกมาไม่ถึงฟาร์มแน่ ชมพู่รู้แผนการทุกอย่างจากแสงสุดา หว่านล้อมให้ตามหาหญิงสาวแต่พิแสงไม่สนใจ อ้างว่าไม่เชื่อตั้งแต่แรกว่าเขมมิกเป็นหลานธรรมศักดิ์และอยากมาฝึกงานจริงๆ เสียงมือถือเขาดังขึ้น ธรรมศักดิ์โทร.มาเช็กเรื่องเขมมิก ตีบทลุงรักหลานปานจะกลืนอีกรอบ

“แย่แล้วครับคุณพิแสง...หลานเขมหลงทาง ตอนนี้อยู่ซุปเปอร์สโตร์ใกล้ฟาร์มเพื่อนเกษตร คุณช่วยส่งคนไปรับหน่อยนะครับ หลานผมกำลังตกใจ ไม่รู้จะไปทางไหนดี ไม่มีใครชี้ทางเหมือนนกน้อยปีกหักหลงทางกลางป่าใหญ่”

พิแสงตัดรำคาญ รับปากไปรับด้วยตัวเอง ธรรมศักดิ์วางสายยิ้มๆ...ช่างเป็นวันที่เขาทำงานได้ยอดเยี่ยมจริงๆ

เวลาเดียวกันที่ลานจอดรถซุปเปอร์สโตร์...หลังจากโทร.โวยวายกับธรรมศักดิ์อีกรอบจนแบตมือถือหมด เขมมิกตัดสินใจไม่รอในรถ เดินเล่นในห้างฆ่าเวลารอพิแสงจนถึงเวลาปิดทำการ ถือถ้วยกาแฟกลับมารอในรถเซ็งๆ จะล็อกรถแต่ดันเสีย ฮึดฮัดด้วยความหงุดหงิด อะไรๆก็ไม่ได้ดั่งใจ

ด้านพิแสง...ขับรถมาถึงซุปเปอร์สโตร์ เห็นรถเหลืออยู่คันเดียวจึงมุ่งไปหา จอดเทียบและเปิดประตูด้านคนขับ เขมมิกตกใจจนทำกาแฟหกใส่กระโปรงของเพื่อนรัก เหลือบมองชายแปลกหน้าแล้วคิดว่าเป็นโจรปล้นสวาทเพราะสภาพทรุดโทรมของเขากลบรัศมีความหล่อ เธอสาดกาแฟที่เหลือใส่พร้อมถีบเต็มแรงจนตะเข็บกระโปรงขาด กรี๊ดเสียงดังและโทษว่าเป็นความผิดชายหนุ่ม ลืมตัวกระโดดขึ้นคร่อมและข่วนซ้ายขวาอุตลุด พิแสงปัดป้องอย่างทุลักทุเล ตะโกนให้หยุดและบอกให้มองหน้าเขาดีๆ

“มีสติก่อนได้ไหม ผมไม่ใช่โจรปล้นสวาทแต่ผมคือ...”

“คือโจรปล้นฆ่าชิงทรัพย์หั่นศพอำพรางคดีด้วย ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย...”

สองหนุ่มสาวมองหน้ากันอึ้งๆ เขมมิกยังจำพิแสงไม่ได้ แถมกลิ่นขี้หมูจากตัวเขายังทำให้เธอวิ่งไปอ้วกแทบไม่ทัน พิแสงช่วยลูบหลัง แต่หญิงสาวคิดว่าจะลวนลามเพราะดันวางมือบนขอบเสื้อใน ยกขาถีบจนตะเข็บกระโปรงขาดอีกข้าง ทุบตีเขาอย่างบ้าคลั่งแล้ววิ่งหนีไปนอกลานจอด พุ่งไปทางป่ารกชัฏแต่กลับเจอเขาดักรออยู่ เขมมิกตกใจจนเสียหลักล้มไปจุมพิตชายหนุ่ม ส่งเสียงกรี๊ดอย่างขัดใจแล้วออกวิ่งอีกครั้ง

