ข่าว

วิดีโอ



พชรมนตรา

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-ลึกลับ-แฟนตาซี

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: พิง ลำพระเพลิง

กำกับการแสดงโดย: นุ-อนุวัฒน์ ถนอมรอด

ผลิตโดย: บริษัท กันตนา มูฟวี่ ทาวน์ (2002) จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร

เพชรไปหาสมุนไพรมาพอกหลังณดลเพื่อลดไข้ แต่พอไข้ลดเหงื่อก็ออกมากและมีอาการหนาวสั่นจนเพชรต้องให้ความอบอุ่นด้วยการโอบกอดเขาในสภาพถอดเสื้อตัวนอกของตัวเองออก

“นายเป็นยังไงมั่ง”

ณดลพยักหน้า สะลึมสะลือจนแทบจะไม่รับรู้อะไร

“นายใส่เสื้อไม่ได้ เหงื่อจะยิ่งเปียกเสื้อชื้น นายจะหนาวใหญ่”

“เธอทำอะไร...เพชร” ณดลถามโดยไม่ลืมตา

“เพชรห่มตัวนายให้อุ่น...ด้วยเลือดด้วยเนื้อของเพชรเอง”

“ขอบคุณนะ ขอบคุณ”

“ขอให้นายไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว”

ณดลหนาวจนปากสั่นระริก เพชรพูดข้างหูให้เขาโอบกอดเธอด้วยจะได้อบอุ่น ณดลค่อยๆทำตามทั้งที่สติเลือนรางเต็มที...

เวลานั้นอาทิตย์เดินโซซัดโซเซร้องเรียกมาริสาไปเรื่อย จนกระทั่งโผล่เข้ามาในเขตลานหินที่มีเทวรูปแมวตาโบ๋ เขาตกใจส่ายปืนไปมาก่อนจะค่อยๆเดินเข้าใกล้ เห็นรอยร้าวที่ขาหน้าข้างขวาชัดเจน

“สิ้นฤทธิ์ล่ะสิแก งากำจัดของณดลใช้ได้ผลจริงๆด้วย”

อาทิตย์พึมพำแล้วครุ่นคิดว่าจะเอายังไงกับมันดี ในที่สุดก็หยิบเทวรูปยัดใส่เป้ที่สะพายติดตัวมาตลอดเวลา

ฝ่ายจันที่บังเอิญไปเจอวิทย์กับปัทมา เธอสลบไปนานมาก พอฟื้นขึ้นมาก็ตกใจร้องลั่นว่าผีหลอก

“มันน่าปล่อยให้ตายนัก”

“ปัท...ปัทมา เธอมาที่นี่ได้ยังไง แล้วนั่น...เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่า” จันพูดพลางชี้ไปที่วิทย์

“เลอะเทอะ ไข้ป่าขึ้นสมองจนเลอะเลือนไปหมดแล้วมั้งเนี่ย” วิทย์ว่าให้...จันยังมึนงงปวดหัว แต่จำปัทมาได้แน่นอน อยากรู้ว่าเธอมาอยู่ในป่าได้ยังไง

“ฉันอยากเห็นที่ที่พ่อฉันตายเหมือนกัน”

“ซ้ำ...ฉันใช้ไปแล้ว บอกมาเธอมาที่นี่ได้ยังไง มาทำไม”

“จะเอาคำตอบหรือเอาอาหารก่อนดี เลือกเอา” วิทย์ถือห่อข้าวแห้งในมือ จันจะคว้าเอามาแต่เขาหลบจนเธอวืด  “บอกมาก่อนว่าจะไม่ซอกแซกถามโน่นถามนี่อีก...”

วิทย์พูดขาดคำ จันก็ถามทันทีว่าสองคนเป็นอะไรกัน วิทย์ไม่พอใจเก็บห่อข้าวใส่ย่ามไม่ให้กิน

“กินๆๆ โอเคๆ ไม่ถามแล้ว ขอเหอะนะ ไม่ได้กินอะไรมาตั้งกี่วันแล้วก็ไม่รู้ ได้แต่ผลไม้ในป่า หิวจะตายแล้ว”

“ไม่ซอกแซกถามอะไรอีกนะ”

 “ไม่...ไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น ขอกินนะ ขออาหารหนูเหอะ”

วิทย์ยื่นข้าวห่อให้ จันรับมาแกะกินอย่างมูมมามตะกรุมตะกรามด้วยความหิวโหย

 ooooooo

กว่าณดลจะรู้สึกตัวกลับมาเหมือนเดิมก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง และเวลานี้ก็ค่ำลงแล้วด้วย ชายหนุ่มซาบซึ้งใจเป็นที่สุดในความห่วงใยที่เพชรมีให้ เธอยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เขาปลอดภัยจนแทบไม่ได้นึกถึงตัวเองเลย

หลังจากณดลหายไข้เป็นปลิดทิ้ง เพชรมีผลไม้มาแบ่งกันกินรองท้อง  กินไปคุยกันไปว่าเรามาไกลจากพวกลูกหาบพอสมควร ณดลถามเพชรว่ากลัวไหม?

“กลัวว่าจะไม่เจอสองคนนั่นเลยมากกว่า”

“ไม่ห่วงตัวเองอีกแล้ว...”

“ขอโทษ...เพชรกลัว เรื่องราวของรัตนมณีเทวีมันน่ากลัวอยู่น้อยซะเมื่อไหร่”

“ถ้าเรากำจัดแม่มดที่ครอบครองวิญญาณของรัตนมณีเทวี มันจะไม่ทำให้ผู้บริสุทธิ์ถูกทำลายไปด้วยหรอกเหรอ”

“ถ้าเป็นเพชรถูกครอบครองวิญญาณแบบนั้น เพชรก็ยินดีถูกทำลายนะ อยู่ไปก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวเราอีกต่อไป แถมทำให้คนอื่นเดือดร้อนด้วย”

“แต่ฉันไม่มีวันทำลายเธอไปด้วยแน่ๆ”

“จำที่เพชรรับช้องหมูป่ามาจากนายได้ไหม นายรับปากว่าจะทำตามสิ่งที่เพชรขอโดยไม่มีข้อแม้หนึ่งอย่าง”

