ข่าว

วิดีโอ



พชรมนตรา

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-ลึกลับ-แฟนตาซี

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: พิง ลำพระเพลิง

กำกับการแสดงโดย: นุ-อนุวัฒน์ ถนอมรอด

ผลิตโดย: บริษัท กันตนา มูฟวี่ ทาวน์ (2002) จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร

เวลานั้นเพชรหยิบเครื่องรางที่พ่อเคยให้ไว้ออกมาดูด้วยความคิดถึงพ่อ...ดูไปดูมาเคลิ้มหลับแล้วฝันว่าตัวเองไปอยู่ท่ามกลางสถานที่เวิ้งว้างว่างเปล่า บรรยากาศขมุกขมัวมีเสียงแมวร้องก่อนปรากฏตัววิ่งมาหา แต่ทันใดก็ได้ยินเสียงผู้หญิงทวงเพชรตาแมว ให้เอาเพชรตาแมวมา...

เสียงนั้นแหลมสูงดุดัน ดวงหน้าของเธอพุ่งเข้าใส่เพชรอย่างเร็ว...เพชรตกใจตาเหลือกโพลงกลัวสุดขีด!

ณดลมาเรียกเพชรอยู่หน้าห้อง ทั้งเรียกทั้งเคาะประตูก็ไม่มีเสียงตอบรับ หมุนลูกบิดผลักเข้าไปได้ยินเสียงแมวร้องดังลั่น ลมเย็นพัดวูบปะทะร่างเขาแทบเซ

ชายหนุ่มตกใจมากพุ่งไปหาเพชรที่นอนหมดสติ มือกำเครื่องราง “เพชร...เพชร...แกเป็นอะไร ฟื้นสิ”

เพชรนอนนิ่งไม่ไหวติง ณดลเอามืออังจมูกก่อนจะก้มลงฟังตรงหน้าอกแล้วหน้าซีดตกใจ

“หัวใจไม่เต้น เพชร...แกอย่าเป็นอะไรนะเว้ย!”

ณดลรีบจับเพชรนอนหงายแล้วปั๊มหน้าอกขย่มแรงๆ ไม่กี่นาทีถัดมาเพชรลืมตาเห็นมือเขาอยู่บนหน้าอกตัวเองก็ตบผัวะถีบเปรี้ยงแล้วโวยลั่น

“นายทำบ้าอะไรของนาย ทำกับเพชรอย่างนี้ได้ไง”

“ไอ้บ้า! นี่แกทั้งตบทั้งถีบฉันเลยเหรอวะ”

“ก็นาย...นายลวนลามเพชร”

“จะบ้าเหรอ เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยวเลย นี่ฉันพยายามช่วยแกอยู่นะเว้ย”

“ช่วยอะไร ช่วยทะลึ่งน่ะสิ”

“ยังๆ ยังจะมาทำดัดจริต ตกลงแกเป็นตุ๊ดจริงๆ ใช่ไหม” เพชรชะงักเริ่มรู้ตัวว่าแอ๊บหลุด “คนอุตส่าห์เป็นห่วง เห็นว่าหัวใจหยุดเต้น”

“เพชรเนี่ยนะหัวใจหยุดเต้น”

“ก็เออน่ะสิ ฉันฟังอยู่ตั้งนาน ไม่ได้ยินเสียงหัวใจแกเลย”

เพชรก้มมองหน้าอกแล้วนึกขึ้นได้ แอบพึมพำว่าพันผ้าหนาไปแน่เลย

“อะไรของแก...ตกลงแกจะเปิดตัวใช่ไหม ฉันจะได้รู้เอาไว้”

“เปล่าๆนาย เพชรไม่ได้เปิดตัว เพชรไม่ได้เป็นตุ๊ด”

“ไม่ได้เป็นอะไร กรี๊ดกร๊าดเป็นสาวซะขนาดนี้”

“คือ...คือเพชรแค่ตกใจ...จริงๆนะนาย อ้าวไอ้เหมียว หายไปไหนมาตั้งนานน่ะ” เพชรชี้ไปข้างหลังณดล เห็นแมวเดินแกว่งหางจ้องมองมา

“มันมาตอนไหนวะ”

“ช่างเหอะ ว่าแต่นายมาหาเพชรที่ห้องนี่จะมาด่าอะไรเพิ่มอีกล่ะ”

“ฉันไม่ได้จะมาด่า ฉันจะมาอธิบาย”

“อธิบาย? เรื่องอะไรฮะ”

“ก็ที่ตะกี๊ฉันแกล้งดุด่าแกไง”

“จะบอกว่าที่นายดุเพชรเพราะว่าคุณนันเธอเข้ามางั้นเหรอฮะ”

“ไม่ใช่แค่เข้ามา แต่เข้ามาเห็นไอ้นี่” ณดลหยิบเพชรสีชมพูออกมาจากกระเป๋าเสื้อยื่นไปตรงหน้าเพชร “คุณปัทอีกคน เธอก็เห็นด้วย”

“นี่มันเพชรที่นายเอามาหลอกคุณท่านนี่ฮะ”

“ก็ใช่ไง แต่ฉันจำได้แน่ๆ ว่าฉันเก็บเข้าลิ้นชักล็อกกุญแจไปแล้ว แล้วมันจะมาอยู่ในถ้วยยาคุณพ่อโดยที่แกไม่เห็นได้ยังไง”

“งั้นที่คุณท่านเกือบตายก็เพราะอาถรรพณ์”

“เลอะเทอะ” ณดลปากแข็ง

“นี่ถ้าไม่ใช่นาย เพชรยันโครมไปแล้ว ถึงขนาดนี้ยังจะไม่เชื่ออีกเหรอ”

“ก็มันคิดได้หลายแง่นี่หว่า”

“แล้วแบบนี้นายจะเอายังไง เพชรว่าเทวีอะไรนั่นต้องจ้องเล่นงานคุณท่านอยู่แน่ๆ จริงสิ เมื่อกี้วิญญาณเทวีนั่น...”

“ทำไม แกเห็นอีกเหรอ”

“ก็เมื่อกี้ไง เพชรฝันถึงเธอ เธอจะมาเอาเพชรตาแมวอีกแล้ว เพชรว่าเรารีบๆเอามันไปคืนที่เถอะ”

“ก็อยากอยู่ เดี๋ยวฉันบอกอาทิตย์ให้รีบๆมาช่วยก็แล้วกัน”

“เร็วๆนะฮะ ก่อนที่จะมีใครเป็นอะไรไปอีก” เพชรกลัวและกังวล แต่ณดลยังทำเหมือนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

ooooooo

ทางด้านนันทาที่โทร.หาวีระ เล่าให้เขาฟังเป็นตุเป็นตะเชื่อว่าเพชรสีชมพูหรือพชรมนตราอยู่ที่ประพจน์จริงๆ แต่เก็บซ่อนไม่ยอมบอกใคร

นันทาพูดเรื่องนี้ไม่เลิกและเอ่ยชื่อพชรมนตราหลายครั้งขณะขับรถออกจากบ้านไป ด้วยอำนาจของเพชรอาถรรพณ์นี้ส่งผลให้นันทาเกือบโดนรถชนถ้าไม่ได้วิทย์บริกรรมคาถาช่วยไว้

เวลาเดียวกันปัทมาที่เห็นเพชรที่ประพจน์สำลักออกจากปากแล้วณดลเก็บไว้ไม่ให้ดู เธออดคิดไม่ได้ว่าเขาทำลึกลับน่าสงสัย พอเดินมาเห็นณดลอยู่กับเพชรตรงสนามก็ถามกึ่งแซวทั้งคู่ว่าหายโกรธกันแล้วหรือ?

