ข่าว

วิดีโอ



ประกาศิตกามเทพ

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: กฤติญา สัมฤทธิ์ประสงค์

กำกับการแสดงโดย: อนุวัฒน์ ถนอมรอด

ผลิตโดย: บริษัท ดีวัน ทีวี จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: พงศกร เมตตาริกานนท์,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์

หริทธ์ยังไม่วางใจเหมันต์ เช่นเดียวกับทศนาถที่ไม่เชื่อว่าเหมันต์จะหวังดีกับตนจริง ผาณิตาเข้าใจความรู้สึกแต่ยืนยันตามความต้องการของเหมันต์คือย้ายทศนาถไปทำงานตำแหน่งเดิมของทัศนัย

“ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปพี่ไม่ต้องไปทำงานที่โรงงานแล้วนะ ย้ายมานั่งทำงานแทนอาสาม ตาลจะเป็นพี่เลี้ยงให้ก่อน”

“ที่พี่ช่วยไม่ได้หวังตำแหน่งอะไรหรอก พี่ก็แค่อยากช่วยตาลไม่ได้คิดจะช่วยไอ้เหมันต์นะอย่าเข้าใจผิด”

“ตอนนี้เหมันต์เป็นประธานบริษัท เขาสั่งให้ย้ายพี่กลับมาทำงานในตำแหน่งนี้ตาลก็ต้องทำตามที่เขาสั่ง ถ้าพี่ทศไม่อยากทำก็ต้องไปบอกเขาเองค่ะ”

พูดจบผาณิตาก็แกล้งผละไปแล้วแอบดูลูกพี่ลูกน้องหนุ่มเห็นเขากระโดดโลดเต้นด้วยความยินดีสุดขีดที่ไม่ต้องตกอับไปเป็นคนงานต๊อกต๋อยแบบเดิมก็ปลื้มใจเอาไปบอกเหมันต์

“นายเก่งมาก”

“เพราะผมมีคุณคอยอยู่ข้างๆต่างหาก”

“แล้วนายรู้ประวัติคุณปู่ได้ยังไง”

“คุณย่าเล่าให้ผมฟัง ไม่คิดว่าจะมีประโยชน์ในวันนี้”

เหมันต์เผยความลับยิ้มๆโอบกอดแฟนสาวด้วยความรักไม่ทันรู้ตัวว่าทิมจะแง้มประตูมาเห็นและตัดสินใจงับประตูคืนเพราะไม่อยากขัดจังหวะคู่รัก ผาณิตายอมให้แฟนหนุ่มกอด เกือบเคลิ้มถ้าเหมันต์จะไม่บอกยกอำนาจบริหารเหมทองกรุ๊ปทั้งหมดให้เธอ

“นายเป็นถึงประธานนะเรื่องอะไรมายกให้ฉัน”

“คุณมีประสบการณ์มากกว่า ผมถนัดแต่ทำรองเท้า”

“นายได้เรียนรู้งานเกือบทุกแผนกมาแล้ว นายก็แค่สั่งงานมาก็พอ ฉันจะเป็นมดงานให้นายเอง”

ผาณิตาเสนอตัวด้วยความเต็มใจ เหมันต์ต้องเบี่ยงตัวมาสบตาเธอเย้าขำๆ

“ผมหูฝาดไปหรือเปล่า คนดื้ออย่างคุณนะหรือจะฟังผม”

“ก็นายกำลังจะเป็นประธานบริษัทคนใหม่ เป็นเจ้านายฉัน ฉันก็ต้องฟังคำสั่งนายไม่งั้นก็โดนไล่ออกสิ”

ถ้อยคำกระเง้ากระงอดของเธอทำให้เหมันต์มันเขี้ยวปนเอ็นดู แกล้งกระซิบข้างหู

“สั่งได้ทุกอย่างเลยหรือเปล่า”

เสียงพร่าบวกแววตากรุ้มกริ่มของเขาทำให้ผาณิตารู้เจตนา สวนงอนๆ

“อยากโดนบิดหูหรือ”

สองหนุ่มสาวกระเซ้าเย้าแหย่หวานชื่นจนทิมทนไม่ไหวเปิดประตูพรวดไปเตือน

“เสียงมันดังออกไปถึงข้างนอก ระวังภาพลักษณ์ของผู้บริหารกันหน่อยสิคุณ!”

