ข่าว

วิดีโอ



พชรมนตรา

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-ลึกลับ-แฟนตาซี

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: พิง ลำพระเพลิง

กำกับการแสดงโดย: นุ-อนุวัฒน์ ถนอมรอด

ผลิตโดย: บริษัท กันตนา มูฟวี่ ทาวน์ (2002) จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร

หลังจากถกปัญหาเรื่องปัทมากันจนเหนื่อยล้าอ่อนแรง คืนนั้นอาทิตย์กับมาริสาไม่ได้กลับที่พักของตนแต่นอนค้างบ้านณดลโดยนอนรวมกันทั้งสี่คนในห้องรับแขก

อาทิตย์กับมาริสาเงียบกริบเหมือนหลับสนิท  ขณะที่ณดลยังนอนมองหน้าเพชรที่หลับตานิ่ง ซึ่งความจริงเธอแค่หลับตา พอลืมตาเห็นณดลมองมาเธอก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่งหันหลังให้

“นอนไม่หลับเหรอ”

“หลับแล้วค่ะ นี่ละเมออยู่”

“อันนี้พูดเล่นหรือว่าประชด...คือแยกไม่ออกน่ะ”

“ก็ไม่รู้จะตอบยังไง จริงๆแล้วนายก็เห็นอยู่ว่าเพชรนอนไม่หลับ”

“ช่วงนี้ฉันคงจะดวงตกจริงๆ พูดอะไรก็ไม่ค่อยเข้าหูเธอ”

“ไม่หรอกค่ะ เพชรไม่ได้อะไรเลยจริงๆ”

“เกิดเรื่องแบบนี้ก็ดีนะ ได้มานอนรวมกันเหมือนเด็กๆ กลัวผี”

“ซึ่งมันก็น่ากลัวจริงๆแหละ”

“บางทีฉันก็ไม่อยากให้เรื่องนี้มันจบลงเลยนะ ฉันกลัวว่าจะไม่ได้เจอเธออีก” ณดลพูดพลางสังเกตเห็นอาทิตย์กับมาริสายุกยิก แน่ใจว่าสองคนแอบฟัง “จริงๆ

ฉันอยากจะพูดอะไรมากกว่านี้นะ แต่กลัวมีคนอ้วกแตก”

“ดีแล้วล่ะค่ะ”

“เธอว่าเราจะมีทางช่วยให้ปัทมากลับมาเหมือนเดิมมั้ย”

“เพชรจะพยายามเอาใจช่วยนายนะคะ”

“ไม่สิ ไม่ใช่ช่วยฉัน หมายถึงช่วยปัทมา”

“ค่ะ” เพชรตอบงอนๆแล้วล้มตัวลงนอนน้ำตาริน

“ฉันคงดวงตกจริงๆ” ณดลบ่นด้วยความน้อยใจ นอนตะแคงหันหน้าไปคนละทาง อาทิตย์กับมาริสาที่แกล้งหลับถึงกับลอบถอนใจ ผิดหวังที่สองคนนั้นยังไม่เข้าใจกันเสียที

เช้าขึ้นมีข่าวร้ายให้พวกณดลกลุ้มหนักยิ่งขึ้นอีก...

ข่าวชายหนุ่มตายคารถในสภาพเดียวกับนันทาทำให้พวกเขาเชื่อว่าเป็นฝีมือปัทมาอย่างแน่นอน

“คนที่ไปเจอนี่ก็นะ ยังอุตส่าห์ถ่ายคลิปก่อนโทร.หาตำรวจ”

“จะมีกี่คนที่ฆ่าคนแล้วควักลูกตาข้างเดียวกันทุกครั้ง”

“นางพยายามจะทำอะไร ไม่เข้าใจ นี่มันสุ่มฆ่าแบบไม่มีข้อมูลเลย”

“มันมีนะ เพียงแค่เรายังไม่รู้เท่านั้น”

“เราต้องตามหาปัทมา เราจะนั่งรออย่างเดียวไม่ได้ พวกเราเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด”

“ใช่...ตอนนี้เหมือนมีแมวบ้าเพ่นพ่านอยู่ข้างนอก”

