ข่าว

วิดีโอ



พชรมนตรา

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-ลึกลับ-แฟนตาซี

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: พิง ลำพระเพลิง

กำกับการแสดงโดย: นุ-อนุวัฒน์ ถนอมรอด

ผลิตโดย: บริษัท กันตนา มูฟวี่ ทาวน์ (2002) จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร

จันเอาบันทึกใบลานมาได้ไม่ทันข้ามคืนก็เดินตาลอยเอามันไปจุดไฟเผา แต่ไม่สำเร็จเพราะณดลเข้ามายื้อแย่งจนเกิดสู้รบกันครู่หนึ่งก่อนที่เพชรจะมาสยบจันลงได้ด้วยการนั่งคร่อมบนตัวอย่างไม่ตั้งใจ

ณดลแปลกใจว่าทำไมจันที่ดูบอบบางถึงมีพละกำลังต่อต้านเขาได้ แต่พอเพชรมานั่งคร่อมจันก็แน่นิ่งหมดฤทธิ์เสียดื้อๆ หรือว่าเมื่อสักครู่จันจะโดนอะไรสิง แล้วเธอ จะเผาห่อผ้าอะไร?

เมื่อแกะห่อผ้าสีเหลือง ณดลเห็นใบลานก็แน่ใจว่าคือคัมภีร์ใบลานที่อาทิตย์ทำหาย แต่ห้ามเพชรอ่าน ให้เอาห่อเก็บไว้อย่างเดิมแล้วรุ่งขึ้นค่อยนำไปให้หลวงพ่อช่วยชี้ทาง

ก่อนออกจากบ้านในตอนเช้า เพชรขโมยผ้าอนามัยของปัทมาไปใช้อีก แต่เมื่อเจ้าของมาซักถามเพชรก็ตอบเลี่ยงเอาตัวรอดทั้งที่ปัทมาไม่ค่อยเชื่อ เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าเพชรคือผู้หญิงร้อยเปอร์เซ็นต์

เมื่อณดลกับเพชรไปถึงวัด เอาห่อใบลานวางตรงหน้า แล้วบอกหลวงพ่อว่าไม่รู้จะพึ่งใคร

“โยมทำถูกแล้วที่ไม่เปิดอ่าน”

“อย่างที่เล่าให้หลวงพ่อฟัง โชคดีมากเลย ที่อยู่ๆไอ้นี่มันก็สิ้นฤทธิ์ไปเฉยๆ”

“ไม่ใช่โชคหรอก...อวิชชามันแพ้อยู่ไม่กี่อย่างที่สะกดมันลงได้”

“แต่ผมกับเพชรไม่มีอะไรเลย ไม่ได้เตรียมอะไรลงมา ไม่คิดว่าจะเจอ”

“เลือดประจำเดือนนั่นก็เป็นอีกสิ่งที่ล้างอาถรรพณ์ได้”

เพชรตกใจรีบก้มหน้า ณดลไม่ทันสังเกต พูดเรื่อยไปว่า

“งั้นมันก็คงแพ้อาถรรพณ์ตัวเองแหละครับ เพราะผมกับเจ้าเพชรคงไม่มีใครเป็นริดสีดวง...หรือแกเป็น” เพชรส่ายหน้าดิก ณดลเลยเดาเอาเอง “งั้นก็คงเป็นวันนั้นของจันเขาพอดี”

“อะไรที่ไม่ใช่กิจของสงฆ์ พระก็คงไม่เข้าไปวุ่นวายนะ”

“แล้วเรื่องราวในคัมภีร์ใบลานนี้ล่ะครับ”

“อาตมาจะอ่านให้ฟัง” เพียงหลวงพ่อหยิบใบลานออกจากห่อผ้า ลมพัดอื้ออึงจนประตูหน้าต่างโบสถ์ปิดปึงปัง พระลูกวัดหลายรูปเริ่มสวดชินบัญชร ณดลกับเพชรรู้สึกถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น พอหลวงพ่อคลี่ใบลานเริ่มอ่านเลือดกำเดาก็ไหลซึมออกมา ณดลตกใจร้องเรียกหลวงพ่อแต่ท่านยกมือห้ามและยังคงอ่านบันทึกเกี่ยวกับรัตนมณีเทวีต่อไป