บ่นจบก็ปิดประตูดังปัง เหมันต์กับผาณิตามองหน้ากันขำๆ เห็นตรงกันว่าทิมเหมาะเป็นเลขาฯและผู้ช่วยที่สุด!

ooooooo

เหมันต์กล่อมทศนาถจนเปลี่ยนข้างได้ก็อยากช่วยทัศนัยให้ได้ลดโทษด้วยจึงชวนบรรจงทนายประจำตัวไปเกลี้ยกล่อมลุงบุญธรรมถึงสถานีตำรวจ ทัศนัยยังไม่เชื่อใจเหมันต์ปฏิเสธเสียงแข็ง

“แกไม่ต้องมายุ่ง เสี่ยสองกำลังช่วยฉันอยู่แล้ว”

“นี่เสี่ยยังไม่รู้หรือครับ เขาไม่ได้จ้างทนายให้เสี่ยเลย ทนายบรรจงตรวจสอบมาแล้ว”

บรรจงพยักหน้ายืนยัน เหมันต์รีบสำทับ “ถ้าเสี่ยยอมรับผิดก็ยังสามารถออกมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ ผมได้บริษัทคืนมาแล้ว คุณทศก็กำลังฝึกงานแทนตำแหน่งเสี่ย”

“แกก็เหมือนไอ้เสี่ยสองต้องการมาหลอกฉันเหมือนกัน”

“ผมอยากจะช่วยเสี่ยจริงๆ”

“เพื่ออะไร...แกกับฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลยสักนิด ไอ้เหมวัตมันก็ไม่ใช่ญาติโกโหติกาของฉัน!”

เหมันต์ไม่ถือสาแต่ยื่นสมุดระบายสีของเหมวัตให้ทัศนัย เผยให้เห็นรูปวาดสี่คนพี่น้องฝีมือเจ้าของสมุด ทัศนัยอึ้งมาก สะเทือนใจเมื่อคิดถึงสิ่งที่ตัวเองเคยทำกับเหมวัต

ท่าทางอ่อนลงของทัศนัยทำให้เหมันต์กล้าพูด“พ่อรักเสี่ยเหมือนพี่ชายแท้ๆ ผมเองก็คิดว่าลุงเป็นลุงของผมเหมือนกัน ผมเสียพ่อทั้งสองคนไปแล้ว ผมไม่อยากเสียใครไปอีก”

พูดจบก็ผละไป สวนกับทศนาถที่มาเยี่ยมพ่อจึงขอร้องให้กล่อมอีกแรง

“ผมอยากให้คุณช่วยเกลี้ยกล่อมลุงสามให้เขารับสารภาพโทษจะได้เบาลง ทนายของผมจะช่วยร้องขอความกรุณาต่อศาลอย่างเต็มที่...คุณลองคิดดูนะครับ”

ทศนาถยังไม่รับปากเหมันต์เพราะละอายแก่ใจกับวีรกรรมของตนในอดีต กระนั้นก็อ่อนท่าทีลงมากเพราะอีกฝ่ายช่วยเขาหลายอย่างแถมเสนอตัวช่วยให้พ่อได้ลดโทษ

ลาวัลย์ก็มีภารกิจต้องกล่อมปู่เช่นกัน ฉวยจังหวะที่ไม่มีคนอยู่บ้านไปหาเหมทองเพื่ออวดคลิปเหมันต์ยึดอำนาจคืนจากปราการ เหมทองเห็นหลานชายแท้ๆร่วมมือกับลูกหลานบุญธรรมก็ปลื้มใจแต่ยังพูดไม่ได้ ลาวัลย์ก็ไม่ทันสังเกตมัวห่วงพ่อที่อาจโดนลงโทษหากปู่อาการดีขึ้น

“ถ้าคุณปู่หายแล้ว คุณปู่ยกโทษให้กับคุณพ่อได้ไหมคะ...”

