ข่าว

วิดีโอ



พชรมนตรา

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-ลึกลับ-แฟนตาซี

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: พิง ลำพระเพลิง

กำกับการแสดงโดย: นุ-อนุวัฒน์ ถนอมรอด

ผลิตโดย: บริษัท กันตนา มูฟวี่ ทาวน์ (2002) จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร

รุ่งเช้าเพชรตั้งใจมาช่วยชุ่มกับแช่มเตรียมอาหารให้ประพจน์ใส่บาตร แต่แช่มบอกว่าปัทมาจัดการหมดแล้ว และคุณท่านก็ไม่ได้ลงมาใส่บาตรด้วย

“อ้าว ทำไมล่ะฮะ”

“ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะวะ นี่เป็นอย่างนี้มาตั้งสองสามวันแล้ว”

“คุณท่านคงจะเหนื่อยแหละ สุขภาพท่านก็แย่ลง แกก็เห็นแล้วนะเพชรว่าคุณท่านเป็นยังไง อะไรที่ทำให้ท่านต้องไม่สบายใจแกก็อย่าทำอีกล่ะ คุณท่านอุตส่าห์เมตตาให้ที่อยู่ที่กิน แกเข้าใจไหม”

“เข้าใจฮะ งั้นเดี๋ยวเพชรไปช่วยคุณปัทนะฮะ”

เพชรเดินหน้าจ๋อยออกไปหาปัทมาที่รอใส่บาตรพระ มาริสาเพิ่งกลับเข้าบ้าน ทักเพชรที่ส่งยิ้มให้

“เมื่อวานขอโทษทีนะเพชร พอดีสามีธุระด่วนน่ะ”

“ไม่เป็นไรฮะ คุณสามาใส่บาตรด้วยกันสิฮะ”

“เพชรใส่เถอะ แล้วนี่คุณอาไม่ได้ลงมาด้วยเหรอ”

“คุณอายังหลับอยู่น่ะ ช่วงนี้ท่านเพลียๆเลยตื่นสายหน่อย” ปัทมาตอบแทนเพชรโดยไม่มองหน้ามาริสา

มาริสารู้ว่าประพจน์ยังไม่ตื่นก็รีบเดินเข้าบ้านแล้วแอบเข้าไปในห้องประพจน์เพื่อค้นหาเพชรตาแมวตามคำสั่งนันทา แต่ไม่สำเร็จเพราะณดลเข้ามาขัดจังหวะขณะเธอยืนอยู่หน้าตู้เซฟ

“คุณสาจะทำอะไรน่ะครับ”

มาริสาเลิ่กลั่กคิดคำแก้ตัว “คือสา...”

“หรือว่าคุณสาเห็นอะไร”

“อ๋อค่ะ...สาเห็นเทวรูปนี่แล้วก็นึกถึงรูปที่สาวาดน่ะค่ะ”

“จริงสิ รูปที่คุณสาวาดก็คล้ายๆแบบนี้ แล้วนี่คุณสาพอจะนึกอะไรออกอีกไหมครับ”

“ก็มีบ้างค่ะ แต่มันยังไม่ชัดเจน”

“มีอะไรกันเหรอ” ประพจน์ยันตัวลุกขึ้นมองทั้งคู่อย่างระแวง

“คุณพ่อตื่นแล้วเหรอครับ”

“ขอโทษนะคะ สาทำคุณอาตื่นหรือเปล่า”

“หนูสามีอะไรหรือเปล่า แล้วนี่หนูปัทไปไหนซะล่ะ”

“คุณปัทเธอใส่บาตรอยู่น่ะครับ คุณพ่อจะลุกเลยไหมครับ” ณดลเข็นรถเข้าไปให้ แต่ประพจน์เบี่ยงหลบไม่ยอมให้ลูกชายช่วยเหลือ ถามมาริสาอย่างระแวงอีกว่า “ตกลงหนูสาเข้ามาห้องอานี่มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

“สาเห็นคุณอาไม่ลงไปใส่บาตรน่ะค่ะ ก็เลยเป็นห่วง”

“อาไม่ได้เป็นอะไร” ประพจน์เข็นรถพาตัวเองไปหน้าตู้เซฟ มาริสาร้อนตัวรีบบอกว่าตนไม่ได้ยุ่งอะไรกับตู้เซฟ

“ไม่มีใครไปยุ่งหรอกครับ”

“งั้นก็ออกไปกันได้แล้ว”

“ผมให้เด็กยกอาหารขึ้นมาให้นะครับ”

“เดี๋ยวสายกขึ้นมาให้ก็ได้ค่ะ”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันจัดการของฉันเอง จะไปไหนก็ไปๆกันเถอะ”

ณดลอ่อนใจ รู้ว่าพ่อยังเคืองเขาอยู่ ขณะที่มาริสาแอบเสียดายโอกาสดีๆที่ไม่ค่อยมีบ่อยๆ

ooooooo

ออกจากห้องประพจน์ได้ไม่นานมาริสาโดนนันทากระชากตัวไปมุมหนึ่งที่ปลอดผู้คน

“ว่าไง ได้เรื่องอะไรบ้างไหม”