เพชรทำหน้างงๆ ปัทมาขยายว่า “ก็เรื่องคุณอาไง” ณดลรีบเล่นละครตบตาทันที

“อ๋อ...ยังหรอกครับ นี่ผมก็ไปลากมันมาด่าเพิ่ม สะเพร่า ชุ่ย ไม่รอบคอบ ซนไม่เข้าเรื่อง นี่ถ้าคุณพ่อเป็นอะไรไปฉันเอาแกตายแน่”

“เพชรขอโทษฮะ”

“แล้วคุณปัทมาทำอะไรตรงนี้ครับ”

“เดินเล่นน่ะค่ะ ตรงนี้ต้นไม้เยอะ ร่มรื่นดี คิดถึงตอนสมัยที่อยู่ในป่าในเขา”

“เพชรก็คิดถึงหมู่บ้านที่เคยอยู่ ต้นไม้ที่เคยปีนเล่น แล้วก็...คิดถึงพ่อ ปกติเย็นป่านนี้เพชรต้องทำกับข้าวเตรียมไว้ให้พ่อแล้ว บางทีพ่อล่าอะไรมาได้ก็จะเอามาเสริม ช่วยกันทำอยู่สองคน”

“ฉันรับปากกับพ่อแกแล้วไง ว่าจะดูแลแกอย่างดี”

“ขอบคุณฮะนาย แต่เพชรก็อดคิดถึงพ่อไม่ได้อยู่ดี”

“คิดถึงได้ แต่ก็ทำตัวให้เข้มแข็งด้วย ไม่งั้นพ่อเขาคงเป็นห่วง”

เพชรพยักหน้ารับแล้วเหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งมองมาจากนอกรั้ว...วิทย์นั่นเอง แต่เขารีบหลบออกไปก่อนที่ณดลกับเพชรจะล่วงรู้ว่าเขายังไม่ตาย

ooooooo

แม้ไม่เชื่อเต็มร้อยเรื่องอาถรรพณ์เพชรตาแมวหรือเพชรสีชมพู แต่ณดลก็คิดจะเอามันกลับไปคืนโดยเร็วพร้อมเทวรูปแมวเนื่องจากระยะหลังมานี้เกิดเรื่องแปลกประหลาดในบ้านมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่อยู่ดีๆอาทิตย์ก็มาห้ามไว้ เพราะเขาฝันถึงรัตนมณีเทวีหญิงโบราณที่อยู่ในภาพวาด รัตนมณีเทวีมาขอร้องอาทิตย์ให้ช่วย และอย่าเอาเพชรตาแมวกลับไปคืนที่เดิม มิฉะนั้นเธอจะต้องถูกจองจำไปชั่วนิรันดร์

อาทิตย์ไม่ได้บอกรายละเอียดแก่ณดลเพราะกลัวเพื่อนไม่เชื่อ แต่ขอร้องอย่าเพิ่งเอาเพชรตาแมวกับเทวรูปกลับไปคืน ขอให้ตนได้สืบอะไรให้แน่ชัดกว่านี้ก่อนเพราะข้อมูลที่ได้มามันอาจไม่เป็นจริง

ณดลไม่เข้าใจที่เพื่อนพูด แต่ก็ยอมทำตามเพราะเกิดเหตุการณ์เหลือเชื่อขึ้นขณะที่เขากับเพชรพยายามยกกล่องเทวรูปแมวใส่รถแล้วมีควันดำลอยฟุ้งออกมา พอควันจางหายในกล่องก็ว่างเปล่า เทวรูปหายกลับไปอยู่ในห้องประพจน์ตามเดิม

ฝ่ายนันทาที่มั่นใจว่าเพชรตาแมวอยู่กับประพจน์ก็เรียกมาริสาที่ตัวเองอุปโลกน์ให้เป็นลูกสาวด็อกเตอร์อมรมาสั่งงานเพิ่มว่า ต่อไปนี้ให้คอยสังเกตว่าณดลกับประพจน์เก็บเพชรไว้ที่ไหน ยังอยู่ในตู้เซฟเหมือนเดิมหรือว่าเปลี่ยนที่แล้ว มาริสาไม่รับปากแถมยังพูดจายียวนกวนประสาทนันทา แต่พอได้ยินว่าเป็นเพชรตาแมวหรือเพชรสีชมพูที่ผู้คนหมายปองก็สนใจขึ้นมาทันที

หลังเกิดเรื่องเหลือเชื่อเทวรูปแมวกลับมาอยู่ในห้องประพจน์อย่างเดิม คืนนั้นณดลย้ายพ่อไปนอนห้องของเขา แล้วตัวเองจะมานอนห้องพ่อแทนเพราะอยากรู้เหมือนกันว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น อาทิตย์เตือนเพื่อนว่าอย่าท้าทาย ขณะที่เพชรเองได้ฟังก็ไม่ค่อยเห็นด้วย

“ฉันไม่ได้ท้าทาย แต่ฉันว่าทุกอย่างมันต้องมีเหตุผล มีที่มาที่ไป ไอ้ที่มันเกิดเรื่องบ้าๆสารพัดขึ้นมา มันต้องมีอะไรมากกว่าเรื่องเพชรตา...”

เพชรรีบสะกิดเตือนณดลไม่ให้พูดเพราะสังเกตเห็นปัทมาที่ดูแลประพจน์อยู่สนใจฟัง อาทิตย์เองก็กระแอมปรามเพื่อนด้วยเช่นกัน ปัทมาเลยแกล้งไม่ใส่ใจ ลุกขึ้นบอกทุกคนว่า

“พวกคุณคงมีเรื่องส่วนตัวคุยกัน ฉันขอตัวก่อน นะคะ เดี๋ยวอีกชั่วโมงจะขึ้นมาดูคุณอาใหม่ค่ะ”

เมื่อเธอออกจากห้องไปแล้ว อาทิตย์เตือนณดลว่าจะพูดจาอะไรต้องระวัง หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง

“เออๆ แกยืนยันใช่ไหมที่จะเก็บเทวรูปกับเพชรไว้ก่อน”

“ถึงไม่ยืนยัน แกคิดว่าแกมีปัญญาเอามันไปไหมล่ะ”

“ฉันถึงอยากลองไปนอนที่ห้องของพ่อไง”

“นายฮะ ถ้านายไม่ว่าอะไร เพชรขอไปนอนเป็นเพื่อนได้ไหมฮะ”

“เพชร!! โคตรกล้า!! ลงทุนไปรึเปล่า” อาทิตย์ตะลึงไม่อยากเชื่อ

“ไอ้นี่ก็เว่อร์จัง เจ้าเพชรมานอนกับฉันมันจะแปลกตรงไหน”

“คือ...เพชรไม่ได้คิดอะไรไม่ดีนะฮะ แต่เพชรเป็นห่วง เกิดมีอะไรขึ้นมาจะได้ช่วยกันเหมือนตอนที่อยู่ในป่าไงฮะ”

“แต่นี่มันในเมือง แล้วที่นี่ก็ไม่ได้โล่งแจ้งแบบป่าเขา แกอยู่กันสองคนเกิดแบบว่าสปงสปาร์กอะไรขึ้นมาล่ะ”

“เลอะเทอะ” ณดลว่าเพื่อนแล้วบอกเพชร “ถ้าแกจะนอน คืนนี้ก็ไปเตรียมอุปกรณ์มา”