ขณะที่ลาวัลย์ขอโอกาสให้พ่อ ปราการไม่สำนึกพาลพาโลกับสมรที่ทศนาถหักหน้าเขากลางห้องประชุม สมรกลัวสามีกับลูกชายเป็นอันตรายถึงกับยอมก้มกราบ ทศนาถกลับมาทันเห็นก็เอ็ดแม่เสียงดัง

“แม่ไปกราบกรานมันทำไม ไอ้ชั่วนี่มันหลอกเรา มันไม่เคยจ้างทนายช่วยป๋าเลย คนที่ช่วยคือเหมันต์”

ปราการปึงปังออกไปแล้ว ทิ้งสมรให้นั่งนิ่ง ช็อกจากคำบอกเล่าของลูกชายว่าตนโดนหลอกใช้มาตลอด

ooooooo

เหมทองฟังเรื่องจากลาวัลย์แล้วร้อนใจ คิดหาทางช่วยเหมันต์ด้วยการแกล้งชัก ลาวัลย์แตกตื่นตะโกนบอกพ่อให้พาปู่ไปหาหมอแต่ปราการกลับรู้ทันและไล่ลูกสาวออกจากห้องพ่อบุญธรรม

ลาวัลย์ละล้าละลัง เป็นห่วงปู่จนต้องโทร.บอกเหมันต์ให้มาช่วย ปราการไม่สนใจว่าลูกสาวจะบอกใครหันหน้าเอาเรื่องพ่อบุญธรรมที่แผนสูงคิดตลบหลังเขา

“ไอ้แก่เจ้าเล่ห์! ฉันรู้ทันแก คิดจะให้ฉันส่งแกไปโรงพยาบาลเพื่อฉันจะได้ทำอะไรแกไม่ได้งั้นสิ แกประเมินฉันต่ำไป วันนี้ฤกษ์งามยามดีที่ฉันจะส่งแกไปชดใช้กรรมอยู่กับไอ้เหมวัตแล้ว”

ปราการส่งสายตาแข็งกร้าวเต็มไปด้วยคับแค้นใจ เหมทองสะท้อนใจมาก พร่ำพูดกับลูกชายบุญธรรมในใจ

“แกหยุดเพียงเท่านี้เถอะ อย่าถลำลึกไปกว่านี้พ่อผิดกับแกพ่อจะชดเชยให้เอง แกอยากได้อะไรพ่อจะให้”

เหมทองส่งสายตาสำนึกผิดไปให้  แต่ปราการไม่เข้าใจและไม่ได้ยินคำขอโทษจากพ่อบุญธรรม


“จ้องหน้าฉันทำไม...อยากจะฆ่าฉันให้ตายล่ะสิ”

ลาวัลย์ร้อนใจเป็นห่วงปู่จะขับรถไปหาเหมันต์แต่หริทธ์ถลามาขวาง

“ถ้าไปหาเหมันต์ฉันคงให้ไปไม่ได้ เสี่ยสองสั่งให้ฉันคอยคุมเธอไว้ พ่อเธอเริ่มไม่ไว้ใจเธอยังไม่รู้ตัวอีกหรือ”

“ฉันต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยปู่ ปู่ไม่สบายหนักแต่พ่อก็ไม่ยอมให้พาไปโรงบาลเหมือนพ่ออยากเห็นปู่ตาย”

“ฉันต้องสนใจด้วยหรือ”

หริทธ์ย้อนถามเสียงเย็นชา ลาวัลย์โมโหโพล่งอย่างเหลืออด “นายพูดเห็นแก่ตัวอย่างนี้ได้ยังไง...นั่นปู่ฉันนะ ถ้าพ่อนายตายเพราะโดนพ่อฉันฆ่าตายนายจะสนไหม นายจะบ้าช่วยเขาอยู่อีกหรือเปล่า”

“เธอว่าอะไรนะ ใครฆ่าพ่อฉัน!”

