ข่าว

วิดีโอ



แผนร้ายพ่ายรัก

อ่านเรื่องย่อ

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์ช่องอื่นๆ

นักแสดงนำ:

อนงค์กับวาศิณีขอโทษพิแสงที่เคยทำไม่ดีหลายเรื่อง ขอบคุณทั้งน้ำตา นายหัวหนุ่มเมตตาให้อาศัยและทำงานในฟาร์มเหมือนเดิม พิแสงไม่ถือสาเพราะเห็นสองแม่ลูกเหมือนญาติ อนงค์อยากให้ลงโทษเพราะรู้สึกผิดมาก พิแสงส่ายหน้าน้อยๆ ขอแค่แม่บ้านเก่าแก่เป็นแม่ที่ดีของวาศิณีก็พอ อนงค์พยักหน้ารับทั้งน้ำตา เปรยกับลูกสาวเสียงสั่น

“แกไม่ใช่ความผิดพลาดของแม่ แต่แกคือสิ่งมีค่าที่สุด แม่ถึงอยากให้ได้แต่สิ่งดีๆ”

วาศิณีขอโทษและกอดแม่แน่น พิแสงยืนมองด้วยความซาบซึ้งใจ วาศิณีสำนึกผิด ตัดสินใจสารภาพว่าเขมมิกฝากเงินคืนเขาที่เคาน์เตอร์โรงแรม แต่เธอแอบเอาไปใช้ พิแสงอึ้งไปอึดใจ...ยังมีอะไรอีกที่เขาไม่รู้เกี่ยวกับเขมมิก

ฟากแสงสุดากับพิสุทธิ์กลับกรุงเทพฯสายวันเดียวกัน พิแสงกับปริญญ์มาส่งหน้าบ้าน หลอดกับเสริมเตรียมไปส่งสนามบิน พิแสงยืนเหม่อคิดเรื่องเขมมิก พิสุทธิ์กับแสงสุดาเดาว่าลูกชายเป็นทุกข์เพราะรัก ตัดสินใจบอกว่าเขมมิกคืนเงินค่าจ้างทั้งหมด พิแสงชะงัก พิสุทธิ์เสริมยิ้มๆ

“คุณธรรมศักดิ์สืบประวัติเขมมิกแล้ว ไม่เคยเหลวไหลอย่างที่พวกเราเข้าใจ กระชากหน้ากากผู้ชายเจ้าชู้ตามใบสั่งได้ก็ปิดจ๊อบ ไม่เคยมีใครได้แอ้ม”

“ตอนแรกเขมมิกปฏิเสธงานของแม่ แม่เลยหาทางบีบ แทงบัญชีดำเขมมิกจนหางานใหม่ไม่ได้ ยิ่งแม่เขาป่วยต้องใช้เงินรักษาเยอะ เขมมิกเลยยอมรับงานแผนร้ายของแม่ แต่ตอนนี้ แม่ถอนบัญชีดำแล้วนะ”

พิแสงมึนตึ๊บ ใจอ่อนลงมากแต่ยังไม่ยอมรับใจตัวเอง พิสุทธิ์ถามตรงๆถึงความรู้สึกต่อเขมมิก ปริญญ์กับกนธีที่แอบฟังไม่ห่าง แย่งตอบแทนว่าพิแสงยังรัก เขมมิก พิสุทธิ์แซวขำๆ

“รีบปรับความเข้าใจกับเขมมิกซะ ก่อนที่แม่แกจะเปลี่ยนใจไม่ยอมรับพิจารณาเธอเป็นว่าที่ลูกสะใภ้”

“รีบไปตามหาเขมมิก จัดการเคลียร์ให้เรียบร้อย อย่าให้แม่รอนาน”

พิแสงไม่แน่ใจ ไม่รู้ว่าเขมมิกคิดเหมือนกันหรือเปล่า ปริญญ์อึดอัดแทน โพล่งออกไปว่าเขมมิกรักพิแสงแน่นอน ถึงขั้นเคยสาบานให้ตายในสามวันเจ็ดวันมาแล้ว ทันใดนั้น...เนตรนิภาวิ่งมาจากอีกทาง น้ำตาไหลพราก แจ้งข่าวร้าย

“เครื่องบินที่เขมเพิ่งไปทำงานด้วยตกกลางทะเล... ไม่พบใครรอดชีวิต!”

