นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    พชรมนตรา

    SHARE

    เสียงเอะอะโวยวายทำให้พวกณดลรีบวิ่งไป จันกับเพชรและพวกลูกหาบกำลังต่อสู้กัน พวกณดลพยายามจะช่วยแต่กลับโดนจันสะกดจิต...ในยามเข้าตาจนที่ปืนทำอะไรจันไม่ได้ ณดลนึกถึงช้องหมูป่ากับงากำจัด ปรากฏว่าของวิเศษสองอย่างนี้ช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้ได้ แต่ช่วยลูกหาบที่โดนควักลูกตาไม่ทัน!

    เหตุการณ์สงบลงแล้ว จันอุ้มเทวรูปแมวหายไปในสภาพบาดเจ็บ ส่วนพวกณดลฟกช้ำกันคนละเล็กละน้อย แต่เสียใจกับลูกหาบคนหนึ่งที่พวกเขาช่วยไม่ทัน

    “ที่เราไม่โดนมนตร์นั่นเป็นเพราะช้องหมูป่าของแกครอบคลุมอยู่แน่ๆ” อาทิตย์เชื่ออย่างที่พูด แต่ณดลไม่ปักใจ บอกว่าตนไม่รู้จริงๆ มึนงงไปหมด ขณะที่มาริสาเชื่อตามอาทิตย์ร้อยเปอร์เซ็นต์ เช่นเดียวกับเพชรที่บอกว่าถ้าไม่มีของวิเศษ ป่านนี้เพชรในย่ามอาจไปอยู่ในตาแมวแล้วก็ได้

    “แล้วพวกลูกหาบที่เหลือว่ายังไง”

    “ว่ายังไงก็ว่าตามกัน”

    “เพชรอธิบายเขาไปแล้ว จากจุดนี้กลับไปก็ไกลกว่าปลายทาง อันตรายอาจมีมากกว่าด้วย แต่ถ้าทำทุกอย่างสำเร็จ โอกาสรอดน่าจะมีมากกว่า”

    “ฝากขอบคุณพวกเขาด้วย” พูดแล้วณดลก้มมองของสองอย่างในมือ...ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ!

    ooooooo

    วิทย์กับปัทมาเดินทางมาถึงจุดที่พวกณดลเคยพัก เจอหนังหมูป่าและคราบเลือดแห้งกรัง

    “ซากหมูป่าโดนแล่...พวกนั้นผ่านทางนี้ไปแล้ว...ได้ของวิเศษไปด้วย”

    “อะไร”

    “ช้องหมูป่า”

    “พ่อรู้ได้ไงว่าหมูป่าตัวนั้นมีช้อง”

    “หนังมันไม่มีรอยโดนทำร้ายเลย ไม่มีรอยขีดข่วน โดนกัดเข้าโดยสัตว์อื่น ยกเว้นโดนยิง น่าจะเป็นตอนที่คายช้องไปดื่มน้ำ...เจ้าเพชรลูกพ่อ” วิทย์เผลอปากชื่นชมเพชรออกมา

    ปัทมาชำเลืองมอง...เก็บซ่อนความน้อยเนื้อต่ำใจไว้

    “ไป...เราน่าจะไล่หลังพวกนั้นเข้ามาแล้ว” วิทย์เดินจ้ำนำไปอย่างเร็ว

    ขณะเดียวกันนั้นกลุ่มของณดลหยุดพักกลางวัน กินอาหารแล้วล้างหน้าล้างตา ก่อนที่ณดลจะเอามีดออกมาซ้อมปาใส่ต้นไม้ได้อย่างแม่นยำเข้ากลางลำต้นเป๊ะ

    “อืม...น้ำหนักดีจังเลย”

    เพชรมองปลื้มๆ ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด “เมื่อคืนขอบคุณนายมากนะ”

    “ฉันขอร้องอะไรเธออย่างได้ไหม”

    เพชรอ้าปากจะถาม ณดลชิงเอาช้องหมูป่ายัดใส่มือเธอทันที

    “เก็บเอาไว้”

    “มันเป็นของนาย ป่าต้องการให้นาย เขาไม่ได้ให้เพชร”

    “ถ้าป่าต้องการให้ฉัน มันก็เป็นของฉันแล้ว เพราะฉะนั้นฉันจะให้ใครต่อก็ได้”

    “ไม่เอาจริงๆ นายจำเป็นมากกว่าเพชร เพชรขอร้อง”

    “ฉันมีงากำจัดแล้ว เธอก็ต้องปกป้องเพชรเม็ดนั้นเหมือนกัน”

    “เพชรรับเอาไว้ไม่ได้” เพชรดึงดันยัดใส่มือคืนเขา

    “ถ้าเธอไม่รับเอาไว้ ฉันจะทิ้ง” พูดไปแล้วเห็นเพชรหน้าเจื่อน เขารีบกลับคำ “เธอก็รู้ ฉันแค่ขู่ไม่กล้าทิ้งหรอกนะ รับไว้เหอะ แล้วเธอจะให้ฉันทำอะไรก็ได้หนึ่งอย่าง ฉันยอม ไม่มีเงื่อนไขเลย”

    “จริงนะ”

    “จะให้ฉันทำอะไร”

    “เพชรก็ยังไม่รู้ แต่นายต้องทำตามเพชรสั่งนะ หนึ่งอย่าง”

    ณดลพยักหน้าแล้วเอาช้องหมูป่าใส่มือเพชร ย้ำว่าเอาไว้ป้องกันตัว...เพชรรับรู้ในความห่วงใยนั้น พูดแก้เขินว่าตนจะป้องกันเพชรเม็ดนี้ให้เขาด้วย

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    ตบมาตบกลับไม่โกง "ปิ่น-ปอไหม" เข้มข้น ไม่มีใครยอมใคร ใน "ธิดาวานร"

    ตบมาตบกลับไม่โกง "ปิ่น-ปอไหม" เข้มข้น ไม่มีใครยอมใคร ใน "ธิดาวานร"
    30 พ.ย. 2564

    07:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอังคารที่ 30 พฤศจิกายน 2564 เวลา 16:05 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์