ลาวัลย์ยกมือปิดปาก หริทธ์ช็อกมากแต่ยังส่ายหน้าไม่ยอมรับ

“ฉันไม่เชื่อที่เธอพูด เขาเป็นพ่อเธอนะ”

“ฉันไม่อยากเห็นพ่อทำผิด ไม่อยากเห็นปู่ต้องตายไปอย่างน่าสงสาร มีคนเดียวที่จะช่วยปู่ได้ก็คือพี่เหมันต์”

“เธอหลอกฉัน”

หริทธ์ตอกอย่างหัวเสีย ลาวัลย์กลุ้มมากตัดสินใจสารภาพความจริง “นายดีกับพี่เหมันต์เถอะนะ อย่าไปโกรธเขาเลย ฉันผิดเอง...ความจริงแล้วเขาไม่เคยพูดเลยว่ารักฉัน เขารักพี่ตาล...ฉันโกหกนายทั้งหมด”

ลาวัลย์มองมาลุ้นๆเมื่อเห็นหริทธ์อ้ำอึ้ง แต่เพียงไม่นานก็ต้องกรีดร้องลั่นเมื่อเขาเรียกลูกน้องกมลมาลากเธอกลับไปขังในบ้านตามเดิม กระนั้นก็ไม่วายตะโกนขู่ไล่หลัง

“ถ้านายไม่เชื่อฉันนายจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต!”

ooooooo

คำสารภาพของลาวัลย์ทำให้หริทธ์ช็อกมาก ก่อนจะตั้งสติได้หลอกล่อกมลไปเค้นความจริงโดยสร้างเรื่องโกหกว่าปราการถูกมิตรลักพาตัวไปเรียกค่าไถ่

กมลหลงกลตามไปช่วยปราการเลยถูกหริทธ์เอาปืนจ่อบีบให้สารภาพเรื่องชาญ

“เสี่ยสองจับตัวพ่อแกไปเพื่อล่อเหมันต์มาแล้ววางระเบิดฆ่าทั้งสองคน”

“แล้วมันกำลังจะทำอะไรกับคุณเหม”

“เสี่ยสองจะฆ่าท่านประธานแล้วหาแพะมารับผิด จากนั้นก็จะเปิดพินัยกรรมปลอมเพื่อยึดมรดกทั้งหมดไป”

“ใครเป็นแพะ”

“ฉันไม่รู้เขาไม่ได้บอก ตอนนี้เสี่ยสองไว้ใจแค่ตัวเองเท่านั้น”

“มันจะลงมือวันไหน”

หริทธ์แกล้งเหนี่ยวไก กมลกลัวตัวสั่นละล่ำละลักบอกแผนการและยื่นข้อเสนอ “คืนนี้...นายใจเย็นก่อนนะ เราต่อรองกันได้ ถ้าเสี่ยสองได้มรดกเขาจะแบ่งให้ฉัน ถ้านายปล่อยฉันไปฉันจะแบ่งให้นายครึ่งนึง ถ้าแกยิงฉันแกก็ต้องติดคุกแล้วคุณวัลย์จะยอมแต่งงานกับแกหรือ...ลองคิดดูให้ดี”

ข้อเสนอเป็นเงินจำนวนมหาศาลเคยทำให้หริทธ์ตาลุกวาวแต่เวลานี้ไม่มีอีกต่อไป ความตายของชาญทำให้เขาสติแตก แม้แต่ความรักที่มีต่อลาวัลย์หรือโทษหนักจำคุกก็รั้งเขาไว้ไม่ได้

“กูไม่สนอะไรทั้งนั้น!”

