ข่าว

วิดีโอ



พชรมนตรา

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-ลึกลับ-แฟนตาซี

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: พิง ลำพระเพลิง

กำกับการแสดงโดย: นุ-อนุวัฒน์ ถนอมรอด

ผลิตโดย: บริษัท กันตนา มูฟวี่ ทาวน์ (2002) จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร

ความจริงณดลไม่เชื่อว่าคนอย่างเพชรจะวางยาพ่อของเขา แต่ที่ต้องดุด่าแล้วพาออกจากบ้านเพราะไม่ต้องการให้เรื่องลุกลามบานปลายจนคนอื่นต้องพาเพชรไป

ณดลพาเพชรไปฝากไว้กับอาทิตย์ที่คอนโดฯ โดยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เพื่อนฟัง ซึ่งอาทิตย์ก็เชื่อเช่นเดียวกันว่าเพชรไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่ แต่ทั้งคู่ไม่ได้พูดให้เพชรรู้

ฝ่ายนันทาที่เชื่อไปตามคำพูดปัทมาว่าเพชรวางยาประพจน์ เธอกำลังบ่นกับพี่ชายขณะอยู่ด้วยกันตรงหน้าตู้เซฟที่เปิดกว้างว่างเปล่า

“เป็นไงบ้างล่ะ นันบอกตั้งแต่แรกแล้วว่ามันไว้ใจไม่ได้ นี่ดีนะไม่ถูกมันฆ่าตายไปซะก่อน”

“ห่วงพี่หรือห่วงอะไรกันแน่”

“ถามอะไรแบบนี้พี่พจน์...ว่าแต่พี่เอาของในเซฟไปไว้ที่ไหนหมดล่ะ พวกเพชรนั่น”

“จะรู้ไปทำไม”

“แล้วพี่ทำไมต้องปิดบังด้วยล่ะ ก็รู้ๆกันอยู่แล้วว่าเพชรนั่นอยู่กับพี่”

“พี่เอาไปเก็บไว้ในที่ที่ปลอดภัยแล้ว บางทีอาจจะส่งคืนให้ทางเจ้าหน้าที่”

“เหอะ! ส่งคืน นันคงเชื่อหรอกนะ...ว่าไง ตกลงเอาไปไว้ที่ไหน” นันทาเซ้าซี้ไม่เลิก แล้วต้องผงะตกใจกับแววตาวาบวับของพี่ชายแต่ก็ยังไม่วายปากดี “มีความลับนัก เป็นอะไรอย่ามาเดือดร้อนฉันก็แล้วกัน”

นันทากระแทกปิดตู้เซฟอย่างแรงจนเทวรูปที่วางอยู่ข้างบนสะเทือนหล่นลงมา แล้วเธอก็ลนลานออกจากห้องด้วยความหวาดกลัว ทิ้งให้ประพจน์นั่งจ้องเทวรูปนั้นดวงตาแดงฉานครู่หนึ่งก่อนที่มันจะลอยกลับไปอยู่ที่เดิม

จันทำตามที่วีระสั่งให้คอยจับตาดูนันทาไว้ เมื่อเห็นเธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงมาก็ลอยหน้าลอยตาเข้าไปทักด้วยท่าทียียวนกวนประสาท “เป็นอะไรคะคุณนัน ตกใจอะไรเหรอคะ เอ๊ะ หรือเพิ่งส่องกระจกมา”

“นังจัน! มันชักจะมากไปแล้วนะ”

“จันแซวเล่นน่ะค่ะ ว่าแต่ไปดูคุณอามาเหรอคะ แล้วคุณอาเป็นยังไงบ้าง จันเป็นห่วงมากมายเลยค่ะ”

“ตอแหล” นันทาพึมพำเสียงแผ่ว แต่หาได้รอดหู รอดตาจัน

“คุณนันคงคิดว่าจันตอแหลสินะคะ จันรู้ จันเรียนมา...โธ่คุณอา จันบอกตั้งแต่ทีแรกแล้วว่าอย่าไปไว้ใจพวกบ้านป่าเมืองเถื่อนคุณอาก็ไม่ยอมเชื่อ แล้วเป็นไง เกือบตายโหงแน่ะ”

“นี่ปากหล่อนเหรอเนี่ย”

“ขอโทษค่ะ จันก็แค่พูดตามความจริง แล้วนี่คุณนันขึ้นไปสอดส่องได้เรื่องได้ราวมาว่าไงบ้างคะ คุณอาย้ายสมบัติไปไว้ที่ไหนเหรอ”

“แกหมายถึงอะไร”

“แหม...คุณนันอย่าแกล้งโง่ไปหน่อยเลยค่ะ ตู้เซฟว่างเปล่าซะขนาดนั้น คุณอาต้องย้ายที่เก็บของมีค่าชัวร์ ใช่เพชรนั่นหรือเปล่าคะ”

“อย่าสาระแนให้มาก เป็นแค่คนอาศัย เรื่องอะไรที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองก็อย่าสะเออะ” นันทาชี้หน้าขู่แล้วเดินหนี

“กลัวคนอื่นจะแย่งล่ะสิอีแก่ ไอ้ทนายแก่นั่นก็จริงๆ เล้ย  ไหนว่าให้คอยตามมันแล้วจะได้เรื่อง ไม่เห็นจะได้อะไรเลย” จันพาลบ่นไปถึงวีระด้วย...

หลังจากเอาเพชรไปฝากอาทิตย์ไว้...กว่าณดลจะกลับเข้าบ้านก็มืดค่ำ เขาจะเอาอาหารที่ประพจน์กินไปส่งตรวจแต่มันถูกเก็บล้างหมดแล้ว ซึ่งปัทมาจงใจทำลายหลักฐานแต่อ้างว่า

“แย่จังค่ะ ปัทก็จะเข้ามาเก็บเหมือนกัน แต่สงสัยพี่ชุ่มจะลืม เอาล้างหมดเลย อุตส่าห์กำชับไว้แล้วเชียว”

“งั้นตอนนี้ก็ไม่มีหลักฐานเหลือเลยสิครับ”

“ขอโทษด้วยนะคะ ปัทน่าจะรอบคอบกว่านี้”

“เอาเถอะครับ ทำไงได้ คุณพ่อเองก็ไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย ว่าแต่คุณพ่อจะไม่เป็นอะไรจริงๆใช่ไหมครับ”

“ไม่หรอกค่ะ แต่ยังไงเดี๋ยวปัทจะพาท่านไปตรวจอีกที คุณดลไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ยังไงปัทก็ไม่ยอมให้คุณอาเป็นอะไรไปหรอกค่ะ”

