นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    พชรมนตรา

    SHARE

    กลางวันวันนี้เอง กลุ่มของประพจน์มาปรากฏตัวที่แกลเลอรีแห่งนั้นที่นันทาบอก มีผู้คนไม่มากนักมาเดินดูภาพที่จัดแสดง นันทาบอกกลุ่มพี่ชายว่า

    “เขาจัดเล็กๆเป็นการภายใน เดินดูกันไปก่อนนะ ขอไปเดินหาลูกค้าหน่อย”

    นันทาเดินแยกไป จันอยากเข้าห้องน้ำ ถามณดลว่าไปทางไหน แต่ชายหนุ่มตอบอย่างสุภาพว่าตนเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกเหมือนกัน

    เมื่อจันออกไปแล้ว ประพจน์บอกให้ณดลกับเพชรไปเดินเล่นเดี๋ยวตนจะเข็นรถดูเอง

    “ไม่เป็นไรฮะ เพชรดูไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว”

     ณดลบอกว่าตนดูไม่รู้เรื่องเหมือนกัน แต่ประพจน์ไม่ยอมให้สองคนอยู่ด้วย

    “ไปเหอะไป ฉันอยากคิดอะไรคนเดียว”

    นั่นแหละณดลกับเพชรถึงยินยอม ส่วนนันทาที่บอกว่าจะไปหาลูกค้า แต่ความจริงเธอหลบมุมแอบมองมาที่พี่ชายเหมือนรอคอยอะไรสักอย่าง

    ประพจน์เข็นรถพาตัวเองดูภาพไปเรื่อย แล้วมาสะดุดกับภาพขนาดใหญ่เป็นรูปแมวตาโบ๋ ด้านหลังเป็นภาพคล้ายเรื่องราวของเขาตอนที่เข้าไปในถ้ำกับด็อกเตอร์อมร สองมือประพจน์จิกกับรถเข็นแน่น สีหน้าตื่นตะลึงอย่างคาดไม่ถึง

    จังหวะนี้หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาถามเขาว่า “สนใจภาพนี้เหรอคะ”

    ประพจน์รีบเก็บอาการ ถามหญิงสาวว่า “หนูรู้จักศิลปินที่วาดรูปนี้ไหม”

    “หนูเป็นคนวาดเองค่ะ”

    คำตอบนั้นทำให้ประพจน์จ้องหญิงสาวสลับกับรูปภาพไปมา

    “หนูเป็นคนวาด”

    “ใช่ค่ะ”

    “ขอโทษนะ...หนูชื่ออะไร”

    “มาริสาค่ะ หนูชื่อมาริสา”

    ประพจน์หันกลับไปมองภาพเขียนนั้นอีกครั้ง พลันภาพตอนที่อมรคลุ้มคลั่งเกิดการต่อสู้กับเขาก็ผุดพรายขึ้นมา...แล้วอมรก็ตายอยู่ในถ้ำ...ประพจน์พยายามสลัดภาพในอดีตออก เหงื่อกาฬเขาแตกเต็มหน้าเหมือนจะคุมสติตัวเองไม่อยู่

    “ภาพ...ภาพเขียนนั่น...หนูวาดรูปนี้เองเหรอ”

    “ค่ะ วาดจากความทรงจำในวัยเด็กที่พ่อของหนูเคยเล่านิทานให้ฟัง สนใจจะซื้อไหมคะ ภาพนี้ยังไม่มีใครจองเลยค่ะ”

    “เดี๋ยวนะ เดี๋ยวๆ เราบอกว่าพ่อเราเล่าเรื่อง...นิทานให้ฟัง แล้วเราก็วาดออกมาเป็นภาพนี้?”

    “ค่ะ หนูจำได้เลือนราง พ่อเคยเป็นพรานนำทาง เสียชีวิตไปนานแล้ว”

    ข้อมูลนั้นทำให้ประพจน์ตะลึงมือไม้สั่น มาริสาเล่าต่อด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

    “ก่อนพ่อจะตาย พ่อบอกว่าอะไรรู้ไหมคะ พ่อบอกว่าหนูไม่ใช่ลูกพ่อ แต่ยังไม่ทันพูดต่อพ่อก็ตายซะก่อน”

    “เราก็เลยไม่รู้ว่าจริงๆเราเป็นลูกใคร”

    “ค่ะ แต่หนูไม่เชื่อที่พ่อพูดหรอก หนูว่าพ่อคงเพ้อเพราะพิษไข้ป่า”

    “พ่อหนูเป็นพรานเหรอ”

    “ค่ะ หนูเป็นลูกครึ่งชนกลุ่มน้อย แต่โชคดีได้ลงมาเรียนพื้นราบ”

    “พ่อเราที่เป็นพรานชื่ออะไร”

    “วาโพ...”

    ประพจน์สำลักออกมาทันทีที่ได้ยินชื่อวาโพ เขามองภาพเขียนขนาดใหญ่นั้นอีกครั้ง...มันคือเรื่องราวที่เกิดขึ้นจากเรื่องจริงชัดๆ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "ปราง" เซย์เยส "โต้ง" ขอแต่งงาน จังหวะเป๊ะเหมือน "อนงค์" ใน "Help Me คุณผีช่วยด้วย"

    "ปราง" เซย์เยส "โต้ง" ขอแต่งงาน จังหวะเป๊ะเหมือน "อนงค์" ใน "Help Me คุณผีช่วยด้วย"
    2 ธ.ค 2564

    04:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพฤหัสที่ 2 ธันวาคม 2564 เวลา 06:19 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์