“ไม่ได้อะไรทั้งนั้นแหละค่ะ คุณนันแน่ใจเหรอคะว่าเขายังเก็บเพชรนั่นไว้ ไม่ใช่เอาเข้าเซฟธนาคารไปแล้วเหรอคะ”

“มันต้องเก็บไว้อยู่กับตัวอยู่แล้วล่ะ ทั้งหวง ทั้งงกขนาดนั้น แกรีบหารหัสเซฟนั่นมาให้ไวๆเลย”

“แต่เพชรเขาก็บอกแล้วว่าเขาไม่รู้”

“แต่ไอ้ดลมันรู้แน่ๆ ทำไมแกไม่ลองเข้าหาไอ้ดลมันบ้างล่ะ”

“มันจะไม่ทุเรศไปหน่อยเหรอคะ แค่นี้สาก็รู้สึกผิดจะแย่อยู่แล้ว”

“รู้สึกผิด? ต๊าย! แกจะเป็นคนดีเกินไปหน่อยมั้ง”

“งั้นก็ไปทำเองเถอะ แล้วเอาไอ้นี่คืนไปด้วย” มาริสาส่งผ้ายันต์คืนให้ “คาถงคาถาอะไรก็ไม่รู้ โดนพวกต้มตุ๋นหลอกมาแล้วมั้ง”

“นี่แกอย่ามาพูดจาซี้ซั้วนะ ถ้าไม่มีคาถานี่ก็ไม่มีทางเอาเพชรมาได้หรอกนะ”

“แล้วแน่ใจเหรอคะว่ามันจะได้ผล”

นันทามั่นใจ จ้องผ้ายันต์แล้วเอ่ยพชรมนตราหลายครั้ง ปรากฏว่าไม่มีอะไรผิดปกติเหมือนทุกที แสดงว่าผ้ายันต์นี้ช่วยปกป้องคุ้มภัยให้ตัวเองได้

“เห็นไหม...ไม่เป็นอะไรเลย แกไปหารหัสมาจะได้เอาเพชรมาให้ฉัน ส่วนฉันก็จะหาทางอื่นด้วย มัวแต่เสียเวลาเดี๋ยวไอ้ดลมันก็เอาไปไหนต่อไหนกันพอดี”

“แล้วเรื่องทายาทด็อกเตอร์อมรล่ะคะ ไม่สนใจแล้วเหรอ”

“แล้วแกทำคะแนนสู้นังปัทมาได้ไหมล่ะ อะไรที่เอามาได้ฉันก็ต้องหาทางเอามาไว้ก่อน แกก็รีบๆไปจัดการตามที่สั่งก็แล้วกัน”

นันทาดุดันเอาจริงเสียจนมาริสานิ่งไปอย่างจำยอม

ooooooo

เพชรย้อนกลับมาที่วัดอีกครั้ง กราบพระประธานในโบสถ์แล้วพนมมืออธิษฐานโดยมีไอ้เหมียวนั่งหมอบอยู่ใกล้ๆ

“ขอให้ผลบุญที่หนูทำโปรดช่วยนำทางให้ได้รู้ความจริงทุกอย่างและหนทางแก้ไขด้วยเถอะค่ะ ขออย่าได้ให้มีใครหรือสิ่งใดๆต้องมาเดือดร้อนอีกเลย”

อยู่ดีๆเสียงฟ้าร้องดังขึ้น ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มเหมือนฝนจะตก เพชรแปลกใจ แต่แล้วต้องรีบลุกขึ้นเพราะไอ้เหมียวกระโดดออกไปข้างนอก

“ไอ้เหมียวจะไปไหน”

เพชรวิ่งตามแมวไปด้วยความเป็นห่วง เวลาเดียวกันนั้น ณดลรู้จากคนรับใช้ว่าเพชรไปวัดและเอาแมวไปด้วย แต่เขาสงสัยว่าทำไมยังมีเสียงแมวร้องอยู่ในบ้าน แต่น่าแปลกคือเดินตามหาเท่าไหร่ก็ไม่พบตัว

ปัทมาเห็นณดลก้มๆเงยๆแถวโรงรถก็เดินมาถาม ณดลบอกว่าตนกำลังหาไอ้เหมียว

“เอ๊ะ ก็เห็นว่าเพชรพาไปวัดด้วยนี่คะ”

“เห็นพี่ชุ่มบอกอยู่เหมือนกัน แต่ผมได้ยินเสียงมันร้องอยู่นี่ครับ นี่ไงๆ คุณปัทก็ได้ยินใช่ไหมครับ”

“ไม่มีนี่คะ”

“ฟังดีๆสิครับ หรือว่าจะเป็นแมวตัวอื่นหลุดเข้ามาอีกแล้ว”