“ขอบคุณมากครับ” ณดลยิ้มให้ แต่ยังแอบสงสัยในท่าทีของปัทมา

ooooooo

กลางดึกคืนนั้น แช่มเห็นประพจน์อยู่ในห้องทำงาน แต่ไม่ทันจะทักก็ต้องวิ่งหนีกลับห้องนอนคลุมโปงเนื้อตัวสั่น เพราะประพจน์ตาโปนทะลักออกนอกเบ้าน่ากลัวมาก

ส่วนณดลที่เจอเรื่องปวดหัวมาทั้งวัน เขานอนหลับฝันเห็นผู้หญิงผมยาวอุ้มแมว ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนแต่คือเพชรที่เป็นผู้หญิงเต็มตัว ผมยาวดำขลับ หน้าตาสะสวย

ทางด้านเพชรที่อยู่กับอาทิตย์ซึ่งรู้ความลับนี้แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องปิดบังซ่อนเร้น เมื่ออาทิตย์ได้เห็นเพชรปล่อยผมยาวสลวยก็อดชมไม่ได้ว่าสวย แต่คงไม่จีบเพราะไม่อยากแย่งเพื่อน เพชรฟังแล้วหน้าสลด ขอร้องเขาอย่าพูดในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แต่อาทิตย์ไม่คิดอย่างนั้นและอยากให้เพชรเผยตัวตนสักที...

เช้ามืดแช่มตื่นนอนเพื่อมาเตรียมอาหารไว้ใส่บาตร แต่เขาต้องมาพบจุดจบอย่างน่าสยดสยองเพียงเพราะเมื่อคืนบังเอิญเห็นวิญญาณเทวีครอบงำประพจน์

แช่มโดนวิญญาณเทวีในคราบประพจน์ฆ่าตายโดยที่ไม่มีใครรู้เห็น ทุกคนยังใช้ชีวิตกันตามปกติ มีแต่ชุ่มคนเดียวที่บ่นแล้วบ่นอีกว่าแช่มหายหัวไปไหนไม่มาช่วยทำงาน

เมื่อณดลเห็นชุ่มมือระวิงในครัวคนเดียวก็ไม่อยากให้วุ่นวาย ขอแค่กาแฟแก้วเดียวพอ ปัทมาอยากเอาใจณดลจึงอาสาจัดอาหารให้ ระหว่างนี้ถามเขาว่าเมื่อวาน

พาเพชรไปที่ไหน ณดลโกหกว่าไปฝากไว้บ้านญาติห่างๆ ปัทมาไม่เชื่อแต่ไม่ซักต่อให้เป็นพิรุธ แกล้งบ่นสงสารผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างเพชรคงลำบากแย่

“ทำไงได้...เอ๊ะ คุณปัทว่าอะไรนะครับ ใครผู้หญิงตัวคนเดียวครับ”

“อ๋อ สงสัยปัทจะพูดผิดน่ะค่ะ เพชรหน้าหวาน ปัทเลยจำว่าเขาเป็นผู้หญิงทุกที”

“ถ้าเป็นจริงๆก็ดีน่ะสิครับ” ณดลพูดพึมพำ...

ปัทมาปรายตาแอบมอง สงสัยว่าเขายังไม่รู้จริงหรือ?

กินอาหารเสร็จณดลแวะไปดูพ่อในห้องนอน อยากให้ปัทมาพาเขาไปตรวจร่างกาย แต่ประพจน์ไม่ยอมอ้างว่าไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ แล้วโบกมือไล่ลูกชายไปทำงานโดยไม่รู้ว่าเล็บตัวเองมีคราบสีน้ำตาลคล้ำคล้ายรอยเลือดชวนให้ณดลสงสัย

เมื่อเข้าบริษัทแล้วเจออาทิตย์ ณดลถามถึงเพชรด้วยความเป็นห่วง แต่อาทิตย์บอกเรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้เพชรที่จัดส่งให้ลูกค้ามีของปลอมปะปน และฝ่ายบัญชีก็พบความผิดปกติของตัวเลขทั้งที่ก่อนจะปิดงบพนักงานก็ตรวจสอบแล้ว

ณดลเรียกพนักงานที่รับผิดชอบมาสอบถามก่อนจะบอกว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เสียหายเป็นล้านๆขนาดนี้ตนคงต้องเรียกตำรวจ

“โธ่คุณดลครับ ขอร้องล่ะครับ ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ วันนั้นก่อนจะส่งลูกค้าก็มีคนคุมอีกตั้งหลายคน  คุณนันทาเองก็อยู่ด้วยนะครับ”

“ดิฉันก็เหมือนกันค่ะ เอกสารและยอดต่างๆก็เป็นไปตามที่คุณนันทาให้มานะคะ”

ณดลมองหน้าอาทิตย์ ต่างคนต่างพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง

“งั้นเดี๋ยวผมขอตรวจสอบอีกที คุณสองคนออกไปทำงานก่อน”

หลังจากพนักงานสองคนออกไปแล้ว อาทิตย์บอกณดลว่าตนไม่มีความเห็นเรื่องนี้ เขาต้องไปไล่เบี้ยกับอาของเขาเอง

“อะไรวะ ทำงานด้วยกันก็ต้องช่วยกันสิ เรื่องของบริษัท ไม่เกี่ยวกับครอบครัวโว้ย”

อาทิตย์จะเถียงแต่โทรศัพท์ดังขึ้นซะก่อน...มาริสาโทร.มาถามอาทิตย์ว่าณดลพาเพชรไปที่ไหน ณดลได้ยินรีบส่งซิกเพื่อนรักห้ามบอกเพราะเขาไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น แต่นึกๆก็เอะใจว่าทำไมมาริสามีเบอร์โทร.อาทิตย์ด้วย

“ก็วันนั้นที่ฉันไปส่งเขาไง ก็เลยขอเผื่อๆไว้ แกไม่ต้องมาสนใจมากหรอก แล้วทำไมแกไม่ยอมบอก

คุณสาวะ เขาสนิทกับไอ้เพชรมันไม่ใช่เหรอ”

“ก็อย่างที่บอกไง ตอนนี้ฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นแหละ เออ แล้วไอ้เพชรน่ะมันโอเคไหม เมื่อคืนมันร้องไห้

หรือเปล่า แล้วเมื่อเช้าแกให้ตังค์มันไว้กินข้าวไหม” ณดลถามรัวเป็นชุด อาทิตย์เลยพูดไม่ออกบอกไม่ถูก รู้แต่ว่าเพื่อนห่วงเพชรราวกับห่วงเมีย

ooooooo

เพชรแอบมาด้อมๆมองๆที่คฤหาสน์ศุภมิตรและได้เห็นการตายของแช่มก็ยิ่งเป็นห่วงทุกคน เพชรทำท่าจะวิ่งตามชุ่มที่กรีดร้องหลังเห็นศพแช่มแต่วิทย์ในคราบชายชราปรากฏตัวห้ามไว้

“กลับเข้าไปตอนนี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ซ้ำเราเองจะเดือดร้อนซะเองนะพ่อหนุ่ม”

“แต่ว่าคุณตาฮะ พี่แช่มเขา...”