“รัตนมณีเทวี นามนี้คือชื่อขององค์หญิงว่าที่ผู้สืบทอดบัลลังก์จากองค์วรมันผู้เป็นบิดา นางมีรูปโฉมและจิตใจที่งดงาม สมกับการที่จะปกครองแว่นแคว้นสืบไป ยังความอิจฉาให้แก่ปุโรหิตหลวงผู้เรียนวิชามารอาคมดำที่หวังจะสืบทอดครอบครองบัลลังก์ขององค์

วรมัน...พชรมนตราคือชื่อมัน มันปลุกมารกาลี กาลกิณีทั้งหลาย อัญเชิญเข้ามาอยู่ในเพชรเม็ดนั้น บูชาแด่มนตร์ดำ ทั้งหลายบนโลกเพื่อแลกกับการที่มันจะได้เข้าไปครอบครองร่างกายและจิตวิญญาณของรัตนมณีเทวี...”

“เมื่อพิธีกรรมบรรลุผล องค์วรมันเมื่อมาถึงก็ไม่สามารถที่จะช่วยบุตรีได้แล้ว จึงได้ตัดใจสั่งให้จับพชรมนตราในร่างรัตนมณีเทวีกดน้ำจนตายตกตามกันไปภายในถ้ำข้างเทวรูปแมว แล้วเอาเพชรติดไว้ที่เทวรูปแมว หลังจากนั้นก็ได้สะกดเพชรพชรมนตราที่บูชามารกาลีเก็บไว้ในเทวรูปแมวภายในถ้ำแห่งนั้นเอง...ทางเดียวที่จะล้างคำสาปได้ ทำลายอำนาจของพชรมนตราและปลดปล่อยรัตนมณีเทวีคือการนำเพชรและเทวรูปแมวกลับไปสะกดยังที่เดิมที่จากมา”

ระหว่างที่หลวงพ่อพูด ลมพัดอื้ออึงตลอดเวลา หลวงพ่อเลือดไหลออกจมูกและปาก เส้นเลือดในตาแตกซ่าน ณดลทนไม่ไหวขอร้องท่านให้หยุดได้แล้ว พร้อมกับหยิบเทียนเล่มใหญ่ที่ไฟลุกโชนมาเผาใบลานมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน ทุกอย่างจึงสงบลง

“ทางเดียวที่พวกเจ้าจะรอดพ้นจากมันได้...คือกลับไปยังจุดเริ่มต้น” หลวงพ่อพูดทิ้งท้าย ณดลกับเพชรมองหน้ากันอย่างหนักใจ

เมื่อพากันกลับมาถึงบ้าน ณดลนำผ้ายันต์มาให้พ่อของเขาโดยที่ปัทมาก็อยู่ด้วย ผ้ายันต์ทำให้ประพจน์กลับมาเป็นตัวของตัวเอง คลายความโลภและยินยอมให้ณดลกับเพชรนำพชรมนตราหรือเพชรสีชมพูพร้อมเทวรูปแมวกลับไปคืนที่ถ้ำ

“พ่อทำผิดพลาดมามากพอแล้ว...ล้างคำสาปนั่นให้ได้ อย่าให้ชีวิตทุกคนต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะความผิดที่พ่อเป็นคนเริ่ม”

“ขอบคุณครับพ่อ”

“แล้วแกคิดว่าจะออกเดินทางเมื่อไหร่”

ณดลมองหน้าเพชรเหมือนจะขอคำปรึกษา เพชรบอกว่ายิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี เพราะเราไม่รู้ว่าอำนาจมืดมันจะแสดงอิทธิฤทธิ์อีกทีเมื่อไหร่

“ผมขอปรึกษาหลวงพ่อเพื่อเตรียมความพร้อมอีกทีครับ”

ประพจน์พยักหน้าและกำผ้ายันต์แน่น อีกมือล้วงเข้าไปในอกเสื้อหยิบหนังสือสวดมนต์เล่มที่เก็บเพชรสีชมพูไว้ออกมา ย้ำกับลูกชายว่าอย่าเปิดเพราะเพชรอาถรรพณ์อยู่ในนี้