เหมันต์ยังไม่รู้ว่าหริทธ์รู้ความจริงเกี่ยวกับชาญ มัวปลื้มใจที่มนตราอาการดีขึ้นเพราะมีเอมกับรุ่งอรุณพาไปทำกิจกรรมนอกบ้าน ผาณิตาแวะมาเยี่ยมย่าก็พลอยชื่นใจ

“คุณย่าดูสดใสขึ้นนะคะตั้งแต่เอมกับเจ๊รุ่งพาไปทำกิจกรรมกับชาวบ้าน คุณย่าก็ไม่ค่อยบ่นถึงคุณปู่”

“คุณหมอทางจิตเวชบอกว่าท่านเคยเสียใจอย่างรุนแรงจนทำให้ระบบความจำบางส่วนขาดหายไป มันเป็นกลไกป้องกันตัวเอง เมื่อปลดล็อกตรงนี้ได้การรักษาต่อไปก็ง่ายขึ้น แต่ว่าจะให้หายกลับมาเป็นปกติร้อยเปอร์เซ็นต์คงจะไม่ได้”

อาการของมนตราดีวันดีคืนต่างจากสถานการณ์ของเหมทองที่น่าเป็นห่วง หริทธ์ตัดสินใจเชื่อลาวัลย์และแอบทำตัวเป็นบุคคลปริศนาส่งข้อความบอกเหมันต์ว่าเหมทองจะถูกปราการฆ่า!

ooooooo

เหมันต์ไม่ไว้ใจข้อความจากบุคคลปริศนา แต่วานทิมไปเตรียมการกับพวกตำรวจบุกชิงตัวเหมทองโดยมีลาวัลย์ให้ความร่วมมือเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของปู่

ปราการยังไม่รู้ตัวว่าถูกบรรดาลูกหลานตลบหลัง วางยาสมรกับทศนาถอย่างเลือดเย็นเพื่อให้เป็นแพะรับบาปแทนตัวที่จะลงมือฆ่าเหมทอง ไม่รู้เลยว่าเหมันต์กับผาณิตาจะช่วยกันพาเหมทองออกทางหลังบ้านก่อนหน้านี้ไม่กี่อึดใจ โดยมีดาบหลง ลาวัลย์กับรถพยาบาลคอยช่วยจนทุกอย่างเรียบร้อยเหมันต์จึงสวมรอยเป็นเหมทอง

เหมันต์นอนคอยอย่างใจเย็นกระทั่งปราการโผล่มาพร้อมสมรกับทศนาถที่ยังสลบไสล

“พรุ่งนี้เช้าผู้คนก็จะแตกตื่นกับข่าวใหญ่...หลานเนรคุณปู่แค้นใจที่ไล่พ่อออกจากบ้าน แทงปู่เสียชีวิตคาเตียง แล้วมีดเล่มนี้ก็จะไปอยู่ในมือมัน ไอ้ทศนาถมันก็จะกลายเป็นฆาตกรแทนผมเข้าไปอยู่ในคุกกับพ่อของมัน ส่วนคุณพ่อ ก็ได้ไปนอนอยู่ในโลง!”

ปราการจัดแจงเอามีดให้ทศนาถจับเพื่อให้มีลายนิ้วมือเป็นหลักฐานมัดตัว ก่อนอ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าเหมทองไม่ได้นอนในห้องแต่เป็นเหมันต์

“แกบุกรุกบ้านฉันยามวิกาล โง่เข้ามาเป็นแมงเม่าแท้ๆ”

“แจ้งตำรวจเลยสิครับ ผมจะได้ให้คลิปเสียงนี่กับตำรวจ”

เหมันต์โชว์คลิปเสียงที่ปราการพูดถึงแผนร้ายก่อนหน้านี้ ปราการโกรธจัดโวยวายเรียกลูกน้องกมล

“มีผู้ร้ายเข้ามาคิดจะฆ่าฉันกับคุณพ่อ เข้ามาช่วยกัน จับมันไว้!”

