ข่าว

วิดีโอ



พชรมนตรา

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-ลึกลับ-แฟนตาซี

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: พิง ลำพระเพลิง

กำกับการแสดงโดย: นุ-อนุวัฒน์ ถนอมรอด

ผลิตโดย: บริษัท กันตนา มูฟวี่ ทาวน์ (2002) จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร

แล้วก็เป็นเรื่องจนได้! เมื่อเพชรเข้าไปหามาริสาในห้องเพื่อปฏิเสธการเป็นนายแบบนู้ดให้วาดภาพ แล้วเผอิญนันทาผ่านมาเห็นสองคนกอดรัดฟัดเหวี่ยง นึกว่าทำบัดสีกัน ทั้งที่ความจริงมาริสาแค่แหย่เพชรอย่างนึกสนุกเท่านั้น

ความเข้าใจผิดนั้นทำให้นันทาตบหน้าเพชรอย่างแรง มาริสาพยายามจะอธิบายก็โดนตวาดไปด้วยอีกคน

“หุบปาก! นี่ก็อีกคน เป็นผู้หญิงซะเปล่า ไม่รู้จักระวังตัว แกออกไปเลยนะ เดี๋ยวฉันจะให้เจ้าดลพาแกกลับป่ากลับเขาของแกไป...ไปสิ ยังจะมาจ้องหน้าอยู่อีก”

เพชรน้ำตาคลอ ผลุนผลันออกจากห้องลงมาชนกับณดลตรงบันไดชั้นล่าง

“แกจะรีบไปไหนของแกเนี่ย...อ้าว แล้วนี่หน้าแกไปโดนอะไรมา”

“เปล่าฮะ”

“จะมาเปล่าอะไร ก็เห็นอยู่”

“รอยตบจากฉันเองแหละ” นันทาส่งเสียงเดินลงมาจ้องเพชรอย่างชิงชัง สั่งหลานชาย “แกเอามันกลับป่ากลับดอยไปเลยนะ ปล่อยให้มันมาทำทุเรศๆในบ้านนี้ได้ยังไง”

“เพชร...แกทำอะไร”

เพชรสายหน้าดิก นันทาแว้ดเสียงแหลม “ยังจะไม่ยอมรับอีก มันขึ้นไปลวนลามมาริสาน่ะสิ”

“เพชรเปล่า เพชรแค่ไปบอกว่าไม่อยากเป็นแบบแล้ว”

“ผมว่าคุณอาเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วนะครับ มาริสาเขาขอให้เพชรไปเป็นแบบวาดรูปให้จริงๆ”

“เจ้าดล แกไม่ต้องมาออกหน้าแทนมันเลยนะ”

“ผมพูดเรื่องจริงครับ เพราะตอนเขาตกลงกันผมก็อยู่ด้วย”

“รู้สึกว่าแกจะคอยปกป้องมันทุกเรื่องเลยนะ นี่ถ้ามันเป็นผู้หญิงฉันคงคิดว่าแกคิดอะไรกับมันไปแล้ว”

ณดลสะอึก รีบตัดบท “เอาเป็นว่าไม่มีใครลวนลามใครก็แล้วกันนะครับ ผมขอตัว...ไปสิเพชร”

สองคนเลี่ยงออกไป นันทาตวัดตามองตามอย่างไม่พอใจ

ooooooo

เมื่อเพชรได้ใกล้ชิดณดลมากขึ้นก็เริ่มหวั่นไหว แต่ต้องคอยปกปิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงตามที่พ่อเคยสั่งไว้ แต่แล้ววันหนึ่งที่ณดลวานอาทิตย์พาเพชรไปซื้อเสื้อผ้า ความลับนี้ดูเหมือนจะไม่เป็นความลับต่อไปเสียแล้ว

เพชรลองเสื้อนานผิดปกติจนอาทิตย์เร่งยิกๆเพราะเขาต้องไปธุระต่อ เพชรเลยรีบร้อนออกมาทั้งที่ใส่ผ้าพันอกยังไม่ค่อยเรียบร้อย อาทิตย์เห็นชายผ้านั้นห้อยลงมาถึงขอบกางเกงก็ดึงอย่างแรงจนเพชรหมุนคว้างเป็นลูกข่างก่อนจะหน้าทิ่มลงกับพื้น

“นี่มันผ้าอะไรของแก แกเอามาพันอะไร”

เพชรหน้าซีด ก้มลงมองหน้าอกตัวเองก่อนจะรีบห่อตัวแล้วพูดกลบเกลื่อน

“ผ้า...ผ้ายันต์น่ะ พ่อให้เพชรพันติดตัวไว้ กันพวกผีน่ะ”

“ผ้ายันต์อะไรยาวขนาดนี้ นี่เอาไว้โหนแทนสลิงยังได้เลย”

“ก็คาถามันยาวฮะ ผ้าก็เลยยาวตาม” เพชรพูดพลางสาวผ้าเก็บกลับคืน อาทิตย์ยังคงมองไม่อยากเชื่อ สีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

ครู่ต่อมาสองคนออกไปขึ้นรถ เพชรนั่งยุกยิกคอยระแวงว่าผ้าจะหลุดลงมาอีก พอเหลือบเห็นแฟ้มตรงเบาะหลังก็หยิบมาดูด้วยความสนใจ ข้างในเป็นรูปเครื่องประดับสวยงาม ถามอาทิตย์ว่าจะซื้อไปให้สาวที่ไหน?