“ไม่เอานะ อย่าบอกนะ”

“ถ้าเพชรตกอยู่ใต้อำนาจมืดมนตร์ดำ ต่อให้นายต้องทำลายร่างเพชรลงไปด้วย นายก็ต้องทำ”

“เฮ้ย...ไม่เอาสิ อะไรวะ”

“นายสัญญาแล้วนะ สัญญาลูกผู้ชาย”

“ทำไมต้องให้ทำอะไรแบบนั้นด้วย”

“เพชรกลัวว่า...ถ้าเกิดแบบนั้นจริงๆแล้วนายไม่ฆ่าเพชร เพชรอาจจะฆ่านายโดยไม่รู้ตัว”

“สิ่งนั้นไม่เกิดหรอก เรากำลังพูดถึงรัตนมณีเทวีที่โดนแม่มดครอบครองวิญญาณอยู่”

“ถ้าเกิด...สมมติว่าถ้ามันเกิด นายต้องทำ นายพูดแล้วต้องรักษาสัญญา”

“ถ้าเกิดมีวันนั้นขึ้นมาจริงๆ...”

“พูดค่ะ”

“ฉันจะทำลายเธอด้วยมือของฉันเอง” พูดแล้วเขาน้ำตารื้น

“นายร้องไห้ทำไม”

“พิษไข้น่ะ พิษไข้...ไม่มีอะไร” ณดลโกหก...ความจริง เขาทำใจไม่ได้ต่างหากถ้าวันหนึ่งเขาต้องทำลายเพชรขึ้นมาจริงๆ

 ooooooo

ที่ลานหินว่างเปล่า วิญญาณเทวีลอยละล่องลงมาไม่เห็นเทวรูปแมว ดวงตามันลุกโชนแดงฉานด้วยความโกรธจัด!

ขณะนั้นวิทย์ ปัทมา และจันกำลังปิ้งปลากันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ จันกินปลาไม่พูดไม่จา สองพ่อลูกจับตามอง ด้วยความสมเพช

“เนี่ยเหรอลูกสาวด็อกเตอร์อมร” ปัทมายิ้มเยาะ

“ฉันยังไม่ถามอะไรเธอเลยนะ”

“เธออยากรู้ใจจะขาด แต่กลัวไม่มีอะไรกินมากกว่า” วิทย์ดักคอ

“เราอยู่กันแค่นี้ บอกฉันมาเหอะ ใครจ้างเธอมาสวมรอยเป็นลูกด็อกเตอร์อมร” ปัทมาตะล่อม  แต่จัน กลับย้อนถามขึ้นว่า

“แล้วใครล่ะจ้างเธอมา”

“ฉันเป็นลูกสาวด็อกเตอร์อมรที่ถูกพรานป่าวาโพขโมยไปเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก”

จันเหลือบมองวิทย์แล้วตั้งเงื่อนไขกับปัทมา “เอางี้มั้ย ฉันหลีกทางให้เธอก็ได้ ฉันยกด็อกเตอร์อมรให้เป็นพ่อเธอ  สมบัติที่อีตาประพจน์จะชดใช้ให้  เธอเอาไปเลยแต่ฉันขออย่างเดียว”

“อะไร”

“เพชรเม็ดนั้น ฉันขอ ฉันอยากได้ ฉันเห็นมันมากับตาตัวเองแล้ว มันสวยงามล้ำค่าเหลือเกิน เพชรเม็ดนั้น”

“ตอนนี้อยู่ที่ใคร” ปัทมาเร่งเร้าจนจันเผลอเอ่ยชื่อพชรมนตราออกมา วิทย์ตกใจรีบห้ามเสียงหลงแต่ก็ไม่ทัน

เป็นเรื่องจนได้! จันเอ่ยชื่อพชรมนตราซ้ำไปซ้ำมาเหมือนคนละเมอ ชั่วพริบตาวิญญาณเทวีก็ปรากฏตัวตั้งท่าจะทำร้ายทั้งสามคนด้วยกรงเล็บแหลมคม แต่วิทย์มีวิชาอาคมจึงต่อสู้พยายามเอาตัวรอด

วิญญาณเทวีบ้าคลั่งทำร้ายวิทย์แทบขาดใจตาย โชคดีที่อาทิตย์ซึ่งครอบครองเทวรูปแมวอยู่ในกระเป๋าเป้ แล้วในนั้นก็มีกางเกงในของมาริสาที่เก็บได้ เมื่ออาทิตย์เห็นเทวรูปมีแสงเรืองๆ จึงเอากางเกงในมัดมัน พลันแสงนั้นก็ดับหายไปในพริบตา พร้อมๆกับวิญญาณเทวีที่กำลังบีบคอวิทย์ก็สะดุ้งเฮือก กรีดร้องลั่นราวโดนรัดด้วยไฟร้อนแรง ปล่อยร่างวิทย์ร่วงหล่น

แล้ววิญญาณเทวีก็โซเซถอยไปอย่างอ่อนแรง จ้องมองวิทย์ด้วยแววตาชิงชัง คำรามลั่นก่อนจะกลายเป็นฝุ่นควันลอยหายไป

 “พวกเจ้า...จะไม่มีใครกลับออกไปได้!”

ooooooo

ณดลกับเพชรตามหาอาทิตย์จนเจอในเช้าวันถัดมา หลังจากนั้นสามคนก็ตั้งใจจะหามาริสาให้พบโดยเร็วที่สุด ด้านวิทย์กับปัทมาที่ได้เจอจันแล้วทั้งหมดเกือบโดนวิญญาณเทวีทำร้ายถึงตาย แต่จู่ๆ ก็รอดมาได้ ต่างพากันประหลาดใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไม วิญญาณร้ายถึงละทิ้งไป

จันไม่ลงรอยกับปัทมาอยู่แล้ว พอมาเจอกันในป่าแถมยังมีวิทย์ที่ท่าทางดุดันอีกคน จันไม่อยากร่วมทางกับสองคน แต่เพราะกลัวอันตรายที่มีรอบด้านในป่า

