ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    หนีก็ล่า ซ่าก็รัก

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    โจขับรถไปส่งแนนที่มหาวิทยาลัยแล้วต้องแปลกใจเมื่อมีเพื่อนๆของเธอมาตั้งแถวรอที่ลานจอดรถ

    แนนนัดเพื่อนให้มารอเหรอจ้ะ

    คำถามของโจเล่นเอาแนนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนคิดหาคำตอบเอาตัวรอด “ค่ะ กะว่าจะประชุมวางแผนหาเสียงน่ะค่ะ

    โจลงรถมาเปิดประตใหู้แนน พวกน้ำหวานต่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองมา ทำให้แนนยิ่งเขิน โจไม่รู้อะไร ทักทายทุกคนแล้วหันกลับมาที่แนน กำชับว่าก่อนเลิกเรียนให้โทร.หา พี่จะรีบมารับ...กลุ่มเพื่อนของแนนถึงกับยิ้มล้อ ทำตาลอยเหมือนคนอินเลิฟ

    เฮ้ย...พวกแกนี่ ทำอะไรกัน” แนนดุเพื่อนๆ หลังจากพี่โจออกรถไปแล้ว

    ก็มาคอยดูคอยเชียร์ให้เธอสวีตกับพี่โจน่ะสิ” เมจิ ตอบเสียงหวาน

    บ้าเหรอ พี่โจยังไม่ได้พูดอะไรกับฉันซะหน่อย” แนนเขินเดินหนี ทุกคนรีบจ้ำตาม

    ทั้งกลุ่มมานั่งที่โต๊ะประจำ รุมล้อมแนนแซวเรื่องพี่โจกันไม่เลิก แนนยอมรับว่าตนปิ๊งโจแต่ยังไม่กล้าเผยความในใจ

    ไม่เห็นยาก ฉันว่าเธอน่าจะพูดไปเลย...แบบว่า พี่โจน่ารัก ใครได้พี่โจเป็นแฟนเป็นคนโชคดีที่สุดเลยค่ะ” เมจิลอยหน้าลอยตา แต่แนนท้วงว่าแบบนั้นเหมือนตัวอิจฉากำลังอ่อยพระเอก

    ใช่ เป็นผู้หญิงพูดได้ไง ต้องให้ผู้ชายเป็นฝ่ายพูด” น้ำหวานเห็นด้วย เช่นเดียวกับเทปที่บอกว่าผู้ชายไม่พูดหรอก ยิ่งเป็นน้องเพื่อนด้วยแล้วไม่พูดเด็ดขาด

    ทำไมล่ะ

    ลูกผู้ชายเขาถือกันว่าห้ามจีบน้องเพื่อน

    นายเทปพูดถูก ดังนั้นถ้าพวกเธอทำให้พี่โจตกใจจนไม่กล้าจีบฉันล่ะก็...โดนแน่” พูดไปแล้วเห็นเพื่อนหน้าจ๋อย แนนยิ้มขำแล้วเปลี่ยนเรื่อง “ไปวางแผนหาเสียงสู้กับนุจรีกันดีกว่า

    ทุกคนเห็นด้วย พากันชักแถวออกไป

    ooooooo

    เอไปพบโมเพื่อนสนิทที่ศูนย์การค้า ส่วนวินกำลังจะตามมาหลังจากได้เบาะแสของเธอ...การเจอ กันระหว่างสองสาวทำให้เอถูกโมซักถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะเรื่องความสัมพันธ์กับผู้ชายคนนั้น

    เอไว้ใจโมกว่าใครในกลุ่มเพื่อนแต่ไม่เล่าเรื่องที่เธอตกเป็นผู้ต้องหาฆ่านายสุชาติ บอกแต่ว่าตนรู้สึกดีกับวิน เขาเป็นผู้ชายที่มีอุดมการณ์