“ซื้อบ้าอะไรล่ะ นี่มันงานฉัน”

“ปล้นร้านเพชรเหรอ”

“ไอ้บ้า ฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องเพชรเว้ย”

“อ้าว ไอ้ที่ตามนายไปสำรวจนั่นเพราะอย่างนี้เองเหรอ งั้นคุณก็ต้องรู้เรื่องพชรมน...เอ่อ...เพชรนั่นเป็นอย่างดีเลยสิฮะ”

“มันไม่ได้เหมือนกับที่ฉันรู้มาน่ะสิ” อาทิตย์ดึงแฟ้มกลับมาเปิดไปหน้าที่มีเพชรสีชมพูหลากหลายแบบ หน้านิ่วคิ้วขมวดใช้ความคิดอย่างหนัก...

ขณะเดียวกันนั้นณดลอยู่บ้าน เข็นรถพาพ่อออกมารับลมที่สนาม คุยกันอยู่ดีๆณดลก็เห็นดวงตาของประพจน์ค่อยๆบุ๋มลึกลงไปจนกลวงโบ๋ เขาจ้องมองจนคนเป็นพ่อสงสัย

“มีอะไรหรือเปล่าลูก”

“ไม่มีอะไรครับ ผมนึกว่าอะไรเข้าตาคุณพ่อน่ะครับ”

ณดลไม่พูดอะไรมากกว่านั้นเพราะดวงตาของพ่อปกติดี ได้แต่เก็บสิ่งที่เห็นเมื่อสักครู่เอาไว้ด้วยความกังวลใจ แล้วขอตัวเข้าบริษัทโดยฝากปัทมาที่เดินเข้ามาพอดีให้ช่วยดูแลพ่อของเขาแทน

ปัทมาดูแลประพจน์อย่างดี เธอแกะสายสิญจน์ที่ข้อมือเขาออกเพราะมันเปียกน้ำ มาริสากับจันจับตามองด้วยความไม่พอใจที่ปัทมาคล้ายจะเป็นคนโปรดของประพจน์ไปเสียแล้ว

ทางด้านณดลที่กำลังขับรถไปบริษัท ระหว่างนั้นกระจกรถของเขาแตกกระจายเกือบทิ่มตา อาทิตย์กับเพชรตกใจกันใหญ่รีบตามไปโรงพยาบาล อาทิตย์คิดว่าอาจเป็นเพราะอาถรรพณ์จากเพชรตาแมวนั่น เพราะเขากับณดลกำลังศึกษาตำนานของเพชรสีชมพู แม้ณดลยังไม่ปักใจเชื่อแต่ก็ต้องรู้ให้ได้ว่าพ่อของเขาเก็บเพชรไว้หรือเปล่า

ooooooo

นับตั้งแต่บ้านศุภมิตรได้เทวรูปแมวเข้ามาก็มีแมวจำนวนมากมาอาศัยอยู่ บางตัวคาบซากนกเข้ามาในบ้าน ไหนจะจิ้งจกที่อยู่ดีๆก็มียั้วเยี้ย ร่วงลงมาตายนับสิบจนผู้คนในบ้านพากันตกใจกลัว

ที่ประหลาดหนักกว่านั้นคือปัทมาทำตัวราวกับแมวไล่ตะปบจะทำร้ายประพจน์ ณดลพยายามจะเข้าไปช่วยพ่อแต่ก็โดนปัทมาตะปบทีเดียวหงายหลัง เพชรเกือบโดนอีกคนถ้าไม่ภาวนาขอให้พ่อวิทย์ช่วยชีวิต

ระหว่างนั้นวิทย์กำลังไล่ข่มขู่นันทาอยู่ที่ลานจอดรถของธนาคาร เนื่องจากวีระสัญญาว่าจะให้นันทาช่วยหางานให้เขา วิทย์รับรู้ที่เพชรขอความช่วยเหลือก็รีบบริกรรมคาถาช่วยลูก นันทาจึงหลุดออกมาจากวิทย์ได้ แล้วรีบโทร.หามาริสาให้มารับกลับบ้าน

เหตุการณ์ประหลาดต่างๆที่เกิดขึ้นทำให้ณดลยอมรับกับอาทิตย์ว่าอาถรรพณ์มีจริง เขาคะยั้นคะยอพ่อให้ไปหาหมอแต่ประพจน์ไม่ยอม บอกว่าตนไม่ได้เป็นอะไร ความจริงน่าจะปล่อยให้ปัทมาจัดการพ่อ

“คุณพ่อพูดอะไรน่ะครับ”

“นั่นสิครับคุณอา คุณปัทน่าจะโดนอะไรเข้าสิงมากกว่า”

“มันคงมาแก้แค้นพ่อ สมควรแล้วที่พ่อจะต้องได้รับมัน”

“แก้แค้นคุณพ่อ? ผมไม่เข้าใจ คุณพ่อหมายถึงใคร”

“อมรไง อมรมันคงมาแก้แค้นพ่อ”

“แล้ว ดร.อมรเขาจะมาแก้แค้นคุณอาทำไมครับ คนที่เขาแค้นน่าจะเป็นนายวาโพอะไรนั่นมากกว่า”