ผ่านไปเกือบชั่วโมง...เขมมิกนั่งหมดแรงที่ริมถนน พิแสงย่างสามขุมมาหา เขมมิกกรี๊ดสุดเสียงและขอร้องให้ปล่อยเธอโดยไม่ยอมมองเขา พิแสงส่ายหน้าเอือมๆ ยื่นหน้าไปใกล้และสั่งให้เธอเงยหน้า อดีตแอร์สาวเพ่งมองอีกครั้ง คราวนี้ถึงกับเบิกตาโพลง...นายพิแสง!

พิแสงกลับถึงบ้านไม่นานจากนั้น...ชมพู่มองสภาพยับเยินของเขมมิกด้วยสายตาจับผิด เขมมิกเหลือบตามองนายหัวหนุ่มยิ้มๆหวังยั่วประสาท พิแสงชักสีหน้าและสั่งให้ไปส่งหญิงสาวที่ห้อง เขมมิกอิดออดไม่ยอมไป ตั้งท่าจะตามเขากลับห้อง พิแสงฉุนขาด ประกาศกร้าวถ้าเธอล้ำเส้นหรือมีพิรุธจะไล่ออกจากฟาร์ม ชมพู่เห็นท่าไม่ดี เข้าขวางและพาไปห้องพักแต่ไม่ได้แสดงตัวว่าเป็นคนของแสงสุดาตามคำสั่ง ทักทายพอเป็นมารยาทแล้วขอตัวออกไป ส่วนเขมมิกกอดกระเป๋าเดินทางตัวเองแน่น นึกถึงนายหัวหนุ่มแล้วเหยียดยิ้ม

“นายพิแสง...เถื่อนกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ เซ็กซี่ขนาดนี้ยังทำอะไรไม่ได้ แต่ฉันไม่ยอมแพ้หรอกย่ะ”

เขมมิกหลับทันทีที่หัวถึงหมอนพร้อมกรนเสียงดังเพราะเหนื่อยจัด พิแสงแอบเงี่ยหูฟังหน้าประตูแล้วทำหน้าเบ้ ไม่เคยพบหญิงสาวหน้าตาสวยแต่กรน หลุด หัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ทันใดนั้น...ปุ๊กลุกหมูน้อยวิ่งผ่านหน้า พิแสงวิ่งไล่และตะโกนเรียกชื่อเสียงดัง เขมมิกสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินชื่อตัวเอง ออกไปดูแต่ไม่เห็นใครจึงนอนต่อ...คิดว่าฝันไป

ooooooo

การมาถึงของเขมมิกในฐานะหลานสาวธรรมศักดิ์ และพนักงานฝึกงานของพิแสงแพร่สะพัดไปทั่วฟาร์มเช้าวันต่อมา อนงค์ร้อนใจขอพบนายหัวหนุ่มและอาสาดูแลบ้านพักเพื่อจับสังเกตผู้มาเยือน พิแสงไม่ขัด สั่งชมพู่ไปปลุกเขมมิกที่ป่านนี้ยังไม่ตื่น อนงค์ถือโอกาสตามไปด้วย ชมพู่แกล้งแขวะอย่างอดไม่ได้ เคาะประตูเรียกเขมมิกแต่ไม่มีเสียงตอบรับ

นายหัวออกจากบ้านเข้าฟาร์ม วาศิณีถือโอกาสตามติด หวังหลอกถามเรื่องเขมมิก พิแสงหลุดปากว่าไม่ชอบหน้าเพราะดูไม่น่าไว้ใจ ชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวในชุดเซ็กซี่แต่ไม่เหมาะกับการทำฟาร์ม กรายมาหาด้วยแววตาพราวเสน่ห์ วาศิณีเห็นอาการเจ้านายหนุ่มก็ชักสีหน้าไม่พอใจ รีบวิ่งไปตามแม่กับชมพู่