ณดลพยักหน้าเข้าใจรับหนังสือนั้นไว้ พลันลมพัดวูบ จนทุกคนหนาวยะเยือก จันแอบฟังด้วยความสนใจ  แล้วตกกลางคืนจันก็แอบเข้าห้องนอนประพจน์ หยิบฉวยเทวรูปแมวไปให้วีระโดยเอาของอย่างอื่นวางแทนและคลุมผ้าไว้อย่างเดิม

 ooooooo

ณดล เพชร และมาริสาออกไปเยี่ยมอาทิตย์ที่โรงพยาบาล หมอเปิดผ้าปิดตาอาทิตย์ออกบอกว่าเขาโชคดีที่ตาไม่บอดแต่จะมัวอีกระยะแล้วจะค่อยๆดีขึ้น

หลังจากหมอออกไปแล้ว มาริสากับอาทิตย์คุยหยอกเย้ากันครู่หนึ่งก่อนที่ณดลจะเล่าให้เพื่อนรักฟังเรื่องบันทึกใบลานที่จันเอาไปแล้วตนเอาไปให้หลวงพ่ออ่าน

เวลาเดียวกันจันเอาเทวรูปแมวไปให้วีระถึงบ้าน กลับโดนตำหนิว่าเอามาทำไม ให้ไปหยิบเงินล้านไม่ใช่เอาหุ่นตุ๊กตามา จันหน้าเจื่อนรีบแถไปเรื่องอื่น

“สร้อยข้อมือก็ไม่รู้ไปไหน ที่ทำปลอมมา เกิดคนเอาไปพิสูจน์ก็ไม่ได้อะไรเลย แล้วที่ได้ยินมาพวกนั้นก็กำลังจะเข้าป่าเข้าถ้ำกันอีก”

“ถ้าจะเอามา ทำไมไม่เอาเพชรมา”

“แล้วมันเจอไหมล่ะ? เคยมีโอกาสได้เข้าใกล้มั้ย”

“แล้วนี่ออกมามีใครรู้มั่งหรือเปล่า”

จันส่ายหน้าพลางมองนาฬิกา “ต้องกลับแล้ว เดี๋ยวมีใครสงสัย แล้วเทวรูปนี่เอาไง ไม่เอาก็ทิ้ง ไม่แบกกลับไปหรอกนะ โดนจับได้กันพอดี”

“ไว้นี่ก่อนก็แล้วกัน เผื่อมีราคา...จริงๆเลยนะ ไอ้ที่ สั่งล่ะไม่ได้เรื่อง ไอ้ที่ก่อเรื่องก็ไม่ได้สั่ง ไป...กลับไปไป๊”

วีระบ่นแล้วไล่ส่ง จันหน้าง้ำเดินกระฟัดกระเฟียดออกไป พอตกดึกวีระก็พบจุดจบอย่างสยดสยองโดนวิญญาณเทวีควักลูกตาดิ้นพล่านก่อนสิ้นใจ

รุ่งเช้าจันลงจากชั้นบนมาเห็นเทวรูปตั้งอยู่กลางบ้าน เธอตกใจมากหันหลังกลับไปชนปัทมาที่ยืนมองด้วยความสงสัย มาริสามาเห็นอีกคน ถามว่าใครย้ายเทวรูปลงมา?

จันโดนเพ่งเล็งแต่ปฏิเสธเสียงแข็ง เวลานั้นณดลกับเพชรไม่อยู่ สองคนออกจากบ้านมุ่งหน้าไปวัดโดยนัดอาทิตย์เอาไว้ด้วย

เมื่อประพจน์รู้ว่าถูกย้ายที่โดยมีใครเอาแจกันไปวางแทนก็ไม่พอใจ เรียกทุกคนมาสอบสวน จันหลุกหลิกกว่าใคร แต่ก็ไม่มีหลักฐานเอาผิดเธอได้ ประพจน์จึงได้แต่พูดคาดโทษคนทำ ส่วนนันทาที่ออกจากบ้านไป

