ข่าว

วิดีโอ



พชรมนตรา

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-ลึกลับ-แฟนตาซี

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: พิง ลำพระเพลิง

กำกับการแสดงโดย: นุ-อนุวัฒน์ ถนอมรอด

ผลิตโดย: บริษัท กันตนา มูฟวี่ ทาวน์ (2002) จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร

กว่ามาริสาจะรู้สึกตัวก็เช้าอีกวัน ครั้นเธอรู้เห็นว่ามีเพื่อนร่วมทางเพิ่มมาคือปัทมาแถมยังทำตัวเป็นปลิงเกาะติดณดลก็ชักทะแม่ง และไม่เชื่อเรื่องที่ปัทมาเล่ามาทั้งหมด แต่เจ้าตัวยืนยันเป็นความจริงและยังอ้างอิงว่าจันก็รู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี

เวลานี้จันเป็นอัมพาตชั่วคราวเพราะกินผลไม้พิษเข้าไป เธอพูดไม่ได้แต่ยังรับรู้ทุกอย่างเหมือนเดิม ปัทมาเลยอดระแวงไม่ได้ว่าถ้าจันหายความลับของเธอกับวิทย์ต้องถูกเปิดเผย ที่สำคัญเรื่องเพชรคือลูกสาวด็อกเตอร์อมร ทุกคนต้องรู้แน่

แต่วิทย์ไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น เขาแอบติดตามคณะของณดลไม่ให้คลาดสายตา มีช่วงหนึ่งจันเหลือบไปเห็นวิทย์จึงมีอาการตื่นตระหนกให้ทุกคนเห็น แต่เธอบอกใครไม่ได้

มาริสาคอยจับสังเกตและสัมผัสได้ว่าจันเหมือนอยากจะพูดอะไร อีกทั้งปัทมาก็ดูใจดีกับจันมากผิดปกติทั้งที่ตอนอยู่ในเมืองสองคนนี้เป็นไม้เบื่อไม้เมากันจะตาย

เมื่อคณะของณดลออกเดินทางต่อเพื่อมุ่งไปให้ถึงถ้ำอาถรรพณ์โดยเร็วที่สุด ปัทมาอาสาดูแลจันที่นอนเปลให้ลูกหาบหาม โดยให้มาริสาไปเดินข้างหน้า แต่มาริสาไม่ไปแถมยังจับผิดปัทมาว่าทำไมมีน้ำใจนัก

“เรื่องอะไรที่ไม่ดีระหว่างเราให้มันจบลงเหอะนะ”

“ไม่เอา ไม่ดี ฉันไม่ใช่แม่พระ แล้วก็ไม่เชื่ออะไรที่เธอพูดเลย”

“ฉันไม่อยากมาลำบากลำบนแบบนี้หรอกนะ”

“ไปเดินข้างหน้าไป ฉันไม่ทิ้งจันไว้กับเธอแน่ๆ”

มาริสาแข็งขืนมากจนปัทมาต้องผละไป จันมองมาริสาแววตาเป็นมิตร

“ฉันก็ไม่ได้ไยดีเธอหรอกนะ แค่อยากรู้ว่าความจริงมันคืออะไรเท่านั้นแหละ หายเป็นอัมพาตไวๆนะ” พูดแล้วมาริสานึกอะไรได้ ก้มหน้าลงมาหาจัน “ถ้าแม่นั่นโกหก กะพริบตาทีนึงซิ”

จันทำได้ เธอกะพริบตาหนึ่งที

“ว่าแล้ว...หายไวๆ ลุกขึ้นมาเล่าอะไรให้ฟังด้วยนะ โอเคมั้ย ถ้าโอเคกะพริบตาสองที”

จันกะพริบตาสองที มาริสายกนิ้วโป้งให้จันแล้วเดินต่อ อาทิตย์เดินคู่อยู่กับณดลข้างหน้า ชวนคุยเรื่องปัทมา

“การมาถึงของปัทมาไม่ได้ทำให้แกเปลี่ยนไปใช่ไหม”

