ข่าว

วิดีโอ



ประกาศิตกามเทพ

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: กฤติญา สัมฤทธิ์ประสงค์

กำกับการแสดงโดย: อนุวัฒน์ ถนอมรอด

ผลิตโดย: บริษัท ดีวัน ทีวี จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: พงศกร เมตตาริกานนท์,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์

ปราการไม่ฟังลูกสาวคร่ำครวญลากถูลู่ถูกังหนีจากบ้านร้าง เหมันต์สวนเข้ามาพอดี คลาดกับสองพ่อลูกหวุดหวิดแต่ไม่ทันได้ตามก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นสภาพหริทธ์

หริทธ์เห็นหน้าเหมันต์ก็โล่งใจ รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายบอกเจตนาชำระแค้นของตัวเอง

“ไอ้เสี่ยสอง...มันฆ่าพ่อเรา มันหนีไปแล้ว...ไป...แก้แค้นมัน...”

เหมันต์สะเทือนใจมาก ห่วงน้องมากแต่โกรธมากกว่าที่อีกฝ่ายหุนหันพลันแล่น

“ทำไมๆ...แกไม่เชื่อพี่ ทำไมไม่เลิกนิสัยแบบนี้ ทำไมไม่เคยฟังที่พี่เตือน...”

หริทธ์กลั้นน้ำตาคิดถึงอดีตสมัยเด็กๆที่เขาตกต้นไม้เพราะขโมยมะม่วง เหมันต์มาเห็นก็ดุใหญ่แต่ไม่วายแบกเขาขึ้นหลังจะพาไปหาหมอ เหมันต์ก็คิดถึงเหตุการณ์เดียวกัน ปลอบน้องเสียงอ่อน

“แกจะไม่เป็นอะไร พี่จะไม่ปล่อยให้แกเป็นอะไรเด็ดขาด”

“พี่อย่าฟ้องพ่อนะ...ผมจะไปสารภาพกับพ่อเอง อย่างมากก็คงโดนเตะโดนเขกหัวเหมือนทุกที”

“พ่อไม่อยากเจอนายหรอก พ่อยกนายให้พี่ดูแลแล้ว พี่จะตามจู้จี้แกไปจนแก่นั่นแหละ”

“ถึงตอนนั้นพี่แบกผมไม่ไหวหรอก”

เหมันต์ไม่ยี่หระคำสบประมาทของน้องชายแบกขึ้นหลังและชวนคุยไม่ให้หลับ

“จำได้ไหมตอนเด็กนายร้องจะซื้อของเล่น พี่ไม่มีเงิน ต้องเอาแกนทิชชูมาเขียนหน้าตัวการ์ตูนให้นายเล่น”

“แล้วผมก็ขว้างทิ้งจะร้องเอาแต่หุ่นยนต์”

“พี่ก็ต้องไปคุ้ยหาเอาตามกองขยะจนโดนพ่อด่า”

หริทธ์หัวเราะแล้วนิ่วหน้า แผลโดนยิงเจ็บปวดและเสียเลือดมากเกินจะทานทนไหว เหมันต์แบกน้องวิ่งไปหน้าบ้านร้าง มิตรขับรถมาจอดพอดีจะพาหริทธ์ไปโรงพยาบาลแต่ทุกอย่างก็สายไป...หริทธ์ขาดใจตายแล้ว

เหมันต์เสียใจมากที่พาน้องชายส่งโรงพยาบาลไม่ทัน เอมกับอู๋มาดูศพหริทธ์ด้วย สะเทือนใจไม่แพ้กันที่คนคุ้นเคยต้องจากไปตลอดกาล เหมันต์คว้ามือถือของน้องชายมากดดูแล้วตะลึงเมื่อเห็นข้อความโต้ตอบของเขากับบุคคลปริศนา เจ้าของข้อความแจ้งเรื่องเหมทองจะถูกปราการฆ่า

“ที่แท้หริทธ์เป็นคนเตือนผมให้ไปช่วยประธานเหม เขาตั้งใจเปลี่ยนเบอร์ใหม่โดยไม่ให้ผมรู้ว่าเป็นเขา เขาวางแผนจะฆ่าเสี่ยสองเอาไว้แล้ว ถ้าผมรู้ก่อนมันคงไม่เป็นแบบนี้”

