ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    หนีก็ล่า ซ่าก็รัก

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    วินนั่งไม่ติดหลังจากพาเอกลับมาที่บ้านเขาเดินวนไปมาจนเอต้องบอกให้เลิกเดินเสียทีตนเวียนหัวไปหมดแล้ว

    คุณเวียนหัวแต่ผมมากกว่าเวียนหัว...แทนที่เรื่องจะคลี่คลายผมกลายเป็นผู้ร้ายเรียกค่าไถ่ไปแล้ว

    ไม่ต้องคิดมากน่าสิบล้านพ่อฉันไม่สะเทือนหรอก

    ใช่...แต่ติดคุกสิบปีผมสะเทือนแน่วินบ่นพลางนั่งลงแล้วหยิบรีโมตเปิดทีวีเป็นจังหวะที่พอลกำลังแถลงข่าวอยู่พอดี

    ในฐานะที่ผมเป็นแฟนคุณเอผมเชื่อว่าคุณเอไม่มีทางยิงใครได้ตามความคิดของผมชายนิรนามคือคนร้ายตัวจริง...คุณเอครับรีบติดต่อมาหาผมโดยเร็วผมอยู่เคียงข้างคุณเสมอ

    แฟนคุณนี่เว่อร์จริงๆทำคะแนนน่าดูวินแสดงความเห็นอย่างเซ็งๆเอได้ยินแล้วยิ่งอารมณ์ไม่ดี

    แต่สำหรับพอลนั้นดี๊ด๊าสุดๆเพราะหลังจากแถลงข่าวจบลงได้รับคำชมจากผู้จัดการว่าแอ็กติ้งสุดยอดเหมือนกับว่าเขาเป็นห่วงแฟนสาวจริงๆคราวนี้ต้องดังระเบิดแน่

    คุณแน่ใจนะว่าไม่มีใครรู้เรื่องที่ผมจะเกาะข่าวคุณเอโปรโมตตัวเอง

    อย่าไปสนใจเลยค่ะใครๆเขาก็ทำกันทั้งนั้นพวกนี้ก็เม้าท์ไปเรื่อยอิจฉามากกว่ากลัวเราดังเกินหน้า

    พอลฟังผู้จัดการแล้วยิ่งมีกำลังใจวาดฝันว่าความเป็นดาราของตนจะเปรี้ยงปร้างก็คราวนี้...

    ทางด้านวิเชียรเจ้านายเก่าของวินขณะเขากำลังประชุมลูกน้องเพื่อหาคนมาแทนตำแหน่งครีเอทีฟของวินอยู่นั้นมีลูกน้องคนหนึ่งกระหืดกระหอบมาบอกให้เปิดทีวีดูข่าววิน

    เมื่อเปิดทีวีทุกคนเห็นภาพวินกับเอถือปืนแล้วตัดมาที่ภาพนายสุรชัยพ่อของสุชาติขึ้นมาแทนโดยมีเสียงผู้สื่อข่าวรายงานว่า

    นายสุรชัยได้ให้รางวัลนำจับสามล้านบาทต่อทุกคนที่ให้เบาะแสกับตำรวจจนสามารถนำไปสู่การจับกุมคนร้ายทั้งสองไม่ว่าเป็นหรือตายโดยไม่มีข้อซักถามใดๆ

    วิเชียรและลูกน้องหลายคนตาพองก๋าอยากได้เงินรางวัลแต่พิณเป็นห่วงวินออกจากห้องประชุมรีบโทร.หาเพื่อจะเตือนให้เขาระวังตัว

    ด้านผู้กองวันชาติเจ้าของคดีถึงกับกุมขมับหลังทราบข่าวว่าสุรชัยตั้งเงินรางวัลจำนวนมากแต่ลูกน้องคนหนึ่งกลับคิดตรงกันข้ามบอกว่าประชาชนจะได้ช่วยให้เบาะแส