“พูดเรื่องอะไร ฉันก็เหมือนเดิมนะ”

“แกกับเพชรเหมือนกึ๊กกั๊ก กั๊กๆอะไรกันหรือเปล่า”

“ไม่นะ ฉันก็แค่เห็นว่าปัทมากำลังขวัญเสียอยู่เท่านั้นเอง”

“งั้นแกก็ควรจะอ่อนโยนกับเพชรให้มากขึ้นอีกหน่อย”

“ทำไมวะ ฉันดูไม่เหมือนเดิมเหรอ...คิดมากน่า”

“ฉันน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่ไอ้เรื่องคิดมากน่ะผู้หญิงไม่ธรรมดาหรอกนะ”

“ไม่หรอก...ฉันยังไว้ใจเพชรเลย เขาก็ต้องเชื่อใจฉันสิ”

“โอ้โห เอาอะไรคิดเนี่ย” อาทิตย์อ่อนใจ...

ณดลมองตามหลังเพชรไป ปัทมาจับตามองก่อนจะเดินเข้ามาประกบณดล ถามว่าเราจะไม่พักดื่มน้ำกันหน่อยหรือ

“คุณไม่ไหวแล้วเหรอ”

“เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ ไหวค่ะ” ปัทมาตอบอย่างนั้นแต่ทำตรงกันข้าม แกล้งเซหมดแรงให้ณดลประคอง ณดลเลยร้องบอกเพชรที่เดินนำหน้าให้หยุดพักก่อน เพชรหันมาเห็นปัทมาอยู่ในอ้อมแขนเขาก็แอบน้อยใจอีก

ooooooo

เมื่อขบวนหยุดพัก มาริสาแอบคุยกับอาทิตย์ อยากรู้เขาเชื่อตามที่ปัทมาเล่าหรือเปล่า

“ก็ปริ่มๆนะ คงมีความจริงอยู่บ้าง เพราะลูกหาบก็ยืนยันตามที่เห็น”

มาริสาพยักหน้าน้อยๆ เหลียวมองจันที่หลับตาหายใจแผ่ว “แม่นี่ก็หลับสบายเลย มีคนแบก”

“ให้เขาพักผ่อนก่อนแหละ เดี๋ยวอาการดีขึ้นก็คงได้รู้กัน”

“นี่...ฉันแอบเห็นในกระเป๋าเป้คุณน่ะ ที่เอาสะกดเทวรูปแมวไว้อ่ะ”

อาทิตย์มองเป้ตัวเองที่เปิดอยู่เห็นกางเกงในลายลูกไม้พันเทวรูป เขาร้องอ๋อและยิ้มเขินๆ

“เก็บไว้เป็นที่ระลึกเหรอ”

“ก็ไม่รู้นี่...คือโทษนะ ไม่ได้ขอก่อน”

“ได้กลับเข้าเมืองไปดูที่คอนโดมั้ย มีเป็นโหลนะ”

“มันไม่ขลังเท่าตัวนี้หรอก...มันมีความหลัง”

มาริสายิ้มปลื้ม ขอบคุณเขาแล้วบอกให้หลับตา อาทิตย์งงๆ แต่ก็ทำตาม...มาริสาหอมแก้มเขาอย่างไว ให้รางวัลที่เสี่ยงตาย อาทิตย์ชอบใจอยากได้รางวัลเพิ่มอีก

เพชรมองอาทิตย์กับมาริสาหยอกล้อกันแล้วสะท้อนใจนึกถึงตัวเอง อยากมีความสุขแบบนั้นกับณดลบ้าง แต่คงเป็นไปไม่ได้เพราะตอนนี้มีปัทมาเกาะติดเขาแจ

“แล้วตอนที่คุณโดนลากตัวมา คุณพ่อไม่ตกใจแย่เลยเหรอ” ณดลถาม

ปัทมาพยักหน้าหงึกหงัก “ก็คงจะตกใจ...ปัทโดนโปะยาสลบเลยไม่รู้เห็นอะไร กลับไป ไม่เชื่อคุณไปถามคุณอาก็ได้ว่าตรงกับที่ปัทเล่ามั้ย”

“ผมเชื่อ ผมแค่เป็นห่วงว่าป่านนี้คุณพ่อไม่วิตกกังวลแย่แล้วเหรอ คิดถึงคุณพ่อเหมือนกันนะ จะเป็นไงมั่ง”

ณดลถอนใจ ปัทมาขยับเข้าใกล้จับมือเขาเหมือนปลอบใจ แต่ความจริงจงใจให้เพชรเห็น...