    โรแมนติกน่าดู แต่ฉันยังไม่เข้าใจอยู่ดี เธอชอบเขาเพราะเขามีอุดมการณ์ไม่ชอบเธอ

    ฉันเองก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันแฮปปี้ชีวิตมีรสชาติที่สุด

    โอเค...แล้วเธอจะเอายังไงกับคุณพอล

    คุณพอลกับฉันแค่สนิทกัน ตลอดเวลาฉันบอกคุณพอลเสมอว่าเราเป็นเพื่อนกันแต่คุณพอลบอกว่าเขาจะเอาชนะใจฉันให้ได้ฉันก็ต้องปล่อยเลยตามเลย

    แน่ละ เธอทั้งสวยทั้งรวย ฉันไม่อยากเซดหรอก ฉันว่าคุณพอลก็เหมือนกับผู้ชายทุกคนที่ต้องการหาทางรุ่งให้กับตัวเอง

    เธอหมายความว่ายังไง

    ตอนนี้ได้ข่าวว่าคุณพอลกำลังมีลูกสาวนักการเมืองไฮโซนักศึกษาปีสุดท้ายมาติดพัน แล้วคุณพอลก็ทำท่าสนด้วย

    เย้...” เอร้องขึ้นอย่างลืมตัว

    นี่...ออกนอกหน้าเลยนะ แล้วเธอไม่คิดจะเจอก๊วนเราอีกเหรอ

    บอกว่าฉันเซย์ฮัลโหลแล้วจะนัดพบทุกคนอีกที

    โมพยักหน้ารับ เอขอตัวกลับออกมาหน้าศูนย์ค้าเพื่อกลับบ้านพัก แต่ทันใดนั้นมีรถคันหนึ่งแล่นมาจอดพยายามจะควบคุมตัวเธอขึ้นรถ แต่เธอดิ้นรนขัดขืนและหนีรอดมาได้เพราะวินเข้ามาช่วยทันเวลา

    วินพาเอขึ้นรถหนีไป ปล่อยให้คนของตนสกัดและต่อสู้กับพวกมัน

    บ้าจริง พวกมันไม่ยอมเลิก” เอบ่น

    ผมหวังว่าในกระโปรงคุณมีของดีมาด้วย

    คุณว่าอะไรนะ

    ผมแค่ถามว่าคุณพกปืนมาหรือเปล่า

    แล้วไปเอเปิดชายกระโปรงเผยให้เห็นปืนที่พกติดตัววินยิ้มพอใจเหลือบเห็นรถของพวกมันไล่ตามมาอีก

    เชิญตามมาเลยเพื่อน

    นี่อย่าบอกนะว่าจะจอดรถดวลกับมัน

    วินยิ้มไม่ตอบแต่เลี้ยวรถไปอีกทางเอตื่นเต้นบอกวินว่าพวกมันมาตามคำเชิญของเขาแล้ว

    ดี!” พูดแล้ววินเบรกพรืดจนเอร้องลั่นโอ๊ยจะเบรกก็ไม่บอก

    พอมองไปเบื้องหน้าเอยิ้มแฉ่งเพราะมีรถของเจ้าหน้าที่ตำรวจตั้งด่านอยู่ไอ้พวกวายร้ายเบรกรถเสียงดังเอี๊ยดรีบกลับรถถอยออกไปอย่างรวดเร็วส่วนวินกดกระจกลงพูดกับตำรวจที่ด่านก่อนเคลื่อนรถต่อไป

    ฝากขอบคุณผู้กองวันชาติด้วยนะครับ

    ขณะนั่งรถไปด้วยกันเอออกตัวกับวินว่าตนไม่ได้มาช็อปปิ้งแต่แวะมาหาโม...วินไม่ตำหนิอะไรเธอสักคำกลับชวนเธอไปกินข้าวและพูดอย่างเข้าใจ