    กลัวจะไม่ยังงั้นน่ะสิเล่นประกาศว่าเป็นหรือตายแบบนี้คงไล่ยิงกันเละแน่วันชาติสีหน้าเคร่งเครียด

    เช่นเดียวกับทอมที่เครียดไม่น้อยเหมือนกันเป็นห่วงลูกชายที่ตกเป็นผู้ต้องหาทั้งที่ช่วยคนอื่นไว้แท้ๆ

    พ่อว่าวินต้องรีบเอาหลักฐานไปแสดงกับตำรวจโดยเร็วว่าเราบริสุทธิ์ระหว่างนี้หนูเอพักอยู่ที่นี่ก่อนแนนดูแลคุณเอให้อยู่แต่ภายในบริเวณรั้วบ้านอย่าให้ใครเห็นเป็นอันขาดมีรางวัลนำจับแบบนี้คนทั้งประเทศต้องเอาด้วยแน่ๆ

    ได้เลยค่ะคุณพ่อแนนตอบรับด้วยความเต็มใจแล้วลุกพรวดไปนั่งข้างเอที่สีหน้าไม่สู้ดี

    พอแนนพาเอขึ้นไปพักผ่อนข้างบนทอมซึ่งเห็นท่าทีวินหนักใจก็อดเปรยไม่ได้ว่าเสียดายที่เอเป็นลูกสาวนายประสิทธิ์แต่ตนหวังว่าวินคงทำใจได้

    วินไม่เข้าใจถามพ่อว่าทำใจเรื่องอะไรทอมไม่อ้อมค้อมคิดว่าวินกับเอชอบกันวินจะปฏิเสธแต่พ่อชิงตบไหล่เขาพร้อมบอกให้สู้ๆก่อนเดินจากไปหน้าตาเฉย

    ooooooo

    ประสิทธิ์พ่อของเอไม่พอใจอย่างมากที่สุรชัยตั้งเงินรางวัลนำจับเอและชายนิรนามสามล้านบาทเขาบุกไปต่อว่าสุรชัยถึงบริษัท

    คุณตั้งสินบนสูงแบบนี้ทำให้ลูกสาวผมอยู่ในสถานการณ์ลำบาก

    ลูกชายผมตายทั้งคนนะคุณประสิทธิ์

    เราทำธุรกิจด้วยกันมานานน่าจะรอดูว่าอะไรเป็นอะไรก่อน

    ผมแค่ต้องการคนที่ฆ่าลูกชายผมหวังว่าคงไม่ใช่ลูกสาวคุณ

    ผมเชื่อว่าไม่ใช่ลูกสาวผมไม่สนคนอย่างลูกชายคุณถึงขั้นต้องมีเรื่องตอนนี้ลูกสาวผมถูกไอ้หมอนั่นจับไปมันเรียกเงินจากผมสิบล้าน

    เอางี้ผมประกาศให้รางวัลไปแล้วช่วยไม่ได้แต่ผมจะสั่งคนของผมไม่ให้ยุ่งกับลูกสาวคุณ

    ประสิทธิ์พยักหน้าแล้วกลับออกมาด้วยความพอใจ

    ooooooo

    เวลานั้นคนที่กำลังหงุดหงิดไม่พอใจก็คือสมภพมือปืนตัวจริงที่ยิงสุชาติตายในผับ

    เรามีปัญหาแล้วนายสุรชัยพ่อไอ้สุชาติมันให้รางวัลตั้งสามล้านใครๆก็ต้องจับตาจ้องหาพวกมันเราต้องไม่ให้นายสุรชัยได้ตัวมันก่อนเรา...จัดคนตามหาพวกมันให้ได้มันมีปืนของข้า

    ครับ...ผมจะให้คนคอยตรวจดูตามสถานีตำรวจเผื่อว่าพวกมันจะไปมอบตัวเม่นสมุนมือขวารับคำแข็งขัน

    พลันเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นสมภพรับสายครู่หนึ่งก่อนวางลงด้วยท่าทีหงุดหงิดกว่าเดิม