“ว่าไงครับคุณพ่อ ทำไม ดร.อมรต้องมาแก้แค้นคุณพ่อด้วย”

ณดลถามคาดคั้น ประพจน์ทำท่าเหมือนอยากจะบอกแต่ก็ลังเลมองไปทางเพชรและอาทิตย์

“เดี๋ยวเพชรไปดูคุณปัทมาก่อนนะฮะ”

“ฉันไปด้วย...งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณอา”

อาทิตย์กับเพชรเข้าใจเดินออกจากห้อง ณดลรอจนประตูห้องปิดก็หันมาถามประพจน์ต่อ

“จะบอกได้หรือยังครับคุณพ่อ”

“ก็...อมรมันคงแค้นที่มันต้องตาย แต่พ่อกลับมามีชีวิตที่สบาย”

“แค่นั้นจริงๆเหรอครับ”

“จริง...จริงสิ”

ณดลทำท่าเหมือนไม่เชื่อ แต่คิดว่าถ้าคาดคั้นคงเปล่าประโยชน์ “ถ้าเป็นอย่างนั้นคุณพ่อก็ไม่ต้องคิดมากหรอกนะครับ มันไม่ใช่ความผิดของคุณพ่อซักหน่อย คุณพ่อนอนพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยววันนี้ผมอยู่เป็นเพื่อนเอง”

“ดล...พ่อว่าอย่างน้อยเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ก็ทำให้พ่อแน่ใจแล้วนะว่าหนูปัทมาน่ะคือลูกสาวของอมรจริงๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เป็นขนาดนี้หรอก”

ณดลรับฟังแต่ไม่ออกความเห็นในเรื่องนี้

ooooooo

ปัทมาอาละวาดจนเหนื่อยอ่อนและหมดสติไปในที่สุด ชุ่มกับแช่มมาคอยดูแลโดยที่จันก็จับตามองด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ พอเพชรเข้ามาพร้อมอาทิตย์อาสาเช็ดตัวให้ปัทมา จันอคติท้วงว่าเพชรคิดจะลวนลาม ชุ่มเองก็บอกว่าเพชรเป็นผู้ชายคงไม่เหมาะ เดี๋ยวปัทมาฟื้นขึ้นมาจะว่าเอาได้

“ไม่เป็นไรหรอก ให้เพชรเขาทำนั่นแหละ” อาทิตย์แทรกขึ้น

“คุณอาทิตย์เชื่อใช่ไหมล่ะฮะว่าเพชรจะไม่ทำเรื่องแบบนั้น”

“อืม...ฉันเชื่อ”

“ว่าแต่คุณเขาเป็นอะไรของเขากันนะ ร้องซะน่ากลัว” ชุ่มบ่นไม่เข้าใจ

“จะเป็นอะไร แบบนี้น่ะผีเข้าชัวร์ นี่คงเคยไปเกี่ยวข้องกับการทำแท้งล่ะสิ ฉันรู้ ฉันเรียนมา” จันอวดเก่ง

อาทิตย์อ่อนใจไล่ส่ง “จะไปทำอะไรก็ไปทำกันเถอะครับ ตรงนี้เดี๋ยวผมกับเพชรช่วยดูแลกันเอง”

“คิดจะลวนลามเขาอีกคนล่ะสิ เรื่องนี้ฉันก็รู้ทันอีกแหละ”

อาทิตย์ทำหน้าเอือมเต็มที หันไปมองชุ่มกับแช่ม สองคนนั้นเลยช่วยกันหิ้วปีกจันออกไป

“ไปค่ะคุณ ไปข้างนอกดีกว่า หัวคุณยังมีขี้จิ้งจกติดอยู่เลย”

“เดี๋ยวสิ ฉันยังรู้อย่างอื่นอีกเยอะนะ เอ๊ะ จะลากฉันไปไหน” จันโวยวายเอ็ดอึงแต่ชุ่มกับแช่มก็ลากถูลู่ถูกังไปจนได้

ooooooo

นันทารอมาริสาอยู่ที่ร้านกาแฟ ระหว่างนี้เธอโทรศัพท์ไปซักถามวีระด้วยความไม่พอใจ

“นี่ตกลงมันคือคนที่คุณจ้างจริงๆเหรอ แล้วทำไมต้องมาพาดพิงถึงฉัน ดึงฉันเข้าไปวุ่นวายด้วยทำไม คุณรู้ไหมฉันเกือบจะโดนมันฆ่าตายแล้วเนี่ย”

นันทาพูดพลางมองไปรอบตัวอย่างระแวง มาริสาเดินเข้ามาเห็นท่าทางของนันทาก็ถอนใจเบื่อๆ

“แล้วที่นี้จะทำยังไงล่ะ...เดี๋ยว แค่นี้ก่อนนะ” นันทาตัดสายเมื่อเหลือบเห็นมาริสาใกล้ถึงตัว

“ทำไมไม่แจ้งความล่ะคะ”

“เธอไม่ต้องยุ่งหรอกเรื่องนี้ ไปนั่งอีกโต๊ะไปฉันไม่อยากให้ใครเห็นว่าเราอยู่ด้วยกัน”

