หนีก็ล่า ซ่าก็รัก

ในมหาวิทยาลัยที่แนนเรียนมีนักศึกษาตั้งครรภ์ทำให้อาจารย์โสภาคิดจะเปลี่ยนละครเวทีเป็นเรื่องที่สะท้อนสังคมโดยให้ทอมพ่อของแนนช่วยแต่งเพลงประกอบละครและให้นักศึกษาช่วยกันแต่งบทละครกลุ่มนุจรีไม่เห็นด้วยเพราะกลัวว่าแนนจะเด่นกว่าแต่สุดท้ายก็สู้เสียงนักศึกษาส่วนใหญ่ไม่ได้...

ผู้กองวันชาตินำกำลังไปถล่มแหล่งพักสิ่งของผิดกฎหมายของสมภพแต่ปล่อยข่าวว่าเป็นคนของเกื้อพรวินเชื่อว่างานนี้สมภพต้องแค้นสุดๆและโอกาสที่เขาจะกล่อมให้สมภพมาร่วมงานด้วยก็ไม่ยากเพราะหมอนั่นอยากเข้าใกล้เกื้อพรอยู่แล้ว

“อืม...มันมีแต่เสียกับเสีย” วันชาติยิ้มอย่างพอใจ

“หลังจากนั้นผมก็จะพานายสมภพเข้าไปหานายเกื้อพร”

“สุดท้ายนายสมภพก็จะหาทางแทงคุณข้างหลังกำจัดคุณโดยการบอกนายเกื้อพรว่าเป็นคนยิงนายสุชาติ”

“เราก็พ้นข้อหาแผนแรกสำเร็จที่เหลือก็หาหลักฐานมัดตัวนายเกื้อพรส่งให้ทางการ...งานจบ”

“ใช่แล้วครับหลังจากนั้นคุณสองคนก็แต่งงานกันมีความสุขชั่วกัลปาวสาน”

วันชาติสรุปด้วยรอยยิ้มแต่วินกับเอหันมองหน้ากันไปมาอย่างอิหลักอิเหลื่อแล้วพอวันชาติกลับไปเอก็มีท่าทีตึงๆกับวิน

“ผมไม่ทราบว่าทำไมคุณถึงโกรธผมผู้กองวันชาติเป็นคนพูดถึงเรื่องแต่งงานไม่ใช่ผมคุณต้องไปโกรธผู้กองสิครับ”

“คุณนั่นแหละเพราะแผนมาเฟียบ้าบอฉันเลยกลายเป็นแฟนมาเฟียไงพองานจบกลายเป็นว่าคุณไปทางฉันไปทางเหมือนกับฉันถูกทิ้งเสียหายหมด”

“งั้นผมขอคุณแต่งงานก็ได้แล้วคุณก็บอกโนกลายเป็นว่าคุณทิ้งผมแค่นี้คุณก็พ้นข้อครหา”

“ก็ได้”

“ก็ได้...แต่ทำไมยังโกรธผมอยู่”

“ฉันไม่ได้โกรธแค่เบื่อหน้าคุณ...อย่ามากวนใจ” เอหน้าตูมลุกหนีไปวินถอนใจแล้วโทร.ไปบ่นให้น้องกับพ่อฟังก่อนจะได้ไอเดียดีๆสำหรับง้อสาว

เช้าขึ้นวินกับเอต่างแยกย้ายกันออกจากบ้านวินออกไปก่อนมุ่งหน้าไปเจรจากับสมภพส่วนเอไปพบเพื่อนๆที่ฟิตเนสหญิงสาวใช้เวลาไม่นานก็กลับที่พักแต่ไม่พบวินมีเพียงช่อดอกไม้และการ์ดที่เขาฝากแม่บ้านไว้ให้

เวลานั้นวินยังอยู่ที่บริษัทของสมภพทำทีพูดเรื่องสินค้าเถื่อนของเขาถูกยึดซึ่งไม่ใช่ฝีมือตนแต่ที่มาเพราะอยากเปิดโอกาสให้เขาร่วมมือกับตน

“คุณมีแผนอะไรคุณก็รู้อยู่เต็มอกว่าผมยิงนายสุชาติแล้วคุณจะมาทำธุรกิจกับผมมันฟังไม่ขึ้น”

“เรื่องคุณยิงนายสุชาติผมไม่สนนายสุชาติไม่ได้เป็นเพื่อนผมเรื่องคดีผมเชื่อว่าผมหลุดถ้าคุณเปลี่ยนคำให้การ”

“ที่แท้เป็นแบบนี้เอง”

“ใช่...ลองคิดดูคุณจะยัดคดีฆ่าคนตายให้ผมหรือจะทำธุรกิจกับผมรวยด้วยกันทั้งคู่”

“เกิดอะไรขึ้นอยู่ๆคุณก็จะเสี่ยงอยากรวยขึ้นมา”

“ไหนๆก็ไหนๆแล้วอีกอย่างสาวที่ผมจีบอยู่รวยล้นฟ้าผมต้องการยกระดับตัวเอง”

สมภพนิ่งไปอย่างเอนเอียงคิดว่าตนเองได้เปรียบแต่ยังวางฟอร์มเล่นแง่นิดหน่อยว่าถ้าตนไม่สนล่ะ?

“คุณคงเคยได้ยินชื่อคุณเกื้อพร”

สมภพอึ้งไปอึดใจก่อนตอบตกลงอย่างง่ายดายวินพอใจบอกลากลับไปสมภพจ้องตามด้วยความแค้น

“ตากูเมื่อไหร่เอ็งดับแน่ไอ้วิน!”

ooooooo

วินซื้อเสื้อผ้าชุดสวยเก๋กลับมาให้เอแค่นี้หญิงสาวก็หายมึนตึงเป็นปลิดทิ้งทั้งคู่กำลังจะสวีตกันก็พอดีผู้กองวันชาติโผล่มาโดยไม่ได้นัดหมายซักถามเรื่องที่วินไปเจรจากับสมภพ

“มันไม่สงสัยเลยเหรอว่าอยู่ๆทำไมคุณถึงชวนมัน”

“ผมแกล้งบอกให้มันเปลี่ยนคำให้การ”

“มันคงนึกว่าคุณจนตรอก”

“ครับทีนี้ผมก็ไปบอกนายเกื้อพรว่าผมยินดีร่วมงานด้วยเท่านี้ก็จบ”

“ฟังดูดี...ฉันขอบอกไม่ใช่จบแต่มันเป็นจุดเริ่มต้นมากกว่าจุดเริ่มต้นของความเดือดร้อน”