มิตรยืนอยู่ด้วยอยากปลอบเหมันต์แต่ไม่ทันอ้าปากปุ๊ลูกน้องคนสนิทก็โทร.มาแจ้งข่าวร้ายเรื่องโกดังของเถื่อนโดนตำรวจบุกทลาย เหมันต์ไม่อยากให้อีกฝ่ายทำผิดขอร้องให้มอบตัว มิตรถอนใจยาวแพ้ใจเหมันต์ยอมให้ตำรวจมาจับ กระนั้นก็ไม่วายปลอบใจเหมันต์เรื่องหริทธ์

“ไม่ใช่แกหรอกที่ทำให้ไอ้ริทตาย พี่สนับสนุนให้มันเดินทางผิดๆเองเพราะรำคาญไอ้ความเป็นคนดีของแกเต็มแก่ พี่อยากจะเอาชนะ อยากจะทำให้เห็นว่า ทางที่พี่เดินมันเจ๋งกว่า แต่ถึงตอนนี้พี่ยอมว่ะไอ้น้อง...แกมันโคตรเจ๋ง”

ไม่ใช่แค่ตัวเองที่ยอมมอบตัว มิตรยังตะล่อมให้ลูกน้องหลายคนมอบตัวด้วยเพราะอยากทำดีเพื่อเหมันต์ เหมันต์ดีใจมากที่มิตรกลับตัวได้ แล้วก็ถึงกับถอนใจยาวเมื่อผาณิตาวิ่งมาหาด้วยความเป็นห่วง

“ฉันเพิ่งรู้จากเอมก็เลยรีบมา”

“ผมช่วยน้องไม่ได้ ผมทำให้พ่อผิดหวัง”

เหมันต์โผกอดแฟนสาว ผาณิตาสงสารเขาจับใจลูบหลังปลอบใจเบาๆ

“ไม่...นายทำดีที่สุดแล้ว พ่อนายต้องเข้าใจ”

ooooooo

เหมทองถูกพาตัวกลับบ้านพร้อมกับมนตรา ผกากับประกิตช่วยสร้อยกับสมรดูแลและยอมเรียนฝึกทำกายภาพเพื่อมาทำให้เหมทอง ผาณิตาได้ยินจากพ่อแม่ว่าปู่ย่าปลอดภัยก็โล่งใจรีบบอกแฟนหนุ่ม เหมันต์พยักหน้ารับรู้ก่อนบอกให้เธอกลับบ้านไปดูแลเหมทองกับมนตรา

“ไปด้วยกันสิ คุณปู่อยากคุยกับนาย ตอนนี้ท่านพูดได้เยอะแล้วนะ”

“ผมจะเข้าไปตามเรื่องเสี่ยสองกับดาบหลง”

“ก็เมื่อกี้ดาบหลงก็บอกแล้วว่ายังไม่ได้เบาะแส”

“ไปอยู่ที่สถานีอาจจะได้ข่าวเพิ่มเติม”

“นายไม่อยากเจอหน้าคุณปู่ใช่ไหม”

ผาณิตาดักคออย่างรู้ทัน เหมันต์ไม่ตอบเพราะเขาต้องการเวลาทำใจยอมรับเหมทองมากกว่านี้...

เหมทองอาการดีขึ้นมาก ปากขยับพูดเป็นคำๆได้แล้ว เช่นเดียวกับมนตราที่ฟื้นความทรงจำได้บางส่วน ประกิตกับผกายินดีมาก เช่นเดียวกับสมรที่อยากให้ทศนาถลูกชายคนเดียวมาขอขมาปู่ย่า

ผกาขัดใจเพราะไม่หายเคืองทศนาถแต่ประกิตปรามไว้และส่งสัญญาณอนุญาตให้ทศนาถมาหาเหมทอง

“ผมทำชั่วๆกับปู่ ปู่ไม่ให้อภัยผมก็เข้าใจครับ ผมก็ไม่มีหน้าอยู่ให้คุณปู่ไม่สบายใจอีก ผมจะย้ายออกไปจากที่นี่”

ทศนาถสำนึกผิดจริงๆหลังผ่านเรื่องเกือบตายและเฉียดคุก เหมทองก็ปลงตกค่อยๆเอ่ยทีละคำ

“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น...ลืมมันให้หมด...เรามาเริ่มกันใหม่”

เหมทองอภัยให้ทศนาถ ผาณิตากลับมาทันเห็นก็ปลื้มใจ แต่ไม่นานก็ถอนใจยาวเพราะเหมันต์ยังไม่ใจอ่อนยอมมาพบเหมทองจนเธอต้องโกหกแบบขอไปทีว่าแฟนหนุ่มยุ่งเรื่องคดีปราการและงานศพหริทธ์

ooooooo

ทัศนัยเห็นข่าวปราการคิดฆ่าเหมทองและใส่ร้ายทศนาถลูกชายคนเดียวของเขาก็แค้นใจคิดหาทางแหกคุกไปล้างแค้น ปราการก็รู้ตัวว่าจะถูกจับแอบจ้างวานหมวดอาทให้พาหนี