ปัทมาไม่ได้ยินเสียงแมวจริงๆ เธอนิ่วหน้ามองจนเขาเริ่มรู้ตัวว่ากำลังทำให้เธอสงสัยและอาจหวาดกลัว

“โทษทีครับ ว่าแต่คุณปัทมีอะไรหรือเปล่าครับนี่”

“วันนี้ปัทต้องไปรับยาให้คุณอาน่ะค่ะ จริงๆจะไปเอง แต่ว่าคุณอาท่านบอกว่าให้คุณดลไปส่ง”

“ได้ครับ ไม่มีปัญหาอะไร ถ้างั้นเชิญคุณปัทเลยครับ” ณดลเปิดประตูรถให้ปัทมาแล้วยังเหลียวมองหาไอ้เหมียวอีกครั้งก่อนจะตัดใจขึ้นรถไป

เพชรวิ่งตามไอ้เหมียวมาจนถึงริมคลอง มองดูปลาแหวกว่ายอยู่ในเขตอภัยทาน จู่ๆอาทิตย์เดินหน้ายุ่งมาจากด้านหลังส่งเสียงเหมือนหงุดหงิด

“ฉันก็นึกว่าอยู่ที่โบสถ์”

“ขอโทษฮะคุณอาทิตย์ พอดีตามไอ้เหมียวมา” เพชรชี้ไปที่ไอ้เหมียว อาทิตย์เห็นแมวก็รีบนั่งลงจับมันหันหน้ามาแล้วถ่างตา มันเลยตะปบซะเลือดซิบ 

“โอ๊ย! โดนอีกแล้วเนี่ย”

“ก็คุณอาทิตย์ไปทำมันแบบนั้นทำไมล่ะฮะ ทำอย่างกะเป็นเทวีนั่นเลย” เพชรพูดแล้วนึกขึ้นได้ เอามือปิดปากตัวเอง

“ก็ฉันจะดูให้แน่ใจว่ามันเป็นแมวตาเพชรหรือเปล่า ว่าแต่แกเหอะ ตกลงเมื่อวานที่เห็นตอนนั่งสมาธิน่ะยังไง”

“แผ่นดินแยก...เทวีโดนฝัง...แท่นเทวรูป”

“แท่นเทวรูป? เทวรูปแมวน่ะเหรอ”

“ใช่ฮะ ที่เพชรเห็นก็คือทุกอย่างที่อยู่ในถ้ำตอนนั้น”

อาทิตย์นิ่งคิด หยิบสมุดบันทึกมาจดรายละเอียดไว้

“แต่เพชรก็เห็นแค่นั้นล่ะฮะ ไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นยังไงกันแน่”

“เล่าให้ไอ้ดลฟังรึยัง”

“เมื่อวานมีเรื่องยุ่งๆฮะ พอคุณอาทิตย์กับคุณสากลับไปแล้ว นายพาเพชรไปร้านที่มีแต่แมว”

“คาเฟ่แมวเหรอ ฉันเห็นข่าวอยู่แวบๆ” อาทิตย์หยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดข่าวนั้นให้เพชรดูพาดหัวข่าวว่า “แมวตายปริศนา เจ้าของร้านโดนสอบ” เนื้อหาเป็นข่าวเหตุการณ์สยดสยองที่เกิดขึ้นในร้านมีซากแมวตายเกลื่อน

“นั่นล่ะฮะ แมวตายไปหลายตัวเลย”

“เดี๋ยวนะ ทุกทีมันมีเรื่องเฉพาะในบ้านในครอบครัวไอ้ดลมันไม่ใช่เหรอ ไอ้เรื่องที่ร้านเมื่อวานมันอาจจะไม่ใช่อาถรรพณ์ก็ได้”

“เพชรเห็นฮะ เพชรเห็นวิญญาณเทวีอยู่ที่นั่นด้วย”

“แกเห็นงั้นเหรอ จะว่าไปเมื่อวานนี้ฉันก็เห็นที่วัด... ฉันว่านอกจากคุณอาแล้วตอนนี้เทวีนั่นกำลังพุ่งเป้าหมายมาที่ใครบางคนแล้วล่ะ”

“นายน่ะเหรอฮะ”

“มันก็ยังไม่ชัวร์หรอกนะ ฉันก็แค่คิดเฉยๆ ในเมื่อเทวีนั่นไม่อยากให้เราเอาเพชรกับเทวรูปไปคืนที่ ก็ต้องหาทางกำจัดคนที่พยายามจะนำมันกลับไป ซึ่งแน่นอนว่ามันก็คือไอ้ดล”

“งั้นรีบไปบอกนายกันเหอะ”

“แล้วแกไม่นั่งสมาธิต่อแล้วเหรอ เผื่อจะได้เห็นอะไรอีก”

“วันหลังเถอะฮะ ตอนนี้เพชรเป็นห่วงนายมากกว่า”