“สายไปแล้ว วิญญาณเทวีชั่วมันจัดการเขาไปแล้ว”

“วิญญาณเทวี? แบบนี้ยิ่งน่าเป็นห่วงใหญ่”

“ตราบใดที่อีวิญญาณชั่วยังอยู่ จะต้องมีคนตายอีกแน่นอน”

“เราจะทำยังไงกันดีล่ะฮะคุณตา”

“ทำอะไรไม่ได้หรอก นอกจากจะเอาพชรมนตรากับเทวรูปไปคืนที่ถ้ำนั้นแล้วประกอบพิธีสะกดมันไว้เหมือนเดิม”

“คุณตาเป็นใครกันแน่ฮะ”

“ฉันเป็นคนที่อยากจะมาโปรดสัตว์เท่านั้นเอง”

“เพชรกับคุณดลพยายามแล้วนะฮะ แต่ทุกครั้งจะต้องเกิดเรื่องขึ้นทุกที”

“เผชิญหน้ากับมันสิ เราคนเดียวเท่านั้นที่จะทำได้” วิทย์บีบไหล่เพชรอย่างแรงจนเพชรขนลุกซู่หนาวยะเยือกไปทั้งตัว...

ณดลทราบข่าวแช่มตายก็รีบกลับมาที่บ้านพร้อมอาทิตย์ จากสภาพศพที่คล้ายตอนเณรตายทำให้ณดลเชื่อว่าเป็นฝีมือวิญญาณเทวี นั่นแสดงว่ามันเป็นวิญญาณชั่ว ณดลต้องการนำเพชรสีชมพูไปคืนแต่ถามเท่าไหร่ประพจน์ก็ไม่ยอมบอกว่ามันอยู่ที่ไหน อาทิตย์เองก็อ่อนใจ และไม่เข้าใจว่าประพจน์เป็นอะไรกันแน่

“ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าไม่ใช่ท่านแล้วว่ะตอนนี้ มันมีอะไรแปลกๆตั้งแต่หลังจากงานนิทรรศการนั่น”

“หรือว่าคุณอาจะโดนสิง...ถ้าอย่างนั้นเราต้องรีบหาเพชรให้เจอเลยนะเว้ย”

“จะหาที่ไหนล่ะ คุณพ่อเล่นไม่พูดอะไรเลย ทำบ่ายเบี่ยงตลอด”

อาทิตย์เหลือบเห็นปัทมากำลังเดินมา จึงส่งซิกเตือนณดลให้หยุดพูด

“ขอโทษนะคะ อย่าหาว่าปัทเสียมารยาทเลย มีอะไรที่ปัทพอจะช่วยได้บ้างไหมคะ”

“ไม่มีอะไรหรอกครับคุณปัท”

“อย่าปิดเลยค่ะ ตั้งแต่ปัทมาอยู่ที่นี่ก็มีเรื่องแปลกเกิดขึ้นมากมาย ทั้งหมดมันเป็นเพราะเพชรที่พูดถึงกันใช่ไหมคะ” ณดลกับอาทิตย์ลังเลไม่แน่ใจว่าจะเล่าดีหรือไม่ “ไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไรค่ะ แต่ปัทเดาว่าพวกคุณต้องรีบหาเพชรเม็ดนั้นให้เจอ ยังไงปัทจะลองถามจากคุณอาให้ได้ค่ะ”

ปัทมาพูดแล้วหันหลังกลับ ณดลคว้ามือเธอไว้ “ขอโทษนะครับคุณปัท ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอะไรหรอก แต่พอดีเรื่องนี้มันเป็นเรื่องภายในครอบครัวน่ะครับ”

“เข้าใจค่ะ ปัทมันคนนอก แต่กับเพชรนี่คุณดลคงถือว่าเป็นคนในสินะคะ เพชรถึงได้รู้เรื่องทุกอย่าง”

ณดลทำท่าจะอธิบายแต่ปัทมาเดินก้มหน้าก้มตาจากไปด้วยความน้อยใจ อาทิตย์เลยว่านี่แหละพิษรักแรงหึง

 “หึงบ้าอะไรวะ ฉันไม่ได้อะไรกับเขาสักหน่อย...แกเองก็เหอะ กับคุณสาล่ะว่าไง”

“พูดแล้วนึกขึ้นได้ เดี๋ยวเขาต้องมาถามเรื่องไอ้เพชรแน่เลย รีบไปกันดีกว่า” อาทิตย์พูดแล้วรีบวิ่งไปที่รถ

“อ้าวเฮ้ย! ทิ้งกันแบบนี้เลยเหรอวะ...งั้นฝากดูไอ้เพชรมันด้วยนะเว้ย” ณดลตะโกนตามหลังอาทิตย์โดยไม่เห็นปัทมายืนมองด้วยความอิจฉาและเจ็บใจ

ooooooo

เพชรกลับถึงคอนโดทีหลังอาทิตย์เลยโดนคาดคั้นอย่างหนักจนต้องพูดความจริงว่ากลับไปที่คฤหาสน์ศุภมิตรมาและรู้เรื่องแช่มตาย ทำให้อยากกลับไปค้นหาเพชรอาถรรพณ์นั่นให้เจอเพื่อจะได้ไม่ต้องมีคนตายอีก

อาทิตย์ไม่ยอมเพราะณดลสั่งนักสั่งหนาไม่ให้เพชรกลับไปที่นั่นอีก พอดีณดลโทร.หาอาทิตย์ ก็เลยกำราบเพชรยกใหญ่จนเกิดอาการน้อยใจเดินหนีเข้าห้องนอน

ส่วนมาริสาก็เริ่มกลัวเพราะมีคนตายและเกิดเรื่องลึกลับขึ้นมากมายจึงไม่อยากอยู่คฤหาสน์ศุภมิตรแล้ว แต่นันทาไม่ยอมเพราะยังไม่บรรลุเป้าหมาย

ค่ำนี้ปัทมาเห็นประพจน์เดินถือไม้เท้าเข้าไปที่ห้องทำงาน เธอค่อยๆย่องตามเข้าไปกระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงบ่นพึมพำดังออกมา