เอเอ่ยอย่างมั่นใจไม่ได้ประชดประชันแต่ อย่างใด...แล้วในบ่ายนั้นเองเธอกับวินเดินทางไปพบ

เกื้อพรเพื่อแจ้งให้ทราบว่าพวกตนยินดีร่วมงานกับ องค์กรของเขาตามคำเชิญแต่ถ้ามีปัญหาก็ต่างคนต่างไป

เกื้อพรยิ้มพอใจพยักหน้ากับคนในทีมของตนก่อนพูดถึงเรื่องส่วนแบ่งเสนอว่า 65 กับ 35 แต่เอค้านทันที

“65 กับ 35 ฉันคิดว่าคุณวินเอาเปรียบคุณเกื้อพรเกินไปเอาเป็นว่า 50 กับ 50 ดีกว่า”

“ผมอิจฉาคุณจริงๆคุณวินคุณมีผู้หญิงที่ทั้งเก่งและสวยอยู่เคียงข้างคอยระวังหลังให้คุณ”

“ครับ...ผมโชคดีที่สุดในโลก”

“จริงๆแล้วฉันเป็นคนตัดสินใจว่าใครจะมีโชคหรือไม่มีโชคมากกว่า”

วินฝืนยิ้มเกื้อพรมองเออย่างชื่นชมพอทั้งคู่ขอตัวกลับคนในทีมของเกื้อพรหารือกันทำท่าจะไม่ยอมเรื่องส่วนแบ่งครึ่งหนึ่งที่ให้วินแต่พอทุกคนได้ยินเหตุผลของเกื้อพรก็เบาใจ

“ให้พวกนั้นตายใจก่อนถึงเวลาค่อยว่ากันอีกที”

หลังจากสองฝ่ายตกลงกันผ่านไปไม่ทันข้าม

วันก็มีข่าวเผยแพร่ออกมาหนาหูว่าขณะนี้ผู้ต้องหายิงนายสุชาติตายซึ่งได้รับการประกันตัวรอการพิจารณาคดีอยู่ได้เข้าบริหารบริษัทส่งออกเปิดใหม่โดยมีนายเกื้อพรเป็นผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลังนายเกื้อพรเคยสนับสนุนนายสุชาติผู้ตายมาแล้วและกำลังจะยุบบริษัทเก่าที่เคยมีนายสุชาติดูแลอยู่มาหนุนหลังบริษัทใหม่อย่างเต็มตัว

นอกจากการรายงานข่าวแล้วนักข่าวยังถือไมค์สัมภาษณ์เกื้อพรด้วยว่า “คุณเกื้อพรมั่นใจหรือคะว่าผู้ต้องหาบริสุทธิ์ถึงได้สนับสนุนเต็มร้อยแบบนี้”

“คุณวินคุณเอเป็นเพียงเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่อยู่ผิดที่และผิดเวลาเท่านั้นเอง”

“แต่มีพยานเห็นชัดให้การมัดตัวชัดเจน”

“ผมว่าพยานอาจสับสนก็ได้ผมว่าเวลาผ่านไปพยานอาจจะได้คิดและออกมาให้การตามความจริงอย่างแน่นอน”

ผู้กองวันชาติเห็นภาพข่าวนี้แล้วเขาบอกวิน

กับเอว่าเกื้อพรร้ายกาจจริงๆบิดเบือนได้เนียนมาก

“แต่ก็เข้าแผนอย่างที่เราต้องการ” วินยิ้มย่อง

“ครับคราวนี้ก็รอเวลาว่าเหยื่อจะติดเบ็ดเท่านั้นเอง”

“หวังว่าเราสองคนจะไม่แก่ตายหรือไม่ก็ถูกฆ่าตายซะก่อนนะ” เอเปรยขึ้นมาวันชาติเลยบอกว่าอันนั้นก็ต้องขึ้นอยู่กับเขาสองคน...

หลังจากมีข่าวเกื้อพรให้การสนับสนุนวินกับเอ...สมภพก็แถลงข่าวในเวลาต่อมาว่า  ตามที่ตนเคยให้การว่าวินและสาวไฮโซร่วมกันฆ่านายสุชาตินั้นอาจเกิดความผิดพลาดขึ้นได้เพราะตอนนั้นเกิดความสับสนและตนอาจจะเมาคาดว่าคดีนี้ศาลต้องตัดสินยกฟ้องอย่างแน่นอน

สุรชัยรับรู้ข่าวสารทั้งหมดจากไอ้อ๊อดด้วยความโมโห “มันเปิดตัวบิดเบือนกันซึ่งหน้า...ข้าไม่ยอมให้ลูกข้าตายฟรีหรอกไอ้อ๊อดเอ็งเตรียมคนข้าจะเล่นงานมัน”

“แต่ท่านครับนายเกื้อพรมีอิทธิพลมากนะครับ”

“ข้าไม่ได้เล่นงานนายเกื้อพรข้าจะเล่นงานไอ้วินกับนังนั่นมันพรากชีวิตลูกข้าทั้งคน”

“แต่ว่า...คือ...” อ๊อดอึกอักเพราะรู้ว่าความจริงสมภพยิงสุชาติตาย

“ไอ้อ๊อดเอ็งเลือกเอาเอ็งจะทำตามคำสั่งหรือออกไปให้พ้นหน้าข้า”

อ๊อดได้แต่ถอนใจเดินก้มหน้าออกไป...หลังจากคิดไปคิดมามันตัดสินใจมาขอทำงานกับสมภพบอก

เหตุผลว่าสุรชัยจะให้ตนเล่นงานวินขืนตนลงมือนายเกื้อพรเล่นงานตนตายแน่

“นายสุรชัยบ้าเลือดไม่ยอมหยุดนี่ถ้ามันรู้ว่าข้าเป็นคนยิงไอ้สุชาติมันคงตามเล่นงานข้าไม่เลิกรา”

“แน่นอนที่สุด” อ๊อดทิ้งไพ่ว่าตนรู้ความลับของสมภพสมภพเองก็รู้ทันแต่ทำเฉยเสีย

“เอางี้...เอ็งทำตามที่นายสุรชัยสั่ง”

“อ้าวผมก็ไม่รอดน่ะสิ”

“เอ็งก็บอกไปสิว่านายสุรชัยสั่งเอ็งไม่มีทางเลือกแล้วเอ็งก็มาทำงานกับข้าได้”