ก็ต้องจำยอมอย่างไม่มีทางเลือก แล้วบ่ายนั้นทั้งสามคนก็เดินไปเจอลูกหาบของณดล จันจำพวกเขาได้รีบวิ่งนำเข้าไปหาด้วยความดีใจ

“วู้ๆ นี่ฉันเอง จำได้ไหม...แล้วณดลไปไหน เจ้านายพวกแกน่ะ แฟนฉันไง”

พวกลูกหาบมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ส่ายหน้าไม่เข้าใจ

“เอ้า...มีคนไหนฟังไทยได้มั่งไหมเนี่ย”

ลูกหาบคนหนึ่งยกมือแล้วพูดกระท่อนกระแท่นว่า “นาย...บอกให้รอ...อยู่ที่นี่...นายไปตาม...คนหลง”

“โถ...ณดลคงจะไปตามหาฉัน ดูสิพ่อคุณ ตอนอยู่ก็ทำเป็นไม่ห่วง ไม่ไยดี แต่พอหายไป...เห็นไหมล่ะ ถึงรู้คุณค่า”

ปัทมาฟังจันเพ้อเจ้อแล้วส่ายหน้าเอือมระอา ขยับเข้าไปถามลูกหาบว่าคนหายไปกี่คืนแล้ว คำตอบมีทั้งสองและสาม วิทย์มั่นใจทันทีว่า

“คงเกิดอะไรขึ้นแล้วล่ะ ไม่มีใครทิ้งค่ายไปสองสามคืนแบบนี้แน่ๆ”

“โธ่ณดล...แล้วพวกแกปล่อยให้เขาไปกันได้ไง” จันโวยวายดราม่า

“อาจจะไปรอกันอยู่ที่ถ้ำแล้วก็ได้” วิทย์คาดเดา แต่ลูกหาบไม่มั่นใจอย่างนั้น ย้ำว่านายบอกให้รออยู่ที่นี่ วิทย์เลยอยากรู้ว่า “ถ้านายตายไปแล้วล่ะ พวกแกจะรออยู่ที่นี่งั้นเหรอ”

ลูกหาบที่เข้าใจภาษาไทยหันไปอธิบายให้พรรคพวกฟัง แล้วทั้งหมดก็เห็นด้วยกับวิทย์ แต่จันยังท้วงอีก

“เดี๋ยวนะ แล้วจะเอายังไง จะทิ้งณดลไว้ที่นี่งั้นเหรอ”

“ไม่ได้ทิ้ง...ออกตามต่างหาก”

“แล้วเกิดเขากลับมาล่ะ”

“แล้วถ้าเกิดไม่กลับ?”

จันนิ่งอึ้งเถียงไม่ขึ้น ปัทมาเชิดหน้าเหนือกว่า วิทย์พูดกับลูกหาบอย่างมั่นใจว่า

 “นอกจากฉัน ไม่มีใครนำทางพวกแกออกไปจากที่นี่ได้แน่”

“จะรอจนตายกันอยู่ที่นี่ หรือจะออกแกะรอยไปด้วยกัน ก็ตามใจนะ” ปัทมาทิ้งท้ายกดดันซะขนาดนั้น ทั้งจันและพวกลูกหาบมีหรือจะไม่ยอมร่วมทาง

ooooooo

ในระหว่างตามหามาริสา...ณดล อาทิตย์ และเพชรช่วยคนป่าที่ติดกับดักสัตว์ไว้ และแกะรอยตามเขาไปเพราะคิดว่ามาริสาอาจถูกพวกคนป่าจับตัวไป

ทางฝั่งของวิทย์ที่นำขบวนคาราวานมา จันเดินรั้งท้ายเหนื่อยหอบ ปัทมาเหลียวไปดูทุกคนแล้วซุบซิบกับวิทย์

“พวกนี้จะไม่เป็นตัวถ่วงเราเหรอ”

“เรายังไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้าง อย่างน้อยมีคนมีอาวุธเอาไว้ก็ไม่เสียหาย”

“แล้วถ้าหมดประโยชน์”

“จะเก็บเอาไว้ทำไมล่ะ” วิทย์สีหน้าดุดัน แล้วสักพักเขาก็ยกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุดเดินเพราะเห็นร่องรอยกิ่งไม้หัก

“มีคนผ่านไปไม่นาน” วิทย์พูดกับปัทมาเบาๆ ปัทมานึกถึงณดลทันที วิทย์เองก็เชื่ออย่างนั้นแต่ไม่พูดอะไรอีก ครุ่นคิดวางแผนบางอย่างอยู่ในใจ...

ผ่านไปจนค่ำ พวกณดลแกะรอยคนป่าไปจนถึงรังของพวกมันที่มีมากเกือบยี่สิบคน เพชรเชื่อว่ามาริสาต้องอยู่ที่นี่แน่ อาทิตย์ร้อนใจอยากเข้าไปค้นหาแต่ณดลบอกว่าคนเราไม่พอ กระสุนปืนก็เหลือคนละไม่กี่นัด ที่สำคัญพวกมันมีปืนด้วย

“คนป่ามีปืน...พวกมันไปเอามาจากไหน” อาทิตย์สงสัย

“พวกนี้เร่ร่อนแลกของป่าตามชายแดน เพชรว่าบางทีก็ฆ่าชิงอาวุธเอา”

“ออกไปก็ยังช่วยมาริสาไม่ได้”

“คุณมาริสาจะเป็นอันตรายซะเปล่าๆ”

“งั้นฉันไปคนเดียวเอง” อาทิตย์ตั้งท่าจะไป ณดลรีบทักท้วงไม่ยอม

“อย่าบ้าน่า ฟังนะ ฉันห่วงมาริสาไม่น้อยกว่าแก”

“ถ้าเป็นเพชรโดนจับไป แกก็คงเป็นเหมือนฉันตอนนี้”

“ก็ใช่ แต่เพชรคงไม่อยากให้ฉันเอาชีวิตไปตายอย่างไร้ประโยชน์หรอก”