    ผมรู้ว่าคุณเบื่ออยู่แต่ในบ้านแต่คราวหลังจะไปไหนก็บอกผมจะมาด้วย

    บอกแล้วคุณก็ห้ามทุกที

    เราอยู่ในระหว่างเรื่องราวที่ไม่แน่นอนอันตรายอาจเกิดขึ้นได้ผมแค่เป็นห่วง

    ฉันรู้...ถึงไม่บอกไง

    เอาล่ะต่อไปนี้คุณจะไปไหนผมจะไม่ห้ามอีกแล้วผมพูดจริงๆไม่ได้ประชด

    เอยิ้มพอใจลุกมาหอมแก้มวินฟอดใหญ่แต่พูดแก้เก้อว่าหอมกันวันละนิดจิตแจ่มใส

    ooooooo

    ทั้งคู่กลับถึงบ้านในบ่ายนั้นเจอผู้กองวันชาติมารออยู่พอวินพูดเรื่องที่เพิ่งตกลงกับเอไว้ผู้กองท้วงทันทีว่ามันอันตรายมาก

    ผมรู้แต่นั่นเป็นหน้าที่ของผู้กองที่จะให้คนคอยระวังไม่ใช่กักผมกับคุณเอให้อยู่แต่ในบ้าน

    โอเค...จะไปไหนช่วยแจ้งให้ทราบด้วยก็จะดีครับ

    วินพอใจในตอบส่งยิ้มให้เอที่นั่งอยู่ใกล้ๆแล้วถามผู้กองพอจะทราบไหมว่าคนร้ายคือพวกไหน

    สายยังไม่ได้รายงานมา...แปลกมากตอนนี้ไม่มีเงินรางวัลนำจับคุณแล้วนี่

    อาจจะเป็นนายสมภพก็ได้เพราะถ้าเราสองคนชนะคดีเรื่องอาจจะวกกลับไปหานายสมภพก็ได้

    จริงของคุณเก็บคุณซะการเข้าหาตัวนายเกื้อพรก็ยิ่งง่าย

    นี่ผู้กองจะขู่ให้กลัวหรือไงคะ

    ขอโทษครับวันชาติพูดจบก็เดินออกไปเอพรวดเข้ามากอดคอวินอย่างปลาบปลื้ม

    ขอบคุณค่ะที่จัดการให้

    วินยิ้มให้หัวใจพองโตเอสบตาเขาแล้วอดเขินไม่ได้ขอตัวไปอาบน้ำดีกว่า...

    ooooooo

    ที่แท้คนร้ายกลุ่มนั้นนายสุรชัยเป็นคนส่งไปอ๊อดเพิ่งทราบเรื่องรีบมาตัดพ้อเขาราวกับจงรักภักดีทั้งที่ความจริงก็แอบตุกติกคอยส่งข่าวให้สมภพอยู่ด้วย

    ท่านส่งคนไปทำงานโดยไม่บอกผมท่านไม่ไว้ใจผมแล้วใช่ไหมครับ

    ไม่ใช่ยังงั้นใครก็รู้ว่าเอ็งทำงานให้ข้าส่งเอ็งไปเรื่องก็ต้องมาถึงข้าจนได้

    เรื่องนี้ถ้านายเกื้อพรสนใจรับรองว่าสาวมาถึงท่านแน่นายประสิทธิ์พ่อนังเอก็เส้นสายไม่เบาช้าหรือเร็วพวกมันต้องรู้

    เอ็งอย่าซีเรียสไอ้พวกที่ข้าจ้างมามันเป็นพวกตามออเดอร์สั่งเข้ามาแล้วส่งกลับไม่มีร่องรอยแน่นอน

    ค่อยยังชั่วหน่อย

    ยังไงก็แล้วแต่เอ็งจับตาดูพวกมันไว้ให้ดีลูกชายข้าตายทั้งคนข้าไม่ปล่อยพวกมันแน่

    ครับท่านอ๊อดรับคำแล้วผละออกไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์...