“ไอ้คนที่มันเฝ้าอยู่หน้าตึกน่ะหรือ เรียกให้คอแตกก็ไม่ได้ยิน”

ประกิตกับผกาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดอีกฝ่ายที่ต้อนลูกน้องกมลไปกินดื่มที่บ้านเพื่อให้ผาณิตากับลาวัลย์พาเหมทองออกทางหลังบ้านสะดวก ผาณิตาทำสำเร็จส่งเหมทองขึ้นรถพยาบาลพร้อมดาบหลง ทิ้งลาวัลย์ให้ช่วยดูต้นทางเผื่อลูกน้องกมลกลับมา ส่วนตัวเองไปช่วยเหมันต์ที่จนป่านนี้ก็ยังไม่ออกจากห้องเหมทอง

เหมันต์ไม่รู้ว่าผาณิตาจะมาช่วย มัวรับมืออารมณ์เกรี้ยวกราดของปราการที่จะใช้มีดจ้วงตน

“เสี่ยไม่คิดถึงลาวัลย์หรือ สิ่งที่พ่อทำมันส่งผลกระทบถึงลูก เขาห่วงเสี่ยไม่อยากเห็นเสี่ยทำบาปกรรมกับพ่อแม่”

ปราการไม่สำนึกแถมด่าลูกสาวอย่างรุนแรง

“มันเป็นคนหักหลังฉันใช่ไหม...แกหลอกใช้ลูกฉัน!”

โวยจบก็ค้นตัวเหมันต์เพื่อหามือถือจะทำลายคลิป เหมันต์ไม่หลบแถมเอ่ยเสียงเรียบ


“เสี่ยได้ไปก็เปล่าประโยชน์เพราะผมส่งคลิปเสียงไปให้ดาบหลงแล้ว เสี่ยควรไปมอบตัวจะดีกว่า”

ปราการโมโหเขวี้ยงมือถือเหมันต์ทิ้ง “จะฆ่าไอ้แก่หรือฆ่าแกมันก็มีผลดีเหมือนกัน!”

เหมันต์คงถูกแทงแล้วถ้าทศนาถจะไม่ฟื้นมาจับตัวปราการ ทศนาถถูกสะบัดล้ม ผาณิตาเพิ่งมาถึงถลาไปประคอง ปราการโกรธจัดผลักบรรดาหลานบุญธรรมกระเด็น เหมันต์เป็นห่วงผาณิตาจะไปช่วยแต่เธอโบกมือห้าม

“ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันส่งคุณปู่ไปโรงพยาบาลแล้ว นายต้องรีบขัดขวางอาสองอย่าให้หนีไปได้!”

ooooooo

ปราการหนีออกไปหน้าบ้าน ลาวัลย์ตามมาขวางและขอร้องให้พ่อมอบตัว แต่นอกจากเขาจะไม่สนยังจะพาเธอหนีไปด้วย หริทธ์ถือโอกาสที่เหมันต์ช่วยเหมทองจนปลอดภัยหลอกล่อปราการกับลาวัลย์ให้หนีไปกับเขา

หริทธ์สะใจมากที่ลวงปราการกับลาวัลย์สำเร็จ พามาบ้านร้างที่เคยพากมลมาเค้นความจริง

“บ้านหลังนี้เป็นบ้านเก่าของเพื่อนผมเอง มันไม่มีเงินมาซ่อมแซมก็เลยทิ้งร้างไว้ รับรองปลอดภัย”

“ทำไมนายรู้ว่าฉันกำลังเกิดเรื่อง”

“ผมจะมาหาคุณวัลย์แต่เจอกับดาบหลงที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน เขาเตือนให้ผมเลิกยุ่งกับเสี่ยเพราะเสี่ยกำลังจะโดนจับ ผมเป็นห่วงคุณวัลย์ก็เลยรีบบึ่งรถมาบอกเสี่ย”