พิแสงมองสภาพพนักงานฝึกงานคนใหม่อย่างไม่ชอบใจ เขมมิกตีความเข้าข้างตัวเองว่าอาการจ้องตาค้างคือการตกหลุมเสน่ห์ แต่กลายเป็นว่าโดนนายหัวหนุ่มตำหนิเรื่องการแต่งกาย

“จะมาฝึกงานหรือมาเดินแบบ แต่งตัวไม่รู้จักกาลเทศะ ทำไม...คิดว่าผู้ชายทุกคนที่เห็นเธอแต่งตัวแบบนี้แล้วต้องหลงเสน่ห์เธอทุกคนหรือไง คิดผิดแล้ว
เขมมิก มานี่เลย...”

พิแสงลากเธอไปห้องทำงาน สวนกับวาศิณี อนงค์และชมพู่ จำได้ว่าเขมมิกคือแอร์สาวที่ป่วนงานแต่งของ

พิสิณีกับพิทยา อนงค์มองตามสองหนุ่มสาวด้วยความสงสัย สังหรณ์ว่าการมาของเขมมิกไม่น่าใช่เหตุบังเอิญ

เขมมิกตั้งใจนั่งไขว่ห้างหน้าโต๊ะทำงานด้วยท่าทางยั่วยวน พิแสงไม่สนใจ เปิดฉากจับผิดอย่างมีอารมณ์ว่า การมาของเธอมีพิรุธ เขมมิกสวมบทแอร์สาวตกยากตามที่นัดแนะกับธรรมศักดิ์ ร่ายเรื่องยาวเสียงเศร้าน้ำตาคลอ

“เหตุผลที่ฉันมาฝึกงานที่ฟาร์มหมูเพราะฉันถูกไล่ออกจากสายการบินของแม่คุณ ฉันนั่งร้องไห้เพราะตกงาน ลุงธรรมศักดิ์เลยเข้ามาปลอบ คุยไปคุยมาเลยพบว่าเราเป็นญาติห่างๆกัน”

พิแสงไม่เชื่อเพราะไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องมาไกลถึงพัทลุงเพื่อฝึกงานในฟาร์มหมู เขมมิกตีหน้าเศร้ากว่าเดิม บอกว่าหางานอื่นในกรุงเทพฯไม่ได้เพราะโดนแสงสุดาใส่ชื่อไว้ในบัญชีดำ ไม่มีใครกล้ารับ

“และเพราะลุงรักฉันเลยอยากช่วยเหลือ ฉันมีคนที่รักคือคู่หมั้น และเขาก็เป็นเจ้าของฟาร์มหมูที่เดนมาร์ก อนาคตฉันก็ต้องไปช่วยงานเขา ฉันควรจะต้องเตรียมตัวให้พร้อม เห็นไหมว่ามันมีเหตุผลไม่ใช่เรื่องบังเอิญ!”

พิแสงถามเรื่องคู่หมั้นและขอดูแหวน เขมมิกตอบอึกๆอักๆว่าชื่อลุทซ์เพราะไม่ได้คิดล่วงหน้า พิแสงมองด้วยความระแวงแล้วผลุนผลันออกจากห้อง เธอตามไปเซ้าซี้ถึงวันเริ่มงานแต่เขาปฏิเสธเพราะยังไม่เชื่อว่าเธอมีเจตนาดี เขมมิกยืนยันตามเหตุผลและความตั้งใจเดิม ส่วนพิแสงจับผิดทุกอย่างตั้งแต่เรื่องคู่หมั้นไปถึงเรื่องแต่งกาย

“เธอแน่ใจนะว่าสู้งานหนักได้ แค่แต่งตัวมาทำงานแบบนี้ก็ไม่ผ่านแล้ว”

“ยิ่งกว่าแน่...ความรักทำให้เรามีพลังชนิดคาดไม่ถึง คอยดูสิ”