“แมวบ้าที่เป็นผลพวงมาจากเพชรเม็ดนั้น”

“แล้วเราจะไปตามหาปัทมาได้ที่ไหน”

ทุกคนยังมืดมนไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหน จังหวะนี้เองตำรวจเข้ามาถามหาประพจน์ ณดลตกใจลุกพรวด ถามทันทีว่า

“มีเรื่องอะไรเหรอครับ”

ooooooo

 ตำรวจเชิญประพจน์ไปสอบปากคำที่โรงพัก เนื่องจากการเสียชีวิตของชายเคราะห์ร้ายเมื่อคืนมีลักษณะคล้ายคลึงกับเหตุที่เกิดในบ้านของประพจน์ รวมทั้งการตายของนันทาที่เพิ่งผ่านไปหมาดๆ

ณดลกับเพชรตามมานั่งกระวนกระวายอยู่นอกห้องสอบสวนด้วยความเป็นห่วงประพจน์ แต่แล้วเพชรลุกขึ้นเหมือนนึกอะไรได้ ณดลอยากรู้ว่าจะไปไหน เธอตอบสั้นๆว่าแกะรอย พลางมองหน้าเขาเหมือนจะถามว่าสนใจไหม?


ครู่ต่อมา เพชรกับณดลเดินไปทางลานจอดรถหลังโรงพัก เพชรบอกว่าตนได้ยินตำรวจคุยกันว่ารถของคนตายโดนลากมาไว้ที่นี่ ณดลนึกรู้ว่าเพชรจะทำอะไรจึงเตือนว่ามันผิดกฎหมาย

งั้นนายไปรอเพชรที่รถ เดี๋ยวถ้าเพชรได้เบาะแสอะไรบ้างจะไปบอกนาย”

“ฉันปล่อยให้เธอทำแบบนั้นไม่ได้...เธอนั่นแหละไปรอที่รถ เดี๋ยวฉันไปดูเองว่าพอจะมีอะไรคืบหน้าได้มั่ง”

“นายแกะรอยสู้เพชรไม่ได้หรอก”

“แต่นี่มันในเมือง ไม่ใช่ในป่า”

“งั้นก็แล้วแต่นาย...ตำรวจมา!”

เพชรแกล้งหลอกณดลให้เผลอ แล้วเธอก็เดินจ้ำไปทางลานเก็บซากหลักฐานที่ตำรวจตรวจยึดมา ณดลจะอ้าปากเรียกแต่กลัวผิดสังเกตให้คนสนใจมอง จึง

เดินตามไปเงียบๆ แล้วสองคนก็เห็นขนแมวจำนวนมากในรถคันนั้น ยิ่งตอกย้ำความเชื่อว่าเป็นฝีมือปัทมา แต่สงสัยกันว่าทำไมขนแมวถึงเยอะนัก

หลังจากวิเคราะห์กันแล้วก็ได้ข้อสรุปว่าช่วงที่แมวเป็นสัดขนจะร่วงมากเป็นพิเศษ ปัทมาที่อยู่ใต้อำนาจเพชรเม็ดนั้นบัดนี้ไม่ต่างจากปิศาจแมว เธอกำลังต้องการปลุกวิญญาณพชรมนตราให้กลับคืนมามีอำนาจอีกครั้ง จึงต้องการผสมพันธุ์เพื่อทำพิธีเกิดใหม่ให้พชรมนตรา แต่เพราะชายเคราะห์ร้ายร่างกายไม่สมบูรณ์ปัทมาเลยไม่ยอมผสมพันธุ์ด้วย

ณดลกับเพชรปะติดปะต่อเรื่องราวได้อย่างนั้นและค่อนข้างมั่นใจ เมื่อณดลโทร.เล่าให้อาทิตย์ฟัง ปรากฏว่าเขาคล้อยตามแล้วรุกเร่งว่าเราต้องหาทางหยุดยั้งและช่วยปัทมาให้กลับมาเหมือนเดิมโดยเร็วที่สุด