“ฮะนาย” เพชรตอบรับแล้วรีบไปจัดการ

ooooooo

ผ่านไปพักใหญ่ณดลกับเพชรก็เข้ามาในห้องประพจน์ ณดลในชุดนอนยืนเท้าเอวจ้องเทวรูปไม่วางตา ขณะที่เพชรยืนกอดหมอนมองไปที่เตียงท่าทางขัดเขิน

“แกไม่กลัวใช่ไหมเพชร”

“กลัวสิฮะ เกิดพลาดความแตกก็ยุ่งอีก” 

ณดลขมวดคิ้วสงสัย “ความแตกอะไร”

“เปล่า...เปล่าฮะนาย เพชรกลัวฉี่แตกรดที่นอนน่ะ”

“ไอ้บ้า โตป่านนี้แล้ว” ณดลพูดพลางเดินไปที่เตียง “แกนอนข้างในแล้วกัน”

“เพชรจะนอนที่พื้น”

“จะบ้าหรือไง เตียงออกจะใหญ่ ฉันไม่ถือเรื่องใครเป็นนายใครเป็นลูกน้องหรอก แกอุตส่าห์มานอนเป็นเพื่อนฉัน มานอนข้างในนี้แหละ”

“แต่ว่า...”

“อย่าลีลา เดี๋ยวโดนอัด ยิ่งหงุดหงิดอยู่นะ”

เพชรอิดออดลังเลก่อนจะเดินอ้อมไปขึ้นอีกฝั่งแล้วเอาหมอนข้างกั้นกลางเอนตัวลงนอนอย่างอายๆ ณดลบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยก่อนทิ้งตัวลงนอนแล้วพลิกกลับมาเจอเพชรที่นอนตาปริบๆ

“อะไร...มาทำตาแป๋ว”

เพชรพลิกไปอีกข้างอย่างไว ณดลรีบบอกว่า “ฉันแปรงฟันแล้วนะเว้ย...มาทำหันหน้าหนี”

“เปล่าฮะนาย เพชรถนัดนอนด้านนี้”

“แล้วไป...ไอ้อาทิตย์มันคิดอะไรของมันวะทุกทีเห็นเร่งๆจะให้เอากลับไปคืน”

“คุณอาทิตย์คงมีเหตุผลอะไรมั้งฮะ”

“เหตุผลอะไรของมันก็ไม่บอกให้เคลียร์ แกรู้ไหมฉันห่วงคุณพ่อมากแค่ไหน นับวันยิ่งมีเรื่องบ้าๆหนักข้อขึ้นทุกที”

เพชรไม่ตอบ ณดลเลยเอื้อมมือไปเขย่าไหล่เรียก

“แกหลับแล้วเหรอ...เพชรอย่าเพิ่งหลับสิ คุยเป็น เพื่อนกันก่อน”

เพชรยังคงเงียบ ณดลจะดึงให้หันกลับมา พลันเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาผละจากเพชรลุกขึ้นไปเปิด ปรากฏว่าเป็นปัทมายืนอยู่หน้าห้อง คลี่ยิ้มบางๆให้เขา

“คุณปัทมีอะไรเหรอครับ”

“ขอโทษค่ะ ปัทจะมาเอายาที่ลืมไว้ของคุณอา คุณดลนอนไปแล้วหรือยังคะเนี่ย”

“ยังครับ พอดีกำลังคุยกันอยู่” ณดลหลีกทางให้ปัทมาก้าวเข้ามา แต่เธอกลับชะงักเท้า มองเห็นผู้หญิงผมยาวนอนบนเตียง

“ขอโทษค่ะ ปัทไม่ทราบว่าคุณดลอยู่กับสาว เดี๋ยวปัทค่อยมาหยิบพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ” เธอพูดอายๆแล้วรีบหันหลังกลับเดินออกไปทันที

“เดี๋ยวคุณปัท สาวที่ไหน ไอ้เพชรไง คุณปัท...” ณดลเรียกแต่ปัทมาเดินลิ่วไปไม่เหลียวหลัง เขาเลยเดินบ่นกลับมาที่เตียงนอน “โธ่คุณปัท...ไอ้นี่ก็อ้อนแอ้นเหมือนผู้หญิงจริงๆ ขนาดข้างหลังนะนี่”

ณดลนั่งบนเตียงมองเพชรยิ้มๆ เอื้อมมือจับไหล่ให้หันกลับมา แต่ต้องผงะถอยหลังตกจากเตียงเพราะเพชรที่หันกลับมากลายเป็นหน้าของวิญญาณเทวีตาโบ๋!

เวลาเดียวกันประพจน์ที่ย้ายไปนอนห้องณดล ลืมตาโพลงมองรอบห้องแล้วดันตัวพยายามลุกขึ้นจะกลับห้องตัวเอง ปัทมากลับเข้ามาพอดีรีบเข้ามาช่วย

“คุณอาจะไปไหนคะ”

“อาจะกลับห้อง นี่ไม่ใช่ห้องอา”

“ก็คุณอาสลับกับคุณดลแล้วไงคะ คืนนี้นอนที่นี่เถอะค่ะ”

“ไม่ๆๆ อาจะกลับ”

“แต่ว่าตอนนี้คงไม่ค่อยเหมาะ”

“ไม่เหมาะยังไงหนูปัท”

ปัทมาอึกอักกระดากอาย “คือ...คุณณดลมีแขกอยู่น่ะค่ะ”

“แขกอะไรมาเอาป่านนี้”

“เรื่องนี้ปัทไม่ทราบค่ะ คุณอาต้องถามกันเอาเอง แต่คืนนี้คุณอานอนที่นี่เถอะนะคะ มาค่ะปัทช่วย”

“หนูปัท...อาต้องกลับห้อง จะให้เจ้าดลไปรับเคราะห์แทนได้ยังไง”

“ไม่ได้รับเคราะห์อะไรหรอกค่ะ ตอนนี้คงได้รับอย่างอื่นมากกว่า” ปัทมาพูดอย่างไม่พอใจ ขณะที่ประพจน์นิ่วหน้าสงสัย...

ส่วนอีกห้องนั้นณดลยังมึนอยู่ข้างเตียงเพชรร้องเรียกพร้อมกระโจนลงมาหาแต่โดนเขาผลักไสให้ออกไป

“นายเป็นอะไรไป...โอ๊ย! ผลักทำไมเนี่ย”

เพชรโวยวายเสียงดังทำให้ณดลได้สติ สั่นหัวไปมาพลางตบหน้าตัวเองแล้วจ้องมองเพชรอีกครั้ง

“เพชร...นี่แกแน่นะ”

“ให้เพชรช่วยตบให้เอาไหมจะได้แน่ใจ...นายเป็นอะไรของนายฮะเนี่ย”

“ก็ฉันเห็นหน้าแก...”