ดาบหลงเฝ้าจับตาหมวดอาทอยู่แล้วและคอยรายงานเรื่องตามจับปราการให้เหมันต์ทราบเป็นระยะๆ

“ตอนนี้เราสกัดทุกทางไม่น่าเล็ดลอดได้ง่ายๆนอกจากจะไปเส้นทางธรรมชาติแต่ก็ต้องมีเจ้าหน้าที่คอยช่วย”

“ผมเป็นห่วงวัลย์ ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง”

“เขาพ่อลูกกันแท้ๆคงไม่ทำร้ายกันหรอก ขนาดท่านประธานเหมพวกเสี่ยสองเป็นแค่ลูกเลี้ยงแถมทำชั่วสารพัด แกยังเป็นห่วงเลย” เหมันต์นิ่วหน้า ดาบหลงจึงเล่าเรื่องเหมทองโทร.มาขอร้องพวกตำรวจ “แกโทร.มาหาสารวัตรถามเรื่องคดีแล้วก็กำชับว่าถ้าตามตัวเจอขอให้อย่าวิสามัญ”

คำบอกเล่าของดาบหลงทำให้เหมันต์พูดไม่ออก ดาบหลงตบบ่าเบาๆด้วยความเห็นใจ

“ฉันล่ะเห็นใจนายจริงๆ ทางนั้นก็ปู่แท้ๆ พ่อกับน้องทางนี้ก็ถูกลูกเลี้ยงปู่ฆ่า เป็นนายฉันคงเป็นบ้าไปแล้ว”

“ผมก็ไม่รู้ว่ายังมีสติถึงตอนนี้ได้ยังไง รู้แต่ว่าพ่อกับหริทธ์มองดูผมอยู่และทั้งคู่ต้องการให้ผมหยุดเสี่ยสองให้ได้!”

เหมันต์หมกมุ่นตามหาตัวปราการจนผาณิตาเป็นห่วง ได้แต่ส่งข้อความไปหาจนเขาใจอ่อนยอมไปพบและถือโอกาสเอารถเธอไปเช็กสภาพแต่เช้า ผาณิตาตื่นมาไม่เห็นรถก็งง ผกาบอกว่าเหมันต์เป็นคนขับออกไป 

ผาณิตาหงุดหงิดเพราะเขาไม่มาให้เห็นหน้า ตั้งท่าจะเอาเรื่องแต่เขาก็โผล่มาก่อนพร้อมรถของเธอ

“นายมาเอารถฉันไปทำไมไม่ทราบ”


“ผมเอาไปเช็กเครื่อง เปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่องแล้วก็เติมน้ำในหม้อน้ำ เช็กลมยางหลายอย่างเลย”

“เข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า...นี่มันรถฉัน”

“ก็คุณเอาแต่ขับอย่างเดียว คราวก่อนก็ปล่อยให้หม้อน้ำแห้ง รถไปตายกลางทางอีกทำไง”

“มันเป็นหน้าที่ของคุณทิม”

“แต่ก่อนน่ะใช่ แต่ตอนนี้ควรเป็นหน้าที่ผม...ขอบคุณสักคำให้ชื่นใจหน่อยไม่ได้หรือ”

“คุณปู่ตื่นแล้ว ถ้านายเข้าไปหาคุณปู่ฉันถึงจะขอบคุณ”

ผาณิตาตะล่อมให้แฟนหนุ่มไปเยี่ยมปู่ เหมันต์บ่ายเบี่ยงไม่ไปเหมือนเคยได้แต่แอบมองห่างๆจนเห็นว่าเหมทองอาการดีขึ้น มนตราก็เช่นกันฟื้นความทรงจำได้จนพูดรู้เรื่อง ผาณิตาเห็นเขาด้อมๆมองๆห้องปู่ย่าก็แกล้งชวนอีกรอบ

“ถ้าอยากเข้าไปเยี่ยมคุณปู่ทำไมไม่เข้าไป”

“ก็คุณช้าผมก็เลยไปเดินหาคุณ”

“อ๋อ...แล้วก็หลงไปหาผิดห้องงั้นหรือ เอาเป็นว่าฉันเชื่อก็แล้วกัน แต่ถ้านายยังเล่นตัวอยู่อย่างนี้ระวังนะฉันจะฮุบมรดกนายไปคนเดียวแล้วอย่ามาเสียดายทีหลัง”