    บ้าเอ๊ย...ตำรวจต้องการสอบปากคำข้าอีกเอ็งรีบไปทำตามที่ข้าสั่งเร็วที่สุด

    เม่นออกจากห้องไปส่วนสมภพเตรียมตัวไปให้ปากคำกับตำรวจที่โรงพักซึ่งเขาพูดแข็งขันว่าถึงตนจะเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกับสุชาติแต่ถ้าเราเจอกันก็ทักทายกันปกติตนนึกไม่ถึงว่าเขาต้องมาตายด้วยน้ำมือผู้หญิง

    สมภพโยนความผิดให้สาวเออีกตามเคยแต่ผู้กองวันชาติยังไม่ปักใจสั่งให้ลูกน้องสืบประวัติของสมภพมาโดยละเอียด...

    วันเดียวกันวินอดรนทนไม่ไหวที่จะอยู่นิ่งเฉยต่อไปเขาแต่งตัวมิดชิดและใส่หมวกพรางหน้าตาเพื่อออกไปติดตามความเคลื่อนไหวอยากรู้ว่าผู้คนให้ความสนใจกับรางวัลนำจับตนกับเอมากแค่ไหน

    เมื่อออกมาพ้นบ้านโดยที่เอไม่รู้เห็นวินแวะร้านกาแฟแล้วโทร.หาโจเพื่อนรักเพื่อสอบถามข้อมูล

    ตอนนี้ตำรวจมาสอบเข้มพนักงานที่ผับแต่ไม่ต้องห่วงทุกคนให้การว่านายเป็นแค่ลูกค้าฉันกระดิกตัวไม่ได้กลัวตำรวจตามแล้วนายเป็นยังไงบ้าง

    หนักกว่าเดิมว่ะวินตอบเพื่อนรักไปอย่างกลุ้มๆ

    ขณะเดียวกันนั้นเอลงมาจากห้องนอนพบทอมนั่งเล่นเปียโนอยู่คนเดียวในบ้านตรงมาถามถึงวินว่าไปไหน?

    เห็นบอกว่าจะออกไปดูสถานการณ์แถวนี้

    ทำซ่าเดี๋ยวโดนจับจนได้

    ทอมอมยิ้มมองหญิงสาวอย่างพิจารณาเอรู้ตัวว่าแสดงอาการห่วงใยวินเกินไปเลยเปลี่ยนเรื่องถามแก้เก้อว่า

    น้องแนนล่ะคะ

    แนนไปเรียนครับ

    คุณลุงคะหนูขอโทษนะคะที่ทำให้ทุกคนต้องลำบาก

    ไม่เป็นไรครับแต่ผมว่าคุณเอน่าจะโทร.ไปบอกคุณพ่อดีกว่านะครับว่าไม่ได้ถูกจับเรียกค่าไถ่คุณพ่อจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง

    ไม่ได้หรอกค่ะเสียแผนหมดคุณพ่อเอไม่เป็นไรหรอกค่ะ

    ทอมไม่เห็นด้วยแต่ไม่พูดอะไรหันกลับไปเล่นเปียโนต่อแต่ไม่นานก็ต้องยุติเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่บ้านดังขึ้น

    แนนโทร.มานั่นเองเธอบอกให้ทอมเปิดทีวีดูพ่อของเอกำลังแถลงข่าว...ทอมวางสายจากลูกสาวแล้วชวนเอไปที่ห้องรับแขกเปิดทีวีอย่างเร่งรีบ

    ภาพของนายประสิทธิ์ปรากฏที่จอทีวีกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

    ลูกสาวผมมีชีวิตที่สุขสบายไม่มีเรื่องทางธุรกิจกับใครลูกสาวผมบริสุทธิ์ใครพาลูกสาวผมกลับมาหาผมได้อย่างปลอดภัยผมจะให้เงินรางวัลห้าล้านบาทจำไว้ห้ามมีแม้กระทั่งรอยข่วนและถ้าใครทำร้ายลูกสาวผมเพื่อเงินรางวัลของนายสุรชัย...บางทีอาจจะไม่ได้ใช้เงินเลยก็ได้