“หน้าเพชรเป็นอะไร”

“ก็...หรือที่คุณปัทเห็นก็ด้วย...เออ ช่างเหอะ ไม่มีอะไร แกกลับไปนอนต่อเหอะ เดี๋ยวฉันขอไปล้างหน้าล้างตาแป๊บนึง” ณดลลุกพรวดพราดเข้าห้องน้ำไปทันที ปล่อยให้เพชรนั่งงงอยู่ตรงนั้น

ooooooo

เช้าวันถัดมาณดลรีบไปพบอาทิตย์ที่บริษัทด้วยความร้อนใจ บอกเพื่อนรักว่าตนจะไม่รอเขาแล้ว... อาทิตย์เดาว่าเพื่อนคงเจอดีอะไรอีกแต่ไม่ถาม ยื่นเอกสารบางอย่างมาให้

“อะไรของแก”

“มันต้องมีสักคนสิวะที่รู้ที่มาที่ไปของเพชรนั่นว่าจริงๆแล้วมันมีเรื่องราวเป็นยังไงกันแน่ ตกลงดีหรือชั่ว”

“นิทรรศการเพชร?” ณดลอ่านเอกสารนั้น

“ผู้รู้กำลังจะมารวมกัน”

“แกคงไม่คิดจะให้เอาเพชรนั่นมาโชว์จริงๆหรอกนะ”

“ไม่เห็นจำเป็นนี่ ก็ทำแบบที่เคยทำมาแล้วไง” อาทิตย์พูดแล้วยักคิ้วให้ณดลอย่างเจ้าเล่ห์

ในเวลาต่อมาณดลประชุมพนักงานด้วยเรื่องจัดนิทรรศการเพชร โดยที่นันทากับวีระก็มา รวมทั้งอาทิตย์ด้วย

“ตามที่แจ้งไปในรายละเอียดนะครับ เราจะจัดนิทรรศการเพชรขึ้นเพื่อเป็นการโปรโมตและเพิ่มคอนเนกชันให้กับบริษัทศุภมิตรของเรา”

“ดีเนอะ นึกจะทำอะไรก็ทำ หัวหลักหัวตอไม่สนใจ”

“ขอโทษครับคุณอา แต่ผมเห็นว่ามันเป็นประโยชน์กับบริษัทของเรา แล้วคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”

“พ่อแกเขารับรู้แล้วเหรอ”

ณดลสบตาอาทิตย์ก่อนจะโกหกนันทา “คุณพ่อทราบแล้วครับ”

“ก็เอาสิ มาขนาดนี้แล้วจะขัดอะไรได้”

“ว่าแต่ทางคุณณดลจะใช้เพชรชุดไหนโชว์บ้างครับ หรือว่าจะทำขึ้นมาใหม่อีก” วีระถาม

“เรื่องนั้นผมคุยกับอาทิตย์เขาแล้ว นอกจากของเราแล้วก็มีจากที่อื่นมาร่วมโชว์ด้วยครับ เดี๋ยวผมจะลิสต์รายชื่อให้อีกทีแล้วเสนอให้ทุกคนทราบ...เอาเป็นว่าตามนี้นะครับ รายละเอียดต่างๆผมจะแจ้งเพิ่มเติมอีกที”

เสร็จสิ้นการประชุม ทุกคนทยอยออกจากห้อง เหลือนันทากับวีระที่ดูเหมือนยังมีข้อสงสัย นันทาถามณดลที่กำลังเก็บเอกสารว่า เพชรที่เอามาโชว์นั้นรวมไปถึงที่อยู่ในเซฟของพ่อเขาด้วยหรือเปล่า

“อานันหมายถึงชุดไหนล่ะครับ ที่บ้านก็มีเก็บไว้หลายชุด”

“ก็เพชร...เพชรที่พ่อแกชอบพูดถึงบ่อยๆไง”

“แล้วอานันรู้ได้ไงครับว่าคุณพ่อเก็บไว้ ผมจำได้ว่าคุณพ่อบอกว่าไม่เคยได้มันมานะ”

นันทาไม่รู้จะตอบยังไง สบตาวีระเพื่อขอให้ช่วยแต่เขากลับมองเมินไปทางอื่นทำไม่รู้ไม่ชี้

“เอาเป็นว่ารายละเอียดต่างๆผมจะแจ้งคุณอาเช่นเดียวกับคนอื่นๆนะครับ” ณดลพูดพลางพยักหน้ากับอาทิตย์แล้วพากันเดินออกไป

นันทาหันขวับมามองวีระตาขวาง “ไม่ช่วยกันบ้างเลย”

“จะช่วยยังไงล่ะ ขืนทำเป็นรู้มากไปเขาก็สงสัยพอดีน่ะสิ”

“ไม่ได้ดั่งใจเลย” นันทาบ่นอย่างหงุดหงิด ขัดใจไปหมด

ooooooo

ขณะที่เพชรกำลังให้อาหารแมวตัวที่เลี้ยงไว้อยู่นั้น ปัทมาเดินเข้ามาเมียงมองเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่มีท่าทีลังเลจนเพชรต้องเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อน

“คุณปัทมีอะไรหรือเปล่าฮะ”

“คือ...ฉันมีเรื่องจะถามอะไรนิดหน่อย ผู้หญิงเมื่อคืน...คนที่มาค้างกับคุณดลน่ะ ใครเหรอ”

“ผู้หญิงที่ไหนฮะ เมื่อคืนนายนอนกับเพชร”

“ก็ผู้หญิงคนเมื่อคืนไง ที่ผมยาวๆ”

“ไม่มีนะฮะ หรือคุณปัทจะตาฝาดเหมือนกับนายอีกคน”

“ไม่มีงั้นเหรอ”

“ฮะ ไม่มีจริงๆ”

ปัทมาทำท่าจะถามต่อ แต่ชุ่มเดินเข้ามาขัดจังหวะบอกปัทมาว่าประพจน์ให้ไปพบ เธอเลยต้องปลีกตัวไปทั้งที่ยังคาใจเรื่องผู้หญิงผมยาว...

ประพจน์อยู่กับมาริสาและจันในห้องรับแขก  เขาเรียกปัทมามาอีกคนเพื่อบอกให้รู้พร้อมกันทีเดียวว่าณดลจะจัดนิทรรศการเกี่ยวกับเพชรซึ่งเขาอยากให้ทุกคนไปร่วมงาน มาริสากับปัทมาวางท่านิ่ง  ขณะที่จันระริกระรี้คิดเข้าข้างตัวเองว่าประพจน์จะเปิดตัวอัญชลีลูกสาวด็อกเตอร์อมรซึ่งก็คือเธอนั่นเอง

“อาแค่อยากให้ทุกคนไปร่วมงานน่ะ  เดี๋ยวอาจะให้เจ้าดลจัดการเรื่องชุดให้พวกหนูนะ”

ประพจน์ไม่ได้คิดเรื่องเปิดตัวใครใดๆสักนิด แต่จันก็ยังอุตส่าห์ทึกทักอยู่อีก จนมาริสาทนไม่ไหวแอบด่าว่าหน้าด้าน...แล้วถามประพจน์ว่าพวกเราจำเป็นต้องไปร่วมงานนี้ด้วยหรือ

“นั่นสิคะคุณอา งานนี้เป็นงานภายใน พวกเราเองก็ยังพิสูจน์ไม่ได้ว่าใครคือตัวจริง  ปัทเกรงว่าจะไม่เหมาะสม”

“ก็แค่ร่วมงานน่ะ อย่าคิดอะไรมากเลย”

พอดีเพชรวิ่งตามไอ้เหมียวแมวของตนเข้ามา ประพจน์เลยบอกว่าเพชรก็ต้องไปงานนี้ด้วย  แต่เพชรกังวลว่าเด็กกะเหรี่ยงอย่างตนคงไม่เหมาะกับงานโชว์เพชร คนจะคิดว่ามาขโมยของ  จึงต่อรองขณะอยู่กับประพจน์ตามลำพัง แต่สุดท้ายก็ต้องจำนนอยู่ดี

“แกคิดว่าเจ้าดลมันจัดงานนี้ขึ้นมาเพื่ออะไรล่ะ”

“พชร...เอ่อ...เพชรนั่น”

“ไหนๆแกก็ร่วมหัวจมท้ายกันมาตั้งแต่แรกแล้ว แกก็ควรจะอยู่ในงานด้วยนะ”