อ๊อดนิ่งคิดชั่งน้ำหนักอยู่อึดใจก็พยักหน้าตกลงทั้งที่ลึกๆยังมีความระแวง

ooooooo

ประสิทธิ์ไม่สบายใจหลังทราบข่าวที่มีชื่อลูกสาวเข้าไปเกี่ยวพันโทร.มาถามเธอว่าคิดอะไรอยู่ถึงได้ร่วมมือกับนายเกื้อพรทั้งที่รู้ว่ามันเป็นมาเฟียเป็นคนโกง

“คุณพ่ออยู่เฉยๆดีกว่าคุณพ่อทำตัวให้ดีก่อนค่อยมาสอนลูก” เอยอกย้อนแล้วตัดสายทิ้งวินฟังอยู่ใกล้ๆอดท้วงเธอไม่ได้ว่าโหดกับคุณพ่อมากไปหน่อยแล้ว

“นี่นายอุดมการณ์...นายมีอุดมการณ์เป็นคนดีขนาดไม่ยอมรับลูกสาวคนโกงฉันก็มีอุดมการณ์เหมือนกันในเมื่อคุณพ่อฉันเป็นคนโกงฉันก็ไม่จำเป็นต้องนับถือฉันไม่ฟ้องก็ดีแล้ว”

“หา! ฟ้องคุณพ่อคุณเนี่ยนะ”

“ใช่...ฟ้องที่เป็นบุคคลโกงกินทำให้ลูกเสียหายเป็นที่รังเกียจของสังคมนายรังเกียจที่ฉันเป็นลูกคนโกงลืมแล้วเหรอ”

“แต่คุณ...คือ...ผม” วินอึกอักพูดไม่ออก

“นั่นไงฉันถึงต้องฟ้องถ้าฉันโกงเหมือนพ่อฉันก็ช็อปปิ้งสบายอารมณ์ไม่รู้ร้อนรู้หนาวไปแล้วน่ะสิ”

วินจำนนด้วยเหตุผลของเธอหลังจากนั้นทั้งคู่พากันออกไปกินอาหารกลางวันกับทอมโจและแนน...

ทุกคนแสดงความเป็นห่วงกันและกันโดยเฉพาะทอมบอกให้วินดูแลเอดีๆส่วนเรื่องข่าวพวกตนทราบดีว่าเป็นแผนโจเองก็เตือนวินด้วยเหมือนกันให้ระวังตัวไว้เพราะเกื้อพรมีพิษสงร้ายกาจ

“ฉันรู้...แต่อย่างน้อยการร่วมงานกับนายเกื้อพรก็ทำให้ไม่มีใครกล้ามายุ่งกับฉันไม่กล้ายุ่งกับพวกเราทุกคนด้วยถือว่าเป็นผลดีมากกว่าเสีย”

“พ่อก็หวังว่าอย่างนั้น”

“ก็อาจจะจริงครับหลังจากที่ข่าวออกมาก็ไม่มีพวกมันโผล่มาให้เห็น”

“งั้นยัยแนนก็ไม่ต้องกวนให้พี่โจเทียวรับเทียวส่งอีกแล้วสินะ” วินแกล้งแหย่แนนหน้ายู่บอกว่าพี่โจไม่ว่าอะไรสักหน่อย

“เอาล่ะๆแยกย้ายกันได้แล้ว” ทอมตัดบทยิ้มๆทุกคนบอกลากันแล้วแยกย้าย

เอชวนวินเดินเล่นที่ศูนย์การค้าแล้วเจอพอลมากับนุจรีเอไม่สนใจแต่นุจรีอยากให้พอลแนะนำว่าตนเป็นแฟนของเขา...ฝ่ายโจพาทอมกับแนนไปส่งบ้านแต่ระหว่างทางรถประสบอุบัติเหตุเพราะมีมือปืนขี่มอเตอร์ไซค์ไล่ยิงโชคดีทุกคนบาดเจ็บเล็กน้อยพอวินกับเอทราบข่าวก็รีบมาที่โรงพยาบาลตามด้วยเกื้อพรที่มาพร้อมมือปืน

“ผมเสียใจด้วยผมจะจัดการพวกมันเองคุณไม่ต้องห่วง” เกื้อพรให้คำมั่นแล้วกลับไป...

ด้านสุรชัยกำลังถูกไอ้อ๊อดต้อนออกจากบริษัทมาขึ้นรถตู้สุรชัยไม่สบอารมณ์แต่ก็ยอมขึ้นรถพร้อมเสียงบ่น

“เอ็งทำไมต้องให้ข้าหนีพวกมันด้วยข้าบอกว่าข้าไม่ได้ทำไม่ได้สั่งซะอย่างตามกฎหมายมันทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”

 “นายเกื้อพรไม่สนข้ออ้างทางกฎหมายของท่านหรอกครับมันยิงก่อนถามทีหลังถ้าท่านมัวแต่เจ๋อหน้าทำเป็นอินโนเซนต์อยู่แถวนี้ท่านไม่รอดแน่”

“ก็ได้เงินข้ามีเยอะแยะข้าอยู่เซฟเฮาส์กก อีหนูสักพักคงไม่เป็นไร”

อ๊อดไม่ตอบสีหน้าเคร่งเครียดและสายตามีพิรุธแต่สุรชัยไม่ทันสังเกต

ooooooo

คืนนั้นอ๊อดถูกสมุนของเกื้อพรลากตัวมาสยบแทบบาทาของเกื้อพรภายในโรงงานแห่งหนึ่ง

“ข้าเตือนเอ็งแล้วว่าห้ามยุ่งกับคุณวินกับคุณเอแต่ที่ไหนได้เอ็งทำเกินเลยไปถึงคนรอบตัว”

“แต่ผม...ผมต้องทำตามคำสั่งผมไม่มีทางเลือก”

“เอ็งนี่เลวมากคิดโยนความผิดให้นายสุรชัย”

“ท่านเป็นคนสั่งจริงๆ”

“ก็ได้พาข้าไปหานายสุรชัยข้าต้องฟังทั้งสองฝ่าย”

อ๊อดพยักหน้ารับอย่างรวดเร็วเกื้อพรจ้องจับพิรุธไม่วางตา...