    เอคาดไม่ถึงอึ้งไปทันทีขณะที่ทอมแสดงความเห็นฐานะพ่อคนหนึ่งว่า

    ถ้าไม่เรียกว่าพ่อห่วงลูกผมก็ไม่ทราบว่าจะเรียกอะไรแล้วล่ะครับ

    ooooooo

    การตั้งรางวัลด้วยเงินจำนวนมากทั้งของนายสุรชัยและนายประสิทธิ์นำมาซึ่งความหนักใจให้ตำรวจมากยิ่งขึ้นผู้กองวันชาติหัวเสียบ่นอุบอย่างไม่พอใจก่อนจะเร่งลูกน้องให้รีบตามหาสองผู้ต้องหาให้เร็วที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเหตุร้ายกับผู้ประสงค์เงินรางวัล

    เมื่อข่าวชักจะลุกลามบานปลายโจหนักใจแทนเพื่อนรักโทร.ส่งข่าวให้วินรู้ตัวและแนะนำให้หาที่หลบซ่อนที่ไม่ใช่ในกรุงเทพฯโดยเร็วที่สุดส่วนเรื่องรถยนต์ของเอที่จอดทิ้งไว้หน้าผับตนเอาไปเก็บไว้ที่บ้านของตนแล้ว

    วินรับทราบแล้วรีบกลับเข้าบ้านเพื่อตั้งหลักและเตรียมตัวแต่เอกลับชวนเขาไปซื้อเสื้อผ้าเพราะทนใส่ชุด

    ของเขาต่อไปไม่ไหววินตามใจแต่ต้องปลอมตัวให้มิดชิดเพื่อไม่ให้ผู้คนจำได้

    หลังจากเอซื้อเสื้อผ้าและสิ่งของได้ครบตามต้องการแล้วเธอแวะใช้โทรศัพท์สาธารณะโดยบอกวินว่าจะโทร.หาพอลแต่ความจริงเธอติดต่อไปยังคุณหญิงอัญชลีผู้เป็นแม่

    อัญชลีทั้งดีใจและตกใจถามระรัวว่าเรื่องราวเป็นจริงอย่างในข่าวหรือเปล่าตอนนี้แม่ต้องคอยหลบนักข่าวให้วุ่นไปหมด

    ไม่จริงแน่นอนค่ะคุณแม่

    แม่จะรีบให้ทนายของแม่จัดการให้

    เอาไว้ก่อนดีกว่าค่ะตอนนี้หนูแค่ต้องการบัตรเอทีเอ็มของคุณแม่ค่ะ

    ได้จ้ะแต่เดี๋ยวนะใครจ๊ะหนุ่มรูปหล่อที่ถือปืนอยู่ในรูปกับลูกแฟนเหรอจ๊ะ

    ยังไม่ใช่ค่ะ

    แล้วจะให้แม่ส่งบัตรไปที่ไหน

    เอจะแวะไปเอาที่คอนโดของคุณแม่นะคะ

    หลังไหนจ๊ะหัวหินพัทยาเชียงใหม่หรือว่ามัลดีฟส์

    คุณแม่คะมัลดีฟส์คงไม่ไหวหรอกค่ะถึงสนามบินก็โดนจับแล้วเอาในกรุงเทพฯที่สุขุมวิทดีกว่าค่ะ

    ได้จ้ะ

    ขอบคุณค่ะแค่นี้ก่อนนะคะคุณแม่

    เอวางสายแล้วก้าวออกมาหาวินที่ยืนถือถุงเสื้อผ้ารออยู่วินรู้สึกได้ถึงความผิดปกติมีคนคอยจับตาจึงกระซิบบอกเอว่าเราต้องรีบแล้ว...