เพชรพยักหน้าเข้าใจ  พอประพจน์ถามว่าเมื่อคืนมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า เพชรปกปิดว่าไม่มี ทุกอย่างปกติดี

“คงมีแต่ฉันนี่แหละที่ต้องรับกรรมกับมัน จะหนีก็ไม่ได้ จะตายก็ไม่ได้”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิฮะคุณท่าน  นายเขาต้องได้วิธีจัดการกับเพชรตาแมวนั่นจากงานนี้อย่างแน่นอนเลยฮะ”

มาริสาแอบฟังอยู่มุมหนึ่ง  นึกถึงคำพูดของนันทาที่กำชับให้เธอจับตาดูสองพ่อลูกว่าเก็บเพชรไว้ที่ไหน...อย่างนี้ก็แสดงว่าณดลต้องเก็บเพชรตาแมวไว้จริงๆ

เมื่อมาริสาโทร.บอกนันทาที่กำลังอยากรู้ว่าณดลจะเอาเพชรอะไรไปโชว์ที่นิทรรศการบ้าง  พอได้ฟังข่าวนี้เธอก็กระหยิ่มยิ้มย่องเตรียมวางแผนกับวีระอย่างเร่งด่วน

ooooooo

ตกเย็นณดลกลับเข้าบ้าน  เพชรรีบมาต้อนรับด้วยความดีใจและเล่าเรื่องประพจน์ให้ไปงานนิทรรศการก่อนจะเผลอตัวพูดเรื่องชุดใส่ไปงานเป็นผ้าลูกไม้สีขาวสวยงาม แต่พอเห็นณดลจ้องอยู่ก็นึกได้ เฉไฉไปว่าชุดพวกนั้นน่าจะเหมาะกับปัทมาและมาริสา

“แล้วไป...นึกว่าแกจะใส่เอง”

“โธ่นายอ่ะ เพชรจะไปใส่ได้ไง”

“ไปๆ เข้าบ้าน” ณดลกอดคอเพชรหมับเตรียมขยับเดิน  แต่ชะงักเพราะได้ยินเสียงปัทมาเรียกอยู่ข้างหลัง

ปัทมามาขอโทษณดลที่เมื่อคืนเข้าใจผิดคิดว่าเขาอยู่กับผู้หญิง  ณดลนึกถึงแล้วยังสยองไม่หาย  แต่กลบเกลื่อนว่าช่างมันเถอะ จากนั้นก็เดินเข้าบ้านไปกับเพชร

จู่ๆมาริสาโผล่มาดักหน้าปัทมาตั้งคำถามหาเรื่องว่า  “เขาเป็นอะไรกับเธอเหรอ  ถึงจะต้องมาขอโทษเพราะเข้าใจผิดเรื่องแบบนี้  ทำอย่างกับว่าเป็นแฟนกัน...เข้าใจผิดเรื่องผู้หญิง”

“ไม่ไปวาดรูปเหรอวันนี้”

“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องหรอก  ตกลงเธอจะเข้ามาบ้านนี้ในฐานะลูกสะใภ้เหรอ  ถ้างั้นก็เลิกโกหกเรื่องเป็นลูกสาวของพ่ออมรซะทีสิ อย่าโลภให้มากนักเลย”

“แล้วถ้าฉันจะโลภล่ะ...ถ้าฉันจะเป็นทั้งสองอย่างเธอจะทำอะไรฉันได้”  ปัทมาตอบกลับตาวาวก่อนจะเดินเฉียดไหล่มาริสาไปอย่างไม่หวั่นเกรง

“ก็มาคอยดูกัน!” มาริสาพึมพำท่าทางร้ายลึกไม่แพ้กัน!

ฝ่ายนางมารร้ายโจ่งแจ้งอย่างจัน  เธอกำลังตื่นเต้นกับการจะได้ออกงานใหญ่  ขนเสื้อผ้ามาลองใส่โชว์ประพจน์แล้วพยายามทึกทักอีกว่าตัวเองเป็นอัญชลีลูกสาวตัวจริงของอมร  ประพจน์อ่อนใจมาก  พูดย้ำแล้วย้ำอีกว่าเรื่องนี้ยังพิสูจน์ไม่ได้ ทำให้จันน้อยใจบ่นว่าตัวเองไม่สำคัญเท่าปัทมากับมาริสา

พอรู้ว่ามาริสาไม่อยู่  จันดอดเข้าไปค้นของในห้องจะละเลงสีลงบนภาพที่มาริสาวาดไว้  แต่เพชรโผล่มาขัดจังหวะทำให้จันตกใจพู่กันหล่นกระจาย

“ไอ้บ้า  เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่  ทำไมไม่เคาะประตู ไม่มีมารยาท”

“นี่มันห้องคุณสาเขานะฮะ  คุณจันนั่นแหละเข้ามาได้ยังไง”

“ก็...ก็เห็นประตูมันเปิดอยู่ก็เลยเดินเข้ามา  แบบว่าอยากเสพงานศิลปะบ้างอะไรบ้าง ทำไม ไม่ได้หรือไง”

“ก็ควรจะขออนุญาตเจ้าของห้องเขาก่อนไม่ใช่เหรอฮะ”

“ฉันขอในใจแล้ว...มาริสาเขาเป็นเมียแกหรือไง เชอะ! ไม่ดูก็ได้ย่ะ กะอีแค่ภาพแบบนี้ฉันก็วาดได้”

จันกระแทกรูปวางคืนแล้วสะบัดออกไป  แต่ต้องชะงักอยู่ตรงหน้าห้องนั่นเองเพราะมาริสายืนตาขวางเอาเรื่อง

“ฉัน...ฉันแค่เข้ามาดูงานศิลปะ ไม่ได้ทำอะไรเลย” จันพูดจบก็รีบวิ่งหนี มาริสาจะตามไปเอาเรื่อง แต่เห็นเพชรที่ยังอยู่ในห้องเลยเปลี่ยนใจ

เพชรหยิบภาพวาดเหตุการณ์ในถ้ำขึ้นมาดู  ทันใดเกิดลมพัดวูบใหญ่  เพราะรู้สึกเหมือนจะหลุดเข้าไปในภาพ เห็นภาพวาดสลับกับภาพจริง  มาริสาเห็นเพชรยืนโคลงเคลงหัวสั่นหัวคลอนก็ตกใจทำท่าจะเข้ามา  พอดีเพชรตั้งสติได้ สะบัดหน้าอย่างแรงแล้ววางภาพคืนไว้ที่เดิม  ส่วนมาริสายังคงยืนมองด้วยความสงสัย

ooooooo

ประพจน์ซักถามณดลเรื่องจัดนิทรรศการเพชรและอนุญาตให้จัดไปตามที่เห็นสมควร  ส่วนเรื่องเพชรตาแมวนั้นณดลไม่แจ้งรายละเอียดว่าจะเอาไปโชว์ทั้งที่นันทาอยากรู้เรื่องนี้มาก

“อาแกเขาอยากรู้ให้ได้น่ะสิว่าพ่อเก็บเพชรนั่นไว้หรือเปล่า”

“ผมว่าเรื่องนั้น...คนยิ่งรู้น้อยยิ่งดีนะครับ”

“ใช่  ยิ่งคนอย่างยัยนันด้วยแล้ว  ถึงไม่โดนอาถรรพณ์ก็ยังควบคุมตัวเองไม่อยู่เลย พ่อไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างถ้าเขาได้เห็นมัน”

ณดลเข็นรถพาพ่อมาส่งถึงหน้าห้องของตน  แต่ประพจน์จับมือลูกชาย  ขอร้องให้พาเขากลับไปนอนห้องพ่ออย่างเดิม