ขณะที่สองคนกำลังจะไป พลันเห็นเงาวิญญาณเทวีสะท้อนอยู่ในน้ำแล้วไอ้เหมียวก็ขู่ฟ่อตลอดเวลา อีกทั้งท้องฟ้าก็ครึ้มมัวฟ้าแลบแปลบปลาบอย่างน่าประหลาด

เวลานั้นเองณดลซึ่งเสร็จธุระเรื่องรับยาให้ประพจน์แล้ว เขาชวนปัทมามาที่วัดเพราะสังหรณ์ใจพิกล พอมาถึงก็พบเจออาทิตย์กับเพชรกำลังตกอยู่ในอันตราย

วิญญาณเทวีพุ่งเป้ามาที่ณดลกับเพชรเพราะไม่ต้องการให้ทั้งคู่เอาเพชรตาแมวกับเทวรูปไปคืนถ้ำ และเป็นโอกาสเหมาะที่ทุกคนมารวมตัวที่วัด วิญญาณเทวีเล่นงานทั้งณดล เพชร อาทิตย์และปัทมาจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดถ้าหลวงพ่อมาช่วยไว้ไม่ทัน แต่เหตุการณ์วันนี้ก็ทำให้เพชรสูญเสียไอ้เหมียวเพราะมันพยายามช่วยเพชรแล้วถูกวิญญาณเทวีปัดกระเด็นตกน้ำตาย

ก่อนพากันกลับออกจากวัดในสภาพเปียกปอน ทุกคนขอบคุณหลวงพ่อที่ช่วยชีวิต เพชรอาลัยรักไอ้เหมียวถึงขนาดกลั้นน้ำตาไม่อยู่ หลวงพ่อเตือนสติให้แง่คิดว่า

“ในโลกนี้แท้จริงแล้วไม่มีอะไรที่เป็นของเราสักอย่าง ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของหรือสิ่งมีชีวิต การไม่ยึดติดจะทำให้เราไม่ทุกข์”

“แต่เพชรสงสารไอ้เหมียว แมวตัวอื่นๆด้วย”

“สีกา...เรื่องราวทุกอย่างล้วนมีที่มา โดยมีกรรมเป็นผู้นำทาง หากแม้นสีกาเข้าใจในข้อนี้ก็จะรู้เท่าทันสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ อาตมาถึงบอกให้สีกามีสติตั้งมั่นเอาไว้เสมอ”

“เพชรจะพยายามฮะหลวงพ่อ”

หลวงพ่อมองมาที่ปัทมา กล่าวเสียงเรียบว่า “สีกาเองก็เข้าใจเรื่องนี้ใช่ไหม ทุกอย่างมีกรรมเป็นผู้นำทางนะ”

“ดิฉันเข้าใจค่ะหลวงพ่อ” ปัทมาพนมมือไหว้ พอหลวงพ่อเดินคล้อยหลังไปณดลบ่นทันที

“แล้วหลวงพ่อท่านจะไม่บอกวิธีกำจัดไอ้วิญญาณบ้านั่นหน่อยเหรอวะ”

“ท่านก็บอกแล้วไงฮะว่าต้องมีสติตั้งมั่น”

“ทำไมหลวงพ่อเรียกแกว่าสีกา”

เพชรอึกอักก่อนจะเฉไฉว่า “นั่นสิฮะ จะไปปลูกหนวดแล้วเนี่ย”

“เอาเถอะๆ ยังไงรีบกลับกันก่อนดีกว่า ไม่คิดเลยว่าจะมาเจออะไรแต่เช้าแบบนี้” อาทิตย์ตัดบทเพื่อช่วยเพชรเก็บความลับไว้ แต่ปัทมามองสงสัยก่อนจะบอกทุกคนว่าเราจะกลับไปแบบนี้คงไม่ได้ เพราะเธอไม่อยากให้ประพจน์รู้เรื่องที่เกิดขึ้น กลัวท่านจะตกใจและกลัวเข้าไปอีก แล้วอาการก็จะแย่ลง

“โอเค งั้นก็เอาตามนี้แล้วกัน อย่าให้คุณพ่อรู้เรื่องนี้เด็ดขาด”

“คนในบ้านแกด้วย โดยเฉพาะคุณจันเจ้าขานั่น ไม่งั้นทั้งคุณวีระทั้งอาแกก็ต้องรู้อีก”

“ทำไมวะ”

“ก็เปล่า...ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็แค่เห็นว่าเขาเป็นคนพูดไม่รู้กาลเทศะเท่านั้นแหละ ไปเหอะ สาวๆเขาหนาวกันแล้ว” อาทิตย์พูดจบเดินนำไป