“ตายไปให้หมด...ตายไปให้หมด พชรมนตราจะได้เป็นของฉันคนเดียว”

ปัทมาเริ่มจับทางอะไรบางอย่างได้ จู่ๆมาริสาโผล่มาคาดคั้นจับผิด แต่โดนปัทมาล็อกคอลากออกไปหลังบ้านแล้วเกิดการต่อสู้กันเพราะมาริสาโกรธมากจะเอาคืนอีกฝ่ายให้ได้ ทว่าสุดท้ายก็พ่ายแพ้โดนปัทมาซัดเลือดกบปากและจับกดนั่งกับพื้นอย่างหมดสภาพ

“คิดว่าจะทำฉันได้เหมือนทุกครั้งเหรอ เธอทำอะไรฉันไม่ได้หรอก นอกจากจะเจ็บตัวฟรีแล้ว ดีไม่ดีอาจจะได้เข้าไปอยู่ในคุกอีก”

“เธอพูดอะไรของเธอ”

“ไอ้นี่ไงล่ะ” ปัทมาหยิบขวดยาออกมา มาริสาหน้าเสียทันที “วางยาคุณลุงจนเกือบตาย เหตุผลแค่นี้ก็เอาเธอเข้าไปอยู่ในคุกได้แล้ว”

“เธอไม่มีหลักฐาน ยานี่มันอาจจะเป็นของใครก็ได้”

ปัทมาเปิดฝาขวดแล้วดม “เหล้าแห้ง เธอคงลืมไปมั้งว่าไม่ได้ใช้กับคุณอาคนเดียว แต่ใช้กับจันด้วย เธอก็รู้นี่ว่ายัยนั่นขี้เกียจแล้วก็สกปรกแค่ไหน แก้วน้ำผลไม้นั่นก็ยังอยู่ในห้องนางอยู่เลย ถ้าลองเอาไปตรวจก็จะรู้เอง”

มาริสาหน้าซีดเถียงไม่ออกเพราะวางยาจันจริงเพื่อเอาสร้อยข้อมือมา ปัทมาได้ทีเหยียดหยันว่าคนโง่มักจะทำอะไรพลาดแบบนี้

“จะเอายังไง” มาริสากระชากเสียงใส่

“ก็ไม่เอายังไงหรอก แค่เธอต้องช่วยทำอะไร

บางอย่างให้ฉัน”

“ช่วยเธองั้นเหรอ ฝันไปเถอะ”

“เธอไม่มีสิทธิ์ต่อรองนะมาริสา อ้อ แล้วก็อีกเรื่อง เธอคงรู้นะว่าฉันน่ะขุดหากำพืดเธอได้ไม่ยาก คิดให้ดีนะว่าจะเอายังไง” ปัทมายิ้มเยาะแล้วผละไป มาริสากำหมัดแน่นเจ็บใจแต่ไม่รู้จะทำยังไงดี

ooooooo

ในที่สุดมาริสาก็ต้องทำตามปัทมาเพราะกลัวคำขู่เมื่อคืน ด้วยการยอมเป็นสายไปถามเพชรเรื่องที่ซ่อนพชรมนตราถึงคอนโดอาทิตย์ ทั้งที่รู้สึกผิดต่อเพชรแต่เพื่อความอยู่รอดจึงต้องทำ

อาทิตย์ยอมให้มาริสาได้พูดคุยกับเพชรแต่ขอร้องอย่าเพิ่งพากลับเข้าบ้าน ไม่เช่นนั้นณดลต้องเล่นงานตนตายแน่

“เพชรไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แต่ก็เอาเถอะค่ะ คุณดลเขาอาจจะคิดถูก อยู่ข้างนอกอาจจะปลอดภัยกว่าก็ได้”

“ตามนั้นครับ ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ พอดีที่บริษัทมีเรื่องยุ่งๆ”

อาทิตย์ไปแล้ว เพชรอยู่กับมาริสาสองคน ตัดสินใจถามเรื่องยาที่เห็นในกระเป๋าเธอเมื่อวันก่อน

“ยา? อ๋อ วิตามินของสาเอง นี่เพชรคงไม่คิดว่าสาเป็นคนทำคุณอาใช่ไหม”

“เปล่าฮะ ค่อยโล่งใจหน่อย คิดอยู่แล้วว่าต้องไม่ใช่ฝีมือคุณสา...เพชรว่าคุณอาอาจจะไม่ได้โดนวางยาอะไรหรอกฮะ คุณปัทคงจะเดาผิดไป เพชรว่าต้องเป็นฝีมือของวิญญาณนั่น”

“วิญญาณที่อยู่ในเพชรตาแมวนั่นน่ะเหรอ”

“ใช่ฮะ เพชรถึงได้อยากกลับไปหามัน จะได้ไม่มีใครต้องเป็นอะไรไปอีก”

“แล้วรู้แล้วเหรอว่ามันอยู่ที่ไหน”

เพชรนิ่งคิด นึกถึงตอนที่เห็นประพจน์ถือหนังสือเดินหายเข้าไปในห้องทำงาน “เพชรว่าเพชรรู้แล้วนะฮะ”

ครู่ต่อมา เพชรลงมาส่งมาริสาที่รถหน้าคอนโดแล้วทำท่าอยากจะกลับไปด้วยแต่มาริสาไม่ยินยอม

“ยังไงเพชรก็อยู่ที่นี่ไปก่อนนะ อย่าเพิ่งกลับเข้าไปบ้านตอนนี้เลยนะ ฉันขอร้องอีกคน”

“โธ่คุณสา เพชรเชื่อว่าถ้าเราไม่ได้ทำผิดซะอย่าง ยังไงความจริงก็ต้องเปิดเผยออกมาสักวัน”

“อย่าดื้อสิ สาก็เป็นห่วงเพชรเหมือนกันนะ”

“เพชรก็ห่วงคุณสาฮะ อยู่ที่นั่นนอกจากนายแล้ว ก็มีคุณสาที่ดีกับเพชรที่สุด”

มาริสาหน้าสลดลง ทำท่าเหมือนจะพูดอะไร

บางอย่างแต่ก็เปลี่ยนใจ “ส่งสาแค่นี้ก็พอแล้ว เพชรขึ้นไปนอนพักเถอะ”

“แต่เพชรอยากไปด้วยจริงๆนะ”

“รอให้คุณดลตัดสินใจให้แล้วกัน สาไม่กล้ายุ่งกับเด็กเขาหรอก”

“คุณสาอ่ะ เพชรไม่ใช่เด็กของนายซะหน่อย นายเขาไม่เชื่อใจเพชรแล้ว”