“ทำไมล่ะครับ ห้องผมนอนไม่สบายเหรอ”

“เมื่อคืนก็มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม  พ่อดูหน้าเจ้าเพชรก็รู้แล้ว”

ประพจน์ถามคาดคั้น  ณดลยิ้มกลบเกลื่อน  ปฏิเสธว่าไม่มีอะไรทั้งที่ตัวเองก็รู้สึกหวั่นๆอยู่ไม่ใช่น้อย

เมื่อกลับมาที่ห้องนอนพ่อซึ่งณดลต้องนอนกับเพชรอีก เพชรก็ใช่ว่าจะไม่กลัว นำเครื่องรางที่พ่อเคยให้ไว้มาใส่ข้อมือแล้วยังผูกโยงกับข้อมือณดลไว้ด้วยจะได้คุ้มครองทั้งคู่

“ทำอะไรของแก อย่างกับกุญแจมือ”

“อย่าลบหลู่นะนาย  คืนนี้จะได้นอนหลับฝันดีกันไง”

เพชรคิดถูกเพราะตกดึกวิญญาณเทวีทำอะไรไม่ได้ ได้แต่จ้องมองทั้งสองคนอยู่ห่างๆ  กลัวเครื่องรางนั้นจนไม่กล้าเข้าใกล้...

รุ่งเช้าปัทมาพาประพจน์ออกไปใส่บาตรพระตรงหน้าบ้านเหมือนทุกวัน  เพชรมากับเขาด้วยแถมยังกรวดน้ำอธิษฐานนานกว่าทุกคนเพื่อส่งผลบุญไปถึงพ่อที่ฝันเห็นเมื่อคืน  ระหว่างนี้เพชรรู้สึกเหมือนมีคนแอบมองมา  แต่พอชะเง้อไปกลับไม่เห็นใคร...ความจริงคือวิทย์ที่มาป้วนเปี้ยนเพราะเป็นห่วงเพชรนั่นเอง

ooooooo

นันทาออกตัวแรงไม่อยากให้เพชรไปงานใหญ่เพราะกลัวจะขโมยเพชรที่โชว์ในงาน แต่ไม่สามารถขัดความต้องการของประพจน์กับณดลได้ แถมประพจน์ยังเร่งณดลให้พาสามสาวกับเพชรไปเลือกซื้อเสื้อผ้าราคาแพงมาใส่

จันอดไปเพราะเกิดเรื่องกับเธอเมื่อคืน จันโดนแมวที่เพชรเลี้ยงไว้ข่วนเป็นแผลเพราะเดินไปเหยียบมันเข้า คราวนี้จันโกรธมากจ้องจะหาทางเอาคืนไอ้แมวตัวดีให้จงได้

ในระหว่างเลือกชุดกันในร้านหรู มาริสานึกสนุกจับเพชรแต่งชุดผู้หญิงออกมาสวยงามจนณดลตะลึง แต่บอกเพชรว่าวันหลังอย่าแต่งแบบนี้อีก เพชรยืนยันว่าตนโดนบังคับ ปัทมามองยิ้มๆชมเพชรว่าแต่งหญิงแล้วสวยจริงๆ

“คุณปัทก็เอากับเขาด้วย”

“ฉันพูดจริงๆ เธอสวยมากเลย นี่ถ้าไม่บอกก็ต้องคิดว่าเป็นผู้หญิงแท้ๆ แน่นอนเลย ดูไม่มีความเป็นผู้ชายอยู่เลยสักนิด”

เพชรหน้าเสียกลัวถูกจับได้ พอได้ยินณดลยืนยันก็โล่งอกไปที

“มันเป็นผู้ชายจริงๆ ครับคุณปัท ผมเคยสัมผัสมาแล้ว...เอ่อ...ผมหมายถึงเคยเห็นมันยืนฉี่”

“สมัยนี้เขามีอุปกรณ์ให้ผู้หญิงทำแบบนั้นได้ด้วย รู้รึยังคะ” มาริสาแย้งขึ้นยิ้มๆ

“ในป่าครับ เอาเป็นว่าเป็นความผิดไอ้เพชรที่มันเล่นแผลงๆ รวมกับความผิดเมื่อเช้าที่มันปล่อยให้ไอ้แมวเหมียวของมันไปข่วนคุณจันซะเละ กลับไปเดี๋ยวผมจัดการมันเอง”

“อะไรอ่ะนาย เพชรไม่ได้ทำซักหน่อย แล้วไอ้เหมียวมันก็ไม่ได้เกเรแบบนั้นนะฮะ”

“ขนาดไม่เกเรนะนั่น แมวแกไม่ได้น่ารักสำหรับคนอื่นนะ”

“แต่ก็จริงนะคะ ไอ้เหมียวของเพชรน่ะนานๆ จะโผล่มาที ปัทว่าบางทีอาจจะมีแมวตัวอื่นที่หลุดเข้ามาก็ได้”

“ยัยนั่นเองก็คงทำตัวแย่ๆ ขนาดสัตว์มันยังหมั่นไส้” มาริสายิ้มเยาะ สีหน้าสะใจเป็นพิเศษ จากนั้นก็แซวเพชรว่าอย่าติดใจแต่งหญิงอีกแล้วกัน เพชรรีบส่ายหน้า โบกมือปฏิเสธพัลวัน

ooooooo

วิทย์เป็นอีกคนที่ต้องการพชรมนตรา เมื่อรู้ข่าวเรื่องงานนิทรรศการเพชรจึงร้องขอแกมข่มขู่วีระให้จัดหาเสื้อผ้าและบัตรเข้างานมาให้ แต่ก่อนถึงวันงานวิทย์ได้แอบเข้าไปในสถานที่จัดงานในเวลากลางคืน เขาสำรวจดูจนทั่วแต่ก็ไม่พบเพชรตาแมวสีชมพูที่ต้องการ กลับพบรูปวาดของรัตนมณีเทวี

วิญญาณเทวีปรากฏประจันหน้ากับวิทย์ สองฝ่ายต่อสู้กันครู่หนึ่งก่อนที่วิญญาณเทวีจะสู้อาคมของวิทย์ไม่ได้ สลายกลายเป็นควันสีดำหายไปแต่ก็ทิ้งร่องรอยความบาดเจ็บไว้ตามเนื้อตัววิทย์ไม่น้อยเหมือนกัน

คืนเดียวกันเพชรสะดุ้งตื่นหลังฝันเห็นพ่อเลือดท่วมตัว เพชรทั้งกลัวและตกใจสวมกอดณดลแน่น พูดระรัวว่าทำไมตนฝันเห็นพ่อแบบนี้ เห็นเหมือนมีคนเล็บยาวๆทำร้ายพ่อ มันคุ้นมาก...

พูดไปแล้วเพชรนึกได้ ร้องลั่นขึ้น “ผู้หญิงคนนั้น เทวีคนนั้น!”

“เฮ้ย! มันจะไปเกี่ยวอะไรกัน พ่อแกน่ะเสียไปแล้ว แล้วพรานวิทย์เขาก็ไม่ได้มาเกี่ยวข้องกับเรื่องเพชรนี่แล้วด้วย ฉันสิฉัน ฉันกับพ่อที่เอามาทั้งเพชรทั้งเทวรูป”

“แต่ว่า...”