“ยังไงผมก็ต้องแต่งงานกับคุณอยู่แล้วไม่เห็นต้องเดือดร้อน”

“ใครจะแต่งด้วย”

“อ้าว...ไม่แต่งแล้วรับหมั้นทำไม แหวนก็ยังใส่อยู่นี่ ถ้าไม่แต่งงั้นถอดออก”

เหมันต์หมั่นไส้แฟนสาวจะจับถอดแหวน ผาณิตายื้อยุดขำๆเลยกลายเป็นกอดกันนัวเนีย ทิมมาเห็นก็ลอบถอนใจยาว แกล้งกระแอมใส่ก่อนรายงานเรื่องบอดี้การ์ดที่เหมันต์จ้างมาคุ้มกันบ้านเหมทองจากปราการที่ยังหนีคดี

ooooooo

เหมันต์ยังไม่วางใจสถานการณ์เพราะปราการยังหนีการจับกุม เขามอบหมายให้ทิมจัดหาทีมบอดี้การ์ดดูแลคนในบ้านเหมทองอย่างดี ส่วนตัวเองจัดการเรื่องทัศนัยที่ต้องขึ้นศาลในวันต่อมา

ทัศนัยแค้นปราการที่วางแผนใส่ร้ายทศนาถจะให้เป็นฆาตกรฆ่าเหมทองจึงลักลอบติดต่อเป้าลูกน้องคนสนิทให้มาช่วยแหกคุก เมื่อถึงกำหนดขึ้นศาลเหมันต์จึงได้รับแจ้งจากเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าทัศนัยหนีไประหว่างทางมาศาล

เหมันต์หาทางติดต่อทัศนัยแต่ไม่พบเบาะแสจนกระทั่งเจ้าตัวติดต่อมาเอง

“ลุงสามอยู่ไหน ไหนบอกทนายว่าจะรับสารภาพไงครับ คุณทศกับป้าสมรก็เป็นห่วง กลับมามอบตัวเถอะครับ”

“ฉันจะมอบตัวก็ต่อเมื่อแกยอมมาเจอฉัน แต่แกต้องมาคนเดียวเท่านั้นฉันถึงจะยอมจบทุกอย่าง”

ทัศนัยวางแผนล้างแค้นปราการและนัดให้เหมันต์มาเจอหวังข้อต่อรองเพื่ออนาคตของทศนาถลูกชายคนเดียว โดยไม่รู้เลยว่ามิตรจะแฉแผนร้ายกว่ากับดาบหลง

ว่าแอบติดเครื่องดักฟังบนรถหมวดอาทจนได้รู้ที่กบดานของปราการ

ปราการยังไม่รู้ตัวว่าจะถูกจับ มุ่งมั่นจะหนีออกนอกประเทศโดยมีหมวดอาทให้ความช่วยเหลือ ลาวัลย์ใจไม่ดี ไม่อยากหนีจนตายจึงพยายามกล่อมให้พ่อยอมมอบตัว

“พ่อคะ...อย่าหนีเลยค่ะ วัลย์อยากกลับบ้าน”

“ที่นั่นมันไม่ใช่บ้าน ฉันจะพาแกไปมีชีวิตใหม่ที่ไม่มีใครมาเป็นเจ้าชีวิต”

“จะให้วัลย์ไปเป็นสัตว์เลี้ยงของพ่อน่ะเหรอคะ พ่อว่าคุณปู่แต่พ่อก็ทำกับวัลย์ไม่ต่างกัน ไม่พอใจก็จับขัง ไม่ได้ดั่งใจก็กล้อนผม นี่หรือความรักของพ่อ วัลย์ขอกลับไปอยู่กับคุณปู่อยู่กับพี่เหมันต์ดีกว่า”

“ลูกต้องไปกับพ่อ พวกมันแค้นพ่อ มันไม่มีทางนับญาติกับแก แกกลับไปก็จะโดนมันเฉดหัวออกจากบ้านอยู่ดี”

ลาวัลย์ไม่ยอมจะหนีกลับบ้าน ปราการตามไปรั้งตัวไว้ เตรียมเอ็ดเต็มที่แต่หมวดอาทดันมาถึงเสียก่อน

“คนที่จะพาเสี่ยหลบหนีขอเปลี่ยนสถานที่นัด เสี่ยต้องไปรอเขาที่นี่เพราะผมพาไปเองมันเสี่ยงเกินไป”

“หมวดคงไม่คิดเล่นตุกติกกับผมหรอกนะ”