ทุกคนตะลึง โดยเฉพาะพิแสง ตัวชาด้วยความช็อก แทบประคองตัวเองไม่ไหว เนตรนิภาเล่าเรื่องอุบัติเหตุด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พิแสงพูดไม่ออก เนตรนิภาสารภาพเสียงอ่อยว่ารู้เรื่องเขมมิกทุกอย่าง แต่ปิดบังเพราะเพื่อนรักขอร้อง

“เขมรักคุณแต่ยังรู้สึกผิด เขมพูดเล่นๆก่อนบิน...ถ้าตกเครื่องบินตาย ช่วยมาบอกคุณด้วยว่าขอให้โชคดี”

“โกหก! เขมมิกกับคุณร่วมมือกันหลอกผมอีกแล้วใช่ไหม คราวนี้หวังผลอะไรอีก”

กนธีปรามให้ใจเย็น ไม่เชื่อว่าสองสาวจะเอาเรื่องความตายมาแกล้งกัน เนตรนิภาหยิบหนังสือพิมพ์ภาษาต่างประเทศในกระเป๋ายื่นให้ พิแสงรับมาอ่านแล้วหน้าซีด เห็นรูปเขมมิกเป็นหนึ่งในรายชื่อผู้เสียชีวิต ทุกคนอึ้งด้วยความช็อก คิดไม่ถึงว่าเขมมิกจะด่วนจากไปกะทันหันเช่นนี้ เห็นใจพิแสงมากที่อาจไม่มีโอกาสแก้ตัว

ooooooo

วันเวลาผ่านไปเป็นเดือน...พิแสงจมกับความทุกข์แสนสาหัส โหมทำงานอย่างบ้าคลั่งจนคนงานทั้งในฟาร์มและนอกฟาร์มแทบไม่มีงานทำ กนธีกับปริญญ์ดูอาการด้วยความเป็นห่วง คงอีกนานกว่าจะทำใจได้ คนงานทุกคนเฝ้ามองนายหัวหนุ่มด้วยความเห็นใจ อยากให้กำลังใจแต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน

หลังจากนั้น...ปริญญ์หลบไปพัก สงสารพิแสงที่ตรอมใจ สาวิกามานั่งใกล้ๆ ทักเสียงใสจนเขาสะดุ้ง ปริญญ์หัวใจพองโต รู้สึกว่าโลกหมองมัวดูสดใสขึ้นทันตา สองหนุ่มสาวเดินเล่นพลางคุยกันไปเรื่อยๆ ปริญญ์ออกอาการเขินอย่างเห็นได้ชัด ตัดพ้องอนๆที่เธอหายเงียบไป สาวิกาบอกว่ายังคิดถึงเสมอ แต่มัวยุ่งเรื่องเรียนต่อเลยไม่มีเวลาติดต่อ

ปริญญ์ยินดีจากใจจริง แต่ไม่วายสงสัยว่าสร้อยเพชรจะยอม สาวิกาบอกว่าแม่ใจอ่อน ยอมให้เรียนต่อ เธอเลยตั้งใจเรียนถึงปริญญาเอก หางานทำและอาจไม่กลับเมืองไทยอีกเลย ปริญญ์เห็นท่าทางร่าเริงยินดี ไม่อยากแสดงความรู้สึกว่าผิดหวัง สาวิกาไม่ทันสังเกต ขอบคุณเขาที่เป็นกำลังใจสำคัญให้กล้าเผชิญหน้ากับแม่อย่างจริงๆจังๆ

“ตอนนี้วิกาไม่คิดเรื่องนี้แล้วค่ะ เพราะยังมีโลกกว้างรอให้วิกาไปผจญภัย แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว”

ใบหน้าสาวิกาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ปริญญ์ยิ้มเศร้า ได้แต่ยินดีและปล่อยให้เธอไปตามความฝัน

หลังแยกจากสาวิกา...ปริญญ์ไปนั่งปรับทุกข์ กนธีฟังหมอหนุ่มเพ้ออยู่นาน ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงปล่อยสาวิกาจากไป ทั้งที่ยังไม่ได้บอกความในใจ ปริญญ์ยิ้มเศร้า เปรยเสียงอ่อน