ทางด้านวินกับเอพากันกลับบ้านพักด้วยความโล่งอกที่พวกโจปลอดภัยเอบ่นสงสารแนนกับทอมเธอหวัง

ว่าเรื่องนี้ต้องจบก่อนที่จะมีใครเป็นอะไรไปมากกว่านี้

“ผมจะรีบเร่งแผนของเราให้เร็วที่สุด” พูดขาดคำเสียงมือถือวินดังขึ้นผู้กองวันชาติโทร.มาส่งข่าวว่าสายของตนรายงานว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือนายสุรชัยที่ให้ไอ้อ๊อดเป็นคนลงมือตนได้ข่าวว่าไอ้อ๊อดถูกคนของเกื้อพรลากตัวไปแล้วคราวนี้นายสุรชัยไม่รอดแน่

วินวางสายสีหน้าเคร่งเครียดเอเดินเข้ามาใกล้สงสัยว่ามีอะไร?

“ฝีมือนายสุรชัย...นายเกื้อพรกำลังตามล่านายสุรชัยอยู่”

“ก็ดีแล้วนี่คะ”

“ไม่ดีหรอกคุณพ่อเจ็บผมยังแค้นใจนายสุรชัยลูกตายทั้งคนก็ต้องแค้นเป็นธรรมดา”

“แล้วคุณจะทำยังไงล่ะ”

“ยังไม่รู้เหมือนกันครับ”

ขณะที่วินยังคิดไม่ออก...เกื้อพรกับสมุนบุกไปถึงเซฟเฮาส์ของสุรชัยแล้ว  โดยจับไอ้อ๊อดเป็นตัวประกันให้มันยืนยันถ้าสุรชัยบ่ายเบี่ยงบิดเบือนไม่ยอมรับ

แน่นอนว่าสุรชัยโต้เถียงเกื้อพรว่าตนไม่ได้ทำเขาจะมาปรักปรำตนได้ยังไงเกื้อพรจึงให้สมุนพาไอ้อ๊อดเข้ามาเผชิญหน้า

“ผมเสียใจจริงๆครับท่าน” อ๊อดเอ่ยปากคอสั่น

เกื้อพรกับสุรชัยทำท่าจะดวลปืนแต่เสียงมือถือของเกื้อพรดังขึ้นขัดจังหวะไอ้อ๊อดกำลังลุ้นตัวโก่งหวังว่าแผนของตนกับสมภพจะสำเร็จถ้าสองฝ่ายฆ่ากันเอง

ผลปรากฏว่าไม่เป็นไปตามแผนทำให้ไอ้อ๊อดผิดหวังอย่างแรง!

วินโทร.มาขอร้องให้เกื้อพรปล่อยสุรชัยแล้วตัวเองแอบไปขู่สุรชัยในภายหลัง

“คุณต้องการอะไรอีก” สุรชัยเสียงแข็งใส่วิน

“ผมเพียงแค่อยากจะบอกให้คุณรู้ไว้อีกครั้งว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นอีกกับคนใกล้ตัวผมนอกจากที่ผมจะไม่ห้ามนายเกื้อพรอย่างคราวนี้แล้วผมจะจัดการคุณเอง”

“คุณถือว่ามีอำนาจอยู่ในมืออย่าลืมนะว่าคุณฆ่าลูกชายผมทั้งคน 20 ปียังไม่สายผมจะต้องเล่นงานคุณให้ได้”

“ผมบอกคุณแล้วว่าผมไม่ได้ฆ่าลูกชายคุณและวันหนึ่งผมจะพิสูจน์ให้คุณได้รู้ความจริง”

วินพูดจบแล้วเดินออกไปมือปืนสองคนเดินตามสุรชัยได้แต่มองแค้นใจทำอะไรไม่ได้

ooooooo

หลังเหตุการณ์เฉียดตายโดนคนร้ายไล่ยิงจนรถเกิดอุบัติเหตุทำให้โจกับแนนเปิดใจให้กันมากขึ้นทั้งคู่แสดงความห่วงใยกันเต็มที่โดยที่ทอมกับวินก็ไม่คิดจะขัดขวางเพราะต่างก็รู้ว่าโจเป็นคนดี...

สมภพใช้โอกาสที่วินมีเรื่องกับสุรชัยสั่งให้อ๊อดส่งคนไปทำร้ายวินกับเอโดยไม่ให้โยงมาถึงตนได้อ๊อดส่งพวกค้ามนุษย์ไปจับเอที่บังเอิญเดินอยู่แถวศูนย์การค้าคนเดียวเกื้อพรรู้ข่าวจะยื่นมือเข้าช่วยแต่วินบอกปัดไปทำให้เขาไม่พอใจ

ผู้กองวันชาติให้สายของตนสืบข่าวและแจ้งตำรวจตั้งด่านตรวจจับคนร้ายที่ลักพาเอไปวินติดต่อเอไม่ได้เพราะคนร้ายทำลายโทรศัพท์ของเธอทิ้งฝ่ายสมภพกระวนกระวายพอเห็นเรื่องนี้เผยแพร่เป็นข่าวออกมาแล้วนายประสิทธิ์ตั้งรางวัลสามล้านให้คนที่นำลูกสาวของตนกลับมาได้อย่างปลอดภัยและให้อีกสองล้านถ้าจับตัวคนร้ายได้ไม่ว่าเป็นหรือตายสมภพกลัวเรื่องโยงมาถึงตนจึงต่อสายถึงไอ้อ๊อด

“เอ็งแน่ใจนะว่าจะไม่มีเรื่องสาวมาถึงข้า”

“มั่นใจอยู่แล้วไอ้พวกนี้มันเป็นพวกค้ามนุษย์ทำงานของมันเป็นประจำอยู่แล้วผมแค่ชี้เป้าให้มันเฉยๆพวกมันไม่กล้าเล่นกับผมหรอกครับ”

“ดีมากนับว่าแผนของเอ็งใช้ได้ทีเดียว” สมภพวางสายสีหน้าแช่มชื่นไร้กังวล...