ก่อนหน้านี้เธอมุ่งหน้าไปหาวีระหลังจากติดต่อไม่ได้แล้วต้องตกใจแทบช็อกเมื่อเห็นสภาพศพเขานอนจมเลือด ใบหน้ายับเยิน เบ้าตาโบ๋ลึก!

 ooooooo

ณดล เพชร และอาทิตย์กลับมาที่บ้านพร้อมหลวงพ่อ ณดลตั้งใจให้หลวงพ่อช่วยสะกดเทวรูปแมวเพื่อจะได้เอาไปคืนถ้ำได้ เพราะครั้งก่อนเคยพยายามแล้วแต่ไม่สำเร็จ

จันได้ยินว่าพวกณดลจะเอาเพชรตาแมวกับเทวรูปไปคืนถ้ำก็อยากรู้ว่าตอนนี้เพชรนั่นอยู่ที่ไหน อ้างว่าตนคือลูกสาวด็อกเตอร์อมรย่อมมีสิทธิ์รับรู้ แต่ปัทมากับมาริสาทักท้วงจันให้ละอายใจบ้างที่พูดโกหก พร้อมกันนี้ ปัทมาก็โชว์สร้อยข้อมือของจันและบอกว่าเป็นของปลอมที่เพิ่งทำขึ้นมาใหม่ ซึ่งอาทิตย์ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ก็ยืนยันอย่างนั้น ทำให้จันหน้าม้านไม่รู้จะแถต่อไปยังไง

นันทากลับมาในสภาพเลื่อนลอยบอกว่าวีระโดนควักลูกตาตายแล้ว ทุกคนพากันตกใจแต่ไม่ทันได้สอบถามเพราะหลวงพ่อกำลังจะเริ่มทำพิธี พลันท้องฟ้าที่สว่างจ้าก็เปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม ลมแรงอื้ออึงเหมือนฝนจะตก

ทุกคนต่างประหวั่นพรั่นพรึง หลวงพ่อสวดมนต์พลางแหงนมองท้องฟ้าคาดว่าฝนตกแน่ จึงหยิบตะไคร้ในย่ามยื่นให้อาทิตย์ส่งต่อสาวพรหมจรรย์ไปปักกลางแจ้ง

จันเสนอตัวแล้วแย่งตะไคร้จากมืออาทิตย์วิ่งไป แต่ท้องฟ้ายังครึ้มหนำซ้ำลมพัดแรงกว่าเดิม อาทิตย์พึมพำว่าแค่จับยังขนาดนี้ ถ้าปักคงน้ำท่วมแน่

เพชรกลัวพิธีของหลวงพ่อพังไม่เป็นท่า จึงวิ่งไปแย่งตะไคร้จากมือจัน แล้วเกิดยื้อกันไปมาจนที่สุดเพชรหน้าคะมำ มือที่กำตะไคร้ปักลงกลางสนาม เมฆครึ้มอยู่จางลงทันที ลมที่พัดอู้พลันสงบนิ่ง

ณดลทึ่งและอึ้ง มองหน้าอาทิตย์แต่เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หลวงพ่อให้ทุกคนตั้งสมาธิดีๆ เพชรเดินเก้กัง กลับมาไม่กล้าสบตาใคร โดยเฉพาะณดลที่สีหน้าท่าทางสงสัยหนัก

เมื่อณดลเอาเทวรูปแมวที่ห่อหุ้มด้วยผ้าใส่ท้ายรถ หลวงพ่อเจิมแป้งและเขียนยันต์ไว้หลังรถเป็นอันเสร็จพิธี หลังจากนี้ท่านบอกว่าเป็นหน้าที่ของพวกโยม ณดลรับปากพลางเหลือบมองเพชรอย่างค้างคาใจเรื่องปักตะไคร้

หลังจากอาทิตย์กับมาริสาออกไปส่งหลวงพ่อกลับวัด ประพจน์บอกนันทาว่าณดลกำลังจะเอาทุกสิ่งทุกอย่างไปคืนที่เดิม นันทายังหวั่นใจเรื่องวีระ เปรยขึ้นว่า

“ทนายวีระตายไม่มีใครรู้สึกอะไรเลยเหรอ”