“จับเสี่ยส่งตำรวจผมก็ไม่ได้อะไรแถมอาจโดนเสี่ยซัดทอด ผมไม่โง่หรอกน่า โกดังที่เขานัดอยู่ไม่ไกลจากนี่ มันลับตาคนมากกว่า อย่าลืมถามชื่อมัน มันชื่อไอ้จงอาง...เสี่ยรีบไปเถอะ”

ooooooo

หมวดอาทย่ามใจว่าแผนจะเป็นไปตามที่คิด ตาเป็นประกายเมื่อนึกถึงเงินค่าจ้างจำนวนไม่น้อยที่ปราการสัญญาจะโอนให้ทันทีที่หนีออกนอกประเทศได้ แต่พลันก็ฝันสลายเมื่อดาบหลงมาดักรอที่รถหลังส่งปราการกับลาวัลย์หนี

“หมวดคงรู้จักไอ้มิตร มันเล่าพฤติกรรมการรับส่วยคุมบ่อนของหมวดแล้วยังแนะนำให้ผมจับตาดูหมวดเอาไว้ เพราะหมวดจะเป็นกุญแจสำคัญพาผมมาเจอเสี่ยสอง ตอนนี้เสี่ยสองอยู่ไหน”

“เราคุยกันดีๆได้นะดาบ ถ้าดาบไปรายงานสารวัตรว่าฉันมาตามจับเสี่ยสองฉันจะแบ่งเงินให้ดาบเอาไปครึ่งๆ”

“ผมไม่ต้องการเงินสกปรกพวกนี้”

ดาบหลงยืนกรานตามอุดมการณ์ หมวดอาทส่ายหน้าเหยียดๆก่อนยื่นข้อเสนอเป็นจำนวนเงินไม่น้อย

“คิดให้ดี...เงินก้อนนี้นายทำงานเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายไม่รู้กี่สิบชาติถึงจะได้”

หมวดอาทมั่นใจจะซื้อดาบหลงได้ ยิ้มยียวนเป็นต่อ ดาบหลงกัดฟันแน่นก่อนแกล้งตกลงให้ตายใจ

“เดี๋ยว...ผมเปลี่ยนใจแล้ว ผมขอทั้งหมดเลยดีกว่า...หมดทุกบัญชีที่หมวดมี”

“เฮ้ย...มากไปมั้ง”

“แหม...ก็อย่างหมวดพูด เป็นตำรวจจนเกษียณก็หาไม่ได้ ผมก็อยากเป็นเศรษฐีกะเขาบ้างสิ”

ดาบหลงพูดกวนประสาท หมวดอาทตามจะถีบให้หายแค้นแต่ถูกสวนด้วยหมัดหนักๆของอีกฝ่าย

“ไอ้ผมมันมวยวัด ไม่มีปัญญาเรียนสูงๆเหมือนหมวดแต่ผมก็ไม่สิ้นคิดเอาเกียรติเอาศักดิ์ศรีมาขายกิน”

“เป็นตำรวจที่ดีแล้วได้อะไร เงินเดือนก็น้อย ตำแหน่งก็ไม่ขึ้นสักที หรือว่าแกอยากเป็นดาบไปจนตาย”

“ผมเป็นอะไรก็ได้แต่ผมจะไม่มีวันทรยศต่ออุดมการณ์ ถึงผมเป็นแค่ดาบแต่ผมก็ภูมิใจที่ได้มันมาจากการเสียสละชีวิต เสียสละความสุขของผมเพื่อคนอื่น ไม่เกิดมาเป็นคนรกโลกหนักแผ่นดิน...พูดไปหมวดก็คงไม่เข้าใจ กฎหมายเท่านั้นที่จะทำให้หมวดสำนึกได้!”

หมวดอาทโกรธมากควักปืนมายิง ดาบหลงหลบไม่ทันถูกจับกดคว่ำกับรถพร้อมเครื่องดักฟังคำสารภาพเจ้าปัญหาที่ถูกกระชากทิ้ง หมวดอาทลำพองใจว่ากำจัดหลักฐานเอาผิดตัวเองได้ แต่ก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อดาบหลงดับฝันเสียงเรียบว่าคำสารภาพทั้งหมดตำรวจเกือบทั้งสถานีได้ยินหมดแล้ว

เพราะจำนนด้วยหลักฐานหมวดอาทจึงต้องสารภาพแผนและสถานที่กบดานของปราการอย่างหมดเปลือก พร้อมกันนั้นก็ต้องสารภาพด้วยว่าตัวเองรับเงินจากทัศนัยที่แหกคุกให้ตลบหลังปราการอีกที

เหมันต์รุดไปที่นัดหมายกับทัศนัยโดยคาดไม่ถึงจะเจอกับปราการกับลาวัลย์ ปราการตกใจเมื่อเห็นหน้าหลานชายนอกไส้ เจ็บใจมากเมื่อคิดได้ว่าตัวเองเสียรู้หมวดอาท


“แกจะมาได้ยังไงก็ช่างแต่จะไม่มีวันได้กลับไป ถือว่าสวรรค์เข้าข้างฉัน สิ่งที่ฉันไม่ได้แกก็อย่าหวังว่าจะได้!”