“เด็กโง่เอ๊ย พ่อเราเขาไปสบายแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้ว พวกเราสิ ต้องเตรียมตัวจัดการกับเพชรนั่น”

ณดลถอนใจ...คิดอะไรไปเรื่อย ลูบหัวลูบไหล่เพชรเพลิน จนหันมามองหน้าเพชรแล้วนึกขึ้นได้

“ทำอะไรของแกวะ บอกแล้วไงว่าให้ทำตัวแมนๆ แล้วนี่อะไร ฉวยโอกาสกะฉันอีก”

เพชรรีบถอยห่างด้วยท่าทีงอนๆ ณดลทิ้งตัวลงนอนแล้วหันหลังให้ก่อนดึงหมอนข้างมากอดแน่นหลับตานิ่ง บอกตัวเองอยู่ในใจว่าเราไม่ชอบผู้ชายด้วยกัน...ส่วนเพชรยังคงนั่งกอดเข่า รู้สึกไม่สบายใจกับความฝันของตนเอาเสียเลย

ooooooo

รุ่งเช้าจันกับมาริสามีปากเสียงกันอีกด้วยเรื่องแมวของเพชรที่จันพยายามจะหาให้พบเพื่อลงโทษที่มันข่วนเธอเป็นแผล พอเจอตัวจันเลยฟาดไม่เลี้ยงด้วยไม้เรียวจนมันวิ่งหนีไปซ่อนตัวที่ศาลพระภูมิ

มาริสาสงสารแมวแล้วก็โกรธจันมากประกาศว่าจะไปฟ้องประพจน์

เกิดความวุ่นวายขึ้นเมื่อเพชรกับณดลเห็นสภาพแมวโดนตีเนื้อตัวแตก พร้อมกันนี้อาทิตย์ก็มาส่งข่าวว่าเมื่อคืนสถานที่จัดนิทรรศการโดนขโมยเข้าไปรื้อค้น โชคดีที่ยังไม่ได้ขนเครื่องเพชรมาไว้สักชิ้น มีแต่พวกรูปวาดราคาไม่แพง

ประพจน์รู้เรื่องแมวโดนทำร้ายจากมาริสาก็เรียกจันมาตำหนิหลายคำพร้อมกำชับเพชรให้ดูแลแมวของตัวเองดีๆ ส่วนณดลพาแมวของเพชรไปทำแผลและฉีดยาแล้วก็มาครุ่นคิดกันว่าใครคือขโมยที่ลอบเข้าไปในสถานที่จัดงาน

นันทารู้เรื่องขโมยก็เกิดความระแวงว่าจะเป็นพรานป่าคนของวีระ รีบแจ้นไปพบเขาถึงสำนักงานแล้วใส่ไม่ยั้งอย่างโกรธเกรี้ยว

“ใช่ฝีมือมันหรือเปล่า! ใช่มันหรือเปล่าที่เข้าไปขโมยของในที่จัดงานเมื่อคืนนี้”

“คืออย่างนี้คุณนัน...”

“ฉันบอกคุณแล้วว่าไอ้เลวนี่มันไว้ใจไม่ได้ คุณก็ไม่เชื่อ แล้วดูซิ เอาอะไรไปได้บ้างก็ไม่รู้”

“ไม่ได้เอาอะไรไปได้หรอกน่า แล้วอีกอย่างก็ยังไม่แน่ใจด้วยว่าจะใช่ไอ้พรานนั่น”

“ก็มันมาขอบัตรงานกับคุณไม่ใช่เหรอ แล้วคุณก็ยังหน้าด้านให้มันไปอีก ดูซิ ป่านนี้คงวุ่นวายไปกันใหญ่แล้ว”

“เอาเป็นว่าตอนนี้เราใจเย็นๆก่อนเถอะนะ” วีระเอาอกเอาใจโอบนันทาให้นั่งลง

“ถ้าเกิดมันโดนจับได้แล้วสาวเรื่องนั้นเข้ามา เราได้ซวยกันแน่ๆ ฉันไม่อยากติดคุกตอนแก่หรอกนะ” นันทาพูดพลางสะบัดสะบิ้งไม่พอใจ

“ไม่หรอกน่ะ ถ้าถึงวันนั้นจริงๆ ผมก็ไม่เอามันไว้หรอก”

“คุณก็รู้ไอ้บ้านั่นมันอย่างกับมีญาณทิพย์ ว่าอะไรมันหน่อย เดี๋ยวมันก็โผล่มาขู่เราอีกหรอก”

“ไม่หรอก ผมโทร.ไปหามันแล้ว เห็นว่าเจ็บตัวพอดูเลย”

“แล้วมันไปทำอีท่าไหนของมัน”

“ไม่รู้สิ อาถรรพณ์มั้ง”

“พูดไปเรื่อย อาถรรพณ์อะไรกัน”

“เอาเถอะๆ เดี๋ยวเรารีบไปที่จัดงานกันดีกว่า ขืนชักช้าพลอยจะโดนสงสัยไปด้วย ป่านนี้หลานคุณเสนอหน้าอยู่ที่โน่นแล้วมั้ง”

นันทายังทำอิดออด แต่ก็ไม่ปฏิเสธเพราะกลัวตัวเองจะโดนสงสัยอย่างที่วีระพูด

ooooooo

ภายในสถานที่จัดนิทรรศการ อาทิตย์ยืนคุยกับตำรวจนายหนึ่ง ส่วน รปภ.ให้การกับตำรวจอีกนาย เขาแน่ใจว่าตัวเองโดนวางยาถึงหลับไม่รู้เรื่อง

เมื่อณดลมาถึงพร้อมเพชรและแมวหนึ่งตัว เพียงเข้ามาในบริเวณนี้แมวของเพชรก็ส่งเสียงร้องและขู่รูปภาพรัตนมณีเทวีไม่หยุด

“แกเป็นอะไรของแกเนี่ยไอ้เหมียว ขู่อยู่ได้”

“เป็นไปได้ไหมวะว่าเทวีนั้นออกมาเพื่อปกป้อง คนร้ายมันถึงได้โดนซะเละเทะขนาดนี้”

ณดลมองอาทิตย์ประมาณว่าพูดอะไรไร้สาระ

“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้เลย ฉันรู้ว่าแกคิดว่าฉันบ้า ฉันก็แค่มองในอีกมุมหนึ่งเท่านั้น ผิดตรงไหนวะ”

“ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไรแกสักคำเลย”

ณดลถอนใจ ปรายตาไปมองรูปภาพแล้วหันมาพูดกับอาทิตย์ “ปกป้อง? ถ้ามันเป็นอย่างที่แกพูดจริง งั้นเทวีก็เป็นคนดีแล้วถูกใส่ร้ายจริงๆน่ะสิ”

“นี่แกหัวไปฟาดอะไรมาหรือเปล่า หรือหมอเขาฉีดยาไอ้เหมียวผิดมาฉีดให้แกแทน”

“ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น ฉันก็แค่คิดตามเรื่องราวที่มันน่าจะเป็น”

“แต่ถ้าเทวีดีจริง ที่ผ่านมาทำไมถึงทำร้ายคุณท่านแล้วก็พวกเราล่ะฮะ”

“นั่นก็เป็นอีกเรื่องที่น่าสงสัย”

“เพชรว่าเราน่าจะรีบๆเอามันไปคืนที่น่าจะดีที่สุด” เพชรพูดด้วยสีหน้าหวั่นกลัวเอามากๆ

เวลาเดียวกันนั้นวิทย์ซึ่งได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับวิญญาณเทวีเมื่อคืน เขากำลังทำแผลให้ตัวเองที่โดนเล็บข่วนเหวอะหวะเลือดไหลซึมออกมาเป็นทางด้วยการใช้สมุนไพรบดแล้วนำมาพอกแผลข้างหลังอย่างทุลักทุเล