“ตอนนี้โลกทั้งใบของเธอมีไว้สำหรับการเรียนรู้ใหม่ๆ ด้วยหัวใจที่เป็นอิสระ ผมไม่อยากพันธนาการเธอ อยากให้เธอโบยบินสู่โลกกว้างเต็มที่ ไม่มีอะไรเหนี่ยวรั้ง อนาคตเธอกำลังสดใส เธอยังมีโอกาสจะเจอใครที่ดีกว่าผม”

กนธีทึ่งในความเป็นพระเอกน้ำเน่า สองหนุ่มมองหน้ากันปลงๆ ทันใดนั้น...เนตรนิภาวิ่งกระหืดกระหอบมาบอกข่าวดีว่าเขมมิกยังไม่ตาย สองหนุ่มตะลึงนึกถึงพิแสง...เขารู้เรื่องนี้แล้วหรือยัง

เวลาเดียวกัน...ครอบครัวพิแสงอ้าปากค้าง ตกใจไม่แพ้ปริญญ์และกนธี ดีใจที่ธรรมศักดิ์บอกว่าเขมมิกยังมีชีวิต พิสุทธิ์กับแสงสุดาตื่นเต้นมาก ตั้งท่าลงไปหาพิแสง อยากให้กำลังใจ เผื่อเขาช็อกเพราะเจอเรื่องเหลือเชื่อในระยะเวลาไม่ห่างกันนัก พิศายังมีอคติกับ

เขมมิก กระทืบเท้าเร่าๆ บ่นกับพิสิณีและพิทยา

“น้องเล็กไม่ไป ถึงยังไงน้องเล็กก็ไม่อยากให้พี่ใหญ่ได้กับยายเขมมิก!”

“น้องเล็ก...การทำให้คนรักกันสมหวังได้บุญนะ จะเป็นอานิสงส์ให้เราสมหวังในความรักด้วยเหมือนกัน”

“เร็วเป็นติดจรวดด้วย พี่บอกความจริงว่าเขมรักคุณใหญ่ ไม่กี่นาที...คุณแม่ก็ให้โอกาสพี่คืนดีกับสิณี”

“แล้วจะรีบอยู่เฉยกันทำไมคะ รีบไปเลยค่ะ”

พิศาอยากเจอคู่บ้าง วิ่งแจ้นไปเก็บของก่อนเพื่อน ทุกคนที่เหลือมองหน้ากันยิ้มๆ หัวเราะให้กันด้วยความสุข ทยอยตามไปเก็บของและออกเดินทาง

ฝั่งเนตรนิภานั่งหน้าจ๋อย ไม่กล้าบอกพิแสง กลัวโดนหาว่าสร้างเรื่องปั่นหัวเหมือนเคย เธอเองเพิ่งทราบเรื่องทั้งหมด เพราะสายการบินที่เขมมิกทำงานต้องการปิดข่าว เนื่องจากมีข่าวลอบสังหารท่านชีค ทำให้เพื่อนรักต้องมีสถานะเป็นคนตายอยู่ร่วมเดือน ปริญญ์ผลุนผลันไปหาพิแสงที่บ้านพัก กนธีกับเนตรนิภาลุกพรวดตามไป กลัวพิแสงช็อกจนทำอะไรไม่ถูก

ขณะที่ทุกคนตื่นเต้น...เขมมิกกลับมาเมืองไทยพร้อมขนิษฐาเพื่อร่วมงานแต่งงานของลุทซ์ สองแม่ลูกมองบรรยากาศการเตรียมงานด้วยความชอบใจ เหมือนภาพในฝันของสาวๆหลายคน ถือโอกาสปลีกตัวไปทำภารกิจสำคัญ ลอยอังคารกระดูกพลโทมกราพ่อของเขมมิก ขนิษฐารับโถใบเล็กจากลูกสาว ค่อยๆโปรยเถ้ากระดูกที่ริมน้ำ เปรยเสียงเบาแต่หนักแน่น

“ขอบคุณที่คุ้มครองเขมให้รอดชีวิตมาต่อสู้ความบริสุทธิ์จนชนะคดี และขออโหสิให้ฉัน ที่ทำให้คุณเสียใจและอึดอัดจนเราต้องเลิกกัน และทำให้คุณไปเจอกับผู้หญิงลวงโลกคนนั้น ฉันไม่ดีเอง...และฉันขออโหสิให้คุณด้วย”