“ผมไม่เคยอยากได้อะไรอย่างที่เสี่ยคิด หยุดแค่นี้เถอะครับ มันยังไม่สายเกินไป อย่างน้อยก็เห็นแก่คุณวัลย์”

“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะกล้ามาคนเดียว แกคงแจ้งตำรวจแล้วแต่อย่าหวังว่ามาแล้วแกจะได้กลับออกไป”

ปราการหัวเสียมากที่ทุกอย่างผิดแผนถูกหมวดอาทตลบหลัง กระชากปืนพกจะยิงเหมันต์ ลาวัลย์กระโจนขวาง

“ถ้าพ่อยิงพี่เหมันต์ วัลย์จะฆ่าตัวตายก่อน”

ลาวัลย์อ้อนวอนขอให้พ่อหยุดแต่ปราการไม่ยอมเหนี่ยวไกจะยิงเหมันต์ เธอเลยต้องคว้าเศษแก้วใกล้มือจ่อคอ

ปราการตะโกนเสียงหลง “อย่าทำโง่ๆนะวัลย์ แกรักมันมากถึงขนาดตายแทนมันเลยหรือ”

“หนูอยากจะตายก็เพราะไม่อยากเห็นพ่อฆ่าใครอีก เลิกพูดว่ารักหนูทำเพื่อหนูซะที”

ลาวัลย์สบตาวัดใจกับพ่อ เหมันต์จึงถือโอกาสนี้เกลี้ยกล่อมปราการ

“สิ่งที่เสี่ยทำมันไม่ได้เรียกว่าความรักแต่มันคือการทำลาย ทำลายทั้งวัลย์และตัวเสี่ยเอง”

“คนที่ทำลายฉันคือประธานเหมต่างหาก มันไปรับฉันมาเลี้ยงเชิดชูให้เป็นคุณหนู ได้นั่งรถโก้ๆ ได้กินแต่ของดีๆ ให้เรียกว่าพ่อ แล้ววันหนึ่งพอไอ้เหมวัตเกิด ฉันก็กลายเป็นหมา...หมาที่คอยเห่าหอนเฝ้าบ้านให้มันแค่นั้น”

ปราการพรั่งพรูทุกอย่างก่อนทิ้งท้ายด้วยความคับแค้นใจ

“ถ้าแกเคยโดนถีบจากที่สูงแกจะรู้สึกเหมือนฉัน”

ทัศนัยที่ทนฟังอยู่นานจากมุมลับตาทนไม่ไหวโผล่มาปรบมือประชดให้ปราการที่พูดแทงใจดำ ปราการอึ้งก่อนหันปลายกระบอกปืนไปทางน้องชายบุญธรรมแต่ก็ช้ากว่าอีกฝ่ายที่ยิงขาเขาจนทรุดกับพื้น!

ooooooo

ลาวัลย์กรีดร้องด้วยความตกใจและหวาดกลัวสุดขีด ทัศนัยสั่งให้เป้าลูกน้องคนสนิทพาหลานสาวนอกไส้ออกไปก่อนจะหันมาเฉลยแผนทุกอย่างให้ปราการฟัง

ทัศนัยแหกคุกด้วยความช่วยเหลือของเป้าและรู้ที่กบดานของปราการเพราะข่มขู่หมวดอาทที่ดันมีชนักติดหลังเป็นตำรวจชั้นเลวที่เก็บเงินคุมบ่อนจากมิตร เขาใช้จุดอ่อนนี้ต่อรองกับหมวดอาทจนปราการติดกับ

“หมวดอาทช่วยล่อแกมาเจอฉันที่นี่ แล้วฉันก็ตามไอ้เหมันต์มาให้เห็นกับตาว่าฉันฆ่าแกล้างแค้นให้พ่อมันแล้ว”

แท้จริงแล้วทัศนัยมีแผนยอมสละทุกอย่างเพื่ออนาคตทศนาถลูกชายคนเดียว เหมันต์ส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

“ไม่นะครับเสี่ย ผมไม่ต้องการล้างแค้นอะไรทั้งนั้น”