แต่คนที่กำลังเป็นกังวลก็คือวินเขาเป็นห่วงเอมากพอทราบเบาะแสจากผู้กองวันชาติว่ามีด่านตำรวจแถวชายแดนเจอรถผู้ต้องสงสัยก็เร่งรีบเดินทางไปพร้อมทีมของผู้กองขณะเดียวกันเอพยายามหาทางหนีด้วยตัวเองแต่ก็ยังไม่มีโอกาสเหมาะเสียทีจนกระทั่งจู่ๆไอ้อ๊อดโผล่มาช่วยเหลือยิงคนร้ายทั้งสามคนดับดิ้นเอรู้สึกแปลกพิกลแต่ก็ตามมันไปที่รถอ๊อดเปิดประตูทางด้านหลังพร้อมส่งปืนที่ยิงคนร้ายให้เธอ

“คุณนั่งข้างหลังถ้าผมตุกติกคุณเล่นงานผมได้”

เอจ้องจับพิรุธสังเกตเห็นอ๊อดใส่ถุงมือจึงปฏิเสธไม่รับปืนจากมันอ๊อดชะงักเล็กน้อยเพราะผิดแผนแต่รีบเก็บอาการแล้วขับรถออกไปพร้อมแนะนำตัวว่าตนชื่ออ๊อดทำงานให้นายสุรชัยเอยิ่งไม่ไว้ใจตวัดปืนของตนที่ซ่อนไว้ออกมาเล็ง

อ๊อดร้องลั่นบอกให้เธอใจเย็นแล้วแจกแจงเหตุผลสองข้อที่มาช่วยเธอ “หนึ่ง...ผมต้องการเงินห้าล้านที่พ่อคุณตั้งรางวัล...ข้อสองถ้าคุณเป็นอะไรไปคุณเกื้อพรต้องมาเล่นงานคุณสุรชัยกับผมโดยเฉพาะผมอาจจะโดนหนัก”

“นายก็เลยป้องกันตัวเองไว้ก่อนแถมได้เงินห้าล้านอีกต่างหาก”

“น่าเสียดายที่ผมคงไม่ได้เงินห้าล้านขืนผมไปรับเงินห้าล้านนายสุรชัยรู้เข้าผมตายกับตาย”

“นายเลยอยากให้ฉันเป็นคนเอาเงินมาให้นาย?”

“ถ้าคุณเอจะกรุณาแค่สามล้านก็พอเพราะถือว่าจับคนร้ายไม่ได้”

“ก็ได้” เอรับปากแต่สายตายังจ้องอ๊อดอย่างครุ่นคิดไม่ไว้วางใจถามมันว่าเธอจะให้เงินเขาได้ยังไงหรือจะโทร.นัด

“ผมจะหาทางติดต่อคุณเอครับรอให้เรื่องเงียบก่อนก็น่าจะดี”

“ได้...งั้นส่งฉันที่ศูนย์การค้าข้างหน้า”

อ๊อดตกลงง่ายดายเร่งความเร็วไปส่งหญิงสาวตามต้องการเมื่อเข้ามาในศูนย์การค้าเอรีบโทร.ให้วินมารับกลับไปคุยกันที่บ้านโดยมีผู้กองวันชาติอยู่ด้วย

“ไม่น่าเชื่อไอ้อ๊อดคนของนายสุรชัยจะช่วยคุณเอ”

“อาจจะกลัวนายเกื้อพรอย่างที่มันบอกคุณเอก็ได้”

“หรือไม่ก็มาปิดปากทุกคนเพราะพวกมันข้ามด่านตรวจไม่ได้เสี่ยงเกินไป”

“ฉันก็สงสัยเหมือนกันขนาดเสนอเงินให้หลายล้านมันก็ไม่ยอมแต่อยู่ๆนายอ๊อดก็โผล่มาเพื่อเอาเงินรางวัลของคุณพ่อ”

“ผมเกรงว่านายสุรชัยกับนายอ๊อดจะทำให้แผนเราเสีย”

“ผมไปพบนายสุรชัยมาแล้วเขาคงไม่กล้าทำอะไรตอนนี้หรอกครับผู้กองนายอ๊อดมากกว่าที่เราต้องระวัง”

“ใช่ค่ะนายอ๊อดพยายามให้ฉันจับปืนที่ยิงคนร้ายสามคนนั่นทั้งๆที่ตัวเองใส่ถุงมืออยู่่หรือฉันอาจจะคิดมากก็ได้”

“กันไว้ดีกว่าแก้ถ้าคุณเอไม่ระวังอาจมีเรื่องภายหลัง”

“เท่ากับตอนนี้มีนายอ๊อดกับนายสมภพที่ต้องจับตามอง”

“โยนเงินรางวัลให้นายอ๊อดช้าหรือเร็วก็รู้ว่าใครหนุนหลังมัน” เอสรุปอย่างมั่นใจ

ทันใดเสียงมือถือวินดังขึ้นเกื้อพรโทร.มาขอเลี้ยงฉลองให้เอที่กลับมาอย่างปลอดภัยแต่วินเชื่อว่าไม่น่าจะแค่นั้นเกื้อพรคงจะหยั่งเชิงมากกว่าว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่... เอให้วินตอบตกลงแต่ขอเวลาตนอีกหนึ่งชั่วโมงแล้วเจอกัน

ooooooo

เอเดินทางไปพบพ่อที่บ้านเพื่อทวงเงินรางวัลให้คนที่ช่วยเหลือเธอแต่ไม่ต้องการเผยตัวโดยให้พ่อโอนเงินเข้าบัญชีของตนด้านพวกทอมพอรู้ว่าเอปลอดภัยต่างพากันโล่งใจแต่ทอมมองอีกมุมก็ว่าดีเหมือนกันอันตรายขึ้นทุกวันทำให้เอกับวินยิ่งรักกันมากขึ้น

ค่ำนั้นวินกับเอมาพบเกื้อพรตามนัดเกื้อพรเสนอตัวจะลากไอ้อ๊อดมาจัดการแต่วินปฏิเสธเพราะอ๊อดไปช่วยเอไว้

“ใครจะไปรู้มันอาจเป็นคนวางแผนทั้งหมดผมว่าจับมันมาสอบสวนให้รู้เรื่องกันไปเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพอมันได้เงินเดี๋ยวก็มีอะไรโผล่ออกมาเอง”

“อืม...คุณเอล้ำลึกจริงๆ” เกื้อพรชมจากใจจริงสายตาบ่งบอกว่าชอบเอเข้าอย่างจังเอมองออกแกล้งส่งยิ้มหวานให้เขาเช่นกันวินทำเฉยแต่ในใจร้อนรุ่มเพราะหึงหวง

พอกลับถึงบ้านวินก็เลยปรามเธอเรื่องส่งตาหวานให้เกื้อพรเอพอใจที่เขาหึงแต่ก็เตือนให้ทำใจเพราะเรามีแผนเจาะลึกหาหลักฐานบรรดาเครือข่ายของเกื้อพร

“โอเค...แล้วคุณจะเอาเงินไปให้ไอ้อ๊อดมันเมื่อไหร่”

“มันบอกว่าจะหาทางติดต่อมา”

“ผมไม่อยากรอ...ผมมีแผนแล้ว” พูดจบวินหยิบโทรศัพท์มากดหาผู้กองวันชาติให้ช่วยหาตำแหน่งของไอ้อ๊อด