สองแม่ลูกน้ำตาซึม เขมมิกส่งกระดาษทิชชูให้ ขนิษฐารับมาซับน้ำตา พูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“คุณต้องเจ็บป่วยทรมานอย่างโดดเดี่ยว คิดถึงฉันกับลูกก็เจอไม่ได้ คุณชดใช้พอแล้ว ไม่ต้องห่วงอะไรอีก เราไม่ลำบากเพราะเงินชดเชยจากการฟ้องกลับ บวกกับค่าทำขวัญของเขม ทำให้ฉันปลดหนี้หมดและพอสำหรับค่ารักษาตัว แถมยังอยู่แบบสบายๆได้อีกนาน หลับให้สบาย... จนกว่าเราจะพบกันใหม่”

จบคำก็โปรยเถ้าที่เหลือทั้งหมดลงน้ำ เขมมิกกอดแม่แน่น พร้อมแล้วจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่มั่นคงและแข็งแรง

ooooooo

กว่าพิแสงจะรู้เรื่องเขมมิกก็กลางดึกคืนนั้น ทุกคนในครอบครัว รวมทั้งธรรมศักดิ์ เนตรนิภา กนธีและปริญญ์มาให้กำลังใจพร้อมหน้า พิแสงไม่ยอมพูดอะไร จนเนตร-นิภาชักเครียด กลัวเขาอาละวาด พิสุทธิ์กับแสงสุดาร้อนใจ กลัวลูกชายสุดที่รักช็อกเสียสติ เร่งกันเสียงขรมให้ไปง้อเขมมิก พิแสงนิ่งไปอึดใจแล้วโพล่งออกไป

“จะให้ผมไปหาเขมมิกได้ยังไง ในเมื่อผมไม่รู้ว่าตอนนี้เขมมิกอยู่ที่ไหน”

ทุกคนหันมามองเนตรนิภาเป็นตาเดียว แอร์สาวหน้าเจื่อน พูดเสียงอ่อย

“คือ...ตอนคุยกับแม่เขมลืมถามค่ะ เพิ่งมานึกได้ตอนนี้เหมือนกันว่า...ทำไมไม่ถาม”

ธรรมศักดิ์บอกให้เนตรนิภาลองโทร.หา แต่ไม่ทันได้กดก็มีสายเรียกเข้า ตัดสายทิ้งเพราะเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก

ฟากเขมมิกวางโทรศัพท์บนแป้นงงๆ แต่ไม่คิดมากเพราะเข้าใจว่าเนตรนิภายุ่งจนไม่มีเวลารับสาย ขนิษฐาคอยจับสังเกตอยู่แล้ว แกล้งถามถึงพิแสง เขมมิกบอกว่าไม่คิดติดต่อ ขนิษฐาส่ายหน้าช้าๆ เปรยกับลูกเสียงอ่อนแต่จริงจัง

“เขม...แม่ไม่อยากให้แกกลัวการมีความรัก”

“เขมไม่ได้กลัวนะแม่”

“ฟังแม่นะเขม ทุกคนมีเส้นทางความรักของตัวเอง ความรักของเขมไม่จำเป็นต้องลงเอยแบบของพ่อกับแม่ เขมต้องกล้าจะอกหัก เจ็บปวดร้าวรานจนแทบทนไม่ได้ ไม่แน่นะ...เขมอาจได้พบรักแท้ ที่เขมไม่คิดว่าจะเจอ”

เขมมิกน้ำตาซึม ขนิษฐาลูบศีรษะลูกสาวด้วยความรัก กล่อมเสียงเบาแต่อบอุ่น

“สัญญากับแม่ได้ไหม ว่าเขมจะให้โอกาสตัวเองอีกครั้ง”

“ค่ะ...เขมจะทำให้ดีที่สุด กับโอกาสครั้งที่สอง”

เขมมิกสัญญา ทั้งที่ไม่ค่อยแน่ใจว่าพิแสงจะยอมให้อภัยหรือไม่

ฝ่ายเนตรนิภาบอกทุกคนว่ายังติดต่อเขมมิกไม่ได้ ทุกคนผิดหวัง โดยเฉพาะพิแสง เสียงมือถือแอร์สาวดังอีกครั้ง เนตรนิภาเห็นเป็นหมายเลขเดิม ตัดสินใจรับเพื่อจบปัญหา อุทานเสียงดังเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนรัก พิแสงรีบคว้ามา ได้ยินเสียงเขมมิกบอกว่ากลับเมืองไทยแล้ว อยู่เขาใหญ่เพื่อร่วมพิธีแต่งงาน พิแสงตกใจ แหวเสียงเขียว

“เธอจะแต่งงานกับใครเขมมิก ฉันถามว่าจะแต่งงานกับใคร ฉันไม่ให้เธอแต่งกับใครทั้งนั้น!”