มาริสาจำใจทำตาม นั่งคนละโต๊ะแล้วคุยกันทางโทรศัพท์

“แล้วนี่มัวแต่ทำอะไรอยู่ถึงได้มาช้านัก”

“ที่บ้านคุณอาเกิดเรื่องน่ะค่ะ”

“เรื่องอะไร หรือว่าพี่พจน์เป็นอะไรไปแล้ว”

“เปล่าค่ะ สาก็ว่าจะถามอยู่ ตกลงเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่คะ นี่มันไม่ได้เหมือนกับที่คุยกันไว้เลยนะ แถมมีไอ้เรื่องลึกลับผีเข้าบ้าบอคอแตกมาเกี่ยวข้องอีกต่างหาก”

“ผีเหรอ หรือว่าพี่พจน์เป็นอีกแล้วใช่ไหม มันหลอนอีกแล้วใช่ไหม แล้วได้ถ่ายคลิปถ่ายรูปเก็บไว้บ้างหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ”

“แกนี่มันจริงๆเลย ก็อุตส่าห์สั่งไว้แล้ว ฉันจ้างแกมานี่ไม่ใช่ถูกๆนะ”

“ก็คนที่เป็นมันไม่ใช่คุณประพจน์นี่คะ”

“อะไรนะ ถ้างั้นจะมีใครอีกล่ะบ้านนั้น จะมีใครกลัวเรื่องบ้าๆอะไรพวกนั้นอีก”

“ปัทมาค่ะ ผู้เข้าชิงอีกคนไงคะ”

“อีเด็กนั่นน่ะเหรอ มันเป็นอะไร”

“สาก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน แต่เหมือนกับโดนอะไรเข้าสิงอย่างนั้นแหละ”

“อะไรมันจะเข้าสิงล่ะ ผีสมบัติน่ะสิ ฉันรู้แล้วนังเด็กนั่นมันฉลาด มันเห็นพี่พจน์พูดเรื่องบ้าๆอยู่บ่อยๆ มันก็เลยจะทำเป็นว่ามันเห็นด้วยน่ะสิ”

“แต่สาว่าไม่ใช่นะคะ คือปัทมาเขา...”

“พอๆ ฉันไม่สนหรอก แต่ต่อไปนี้แกต้องพยายามทำให้พี่พจน์เชื่อแกให้ได้ เข้าใจไหม แกเป็นคนของฉัน ทำตามที่ฉันสั่ง” นันทาดุดันวางอำนาจเสียจนมาริสาอึดอัดและรำคาญใจเป็นที่สุด

ooooooo

ปัทมารู้สึกตัวในเช้าวันถัดมา เห็นเพชรนอนเฝ้าข้างเตียงก็กระเด้งตัวลุกพรวดถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเข้ามาทำอะไรในห้องของตน

“ก็มานอนเฝ้าคุณปัทไงฮะ” ตอบเสร็จเพชรเหลียวมองรอบตัวไม่เห็นชุ่มก็แตกตื่น “เฮ้ย! พี่ชุ่มไปไหนแล้ว คุณปัทอย่าเข้าใจผิดนะฮะ เพชรมานอนเฝ้ากับพี่ชุ่มจริงๆ นี่สงสัยแกออกไปทำครัวแล้ว”

“แล้วทำไมจะต้องมาเฝ้ากัน”

“ก็เมื่อวานที่มีเรื่องกันแล้วคุณปัทสลบไปน่ะฮะ แต่เพชรยืนยันจริงๆนะฮะว่ามีพี่ชุ่มนอนเฝ้าอยู่ด้วย แล้วเพชรก็ไม่มีทางทำอะไรไม่ดีแบบนั้นกับคุณปัทหรือกับผู้หญิงทุกคนบนโลกด้วย”

“งั้นก็ออกไปได้แล้ว อยู่แบบนี้มันไม่เหมาะหรอก ฉันจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย”

“คุณปัทไหวแน่นะฮะ”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้ว”

ปัทมายืนยันหนักแน่น เพชรพยักหน้ารับแล้วขนเครื่องนอนออกจากห้องไป...ส่วนในห้องนอนประพจน์ นันทาเข้ามาเห็นพี่ชายหลับตาร้องโวยวายเหมือนเห็นผีก็แผดเสียงใส่อย่างหงุดหงิด

“พี่พจน์...เป็นบ้าอะไรอีก”

“พี่เห็น...เห็นเหมือนที่ทุกคนเห็น”

“กะอีแค่มันแกล้งผีเข้าแค่นี้พี่ก็เชื่อเป็นตุเป็นตะ”

“หนูปัทเขาไม่ได้แกล้ง”

“พี่รู้ได้ไง เพื่อเงินน่ะ คนเราสมัยนี้ทำได้ทุกอย่างแหละ”

“ทุกคนเห็นเหมือนกันหมด ทั้งเจ้าดล อาทิตย์ แล้วก็เด็กเพชรนั่นที่เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ไหนจะหนูมาริสาอีก”

“ก็มันแสดงเก่งไง”

“เก่งแค่ไหนก็คงไม่มีแรงทำอะไรแบบนั้นหรอก อย่าลืมสิ หนูปัทเธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆเองนะ”