เวลาเดียวกันนั้นประพจน์อยู่ที่บ้าน เขาสุขสบายดีตั้งแต่ณดลเอาเพชรสีชมพูกับเทวรูปแมวไป และหลายครั้งที่ประพจน์เข้าบริษัทเพื่อตรวจสอบความผิดปกติที่นันทาแอบยักยอกเงิน ซึ่งเวลานี้นันทารู้ตัวแล้วว่าพี่ชายไม่ไว้ใจ จึงพยายามหาทางกำจัดเขาด้วยการวางยาพิษ ครั้งก่อนเธอทำพลาด แต่ครั้งนี้เธอตั้งใจลงมืออีก

แต่แล้วชุ่มที่เริ่มระแคะระคายไม่ไว้ใจนันทาได้ช่วยเอาไว้ ชุ่มแกล้งทำโจ๊กชามนั้นหกลงพื้น ประพจน์จึงสั่งให้ไปทำมาใหม่ นันทาไม่พอใจเดินตามชุ่มเข้าไปในครัวด้วยท่าทีคุกคามข่มขู่

“แกคงไม่ได้จงใจทำโจ๊กหกใช่มั้ย”

“คุณนันขา ชุ่มจะทำแบบนั้นไปทำไม”

“พี่ประพจน์แข็งแรงขึ้นนะ แกว่ามั้ย”

ชุ่มอึกอักระวังตัวแจ “คือ...ค่ะ”

“แต่ฉันแข็งแรงกว่า แกคิดว่าพี่ประพจน์จะอยู่ไปได้อีกกี่ปี เอาจริงๆ”

“ชุ่ม...ชุ่มไม่รู้”

“สิ้นพี่ประพจน์ ทุกอย่างฉันก็ดูแล แกคิดดูดีๆ แล้วกันนะว่าควรจะปฏิบัติต่อฉันยังไง” นันทาพูดเสร็จก็เดินจากไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัว

หลังจากหยุดพักกันพักใหญ่ จันอาการดีขึ้นและพยายามจะบอกความจริงกับทุกคน แต่ยังไม่ทันพูดอะไรวิทย์ก็ยิงธนูปักคอจันเพื่อฆ่าปิดปาก

ทุกคนตกใจมากพากันหลบวูบวาบเพราะไม่เห็นตัวเจ้าของธนูดอกนั้น มีเพียงเพชรคนเดียวเท่านั้นที่ยืนโดดเด่นท้าทายไม่กลัวตาย

“ออกมาสิ ยิงมาสิ ยิงมาเลย เพชรไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว”

วิทย์ซุ่มอยู่ระยะไกลไม่มีใครมองเห็น พึมพำหน้าเหี้ยม “พ่อขอโทษด้วยนะเพชร”

ณดลวิ่งออกไปหาเพชรด้วยความโมโห ถามว่าอยากตายเหรอ เพชรปัดป้องไม่ให้เขายุ่ง ปัทมาเห็นดังนั้นรีบไปประกบณดลอีกข้างด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้ว่าคนยิงคือวิทย์

ณดลยืนอยู่ตรงกลางระหว่างเพชรกับปัทมา วิทย์จ้องเขม็งแล้วพึมพำอีกครั้ง

“เพื่อเพชรเม็ดนั้น...พ่อขอนะลูก”

ฉับพลันวิทย์ปล่อยลูกธนูพุ่งตรงไปหาปัทมาเฉี่ยวต้นแขนเลือดซึม ณดลตกใจรีบประคองปัทมา ขณะที่เพชรหมุนคว้างมองหาที่มา