ปราการย่ามใจเมื่อคิดว่าหริทธ์อยู่ในกำมือเพราะลาวัลย์ หริทธ์ดักทางถูกแสร้งขอร้อง

“ไม่ว่าคุณวัลย์จะอยู่ไหนผมก็จะขอไปด้วย...นะครับเสี่ย”

“ก็ได้...ฉันโอนเงินเข้าบัญชีต่างประเทศไว้ ถ้าแกพาฉันออกนอกประเทศได้ฉันจะให้แกแต่งงานกับลาวัลย์”

ลาวัลย์ไม่พอใจโวยวาย “พ่อใช้วัลย์เป็นเครื่องต่อรองหรือคะ วัลย์มีค่ากับพ่อแค่นี้เองหรือ”

“แกหักหลังฉัน แกยังเห็นฉันเป็นพ่ออีกหรือ”

ปราการตบหน้าสั่งสอนลูกสาว หริทธ์ไม่ปลอบเหมือนเคยแต่มองตามปราการที่เดินมาติดกับเขาด้วยแววตาลุกวาว แล้วก็สมใจเมื่อปราการร้องลั่นที่เห็นสภาพสะบักสะบอมของกมลในบ้านร้าง

กมลจะร้องให้ช่วยแต่ต้องหุบปากฉับเมื่อหริทธ์จ่อปืนหน้าปราการ

“แกฆ่าพ่อฉัน!”

ปราการกลัวสุดขีดละล่ำละลักปฏิเสธ “ใจเย็นก่อนหริทธ์ ฉันเคยบอกแล้วไงว่าฉันไม่เคยรู้จักเขา”

คำแก้ตัวส่งๆทำให้หริทธ์ตัดสินใจยิงปืนเฉี่ยวกมลจนสลบ ปราการสะดุ้งรีบโยนความผิดให้ผู้ช่วยหนุ่ม

“ฉันไม่รู้อะไรด้วยจริงๆ มัน...กมลเป็นคนคิดเป็นคนทำทั้งหมด ฉันห้ามมันแล้วแต่มันก็แอบไปทำ ฉันอยากได้นายมาเป็นลูกเขยแล้วฉันจะโง่ฆ่าพ่อนายทำไม”

“กูไม่ได้อยากให้มึงรับสารภาพ ที่กูต้องการคือให้มึงชดใช้ให้พ่อกู!”

หริทธ์จะยิงปราการให้หายแค้น ลาวัลย์ทนไม่ได้ถลันไปจับมือเขา “นั่นพ่อฉันนะ”

“คนที่มันฆ่าก็พ่อฉันเหมือนกัน”

“ขอให้เขาได้ชดใช้ความผิดตามกฎหมายเถอะนะฉันขอร้อง...”

ooooooo

เหมันต์จนปัญญาไม่รู้จะตามหาตัวหริทธ์ที่ไหน โชคดีที่มิตรมาช่วยเพราะสะกิดใจเคยพาทัศนัยไปซ่อนตัวในบ้านร้างจึงอาสาพาเหมันต์ไปเจอมิตรบอกว่าหริทธ์ไม่ใช่แค่ลักพาตัวปราการกับลาวัลย์แต่จับตัวกมลไปด้วย เหมันต์เป็นห่วงน้องชายมากไม่อยากให้เขาทำผิดถึงคุก แต่หริทธ์ไม่สนใจอีกแล้ว ความตายของชาญทำให้เขาสติแตก!

ลาวัลย์พยายามกล่อมให้ยกโทษให้พ่อ แต่หริทธ์ไม่ยอมตวาดลั่น

“เธอมันก็ร่วมมือกับพ่อ เธอรู้เห็นทุกอย่างแต่ไม่เคยบอกฉัน เธอก็หลอกฉันเหมือนกัน!”