นันทามองค้อนปะหลับปะเหลือก ณดลเดินผ่านมายืนมองตรงประตูห้องที่เปิดกว้างไว้ นันทาเหลือบมองหลานชายก่อนจะคัดค้านต่อไป

“ยังไงนันก็ว่าพี่ตัดสินใจเร็วเกินไป รอพิสูจน์ให้แน่ซะก่อนดีกว่า แกว่างั้นไหมเจ้าดล”

“ดล...แกเชื่อพ่อใช่ไหม”

“ครับๆ คือผมว่าที่คุณอาพูดมาก็ถูกนะครับ รอให้อะไรๆมันชัดเจนกว่านี้ดีกว่าครับ ผมจะหาหลักฐานอื่นๆมาเพิ่มด้วย”

“แกก็ไม่เชื่อพ่อว่างั้นเถอะ”

“เอาเป็นว่ารออีกหน่อยละกัน ส่วนไอ้เรื่องบ้าๆที่เกิดขึ้นเมื่อวานน่ะ นันว่าจะทำบุญบ้านซะหน่อยดีไหมล่ะ”

สองพ่อลูกพยักหน้าเห็นด้วย

“ดี เดี๋ยวนันจะให้มาริสาช่วยเป็นธุระจัดการให้ เห็นว่าชอบเรื่องวัดเรื่องวาอยู่แล้ว แล้วก็ไอ้เรื่องแมวบ้าๆที่มันเข้ามาป้วนเปี้ยนในบ้านเราอีก นันจะเรียกเทศบาลมาจัดการไปซะทีเดียวเลย”

“ปล่อยมันเถอะน่า เดี๋ยวมันก็ไปของมันเอง”

“จะปล่อยไปได้ยังไงล่ะ เกิดมันมากัดมาข่วนใครเข้าจะทำยังไง แค่นี้ก็บ้ากันไปหมดอยู่แล้ว เอาตามนี้นะ เดี๋ยวนันจัดการเอง” นันทาพูดจบก็เดินสะบัดออกจากห้อง ณดลมองไปทางตู้เซฟของพ่อ ครุ่นคิดบางอย่างอยู่ในใจ

ooooooo

วีระไปหาวิทย์ที่ห้องเช่า เอาเงินมาให้และส่งข่าวว่าเร็วๆนี้จะมีงานให้ทำ ซึ่งเป็นงานเก่าที่เขายังทำไม่สำเร็จ นั่นก็คือกำจัดณดล ถือเป็นโอกาสให้เขาได้แก้ตัว...

ฝ่ายณดลที่เริ่มเชื่อว่าพ่อได้เพชรตาแมวเม็ดนั้นมา เขาวางแผนกับเจ้าเพชรแอบเอาเพชรสีชมพูปลอมไปใส่ไว้ในตาของเทวรูปแมวเพราะอยากรู้ว่าประพจน์เก็บเพชรของจริงเอาไว้หรือเปล่า แล้วก็เป็นอย่างที่คิดพชรมนตราหรือเพชรตาแมวอยู่กับประพจน์จริงๆ

ส่วนอาทิตย์ที่พยายามสืบข้อมูลเพชรตาแมว

เขาได้ไปพบชายชราคนหนึ่งที่มีข้อมูล แต่แล้วชายชราก็มีอาการช็อกแน่นิ่งหลังจากหลุดปากว่า “เทวี...วิญญาณชั่ว... อย่าไปยุ่งกับมัน” แล้วไม่ทันข้ามวันอาทิตย์ก็ทราบข่าวว่าแกเสียชีวิต

เมื่อความจริงปรากฏออกมาว่าประพจน์ครอบครองเพชรสีชมพูนั้นไว้ ณดลกับเพชรคิดอ่านว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี ขณะที่ประพจน์หน้าเศร้าสลด เอ่ยกับลูกอย่างรู้สึกผิด

“พ่อขอโทษนะลูก พ่อไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง พ่อไม่อยากให้ใครรู้ว่ามันอยู่ที่นี่ ลูกก็เห็นแล้วว่ามันมีอำนาจแค่ไหน ไม่มีใครจะควบคุมมันได้ แล้วถ้าคนอื่นรู้เข้าจะเป็นยังไง”

“แล้วทำไมคุณพ่อไม่ส่งให้เจ้าหน้าที่ล่ะครับ นี่มันเป็นสมบัติของชาตินะ”

“พ่อ...พ่อ...”

“เพชรว่าคุณท่านคงสู้อำนาจของมันไม่ได้มั้งฮะ อีกอย่างเราก็ไม่รู้ว่าถ้าส่งต่อมันให้คนอื่นแล้วจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

“แล้วเราจะปล่อยมันไว้อย่างนี้เหรอ”

“หรือเราจะเอามันกลับไปไว้ที่เดิมดีฮะนาย ทั้งเทวรูปทั้งเพชร ตอนนี้เรามีครบแล้ว”

“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น”

“ไม่นะลูก มันเป็นของพ่อ”

“คุณพ่อตั้งสติหน่อยครับ”

“กว่าพ่อจะได้มันมา พ่อต้องเสียอะไรไปเท่าไหร่ ไหนจะอมรเพื่อนรักของพ่อ” ประพจน์พูดแล้วน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมา

“เราก็ชดเชยด้วยการดูแลลูกสาวของด็อกเตอร์แล้วไงครับ เอาเป็นว่าตามนี้นะครับ หลังเสร็จเรื่องงานทำบุญแล้วผมจะเอาเทวรูปกับเพชรนั่นกลับไปคืนที่เดิม ตอนนี้คุณพ่อพักผ่อนก่อนนะครับ...ไปเพชร แกก็ไปนอนได้แล้ว”

สองคนกลับออกไป...ประพจน์นอนน้ำตาคลอกังวลใจจนไม่อาจข่มตาหลับลงได้

ooooooo

ในวันที่บ้านศุภมิตรนิมนต์พระมาทำบุญ วิญญาณเทวีร้อนรนปรากฏขึ้นจนผู้คนหวาดผวา

หลวงพ่อสวดคาถาขับไล่ผี ขณะที่วีระซึ่งมาร่วมงานดันขับรถทับแมวภายในรั้วบ้านตายอย่างสยดสยอง

ด้านมาริสาก็เจอเรื่องบ้าๆกับตัวเอง เธอกรีดรูปแมวที่วาดไว้ขาดวิ่น แต่รูปนั้นค่อยๆกลับมาปะติดปะต่อตัวมันเองได้เหมือนเดิม!

เมื่อได้เวลาส่งพระกลับวัด ณดลเอารถตู้ไปส่งโดยมีอาทิตย์กับเพชรไปด้วย ระหว่างทางทุกคนเห็นเหมือนกันว่ามีเลือดแดงฉานไหลซึมอยู่ที่กระจกหน้ารถด้านนอก ท้องฟ้าเกิดมืดครึ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน อาทิตย์บอกให้ณดลจอดรถก่อน แต่รถไม่สามารถบังคับได้อย่างใจ ไม่ว่าจะเหยียบเบรกยังไงก็ไม่หยุด

ทุกคนในรถตกใจมาก ยกเว้นหลวงพ่อรูปเดียวที่มีสติ ใช้นิ้วเขียนอะไรลงที่ฝ่ามือก่อนจะพลิกมือไป

ข้างหน้าเหมือนปางห้ามญาติ พลันแสงสว่างวาบขึ้นจากฝ่ามือ ยันต์โบราณพุ่งกระจายออกรอบทิศ กระแสเลือดที่ไหลท่วมอยู่หน้ากระจกค่อยๆแหวกทางแผ่เป็นวงกว้างเหมือนกับน้ำที่แห้งเหือดจนเห็นทางได้ในที่สุด

“นายระวัง!!” เพชรตะโกนลั่น ณดลหักพวงมาลัยหลบรถที่กำลังแล่นสวนมาได้อย่างเฉียดฉิว รถหมุนคว้างไปจอดนิ่งอยู่ข้างทาง ทุกคนในรถเหงื่อแตกหน้าซีดพูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่

“นี่เราต้องเจออะไรกันแบบนี้อีกกี่ครั้งเนี่ย หลวงพ่อฮะ...”

“หากสีกามีจิตที่บริสุทธิ์และตั้งมั่นพอ สีกาก็จะได้รู้เรื่องที่ต้องการจะรู้” หลวงพ่อพูดกับเพชร...ณดลรีบท้วงทันที

“หลวงพ่อครับ ไอ้นี่มันหน้าหวานเฉยๆครับ แต่จริงๆแล้วมันเป็นผู้ชาย”

“จำคำอาตมาไว้นะ หากมีจิตที่บริสุทธิ์ ตั้งมั่นอยู่ในความดี สีกาก็จะได้คำตอบของทุกๆเรื่อง”

เพชรอึ้งไป แน่ใจแล้วว่าหลวงพ่อดูออกว่าเธอเป็นผู้หญิง หลวงพ่อหลับตาลงไม่พูดอะไรต่อ อาทิตย์มองเพชรเริ่มแน่ใจสิ่งที่ตัวเองสงสัย...มีเพียงณดลที่ยังงงๆอยู่คนเดียว

ooooooo

ท้องฟ้าดำครึ้มทั้งที่ยังไม่มืดค่ำ ฟ้าแลบแปลบปลาบร้องคำรามน่ากลัว!

ประพจน์นั่งบนรถเข็นอยู่ตรงระเบียงบ้านชั้นสอง เขามือสั่น ปากสั่น หลังจากมาริสาพูดบางอย่างให้ฟังขณะอยู่ด้วยกันสองคน โดยที่จันกับปัทมายืนมองห่างออกไปด้วยความสงสัย

“หนูพูดแบบนี้แสดงว่าจำได้ทั้งหมดแล้วเหรอ”

“ยังหรอกค่ะ แต่มันแวบเข้ามาในหัว เมื่อคืนตอนนอนก็ฝันถึง”

“หนูเห็นไหมว่าใคร...ทำอะไร”

“ไม่ค่ะ แต่คิดว่าคงอีกไม่นาน...ฝนทำท่าจะตกแล้ว เราเข้าข้างในกันดีกว่าค่ะ” มาริสาจะขยับรถเข็น ประพจน์ใช้มือห้ามล้อเอาไว้

“อาอยากอยู่ตรงนี้ต่อ หนูเข้าไปก่อนเถอะ”

“ไม่ดีมั้งคะ ฝนจะตกแล้ว คุณอาก็ไม่ค่อยแข็งแรง”