เขมมิกของขึ้นที่โดนหยาม ท้าเขาให้โอกาส...เธอจะทำให้ดูว่ามีศักยภาพมากแค่ไหน

ooooooo

ที่สนามบินหาดใหญ่...เนตรนิภาเจอลุทซ์เจ้าของบ้านที่เขมมิกเคยพักสมัยเรียนที่สวิตเซอร์-แลนด์ สองหนุ่มสาวทักทายด้วยความดีใจ เนตรนิภาตัดสินใจเล่าเรื่องเขมมิก ลุทซ์ฟังแล้วเครียดแทน ขอร้องให้พาไปหาเพื่อช่วยเหลือ หญิงสาวปฏิเสธและขอร้องให้ปิดเป็นความลับเพราะตามเงื่อนไขของแสงสุดาต้องไม่มีใครรู้เรื่องนี้

“เอาอย่างนี้ ฉันจะบอกเขมว่าเจอคุณแล้วค่อยหาทางติดต่อกันตกลงไหม”

“ผมจะอยู่ที่เมืองไทยประมาณหนึ่งอาทิตย์ ถ้าผมได้เจอก่อนหน้านี้ก็คงดี ตั้งแต่เขมกลับบ้าน เขมก็ไม่ติดต่อกลับไปอีกเลย ครอบครัวเราคิดถึงเขมมาก เธอน่ารัก เราทุกคนรักเธอเหมือนเป็นน้องสาวคนหนึ่ง”

เนตรนิภาซึ้งใจแทนเพื่อน สัญญาจะบอกเขมมิกและขอเบอร์ติดต่อเขา ขณะเดียวกัน...กนธีมารับลูกค้า ผ่านมาเห็นเนตรนิภานั่งคุยกับหนุ่มต่างชาติด้วยท่าทางสนิทสนมก็นึกหมั่นไส้ แอบตามและรอจนเธอส่งเพื่อนหนุ่มขึ้นรถรับจ้างจึงเดินไปหา เนตรนิภาแสดงท่าทีรังเกียจจนกนธีหงุดหงิด เหน็บกลับอย่างเหลืออด

“พอเห็นของไทยแล้วทำรังเกียจ กับของนอกแล้วทำท่าระริกระรี้”

เนตรนิภามองเหยียดๆแล้วผละจากไป กนธีรู้สึกทนไม่ได้ ตามไปควงแขนแต่โดนสะบัดออก ชายหนุ่มไม่ยอมแพ้พุ่งเข้าสวมกอดจากด้านหลัง เนตรนิภาตกใจดิ้นรนและส่งเสียงกรี๊ดจน รปภ.วิ่งมาหน้าตื่น เป่านกหวีดแล้วบอกให้ไปพลอดรักที่อื่นเพราะสนามบินเป็นที่สาธารณะ สองหนุ่มสาวหน้าม้าน เชิดหน้าใส่กันแล้วแยกไปคนละทาง

ooooooo

เขมมิกยังตามพิแสงไปรอบฟาร์มอย่างไม่ลดละ แต่เขาไม่ใจอ่อนยอมให้ฝึกงาน หลอดกับเสริมมองตามหญิงสาวในชุดสวยราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารด้วยสายตาชื่นชม ยิ้มขำๆให้กับรองเท้าส้นสูงปรี๊ดที่ก้าวตามนายหัวหนุ่มอย่างไม่ย่อท้อ...สวยและอึดขนาดนี้ ทำไมนายหัวถึงไม่สนใจ

หลังจากวิ่งไล่ตามอยู่ครึ่งค่อนวัน...เขมมิกเดินถือรองเท้าตามทางขรุขระด้วยท่วงท่าน่าสงสาร ทรุดตัวนั่งหมดแรงแล้วร้องเสียงดังระบายอารมณ์หงุดหงิด พิแสงที่เดินนำหน้าหันมายิ้มเยาะดูถูก เขมมิกเห็นแล้วฮึด แสร้งตีหน้าเศร้า บีบน้ำตาคร่ำครวญ

“เป็นคนดีแล้วมันไม่มีคนเชื่อ มีแต่คนซ้ำเติม ดูถูก ไม่ให้โอกาส เลว ชั่ว ไม่ใช่คน!”