“คุณมาริสาก็คิดแบบนั้นค่ะ” เพชรสำทับหนักแน่น

อาทิตย์อ่อนลง แต่อยากรู้ว่าจะทำยังไงต่อ ณดล แนะนำว่า

“ถอยไปซุ่มดูก่อน หาจุดอ่อนพวกมันแล้วค่อยซุ่มโจมตีแบบกองโจร เชื่อฉัน ตอนนี้พวกมันยังตื่นตัวกันอยู่...รอ เราต้องรอนะอาทิตย์”

อาทิตย์ใจเย็นลง แล้วทั้งสามคนก็ค่อยๆคลานถอยหลังออกมาซุ่มอยู่บนเนินสูงที่มองลงไปเห็นเผ่าคนป่าก่อกองไฟอยู่ไกลๆ

“พรุ่งนี้สว่างๆขอดูทางหนีทีไล่ให้ชัดเจนหน่อย มืดๆแบบนี้พวกนั้นได้เปรียบเราทุกประตู ไปหลับตาเดินสู้พวกมันได้ไง”

“ฉันขอโทษที่วู่วามไปหน่อย”

“เพราะเพชรเม็ดนี้แท้ๆ ทำให้คุณมาริสาต้องมาตกอยู่ในอันตราย” เพชรบ่นขึ้นมา...ณดลรู้สึกผิดโทษตัวเองไม่น่าพาทุกคนมาเลย

“ไม่หรอก มาริสาเลือกเอง ฉันเลือกเอง เราทุกคนเลือกเอง”

ขาดคำของอาทิตย์ หนังสือสวดมนต์ที่เก็บเพชรสีชมพูไว้ก็มีแสงเรืองๆออกมาจากด้านในคล้ายมีไฟอยู่ใต้ปก

“อย่าเปิด!” ณดลร้องห้าม...เพชรเอามือกดปกหนังสือไว้ แสงก็ยังไม่หยุดส่อง แล้วกระเป๋าเป้ของอาทิตย์ที่ใส่เทวรูปแมวก็นุ่มนิ่มเหมือนมีสิ่งมีชีวิตดิ้นดุกดิกอยู่ภายใน

“มันสื่อถึงกันได้” อาทิตย์โพล่งขึ้นอย่างมั่นใจ

ณดลหยิบมีดงากำจัดมาดึงปลอกออกวางทาบกดบนกระเป๋าของอาทิตย์ พลันสิ่งมีชีวิตภายใน

ดิ้นเบาลง ส่วนเพชรใช้ช้องหมูป่ากดลงบนปกหนังสือ อึดใจเดียวแสงสว่างจากด้านในค่อยๆแผ่วลง แล้วดับไปในที่สุด

อาทิตย์จับต้องของกระเป๋าของตนแล้วบอกว่า “แข็งเป็นหินไปแล้ว”

“ฉันว่ามันบาดเจ็บอยู่จากการปะทะกันครั้งที่แล้ว”


“เพชรก็ว่าอย่างงั้น ถ้าเราจะทำอะไรก็ควรทำซะ ตั้งแต่ระหว่างที่มันยังไม่ฟื้นตัวขึ้นมา ถ้าพลังมันฟื้นคืนมาเมื่อไหร่ เพชรก็ไม่แน่ใจว่าจะเอาอยู่”

“เราต้องไปให้ถึงถ้ำอาถรรพณ์นั่นให้เร็วที่สุด” ณดลสรุปทั้งที่ยังหนักใจ

ooooooo

บริเวณแคมป์ที่พักของพวกวิทย์ ลูกหาบต่างนอนระเกะระกะห่างออกไป วิทย์นั่งอยู่ยามหน้ากองไฟเพียงคนเดียว สักครู่ปัทมาออกจากเต็นท์เดินมานั่งข้างๆ

“พ่อไปนอนได้แล้ว เปลี่ยนเวรกัน”

“จันหลับอยู่เหรอ”

“หัวถึงหมอนก็กรนเลยตั้งแต่ยามแรก”

“พ่อยังไม่ง่วง หนูไปนอนต่อเหอะ ยามสามยามสี่ค่อยออกมาเปลี่ยน”

“หนูอยากนั่งอยู่กับพ่อ”

“พ่อขอโทษ...ที่ไม่ได้อยู่ใกล้ลูกมาตั้งแต่เด็ก”

“พ่อเลือกที่จะเก็บเจ้าเพชรนั่นมาเลี้ยงเอาไว้ใกล้ตัว แล้วแยกหนูที่เป็นลูกแท้ๆ ส่งเข้าไปอยู่ค่ายกับคนดอย”

“พ่อไม่อยากให้ลูกลำบาก อยากให้หนูได้เรียนหนังสือ ซึ่งก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ”

“คำว่าดี...มันดีสำหรับใคร ถ้าหนูเลือกได้ พ่อว่าลูกอยากอยู่กับพ่อหรืออยู่กับคนอื่น”

“ยังไงหนูก็เป็นลูกแท้ๆของพ่อ”

“ตอนที่พ่อให้หนูสมอ้างเป็นลูกด็อกเตอร์อมรไปที่บ้านนั้น ครั้งแรกที่หนูเห็นเจ้าเพชร หนูเกลียดมัน พ่อรู้ไหม”

“ยังไงพ่อก็เลี้ยงมันมาตั้งแต่เล็กนะลูกนะคิดซะว่ามันเป็นน้อง”

ปัทมาน้ำตารื้นช้ำใจและเสียใจ ส่ายหน้าดิก “มันไม่ใช่น้องหนู มันไม่เกี่ยวอะไรกับพ่อซะด้วยซ้ำ มันไม่ควรจะมีสิทธิ์มาแย่งความรักของพ่อไปจากหนู นังเพชรมันเป็นลูกของด็อกเตอร์อมร”

“รอให้เราได้เพชรเม็ดนั้นมาก่อน พ่อจะชดใช้ให้ลูกอย่างเต็มที่”

จันที่สองพ่อลูกคิดว่าหลับสนิท ความจริงเธอย่องออกมาแอบฟังตั้งแต่แรกและได้ยินทุกอย่างชัดเจน เธอคลานกลับไปที่เต็นท์ด้วยใจเต้นระทึก แล้วพูดพึมพำอยู่ไปมากับตัวเอง

“พวกมันต้องการเพชรเม็ดนั้น มันเป็นพ่อลูกกันเหรอเนี่ย แล้วอีนังเพชร...นังเพชรเป็นลูกด็อกเตอร์อมร”

เวลานั้นเอง ลูกสาวตัวจริงของด็อกเตอร์อมรกำลังนอนลืมตาโพลงบนเนินดิน โดยที่ณดลนอนใกล้กัน ส่วนอาทิตย์นั่งถือปืนเฝ้ายามห่างออกไป

“เพชรอยากรู้ว่าถ้าพ่อยังอยู่ ตอนนี้พ่อจะแนะนำให้เพชรทำยังไง”

“เราอยู่กับพรานวิทย์มาตั้งแต่เล็กเหรอ”

“ตั้งแต่จำความได้ เพชรก็ไม่เคยเห็นหน้าแม่ มีแต่พ่อวิทย์คนเดียว”

“ไม่มีพี่น้องอะไรเลย?”