“อาขอร้อง อาไม่เป็นอะไรหรอก ถึงจะเป็นก็ช่างมัน เพราะอาคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว”

มาริสายอมถอยกลับเข้ามาข้างในแล้วโดนจันคาดคั้นว่าพูดอะไรกับประพจน์ ขณะที่ปัทมาก็อยากรู้เหมือนกันแต่วางเฉยปล่อยให้จันออกโรงไปคนเดียว แต่มาริสาพูดกำกวมจนน่าหมั่นไส้แล้วเดินหนีไป

“ฉันก็แค่พูดในสิ่งที่ลูกของพ่ออมรเท่านั้นที่จะรู้ ถ้าเธอเป็นตัวจริงก็ไม่น่าจะสงสัยอะไรแบบนี้นะ เว้นแต่ว่า เธอมันปลอม”

“โอ๊ย! เล่นตัวนัก กะจะขอตังค์ฉันเพิ่มล่ะสิ มาบอกฉันก่อนสิมาริสา...มาริสา” จันโวยวายเอ็ดตะโรพลางวิ่งตามไป ตรงข้ามกับปัทมาที่เม้มปากแน่นพยายามเก็บอารมณ์สงวนท่าที...

ท้องฟ้าแปรปรวนเดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่าง ส่งเสียงคำรามดังลั่น ประพจน์ยังคงนั่งตัวสั่นอยู่ที่เดิม นึกถึงคำพูดของมาริสาก่อนหน้านี้ “พ่ออมรถูกฆ่าตายใช่ไหมคะ” คำถามนั้นเสียดแทงใจประพจน์อย่างมาก เขานั่งน้ำตาไหลพราก ไม่สนเม็ดฝนที่สาดกระหน่ำลงมาจนเขาเปียกปอนไปทั้งตัว

“ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ...” ประพจน์ตะโกนสุดเสียงแต่ไม่มีใครได้ยินเพราะสายฝนกับฟ้าร้องกลบเสียงนั้น มีเพียงวิญญาณเทวีที่ล่องลอยอยู่ด้านหลัง จ้องมองเขาด้วยแววตาอาฆาต

“ใครที่มันบังอาจเอาของของกูมา ชีวิตมันจักต้องฉิบหายและทุกข์ทรมานไปตราบนานเท่านาน” เสียงของวิญญาณเทวีดังก้องไปทั่วโดยที่นางไม่ได้ขยับปากแม้แต่นิดเดียว

เวลานั้นวิทย์นอนอยู่ในห้องเช่าสะดุ้งพรวด ลุกขึ้นด้วยความตกใจ กวาดหน้าไม้อาวุธประจำกายเล็งไปทั่ว แต่ไม่มีใครนอกจากหน้าต่างที่กระพือด้วยแรงลม เขาเดินไปแหงนหน้ามองท้องฟ้าเห็นเมฆดำก่อตัวเป็นรูปแมวยักษ์พร้อมกับดวงตาที่ประกายวาบด้วยแสงของฟ้าแลบ

“อีแมวผี! วันหนึ่งกูจะเอาตามึงมาเป็นของกูให้ได้!” วิทย์ประกาศกร้าว จ้องมองไปที่เมฆนั้นดวงตาดุดัน!

ooooooo

เย็นนั้นณดลกับอาทิตย์พาเพชรไปซื้ออุปกรณ์เดินป่าเพราะพวกเขามีกำหนดการจะเข้าป่าอีกครั้ง ซึ่งณดลบอกว่าตนตั้งใจเตรียมตัวให้พร้อมกว่าครั้งก่อนเพื่อไม่ให้มีใครเป็นอะไรขึ้นมาอีก

คำพูดนั้นของณดลทำให้เพชรหน้าสลดคิดถึงพ่อของตน ณดลก็เพิ่งรู้ตัว ขอโทษที่ทำให้เพชรสะเทือนใจ

“ไม่เป็นไรหรอกฮะนาย”

“ฉันว่าแกไม่ต้องไปกับฉันก็ได้นะคราวนี้ แกอยู่ที่บ้านไปเถอะ”

“ไม่ได้หรอกฮะ ตอนนี้พ่อไม่อยู่แล้ว เพชรก็ต้องทำหน้าที่แทนพ่อสิ ขืนปล่อยนายไปกันเองก็หลงกันพอดี”

“ขอบใจแกมากนะ” ณดลลูบหัวเพชรอย่างเอ็นดู แล้วหันมาทางอาทิตย์ที่ยืนหน้าเครียดเหมือนมีความกังวล “แกเป็นอะไรวะ เดี๋ยวพอพวกเราเอาของไปคืนที่เดิมเรื่องก็จบแล้ว”

“แล้วถ้ามันไม่จบล่ะวะ”

“แกหมายความว่าไง”

“ก็ถ้ามันมีอะไรมากกว่านั้นล่ะ ฉันว่าเราน่าจะลองสืบให้มากกว่านี้”

“จะสืบอะไรได้อีกล่ะ แกก็เห็นอยู่ คนที่พอจะให้ข้อมูลเราได้แต่ละคนถ้าไม่เจ็บก็ตาย”

“เพชร...แกมาช่วยฉันดูของตรงนี้หน่อย ไอ้ดล... แกไปดูถุงกันน้ำตรงโน้นนะ”