    ทั้งคู่หลบเข้าห้องน้ำแล้วปลอมตัวกลับออกมาด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่และวิกผมที่เอเพิ่งซื้อมาหยกๆทำให้รอดพ้นสายตาชายหนุ่มสามคนที่เฝ้าติดตามมาได้สักพักแม้ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นฝ่ายไหนส่งมาแต่วินก็เชื่อว่าต้องเกี่ยวข้องกับคดีของสุชาติอย่างแน่นอน

    วินพาเอหลบออกมาถึงลานจอดรถเร่งให้เธอไปสตาร์ตรถรอไว้เห็นท่าไม่ดีให้รีบโฉบมารับตนทันที...

    วินต่อสู้กับชายสามคนก่อนที่พวกมันจะมาสมทบกันอีกสามทั้งมวยไทยและเทควันโดของวินเล่นงานพวกมันได้แต่ยังไงหนึ่งต่อหกก็ไม่ชนะแน่เอเองก็คิดเช่นนั้นจึงบึ่งรถมารับเขาหนีไปอย่างทันท่วงที

    เมื่อทอมทราบเรื่องจากวินก็มั่นใจว่าต่อไปนี้ชีวิตเขากับเอไม่ปลอดภัยแน่จึงเร่งให้ลูกชายพาเอหลบไปอยู่บ้านสวนที่เมืองกาญจน์อีกทั้งพิณโทร.มาเตือนวินให้ระวังตัวเพราะตอนนี้ตำรวจกำลังจะมาสอบปากคำวิเชียรฐานะที่เคยเป็นหัวหน้างานของเขาวินจึงคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องหนีให้ไกล

    ไปเถอะลูกที่นั่นไม่มีใครรู้จักบ้านเป็นชื่อของเพื่อนพ่อมันอยู่เมืองนอกมีแต่คนเก่าแก่ดูแลอยู่ไว้ใจได้

    ถึงแล้วผมจะโทร.มาบอกนะครับ

    พี่วิน...เอาโทรศัพท์ของแนนไปดีกว่าเอาของพี่วินมาให้แนน

    พี่น้องแลกโทรศัพท์มือถือกันเสร็จแล้ววินหอบหิ้วกระเป๋าพาเอออกไปขึ้นรถ

    ooooooo

     วันเดียวกันนี้แซนดี้จำใจพาบอยที่หลอกใครต่อใครว่าเป็นพี่ชายออกจากบ้านไปอยู่โรงแรมตามคำสั่งของนายประสิทธิ์

    ไหนเธอบอกว่าจับไอ้แก่นั่นอยู่มือแล้วไงบอยบ่นอย่างหงุดหงิด

    ก็คิดไม่ถึงว่านังเอลูกสาวจะกลับมาอยู่เมืองไทยแล้วเข้ามายุ่งวุ่นวายน่ะสิแต่สมน้ำหน้าที่มันถูกจับไปเรียกค่าไถ่

    บอยหูผึ่งสนใจซักถามแซนดี้จนทราบว่าคุณหนูเอถูกจับไปเรียกค่าไถ่เป็นเงินสิบล้าน

    เธอว่าพ่อมันจะจ่ายมั้ย

    ยังไงก็จ่ายอยู่แล้วสิบล้านเศษเงิน

    เราจะรวยกันแล้วฉันมีแผนแล้วเธอต้องทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง

    บอยคิดอ่านเร็วจี๋แซนดี้ตามไม่ทันแต่ก็พยักหน้าหงึกหงักอย่างเชื่อฟัง

    ooooooo

    การเดินทางของวินกับเอไม่ราบรื่นทั้งคู่โดนกลุ่มชายฉกรรจ์ขับรถกระบะติดตามและเกิดปะทะกันขณะที่ทั้งคู่แวะซื้อของกินในปั๊มน้ำมันแต่วินก็ใช้ไหวพริบพาเอเอาตัวรอดไปได้จนถึงบ้านที่เมืองกาญจน์อย่างปลอดภัย

