ข่าว

วิดีโอ



นางร้าย

อ่านเรื่องย่อ

แนว: ดราม่า-โรคแมนติก

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: วรพันธ์ รวี

กำกับการแสดงโดย: ตะวัน จารุจินดา

ผลิตโดย: บริษัท มงคลดี โปรดักชั่น จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: กิตตน์ก้อง ขำกฤษ, ทิสานาฏ ศรศึก

งานอีเวนต์ถูกจัดขึ้นกลางห้างฯหรู โดยมีภวาภพกับพักตร์สุดาเป็นพรีเซนเตอร์ เธอออกมาโพสท่ากับเขาแบบเว่อร์วัง แนบชิดติดตัวเขาจนทำให้คุณหญิงนภาไม่ค่อยจะพอใจนัก ออกปากกับเกศรีที่ยืนอยู่ข้างๆว่าทำไมถึงแนบชิดกับภวาภพราวกับจะกลืนกินเขาเข้าท้อง

“เขาคงทำตามสคริปต์น่ะค่ะ” เกศรีแก้ตัวแทนพักตร์สุดา

เสียงเพลงดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นคิวของอนุวดีกับแขวลัยขึ้นไปเต้นโชว์ พักตร์สุดาปรี๊ดแตกโวยกับภวาภพว่านังนั่นมาได้อย่างไร เขาโกหกหน้าตายว่าไม่รู้ เธอไม่พอใจมากต้องไปถามป๊อบปี้ออร์กาไนเซอร์ให้

รู้เรื่องแล้วเดินลิ่วไปทางหลังเวที ภรณีเดินไปหาพี่ชายถามว่านั่นใช่นางร้ายหน้าใหม่ที่ใครๆบอกว่าจะมาจับเขาใช่ไหม เขาขอร้องอย่าไปฟังข่าวลือที่ทำให้คนอื่นเสียหาย แขวลัยไม่ได้จะมาจับเขา ภรณีรู้แค่ว่าเธอคนละชั้นกับเราตามที่แม่บอก

“ขืนมัวแต่นับชั้นคนที่จะคบหานับไปนับมาคงมีคนให้คบไม่กี่คน...ณี เลิกฝังหัวเรื่องชนชั้นได้แล้ว”...

อีกมุมหนึ่งบนเวทีอนุวดีกับแขวลัยเต้นได้น่ารัก ได้รับคำชื่นชมจากแขกที่มาร่วมงานกันถ้วนหน้า รวมทั้งเก๋ น้อย มะไฟและสงวนศักดิ์ต่างชมทั้งคู่ไม่หยุดปากเช่นกัน...

ขณะที่การแสดงของแขวลัยกับอนุวดีเรียกเสียงฮือฮาจากผู้มาร่วมงานอีเวนต์ พักตร์สุดาตามไปคาดคั้นป๊อบปี้ให้บอกว่าใครเป็นคนเอานังแขวลัยมาโชว์ในงานนี้ แต่ไม่ได้ความอะไร ได้แต่แค้นใจที่เอาเรื่องใครไม่ได้...

ครั้นแขวลัยกับอนุวดีเต้นเสร็จ มีเสียงตบมือดังกึกก้อง บรรดานักข่าวต่างเข้าไปเก็บภาพดาราหน้าใหม่กันอุตลุด ภวาภพกับสงวนศักดิ์ถือช่อดอกไม้เข้าไปมอบให้สองสาว แต่เหมือนจะสลับคู่กัน สงวนศักดิ์มอบดอกไม้ให้แขวลัยแต่สายตาจับจ้องไปที่อนุวดี ส่วนภวาภพยื่นดอกไม้ให้อนุวดีแต่สายตากลับมองไปที่แขวลัย

พักตร์สุดาปรี่เข้ามาเป่าหูวิชาญกับเกศรีว่าเห็นนางร้ายนั่นหรือยัง ไม่รู้มาโชว์งานนี้ได้อย่างไร แถมยังส่งสายตาให้ภวาภพตลอด เธอหยุดใส่ไฟทันทีที่เห็นนักข่าวจับสี่คนนั่นมาถ่ายรูปหมู่ รีบพุ่งไปเสนอหน้าถ่ายรูปด้วย แล้วสั่งให้สองสาวหลีกทาง คุณหญิงนภามองพักตร์สุดาไม่ค่อยชอบขี้หน้า