    เย็นนั้นวินโทร.หาทอมที่บ้านส่งข่าวว่าตนกับเอ สบายดีพ่อไม่ต้องเป็นห่วงส่วนทอมตอบกลับเช่นเดียวกันว่าวินก็ไม่ต้องห่วงพ่อกับแนนโจคอยมาดูแลรับส่งแนนตลอด

    พูดถึงยัยแนนพ่อสังเกตว่า...คือ...พ่อคิดว่า

    มันแปลกๆคือพ่อคิดว่า...” ทอมเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกวินรีบบอกอย่างรู้ทัน

    ไม่มีอะไรหรอกครับพ่อยัยแนนแกแค่ปลื้มนายโจน่ะครับแต่ผมไม่รู้ว่าจะปลื้มนานแค่ไหนอาจจะแป๊บๆแบบเด็กๆ

    แล้วนายโจล่ะ

    โธ่...แล้วคุยว่าเป็นเซียนพ่อเคยเห็นนายโจมันควงสาวมาอวดมั่งหรือเปล่าครับ

    หา! นายโจเป็นเกย์เหรอ

    เปล่าครับพ่อผมว่านายโจก็สนยัยแนนเหมือนกันผมดูออกตั้งนานแล้วแต่ไม่ได้พูดอะไร

    เฮ้อ...แล้วแต่นะว่าไงว่าตามกันพ่อทำไม่รู้ไม่ชี้ดีกว่า

    ผมจะรีบจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดนะครับ

    ระวังตัวนะลูก

    วินรับคำ...แล้วหลังจากนั้นไม่นานผู้กองวันชาติก็โทร.มาบอกเขาว่าโจเพิ่งถูกดักเล่นงานแต่ตอนนี้รอดปลอดภัยพาแนนไปส่งบ้านแล้วแถมยังจัดการพวกมันจนนอนโอดโอยอยู่บนถนนตนเพิ่งให้คนไปเก็บกวาดพวกมันและสายของตนรายงานว่าน่าจะเป็นฝีมือของนายสุรชัยทั้งเล่นงานวินกับเอก่อนหน้านี้ด้วย

    นึกอยู่เหมือนกัน

    ผมคิดว่าถ้าคุณได้ร่วมงานกับนายเกื้อพรเร็วเท่าไหร่นายสมภพจะต้องหาทางเข้าใกล้นายเกื้อพรเร็วขึ้นงานของเราก็จะจบเร็วเท่านั้น

    ครับผมจะลองคิดดูว่าจะทำยังไง

    วินวางสายสีหน้าครุ่นคิดเอมองสงสัยเดินมาถามเขาว่ามีเรื่องอะไร?

    ไม่มีอะไรครับเรื่องเดิมๆ

    ตกลงคุณจะไม่ไปใช่ไหม

    วินพยักหน้าเอเคืองนิดๆแต่ไม่เปลี่ยนใจเพราะนัดกลุ่มเพื่อนเอาไว้พอเธอลับกายขึ้นไปแต่งตัวบนห้องวินรีบโทร.หาโจซักถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความเป็นห่วง...

    คุยกับโจแล้ววินค่อยหายห่วงรีบขึ้นไปบอกเอให้แต่งตัวสวยๆเราจะได้ทานอาหารนอกบ้าน

    คุณไม่ต้องเอาใจฉันหรอกฉันรู้ว่ามันอันตรายฉันมาคิดดูแล้วว่าฉันไม่ควรจะดื้อกับคุณ  คุณก็แสนดีกับฉัน

    คือ...ผมมีแผนว่าจะไปก่อกวนนายเกื้อพรซะหน่อย

    โธ่เอ๊ยนึกว่าจะทำโรแมนติก

    วินยิ้มเรี่ยราดส่งตาหวานให้เธออย่างหลงใหล... หลังจากนั้นพักใหญ่ทั้งคู่ไปดินเนอร์กันที่ร้านอาหารซึ่งวินแน่ใจว่าเกื้อพรต้องมาที่นี่  เพราะสายของผู้กองวันชาติเช็กให้เรียบร้อยแล้วว่าเป็นร้านโปรดของหมอนั่น