    บ้านสวนท่ามกลางธรรมชาติน่าอยู่มากเอถูกใจเป็นที่สุดแต่พอเข้าห้องเจอแมงมุมเธอกรี๊ดลั่นจนวินตกใจวิ่งพรวดเข้ามานึกว่าเกิดเหตุร้าย

    อะไรกันคุณเกิดอะไรขึ้น

    นั่นไง...แมงมุมฉันแพ้แมงมุม

    โธ่ตัวติ๊ดเดียว...แล้วตกลงว่าแพ้หรือกลัวกันแน่

    เหมือนกันนั่นแหละ

    โอเคเดี๋ยวผมจัดการให้

    เธอขอบคุณเขาแล้วถอยห่างออกมาอย่างเขินๆที่ตัวเองเผลอตัวกอดเขาซะแน่น...

    วินจับแมงมุมไปทิ้งส่วนเอสำรวจตู้เย็นแล้วเดินมาบอกวินว่าในตู้ไม่มีอะไรเลยเราต้องออกไปจ่ายตลาดแต่วินไม่เห็นด้วยเพราะยังไม่วางใจว่าจะมีใครติดตามมาอีกหรือเปล่าขอให้ผ่านคืนนี้ไปก่อนพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน

    เอตกลงยอมกินขนมที่ซื้อติดมือมารองท้องแต่ไม่ทันมืดค่ำทั้งคู่ก็มีลุงชุ่มมาดูแลหลังจากทอมโทร.มาแจ้งแกไว้

     “เชิญคุณวินกับคุณเอพักผ่อนตามสบายอาหารเย็นเสร็จเมื่อไหร่นังแก้วกับเด็กๆจะยกมาให้ที่นี่บ้านผมอยู่ด้านหลังนี่เองครับ

    ขอบใจลุงชุ่มมากนะจ๊ะ

    ลุงชุ่มยิ้มรับแล้วจะผละไปวินนึกอะไรได้เรียกแกไว้

    เดี๋ยวครับลุงชุ่มช่วยดูอย่าให้คนแปลกหน้าเข้ามานะครับ

    อ๋อครับ...คุณทอมบอกแล้วครับสบายใจได้

    ขอบคุณครับ

    ลุงชุ่มยิ้มเดินออกไปวินถอนใจโล่งอกแต่เอยังไม่วางใจแสดงออกทางสีหน้าจนวินจับสังเกตได้เธอเลยพูดตรงๆว่า

    เกิดพวกมันเข้ามาลุงชุ่มจะไหวเหรอคะ

    ลุงชุ่มแกเป็นนักเลงเก่าไม่ต้องห่วงหรอกครับ

     เอพยักหน้ารับทั้งที่ลึกๆในใจยังมีความกังวล

    ooooooo

    วินหลบเข้าห้องไปงีบอยู่สักพักก่อนจะตื่นขึ้นมาเพราะได้กลิ่นหอมของอาหารส่วนสาวเออาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่สวยปิ๊งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร

     ความสวยโดดเด่นของเอเล่นเอาวินตะลึงไปหลายวินาทีเอเขินกับสายตาของเขาเสตักข้าวใส่จานและชวนเขานั่งลง

    หิวจะแย่เกือบไม่รอแล้วนะจะบอกให้

    วินยิ้มตาเป็นประกายลงนั่งจิบน้ำโดยที่ไม่ยอมละสายตาจากเธอ

    ขอบอกว่าฉันทึ่งคุณมากที่พาเรารอดมาถึงที่นี่ได้ขอชมว่าคุณทำได้ดี

    ผมเองก็ทึ่งคุณมากที่ทำให้เราเกือบไม่รอดมาถึงที่นี่

    วินหยอกล้อเธอด้วยรอยยิ้มแล้วกินอาหารกันเอร็ดอร่อยเสร็จแล้วแก้วเข้ามาเก็บถ้วยชามส่วนลุงชุ่มแนะนำให้ทั้งคู่ไปนั่งเล่นที่ระเบียงเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศเอนึกอยากชมวิวอยู่เหมือนกันจึงชวนวินออกไป