“ไม่ใช่หรอก สาว่าเพราะคุณดลเป็นห่วงเพชรมากกว่า เพชรไปเถอะ”

เพชรอิดออด เดินงอนๆกลับไป มาริสารอจนเพชรลับตาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทร.หาปัทมา

“เจอแล้ว เขาบอกว่าเขารู้แล้วว่าเพชรน่าจะเก็บไว้ที่ไหน...ก็เดาเก่งนี่ จริงๆไม่ต้องให้ฉันช่วยก็ได้ แค่นี้นะ”

ต่างคนต่างวางสาย ปัทมายิ้มสมใจ ในมือถือผ้ายันต์ที่ได้จากมาริสาและมองไปทางห้องทำงานของ ประพจน์อย่างหมายมาด

ooooooo

นันทาโวยวายใหญ่โตแถมบีบน้ำตาเมื่อณดลมาถามเรื่องเพชรปลอมที่ส่งให้ลูกค้าและตัวเลขบัญชีที่ผิดปกติ ขณะที่วีระก็ช่วยเสริมเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยยืนยันว่านันทาไม่ได้โกงบริษัท

ณดลกับอาทิตย์อ่อนอกอ่อนใจจำต้องยุติการสอบถามเพราะพวกเขาเองก็ยังไม่มีหลักฐานเอาผิด

“แต่เมื่อกี้ฉันเห็นท่าทางของอาแกกับคุณวีระแล้วมันก็ตงิดๆยังไงไม่รู้ว่ะ”

“สงสัยคืนนี้ได้ตรวจงานกันยาวแน่ ว่าจะแวบไปดูไอ้เพชรมันหน่อย สงสัยไม่ได้ไปอีกแล้วว่ะ”

“พูดถึงไอ้เพชร เมื่อเช้าคุณสามาหามันว่ะ”

ณดลแปลกใจ ถามว่ามาริสารู้ได้ยังไงว่าเพชรอยู่กับอาทิตย์

“เขาตั้งใจมาหาฉัน...บังเอิญเจอแจ็กพอตพอดี เอาน่า คุณสาเขาไม่มีอะไรหรอก”

“แกแน่ใจ?”

“เออ แกไม่สังเกตเหรอ คุณสากับไอ้เพชรเขารักกันจะตาย” ณดลหน้างอไม่พอใจขึ้นมาทันที “ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ยังไงมันก็ไม่ใช่อย่างที่แกคิดหรอก คุณสาเขาเป็นผู้หญิงร้อยเปอร์เซ็นต์”

“พูดอะไรแปลกๆวะ แกลองโทร.ไปถามมันหน่อยซิ ไอ้เพชรน่ะ”

อาทิตย์โทร.เข้าห้องพักแต่ไม่มีคนรับสายเพราะเพชรออกไปคุยกับวิทย์ในคราบชายชราที่วัด วิทย์พอใจมากเมื่อเพชรรู้แหล่งที่ซ่อนเพชรสีชมพูและเร่งให้รีบจัดการ

“แต่เพชรยังกลับเข้าบ้านไม่ได้นี่ฮะ นายกับคุณท่านยังเข้าใจเพชรผิดอยู่”

“ถ้ามัวแต่รอก็อาจจะสายเกินไป จะปล่อยให้มีคนตายอีกเหรอ”

“ไม่ฮะ เพชรไม่อยากให้ใครต้องมาเป็นอะไรอีกแล้ว”

“งั้นก็จัดการซะสิ ไม่ต้องรอใครหรอก”

“จะดีเหรอฮะคุณตา”

วิทย์จับมือเพชรขึ้นมาพึมพำคาถาแล้วเป่าลงไป ฉับพลันเพชรขนลุกรู้สึกวูบวาบไปหมด

“ถ้ามีปัญหาอะไร นึกถึงตาไว้นะ”

เพชรยิ้มแทนคำตอบ หลังจากนั้นวิทย์ผ่านมาทางลานหน้าวัดเจอหลวงพ่อ เขาพนมมือไหว้แบบขอไปทีแล้วทำท่าจะเดินไป แต่ต้องชะงักเมื่อหลวงพ่อพูดขึ้นว่า

“แค่ช่วยพวกเขาก็พอดีไหมโยม...หากโยมช่วยพวกเขาโดยไม่มีเจตนาอื่น โยมก็จะสุขทั้งกายทั้งใจนะ”

“เกรงว่านี่จะไม่ใช่กิจของสงฆ์นะครับท่าน”  วิทย์สวนกลับอย่างไม่ยำเกรง

“พระสงฆ์คือผู้สืบทอดพระพุทธศาสนา มีหน้าที่ถ่ายทอดให้คนเรารู้จักความดีความชั่ว สิ่งใดที่โยมคิดอยู่ อาตมาขอบิณฑบาตเถอะนะ”

“หลวงพ่อขอผิดคนแล้วมั้ง”

“กรรมใดใครก่อ ผู้นั้นย่อมได้รับ หากโยมยอม ทำตามที่อาตมาขอ ก็จะช่วยตัดสายป่านแห่งกรรมของอีกหลายต่อหลายคน”

วิทย์ส่ายหน้าแล้วผละไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก

ooooooo

ตกเย็นณดลไล่อาทิตย์กลับไปดูเพชร ส่วนตัวเองอยู่เคลียร์งานจนดึกดื่นจึงไม่รู้ว่าที่บ้านกำลังเกิดเหตุร้าย เพราะเพชรแอบเข้ามาในคฤหาสน์ศุภมิตรอีกครั้งเพื่อจะเอาพชรมนตราหรือเพชรสีชมพูกลับไปคืนถ้ำตามที่ชายชราแนะนำ

เพชรปะทะกับวิญญาณเทวีในร่างของประพจน์ที่กำลังจะทำร้ายตน ระหว่างนั้นปัทมาที่คิดจะมาเอาพชรมนตราเช่นกันก็แอบเข้าไปในห้องทำงาน ปัทมาเอาหนังสือที่ซ่อนเพชรนั้นไป วิญญาณเทวีในร่างประพจน์เข้ามาขวาง พอจวนตัวปัทมาก็เขวี้ยงหนังสือทิ้ง พชรมนตราปรากฏแสงสีชมพูสว่างวาบไปทั่วก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป

รุ่งเช้าปัทมาสะดุ้งตื่นลืมตาเห็นตัวเองอยู่ในห้อง ก่อนจะพบว่ามาริสายืนกอดอกอยู่ข้างเตียง

“ฟื้นแล้วเหรอ ความจำเสื่อมหรือเปล่าล่ะ ฉันจะได้ถือโอกาสตอแหลว่าเธอเป็นคนดี”