พิแสงตกใจตามประสาคนแพ้น้ำตาผู้หญิง เขมมิกแกล้งประชดประชันถึงหมู พิแสงของขึ้นเถียงกลับ

“อย่ามาว่าหมูฉัน หมูฉันยังมีประโยชน์กับโลกมนุษย์มากกว่าผู้หญิงอย่างเธอ”

“น้อยเนื้อต่ำใจเหลือเกิน ลุทซ์ขา...เขมคงเป็นภรรยาที่ใช้เงินสามีไปวันๆ ทำประโยชน์อะไรไม่ได้ คิดกลับตัวกลับใจเขาก็ไม่ให้โอกาส เขมอยากตาย...”
พิแสงชักเขว รู้สึกผิดที่พูดแรงจึงขอโทษเสียงแผ่ว เขมมิกแอบดีใจแต่ยังเล่นบทโศกต่อ

“ไม่...คุณพูดถูกแล้ว คุณคงได้ข้อมูลอะไรบาง อย่างเกี่ยวกับตัวฉันมาผิดๆ คุณถึงได้ปักธงว่าฉันเป็นผู้หญิงไร้ค่า แต่ถ้าคุณให้โอกาสฉัน คุณจะได้เห็นว่าฉันมีดี”
พิแสงสะอึก เขมมิกเหลือบตามองเขาแล้วแอบยิ้ม แกล้งตัดพ้อด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

“ฉันยอมรับการตัดสินใจของคุณ แต่ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะคะ ฉันต้องสู้...สู้เท่านั้นจึงจะชนะอคติในใจคุณ”

เขมมิกแกล้งลุกขึ้นอย่างยากลำบาก พิแสงอดไม่ได้ช่วยพยุงตามประสาสุภาพบุรุษ เธอยิ้มหวานหยด ย้อยจนชายหนุ่มอึดอัด ปล่อยมือแล้วต่อว่าเสียงเคร่งว่าเป็นผู้หญิงหลายใจ มีคู่หมั้นแล้วยังให้ท่าเขา เขมมิกปฏิเสธเสียงหลงและขอโอกาสฝึกงาน พิแสงไม่ใจอ่อนแล้วผลุนผลันจากไป เขมมิกกระทืบเท้าเร่าๆขัดใจ หิ้วรองเท้าส้นสูงคู่เก่งกลับห้องพักด้วยความหงุดหงิด... ฝากไว้ก่อนเถอะนายพิแสง...นายเสร็จฉันแน่!

ฟากอนงค์คุมคนงานตักอาหารใส่ถาดหลุมใน โรงอาหารแต่สายตาสอดส่ายหาใครบางคนด้วยใจจดจ่อ เห็นหลอดกับเสริมมาทานข้าวจึงถามหาเขมมิกแต่สองหนุ่มบ่ายเบี่ยงและอ้างว่าหิว ส่วนวาศิณีก็ไม่ได้ดั่งใจเพราะมัวแต่คิดว่าพิแสงไม่ชอบขี้หน้าเขมมิก อนงค์หงุดหงิดลูกสาวมาก...สงสัยเธอต้องออกโรงเอง

ฝ่ายชมพู่ลอบสังเกตอนงค์แล้วโทร.รายงานแสงสุดา รวมถึงเรื่องพิแสงกับเขมมิกที่ไม่ลงรอยเพราะนายหัวหนุ่มไม่ไว้ใจอดีตแอร์สาว แสงสุดาสั่งให้จับตาดูอนงค์เป็นพิเศษเพราะกลัวคิดแผนร้ายจับลูกชาย ส่วนเรื่อง