แต่แล้วไม่ทันที่พวกณดลจะเป็นฝ่ายออกตามหา ปัทมากลับมาปรากฏตัวที่ห้องพักมาริสาแล้วจับเธอไปหมายล่อหลอกให้ณดลไปช่วยเพื่อจะหาทางทำพิธี

เกิดใหม่ให้พชรมนตรา อาทิตย์มาเห็นสภาพห้องมาริสาเปิดทิ้งค้างเอาไว้ข้าวของข้างในกระจัดกระจายและมีขนแมวเกลื่อนกลาด ก็นึกรู้ว่าต้องเกิดเหตุร้ายกับเธอแล้วแน่ๆ

ooooooo

หลังจากไปพบตำรวจมาประพจน์กลับเข้าบ้านในสภาพอิดโรยท้อแท้ เขาหันมาบอกณดลที่เดินตามหลังมากับเพชรว่า

“พ่อขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะ พ่อไม่ไหวแล้วจริงๆ”

“คุณพ่อใจเย็นๆนะครับ ตำรวจเขาก็ไม่ได้ปรักปรำอะไร แค่เรียกไปสอบเพราะรูปคดีมันคล้ายคลึงกัน”

“มันยังไม่จบแค่นี้หรอก จนกว่าพ่อจะไม่เหลืออะไรเลยนั่นแหละ”

“คุณท่านคะ อะไรที่คุณท่านเคยทำไว้ก็ตาม เพชรคิดว่าคุณท่านก็ได้ชดใช้มันจนหมดไปแล้วกับความทุกข์ทรมานตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา”

“ไม่หรอก ฉันยังชดใช้ไม่หมดจนกว่าลูกสาวของอมรจะอโหสิกรรมให้ฉัน”

เพชรอึกอักอยากจะพูดความจริง ณดลมองออกจึงกระตุ้นว่า

“เธอคิดว่าลูกสาวด็อกเตอร์อมรจะอภัยให้กับ

ผิดบาปที่พ่อฉันทำลงไปมั้ย”


เพชรปากสั่นน้ำตารื้น ประพจน์ไม่ได้สังเกต นึกถึงอดีตและก้มมองมือตัวเอง

“มือนี้ของฉันทำอะไรกับอมรลงไป ถ้าพวกเธอรู้คงจะไม่มีใครยอมอโหสิกรรมให้ฉันหรอก”

“หนู...อโหสิกรรมให้ท่านค่ะ”

“ไม่มีประโยชน์ เธอไม่ใช่สายเลือดของอมรสักหน่อย” พูดจบประพจน์เดินจากไปอย่างอ่อนแรง เพชรทรุดตัวลงนั่งน้ำตาคลอ

“ถ้าไม่ใช่เพื่อตัวเธอก็คิดซะว่าทำเพื่อคุณพ่อ  ยอมรับกับท่านไปเถอะว่าเธอคือทายาทด็อกเตอร์อมรตัวจริง”

เพชรเหลือบมองณดลอย่างเศร้าใจ...ยังไม่ทันจะพูดอะไรอาทิตย์ก็เดินจ้ำเข้ามาด้วยท่าทีร้อนใจ

“ทำไมฉันติดต่อใครไม่ได้เลย”

“เกิดอะไรขึ้นคะคุณอาทิตย์ แล้วคุณมาริสา?”

“มือถือฉันแบตฯหมด ใจเย็นๆนะเพื่อน เกิดอะไรขึ้นกับมาริสา”

“ฉันคิดว่ามาริสาถูกปัทมาจับตัวไป”

ณดลกับเพชรตกใจมาก จากนั้นอาทิตย์นำแผ่นซีดีใส่คอมพิวเตอร์เปิดภาพจากกล้องวงจรปิดให้สองคนดู บอกว่าตนขอก๊อบปี้มาจากกล้องวงจรปิดที่คอนโดมาริสา ณดลจ้องมองทางเดินหน้าห้องจนถึงห้องมาริสาตามที่อาทิตย์ชี้บอกก็เห็นแม่บ้านใส่หมวกคลุมหน้าเข็นรถออกมา พอแม่บ้านพ้นไปอาทิตย์เดินจ้ำเข้ามาในห้อง