    ผ่านไปไม่นานเกื้อพรปรากฏตัวจริงๆเขามาพร้อม

    ชายสองคนที่ไม่ใช่ลูกน้องแต่เป็นคู่ค้าในวงการยาเสพติดวินกับเอแสดงตัวให้เหมือนกับว่าเจอเกื้อพรโดยบังเอิญ

    คุณวินคุณเอ...ดีใจที่ได้พบกันอีกเชิญนั่งด้วยกันนะครับ

    อย่าดีกว่าผมแค่จะมาบอกว่าอย่าเล่นสกปรกกับผมอีกคราวหน้าผมจะไม่ปล่อยคนของคุณ

    คำพูดของวินทำให้เกื้อพรงุนงงเดินตามออกไปอธิบายกับทั้งคู่ว่า

    ผมว่าคุณเข้าใจผิดที่คิดว่าผมคือพวกที่เล่นงานคุณ

    ผิดได้ไงฉันเล่นไพ่ได้เงินพวกคุณมาจำนวนมากคุณก็ต้องแค้นบ้างล่ะ

    ผิดแน่นอนครับเพราะถ้าผมเล่นงานคุณจริงๆคุณไม่รอดแน่

    ก็ต้องรอดูกันต่อไปวินพูดนิ่งๆ

    ผมจะหาตัวคนที่เล่นงานคุณให้พบถือว่าเป็นของขวัญเพื่อมิตรภาพ

    เข้าทางแผนของวินอย่างจัง...เขากลับไปเล่าให้วันชาติฟังด้วยความภูมิใจในความฉลาดของตัวเองแต่เอไม่รู้เรื่องแผนมาก่อนก็เลยกระเง้ากระงอดใส่วินเล็กน้อย

    งานนี้ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวพวกที่เล่นงานคุณแล้วก็การยอมรับจากนายเกื้อพร

    เอ้า...คุยกันเข้าไปไม่มีใครขอบใจฉันเลยนะคราวหลังไปทำกันเอง...บ๊ายบายเองอนตุ๊บป่องขึ้นห้องไป...

    ดึกคืนนี้เองมีคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาหมายทำร้ายวินกับเอแต่ไม่สำเร็จเพราะผู้กองวันชาติพาคนมาช่วยเหตุการณ์นี้ทำให้วินคิดว่าต้องมีหนอนบ่อนไส้แต่ยังไงตนกับเอก็จะไม่ย้ายไปจากที่นี่ให้เสียแผน

    คุณรู้ไหมว่าเป็นพวกไหนเอถามด้วยสีหน้าหวาดหวั่น

    นายสุรชัยพ่อนายสุชาติ...ผมขอโทษนะครับที่เรื่องบานปลายตอนนี้เหมือนขี่หลังเสือยังลงไม่ได้แต่ผมจะไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับคุณเป็นอันขาดวินให้คำมั่นสัญญากับเออย่างจริงจัง

    ด้วยความไม่พอใจอย่างแรงที่สุรชัยทำเกินกว่าเหตุส่งคนมาดักเล่นงานทั้งตนเองเอโจและแนนวินจึงบุกไปตบหน้าสุรชัยถึงถิ่นแถมให้คนที่ไปด้วยยิงข่มขู่จนสุรชัยและอ๊อดตะลึงหน้าซีดเป็นไก่ต้ม

    พอพวกวินกลับออกไปสุรชัยตำหนิไอ้อ๊อดที่ปล่อยให้พวกวินเข้ามาได้จากนั้นสั่งให้มันไปหาคนมาเพิ่มโดยไม่ต้องถามว่าตนจะทำอะไร