ผ่านไปไม่นานวินกับเอตามไปพบอ๊อดที่ลานจอดรถผับแห่งหนึ่งอ๊อดนึกไม่ถึงว่าเอจะทำตามที่พูดจริงๆนำเงินรางวัลมาให้ตั้งสี่ล้าน

“ถึงนายจะไม่แจ้งเบาะแสคนร้ายแต่ฉันก็เห็นคนร้ายกับตาเลยแถมให้หนึ่งล้าน”

อ๊อดตาโตยิ้มกว้างแต่รีบหุบเมื่อเห็นวินจ้องอยู่ออกตัวว่าตนไม่ได้ขู่เอาเงินจากเอ

“ผมไม่ได้ว่าอะไรผมมาขอบใจที่ช่วยแฟนผม... ฝากย้ำเตือนนายสุรชัยว่าอย่าแม้แต่จะคิดเล่นงานพวกเราอีกแล้วนายก็ระวังด้วย”

“เราจบกันตรงนี้” เอตัดบทเดินนำวินกลับไปขึ้นรถอ๊อดยืนมองกระเป๋าเงินในมือด้วยความตื่นเต้นดีใจ

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้นวินไปหาสมภพและทำทีเล่าเรื่องอ๊อดช่วยเหลือเอจากแก๊งค้ามนุษย์เพื่อจะจับพิรุธว่าเขารู้เรื่องหรือเปล่าสมภพเล่นละครแนบเนียนมากแต่ถึงยังไงวินก็ไม่วางใจฝ่ายสมภพก็ไม่ไว้ใจอ๊อดเหมือนกันรู้สึกว่ามันมีลูกเล่นเยอะจริงๆ

บ่ายวันเดียวกันนี้คุณหญิงอัญชลีนัดเอกับวินมาพบเพื่อซักถามหลายเรื่องที่ตนสงสัยโดยเฉพาะเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งคู่ว่าอยู่ระดับไหนถ้าแผนของทางตำรวจจบแล้วทั้งคู่จะแต่งงานกันเลยหรือเปล่าวินกับเอฟังแล้วอึ้งแต่สุดท้ายวินก็รับปากว่าตนตั้งใจจะขอเอแต่งงานอยู่แล้ว

หลังจากวันนั้นวินกับเอเดินทางไปพักผ่อนและเยี่ยมเยียนอาจารย์มะปรางกับนักเรียนที่เคยมีความรู้สึกดีๆต่อกันเด็กๆดีใจมากและขอให้ทั้งคู่อยู่เชียร์พวกตนแข่งบาสเกตบอลชิงแชมป์ประจำจังหวัดแถมอาจารย์มะปรางก็อนุญาตให้เออยู่สอนหนังสือกี่วันก็ได้...

เช้าวันใหม่เอชวนวินออกไปขี่จักรยานกับแก๊งเด็กนักเรียนนับสิบคนชมวิวทิวทัศน์ธรรมชาติอย่างมีความสุขสนุกสนาน

แต่ระหว่างทางเจอกลุ่มชายฉกรรจ์ที่นำโดยพ่อของเด็กนักเรียนที่เคยมีปัญหากับเอด้วยเรื่องที่เธอตำหนิลูกสาวของเขามีความประพฤติไม่งาม  ทะเลาะตบตีเพื่อนร่วมห้องแล้วเป็นเหตุให้โดนพักการเรียนแต่พ่อกลับไม่ยอมรับฟังเหตุผลวางอำนาจบาตรใหญ่และอาฆาตเอจนวันนี้ทราบว่าเอกลับมาอีกเขาจึงยกพวกมาดักเล่นงานเธอ

พวกเขามารถกระบะสองคันจอดขวางเส้นทางคณะของเอที่ปั่นจักรยาน

“ไง...นังครูคนเก่งคิดว่าจะกลับมาเหยียบที่นี่ได้สบายๆยังงั้นเหรอ”

วินเห็นท่าไม่ดีรีบบอกให้นักเรียนทุกคนถอยมาอยู่ข้างหลังส่วนตัวเองกับเอก้าวไปเผชิญหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

“พวกคุณอย่ามาทำตัวไม่ดีต่อหน้านักเรียนจะไปไหนก็ไปซะ” เอเปิดฉากนิ่มๆ

“ฉันต้องส่งลูกฉันไปเรียนที่กรุงเทพฯห่างไกลบ้านก็เพราะเธอ”

“ถ้ายอมรับผิดทางโรงเรียนก็ให้โอกาสนี่นายไม่ยอมรับผิดเองโทษใครไม่ได้รีบไปซะ”

“เฮ้ย...ตบมัน”

แน่นอนว่าวินไม่ยอมให้เอถูกทำร้ายเช่นเดียวกับนักเรียนนับสิบที่ฮือฮาต่อต้านแต่วินห่วงเด็กทุกคนจะได้รับอันตรายจึงบอกให้อยู่ในความสงบไม่ต้องตกใจ

วินกับเอซึ่งได้เรียนวิชาต่อสู้มาพอสมควรจึงไม่ยากมากนักที่จะจัดการกับพวกเขาได้ในเวลาอันรวดเร็วลูกพี่ของมันเห็นดังนั้นรีบชักปืนออกมาขู่ทันที

“หยุดนะเว้ยเก่งนักก็ต้องเจอลูกปืน”

ไม่คาดคิดพริบตานั้นวินกับเอจู่โจมล็อกตัวเขาได้สุดท้ายพวกเขาก็ต้องพากันกลับไปในสภาพสะบักสะบอมส่วนพวกวินชวนกันกลับไปที่โรงเรียนเพราะเย็นนี้ต้องไปเชียร์บาสเกตบอล

การแข่งขันบาสเกตบอลดำเนินไปด้วยความตื่นเต้นตลอดเวลาวินกับเอเชียร์เด็กๆทีมของตนเต็มที่แต่ผลปรากฏว่าคะแนนของสองทีมเสมอกันเพราะกรรมการไม่โปร่งใสซึ่งวินกับเอสังเกตได้แต่ไม่กล้าผลีผลามทำอะไรได้แต่บอกเด็กๆให้ฝึกฝนต่อไปเพื่อแข่งใหม่อีกครั้งในวันชิงแชมป์

แต่แล้วปัญหาก็เกิดขึ้นจนได้เมื่อจู่ๆอาจารย์มะปรางกับเด็กๆบอกวินกับเอว่าโค้ชขอลาออกโดยไม่ชี้แจงรายละเอียดบอกแค่ว่ามีความจำเป็นส่วนตัว