พิแสงวางสายแล้วผลุนผลันออกจากบ้าน ตะโกนสั่งหลอดกับเสริมให้ออกรถไปเขาใหญ่ กนธีกับเนตรนิภามองหน้ากันงงๆ ครอบครัวพิแสงรีบตาม อยากไปให้กำลังใจพิแสง ขึ้นรถตามพิแสงด้วยใจจดจ่อ หวังเป็นอย่างยิ่งว่านายหัวแห่งฟาร์มหมูเพื่อนเกษตรจะสมหวังสักที

ขณะเดียวกัน...เขมมิกจ้องมองโทรศัพท์ในมือตาค้าง ทั้งช็อกและตกใจที่ได้ยินเสียงพิแสง ค่อยๆแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วหัวเราะเสียงดัง รู้สึกสนุกได้แกล้งพิแสง อยากรู้เหลือเกินว่าเขาจะทำยังไงถ้าเห็นเธอแต่งงานกับคนอื่น!

ooooooo

เขมมิกกับขนิษฐาไปร่วมพิธีแต่งงานของลุทซ์ช่วงสายวันถัดมา ขนิษฐาคุยกับพ่อแม่เจ้าบ่าว ส่วนเขมมิกแยกไปดูแลเจ้าสาวและตรวจทุกอย่าง อยากให้งานของลุทซ์สมบูรณ์แบบที่สุด พิแสงจอดรถด้านหน้า วิ่งหน้าตื่นเข้าไปพร้อมประกาศกร้าวไม่ให้ทำพิธี ทุกคนฮือฮา โดยเฉพาะขนิษฐา พิแสงย่างสามขุมไปหาลุทซ์ ถามเสียงเคร่ง

“นายเองหรือที่เป็นเจ้าบ่าว ฉันไม่ยอมให้คนที่ฉันรักแต่งกับนาย!”

จบคำก็ต่อยหน้าลุทซ์เต็มแรง ลุทซ์ไม่ยอมสวนกลับ สองหนุ่มเลือดขึ้นหน้า โรมรันพันตูกันจนแขกเหรื่อแตกตื่น ขนิษฐาเห็นท่าไม่ดี วิ่งพรวดไปตามลูกสาว

ด้านเขมมิก...ปลุกใจดาด้าเจ้าสาวของลุทซ์ ไม่ให้ตื่นเต้นจนหนีพิธีแต่งงาน ขนิษฐาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ดาด้าสติหลุด กลัวการเข้าพิธีขึ้นมาอีก

“ดาด้าจะแต่งงานดีไหมคะ”

“โอ๊ย...รู้ไหมว่ามีผู้หญิงกี่ร้อยล้านคนในโลกรอคอยวินาทีนี้ วินาทีที่จะได้เข้าพิธีศักดิ์สิทธิ์กับเจ้าบ่าวที่เป็นคนดีที่สุดในสามโลก เธอโชคดีมากแล้วนะ ยังจะกลัวอะไร กล้าหน่อยสิ”

ดาด้าถึงกับพูดไม่ออก ขนิษฐาก็อึ้งแต่มีเรื่องด่วนกว่า รีบบอกลูกสาวว่าพิแสงกำลังอาละวาดในงาน

ด้านพิแสงกับลุทซ์...ล้มกลิ้งกับพื้น เกือบชนโต๊ะวางเค้กแต่งงาน พิแสงเงื้อมือจะต่อยแล้วชะงัก เขมมิกโผล่มาห้าม ตามมาด้วยขนิษฐา ดาด้าและพ่อของเธอ จังหวะเดียวกัน...ครอบครัวพิแสง ชมพู่ เนตรนิภา กนธี ปริญญ์และธรรมศักดิ์ก็มาถึง พิแสงไม่สนใจใคร ผละจากลุทซ์ ถลาไปกอดเขมมิกแน่น