    ด้านเอพอรู้ว่าวินไปเล่นงานสุรชัยมาก็อดทึ่งเขาไม่ได้บอกว่าตนอยากเห็นตอนนายสุรชัยถูกเขาตบจังเลย

    ผมตบเผื่อคุณไปด้วยหนึ่งที

    ดีค่ะโทษฐานที่เคยตั้งรางวัลค่าหัวเราทำให้เราต้องหนีหัวซุกหัวซุน

    แต่คิดอีกทีก็ดีครับเพราะทำให้ผมได้อยู่ใกล้คุณ

    เอเข้าใจความหมายของวินเดินเข้ามาโอบรอบคอเขาแล้วแกล้งแหย่

    อย่าลืมนะว่าฉันเป็นลูกสาวคนโกงคุณชอบฉันไม่ได้

    ชอบไม่ได้กับไม่ได้ชอบไม่เหมือนกันใครเคยบอกผมไว้เอ่ย

    อืม...ใครเหรอเอทำไก๋ส่งสายตาใสซื่อวินเห็นแล้วยิ่งหลงใหลเธอมากขึ้น...

    บ่ายวันเดียวกันนี้ผู้กองวันชาติเข้ามาคุยกับวินที่บ้านพักผู้กองยืดอกยอมรับว่าข้อมูลเรื่องสมภพกับเกื้อพรผิดพลาด

    หมายความว่ายังไงครับข่าวกรองผิดพลาด

    ผมต้องขอโทษความจริงก็คือนายสมภพแค่เคยโทรศัพท์ติดต่อกับองค์กรของนายเกื้อพรแต่ยังไม่มีการยืนยันว่าพบกับนายเกื้อพร

    นายสมภพยังไม่เคยเจอนายเกื้อพร? แบบนี้อีกกี่ปีเรื่องถึงจะจบตามแผนเอบ่นหน้ายุ่งแต่วินไม่มีท่าทีขุ่นเคืองหรือตำหนิผู้กองสักคำบอกแต่ว่าเราต้องหาทางให้เกื้อพรรับสมภพเข้าองค์กรให้ได้แต่จะด้วยวิธีไหนตอนนี้ตนยังคิดไม่ออก

    ผมเสียใจจริงๆครับไม่คาดคิดจริงๆผู้กองเอ่ยจากใจวินพยักหน้าเข้าใจแต่มีเรื่องหนึ่งที่ต้องการความช่วยเหลือจากเขา...

    หลังจากรับฟังสิ่งที่วินต้องการผู้กองวันชาติเร่งจัดการให้อย่างไม่มีเงื่อนไขวินกับเอจึงได้เจอน้อยหน่ากับจุ๊บแจงโดยไม่ต้องเดินทางไปถึงเมืองกาญจน์เด็กทั้งสองคนมาพร้อมลุงชุ่มและแก้วโดยมีรถของทางการไปรับมาอย่างปลอดภัยวินกับเอดีใจมากซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่และจัดอาหารชุดใหญ่ไว้ต้อนรับ

    แต่ระยะเวลาแห่งความสุขน้อยไปหน่อยเพราะวินเป็นห่วงความปลอดภัยของทุกคนจึงให้คนของผู้กองวันชาติพาพวกลุงชุ่มกลับไปส่งที่เมืองกาญจน์ในเช้าวันถัดมา

    ooooooo

    ตกเย็นวินได้รับการติดต่อจากเกื้อพรนัดพบกันที่ผับของโจตอนสามทุ่มวินไปพร้อมเอและมือปืนประจำตัวเผชิญหน้ากับเกื้อพรที่มาพร้อมสมุนเช่นกัน

    ผมรู้ว่าใครเป็นคนเล่นงานคุณเกื้อพรเปิดประเด็นแต่วินกับเอไม่มีท่าทีแปลกใจนิ่งฟังเขาต่อไปเป็นนายสุรชัยพ่อของนายสุชาติ