“คนนั้นมันน่ากลัวกว่าเด็กนางร้ายนั่นนะคุณเกศรี”

“แกไม่มีอะไรค่ะ แกทำหน้าที่ตามที่ฉันสั่งไว้น่ะค่ะ” เกศรีแก้ตัวแทนพักตร์สุดาอีก ระหว่างที่บนเวทีมีเพียงพักตร์สุดาถ่ายรูปคู่กับภวาภพ ลดาวัลย์โผล่มาตามแผนแยกปลาออกจากน้ำของเกศรี เข้าไปแทรกกลางทำให้พักตร์สุดาหลุดเฟรมแล้วยื่นหน้าไปหอมแก้มทักทายภวาภพ นักข่าวรีบถ่ายช็อตเด็ดเอาไว้ ถ่ายรูปเสร็จเธอให้สัมภาษณ์ว่าการมาครั้งนี้จะมารับภวาภพไปเรียนต่อที่อังกฤษด้วยกัน นักข่าวอยากรู้ว่าจะหมั้นกันก่อนไหม

“ยังครับ ผมขอเรียนต่อก่อนครับ”...

เสร็จงานแขวลัยเดินออกมาหน้าโรงแรม รู้สึกเหมือนถูกจ้องมองหันขวับไปดู เจอภวาภพยืนมองอยู่ หันกลับแทบไม่ทัน เร่งฝีเท้าจะไปให้พ้นสายตาคู่นั้น อารามรีบร้อนเดินสะดุดหัวเกือบทิ่ม ภวาภพขยับจะเข้าไปช่วย แต่อาทิตย์ขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดเทียบเสียก่อน เธอรีบซ้อนท้ายเขาออกไปไม่เหลียวกลับมามองอีก

ooooooo

รุ่งขึ้นพรรณีพาแขวลัยไปธนาคารเอาเงินที่ได้จากงานอีเวนต์ไปเข้าบัญชี อาทิตย์ออกมาต้อนรับเช่นเคย ครั้งนี้พรรณีรบกวนให้เขาช่วยหารถให้สักคัน รวมทั้งมอเตอร์ไซค์วัยรุ่นอีกคันหนึ่งด้วย

“สบายมากครับคุณแม่ คุณแขวลัยครับ ผมจะสอนขับรถให้ พาไปทำใบขับขี่ให้เรียบร้อย”

“ขอบคุณมากค่ะ แต่ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ” แขวลัยเกรงใจ อาทิตย์ไม่ถือเป็นการรบกวน หากเธอไปจัดการเรื่องนี้เองจะยุ่งยากมาก...

ในเวลาเดียวกัน คุณหญิงนภาสั่งลดาวัลย์ให้บอกเลิกผัวฝรั่งของเธอก่อนที่ภวาภพจะไปที่นั่น เธอไม่ยอมเลิกเด็ดขาด จะเอาอย่างไรกับเธออีก เธอทำหน้าที่สตรอฯให้คนเห็นกันทั่วหน้าแล้วว่ารักภวาภพปานกลืนกินแค่ไหน อุตส่าห์บินกลับมาหา คุณหญิงนภารู้ทันที่ลูกกลับมาเพราะอยากได้รถหรูคันใหม่ไว้ใช้ที่ลอนดอนต่างหาก

ขู่ว่าถ้าไม่เลิกกับผัวฝรั่งจะไม่ยกมรดกให้ เธอลอยหน้า

แม่จะเอาไปยกให้เมียน้อยคุณพ่อหรือ ท่านโกรธตบลูกหน้าหัน

“อกตัญญู คอยดูนะ แม่จะเอาเงินทั้งหมดไปบริจาคการกุศลไม่ให้แกสักบาท”...