“เขมมิก...ฉันคิดถึงเธอ ฉันรักเธอ เธอต้องเป็นเจ้าสาวของฉันคนเดียวเท่านั้น”

“แล้วเจ้าสาวที่ไหนแต่งตัวอย่างที่ฉันแต่ง มีตาหรือเปล่า นี่ต่างหากเจ้าสาวของลุทซ์”

จบคำก็ดึงตัวดาด้ามาตรงหน้า พิแสงอ้าปากค้าง อับอายที่ทำลายพิธีแต่งงานคนอื่นโดยไม่ทันถามความ รีบยกมือขอโทษด้วยความรู้สึกผิด เขมมิกเคืองมาก สะบัดหน้าหนีออกไปดื้อๆ พิแสงรีบตามแต่สะดุดเท้าตัวเองเกือบล้มคะมำใส่โต๊ะวางเค้ก เขมมิกหมุนตัวมาคว้าไว้ทัน

“ฉันจะไม่ยอมให้คุณทำลายเค้กแต่งงานของพี่ชายฉัน”

“งั้นคุณก็อย่าปล่อยมือผมนะ จับไว้ตลอดชีวิตเลยได้ไหม”

“แหม...ขอกันแบบนี้ คิดว่าจะให้กันง่ายๆหรือไง ไม่มีทาง!”

เขมมิกลืมตัวปล่อยมือ พิแสงเสียหลักหงายหลัง ทุกคนส่งเสียงกรี๊ด โชคดีที่บรรดาหนุ่มๆในงานผลักโต๊ะเค้กหลบทันอย่างหวุดหวิด ส่งผลให้พิแสงล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น แขกเหรื่อปรบมือกันกราว ดีใจที่เค้กรอดพ้นจากอันตราย เขมมิกช่วยฉุดมือพิแสง เขาคว้าไว้และจับแน่นไม่ยอมปล่อย สองหนุ่มสาวยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

ooooooo

พิธีแต่งงานของลุทซ์กับดาด้าดำเนินต่อไป สองบ่าวสาวสวมแหวน สาบานรักต่อหน้าบาทหลวงและสักขีพยานนับร้อย เขมมิกยืนจับมือกับพิแสง อยากชดเชยเวลาที่หายไปให้กันเพราะความเข้าใจผิด

และแล้วก็มาถึงพิธีที่สาวๆในงานรอคอย เมื่อเจ้าสาวจะโยนช่อดอกไม้ พิสิณีดึงมือเขมมิกและไปส่งกลางวง พิศาส่งค้อนให้เล็กน้อยแต่ยอมหลีกทางให้ดาด้าโยนดอกไม้ ชมพู่เป็นคนรับได้ ทุกคนหัวเราะเสียงใส ยกเว้นพิศาที่หงุดหงิดมาก พิแสงพาเขมมิกไปเดินเล่นข้างนอก ขนิษฐา พิสุทธิ์ และแสงสุดาดีใจที่ทุกอย่างจบลงด้วยดี
พิแสงจูงมือเขมมิกไปรอบๆสวนสวย อดีตแอร์สาวคาใจ ไม่คิดว่าเขาจะตามมา พิแสงเปรยยิ้มๆ

“คิดอยู่อย่างเดียว...จะต่อยหน้าผู้ชายที่แย่งแฟนฉันให้ร่วงสักซี่สองซี่ ไม่ใช่สิ...ว่าที่ภรรยาต่างหาก”

“ไม่โกรธฉันแล้วเหรอ ให้อภัยที่ฉันทำกับคุณได้แล้วเหรอ”

“ฉันขอโทษที่มีทิฐิ จนเกือบเสียเธอไป ตอนที่ได้ข่าวเธอเครื่องบินตกและเสียชีวิต ฉันภาวนาทุกคืนให้เป็นแค่ความฝัน พอตื่นมาแล้วจะไปหาและบอกรักเธอ ให้อภัยและไม่โกรธเธออีก พระเจ้าคงเห็นใจ ฉันเลยได้เจอเธออีกครั้ง”

“ฉันยอมรับว่าเคยทำผิด และได้รับผลของการกระทำนั้น ฉันต้องร้องไห้และเสียใจ เกือบเอาตัวไม่รอด”