“มันยิ่งตอกย้ำให้ฉันต้องตัดสินใจทำอะไรสักอย่างอยู่นี่ไงล่ะ ก่อนที่คนรอบตัวฉันจะเป็นอะไรไป”

“คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจะจัดการทุกอย่างให้ดีที่สุด”

“นี่ถ้าไม่ได้หนูเราไม่มีทางไล่นังแมวนั่นออกไปได้หรอกนะ ไม่เห็นมีใครขอบคุณพรหมจรรย์ของหนูเลย”

จันจีบปากอย่างภูมิใจตัวเอง ปัทมาเหยียดยิ้ม ท้วงเสียงเรียบว่า

“แต่เท่าที่เห็นเพชรเป็นคนกำตะไคร้ในมืออยู่นะ”

ทุกคนมองเพชรเป็นตาเดียว เพชรก้มหน้างุดไม่พูดอะไร มีแต่จันที่พูดเอาๆ จนณดลต้องสั่งให้เงียบแล้วให้เพชรอธิบายมา ซึ่งเวลานั้นเองอาทิตย์กำลังบอกความจริง กับมาริสาว่าเพชรเป็นผู้หญิงและตนก็รู้มาพักใหญ่แล้ว

“แล้วทำไม เพราะอะไร ไม่เข้าใจค่ะ”

“มันตกกระไดพลอยโจนกันมา เพชรก็เลยขอร้องผม ไม่ให้บอกใคร”

“แล้วเพชรจะบอกทุกคนว่ายังไง”

อาทิตย์หนักใจแทนเพชรอยู่เหมือนกัน ขณะเดียวกันเพชรกำลังน้ำตารื้นอยู่ต่อหน้าทุกคนเพราะโดนณดลเค้นหนัก แถมทิ้งท้ายอย่างกดดันว่า

“มันไม่ใช่เรื่องของเราคนเดียวนะเพชร”

“เดี๋ยวนะลูก แกกำลังสงสัยว่าเจ้าเพชรเนี่ยนะเป็นผู้หญิง”

“ครับพ่อ...หลายครั้งหลายสิ่งที่ฉันรอดมาได้ก็เพราะแกนะเพชร วันที่เราเอาคัมภีร์ใบลานมาจากจัน”

“เมื่อไหร่” จันถามงงๆ ณดลยกมือห้ามเธอพูด แล้ววิเคราะห์ต่อไปเป็นฉากๆ

“วันนั้นที่สะกดวิญญาณลงไปได้ก็เป็นเพราะ...เราเป็นวันนั้นของเดือนด้วยใช่ไหม แกบอกฉันมาสิ แกเป็นอย่างที่ฉันคิดใช่ไหม แกเป็นผู้หญิงใช่ไหม บอกมาว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง ฉันขอร้อง”

ทุกคนนิ่งอึ้ง ปัทมาสลดกับความรู้สึกที่ณดลมีต่อเพชร สุดท้ายเพชรก็จนมุมยอมดึงวิกผมออกเผยให้เห็นผมยาวสลวยเป็นผู้หญิงเต็มตัว ณดลดีใจมาก ขณะที่คนอื่นๆตะลึงแทบไม่เชื่อสายตา ยกเว้นปัทมาที่รู้มาก่อนหน้านี้แล้ว

“นาย...ไม่โกรธเพชรเหรอ”

“ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงด้วยซ้ำ”

อาทิตย์กับมาริสาเพิ่งเดินเข้ามา เห็นเพชรผมยาวก็รู้ทันทีว่าความจริงเปิดเผยเรียบร้อยแล้ว

ooooooo

ณดลดีใจมากแต่ยังวางฟอร์มเพราะทำตัวไม่ถูก มาริสาดีใจเช่นกันช่วยเพชรแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าผู้หญิง ทำให้เพชรที่สวยอยู่แล้วยิ่งสวยสะดุดตา

ปัทมาไม่ชอบใจ เช่นเดียวกับจันที่อิจฉาริษยาและพยายามจะยกตัวเองเป็นลูกสาวด็อกเตอร์อมรอยู่ร่ำไป ก็เลยโดนปัทมาย้อนแย้งจนแทบจะฟ้อนเล็บกัน