“ครั้งนี้ประมาทมันไปหน่อย” วิทย์ทั้งเจ็บทั้งแค้น หยิบขวดยาเล็กๆจากย่ามออกมาเปิดจุกแล้วบริกรรมคาถาก่อนเป่าพรวดไปที่ขวด จากนั้นค่อยๆเทยาลงที่แผลด้านหลัง เกิดฟองฟู่และควันจางๆเหมือนเนื้อไหม้

วิทย์กัดปากตัวเองอดทนไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา พอความเจ็บจางลงก็สบถถ้อยคำอาฆาตแค้นผู้กระทำ

“ข้าจะเอาคืนเป็นเท่าตัวเลย อีเทวี!”

ooooooo

ที่บ้านประพจน์...มาริสาเสียบกล้องถ่ายรูปเข้ากับแท็บเล็ตของเธอเพื่อก๊อปรูปลงเครื่อง ครู่เดียวหน้าจอก็ปรากฏรูปต่างๆที่ถ่ายมามีทั้งรูปที่รกร้างและรูปไอ้เหมียวแมวของเพชรนั่งอยู่บนศาลพระภูมิ

มาริสาเพ่งรูปนี้อย่างแปลกใจ เหมือนมีออร่าจางๆออกมาจากตัวไอ้เหมียว เธอกดดูภาพไปเรื่อยแล้วเดินออกจากห้องมาจนถึงห้องครัวเกือบชนปัทมาที่ยืนดื่มน้ำอยู่ ปัทมาผลักไหล่มาริสาอย่างแรงแทบหงายหลัง

“โอ๊ย! อะไรกันเนี่ย”

“เดินไม่รู้จักดูทาง”

“ก็บอกกันดีๆก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องทำรุนแรงแบบนี้เลย” มาริสาลูบไหล่ตัวเอง วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ มองค้อนปัทมาแล้วเดินไปเปิดตู้เย็น “แรงเยอะขนาดนี้ ไม่น่าเชื่อว่าเป็นพยาบาลธรรมดาๆ”

“แล้วเธอจะให้ฉันเป็นอะไร ยอดมนุษย์หรือไง” ปัทมาสะบัดเสียงใส่ แต่เกิดหน้ามืดจนต้องหาที่พยุงตัวเอง

“อุ๊ยตาย คุณพยาบาลเปื่อยซะเอง นี่แหละน้า... ทำร้ายฉัน บาปกรรมมันเลยตามมาทันแบบติดจรวด”

“ฉันไม่ค่อยสบายของฉันอยู่แล้ว” ปัทมาวางท่าแล้วพยายามเดินมานั่งที่โต๊ะ เห็นแท็บเล็ตมีภาพไอ้เหมียวบนศาลพระภูมิก็แปลกใจ จะหยิบมากดขยายภาพแต่มาริสาเดินมาดึงมันคืนไปเสียก่อน

“ตายแล้ว...หน้าซีดน่าดู หรือว่าจะท้องจริงๆอย่างที่จันว่า”

ปัทมาปรายตามองแล้วยิ้มมุมปาก สายตาดูถูกดูแคลน “ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะไม่กล้าว่าใครเรื่องนี้เลยนะ”

มาริสาโกรธเม้มปากแน่น จ้องปัทมาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ยังพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้

“ฉันไม่เข้าใจว่าเธอพูดเรื่องอะไร ถ้าว่างจากดูแลคุณอาแล้ว เธอควรไปหายาสลายมโนมากินบ้างนะ”

“เธอน่าจะฝึกเก็บอารมณ์หน่อยนะมาริสาทุกอย่างมันฟ้องออกมาที่ตาเธอแล้ว”

มาริสาเม้มปากจนสั่น เดินไปหยิบมีดแหลมคมหมายเล่นงานปัทมา แต่กลายเป็นตัวเองตกใจปล่อยมีดหล่นจากมือเมื่อเห็นดวงตาแมวในแท็บเล็ตวาววาบใหญ่ขึ้นจนน่ากลัว!

“คิดจะทำอะไรน่ะ” ปัทมาเตรียมตัวสู้

“ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่ ว่าจะเอาไปเก็บที่”

มาริสาจะก้มลงเก็บมีดแต่กลับเปลี่ยนใจปล่อยไว้ที่พื้นแบบนั้น แล้วคว้าแท็บเล็ตเดินออกจากห้องครัวไปอย่างรวดเร็ว ปัทมาเก็บมีดขึ้นมาดูตกใจอยู่เหมือนกัน

ooooooo

ค่ำนั้นณดลขับรถกลับบ้านโดยมีเพชรกับอาทิตย์นั่งมาด้วย...ต่างคนต่างนั่งเงียบมาตลอดทาง ณดลหน้าเครียด ถอนหายใจเป็นระยะ เพชรลูบหัวแมว สายตาเหม่อมองข้างทาง ขณะที่อาทิตย์ง่วนอยู่กับเอกสารมากมายบนตัก สลับกับเสิร์ชหาข้อมูลในโทรศัพท์

ในที่สุดอาทิตย์ก็เงยหน้าจากงาน ทำลายความเงียบขึ้นว่า “ตกลงไม่มีใครเอาปากกลับบ้านมาด้วยเหรอวะ”

ณดลกับเพชรเหลียวมองอาทิตย์แวบหนึ่งแล้วหันกลับไปถอนหายใจกันอย่างเดิม

“อะไรวะ แกเป็นอะไรกันนักหนาเนี่ย ก็ในเมื่อเรายังไม่ได้คำตอบก็ต้องหากันไปก่อน ทำหน้าเป็นตูดกันแบบนี้มันจะได้อะไรขึ้นมา”

“แกจะให้ฉันเริงร่าท้าฝนหรือไง ตอนนี้ฉันไม่รู้แล้วว่าทำอะไรแล้วจะผิด ทำอะไรแล้วจะถูก จะเก็บไว้ก็ไม่ได้ จะเอาไปคืนก็ไม่รู้ว่าดีหรือเปล่า”

“ส่งให้พิพิธภัณฑ์ดีไหม”

“ไอ้อาทิตย์!”

“ฉันซีเรียส ตามหลักมันก็ควรจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว”

“แต่ถ้าเอาตามความจริง เรากำลังโยนความซวยให้คนอื่นนะ”

เพชรเอาหัวพิงกระจกมองทอดสายตายาวออกไปไกลไม่สนใจว่าณดลกับอาทิตย์ทะเลาะกันเรื่องอะไร แล้วเพชรก็เห็นวิทย์เดินออกจากร้านขายยาข้างทาง รีบเปิดกระจกชะเง้อมองจนเหลียวหลัง

“เพชร! ทำบ้าอะไรของแกเนี่ย!” ณดลตัดสินใจหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทาง เพชรเปิดประตูพรวดพราดลงไปทันที พยายามจะวิ่งกลับไปทางเดิมแต่ณดลวิ่งอ้อมมาคว้าตัวไว้

“แกเป็นอะไรอีกเนี่ย”

“นาย...เพชรเห็นพ่อ...เห็นพ่อจริงๆ” เพชรพูดเสียงเครือน้ำตาคลอ...ณดลสีหน้าอ่อนลง หันไปสบตากับอาทิตย์อย่างไม่รู้จะทำยังไงดี

ooooooo


ละครพชรมนตรา ตอนที่ 6 อ่านพชรมนตราติดตามละครพชรมนตรา ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร 27 ก.พ. 2562 08:34 2019-03-02T23:40:39+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