“พ่อมีเพชรเพียงคนเดียว บัตรประชาชนเพชรยังไม่มีเลย ใบเกิดเป็นยังไงไม่รู้จัก เพชรเกิดวันไหน ตอนนี้อายุเท่าไหร่ เพชรยังไม่แน่ใจเลย”

“พรานวิทย์ไม่เคยจัดงานวันเกิดให้เราเลยเหรอ”

“พ่อเลี้ยงเพชรมาก็เหนื่อยพอแล้ว”

“แต่อย่างน้อยวันเกิดลูกก็ควรจะบอกให้ลูกได้รู้มั่งนะ”

“ไม่เป็นไรมั้ง เพชรเองก็ไม่เคยถาม”

“เราไม่อยากรู้เหรอ”

“เพชรจะรู้ไปทำไม”

“เธอรู้สึกว่างเปล่ามากใช่ไหม”

เพชรพยักหน้าก่อนพูดเสียงแผ่วว่า “จนกระทั่งเพชรได้เจอกับนาย”

ณดลเอียงหน้ามองเพชรด้วยความสงสาร เพชรสบตาเขาครู่หนึ่งก่อนถามว่าคิดอะไรอยู่

“เรื่องต่างๆ คนรอบตัว คิดถึงเธอ แล้วก็จัน...ไม่รู้ ป่านนี้เป็นไงมั่ง ปัทมาอีกคน”

ได้ยินเขาเอ่ยชื่อปัทมา เพชรอดถามไม่ได้ว่าเขาคิดยังไงกับปัทมา

“ไม่รู้เหมือนกัน...”

เพชรเศร้าและน้อยใจกับคำตอบที่ไม่ชัดเจนนั้น พลิกตัวนอนหันหลังให้บอกว่าตนง่วงแล้ว...

ooooooo

รุ่งเช้าจันระวังตัวแจจนผิดสังเกต แอบชำเลืองมองวิทย์กับปัทมาบ่อยครั้งด้วยความไม่ไว้ใจหลังล่วงรู้ความลับสุดยอดว่าสองคนเป็นพ่อลูกกัน และลูกสาวด็อกเตอร์อมรก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเพชรซึ่งใกล้ชิดสนิทสนมกับณดลมากที่สุด

สองพ่อลูกรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของจัน ปกติปากมากชอบถามซอกแซก เช้านี้ไม่พูดไม่จา เอาแต่ลอบมองเหมือนมีอะไรในใจ วิทย์เตือนปัทมาให้ระวังเอาไว้ แต่ถ้าจันเรื่องมากนักก็ผลักตกเหวให้สิ้นเรื่อง

เมื่อขบวนของวิทย์เคลื่อนตัวต่อไป จันเดินออกนอกแถวเด็ดผลไม้สุกข้างทางแล้วกลับเข้ามาในขบวนเห็นสายตาปัทมาจ้องเขม็งก็ชักสีหน้าไม่พอใจ

“มองอะไร จะทำอะไรฉัน”

“ทำไมเราสองคนจะต้องทำอะไรเธอด้วย” วิทย์เสียงแข็งใส่ จันหน้าคว่ำตาขวางแต่ไม่ตอบโต้ กระทั่งปัทมาเตือนว่า

“ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะไม่ทำอะไรให้เขาไม่พอใจหรอก ทิ้งไปก็ตาย ในป่าเนี่ยชีวิตเธอขึ้นอยู่กับเขานะ”

จันพลั้งปากทันที “ฉันว่าชีวิตเธอสองคนขึ้นอยู่กับฉันมากกว่า”

“หมายความว่ายังไง” วิทย์คาดคั้นแต่จันยักไหล่ไม่ตอบ ทำไม่รู้ไม่ชี้แล้วกัดกินผลไม้ที่เก็บมา ปัทมาห้ามก็ไม่ฟัง วิทย์ส่ายหน้าเอือมระอาและบ่นอีกครั้งก่อนจะเดินนำไป “กินสุ่มสี่สุ่มห้าจะหาว่าไม่เตือน”

จันเคี้ยวตุ้ยๆไม่สนใจ ปัทมาเดินตามมาประกบเพราะยังคาใจ ลูกหาบแบกของรั้งท้ายอยู่ไกลไม่ได้ยิน

“เมื่อกี้ที่เธอพูด....หมายความว่าอะไร”

“ยุ่ง!” จันตวาดแว้ด

คราวนี้ปัทมาไม่ปล่อยผ่าน ดึงจันให้หยุดเดิน “บอกมาว่าหมายความว่าอะไร ที่บอกชีวิตฉันสองคนขึ้นอยู่กับเธอน่ะ”

“นี่...ฉันยังไม่ถามอะไรเธอเลย แล้วเธอจะมาถามฉัน คิดว่าจะบอกเหรอ”

“ต้องบอกสิ” ขาดคำปัทมาก็ตบหน้าจันดังฉาด วิทย์หันมาเห็นพอดี เดินย้อนกลับมาเป็นจังหวะที่จันตั้งท่าจะเอาคืนปัทมา

“เธอตบฉันเหรอ”

“คนอย่างเธอมันพวกปลาหมอตายเพราะปาก บอกมาว่ารู้อะไร”

“ไม่บอก คิดว่าฉันกลัวเหรอ”