“สาวๆไหนวะ มีคุณปัทอยู่คนเดียว” ณดลบ่นโดยไม่คิดอะไรจริงจัง แต่ปัทมาคิดแน่แถมยังลอบมองเพชรอย่างพินิจพิจารณาเป็นพิเศษกว่าแต่ก่อน

ooooooo

เย็นย่ำใกล้ค่ำทั้งณดลและปัทมาที่ประพจน์รู้ว่าออกไปรับยายังไม่กลับมา มาริสาจะมาดูแลเขาแทนปัทมาแต่ประพจน์บ่ายเบี่ยง ทำให้มาริสาอดพูดไม่ได้ว่า

“ไม่มีใครถูกใจคุณอาเท่าปัทมาสินะคะ แต่อย่าลืมนะคะว่าตอนนี้ยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าใครคืออัญชลีตัวจริง สาว่าคุณอาเผื่อใจไว้บ้างก็ดีนะคะ บางทีตัวจริงอาจจะไม่ใช่คนที่คุณอาต้องการก็ได้”

ประพจน์เบือนหน้าหนีไม่ตอบโต้ ระหว่างนี้จันส่งเสียงแปดหลอดเข้ามาแจ้งข่าวใหญ่ว่าเมื่อคืนณดลกับเพชรไปสวีตกันที่คาเฟ่แมวและมีรูปเป็นหลักฐาน เพราะคาเฟ่นั้นมีแมวตายเกลื่อนซึ่งจันเชื่อว่าเพชรเป็นตัวซวย ไปที่ไหนเกิดเรื่องร้ายที่นั่น มาริสาไม่เชื่อจึงออกรับแทนเพชร

“เกี่ยวอะไรกัน ฉันว่าถ้าจะมีตัวซวยจริงๆน่าจะเป็นเธอมากกว่า กาลีบ้านกาลีเมือง”

“ตายแล้ว นี่เธอด่าฉันเป็นโสเภณีเลยเหรอมาริสา”

“กาลีจ้ะ ฟังดีๆสิจ๊ะ หูอย่าหาเรื่อง”

“จันไม่ยอมนะคะคุณอา จันทนการโดนสับโขกมาหลายครั้งแล้ว นี่ถ้าพ่ออมรรู้ว่าจันโดนรังแกแบบนี้คงเสียใจแย่”

ประพจน์เอือมระอาเต็มที เรียกชุ่มมาพาตนกลับห้อง แล้วถ้าปัทมากลับมาบอกให้ไปพบตนด้วย

“เป็นไงล่ะมาริสา คุณอาเขาคงรำคาญเธอเลยหนีไปเลย ถ้าขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีกฉันก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วนะ คุณอานี่ก็ใจดีเกินไป กะอีแค่มีคนเอากระดาษวาดรูปแผ่นเดียวมาอ้างก็ดันเชื่อซะอีก อีกหน่อยใครมาแต่งเรื่องบ้าๆก็คงเชื่อหมด”

มาริสานิ่งไปจนผิดสังเกต จันเลยทึกทักว่าเธอสำนึกผิดถึงได้เงียบ

“อ๋อใช่ ฉันสำนึกแล้ว ว่าแต่ตอนที่เธอมาหาคุณอาน่ะเธอเอาอะไรมาเป็นข้ออ้างล่ะ”

จันโชว์สร้อยข้อมือที่ใส่อยู่ให้ดู ย้ำว่านี่ไม่ใช่ข้ออ้างแต่เป็นหลักฐาน มาริสาไม่พูดอะไรอีกแต่จ้องหลักฐานนั้นอย่างใช้ความคิด

ทางด้านณดลที่กำลังเดินทางกลับบ้าน เขานั่งรถมากับปัทมาสองคนเพราะเพชรขอปั่นจักรยานกลับเอง ส่วนอาทิตย์เอารถส่วนตัวมาจึงแยกไปคนเดียว ณดลเป็นห่วงเพชรมากกลัวจะไม่สบาย แต่ปัทมาเห็นด้วยที่เพชรทำแบบนั้น ป้องกันประพจน์ล่วงรู้จะได้ไม่เป็นเรื่องใหญ่

เมื่อทุกคนถึงบ้าน ณดลโกหกพ่อว่าที่กลับช้าเพราะชวนปัทมาไปดูหนังแก้เซ็งแล้วพอดีฝนตกหนักเลยช็อปปิ้งและกินข้าวด้วย ประพจน์พอใจที่สองคนมีเวลาใกล้ชิดกัน ให้ทุกคนไปพักผ่อนตามสบายยกเว้นเพชรให้อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนตนก่อน

เพชรไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกลับมานั่งกินข้าวกับประพจน์ทั้งที่ไม่เต็มใจ ประพจน์คิดตัดไฟแต่ต้นลมเพราะไม่ต้องการให้ณดลกับเพชรเกินเลยกันมากกว่านี้ ด้วยการเสนอให้เพชรไปอยู่ที่อื่นโดยจะฝากงานบริษัทเพื่อนซึ่งมีที่อยู่ที่กิน หรือถ้าไม่พอใจอยากจะอยู่เองตนก็จัดการให้ได้

“คุณท่านฮะ เพชรไม่ได้อยากไปไหน”