“ปัทไม่เป็นไร คุณดลไปดูเพชรเถอะค่ะ”

“เขาพ่อลูกกัน ยังไงวาโพไม่ยิงเพชรแน่ๆ”

เพชรมองณดลดูแลปัทมาแล้ววิ่งไปดูจันที่ลูกธนูปักคอ ถึงไม่ตายคาที่แต่จันพูดอะไรไม่ได้แล้ว กระทั่งเธอกระอักเลือดออกมา คราวนี้แน่นิ่งขาดใจตายสมใจคนยิง

ณดลกับอาทิตย์ช่วยกันขุดหลุมฝังศพจันจนเสร็จ เพชรนำดอกไม้มาวางบนหลุม ปัทมายืนห่างออกมา

ต้นแขนเธอพันผ้าทำแผลเรียบร้อยแล้ว

“ขอโทษนะคะ อาจจะดูไม่ดี แต่เรารีบออกเดินทางกันดีไหมคะ จะได้ไม่เสียเวลา”

มาริสาไม่ชอบใจปราดเข้าไปต่อว่าปัทมาทันที “ให้เกียรติคนตายหน่อยมั้ยปัทมา จะพูดอะไรน่ะ”

“จะมืดค่ำกลางทางน่ะสิ”

“ยังไงก็คงต้องยอมเสียเวลาดีกว่าไปค่ำกลางทาง เพชรขอโทษทุกคนด้วย”

“ไม่ต้องขอโทษ เพชรไม่ได้ผิดอะไร ถ้าจะต้องช้าก็ช้า ยังไงพวกเราก็รู้จักจันทุกคน ใครจะทิ้งให้แร้งกาสัตว์ป่ามากินได้ลงคอ” อาทิตย์พูดพลางชำเลืองมองปัทมาเคืองๆ

“อย่ามองปัทแบบนั้นสิคะ ปัทไม่ได้เป็นคนทำนะ พ่อเพชรต่างหาก”

“เอาความปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า” ณดลแทรกขึ้น

“ไม่มีหรอกค่ะความปลอดภัย จันแค่จะอ้าปากพูดยังโดนยิงคอทะลุ”

“ปัทก็โดนนะคะคุณมาริสา อาจจะเป็นปัทเองก็ได้ที่โดนปิดปากไปอีกคน ถ้าพ่อเพชรไม่ยิงพลาด”

“หรือไม่ก็ยิงแม่นมากต่างหาก” มาริสาเถียงคอเป็นเอ็นเพราะไม่เคยเชื่อและไม่ไว้ใจปัทมาเอามากๆ

“ผมรู้พวกเรากำลังขวัญเสีย แล้วก็สับสน ตอนนี้อย่าเพิ่งเอาชนะคะคานกันเองเลย เป้าหมายของพวกเราคือ เอาเทวรูปแมวกับเพชรเม็ดนั้นไปล้างอาถรรพณ์ที่ถ้ำ เพราะฉะนั้น...เพชร เธอตัดสินใจเลย”

“เราจะออกเดินทางต่อ...พรุ่งนี้เช้า”

ปัทมาคาดผิด มาริสายักคิ้วเย้ยแล้วเดินจากไปอย่างผู้ชนะ

คืนนี้ประพจน์นำเอกสารที่บริษัทมาตรวจภายในห้องนอน ชุ่มชงชามาให้และตั้งใจเอาถ้วยชาของนันทาที่ประพจน์ยังไม่ได้ดื่มกลับออกไป

“คุณท่านทำงานดึกทุกคืนเลยนะคะช่วงนี้”

“ใช่ ต้องเอาตัวเลขมายืนยันกับบอร์ดบริหาร เหมือนจะมีปัญหาซุกอยู่ตรงไหนสักที่”

“เหรอคะ งั้นชุ่มขอตัวนะคะ”

ประพจน์พยักหน้าแล้วเคร่งเครียดกับเอกสารตรงหน้าต่อไป ส่วนชุ่มพอยกถ้วยชาออกมานอกห้องก็ดมๆ และเอามือกวาดก้นถ้วยเหมือนติดใจสงสัย แต่ทันใดต้องสะดุ้งโหยงกับเสียงเรียกของนันทา

“ชุ่ม...แกแอบกินของเจ้านายเหรอ”

“เปล่าๆ เปล่าค่ะ คือชุ่ม...”