    นานๆได้ออกมานอกเมืองสูดอากาศบริสุทธิ์ก็ดีเหมือนกันนะ

    ผมดีใจที่คุณคิดว่าเรามาพักผ่อน

    ทำไมต้องคิดเป็นอย่างอื่นให้ปวดหัวเปล่าๆ

    ดีครับ

    ฉันไม่เคยกลัวชีวิตฉันไม่สนใจว่ามันจะออกมารูปไหนอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

    ผมรู้ว่าคุณเป็นคุณหนูขาลุยไม่เหยาะแหยะ

    ขอบใจ...จะว่าไปทางบ้านคุณก็ถือว่ามีเส้นสายเยอะเหมือนกันนี่ถึงได้มีที่สวยๆแบบนี้ให้มาพักผ่อน

    ไม่ใช่เส้นสายหรอกครับเราเรียกว่ามิตรภาพอยู่บนพื้นฐานของความสัมพันธ์ทางใจไม่ใช่เรื่องธุรกิจหรือส่วนแบ่ง

    ใช่...ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเหมือนอย่างคุณพ่อของฉัน

    เอ้อ...คือ...ผมไม่ได้...”

    ไม่เป็นไรหรอกค่ะฉันเข้าใจผู้ใหญ่มักจะอ้างว่าทำเพื่อลูกแต่ที่แท้ก็ทำเพื่อตัวเองให้ลูกๆถูกสังคมตราหน้าบ้างก็ดีแล้ว

    วินมองเธอด้วยความเห็นใจทันใดนั้นมีเสียงหัวเราะของเด็กดังขึ้นวินเรียกเด็กให้ปรากฏตัวน้อยหน่ากับจุ๊บแจงถือถาดขนมเข้ามาแนะนำตัว

    กลายเป็นเอมีเพื่อนวัยเด็กเพิ่มอีกสองคนพูดคุยกันสนุกสนานมีความสุขแถมวินยังไปเอากีตาร์ของทอมที่ทิ้งไว้มาเล่นและฮัมเพลงให้ฟังอย่างเพลิดเพลินสองหนูน้อยเพลินมากถึงกับหลับปุ๋ยคาตักเอวินเลยอุ้มทั้งคู่เข้าไปนอนในห้องของเขาก่อนที่ตัวเองจะกลับออกมานอนบนโซฟา

    เอเป็นห่วงกลัวเขาถูกยุงหามจึงนำผ้าห่มมาห่มให้อย่างเบามือแล้วเดินกลับเข้าห้องไปโดยไม่รู้ว่าวินแกล้งหลับ...นอนยิ้มตาใสสุขใจเหลือเกิน

    ooooooo

    สายวันรุ่งขึ้นลุงชุ่มเห็นชายแปลกหน้ามาป้วนเปี้ยนตรงปากทางเข้าบ้านจึงรีบมาบอกวินและเอวินแน่ใจว่าต้องเป็นกลุ่มคนที่ติดตามตนมาเมื่อวานจึงให้เอหลบอยู่ในบ้านส่วนตัวเองกับลุงชุ่มออกไปซุ่มดู

    จริงอย่างที่วินคิดไว้ชายฉกรรจ์หน้าเดิมสี่คนกำลังสอดส่องมองหาวินกับเอลุงชุ่มเลยจัดหนักจัดเต็มโดยมีวินร่วมผสมโรงจนพวกนั้นสลบเหมือดไปไหนไม่รอดเป็นภาระให้ลุงชุ่มต้องรีบเคลียร์

    หลังจากวินกลับเข้าบ้านได้ไม่นานโจเดินทางมาด้วยรถของเพื่อนอีกคนตั้งใจเอามาเปลี่ยนกับรถของทอมที่วินขับมาทำให้วินสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