“อะไรกัน” วิทย์กระชากเสียง สีหน้าขึงขังดุดัน จันแค้นใจพูดโพล่งออกไป

“ได้สิ จะบอกให้ก็ได้ แกสองคนมันพ่อลูกกัน ไว้ก่อนเหอะ ไว้ให้ฉันเจอณดลกับพวกก่อน ฉันจะแฉให้หมด ว่าพวกแกต้องการอะไร”

วิทย์กับปัทมาตกใจมาก ลูกหาบคนหนึ่งวิ่งมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น จันปากสว่างทันที

“พวกนี้ สองคนนี้...” จู่ๆจันก็อ้างปากค้างพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตน เซถลาล้มลงผลไม้หลุดจากมือ ตัวเกร็งแข็งและเริ่มอาเจียน ลูกหาบเก็บผลไม้ขึ้นมาดูแล้วบอกว่ากินไม่ได้ ซึ่งวิทย์รู้จักมันดี

“เกษมณี...กินแล้วจะมีฤทธิ์ทำให้เป็นอัมพาตไปชั่วขณะ อาเจียน ท้องร่วง”

จันพยายามเข้าไปเกาะลูกหาบอยากบอกว่าเกิดอะไรขึ้น ปัทมาเย้ยเยาะอย่างสะใจ

“บอกเขาไปสิ ฟ้องเขาไปว่าเกิดอะไรขึ้น รู้อะไรมา”

จันอาเจียนสลับไอจนพูดไม่ออก ลูกหาบสงสัยคำพูดปัทมาแต่วิทย์ตัดบทว่าไม่มีอะไร บอกว่าจันกินมั่วเอง

ทันใดนั้นเสียงตะโกนกู่ร้องก้องมา วิทย์เชื่อว่าเป็นคนป่าจึงบอกทุกคนให้หลบก่อน ลูกหาบที่พูดไทยรู้เรื่องดึงจันหลบไปทางหนึ่ง ลูกหาบคนอื่นลากลังอาวุธปืนและสัมภาระเข้าข้างทาง ส่วนวิทย์กับปัทมาซุ่มแยกกัน ต่างจับตามองคนป่ากลุ่มใหญ่อาวุธครบมือ ปัทมาเห็นชัดว่ามาริสาถูกมัดติดกับไม้กางเขนที่พวกมันแบกผ่านไป

ooooooo

มาริสายังมีสติ เธอหวาดกลัวกรีดร้องขอความช่วยเหลือตลอดเวลา ปัทมาตัดสินใจไม่ถูกขยับมาถามวิทย์ว่า

“ปล่อยไป ช่างเขามั้ย”

“ขอดูก่อน ไอ้พวกนี้มันเคยถูกจ้างมาซุ่มทำร้ายพ่อครั้งนึงแล้วตอนที่มากับณดลที่ถ้ำอาถรรพณ์”

“ใครจ้างมา”

“ตอนนั้นไอ้ทนายวีระมันร่วมมือกับนังนันทา พ่อไปรู้ทีหลัง”

ปัทมาพยักหน้าเข้าใจ ระหว่างนั้นมาริสาร้องให้ช่วยตลอดเวลา อาทิตย์กับณดลและเพชรอยู่อีกทางได้ยินแว่วๆ อาทิตย์ร้อนใจทนไม่ไหวจะไปช่วย ณดลรั้งไว้บอกว่าออกไปก็ตาย เราอาจจะตายกันหมด

อาทิตย์ห่วงมาริสาเกินกว่าจะคิดถึงตัวเอง ดึงดันยังไงต้องไปช่วยเธอ ณดลอ่อนใจ สุดท้ายก็ยินยอมบอกว่าเป็นไงเป็นกัน

ที่แท้คนป่านำมาริสามาบูชายัญแมวปิศาจ พวกอาทิตย์มาช่วยเธอไว้ได้ โดยมีลูกหาบที่ตามวิทย์มาช่วยสมทบ ระหว่างนั้นวิทย์คิดแผนส่งปัทมากลับไปหาพวกณดล โดยแต่งเรื่องให้ปัทมาไปเล่าเมื่อต้องเผชิญหน้า ส่วนตัวเองถอยฉากหลบมาไม่ให้ใครเห็น

ปัทมาปรากฏตัวด้วยการช่วยณดลที่กำลังจะโดนคนป่าทำร้าย เธอยิงมันตายแล้วตัวเองก็หมดแรงล้มลงกอดซบณดล อาทิตย์ประคองมาริสามารวมกับเพชรและเพิ่งเห็นปัทมาเช่นกัน ฝ่ายคนป่าที่เหลือหนีหายไปด้วยความหวาดกลัว

หลังจากเหตุการณ์สงบลง ลูกหาบที่เหลือช่วยกันกางเต็นท์ ณดลดูแลปัทมาที่ยังไม่ฟื้น พอเธอลืมตาเห็นเขาก็โผเข้ากอดขอความช่วยเหลืออย่างขวัญเสีย

“คุณณดลช่วยปัทด้วย”

“ใจเย็นๆนะ ใจเย็นๆ ไม่ต้องกลัว คุณไม่เป็นอะไรแล้ว”

เพชรเพิ่งเดินเข้ามาสมทบ เห็นณดลกอดปัทมาก็แอบน้อยใจ

“คุณณดลต้องไม่ปล่อยให้ปัทเป็นอะไรนะคะ อย่าให้ใครมาทำอะไรปัท”

“ผมอยู่ตรงนี้จะไม่มีใครมาทำอะไรคุณได้หรอก”

ปัทมาค่อยๆคลายอ้อมกอด แต่พอเห็นเพชรก็ยิ่งขวัญเสียสวมกอดณดลอีก

“อย่าให้ใครมาทำอะไรปัทนะคะ ช่วยปัทนะ เวทนาปัทเถอะ”

“นั่นเพชรนะปัทมา เพชรเขาไม่ทำอะไรคุณอยู่แล้ว”

“เพชรเขาคงไม่ทำอะไรปัทอยู่แล้วค่ะ แต่ว่า...