“เปล่าอะไร ฉันเห็นแกยกดม มีเอามือจกลงไปด้วย”

“คือชุ่มแค่จะเช็กดูค่ะ ว่ามันร้อนอยู่มั้ย เพิ่งเอาไปเปลี่ยนให้คุณท่านมา”

“มันต้องเช็กก่อนเปลี่ยนสิ แกสงสัยอะไรเหรอ”

“เปล่าค่ะ เปล่า ไม่ได้สงสัยอะไรค่ะ ชุ่มไม่กล้า”

ชุ่มหวาดกลัวเพราะนันทาเดินคุกคามต้อนเธอมาถึงเชิงบันได

“แกเข้าใจถูกแล้ว...มันมียาพิษ”

ชุ่มตาโตตกใจ ส้นเท้าหมิ่นเหม่มาก พริบตานั้นเองนันทาผลักสาวใช้หงายหลังกลิ้งลงไปคอหักตาย แล้วยังกระทำบางอย่างกับศพอย่างโหดเหี้ยมเลือดเย็น!

ooooooo

ปัทมาบาดเจ็บที่แขนเล็กน้อยแต่สำออยออดอ้อนณดลให้ดูแลราวกับอาการหนักมาก มาริสาเห็นแล้วหมั่นไส้ อดกระแนะกระแหนเหน็บแนมไม่ได้

“แผลนิดเดียว มันไม่แสบขนาดนั้นหรอกมั้งปัทมา”

“ผมว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เราจะมาตั้งแง่ใส่กันนะ” ณดลปราม อาทิตย์เองก็ไม่อยากให้มีเรื่องจึงพยายามเปลี่ยนเรื่องไป

“พักตรงนี้ก็ดีไปอย่างนะ พรุ่งนี้จะได้ไปถึงถ้ำอาถรรพณ์นั้นแต่วันหน่อย”

เพชรเมียงมองมาริสาแล้วแอบเอาช้องหมูป่าใส่มือบอกให้เก็บไว้ป้องกันตัว พ่อคงไม่ทำร้ายตน แต่มาริสาไม่รับ คะยั้นคะยอคืนเพชรไป

“ไม่เอา เธอแหละเก็บไว้”

“เถอะนะคะ เพชรเต็มใจ”

“ไม่มีใครเอา ให้ปัทก็ได้นะคะ”

มาริสาหันขวับไปจ้องปัทมา ถามว่าใช้อะไรคิด ปัทมาหาข้อแก้ตัวว่า

“ปัทเป็นคนที่พรานวิทย์หมายหัว”

“ไม่ๆ ถ้าเธอจะให้แม่นั่น ฉันเก็บไว้ให้เธอเอง” ว่าแล้วมาริสาเก็บช้องหมูป่าไว้กับตัว ปัทมาโกรธมากแต่ต้องข่มอารมณ์ไว้

เพชรยังเก็บลูกธนูที่ปักคอจันไว้ ณดลอยากรู้ว่า

มันใช่ของพ่อเธอหรือเปล่า มาริสาปากไวแย่งพูดขึ้นมาอีก

“หรือเป็นของพ่อปัทมา”

ปัทมาเหลืออดตอบโต้ทันที “ด็อกเตอร์อมรเสียชีวิตไปจะยี่สิบปีแล้วนะคะ คงลุกขึ้นมายิงใครไม่ได้”

“ไม่ได้หมายถึงด็อกเตอร์อมร หมายถึงวาโพต่างหาก” มาริสาลอยหน้าลอยตา อาทิตย์รีบสะกิดปรามเธอก่อนพูดกับทุกคนว่า

“ผมว่าเราคงเครียดกันมาทั้งวัน แยกย้ายกันไปพักผ่อนดีกว่ามั้ย”