    ไม่มีอะไรตำรวจมาที่บ้านสอบเข้มหาว่าคุณพ่อมีส่วนรู้เห็นแต่ทนายของคุณพ่อโต้กลับไปแล้วนายไม่ต้องห่วงตำรวจสอบถามเรื่องรถคุณพ่อบอกว่าฉันยืมฉันเลยต้องมาเอารถคุณพ่อกลับไป

    โทษทีว่ะที่ทำให้นายต้องเดือดร้อน

    ไม่เป็นไรเพื่อน

    ฉันมีเรื่องให้นายช่วยอีกอย่าง...ฉันเพิ่งจำนายสุชาติได้จากข่าวฉันเคยเจอนายสุชาติที่เอเจนซี่นายช่วยสืบหน่อยว่าเบื้องหน้าเบื้องหลังเกี่ยวข้องกับนายสมภพยังไง

    ได้เลยเพื่อน

    เดี๋ยวค่ะพูดถึงนายสมภพฉันจำได้ค่ะฉันเคยเห็นที่ทำงานของคุณพ่อกำลังคุยกันเรื่องโครงการที่นายสุชาติได้ไป

    คุณแน่ใจนะครับ

    แน่ใจค่ะนายสมภพมาดักเจอฉันที่โรงแรมเสนอเงินให้ฉันทำการกุศลแต่ฉันไม่คุยด้วย

    ข้อมูลจากเอทำให้วินฟันธงได้ทันทีนี่คือสาเหตุที่นายสมภพยิงนายสุชาติแน่นอน...ปืนของกลางอยู่ที่ฉัน

    พวกนายสมภพถึงตามล่านายอยู่นี่ไงยิ่งมีรางวัลล่อใจยิ่งอ้างได้เต็มที่

    ฟังโจแล้ววินกับเอมองหน้าด้วยความกังวลใจ... ต่อมาอีกครู่ใหญ่ๆโจบอกลาทั้งสองคนแล้วกลับไปด้วยรถของทอมโดยไม่ลืมเอากล้องถ่ายรูปทิ้งไว้ให้เอด้วย

    เอชอบถ่ายรูปเป็นชีวิตจิตใจเมื่อมีกล้องจึงชวนน้อยหน่ากับจุ๊บแจงมาถ่ายรูปเล่นกันสนุกสนานท่ามกลางธรรมชาติร่มรื่นของบ้านสวนแล้วยังชวนเด็กทั้งสองนั่งรถออกไปซื้อของที่ศูนย์การค้าใกล้ๆโดยที่วินไม่รู้

    กระทั่งวินเอะใจทำไมทุกคนเงียบไปเดินตามหาอยู่ครู่หนึ่งก็ไม่เจอจึงไปถามลุงชุ่มที่อยู่หลังบ้านก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์ตามออกไปด้วยความเป็นห่วง

    นับว่าโชคดีมากๆที่วินตามมาไม่เช่นนั้นเอกับเด็กๆคงโดนชายสองคนจับตัวไปทั้งคู่สะกดรอยตามเอทุกฝีก้าวจนเธอรู้ตัวและพยายามจะหลบหนีแต่ไม่ต้องการทำให้เด็กตื่นตระหนกตกใจ

    วินเข้ามาช่วยทันเวลาวางแผนแนบเนียนจนเด็กๆไม่รู้ว่ากำลังถูกคนร้ายติดตามและเมื่อพาหนีออกมาทั้งวินและเอก็ไม่ได้เล่าอะไรให้เด็กหวาดกลัวแต่วินกำชับเอแข็งขันว่านับตั้งแต่วินาทีนี้ห้ามออกไปนอกบ้านอย่างเด็ดขาด

    ooooooo

     

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้
    30 ก.ย. 2563

    03:15 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันพุธที่ 30 กันยายน 2563 เวลา 06:05 น.