    ขอโทษนะครับที่ทำให้คุณเกื้อพรเสียเวลาเรื่องนี้ผมรู้แล้ว

    ผมทราบดีว่าใครๆก็เดาออกแต่ผมมีคำถามคุณน่าจะรู้จักนายสมภพแล้วผมรู้อีกด้วยว่านายสมภพเป็นพยานที่เห็นคุณยิงนายสุชาติ...ไม่เห็นคุณบอกผมเลย

    เรื่องไร้สาระผมไม่ค่อยสนใจวินบอกปัด

    แล้วทำไมนายสมภพถึงคิดเล่นงานพวกคุณ

    คุณลืมไปแล้วมั้งว่าพวกผมมีค่าหัวเป็นสิบล้าน

    นายสมภพคิดเล่นงานฉันมากกว่า

    เพราะอะไรครับคุณเอ

    คนที่ประสานงานโครงการทั้งหลายก็คือพ่อของฉัน

    คุณประสิทธิ์...”

    ใช่...นายสมภพเคยเสนอหน้ากับฉันมาแล้วแต่โดนฉันตอกกลับไปก็เลยแค้นฉัน

    โชคไม่ดีนายสมภพอยู่ในเหตุการณ์ตอนนายสุชาติตายจึงฉวยโอกาสให้การเล่นงานผมกับคุณเอ

    ตอนนี้คงยิ่งคลั่งเพราะเห็นเราได้ประกันตัว

    เกื้อพรนิ่งฟังอึดใจก็พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจวินกับเอลอบมองหน้ากันโล่งใจ

    ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้ทั้งนายสุรชัยและนายสมภพไม่ให้มาวุ่นวายกับคุณเป็นการสร้างความสัมพันธ์เผื่อว่าเราอาจจะได้ร่วมงานกัน

    ไม่ต้องหรอกครับผมจัดการเองได้วินตัดบทเอหัวไวรับมุกบอกว่าตนอยากกลับแล้ววินจึงจูงมือเธอออกไปโดยมีสายตาคมกริบของเกื้อพรจ้องตาม...

    วินกับเอออกมาพบโจที่ลานจอดรถวินเตือนเพื่อนรักให้ระวังตัวเพราะพวกมันเริ่มมีพฤติกรรมไม่ดีกัดดะไปหมด

    นายนั่นแหละระวังคุณเอด้วย

    ขอบคุณค่ะคุณโจฝากสวัสดีคุณพ่อกับน้องแนนด้วยนะคะ

    โจยิ้มรับและโบกมือให้ทั้งคู่แล้วหันกลับมาเจอเกื้อพรยืนอยู่ข้างหลัง

    ผมชอบผับของคุณมากคิดจะเปิดหุ้นบ้างหรือเปล่าครับเกื้อพรพยายามตีสนิทแต่ท่าทีโจไม่ติดกับง่ายๆตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า

    คิดเมื่อไหร่จะบอกครับ

    ผมยินดีสนับสนุนเต็มที่เกื้อพรพูดยิ้มๆก้าวขึ้นรถตู้ที่ลูกน้องขับมาจอดเทียบ...

    ด้านวินกับเอขณะนั่งรถมาด้วยกันเธอถามเขาว่าคิดว่าเกื้อพรจะสงสัยเรื่องนายสมภพหรือเปล่า

    ไม่หรอกคุณทำได้ดีมากแผนของเรากำลังไปได้สวยนายเกื้อพรเผยออกมาแล้วว่าอยากชวนเราเข้าร่วมองค์กร

    งั้นเราต้องเล่นตัวอีกหน่อย

    แน่นอน

    แล้วเราจะทำยังไงกับนายสมภพล่ะ

    ผมคิดว่าต้องไปหาเรื่องนายสมภพซะหน่อยจะได้เข้มข้นขึ้น

    วินทำตามที่พูดในเช้าวันรุ่งขึ้นเขาบุกไปหาสมภพถึงบริษัทพร้อมมือปืนสองคนสมภพกับเม่นหน้าเสียเมื่อถูกมือปืนของวินเอาปืนจ่อหัวโดยไม่ทันตั้งตัว