ผ่านไปไม่กี่วัน อาทิตย์ไปดาวน์รถญี่ปุ่นมือสองแต่ดูดีมาให้ตามที่พรรณีต้องการ ลูกๆทุกคนพากันมาล้อมรถอย่างตื่นเต้น ชมจันทร์ขอหัดขับรถบ้าง พรรณีให้เธอรอจนอายุ 18 ปีบริบูรณ์ก่อนถึงจะทำใบขับขี่ได้ ปรางค์ทิพย์คุยว่าตัวเองขับรถเป็นแล้ว ยินดีขับไปส่งพี่แขที่กองถ่ายให้ วันเนาว์ทวงถามแม่ถึงมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง

“คืนนี้พี่แขวลัยเขาจะไปงานอีเวนต์” พรรณีพูดเป็นนัยๆว่าคืนนี้จะได้เงินจากแขวลัยมาอีกก้อนพอจะดาวน์มอเตอร์ไซค์ให้เขาได้ แขวลัยได้แต่ถอนใจเหนื่อยใจที่ทุกคนเรียกร้องข้าวของไม่หยุดหย่อน อาทิตย์เห็นสีหน้าไม่สู้ดีนักของเธอ ชวนไปลองหัดขับรถ เธออึกอักไม่อยากไป พรรณียุส่งให้ไปหัดขับให้เป็นเร็วๆ

ด้วยความเป็นคนหัวไว อาทิตย์สอนขับรถให้แขวลัยไม่กี่อาทิตย์ เธอก็ขับรถได้คล่อง

ooooooo

ภวาภพมองภาพในหนังสือพิมพ์หน้าบันเทิงเป็นรูปของแขวลัยกำลังหัดขับรถโดยมีอาทิตย์คอยสอนถึงกับหน้าเศร้า ค่อยๆวางหนังสือพิมพ์ลงไม่อยากเห็นภาพบาดตาอีก พักตร์สุดาถือวิสาสะเข้ามาหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นขึ้นมาอ่านออกเสียง “นางร้ายหน้าสวยระดับนางเอก งานรุมรักรุ่งกับหนุ่มหล่อธนาคาร”

“หน้าอย่างมันได้อย่างนั้นก็ดีเกินพอ”

จังหวะนั้นลดาวัลย์เดินมานั่งบนตักภวาภพหน้าตาเฉย เอาเท้าหันไปทางที่พักตร์สุดานั่ง เขาบอกให้เธอลงตัวหนัก เธอเลื่อนตัวลงจากตักเขาไปนั่งข้างๆกัน พักตร์สุดาออกห่าง สองสาวฮึ่มๆใส่กัน ภวาภพรำคาญลุกหนีไปเลย ทั้งคู่พยายามตะโกนถามว่าจะไปไหน เขาเดินต่อไปไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง ครั้นพ้นสองสาวมาได้ เขารีบโทร.หาอนุวดีที่กำลังนั่งอ่านบทอยู่กับแขวลัย...

ค่ำวันเดียวกัน หลังกองถ่ายละครเลิกแขวลัยกลับบ้านไม่ได้ รถเจ้ากรรมยางแบนทั้งสองล้อ อาทิตย์ที่มาทำหน้าที่สารถีให้เธอมองยางที่แบนอย่างหงุดหงิด อนุวดีออกอุบายให้เขายืมรถของเธอเอายางสองเส้นนี่ไปปะ เขาบอกแขวลัยให้รอที่นี่เดี๋ยวเขากลับมาแล้วขนยางที่แบนขึ้นรถ ผ่านไปสักพักมีสายเข้ามาที่มือถือของอนุวดี เธอรับสายเสร็จ หันบอกเพื่อนรักว่าอาทิตย์โทร.มาบอกให้เธอกลับไปก่อนเดี๋ยวเขาจะขับรถกลับไปให้ที่บ้าน

แขวลัยพยักหน้ารับรู้ เดินหอบข้าวของออกไป เจอภวาภพเดินสวนเข้ามา เธอไม่อยากมีปัญหา เดินหนีไปอีกทาง เขารีบตามไปดักหน้ามีเรื่องจะคุยด้วย เธอไม่เข้าใจทำไมถึงต้องอยากคุยทั้งที่เราไม่ควรคุยกัน

“ใครกำหนดว่าเราไม่ควรคุยกัน ทำไมไม่ให้ใจเรากำหนดเองเพราะชีวิตมันคือของเรา ได้โปรดแขวลัยให้เวลาผมสักครึ่งชั่วโมง” ภวาภพมองเธอด้วยสายตาวิงวอน แขวลัยใจอ่อนยวบ...