แต่ว่าพ่อของเพชร”

“พ่อของเพชรเนี่ยนะ” เพชรทวนคำสงสัย...ณดลถามว่าพ่อเพชรมาเกี่ยวอะไรด้วย ปัทมาไม่ตอบแต่แสดงท่าทีหวาดกลัวยิ่งขึ้น สะอึกสะอื้นกอดณดลแน่น อาทิตย์กับเพชรมองกันไปมาอยากรู้เรื่องราว

อาทิตย์แยกตัวกลับมาดูแลมาริสาที่ยังไม่ฟื้น เช่นเดียวกับจันที่หมดสติมีลูกหาบคนหนึ่งดูแล จนกระทั่งค่ำอาทิตย์ก็กลับมารวมกลุ่มณดลถามว่าได้เรื่องยังไงบ้าง

“กำลังรอให้ปัทมาเขารวบรวมสติอยู่...ที่คุณบอกว่าพ่อของเพชรน่ะ ทำไมครับ ผมว่าน่าจะมีการเข้าใจผิดอะไรเกิดขึ้น”

“ค่ะ เราทุกคนเข้าใจผิดกันหมด”

“พ่อของเพชรเสียชีวิตไปแล้วนะคะ”

ปัทมามองเพชรแล้วก็ตัวสั่นด้วยความกลัวขึ้นมาอีก ณดลปลอบเธอให้ผ่อนคลาย

“ใจเย็นๆครับคุณปัทมา ใจเย็นๆ”

“คุณมาอยู่ในป่าลึกขนาดนี้ได้ยังไงกันครับ” อาทิตย์ตั้งคำถาม ปัทมาแสร้งสูดลมหายใจเริ่มเล่าเรื่องราว

“ปัทดูแลคุณประพจน์อยู่ แล้วก็ถูกจับมาโดยพรานวาโพ”

“วาโพ? พรานที่เคยเป็นคนนำทางให้คุณพ่อเมื่อตอนหนุ่มๆที่เก็บลูกของด็อกเตอร์อมรไปเลี้ยง ซึ่งก็คือคุณไม่ใช่เหรอ”

“ค่ะ” ปัทมาตอบรับพลางชำเลืองมองเพชรอย่างหวั่นๆ

“เดี๋ยวนะ ก็ไหนเหมือนบอกว่าพรานวาโพนั่นสาบสูญหรือตายไปนานแล้วไม่ใช่เหรอครับ หรือถ้าต่อให้มีชีวิตอยู่เขาจะมารังควานคุณทำไม” อาทิตย์ข้องใจ

“ระหว่างทางพ่อวาโพบอกว่ามีลูกสาวจริงๆอีกคน ไม่ใช่ลูกที่ขโมยมาอย่างปัทน่ะค่ะ”

“ลูกสาวจริงๆของวาโพ...คุณกำลังจะบอกว่า...”

“ใช่ค่ะ เพชรเป็นลูกสาวแท้ๆของวาโพ”

“เป็นไปไม่ได้...พ่อของเพชรชื่อวิทย์” เพชรค้านขึ้น

“อันนี้ผมยืนยันได้ พ่อของเพชรคือพรานวิทย์ ไม่ใช่วาโพ...ดล แกพูดอะไรสักอย่างสิ” อาทิตย์กระตุ้นเพื่อนรักที่เอาแต่มองคนโน้นคนนี้

“ฉันกำลังประมวลผลอยู่”

“นายไม่ได้ข้องใจอะไรเพชรอยู่ใช่ไหม”

“เปล่าๆๆ ฉันแค่กำลังลำดับเหตุการณ์”

“ซึ่งความจริงก็คือพรานวิทย์กับพ่อวาโพคือคนคนเดียวกัน”

ทุกคนตะลึงคาดไม่ถึง เพชรร้องค้านว่าพ่อวิทย์ตายไปแล้ว!

“ไม่ตาย เขาหลอกทุกคนว่าตาย สาบสูญไปเหมือนกับที่เขาหลอกปัท ทุกอย่างพรานวิทย์หรือพ่อวาโพทำเพื่อต้องการเพชรตาแมวเม็ดนั้น หลังจากท่านประพจน์พลั้งมือฆ่าด็อกเตอร์อมรภายในถ้ำเพราะอำนาจเพชร วาโพก็หนีกระเซอะกระเซิงออกจากถ้ำมา เขาขโมยลูกของด็อกเตอร์อมรไปด้วย เพราะเกรงว่าจะเป็นอันตรายตั้งแต่ในครั้งโน้น”

“ซึ่งเด็กคนนั้นก็คือเธอ?” อาทิตย์เดาตาม

“ค่ะ แต่ว่าวาโพหรือพรานวิทย์นั้นมีลูกสาวจริงๆ อยู่แล้วคนนึง”

“ซึ่งก็คือเพชร” ณดลเอ่ยเสียงแผ่ว

“ใช่ค่ะ พรานวิทย์ก็เลยส่งปัทไปอยู่ที่อื่นตั้งแต่เด็ก ทำให้ปัทกับเพชรไม่เคยเห็นหน้ากัน ยังดีที่วาโพเอาล็อกเกตของที่ขาดติดมือมาให้ปัทเอาไว้ ถึงได้เป็นหลักฐานยืนยันได้ว่าปัทคือลูกของด็อกเตอร์อมร”

“ทำไมพ่อต้องหลอกเพชรว่าตายด้วย ทำไมพ่อไม่ยอมเจอเพชรเลย”

“เพราะเขาต้องการเพชรตาแมวเม็ดนั้น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในงานแสดงเพชรก็เป็นฝีมือเขา เขาเจอกับเธอมาตลอด”

เพชรตาโตนึกย้อนเหตุการณ์ตอนเจอชายชราในงานแสดงเพชรและอีกหลายครั้งที่เจอกันตามลำพัง

“พ่อ? พ่อวิทย์...ทำไม”

อาทิตย์มองคนโน้นคนนี้แล้วซักปัทมาต่อ “โอเค พรานวิทย์หรือวาโพต้องการเพชรเม็ดนั้นถึงได้ไปลากตัวเธอซึ่งเป็นลูกสาวด็อกเตอร์อมรมาถึงนี่เพื่ออะไร”

“เพื่อต่อรองกับพวกคุณ”

“จนพรานวิทย์...เอ่อ...วาโพมาเจอกับจันและไปเจอลูกหาบ?”