“นั่น...แกนี่”

“ใช่...นิดเดียว นิดเดียวแท้ๆ ฉันไปส่งมาริสาเพื่อเก็บของจะมาค้างที่นี่ แล้วเธอก็หายตัวไปก่อนหน้า

ฉันตามไปถึงห้องเขาแป๊บเดียว”

“แม่บ้านคนนั้น...” เพชรอุทาน อาทิตย์พยักหน้าบอกว่า

“ปัทมา...มาริสาคงอยู่ในรถเข็นที่เข็นออกไป”

“แล้วกล้องตัวอื่นไม่มีตามเห็นภาพอีกเลยเหรอ” ณดลถาม

“สุดท้ายคือลงไปลานจอดรถ แล้วก็ไม่มีกล้องจับภาพได้อีกเลย ทุกตัวเสียหมด”

“ทำไมแกถึงคิดว่าเป็นปัทมา”

“ขนแมว...อย่างที่แกบอก มันร่วงอยู่เต็มห้องไปหมด”

“ปัทมาอยู่ในช่วงเป็นสัดจริงๆด้วย”

 “เรามั่นใจได้อย่างนึงว่าปัทมาเหาะเหินเดินอากาศหายตัวไม่ได้อย่างที่พชรมนตราเคยร่ายมนตร์ ดังนั้นนาทีนี้ปัทมาก็แค่ครึ่งคนครึ่งแมวตัวนึงเท่านั้นเอง”

“ฉันห่วงมาริสามากกว่าว่าตอนนี้เธอจะเป็น

ยังไงมั่ง” อาทิตย์ร้อนรนกระวนกระวายจนนั่งไม่ติด

ooooooo

ปัทมาจับมาริสาไปไม่ทันข้ามคืนก็บังคับให้ติดต่อณดลมาช่วย พอมาริสาปฏิเสธก็โดนปัทมาทำร้ายร่างกายแล้วยังข่มขู่จะควักลูกตา

มาริสาอับจนหนทางจำเป็นต้องติดต่อณดล แต่ณดลไม่บอกต่อให้ใครรู้เพราะกลัวทั้งเพชรและอาทิตย์จะเป็นอันตรายตามคำขู่ของปัทมาที่จะทำร้ายเพชร

เป็นรายต่อไป เขาต้องไปพบเธอเพียงคนเดียวเพื่อช่วยมาริสากลับมาให้ได้

แต่ขณะที่ณดลกำลังจะออกจากบ้าน เพชรออกมาเห็นจึงเกิดการซักถาม ณดลตอบเลี่ยงและถามหาอาทิตย์ เพชรบอกว่าตนเพิ่งให้กินยานอนหลับจะได้พักผ่อนเต็มที่


“งั้นเธอก็ไปพักผ่อนเถอะ”

“นายก็ควรพักเหมือนกันนะ”

“ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่เป็นไร” ณดลเผลอเสียงดังจนเพชรผิดสังเกต

“นาย...นายไม่ปกติ เพชรปล่อยนายไว้คนเดียวไม่ได้แน่ๆ แม้ว่านายจะไม่อยากเห็นหน้าเพชรเวลานี้ก็ตาม”

ณดลกำลังรีบแต่ไม่รู้จะทำยังไงให้เพชรเลิกตอแย สุดท้ายตัดสินใจตบหน้าเพชรแล้วผลักไสไม่ไยดี

“ก็รู้อยู่แล้วฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ เลิกตามฉันซะที ไปให้พ้นๆหน้าฉันซะที จะไปไหนก็ไปสิ ฉันเบื่อเธอจะตายอยู่แล้ว”

“นาย...เพชรคิดมาตลอดว่าเพชรอาจจะเข้าใจนายผิดไป”

“เธอเข้าใจทุกอย่างถูกแล้ว”

“นายไม่ได้รักเพชรเลย...”