    ผมไม่จำเป็นต้องส่งใครไปทำอะไรคุณเพราะผมลอยตัวอยู่แล้วไม่มีความผิดสมภพแก้ตัวทั้งที่วินยังไม่ได้พูดอะไร

    คุณก็รู้ว่าผมเห็นคุณยิงนายสุชาติ...ผมคือพยาน

    แต่คุณไม่มีหลักฐานพอ

    ผมถึงได้รับการประกันตัวออกมาไงล่ะ

    สมภพนิ่งดูเชิงวินบอกว่าตนมีเรื่องมาเตือนเขาสองเรื่อง

    หนึ่ง...ถ้าคุณระรานผมและคนที่เกี่ยวข้องกับผมอีกผมจะไม่ปล่อยคุณไว้ไหนๆก็ถูกคดีฆ่าคนแล้วเพิ่มอีกซักคนหรืออีกหลายคนคงไม่เป็นไร

    อย่างที่บอก...ผมไม่จำเป็นต้องทำอะไร

    ดี...เรื่องที่สองก็คือผมรู้ว่าเบื้องหลังคุณเป็นยังไงผมไม่ยุ่งกับคุณคุณไม่ยุ่งกับผม

    สมภพนิ่งไม่ตอบ...วินยิ้มแล้วเดินออกไปโดยมีมือปืนถือปืนระวังหลังให้พอประตูห้องปิดลงไอ้เม่นทำเก่งทันที

    พี่ไม่ต้องห่วงผมจะจัดการ...”

    เอ็งไม่ต้องเสือกทำอะไรทั้งนั้น...มันเดาสุ่มมันนึกว่าข้าส่งคนไปเล่นงานมันแบบนี้ไม่เท่าไหร่หรอกว่ะ

    เม่นจ๋อยสนิทก้มหน้างุดได้แต่มองตีนตัวเอง...ด้านเกื้อพรก็ไม่อยู่เฉยเหมือนกันหลังจากเจอวินกับเอเมื่อคืนสายวันนี้เขาเดินทางไปพบสุรชัยที่บริษัทอ้างว่าผ่านมาแถวนี้ก็เลยแวะทักทายแต่คำพูดประโยคต่อไปบ่งบอกว่าไม่ใช่แค่ทักทายธรรมดาแน่

    คุณคงไม่รู้ว่าลูกชายคุณทำงานให้องค์กรผม

    ผมไม่เกี่ยวข้องกับธุรกิจของลูกชายคุณตรวจหลักฐานดูได้

    ใจเย็นๆผมไม่ได้มาสอบสวนคุณ...เพื่อความสบายใจผมจะบอกให้รู้ธุรกิจของลูกชายคุณจริงๆแล้วเป็นของผม

    คุณต้องการอะไร

    เลิกยุ่งกับคุณวินและคุณเอ

    แต่มันฆ่าลูกชายผม

    มันเป็นเรื่องบังเอิญเพราะความจริงแล้วผมมากกว่าที่ตั้งใจฆ่าลูกชายคุณลูกชายคุณยักยอกเงินจากองค์กรของผม...ในอนาคตคุณวินคือคนที่จะมาดูแลบริษัทของลูกชายคุณซึ่งเป็นของผมอย่างที่บอกถ้าคุณสร้างปัญหาให้คุณวินอีกคุณจะเสียใจ

    เกื้อพรเอ่ยนิ่มๆแต่สีหน้าท่าทีบ่งบอกว่าจริงจัง... สุรชัยทั้งโกรธและกลัวถึงกับหน้าซีดพูดไม่ออก

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้
    30 ก.ย. 2563

    03:15 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันพุธที่ 30 กันยายน 2563 เวลา 06:25 น.