นันทาแอบไปพบวิทย์บอกให้รู้ว่าวีระตายอย่างอนาถและพวกณดลกำลังจะกลับเข้าป่าอีกครั้ง วิทย์สนใจแต่อย่างหลัง อยากรู้ว่าจะเดินทางกันเมื่อไหร่ แล้วพอรู้ว่าความลับของเพชรเปิดเผยก็อดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้

ณดลรอฤกษ์เย็นนี้ตามที่หลวงพ่อบอกไว้ โดยครั้งนี้เพชรทำหน้าที่นำทาง อาทิตย์ชวนมาริสาไปด้วยอ้างว่าเผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกัน

“แล้วคนนำทางของแกล่ะ อยู่ไหน” ขาดคำของประพจน์ มาริสาพาเพชรลงมา ทุกสายตาตะลึงมองสาวสวยจนเพชรทำตัวไม่ถูกเดินเก้ๆกังๆ พูดอ้อมแอ้มว่าโดนมาริสาจับแต่ง แต่ไปเปลี่ยนใหม่ก็ได้

“ไม่ต้องๆ เดี๋ยวไม่ทันฤกษ์”

หกโมงตรง ณดลบอกลาพ่อและบอกว่าเพชรเม็ดนั้น อยู่กับคนที่ตนไว้ใจที่สุด ปัทมาเหลือบมองเพชรด้วยความหมั่นไส้

“ข้าวของเดินป่าล่ะ เตรียมไปแล้วนะ”

“ไปรออยู่ชายแดนแล้วครับ ไปขึ้นทางโน้นเลยสะดวกกว่า”

ประพจน์พยักหน้ารับรู้แล้วฝากเพชรดูแลณดล เพชรรับปากมั่นเหมาะจะไม่ให้เกิดอะไรขึ้นกับนายของตน อย่างเด็ดขาด

เมื่อคณะเดินทางไปแล้ว ไม่มีใครเห็นจันสักคน คิดแต่ว่าคงหนีเที่ยวอีกตามเคย ที่ไหนได้จันแอบซ่อนตัวไปท้ายรถณดลอย่างเนียนๆ

ค่ำนั้นเองวิทย์มาพบปัทมาลูกสาวแท้ๆที่บ้านประพจน์ ถามว่าทำไมไม่ไปกับคณะของณดล

“หนูยังหาข้ออ้างอะไรไม่ได้เลย”

“หาทางตามพวกนั้นไปให้ได้ พ่อต้องการเพชรเม็ดนั้น เราจะปล่อยให้เพชรถูกทำลายไปพร้อมอาถรรพณ์ไม่ได้”

“พ่อคิดว่าจะควบคุมอำนาจเพชรเม็ดนั้นได้เหรอ”

“พ่อต้องมีอำนาจเหนือมัน แล้ววันนั้นเราจะไม่ต้องกลัวใครอีก...อย่าทำให้พ่อต้องผิดหวัง”

ปัทมาก้มหน้าไม่สบายใจ เมื่อเงยขึ้นมาจะเตือนก็ไม่เห็นวิทย์ยืนอยู่ตรงนั้นเสียแล้ว

ooooooo

ระหว่างทางที่นั่งรถไปด้วยกัน อาทิตย์กับมาริสาหลับซะเป็นส่วนใหญ่ ปล่อยให้ณดลกับเพชรคุยกันไปตลอดทาง ณดลถามย้อนเหตุการณ์ต่างๆตั้งแต่เจอกันในป่าและเพชรทำให้เขาเข้าใจผิดมาตลอดว่าเธอเป็นผู้ชาย ซึ่งเพชรยืนยันว่าไม่ได้ตั้งใจ ไม่รู้ว่ามันเลยเถิดมาขนาดนี้ได้ยังไง

“ไม่ต้องพูด แล้วก็ไม่ต้องขอโทษอะไรแล้วด้วย”

“ถ้าเสร็จจากล้างอาถรรพณ์เพชรเม็ดนั้นแล้ว เพชรคงกลับไปอยู่กับนายไม่ได้แล้ว”

“แกจะไปอยู่ที่ไหน”

“เพชร...เอ่อ...นายไม่ต้องห่วงหรอกฮะ”

“ดูแลตัวเองด้วยก็แล้วกัน”