“อะไรทำให้เธอคิดว่าฉันจะรักเธอได้”

“นายบอกเพชรมาคำเดียวชัดๆ ถ้านายรักปัทมา อยากแต่งงานอยากอยู่กินกับปัทมา เพชรจะไม่ตามนายไปไหนอีกเลย”

“อย่าตามฉัน จริงๆแล้วฉันรักปัทมา...ได้ยินมั้ยฉันรักปัทมา”

เพชรเจ็บปวดสะเทือนใจน้ำตานองหน้า ณดลเองก็กลั้นน้ำตาแทบไม่ไหว ก้มมองข้อความในโทรศัพท์มือถือที่ปัทมาแชร์โลเกชันมาแล้วตัดใจเดินออกไปที่รถ ส่วนเพชรหันกลับเข้าบ้านแต่ยังแอบมองท่าทีของเขา

ณดลหันรีหันขวางแล้วทุบหลังคารถปังๆอย่างอัดอั้น เพชรยิ่งสะอื้นหนักเข้าใจว่าเขาไม่พอใจเธอจริงๆ เมื่อณดลขับรถออกไปทั้งน้ำตา อาทิตย์งัวเงียออกมาถามเพชรว่าเป็นอะไร ใครทำอะไรให้ร้องไห้

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร”

“แล้วนี่เจ้าดลมันไปไหน”

“ไม่รู้ เขาไม่อยากให้เพชรยุ่งกับเขา เขาเกลียดเพชร ไม่อยากเจอหน้าเพชร” เพชรพูดระรัวแล้วร้องไห้โฮโผกอดอาทิตย์แน่น

“บ้า...เป็นไปไม่ได้ นี่มันไปไหนเนี่ย”

“ไปไหนก็ได้ที่ไม่มีเพชรอยู่ตรงนั้น”

“ไม่ใช่ ไม่จริง ไม่ใช่ณดลแน่ๆ มันอยู่ไหน”

“ขับรถออกไปแล้ว”

อาทิตย์เดินเซไปที่รถตัวเอง เพชรตามประกบด้วยความเป็นห่วงเพราะเขากินยานอนหลับเข้าไป

“ณดลมันไม่ใช่คนแบบนั้นแน่ๆ”

“เพชรได้ยินเต็มสองหู นายเกลียดเพชรแล้ว นายเกลียดเพชรจริงๆ”

อาทิตย์เพิ่งเห็นชัดๆว่าแก้มเพชรมีรอยแดงๆ

“นี่เจ้าดลมันตบหน้าเธอเหรอ”

เพชรนิ่งไม่ตอบ เม้มปากสั่นระริก อาทิตย์ตะลึงคาดไม่ถึงก่อนจะโวยวาย

“ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ มันโคตรจะไม่ใช่ณดลเลยที่ทำแบบนี้”

อาทิตย์หันหน้าหันหลัง แล้วก็เห็นโทรศัพท์มือถือณดลหล่นอยู่แถวนั้น หยิบมันขึ้นมาไล่กดดูก็พบข้อความต่างๆที่ปัทมาส่งมา เท่านั้นเองทุกอย่างก็กระจ่าง แล้วส่งมือถือให้เพชรรับไปอ่านด้วยตัวเอง

เพชรน้ำตาร่วงพรูกับความจริงที่รู้เห็นนั้น เข้าใจความห่วงใยของณดลที่มีให้ตนมากเหลือเกิน อาทิตย์ไม่รอช้าเปิดรถขึ้นไปนั่ง เพชรถามเขาว่าจะขับรถไหวหรือ


“ต่อให้ฉันต้องคลานไป ใครก็อย่าคิดมาห้าม เธอกลับไปรอในบ้านก่อน...อาจไม่มีใครได้กลับมาอีก”

“คุณอาทิตย์ ถ้าต้องตาย...เพชรจะตายไปพร้อมกับนาย” พูดจบเพชรก็ขึ้นรถไปกับอาทิตย์

ooooooo

อาทิตย์กับเพชรตามไปช่วยณดลกับมาริสาทันเวลา ทุกคนช่วยกันขัดขวางปัทมาและทำลายพิธีเกิดใหม่ของพชรมนตราไปพร้อมปัทมาที่พลาดท่ากระเด็นเข้าไปในกองเพลิง

เพชรสีชมพูหรือพชรมนตราสลายไปกับกองเพลิงที่ลุกโชติช่วง ปัทมาร้องครวญครางโหยหวนเป็นเสียงแมวดังระงม...