“เหลือเวลาแค่สามวันก็จะแข่งแล้วจะหาโค้ชที่ไหนทัน”

“ผมเพิ่งมาอยู่เมืองไทยได้ไม่นานไม่ค่อยรู้จักใครซะด้วยแต่จะลองถามเพื่อนให้ครับ”

อาจารย์มะปรางหน้าเครียดหันมองเออย่างขอความช่วยเหลือแต่เอก็จนใจเพราะไม่มีความรู้เรื่องนี้

“เฮ้อ...สงสารเด็กๆที่ผ่านมาอุตส่าห์ซ้อมกันแทบแย่”

อาจารย์มะปรางถอนใจเฮือกใหญ่วินกับเอมองหน้ากันรู้สึกเห็นใจทุกคนจริงๆ

หลังจากนั้นวินลองโทร.ปรึกษาโจเป็นเวลาที่โจอยู่กับทอมและแนนพอดีโจเลยเปิดสปีกเกอร์ให้ทั้งคู่ได้ยินด้วย

“อะไรวะเพื่อนนายอยู่เมืองไทยไม่รู้จักใครเลยเหรอ”

“รู้จักน่ะเยอะแต่โค้ชไม่รู้จักเลยเพื่อนนายก็โทร.ไปเมืองนอกสิสั่งโค้ชมาเลย”

“โอเคๆขอบใจนะเพื่อน...แล้วคุยกันครับคุณพ่อน้องแนนด้วย”

ทอมกับแนนส่งเสียงบอกให้วินสู้ๆก่อนโจจะตัดสายแล้วเปรยขึ้นว่า “สองคนนี้อยู่ๆกลายเป็นครูไปแล้ว”

“พี่เอคงเบื่อน่ะค่ะ”

“ไม่หรอกพ่อว่าพี่เอเป็นคนชอบทำโน่นนี่นักผจญภัยมากกว่า”

“โห...เดี๋ยวนี้คุณพ่อเชียร์พี่เอน่าดู”

“อ้าว...หาเรื่องพ่อจนได้”

แนนหัวเราะคิกถูกใจที่แกล้งพ่อได้โจเห็นความรักและความสนิทสนมระหว่างพ่อลูกก็พลอยขำไปด้วย

ooooooo

ที่มหาวิทยาลัยสายวันนี้แนนมาเรียนโดยมีพี่โจมาส่งเหมือนเคยแนนพูดคุยกับเพื่อนร่วมแก๊งที่เร่งให้เธอหาเสียงเพราะเหลืออีกสัปดาห์เดียวก็จะเลือกตั้งประธานนักศึกษาและตอนนี้ฝั่งของนุจรีก็ทำคะแนนนำโด่งไปแล้วด้วย

“สงสัยเราต้องรีบหาของมาแจกสร้างนโยบายสัญญาแหลกลาญให้โน่นให้นี่”

“พูดมากน่านายเทปนี่มันมหาวิทยาลัยคนมีการศึกษานะจ๊ะไม่มีใครเชื่อเรื่องไร้สาระพวกนั้นหรอก”

“ใช่...มีแต่ซื่อบื้ออย่างนายนั่นแหละที่เชื่อ”

น้ำหวานกับเมจิเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเทปเลยจ๋อยไปเล็กน้อยหาว่าทั้งคู่รุมตนคนเดียวเลย

“เอาล่ะไม่ต้องเถียงกันเราไม่สนหรอกว่าจะชนะหรือไม่ชนะใครอยากจะเลือกใครอยู่ที่สติปัญญาและความคิดของแต่ละคนตอนนี้ฉันสนอยู่อย่างเดียวว่าจะมีใครเลี้ยงหนมต้อนรับการกลับมาของฉันไหมเนี่ย”

“ได้เลยไปกินหนมกัน” น้ำหวานกุลีกุจอเห็นแก่แนนที่หยุดเรียนไปหลายวันเพราะบาดเจ็บจากอุบัติเหตุ

ทุกคนเดินตามกันไปที่โรงอาหารไม่คิดว่าจะได้พบกลุ่มของนุจรีที่กำลังหาเสียงอยู่กับน้องๆนักศึกษา

“เอ้าพวกเราช่วยปรบมือต้อนรับผู้สมัครเป็นประธานนักศึกษาหน่อย”

ขาดคำของนุจรีเสียงปรบมือดังกราวพวกแนนทำหน้างงสงสัยว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหนแต่แล้วหลินก็โพล่งขึ้นมาทำให้กลุ่มของแนนชักสีหน้ากันทันที

“แค่เป็นน้องผู้ต้องหาไร้เดียงสาบริสุทธิ์แต่ถูกคนเลวทำร้ายน่าสงสารจริงๆ”

แนนไม่ต่อปากต่อคำแต่เลือกที่จะปั้นยิ้มบอกทุกคนว่าตอนนี้ตนไม่เป็นอะไรแล้วแต่บิวหนึ่งในกลุ่มของนุจรียังไม่ยอมหยุดปากยื่นปากยาว

“หวังว่าตอนเป็นประธานนักศึกษาพาพวกเราไปทำกิจกรรมนอกสถานที่คงไม่มีใครมาขว้างระเบิดใส่พวกเรานะจ๊ะ”

กลุ่มของนุจรีหัวเราะชอบใจกันใหญ่เมจิทนไม่ไหวจะเข้าไปตบปากคนพูดแต่แนนดึงเพื่อนไว้แล้วตอบโต้อย่างเหนือชั้น

“ไม่ต้องกลัวหรอกจ้ะรู้สึกว่าพวกเธอจะถูกตัดสิทธิ์ไม่ให้เข้าร่วมกิจกรรมเพราะเกรดต่ำกว่ากำหนด”

ทันใดเสียงหัวเราะจากพวกนุจรีหดหายกลายเป็นจ๋อยสนิทแต่ละคนอารมณ์เสียเถียงไม่ออกเพราะรู้ตัวว่าผลการเรียนแย่จริงๆ

“ไปกันได้แล้วพวกเรา” นุจรีเสียงขุ่นเดินหน้าตูมนำเพื่อนๆออกไป

เทปมองตามแล้วแสดงความเห็นอย่างมั่นใจว่าเมื่อสักครู่พวกนุจรีใช้แผนสกปรกเป็นเทคนิคการทำลายความน่าเชื่อถือของผู้แข่งขันทางการเมือง

“นี่นายเทปอย่าลืมว่าที่นี่มีแต่นักศึกษาเขาคิดเป็นว่าใครน่าเชื่อถือหรือไม่น่าเชื่อถือทำเป็นนักวิเคราะห์...