“ฉันจะจบทุกอย่างให้แกเอง แต่แกต้องรับปากว่าจะให้ทศได้เป็นผู้บริหารสูงสุดของเหมทอง”

ปราการตาลุก  โพล่งแทรก “เหมันต์ต่างหากศัตรูเรา เราต้องมาร่วมมือกันกำจัดมันแล้วแบ่งสมบัติกันถึงจะถูก”

ทัศนัยกลอกตาสวนทันควัน “กูรู้สันดานมึงดี มึงปลิ้นปล้อนหักหลังได้ทุกคนเพื่อผลประโยชน์ มึงคิดฆ่ากูใส่ร้ายลูกกูจนเกือบเป็นฆาตกร กูไม่มีวันปล่อยให้มึงกลับไปทำร้ายเจ้าทศอีก ถ้ามึงยังมีชีวิตอยู่  กูไม่มีวันนอนตายตาหลับ”

พูดจบก็จะยิงปราการ เหมันต์ต้องร้องห้ามก่อนเริ่มไกล่เกลี่ยให้สองพี่น้องเลิกโกรธกัน

“เสี่ยคิดผิดแล้ว...ตอนที่พ่อเหมวัตยังอยู่  เสี่ยคิดว่าพ่อเป็นคนมาขวางความสุขของเสี่ย แต่พอไม่มีพ่อเสี่ยก็ยังต้องเข่นฆ่ากันเอง แล้วถ้าไม่มีพวกเสี่ยแล้วเสี่ยคิดว่าลูกๆของเสี่ยจะอยู่กันได้อย่างสงบสุขอย่างงั้นเหรอ...ไม่หรอก พวกเขาก็จะทำอย่างที่เสี่ยเคยทำ เกลียดชัง แย่งชิง เอาชนะกันต่อไป แล้วสุดท้ายก็ไม่มีใคร ได้อะไรเลย”

ทั้งทัศนัยกับปราการอ้าปากค้าง เถียงไม่ออก เหมันต์เห็นดังนั้นรีบกล่อมต่อ

“เสี่ยก็รู้กันอยู่แก่ใจว่าสิ่งที่พวกเสี่ยอยากได้มากที่สุดไม่ใช่สมบัติ แต่ต้องการล้างปมด้อยที่ฝังในใจนั่นคือความเป็นเด็กกำพร้าอย่างพวกเรา และสิ่งที่มันชดเชยได้ก็คือความอบอุ่น ความห่วงใยจากพ่อแม่ที่รับพวกเสี่ยเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว ความรักในแบบที่พ่อแม่มีให้กับลูกจริงๆต่างหากที่เราต้องการ”

สถานการณ์ระหว่างทัศนัยกับปราการยังน่าเป็นห่วง ดาบหลงที่ตามเหมันต์มาจับปราการรีบส่งข่าวบอกผาณิตา เหมทองเป็นห่วงลูกชายทั้งสองจะตามไปช่วย ประกิตห้ามไม่ไหวเลยอาสาไปส่งพร้อมลูกสาว

ดาบหลงพยายามเกลี้ยกล่อมทัศนัยให้มอบตัว เหมันต์ช่วยอีกแรงเพราะห่วงปราการที่เลือดออกไม่หยุด ทัศนัยไม่ยอมไล่ให้เหมันต์ออกไปหาตำรวจพร้อมปราการ ดาบหลงเข้ามาข้างในพอดีเลยเกิดการปะทะจนเหมันต์ถูกยิงถากๆที่หัวไหล่ ทัศนัยตกใจมากยกปืนจะฆ่าตัวตาย เหมทองมาถึงทันเวลาตะโกนห้าม

“พอเถอะเจ้าสาม หยุดทำโง่ๆได้แล้ว”

ทัศนัยหน้าซีดเมื่อเห็นพ่อบุญธรรม เหมทองนั่งบนรถเข็นโดยมีประกิตเข็นมาให้

“ใช่ ผมมันโง่....ทำอะไรก็ไม่ได้ดังใจ สู้ไอ้เหมวัตไม่ได้ ชอบไล่ผมไปตายไม่ใช่เหรอ วันนี้ผมจะตายให้ดู”

ขาดคำก็จะเหนี่ยวไกปลิดชีวิตตัวเองแต่กระสุนหมด เปิดโอกาสให้พวกตำรวจจับกุมเขาแทน ผาณิตาเห็นเหมันต์กุมไหล่เลือดอาบจึงรีบไปดูด้วยความเป็นห่วง ส่วนลาวัลย์วิ่งไปดูปราการที่ถูกตำรวจหามใส่เปลเตรียมส่งโรงพยาบาล