“เพชรไม่ตายง่ายๆหรอกค่ะ เพชรอยู่ได้”

หลังจากนั้นต่างคนต่างนิ่ง จนกระทั่งรถจอดแวะปั๊มน้ำมัน ทั้งสี่คนลงไปเข้าห้องน้ำ เพชรเล่าให้อาทิตย์ฟังว่าตนคงไม่ได้กลับมาอยู่กับณดลอีกแล้ว อาทิตย์เห็นใจและอยากให้สองคนคุยกัน ถามใจตัวเองดูดีๆ

เมื่อทั้งหมดกลับมาขึ้นรถ เพชรได้ยินเสียงครางดังจากท้ายรถ ณดลเปิดดูถึงได้รู้ว่าจันแอบตามมา เธอนอนหลับสนิทส่งเสียงครางคล้ายกรนเบาๆ ครั้นงัวเงียตื่นเพราะโดนปลุก จันขู่ว่า

“ถ้าคิดจะส่งจันขึ้นรถกลับ จันจะบอกตำรวจว่าโดนลักพาตัวมา จันจะไปดูที่ที่พ่ออมรเสียชีวิต”

“ไม่สิ้นความพยายามจริงๆ” มาริสาประชด ณดล ถามเพชรจะเอายังไง เพชรบอกว่าเราควรมุ่งไปข้างหน้า อย่ามีเรื่องมีราวเสียเวลากับตำรวจเลย

“ถูก! คุณดลไม่สงสารจันเหรอ จันตัวคนเดียวนะ อยากจะไปเห็นที่ที่พ่อตายสักครั้ง”

“โอเคๆ คุณไปได้ แต่ผมบอกก่อนนะมันไม่ได้สะดวกสบาย”

“ถ้ามาริสาไหว จันก็ต้องไหวค่ะ”

สรุปว่าจันได้ไปต่อ หลังจากนั้นณดลโทร.บอกประพจน์ให้รับรู้ ปัทมานึกแล้วไม่มีผิด ขณะที่นันทาอยากรู้เหตุผลว่าจันตามไปทำไม

“อยากไปดูที่ที่พ่อเขาเสียชีวิต เห็นว่างั้นนะ”

“ก็แล้วแต่ว่าจะเชื่อใครนะคะ” ปัทมาพูดแล้ววางหน้านิ่ง

“ฉันมีความรู้สึกว่าความจริงน่าจะปรากฏในไม่ช้านี้ แล้วล่ะ ว่าใครคือลูกสาวของด็อกเตอร์อมรตัวจริงที่ฉันควรจะต้องชดใช้ด้วยเงินมรดกจำนวนนั้น” ประพจน์เอ่ยอย่างมั่นใจ แต่นันทาแอบชักสีหน้าไม่พอใจ

คณะของณดลถึงชายแดนตอนฟ้าสางแล้วออกเดินทางต่อไปพร้อมลูกหาบเกือบสิบคน จุดหมายคือถ้ำอาถรรพณ์เพื่อล้างคำสาปตามฤกษ์ที่หลวงพ่อแนะนำ

การเข้าป่าครั้งนี้เพชรเป็นพรานนำทางไป ด้วยวิชาที่วิทย์เคยสอนมาเป็นอย่างดีทำให้เพชรสังเกตได้ว่ามีสิ่งเร้นลับบางอย่างตามมา ระหว่างทางณดลกับเพชรทำแง่งอนใส่กันตลอดทั้งที่สองคนมีใจให้กัน พอณดลเกือบพลาดเพชรก็ช่วยให้พ้นจากอันตรายและอาถรรพณ์ในป่าได้ทุกครั้ง ขณะที่อาทิตย์กับมาริสา

ความสัมพันธ์คืบหน้า พูดคุยกันถูกคอ ส่วนจันที่ตามมาด้วยก็ยังเป็นตัวยุ่งจุ้นจ้านไม่ต่างจากตอนอยู่ในเมือง

วิทย์ต้องการให้ปัทมาตามคณะของณดลไปในป่า จึงสร้างสถานการณ์จับตัวปัทมามาจากประพจน์ แท้จริงวิทย์คาดเดาเหตุการณ์ล่วงหน้าคิดที่จะแย่งชิงเอา