“ถ้าพูดจบแล้วก็เชิญออกจากห้องฉันไปได้”

“แบบนี้แสดงว่ายังไม่เสื่อม แหม...เสียดายจัง” มาริสายิ้มเยาะแล้วเดินไปรินน้ำมาให้ แต่ปัทมาไม่รับ “ฉันไม่ได้ใส่ยาหรอกน่ะ”

“ก็ไม่แน่ สันดานมันแก้กันไม่หาย”

“ก็ตามใจ” มาริสากระแทกแก้วลงข้างๆแล้วหันหลังกลับ

“เดี๋ยว!” ปัทมาร้องเรียก มาริสารู้ทันทีว่าอีกฝ่ายจะถามอะไร

“เธอเป็นลมอยู่ในห้องทำงานคุณอา นี่ก็กะกันว่าถ้ายังไม่ฟื้นอีกก็คงจะส่งวัดแล้วล่ะ”

“แล้วคุณอากับเพชรล่ะ”

“คุณอาเขาก็อยู่ห้องเขาสิ ส่วนเพชรฉันก็บอกเธอไปแล้วนี่ เขาคงไม่กล้ากลับมาที่นี่หรอก”

“เป็นไปไม่ได้ ก็ฉันเจออยู่”

“นี่เธอละเมอหรือว่าเมาเนี่ย นอนเยอะๆนะ สงสัยจะดูแลคนป่วยมากไป อ้อ ถ้าคิดว่าไม่ไหวใกล้ตายหรือจะเป็นบ้าก็รีบบอกนะ จะได้เตรียมสถานที่ไว้ได้ถูก” 

มาริสาเบ้ปากใส่แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ปัทมานั่งงงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทางด้านเพชรที่ได้ณดลพากลับไปส่งคอนโดตั้งแต่เมื่อคืนก็มีรอยเขียวช้ำตามเนื้อตัว เพชรไม่อยากเชื่อว่าปัทมาก็เป็นอีกคนที่ต้องการพชรมนตรา

เสียงอาทิตย์ร้องเรียกเพชรให้ออกจากห้องสักทีเพราะสามีมาถึงแล้ว เพชรกระวีกระวาดออกมาเห็นณดลหน้าบึ้งตึงก็จ๋อยๆ ขอบคุณเขาที่อุตส่าห์ไปช่วยตนไว้

“แกไม่ต้องมาพูดดีเลย ฉันสั่งอะไรทำไมไม่รู้จักจำ”

“ที่นายสั่งเพราะนายคิดว่าเพชรเป็นคนวางยาคุณท่านจริงๆ เลยกลัวว่าเพชรจะกลับไปทำร้ายคุณท่านอีกใช่ไหมล่ะ”

ณดลทำท่าจะพูดความจริงแต่แล้วก็เปลี่ยนใจ ง้างมือจะเขกหัว เพชรก้มหน้าหลบวูบ

“ไอ้เพชร...แกเคยเข้าใจอะไรบ้างไหมเนี่ย ทำเป็นห้าวลุยไปคนเดียว”

“พอๆ ไม่ต้องเถียงกัน สรุปรู้กันแล้วใช่ไหมว่าคุณอาย้ายที่เก็บเพชรไปไว้ที่ไหน”

“เพชรเห็นคุณท่านเข้าไปในห้องทำงานบ่อยๆตอนกลางคืน...นายฮะ เพชรกลัวว่าถ้าช้าแล้วจะมีใครเป็นอะไรไปอีก”

“แต่ฉันไม่เข้าใจ ทำไมคุณปัทเขาไปอยู่ในห้องนั้นด้วย”

“ก็คุณปัทเขาอยากได้เพชรเม็ดนั้นเหมือนกันไงฮะ”

“คุณปัทเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้หรอก”

“โธ่นาย จริงๆนะฮะ คุณปัทแย่งกับเพชรแล้วก็ไปแย่งกับคุณท่าน ไม่สิ แย่งกับวิญญาณเทวีนั่น สู้กันดุเดือดเลย”

“นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ ฉันว่าตอนแกสลบไป แกคงฝันไปเองล่ะสิ” ณดลส่ายหน้าไม่เชื่อ อาทิตย์ก็เช่นกัน บอกว่าถ้าปัทมาบู๊คงดูแปลกๆ ถ้าเป็นมาริสาก็ว่าไปอย่าง

“นายกับคุณอาทิตย์คิดว่าเพชรโกหกสินะฮะ”

“ก็ฉันบอกแล้วไง แกอาจจะฝันไปก็ได้”

เพชรมองอาทิตย์กับณดลแล้วนิ่งเงียบไปด้วยความรู้สึกน้อยใจ

ooooooo

จันออกไปพบวีระที่โรงแรม วีระอยากรู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นที่บ้านหลังนั้น แต่จันก็ให้ข้อมูลได้ไม่เคลียร์ เหมือนกับที่นันทาก็รู้มาคร่าวๆ เพราะมัวแต่ยุ่งเรื่องหาเงินมาคืนบริษัท

“ต๊าย! คงจะโกงไปเยอะล่ะสิ เลวจริงๆเลยอีแก่นี่” จันพูดพลางยกมือขึ้นพลิกไปพลิกมาดูเล็บ

“อ้าว...แล้วนั่นสร้อยข้อมือเธอหายไปไหนน่ะ”

จันเพิ่งรู้ตัว ลุกพรวดถลกผ้าห่ม ผ้าปูเตียง ก้มมองใต้โต๊ะใต้เตียงค้นหาสร้อยข้อมือ วีระบ่นอุบ

“นี่มันหลักฐานชิ้นสำคัญเลยนะเว้ย โธ่ๆๆ กว่าจะปลอมได้”

“มันหายไปไหนนะ คุณก็ช่วยจันหาด้วยสิ” จันโวยวาย วีระจำใจเข้ามาช่วยรื้อ ขณะที่ปากก็ยังบ่นไม่หยุด

“ไม่ใช่ไปทำหายที่ผับหรอกนะ”

“ไม่รู้เหมือนกัน โธ่เว้ย! เอ๊ะ หรือว่าจะมีใครขโมยไป”

“ใครล่ะ ของอยู่กับตัวยังทำหาย จะโง่อะไรเบอร์นี้” วีระตะคอกใส่อย่างฉุนจัด

จันยืนเท้าเอวนิ่งคิด แล้วสักพักก็แจ้นกลับบ้านมาทวงสร้อยนั้นจากมาริสา แต่เธอตีเนียนทำเป็นไม่รู้เรื่อง จันไม่มีหลักฐานแต่ก็มั่นใจว่ามาทวงไม่ผิดคน จึงเดินตามเซ้าซี้มาริสาพร้อมประกาศว่าถ้าไม่คืนก็จะทวงไม่เลิก

ตลอดทั้งวันปัทมาพยายามทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนในห้องทำงานประพจน์ แต่ก็ยังไม่กระจ่างชัดนัก จนกระทั่งตกเย็นออกมาเจอประพจน์นั่งรถเข็นอยู่ตรงสนาม เขามองเธอด้วยสายตาเอ็นดูเหมือนเดิม แถมพูดจาเหมือนไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ทำให้เธองุนงงและสับสน

“อาล่ะใจหายใจคว่ำหมด ตอนที่เห็นเจ้าดลอุ้มหนูออกมาจากห้อง”

“คุณดลน่ะเหรอคะ”

“ใช่สิลูก เจ้าดลมันเห็นหนูเป็นลมเลยช่วยพาหนูกลับไปที่ห้อง ว่าแต่หนูปัทเข้าไปทำอะไรในห้องทำงานของอาเหรอ”

“เมื่อคืนคุณอาก็อยู่ด้วยนี่คะ”

“เอ๊ะ อาน่ะเหรอ หนูปัทเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าลูก อาน่ะอยู่ในห้อง พอได้ยินเสียงชุ่มมันโวยวายถึงออกมา ก็เห็นเจ้าดลมันอุ้มหนูออกมาแล้ว”

“คุณอาแน่ใจเหรอคะ ว่ามันเป็นแบบนั้น”

“ก็ใช่น่ะสิ หนูมีอะไรหรือเปล่าลูก”

“เปล่าค่ะ...แล้วเพชรล่ะคะ เขาไปตอนไหน”

“เพชร? เจ้าดลเอามันกลับไปส่งที่บ้านนอกแล้วนี่”

ปัทมาสับสนไปกันใหญ่ เพราะจำได้ว่าทั้งตัวเอง เพชร และประพจน์แย่งเพชรเม็ดนั้นกันแทบตาย แล้วทำไมประพจน์ถึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“หนูปัทไหวไหมลูก อาว่าหนูไปพักดีกว่า เดี๋ยวให้ใครมาเข็นแทน”

“ปัทไม่ได้เป็นอะไรจริงๆค่ะ” ปัทมาฝืนยิ้มเข็นรถต่อพลางสังเกตแขนประพจน์มีรอยช้ำ แล้วที่แขนเธอเองก็มีรอยข่วน น่าจะเกิดจากตอนต่อสู้กัน แต่ทำไมประพจน์ไม่รู้เรื่อง หรือว่าเขาจะโดนวิญญาณร้ายนั่นสิงจริงๆ

ค่ำนั้นเพชรย้อนกลับมาที่คฤหาสน์ศุภมิตรอีกครั้งเพื่อค้นหาเพชรตาแมว ณดลรู้เห็นก็โกรธมากลากตัวมาต่อว่าจนกระทั่งปัทมามาเห็นเขา เรื่องเลยถึงประพจน์และนันทา

เมื่อณดลขอให้เพชรได้กลับมาอยู่ที่นี่ นันทาไม่ยอมแน่ แต่ปัทมากลับออกตัวขอโอกาสให้เพชรอีกครั้ง ซึ่งเธอรับรองจะช่วยดูแลไม่ให้เกิดเรื่อง อีกอย่างที่ผ่านมาเพชรอาจไม่ได้วางยาประพจน์ก็ได้

“เอาอย่างนั้นก็ได้ แต่อย่าให้มันมาวุ่นวายมากนักล่ะ ห้องไหนที่ไม่จำเป็นต้องเข้าก็ห้ามไปวุ่นวายเด็ดขาดเข้าใจไหม”

“ฮะคุณท่าน”

“งั้นก็ตามนี้นะครับ ไปเร็วเพชร เดี๋ยวค่อยไปเอาของพรุ่งนี้” ณดลสะกิดเพชรยิกๆ ประพจน์เห็นกับตา ย้ำเตือนลูกชายว่าให้อยู่ห่างเพชรไว้ ห้ามเกินเลยกันเหมือนเดิม ณดลแอบผิดหวังแต่ก็รับปากพ่อเป็นดิบดี

เพชรดีใจที่ได้กลับมาอยู่ห้องเดิม แต่ไม่ทันไรปัทมาก็เข้ามาบอกให้เพชรไปนอนด้วยกัน เพราะห้องนี้ใกล้ห้องณดลเกินไป แต่ปัทมาอ้างว่าตนขออนุญาตประพจน์ไว้แล้ว ก็ต้องดูแลเพชรเอง พอลับหลังปัทมากลับให้เพชรไปนอนห้องเล็กที่เหมือนห้องเก็บของ เพชรพูดไม่ออกทั้งที่อึดอัดลำบากใจ

ooooooo

เช้าขึ้นอาทิตย์โดนเจ้าหน้าที่ศูนย์อนุรักษ์แมวไทยโบราณโทร.เร่งให้มารับสิ่งของบางอย่างหลังจากเขาเคยมาค้นข้อมูลเรื่องรัตนมณีเทวี

ของสิ่งนั้นอยู่ในห่อผ้าสีเหลืองคล้ายจีวร มันคือบันทึกใบลานหรือคัมภีร์ใบลานของรัตนมณีเทวีซึ่งเจ้าหน้าที่ทุกคนเชื่อว่ามันอันตรายมาก แล้วก็เป็นจริงเสียด้วย อาทิตย์แกะห่อผ้าอ่านบันทึกนั้นไม่ทันจบก็เจออาถรรพณ์ทำให้เขาโดนรถชนบาดเจ็บและอาจจะต้องเสียดวงตาทั้งสองข้าง

ณดลรู้ข่าวรีบไปโรงพยาบาลพร้อมเพชรและปัทมา ปัทมาไม่ได้ห่วงอะไรอาทิตย์นักหนา แต่ที่มาก็เพื่อกันท่าเพชรไม่ให้อยู่ใกล้ชิดณดลตามลำพัง แต่ทำไปทำมาตัวเองกลับกลายเป็นส่วนเกิน

มาริสารู้ทีหลังก็เป็นห่วงอาทิตย์ ซักถามอาการเขาจากเพชรแล้วทำท่าจะชวนกันไปเยี่ยมอีก แต่นันทาโผล่มาแว้ดห้าม แต่กระนั้นมาริสาก็มิได้เกรงกลัวนันทาสักนิด

นันทาหงุดหงิดไปบ่นกับวีระว่าอยากให้ณดลโดนแบบอาทิตย์ด้วย วีระไม่ได้สนใจเรื่องนี้ นำเอกสารมาให้นันทาเซ็นหลายอย่าง อ้างว่ากำลังหาทางช่วยเธอให้พ้นข้อหายักยอกเงินบริษัท