เขมมิกกับพิแสง มอบหมายให้ชมพู่ทำให้ทั้งสองใกล้ชิดและสนิทสนมกันเร็วที่สุด แต่ห้ามแสดงตัวว่าเป็นสายลับของเธอ

แสงสุดาวางสายแล้วหันไปมองพิสุทธิ์หิ้วถุงกอล์ฟมากับพิทยา บ่นว่าเหนื่อยใจแล้วขอตัวไปพัก พิสุทธิ์เป็นห่วงเมีย ปราดมาดูอาการด้วยความเป็นห่วง

“คุณคงเครียดเลยทำให้ร่างกายอ่อนเพลีย ไปพักผ่อนที่ฟาร์มตาใหญ่ไหม อยู่หลายๆวันให้หายคิดถึงลูกก็ดีนะ”

แสงสุดาไม่ไป แถมพาลระแวงสามีว่าชวนเพราะอยากเจออนงค์ พิสุทธิ์ส่ายหน้าเอือมๆแล้วบอกพิทยาให้ไปคนเดียว ส่วนเขาจะอยู่เป็นเพื่อนแสงสุดาที่ดูเครียดๆ พิทยารับคำแล้วเดินไปหน้าบ้าน สังหรณ์ใจว่าแม่ยาย อาจมีแผนบางอย่างเกี่ยวกับเขมมิก โทร.หาทั้งเธอและเนตรนิภาแต่ไม่มีคนรับสาย พิสิณีผ่านมาเห็นสามีอาการแปลกๆ แอบดูจนรู้ว่าเขาเป็นกังวลเรื่องเขมมิก ตัดสินใจปรากฏตัวแล้วอาสาไปตีกอล์ฟด้วย พิทยาสะดุ้งที่เห็นภรรยา ปฏิเสธเสียงอ่อนและอ้างว่าโทร.ชวนเพื่อนเรียบร้อยแล้ว พิสิณีเจ็บจนจุก...เสียใจที่เขาโกหก

เวลาเดียวกันที่ฟาร์มเพื่อนเกษตร...พิแสงนั่งทานข้าวกลางวันที่มุมหนึ่ง มองเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่ยังว่างด้วยความหงุดหงิด ถามชมพู่ถึงเขมมิกแต่ไม่ได้เรื่อง อนงค์ชักสีหน้าแล้วบอกให้เขาทานไปก่อน ส่วนเขมมิกคงดูแลตัวเองได้ ชมพู่อาสาตามให้แล้วผลุนผลันออกไป พิแสงวางช้อนส้อมเซ็งๆ เดินตามไปด้วย อนงค์เครียดเพราะชักไม่ไว้ใจเขมมิก

พิแสงตามหาเขมมิก เจอเนตรนิภาเดินลากกระเป๋าเข้ามา พอรู้ว่าเป็นเพื่อนเขมมิกก็ชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจ บอกเสียงเรียบว่าอดีตแอร์สาวหายไปจากฟาร์ม เนตรนิภาตกใจ ต่อว่าเขาเสียงดังที่ดูแลเพื่อนรักไม่ได้ ระหว่างนี้ เองกนธีเดินบ่นเป็นหมีกินผึ้งมาแต่ไกลที่ดวงซวยแต่เช้า ชะงักเมื่อเห็นเนตรนิภายืนอยู่กับเพื่อนรัก พิแสงกุมขมับที่โดนซักถามเรื่องเขมมิก ไปเอารถและบอกให้ทั้งสองตามหาด้วยกันเพื่อตัดรำคาญ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ฟิล์ม-เอสเธอร์" พระนางคู่กัด ใน "พายุทราย" เจอหน้าเป็นตบ เอะอะเป็นจูบ

"ฟิล์ม-เอสเธอร์" พระนางคู่กัด ใน "พายุทราย" เจอหน้าเป็นตบ เอะอะเป็นจูบ
9 พ.ค. 2564

03:40 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอาทิตย์ที่ 9 พฤษภาคม 2564 เวลา 10:52 น.