เว่อร์ไม่รู้เรื่อง” เมจิว่าให้...แล้วพากันหัวเราะไปกับแนนและน้ำหวานเทปเลยจ๋อยรับประทานไปตามระเบียบ

ooooooo

ตั้งแต่อ๊อดมาเป็นลูกน้องคนใหม่ของสมภพเม่นไม่ค่อยพอใจกลัวตัวเองโดนลดบทบาทอีกทั้งท่าทีอ๊อดก็ไม่น่าไว้ใจเม่นเลยคอยเขม่นมันอยู่เรื่อย

บ่ายวันนี้อ๊อดเข้ามาพบสมภพที่บริษัทเม่นจับตามองแต่ไม่กล้าทำอะไรโดยพลการได้แต่มองเขม่นขณะอ๊อดเดินยิ้มกวนๆเข้าไปในห้องทำงาน

“ของชุดแรกกำลังมาเอ็งคุมให้ดีถ้าพลาด...การเข้าองค์กรนายเกื้อพรก็คงลำบาก”

“ผมว่าพี่น่าจะให้ไอ้เม่นคุมดีกว่าผมไม่อยากมีเรื่องกับมันเอาไว้เที่ยวหลังผมคุมเอง”

“เออ...ก็ดีไอ้เม่นมันอยู่กับข้ามานานเอ็งทำแบบนี้ก็เท่ากับยังเห็นแก่หน้ามันดีแล้วจะได้อยู่ด้วยกันได้”

อ๊อดยิ้มรับแต่สีหน้ามีแผนการก้าวข้ามนายสมภพถ้าโอกาสมาถึง...

ใช้เวลาไม่นานอ๊อดกลับออกมาที่ลานจอดรถปรากฏว่าเม่นกับลูกน้องสองคนยืนรออยู่สีหน้าแต่ละคนบ่งบอกไม่เป็นมิตร

“ไงไอ้อ๊อดแอบมาเลียแข้งพี่สมภพคิดจะข้ามเส้นข้าหรือไง”

“ข้ามเส้นเอ็งน่ะใช่แต่ไม่ต้องเลียเหมือนเอ็ง”

เม่นฉุนกึกเหวี่ยงหมัดเข้าใส่จนอ๊อดเซแล้วจะปล่อยหมัดซ้ำแต่ไม่ง่ายอย่างใจคิดอ๊อดหลบก่อนสวนกลับไปเต็มหน้าเม่นถึงกับถลาแหกปากสั่งลูกน้องให้จัดการแต่ฝีมืออ๊อดเหนือกว่าผ่านไปไม่กี่อึดใจก็ซัดลูกน้องของเม่นหมอบกระแตแถมเม่นยังถูกอ๊อดขยุ้มคอเสื้อขึ้นมาหยามให้เจ็บใจว่า

“ไอ้เม่นเอ็งมันคนละชั้นกับข้า...จำไว้!”

ooooooo

ทางด้านวินกับเอที่ยังอยู่ต่างจังหวัดในเมื่อโค้ชของทีมบาสเกตบอลลูกศิษย์ของอาจารย์มะปรางลาออกกะทันหันและคาดว่าน่าจะมีความไม่โปร่งใสซึ่งไม่นานวินกับเอก็จับได้ว่าเขาถูกอีกฝ่ายซื้อตัวไปเอเลยเสนอให้วินเป็นโค้ชแทน

วินไม่มั่นใจแต่ก็รับปากเพราะเห็นว่าไม่มีใครแล้วจริงๆส่วนเอเสนอตัวช่วยฝึกสอนทีมเชียร์แต่วินท้วงว่าฝึกทีมเชียร์แล้วช่วยตนได้ตรงไหน

“ช่วยตรงทำลายสมาธิฝ่ายตรงข้ามไงคะ”

วินฟังแล้วส่ายหน้าแต่ไม่กล้าว่าอะไรเพราะเธอทำตาแป๋วใส่อย่างน่ารัก...

เอเอาใจวินทุกอย่างเพื่อให้เขาทำหน้าที่โค้ชให้นักเรียนค่ำนั้นเธอพาเขาไปเลี้ยงข้าวและสัญญาว่าจะขับรถให้นั่งทุกวันหลังจากฝึกซ้อม

“ไม่มีนวดด้วยเหรอครับ”

“นี่นาย...ได้คืบจะเอาศอกเหรอ” เอค้อนขวับวินยิ้มขำแล้วยกมือขอเวลานอกรับสายนายสมภพที่โทร.เข้ามาพอดี

“ว่าไงครับคุณสมภพ”

“แค่จะบอกว่าสินค้าอาจมาเร็วก่อนกำหนดผมอยากให้คุณพร้อมไว้”

“งั้นคุณอาจต้องรอหน่อยผมมีธุระสามสี่วัน... ขอบคุณ” วินรวบรัดแล้วตัดสายทันทีไม่สนใจว่าสมภพจะคิดยังไงเอเองก็ไม่สนใจเรื่องนั้นแต่อยากได้ยินชัดๆ

ว่าวินเต็มใจเป็นโค้ชบาสเกตบอลให้เด็กๆหรือไม่

“ว่าไงตกลงจะร่วมด้วยช่วยกันหรือเปล่า”

“แน่นอน...ผมจะบอกอะไรให้ผมเป็นนักบาสตอนอยู่มหาวิทยาลัยที่เมืองนอกจริงๆ”

เอตาโตอย่างคาดไม่ถึงกระโดดพรวดเข้ามากอดคอชายหนุ่มด้วยความดีใจ “คุณเก่งมากฉันรักคุณจัง”

“ผม...ผมก็...” วินอยากเผยความในใจแต่เอรีบเอานิ้วแตะปากเขาไว้

“ฉันพูดได้แต่คุณไม่ควรพูดเพราะมันจะทำให้อุดมการณ์ของคุณเสียไปแล้วฉันก็จะเลิกรักคุณ”

ชายหนุ่มถอนใจพยักหน้าช้าๆบอกว่าเข้าใจครับ ...สาวเอเลยยิ้มหวานแถมด้วยหอมแก้มเขาหนึ่งฟอดก่อนแยกย้ายกันไปนอนพักผ่อนเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับภารกิจสำคัญในวันรุ่งขึ้น

ooooooo