พชรมนตรามาจากประพจน์จึงได้ส่งทั้งเพชรและปัทมามาที่คฤหาสน์ศุภมิตร ซึ่งเพชรยังไม่รู้ความจริงของเรื่องทั้งหมด

เมื่อชิงตัวปัทมามาจากประพจน์และนันทาได้แล้ว วิทย์ถอดไอ้โม่งที่ปิดบังใบหน้า ปัทมาเพิ่งรู้ว่าเป็นพ่อ ถามว่าต้องทำกันขนาดนี้เลยหรือ

“เราช้ากว่าพวกนั้นสองวันแล้ว...งานนี้พ่อทำคนเดียวไม่ได้”

“แล้วหนูหายไปจากคุณประพจน์แบบนี้...”

“กลับไปแกก็บอกว่าโดนจับไปขังไว้ เพิ่งหนีออกมาได้”

“พ่อจะให้หนูทำอะไร”

“เราจะตามพวกมันไปในป่า พ่อไม่ยอมให้พวกมันทำลายเพชรเม็ดนั้นหรอก...อย่าบอกนะว่าเราไม่อยากตามณดลไปเหมือนกัน”

“หนูแยกเรื่องงานกับเรื่องหัวใจออกจากกันได้”

“ไม่มีใครทำได้หรอก” วิทย์พูดอย่างมั่นใจ ปัทมาหวั่นไหวอยู่เหมือนกัน

ในป่า...ตกเย็นทุกคนช่วยกันกางเต็นท์ใกล้น้ำตก ณดลชะเง้อมองไปทางเพชรอยู่บ่อยๆ อาทิตย์จับสังเกตอย่างรู้ทันความรู้สึกของเพื่อนก่อนจะเตือนว่ามีอะไรอย่าเก็บไว้ในใจ

“พูดเรื่องอะไรของแก”

“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลยว่ะ”

“เสร็จจากเรื่องนี้ ฉันกับเพชรเราก็ต่างคนต่างอยู่แล้ว เก็บนิยายโรแมนติกของแกเอาไว้ใช้กับมาริสาเหอะ”

อาทิตย์ไม่เชื่อแต่ไม่พูดอะไรอีก ได้แต่ยักไหล่ล้อเลียน ส่วนจันแทบไม่ได้สนใจใครนอกจากจ้องมองย่ามของเพชรตลอดเวลา จนกระทั่งสบโอกาสตอนเพชรไปอาบน้ำและวางย่ามกับเสื้อผ้าเอาไว้ จันย่องมารื้อย่ามแล้วก็เห็นหนังสือสวดมนต์เล่มที่มีเพชรสีชมพูซ่อนอยู่ข้างใน เมื่อเปิดพลิกดูก็เห็นแสงเรืองรองของเพชรส่องสว่างออกมา จันตาลุกแวววาวด้วยความโลภ

“พชรมนตรา...เพชรพชรมนตราจริงๆด้วย มันต้องเป็นของฉัน”

เวลานั้นลูกหาบกำลังก่อไฟกันอยู่ พลันเกิดลมแรงจนข้าวของปลิว ผ้ายันต์ที่ติดข้างลังบรรจุเทวรูปแมวปลิวสะบัดหลุดไป เสียงนกร้องดังระงม อาทิตย์กับมาริสา เงยหน้ามองทองฟ้าที่แปรปรวนอย่างหวั่นใจ

เพชรอยู่ในน้ำแหงนมองฟ้ารู้สึกถึงความเปลี่ยนไป รีบว่ายกลับเข้าฝั่งอย่างเร็วที่สุด เป็นเวลาที่จันกำลังจะหยิบเพชรที่ฝังอยู่ในหนังสือ แผ่นกระดาษปลิวสะบัด ลมพัดอื้ออึง ฉับพลันสีหน้าจันกลายเป็นดุดันน่ากลัว!


ละครพชรมนตรา ตอนที่ 10 อ่านพชรมนตราติดตามละครพชรมนตรา ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ,เมลดา สุศร 11 มี.ค. 2562 07:12 2019-03-12T00:07:01+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