“ทำไมมันเยอะแยะไปหมด”

“นี่ผมอุตส่าห์หาทางช่วยซิกแซ็กให้คุณแล้วนะ เกิดมันตรวจสอบขึ้นมาว่าเงินคุณได้มาจากไหนเยอะแยะ คุณจะเดือดร้อนเอา”

นันทาเปิดเอกสารดูผ่านๆ สีหน้าเบื่อหน่าย “คุณแน่ใจนะว่าช่วยได้”

“ได้สิครับ เราก็เหมือนคนคนเดียวกัน ใครจะยอมปล่อยให้คุณเดือดร้อนล่ะ เศรษฐกิจผมได้เดือดร้อนไปด้วยสิ เซ็นเถอะครับ” วีระคะยั้นคะยอมพร้อมยื่น ปากกาให้ นันทาเซ็นไปบ่นไปว่าน่าเบื่อ ไม่ได้ดั่งใจสักคน...

ด้านประพจน์เมื่อรู้ข่าวของอาทิตย์ก็สอบถามเอาจากปัทมากับเพชรที่รู้ว่าไปเยี่ยมมา สองคนบอกได้แค่ว่าเป็นอุบัติเหตุ เกิดที่ศูนย์อนุรักษ์แมวไทยโบราณ แต่ตอบไม่ได้ว่าอาทิตย์ไปทำไมที่นั่น

ooooooo

เช้าวันถัดมา เพชรกับมาริสาไปเยี่ยมอาทิตย์ที่โรงพยาบาล อาทิตย์กำลังลังเลว่าจะทำอย่างไรกับบันทึกใบลานที่ยังอ่านไม่จบ พอเห็นสองสาวมาก็รีบซุกมันไว้ใต้หมอนแล้วพูดคุยอย่างร่าเริงไร้แววคนป่วย อาการโดยทั่วไปของอาทิตย์ปกติดี มีแต่ดวงตาที่มองอะไรไม่ชัดเจน

เพชรรู้ว่าอาทิตย์ชอบมาริสาจึงเปิดโอกาสให้อยู่กันสองคน แต่พอเพชรขอตัวลงไปซื้อของได้ครู่เดียว จันก็โผล่เข้ามาไล่จิกมาริสาเพื่อทวงสร้อยข้อมือหลักฐานเก๊ที่ปักใจว่าเธอเอาไป ทั้งที่ตอนนี้มันไปอยู่กับปัทมาเสียแล้ว

มาริสารำคาญมาก ต่อปากต่อคำกับจันพลางขยับหมอนให้อาทิตย์นอนสบายขึ้นโดยไม่รู้ว่าทำห่อผ้าสีเหลืองหล่นลงพื้น แต่จันตาดีหยิบฉวยมันไปตามนิสัยทั้งที่ไม่รู้ว่าคืออะไร

สายวันเดียวกัน ณดลไปที่ศูนย์อนุรักษ์แมวไทยโบราณ แนะนำตัวกับเจ้าหน้าที่ว่าเป็นเพื่อนผู้ชายคนที่เกิดอุบัติเหตุรถชนเมื่อวาน เท่านั้นเองเจ้าหน้าที่ทำท่าขยาดรีบผลักไส

“แล้วมาทำไมอีกล่ะเนี่ย พวกผมไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว บันทึกใบลานอะไรก็ให้เพื่อนคุณไปแล้ว พูดแล้วยังสยอง ผมเตือนยังไม่ทันขาดคำเลย”

“ใบลาน? บันทึกอะไรเหรอครับ”

“เอ๊า ก็บันทึกใบลาน เห็นว่าเป็นเรื่องราวของวิญญาณเทวีอะไรนั่น อย่าถามมากกว่านี้นะ ผมไม่รู้เรื่องแล้ว”

“เดี๋ยวก่อนสิครับ งั้นแสดงว่าอาทิตย์มันเอาใบลานที่ว่านั่นไปก่อนที่จะเกิดเรื่องหรือครับ”

“ก็ใช่น่ะสิ แล้วเป็นไงล่ะเพื่อนคุณ” เจ้าหน้าที่พูดพลางชี้ไปทางจุดเกิดเรื่องก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา

ณดลรู้สึกผิดที่ทำให้เพื่อนต้องมาเดือดร้อน เขากลับมาหาอาทิตย์ที่โรงพยาบาลเพื่อถามเรื่องบันทึกใบลาน ก็พอดีอาทิตย์กำลังควานหามันทั้งบนเตียงและที่พื้นห้อง

ความจริงอาทิตย์ยังไม่อยากบอกให้เพื่อนรู้เพราะกลัวจะมีอันตราย แต่โดนณดลคาดคั้นหนักก็เลยต้องพูดออกมา

“โทษทีว่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะปิด แต่เมื่อวานเห็นอยู่กันหลายคน”

“ขอโทษนะที่แกต้องมาเป็นแบบนี้เพราะครอบครัวฉัน”

“ไม่ต้องมาซึ้ง ฉันเองก็อยากค้นคว้าเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่เสียดายยังไม่ทันอ่านจบเลย ดันมาเจอเรื่องซวยซะก่อน”

“งั้นเอามา เดี๋ยวฉันอ่านเอง”

“อย่านะเว้ย!” อาทิตย์ห้ามเสียงหลง ณดลส่ายหน้าไม่เข้าใจ

“ทำไมวะ”

“ก็คนที่พยายามจะอ่านมันมีแต่เรื่องซวย คนที่บันทึกก็ตายแล้ว ไหนจะคนอื่นๆอีกล่ะ แล้วนี่แกดูฉันสิ”

“แต่ยังไงมันก็ต้องมีคนอ่าน ไม่อย่างนั้นเราจะรู้ที่มาที่ไปได้ยังไง...ว่าไงอยู่ไหน เอามาสิ”

ณดลไม่ถามเปล่า แต่เดินไปเปิดตู้หยิบเสื้อผ้าของอาทิตย์ออกมา

“ไม่ได้อยู่ตรงนั้นหรอก”

“อ้าว...แล้วอยู่ไหนล่ะ เอามาสิ ฉันไม่กลัวหรอก”

“โทษทีว่ะไอ้ดล ฉันทำมันหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้”

ณดลชะงักกึก ทั้งเซ็งและเสียดายจนพูดไม่ออก

ooooooo


ละครพชรมนตรา ตอนที่ 9 อ่านพชรมนตราติดตามละครพชรมนตรา ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร 9 มี.ค. 2562 08:21 2019-03-09T23:59:03+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