“แล้วแกทนได้เหรอถ้าต้องเห็นเจ้าดลกับหนูปัทเขารักกันน่ะ จริงๆแล้วฉันก็เอ็นดูแกอยู่มากนะเพชร แต่ในเมื่อมันมีเรื่องแบบนี้ แกก็ต้องเข้าใจฉันด้วยนะ”

“ถ้าคุณท่านอยากให้เพชรไป เพชรไปก็ได้ฮะ แต่เพชรขอเป็นหลังจากที่เอาเพชรเม็ดนั้นกับเทวรูปกลับไปคืนที่ของมันก่อนนะฮะ”

“เจ้าเพชร!” ประพจน์ตบโต๊ะปัง ชุ่มที่ยืนรับใช้อยู่ สะดุ้งโหยง

“เพชรขอแค่นี้ล่ะฮะ ให้เอามันไปคืนให้เรียบร้อยก่อน แล้วเพชรจะหาทางไปของเพชรเอง ไม่ต้องให้คุณท่านกับนายมาเดือดร้อน”

“ฉันบอกแกแล้วใช่ไหม เรื่องเพชรนั่นฉันจัดการของฉันได้ ไม่ต้องให้คนอย่างแกมาคอยจ้ำจี้จ้ำไชสั่งสอน”

“แต่คุณท่านฮะ เพชรเม็ดนั้นมันอันตรายมากขึ้นทุกวัน วันนี้เพชรก็เพิ่งจะเสียไอ้เหมียว...”

“ออกไป! ออกไปเดี๋ยวนี้! แล้วแกก็เตรียมตัวเก็บข้าวของไว้ได้เลย ฉันจะให้แกไปอยู่ที่อื่น”

ประพจน์ตวาดลั่นโกรธจนตัวสั่น ชุ่มรีบโบกมือไล่เพชรออกไป แต่แล้วตัวเองยิ่งตกใจเมื่อได้ยินประพจน์พึมพำอย่างน่ากลัว

“ใครคิดจะมายุ่งกับของของฉันอีก ฉันจะกำจัดมันให้หมด”

ตกดึกคืนนั้นณดลแอบเข้าไปในห้องเพชรเพราะอยากรู้ว่าพ่อของเขาพูดอะไรกับเพชรบ้าง เพชรลังเลไม่อยากบอก แต่ในที่สุดก็ทนเขารบเร้าไม่ไหว

ณดลหงุดหงิดไม่พอใจและยืนยันคำเดิมว่าไม่ยอมให้เพชรไปไหนทั้งนั้น แต่เพชรบอกว่าตนไม่อยากสร้างปัญหาให้เขากับปัทมา

“ไอ้บ้า ฉันกับคุณปัทยังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”

“ถ้างั้นนายรู้สึกยังไงกับคุณปัทล่ะฮะ”

ณดลนิ่งอึ้ง ปัทมาแอบฟังหน้าห้องอยากรู้คำตอบนี้เหมือนกัน แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากณดลอีกเลย...

ooooooo

เมื่อไม่ต้องการให้เพชรไปอยู่ที่อื่น เช้าขึ้นณดลจึงพาเพชรออกไปทำงานด้วย เลยโดนอาทิตย์แซวอีกตามเคย จากนั้นสองหนุ่มพูดถึงชายชราที่เข้ามาป่วนในงานนิทรรศการซึ่งยังสืบไม่ได้ว่าเป็นใครมาจากไหน

เพชรได้ยินชื่อนันทามาเกี่ยวข้องก็แอบเข้าไปที่ห้องทำงานของเธอเพื่อค้นหาข้อมูลของชายชรา แต่ไม่พบอะไรสักอย่างนอกจากโทรศัพท์มือถือของวีระที่ลืมไว้แล้วพอดีวิทย์โทร.เข้ามา เพชรหยิบมันมาดูเห็นชื่อพรานหน้าจอ สงสัยว่าพรานไหน แล้วกดปุ่มมั่วไปเพื่อจะให้มันเงียบแต่กลายเป็นรับสาย

เพชรใช้โทรศัพท์มือถือไม่เป็น บ่นพึมพำเพราะกลัวจะมีใครเข้ามาเห็น ขณะที่วิทย์ได้ยินเสียงก็จำเพชรได้แต่ไม่ยอมพูดอะไรด้วย ระหว่างนี้วีระกลับเข้ามาเอาโทรศัพท์ เพชรรีบวางไว้ที่เดิมแล้วซ่อนตัวทันเวลาจึงรอดไปอย่างหวุดหวิด

หลังจากนั้นวิทย์นัดพบปัทมาที่สวนสาธารณะ แท้จริงปัทมาคือลูกสาวของวิทย์ที่ถูกส่งเข้าไปในคฤหาสน์นฤมิตรเพื่อค้นหาเพชรตาแมวหรือเพชรสีชมพู แต่เวลานี้ปัทมาเกิดหลงรักณดลขึ้นมา วิทย์เกรงว่าปัญหาหัวใจจะทำให้เสียงานจึงกำชับลูกสาวว่าทำอะไรต้องตั้งสติให้ดี พร้อมกันนี้ก็มอบห่อยาผงสีขาวติดตัวไว้เผื่อจำเป็นต้องใช้