“ใช่ค่ะ”

“ซึ่งก็ตรงกับที่พวกลูกหาบเล่าให้ฉันฟังว่ามีพรานมากับปัทมาและจันอีกคน”

“แล้วตอนนี้พ่อวิทย์ไปไหน” เพชรถาม

ปัทมาส่ายหน้าไม่พูดกับเพชร แต่หันไปทางณดล “ดีแต่ว่าปัทหนีมาได้ตอนที่มีการปะทะกันชุลมุนที่พวกคุณไปช่วยมาริสา ไม่งั้นป่านนี้ปัทก็ไม่รู้ว่าปัทอาจจะถูกพ่อของเพชรฆ่าตายไปแล้วก็ได้ เขาทารุณปัทมาก”

ปัทมาตีบทแตกตัวสั่นเทิ้มน้ำตาคลอ ซบหาความปลอดภัยจากณดล เพชรจับตามองรู้สึกว่าณดลเชื่อเรื่องที่ปัทมาเล่ามาทั้งหมด ขณะที่อาทิตย์ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

ooooooo

จันนอนกลอกตาไปมาในเต็นท์เพียงลำพัง มือเกร็งกระดิกไม่ได้ เพชรเดินหน้าเศร้าเข้ามาพร้อมอาหารเหลวในมือ พูดให้กำลังใจคนป่วยว่า

“อดทนหน่อยนะคะ คุณกินเกษมณีเข้าไปเยอะ เป็นผลไม้มีพิษ เป็นแค่นี้ถือว่าโชคดี”

จันจ้องมองเพชรอยากจะบอกความจริงแต่ก็พูดไม่ได้

“คงต้องใช้เวลากว่าร่างกายจะขจัดพิษมันออกไปได้หมด ตอนนี้คุณเป็นอัมพาตชั่วคราวค่ะ ทานซะหน่อยจะได้มีแรง เพชรรู้ว่าเราไม่ถูกกัน แต่ตอนนี้คุณป่วยอยู่ เราสงบศึกกันชั่วคราวแล้วกัน ตอนนี้เพชรเหนื่อยไม่อยากทะเลาะกับใคร”

จันรับอาหารเหลวจากเพชรโดยดี ระหว่างนี้ปัทมาเปิดเต็นท์เข้ามา จันตาโตแต่พูดไม่ได้

“คุณปัทมาเข้ามาทำไมคะ คุณอาทิตย์จัดให้คุณอยู่เต็นท์คุณมาริสานี่”

“ฉันดูแลจันให้เองดีกว่านะ”

“อย่าเลยค่ะ เพชรอยากทำตัวให้มีค่ามั่ง ช่วงนี้เพชรรู้สึกตัวเองไม่มีค่าเลย”

“เป็นเพราะฉันรึเปล่า”

เพชรไม่พูดอะไรอีก นอกจากย้ำว่าตนนอนเต็นท์นี้แล้วจะดูแลจันเอง

“ระวังตัวให้ดีนะ...หมายถึงรักษาตัวให้ดีน่ะ เสียใจด้วยกับความจริงทั้งหมด”

“ถ้ามันเป็นความจริงนะคะ” เพชรพูดเสียงอ่อนแล้วป้อนอาหารจันต่อ ปัทมาเลยจำต้องถอยออกไป

ส่วนณดลกับอาทิตย์ยังนั่งดื่มกาแฟคุยกันตรงจุดเดิมอย่างต่อเนื่อง

“ซึ่งที่ปัทมาเล่ามาก็ตรงกับที่ลูกหาบเล่า ปัทมากับจันมาพบพวกเขาพร้อมกับวาโพ เอ่อ พรานวิทย์ หรือจะชื่ออะไรก็ตามทีเหอะ”

“หมายความว่าปัทมาคือลูกด็อกเตอร์อมรตัวจริงงั้นเหรอ”

“อันนี้ไม่รู้ แต่ยายจันนั่นฉันว่าไม่ใช่แน่ๆ”

“แล้วมาริสาล่ะ เขาสารภาพกับแกว่าใช่หรือไม่ใช่ทายาทด็อกเตอร์อมร”

“ฉันสัญญากับเขาไปแล้วว่าจะไม่พูดกับใครว่าใช่หรือไม่ใช่”

“บอกฉันหน่อยไม่ได้เหรอ” ณดลตื๊อ

“ฉันบอกไม่ได้จริงๆว่ามาริสาสารภาพว่าใช่หรือไม่ใช่”

“อาทิตย์...แกเป็นอะไรของแก”

“ฉันบอกแกไม่ได้จริงๆว่ามาริสาสารภาพเรื่องด็อกเตอร์อมรว่าใช่หรือไม่ใช่” อาทิตย์พูดไปส่ายหน้าไปตั้งใจบอกใบ้ให้ณดลรู้

“โอเค ไม่ต้องบอกแล้ว...ถ้างั้นก็แปลว่าเหลือปัทมาคนเดียวที่เป็นทายาทด็อกเตอร์อมร”

“แกลืมไปอีกคนนึงรึเปล่า”

“เพชรน่ะเหรอ”

“ไม่รู้สินะ คนไหนเป็นลูกของวาโพกันแน่”

“บ้า...เป็นไปไม่ได้หรอก” ณดลส่ายหน้าดิก

ขณะนั้นเพชรนั่งพนมมือในเต็นท์ซึ่งจันหลับไปแล้ว เพชรตัดพ้อเสียงสั่นเครือน้ำตาไหลรินด้วยความเสียใจ

“พ่อจ๋า...ถ้าเป็นจริงอย่างที่คุณปัทมาว่า ทำไมพ่อทำแบบนั้นกับเพชร พ่อไม่รักเพชรเลยเหรอ ทำไมพ่อทำเหมือนกับพ่อไม่ใช่พ่อของเพชร เพชรไม่เหลือใครแล้วนะพ่อ...ไม่เหลือใครแล้วจริงๆ”

ooooooo


ละครพชรมนตรา ตอนที่ 12 อ่านพชรมนตราติดตามละครพชรมนตรา ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร 14 มี.ค. 2562 07:49 2019-03-16T01:20:03+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