เหมทองให้ประกิตเข็นรถไปหาทัศนัยแล้วลูบหัวเบาๆ

“ไอ้ลูกโง่...แกไม่รู้เหรอว่าถ้าแกตายพ่อจะเสียใจแค่ไหน”

ทัศนัยน้ำตาไหล สะเทือนใจต้องก้มกอดขาพ่อบุญธรรม เหมทองก็โน้มตัวกอดตอบ

“พ่อไม่เคยเกลียดแก เพราะแกคือลูกชายของพ่อ ทั้งหมดพ่อผิดเอง...พ่อขอโทษ”

ooooooo

หลังส่งทัศนัยให้เจ้าหน้าที่ตำรวจ  เหมทองก็ไปดูอาการปราการที่จะถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล ทัศนัย กับประกิตขอตามไปด้วย สภาพหน้าซีดปราศจากสีเลือดเพราะแผลถูกยิงทำให้สองเสี่ยน้ำตาไหล เหมทอง อาการไม่ต่างกันพยายามตั้งสติบอกปราการให้กลับบ้านด้วยกัน ปราการซึ้งใจมากในหัวเต็มไปด้วยภาพอดีต...

ภาพความรักความห่วงใยของเหมทอง ประกิตและทัศนัยทำให้ปราการหวนคิดถึงอดีตตอนเขาแอบเอาดอกไม้ไฟมาเล่นจนไฟเกือบไหม้บ้าน เหมวัตรับผิดแทนพี่ชายบุญธรรมทั้งที่ไม่มีส่วนรู้เห็น เหมทองรู้ทันเลยลงโทษให้สามเสี่ยขัดรองเท้าเก่าๆนับสิบคู่ เหมวัตสงสารเลยช่วยขัดแทนทั้งหมด

ปราการดึงตัวเองจากอดีต จำได้ว่าไม่ยินดียินร้ายกับความมีน้ำใจของเหมวัตที่ยอมขัดรองเท้าแทนเพราะไม่อยากให้พี่ชายทั้งสามถูกลงโทษหรือออกจากบ้าน แต่ในวันนี้ความดีของเหมันต์และอาการสำนึกผิดของพ่อกับพี่น้องบุญธรรมทำให้เขาคิดได้ก่อนจะหมดลมหายใจในเวลาต่อมา...

งานศพของปราการถูกจัดอย่างเรียบง่ายหลังจากนั้น เหมทองเสียใจมากไม่ยอมออกจากห้องและไม่พบใครจนผาณิตาเป็นห่วง ทศนาถที่สำนึกได้แล้วก็เช่นกัน แถมต้องลำบากใจปกปิดมนตราไม่ให้รู้เรื่องปราการ

เหมันต์รู้เรื่องจากผาณิตาก็อดไม่ได้แวะไปเยี่ยมเหมทองถึงบ้าน พร้อมสวมรองเท้าเดินในบ้านให้อย่างอ่อนโยน

เหมทองเห็นหน้าหลานชายก็ดีใจ “ยอมมาเจอหน้าปู่แล้วหรือ...คงสมเพชปู่สินะ”

“ผมตั้งใจมาขอกำลังใจจากคุณปู่ครับ เวลาที่ผมทุกข์หนักหรือต้องการขอพรผมก็จะมีพ่อชาญเป็นกำลังใจให้เสมอ คำอวยพรของพ่อทำให้ผมยืนหยัดต่อสู้มาได้จนถึงวันนี้”

คำบอกเล่าของหลานชายแท้ๆทำให้เหมทองสะท้านในอก เหมันต์ยิ้มบางๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“คำอวยพรของปู่ก็จะทำให้ผมเดินหน้าได้ต่อไปเพื่อดูแลบริษัทและครอบครัวบุญญาฉัตรพงษ์ของเรา”

จบคำก็จับมือเหมทองมาวางบนศีรษะเขาแบบที่ชาญเคยทำ เหมทองยิ้มทั้งน้ำตา

“ขอให้หลานมีความสุขความเจริญ”

เหมันต์ก้มกราบที่ตัก เหมทองปลื้มใจมาก ตื้นตันที่สุดที่หลานชายยอมรับและให้อภัย...

ooooooo


ละครประกาศิตกามเทพ ตอนที่ 15 อ่านประกาศิตกามเทพติดตามละครประกาศิตกามเทพ ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย พงศกร เมตตาริกานนท์,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์ 5 พ.ย. 2561 07:10 2018-11-07T02:14:29+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