ด้านเพชรที่แอบเข้าไปในห้องนันทา ตอนกลับออกมาไม่รู้ตัวว่ามีพนักงานเห็นแล้วบอกวีระ จนกระทั่งเข้าห้องณดลได้ไม่นานนันทากับวีระก็พรวดพราดเข้ามากล่าวหาเพชรขโมยของ เพชรปฏิเสธพัลวันแต่วีระก็ยืนยันเสียงแข็งว่ามีคนเห็นจริงๆ อาทิตย์เลยต้องแต่งเรื่องช่วยเหลือ

“สงสัยจะเข้าใจผิดหรือเปล่าครับ ผมให้เพชรมันไปหยิบของในห้องผม สงสัยแกเข้าผิดห้องใช่ไหมเนี่ย”

เพชรรับมุกรีบเออออว่าตนเข้าห้องผิด นันทาไม่เชื่อแถมแผดเสียงจะเอาเรื่องเพชรให้ได้ แต่พอณดลถามว่าในห้องมีอะไรหาย เธอก็สะบัดเสียงว่าไม่มี

“งั้นก็จะมากล่าวหากันไม่ได้นะครับ แค่เข้าผิดห้องเนี่ย”

“ยังไงๆมันก็ไม่สมควรมาวุ่นวายที่นี่ นี่มันบริษัทเพชรนะ ไม่ใช่ตลาดที่นึกจะมาเดินเล่นได้”

“เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมสั่งสอนมันเองครับ”

นันทามองค้อนเพชรปะหลับปะเหลือก แล้วพากันเดินออกจากห้องไปกับวีระ แต่ไม่วายบ่นข้องใจว่าเพชรเข้าห้องตนทำไม เรื่องเข้าห้องผิดเป็นไปไม่ได้เพราะมันเคยมาที่นี่แล้ว

“หรือว่ามันจะสงสัยเรื่องของไอ้พรานนั่น” วีระคาดเดาแล้วมองหน้านันทา...ต่างคนต่างไม่แน่ใจ

ooooooo

หลังจากแอบไปพบวิทย์มาแล้ว ปัทมาแวะที่บริษัทศุภมิตรเห็นณดลกับเพชรใกล้ชิดสนิทสนมกันอีกก็ตัดสินใจจะทำบางอย่างเพื่อกำจัดเพชรไปจากบ้านประพจน์ให้ได้ แล้วพอมารู้เห็นแน่ชัดว่าเพชรเป็นผู้หญิงก็ยิ่งต้องเร่งมือ

ขณะเดียวกันมาริสาที่โดนนันทาเร่งเร้าเรื่องรหัสตู้เซฟก็วางแผนเอารหัสเปิดเซฟจากณดลมาจนได้ และเมื่อได้จังหวะก็แอบวางยานอนหลับประพจน์เพื่อหวังเปิดเซฟ แต่กลับไม่พบเพชรที่ต้องการเพราะประพจน์เอาไปซ่อนที่อื่นแล้ว

ปัทมาล่วงรู้การกระทำของมาริสาแต่ไม่เปิดเผยกับใคร เธอฉวยโอกาสนี้ซ้อนแผนมาริสาวางยาซ้ำทำให้ประพจน์ช็อกแล้วโยนความผิดให้เพชรว่าเป็นคนวางยาหวังจะให้หมดเสี้ยนหนามหัวใจ

เพชรถูกใส่ร้ายแต่พูดอะไรไปก็ไม่มีใครเชื่อ ณดลโกรธมากไล่เพชรไปเก็บของภายในสิบห้านาที มาริสารู้ว่าเพชรไม่ได้ทำแต่ไม่กล้าพูดเพราะกลัวเข้าตัว ได้แต่ถามปัทมาที่โยนความผิดให้เพชรว่า

“เพชรเขาจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร”

“ก็คงโกรธเรื่องที่คุณอาจะให้เขาไปอยู่ที่อื่น”

“เรื่องแค่นั้นเพชรคงไม่คิดอะไรตื้นๆหรอก แล้วอีกอย่างเธอแน่ใจได้ไงว่ามียาพิษยางน่องอะไรในชามนั่น”

“ฉันก็ดมกลิ่นแล้วก็ดูจากสี อย่าลืมสิว่าฉันเป็นพยาบาล เรื่องพวกนี้ฉันชำนาญกว่าเธอ”

“มันจะเก่งเกินไปไหม แค่ดมเนี่ยนะ”

“หรือเธอจะให้ฉันส่งไปตรวจล่ะ ว่ามีอย่างอื่นปนอยู่อีกหรือเปล่า” ปัทมาจี้จุดจนมาริสาไม่กล้าเถียงต่อ