“เพชร...เธอยังไม่ตอบฉันเลย เป็นลูกธนูของพ่อเธอรึเปล่า” ณดลถามอีกครั้ง เพชรพยักหน้าบอกว่า

“เป็นหัวธนูทำเอง ลักษณะเดียวกับที่พ่อเคยสอนเพชร”

ณดลฟังแล้วขุ่นใจ ปัทมาจงใจซ้ำเติมเพชรด้วยการตั้งคำถามว่า

“ถ้าเราเจอพรานวิทย์ระหว่างทาง เธอจะอยู่ข้างใครล่ะเพชร”

เพชรสะอึก ตอบไม่ได้จริงๆ ณดลมองเพชรอย่างเห็นใจ แต่ลึกๆก็อยากรู้คำตอบเหมือนกัน

ooooooo

คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์สีเลือด วิญญาณเทวีปลุกผีจันและเหล่าคนป่าขึ้นมาเป็นผีดิบไปเล่นงานพวกณดล เพชรโดนจันกัดแขนเลือดอาบเพราะช่วยเหลือณดล

เหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายมาก ปืนทุกกระบอกทำอะไรพวกผีดิบไม่ได้เลย จนกระทั่งณดลนำงากำจัดมัดติดกับปืนแล้วกราดยิง นั่นแหละถึงเล่นงานพวกมันได้หมด

เช้าขึ้นเพชรตัวรุมๆเหมือนจะมีไข้เพราะแผลอักเสบ ณดลเฝ้าดูแลไม่ห่างแต่ปัทมาเตือนให้เขาอยู่ห่างๆ จะดีกว่า แถมยังเอาปืนเล็งเพชรไว้ตลอดเวลาเหมือนระวังภัย มาริสาไม่ชอบใจเลยเอาปืนส่องปัทมาด้วยเหมือนกัน

“ผมว่าเราเอาปืนลงก่อนเถอะครับ ใจเย็นๆ” อาทิตย์ขอร้องพลางกดปากกระบอกปืนมาริสาลง ส่วนณดลก็กดปืนของปัทมาลงเบาๆ

“ทำไมต้องเล็งปืนมาที่เพชรด้วย”

“ปัทมาเขาไม่แน่ใจว่าเธอจะติดเชื้ออะไร...แล้วทำร้ายฉันรึเปล่า”

คำตอบของณดลทำให้เพชรคิดทบทวน แล้วก็มองแผลที่แขนตัวเองที่ถูกพันผ้าเรียบร้อยแล้ว

“พวกเมื่อคืนมันโดนปลุกขึ้นมา มันไม่ได้ฟื้นขึ้นมาเองเพราะติดเชื้ออะไร”

“ก็เห็นอยู่ว่ายิงหัวมันไม่ได้ตาย ก็ยังเดินดาหน้ากันเข้ามาเป็นแผง”

อาทิตย์กับมาริสามีเหตุผลอย่างนั้น แต่ปัทมาก็ยังแย้งอีกว่า

“แล้วไม่เห็นเหรอ ลูกหาบที่โดนกัดไป แล้วลุกขึ้นมาต่อหน้าต่อตาน่ะ”

“อืม...ผมว่ามันคงน่าจะอยู่ใต้ฤทธิ์มนตร์นะ”

“แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าฤทธิ์มนตร์จะไม่แฝงอยู่ในตัวพวกมันตอนที่กัดเพชร”

ทุกคนนิ่งคิดตามคำพูดปัทมา ณดลส่ายหน้าปฏิเสธทั้งที่ยังสองจิตสองใจ

“เราจะมั่นใจได้ยังไงว่าเพชรไม่ตกอยู่ใต้ฤทธิ์มนตร์เหมือนลูกหาบที่โดนพวกมันกัดมา เราไม่มีความรู้เรื่องอำนาจมนตร์ของมันเลยนะ หรือมีใครรู้ ใครยืนยันได้” ปัทมาเร่งเร้า ทุกคนเหมือนจนมุมต่างพูดไม่ออก

ณดลสงสารและเห็นใจเพชรมาก ให้ความมั่นใจว่า “เพชรไม่ต้องห่วงนะ พวกเราจะไม่มีวันทิ้งเพชร”

“ตราบเท่าที่เพชรยังไม่มีอาการใช่ไหมคะ”

เพชรถามเสียงเครือ ณดลอึ้งไป อาทิตย์กับมาริสาได้แต่ก้มหน้ารู้สึกเห็นใจ

“อย่ารู้สึกผิดที่ไม่มั่นใจอะไรนะคะ เพราะเพชรเองก็ไม่มั่นใจตัวเองเหมือนกัน”

ทุกคนหนักใจ ยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง...