หลายวันถัดมา ณดล อาทิตย์ เพชร และมาริสามาพร้อมหน้ากันที่คฤหาสน์ศุภมิตร ประพจน์คาดไม่ถึงกับความจริงที่พยายามค้นหามาตลอดยี่สิบปี ว่าที่แท้เพชรก็คืออัญชลีลูกสาวของอมรเพื่อนรัก

“เธอเองเหรอคือลูกของด็อกเตอร์อมร...” เพชรพยักหน้าแทนคำตอบ ประพจน์ถามเสียงสะท้านว่า “เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันทำอะไรกับพ่อเธอลงไป”

“ท่านไม่ได้ทำค่ะ เป็นเพราะเพชรเม็ดนั้นต่างหาก”

“เราทุกคนตกเป็นทาสของความโลภครับคุณพ่อ”

“ฉันทำผิดนะ ฉันขอชดใช้ทุกอย่างให้กับเธอ”

ณดลมองเพชรก่อนหันไปพูดกับประพจน์  “แล้วที่ผมบอกคุณพ่อว่าจะแต่งงานกับลูกสาวด็อกเตอร์อมร...”

“ก็วันนั้นฉันได้ยินแบบนั้นนี่” เพชรพูดอ้อมแอ้ม

“แล้วก็ไม่ฟังให้จบ” อาทิตย์แซวยิ้มๆ

“ที่แกบอกจะแต่งงานกับเขาน่ะ ถามเจ้าตัวเขาหรือยัง”

“มองตาก็รู้ใจแล้วครับพ่อ”

ประพจน์ยิ้มแย้มมีความสุขไม่น้อยกว่าลูกชาย มาริสาฟังคนโน้นคนนี้มาตลอด เหมือนนึกอะไรได้ถามว่า

“สงสัยอย่างเดียว แล้วเพชรเม็ดนั้นหายไปไหน ที่ถูกปัทมากลืนเข้าไปน่ะ”

“น่าจะเป็นอำนาจของช้องหมูป่าลงไปทำลาย เลยสลายไปกับเปลวไฟ”

“เสียดายรึไง” อาทิตย์ถาม

“ก็ไม่รู้สิ เผื่อจะมีใครมาใช้หมั้น”

“โอ๊ย...ผูกข้อมือก็พอมั้ง” อาทิตย์ร้องเสียงหลง

เล่นเอาณดลกับเพชรอดหัวเราะขำไม่ได้

เมื่ออยู่กันสองคน ณดลสวมกอดเพชรด้วยความรัก เพชรเขินอายเหลียวซ้ายแลขวากลัวคนเห็น

“นาย...อายเขา”

“นายอะไรล่ะ ต้องเรียกว่าแฟนสิ”

“คนรักกันเขาไม่ตบหน้ากันหรอก”

“วันนั้นฉันเหมือนเอามีดกรีดหัวใจตัวเอง เธอรู้ไหม”

“เพชรอ่านข้อความในโทรศัพท์นาย ถึงรู้ว่านายห่วงเพชรแค่ไหน”

“ฉันห่วงเธอยิ่งกว่าตัวฉันเองอีกนะ รู้รึเปล่า”

“รู้สิ ถ้าไม่รู้เพชรจะให้นายกอดเพชรแบบนี้เหรอ”

“เพชร...อย่าทิ้งฉันไปไหนเลยนะ อยู่ด้วยกันที่นี่แหละ”

เพชรแกล้งเล่นตัวไม่ตอบ ณดลเลยเร่งเร้า

“ว่ายังไง แต่งงานกับฉันนะ”

เพชรยิ้มรับแทนคำตอบ ณดลกระชับอ้อมกอดพร้อมหอมเธอหนึ่งฟอดด้วยความดีใจ

ooooooo

-อวสาน-


ละครพชรมนตรา ตอนที่ 17(ตอนจบ) อ่านพชรมนตรา ติดตามพชรมนตรา ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร 23 มี.ค. 2562 09:40 2019-03-23T02:41:29+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