“เธอและฉันต่างเคยทำผิดพลาด เราสองคนต่างต้องการโอกาสแก้ตัว ทำสิ่งที่ถูกต้องเพื่อคนที่เรารัก และเมื่อได้โอกาสนั้นมาแล้ว เราจะทำให้ดีที่สุด”

เขมมิกสัญญา พิแสงจับมือเธอขึ้นมาจูบและคุกเข่าต่อหน้า เขมมิกยิ้มกว้าง รู้ว่าเขาจะขอแต่งงาน แกล้งเล่นตัวเล็กน้อย พิแสงหมั่นไส้เลยอุ้มเธอตัวลอย สองหนุ่มสาวยิ้มให้กันด้วยหัวใจเปี่ยมสุข

ครอบครัวพิแสงยืนมองทั้งคู่ด้วยความโล่งใจ พิศาเคืองไม่หาย อยากได้ช่อดอกไม้ ตัดพ้อพิทยากับพิสิณีที่ยืนจับมือกันหน้าบานเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามัน

“พี่พีทโกหก...ก็ช่วยคนให้ดีกันแล้ว แต่ทำไมน้องเล็กถึงไม่ได้ช่อดอกไม้”

“ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่เจอความรัก นี่อาจเป็นปริศนาธรรม บอกว่าอยากเจอความรักที่ดี ต้องอดทน อย่าใจร้อน”

“และเมื่อเจอแล้ว เราต้องฝ่าฟันกับบททดสอบไม่รู้เท่าไหร่ เพื่อพิสูจน์ว่า...เราคู่ควรกับมัน”

พิทยากับพิสิณียิ้มให้กันด้วยความเข้าใจ พิสุทธิ์กับแสงสุดาเห็นท่าไม่ดี ปรามลูกสาวคนเล็กเสียงอ่อน

“ตาใหญ่กับเขมมิก ถ้าตาใหญ่ไม่ลดทิฐิ ก็ไม่มีวันเข้าใจว่าคนเราผิดพลาดกันได้ และยอมอภัยให้ในที่สุด”

“ความสุขก็กลับคืนสู่ครอบครัวเราอีกครั้ง หลังจากปล่อยให้เมฆหมอกแห่งอคติและทิฐิมาบดบังสายตาเรา เราต้องเรียนรู้จากความผิดพลาด และต้องไม่ลืมว่าสิ่งที่ทำให้ความรักของเราแข็งแรงคือความเข้าใจและการให้อภัย”

พิศาพยักหน้ารับจ๋อยๆ ทุกคนหันไปมองทางคู่พิแสงกับเขมมิก ยิ้มปลื้มที่ลงเอยกันสักที

พิแสงยอมวางเขมมิกลง แกล้งบ่นกระปอดกระแปดว่าแฟนสาวตัวหนัก เขมมิกกระเง้ากระงอดแต่ไม่ถือสา

“คุณคือรักแท้ที่ฉันเคยคิดว่ามีแต่ในนิยาย แต่คุณมีอยู่จริง...คือคนที่ฉันคิดถึงทุกลมหายใจ คนที่ฉันจะเสียสละทุกอย่างแม้แต่ชีวิต คือคนที่ฉันอยากใช้ชีวิตและแก่เฒ่าไปด้วยกัน และจะขอกุมมือคุณจนลมหายใจสุดท้าย”

“เขมมิก...ฉันรักเธอ”

“คุณพิแสง...ฉันรักคุณ”

สองหนุ่มสาวจับมือเดินคุยกัน กอดกันด้วยความรัก ดีใจที่ได้เจอรักแท้ที่รอมานาน พิแสงกระซิบข้างหูยิ้มๆ

“ผู้หญิงค่อนโลกจะต้องอิจฉาเธอที่ได้เป็นนายแม่แห่งฟาร์มหมูของฉัน!”

เขมมิกหัวเราะร่า มองแฟนหนุ่มด้วยสายตาท้าทาย แต่ก็ปลื้มสุดๆที่ได้มีวันนี้...

ooooooo

–อวสาน–


ละครแผนร้ายพ่ายรัก ตอนที่ 16(ตอนจบ) อ่านแผนร้ายพ่ายรัก ติดตามแผนร้ายพ่ายรัก ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย 25 เม.ย. 2556 08:15 2013-04-27T01:54:35+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