วิทย์ซุ่มมองจากมุมหนึ่งครุ่นคิดว่าจะเอายังไงต่อไปดี

เมื่อคณะของณดลเดินทางต่อโดยการนำของเพชรเหมือนเดิม ณดลเป็นห่วงเพชรมากคอยจับตามองเธอตลอดเวลา ช่วงหนึ่งอยากจะเดินแซงไปประกบเธอ แต่ปัทมาดึงเขาไว้

“อย่าเดินออกนอกแนวพรานนำทาง...พ่อของเพชรเคยสั่งปัทไว้”

“ผมจะขึ้นไปดูเพชร”

เพชรได้ยินชัด พูดโดยไม่หันกลับมามองทั้งสองคน “คุณปัทพูดถูกแล้วค่ะ อย่าเดินออกนอกรอยเท้าเพชร ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ยังไงเพชรต้องนำทุกคนไปถึงถ้ำให้ได้”

“เราพักกันหน่อยก็ได้นะเพชร”

“เพชรไม่รู้ว่าเพชรจะมีเวลาถึงเมื่อไหร่ ถ้าถึงเวลานั้นจริงๆ ถ้านายลังเลที่จะทำ คุณปัทอย่าปล่อยให้เพชรทำร้ายนายเด็ดขาดนะคะ”

“เพชร...อย่าพูดอะไรแบบนั้น”

เพชรหันกลับมามองณดลแล้วเลยไปยังปัทมาที่อยู่ใกล้กันเหมือนจะขอร้อง

“ถ้าเป็นความต้องการของเธอ” ปัทมาตอบรับ มาริสาทั้งหมั่นไส้และรู้ทันขยับมาถามดักคอว่า ความต้องการของใครกันแน่ ปัทมาชะงักเล็กน้อยก่อนศอกกลับ “ทำไมคนโดนกัดไม่เป็นเธอนะ”

“มีไม่กี่ครั้งนะที่เราจะคิดเหมือนกัน...ทำไม

คนโดนกัดไม่เป็นเธอนะ” มาริสายอกย้อนอย่างไม่ยอม

เพชรไม่พูดอะไร มองคนโน้นคนนี้แล้วหันกลับไปเดินนำทางต่อ ปัทมาจิกตาใส่มาริสาพร้อมกระชับปืน ในมือออกเดินตามเพชรไป อาทิตย์กระซิบกับณดลว่า

“เอาเข้าจริงฉันก็หวั่นใจนะเรื่องเพชร”

“เพชรเขาโดนกัดเพราะช่วยฉันนะ”

“ปัญหามันไม่ได้อยู่ตรงที่โดนกัดเพราะอะไร แต่เพชรกำลังไม่สบาย”

“เพชรต้องไม่เป็นอะไร” ณดลพูดออกไปทั้งที่รู้เห็นว่าเพชรเริ่มอิดโรย อาทิตย์เองก็กังวลใจกลัวว่า

เพชรอาจได้รับเชื้อร้ายจากพวกผีดิบ ส่วนปัทมานั้นพร้อมกำจัดเพชรที่เป็นเสี้ยนหนามหัวใจทุกเมื่อ และคอยจับจ้องมองย่ามที่มีเพชรสีชมพูซึ่งเพชรสะพายอยู่อย่างมุ่งหวัง


ละครพชรมนตรา ตอนที่ 13 อ่านพชรมนตราติดตามละครพชรมนตรา ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร 17 มี.ค. 2562 08:07 2019-03-18T00:43:57+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