“อ้าว ก็ไปด้วยกันสิ”

“แยกๆกันไปแหละ จะได้เร็วๆ ฉันเหนื่อยแล้ว อยากกลับบ้าน...เร็วสิ”

อาทิตย์เร่งเร้า ณดลพยักหน้ารับแล้วเดินแยกไป... ความจริงอาทิตย์ต้องการคุยกับเพชรตามลำพังเพราะคาใจเรื่องที่ตนสงสัยบวกกับคำพูดของหลวงพ่อ จึงดันเพชรเข้าไปในเต็นท์ที่กางอยู่แล้วรูดซิปปิดทันที

“เฮ้ย! คุณอาทิตย์ทำอะไรน่ะ คุยกันข้างนอกก็ได้นี่ฮะ”

“ในนี้แหละดีแล้ว”

“คุณมีเรื่องอะไรเหรอฮะ”

“แกได้ยินที่หลวงพ่อบอกในรถแล้วใช่ไหม”

“บอก? เรื่องไหนฮะ”

“ปัดโธ่เว้ย! ก็เรื่องที่ท่านบอกว่าถ้าแกอยากรู้ แกจะต้องมีจิตที่บริสุทธิ์และตั้งมั่นพอ”

“อ๋อ เรื่องนั้นเอง เพชรว่าหลวงพ่อท่านเข้าใจผิด น่าจะหมายถึงผู้หญิงคนอื่น”

“ไม่! ท่านหมายถึงแกนั่นแหละ”

เพชรเริ่มหน้าเจื่อน พูดอึกๆอักๆแถไป “อะไรกัน... ท่านบอกว่าสีกานะคุณอาทิตย์”

“แกจะให้ฉันจับแกถอดเสื้อในนี้เลยไหม”

เพชรตกใจหน้าซีดเผือดแต่ยังไม่ยอมรับ อาทิตย์จึงหว่านล้อมผสมข่มขู่

“แกต้องช่วยพวกเราเรื่องนี้นะไอ้เพชร ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะบอกความจริงกับไอ้ดลว่าจริงๆ แล้วแกเป็นผู้หญิง”

“คุณอาทิตย์พูดอะไรฮะ ผู้หญิงที่ไหน เพชรน่ะผู้ชายเต็มร้อย”

“เหรอ? งั้นแกถอดเสื้อให้ฉันดูหน่อยซิ”

“ถอดทำไม นี่มันนอกบ้าน”

“อยู่ในนี้ไม่มีใครเห็นหรอก ว่าไง ถอดสิ ถ้าเป็นผู้ชายเรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องอาย”

“ก็เพชรอาย”

“งั้นฉันถอดให้แกเอง ที่แกเคยบอกผ้ายันต์ มันผ้าพันหน้าอกชัดๆ”

“อย่านะฮะคุณอาทิตย์ เพชรเป็นผู้ชายจริงๆ จะมาสงสัยทำไมเนี่ย”

“งั้นฉันจะพิสูจน์ความเป็นชายของแกเอง”

เพชรถอยหนีแต่โดนอาทิตย์ลากขากลับมาแล้วแกล้งทำท่าจะถกเสื้อขึ้น เพชรร้องลั่นขอความช่วยเหลือพร้อมกับตะกุยตะกายออกจากเต็นท์โดยที่อาทิตย์ก็ไม่ยอมปล่อย จนกระทั่งเต็นท์ขาดสองคนโผล่ออกมา พร้อมๆกับณดลและเจ้าของร้านพุ่งมาด้วยความตกใจ

“นี่แกสองคนทำบ้าอะไรกันวะ” ณดลเสียงดัง ลูกค้าคนอื่นมองสองคนที่โผล่จากเต็นท์เป็นตาเดียวและคิดเตลิดเปิดเปิง แต่อาทิตย์ก็ยังไม่เลิกขู่เพชร พูดกับณดลว่าตนมีเรื่องจะบอก

เท่านั้นเองเพชรร้องห้ามเสียงหลงพร้อมกับเอามือปิดปากอาทิตย์ กระซิบว่าตนยอมแล้ว อย่าบอกนายเลย...อาทิตย์ยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ แต่ณดลไม่เข้าใจบ่นอุบว่าเล่นอะไรกันไม่อายคนอื่นบ้างหรือ

เพชรตั้งท่าจะแก้ตัวแต่ณดลเดินหนีไปด้วยความไม่พอใจ อาทิตย์อมยิ้ม พึมพำไล่หลังเพชรที่ก้าวตามณดล “มีความหึง...มีความหวง” แล้วลุกขึ้นทำท่าจะไปอีกคน แต่เจ้าของร้านรีบสกัดไว้

“เดี๋ยวคุณ! จ่ายค่าเต็นท์มาด้วย วันหลังถ้าไม่ไหวก็ไปเปิดห้องโน่น อุจาดตาจริงๆ”

อาทิตย์หน้าเจื่อนเพิ่งจะรู้สึกอาย ควานหากระเป๋าสตางค์มาชดใช้สิ่งที่ตัวเองทำ

ooooooo


ละครพชรมนตรา ตอนที่ 4 อ่านพชรมนตราติดตามละครพชรมนตรา ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร 22 ก.พ. 2562 09:31 2019-02-24T01:35:21+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