ณดลอยากให้พ่อไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลให้ละเอียด แต่ประพจน์ไม่ยอม เอาแต่มองตู้เซฟอย่างหวงแหน ปัทมาพูดแทนว่า

“คุณท่านคงกลัวเป็นเรื่องใหญ่น่ะค่ะ แล้วอีกอย่างเกิดเรื่องแบบนี้ตำรวจต้องเข้ามาสอบสวนแน่ค่ะ”

“พ่อไม่อยากให้เพชรมันติดคุก ถือว่าครั้งนี้พ่ออโหสิให้มันก็แล้วกัน”

“แต่คุณพ่อจะอันตรายน่ะสิครับ”

“คิดว่าคุณอาคงทานเข้าไปแค่นิดเดียวน่ะค่ะ เดี๋ยวปัทจะลองคุยกับหมอที่รู้จักกันให้แล้วพาท่านไปตรวจแบบเงียบๆดีกว่าค่ะ”

“งั้นก็ฝากคุณปัทด้วยแล้วกันนะครับ”

“คุณดลคะ แล้วเพชรล่ะคะ จะไล่เขาไปจริงๆ เหรอคะ”

“ถึงขนาดนี้แล้วผมคงจะปล่อยไว้ไม่ได้หรอกครับคุณสา ยังไงคุณพ่อพักผ่อนก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะไปจัดการเรื่องไอ้เพชรมัน”

มาริสารู้สึกผิดรีบไปดักรอเพชรขณะโดนณดลเร่งให้ขึ้นรถ สองคนสวมกอดกันและเพชรยืนยันว่าตนไม่ได้ทำ

“จ้ะ ฉันเชื่อเพชร ไปอยู่ไหนโทร.มาบอกสาด้วยนะ”

“คุณสาก็ดูแลตัวเองดีๆนะฮะ”

“ไอ้เพชร แกจะยื้ออีกนานมั้ย เดี๋ยวฉันก็ไล่ให้แกไปหาที่อยู่เองซะหรอก”

เพชรเสียใจน้ำตาซึม แถมยังโดนจันกระหน่ำซ้ำเติมอีกชุดใหญ่ว่าเนรคุณ มาริสาทนไม่ไหวเถียงแทนเพชรจนสองคนเกือบจะวางมวยกัน

เมื่อณดลพาเพชรไปแล้ว นันทาเรียกมาริสามาด่าว่าโง่เง่า แล้วตบหน้าซ้ำอย่างหงุดหงิดเต็มที

“ฟังสาก่อนสิคะ”

“จะให้ฉันฟังอะไร ยังเล่าความโง่ของตัวเองไม่หมดอีกเหรอ แกคิดบ้างไหมว่าถ้าไอ้พจน์มันตายขึ้นมาจริงๆ ยังไงๆเขาก็สาวมาถึงตัวแกแน่”

“สาไม่ได้วางยาพิษนะคะ มันก็แค่เหล้าแห้ง ไม่ได้มีพิษขนาดนั้นนะคะ”

“ถ้าไม่มีพิษมันจะน็อกไปอย่างนั้นได้ไง”

“เรื่องนี้สาก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ มันมีอะไรแปลกๆอยู่”

“ฉันว่าแกคงกินจนหลอนไปเองมากกว่า ไอ้เหล้าแห้งนั่นน่ะคงใช้ตั้งแต่ตอนเรียนกับไอ้พวกเพื่อนกุ๊ยศิลปินของแกน่ะสิ”

“ระวังคำพูดด้วยค่ะ”

“ทำไมฉันต้องระวัง เพราะความโง่ของแกจะทำให้ฉันซวยไปด้วย งานก็ทำไม่สำเร็จแถมยังจะพาฉันเดือดร้อนอีก”

มาริสาเม้มปากแน่น หยิบโทรศัพท์ยื่นให้ นันทารับมาเปิดดูก่อนจะทำหน้าแปลกใจ

“นี่มัน...แกไปถ่ายคลิปเปิดตู้เซฟของไอ้พจน์นี่มาได้ยังไง”

“สาทำได้ก็แล้วกัน แล้วมันก็ไม่มีเพชรที่คุณต้องการอยู่ คราวนี้ก็รู้แล้วนะคะว่าสาไม่ได้ทำพลาด”

“แล้วมันเอาเพชรไปเก็บไว้ที่ไหนกัน หรือว่าไอ้ดลมันเอาไปแล้ว”

จังหวะนี้วีระเดินผ่านมาพอดี เห็นท่าทางสองคนรู้จักมักคุ้นก็รีบหลบมุมแอบมองด้วยความสงสัย

ooooooo


ละครพชรมนตรา ตอนที่ 8 อ่านพชรมนตราติดตามละครพชรมนตรา ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร 6 มี.ค. 2562 07:00 2019-03-08T00:59:02+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