พูดพลางหันกระบอกปืนไปทางลาวัลย์ ปราการเห็นดังนั้นก็ตกใจถลาไปขวาง

“อย่าทำลูกฉัน วัลย์ไม่เกี่ยว ฉันทำเอง แต่นายก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆของเขา เหมันต์ก็ไม่เคยเห็นนายเป็นน้องแล้วจะสนทำไม ฟังนะ...ฉันมีเงินที่แอบโอนไปต่างประเทศ ถ้าฉันหนีไปได้ฉันจะรีบโอนเงินมาให้ แกจะเอาเท่าไหร่บอกมา”

“กูต้องการชีวิตพ่อกูคืนด้วยชีวิตของมึง!”

หริทธ์หันปลายกระบอกปืนไปทางปราการ ลาวัลย์โถมตัวไปกอดห้ามเสียงอ่อน

“นายรักฉันไม่ใช่เหรอ ฉันจะหนีไปกับนายไปที่ไหนก็ได้ เราจะอยู่ด้วยกันสองคนไม่ต้องกลับมาเจอหน้าใครที่นี่อีก เราจะลืมทุกอย่างให้หมด”

“เธอคิดว่าฉันจะโง่ให้เธอหลอกอีกเหรอ”

“ฉันพูดจริงๆ ฉันก็เกลียดเหมทอง เกลียดทุกอย่างที่นี่ ฉันจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่”

ข้อเสนอของเธอทำให้หริทธ์ลังเล ลาวัลย์ไม่รอช้ากล่อมต่อ

“ถ้านายฆ่าเขา นายกับฉันก็ต้องขาดกัน จบความแค้นทุกอย่างไว้แค่นี้เถอะ”

ปราการรอจังหวะอยู่แล้วคว้าไม้หน้าสามใกล้มือฟาดหลังหริทธ์จนปืนหลุดมือแล้วแย่งปืน ลาวัลย์ร้องห้ามพ่อแต่ไม่ทัน ปราการยิงเข้าหน้าอกหริทธ์อย่างจัง!

หริทธ์นอนจุก ลาวัลย์วิ่งไปดูเขาด้วยความเป็นห่วง

“ในที่สุดฉันก็เป็นแค่ไอ้หน้าโง่”

ปราการยิ้มเยาะ เอ่ยเย้ยหริทธ์ที่คิดฆ่าเขา

“มึงคิดหรือว่ากูจะเอาเพชรแท้อย่างลูกกูไปปะปนกับกองขยะเน่าๆอย่างมึง ไปนอนฝันต่อในหลุมเถอะ!”

ลาวัลย์ไม่อยากให้พ่อทำผิดโถมตัวบังหริทธ์

“ยิงวัลย์อีกคนเลยสิคะ วัลย์คือคนที่คอยช่วยพี่เหมันต์ เป็นคนบอกหริทธ์เองว่าพ่อฆ่าพ่อเขา”

“แกกล้าทำอย่างงี้กับฉันได้ยังไง ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อแก”

“ถ้าหนูได้มรดกมาแล้วต้องฆ่าปู่ ฆ่าใครต่อใครหนูไม่อยากได้ ให้หนูตายซะยังดีกว่าที่ต้องอยู่กับความผิดไปจนตายเหมือนพ่อ หริทธ์! นายอย่าเป็นอะไรนะ”

หริทธ์ไม่ยี่หระความห่วงใยของลาวัลย์อีก ปราการจะพาลูกสาวหนีแต่เธอสะบัดตัวออก

“ไม่! วัลย์ไม่ไป วัลย์ทิ้งหริทธ์ไปไม่ได้ หริทธ์ๆ นายต้องเข้มแข็งไว้นะ อย่าเป็นอะไรนะ นายต้องรอฉัน คราวนี้ฉันไม่ได้โกหกนายและจะไม่มีวันโกหกนายอีก อย่าตายนะ...”

ooooooo


ละครประกาศิตกามเทพ ตอนที่ 14 อ่านประกาศิตกามเทพติดตามละครประกาศิตกามเทพ ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย พงศกร เมตตาริกานนท์,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์ 3 พ.ย. 2561 08:58 2018-11-05T00:09:10+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