ด้านอนุวดีมองตามแขวลัยที่ขึ้นรถไปกับภวาภพด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพอใจที่ทำให้ทั้งคู่ได้เจอกันอีกครั้ง สงวนศักดิ์เข้ามายืนข้างๆพูดขึ้นลอยๆว่าเจาะยางรถเพื่อนทีละสองเส้น นี่มันเพื่อนแบบไหนกัน เธอตกใจที่เขาล่วงรู้แผนการของตัวเอง หันขวับไปมอง

“ไม่รู้ว่ารถตัวเองก็โดนเจาะยาง ป่านนี้ไปไม่ถึงไหนหรอก เขากลับกันหมดแล้ว ที่นี่อยู่ข้างวัด เขาว่ามีเปรตมาเดินเล่นตอนกลางคืน” ยั่วประสาทจบ สงวนศักดิ์เดินไปเปิดประตูรถตัวเอง เธอตะโกนบอกว่าไม่ไปด้วย

“ไม่ได้จะให้ไป กลัวเจอประตูปิดทับมือ แต่จะให้ติดรถไปเอารถที่คุณอาทิตย์ เขาขับไปปะยาง มืดมากแล้วนะ จะอยู่ดูเปรตก็ตามใจ คอยไปเถอะ” สงวนศักดิ์ว่าแล้วเดินอ้อมไปขึ้นนั่งประจำที่คนขับโดยเปิดประตูข้างนั้นคาไว้ อนุวดีพุ่งไปขึ้นรถ อารามรีบร้อนดันปิดประตูทับขาตัวเองถึงกับร้องลั่น เขาชะโงกหน้ามาดู พึมพำว่าเวรกรรมตามทันเร็วจังเลย แล้วจะช่วยดูข้อเท้าให้ เธอไม่ยอมให้ดู เขาไม่เซ้าซี้สตาร์ตรถขับออกไป...

ภวาภพพาแขวลัยมานั่งที่เก้าอี้ในสวนสาธารณะริมน้ำแห่งหนึ่ง ที่มาพบเธอครั้งนี้เพื่อจะมาลา แล้วจับมือเธอมากุมไว้ เขาคงไปหลายปี แต่จะกลับมา และการกลับมาของเขาอะไรๆหลายอย่างที่นี่คงเปลี่ยนแปลงไป

“เช่นคุณ...คงโด่งดังมีชื่อเสียง แต่สำหรับผมไม่ว่าเวลาจะเปลี่ยนไปเพียงไหน ความรู้สึกดีๆที่มีต่อคุณไม่มีวันเปลี่ยน โปรดจำไว้ คนเราแม้ไม่ได้มีพฤติกรรมที่สนิทกัน แต่ความผูกพันมันไม่ได้อยู่ที่การคบหา แต่มันมาจากความรู้สึกที่เกิดขึ้นตรงนี้” ภวาภพชี้ไปที่อกข้างซ้ายตัวเองประกอบคำพูด แล้วจูบหน้าผากแขวลัยที่น้ำตาคลอก่อนจะดึงตัวมากอด เธอซุกในอ้อมกอดของเขาไม่พูดอะไร

ooooooo

ระหว่างสงวนศักดิ์ขับรถพาอนุวดีกลับบ้าน มะไฟโทร.เข้ามือถือของเขา คุยกันสักพักเขาวางสายแล้วหันมาบอกเธอว่ารถของเธอที่อาทิตย์เอาไปปะยางแตก มะไฟกำลังไปช่วยขับเอากลับไปส่งที่บ้านให้

“เวรกรรมมันซ้ำซ้อนมาก”

อนุวดีทนไม่ไหวที่ถูกกระแนะกระแหน บอกให้เขาจอดตรงนี้จะกลับเอง เขาถามว่าแน่ใจจะเดินเองได้ เธอย้ำหนักแน่นว่าได้ เขาจึงลงจากรถไปเปิดประตูให้ อาการเจ็บข้อเท้าทำให้เธอทิ้งน้ำหนักตัวไม่ได้ ลงจากรถหัวเกือบทิ่ม เขาต้องคว้าตัวไว้ ใบหน้าของทั้งคู่ชนกันพอดี เขาแกล้งพูดยั่วทำไมลงมาแบบนี้จะลวนลามกันหรืออย่างไร

“บ้าหรือ จะทำอะไรน่ะ อย่านะ”

“คิดว่าเป็นนางเอกที่ผู้ร้ายอยากปล้ำมากหรือนี่มันนอกจอนะ เอาหน้ามาแปะหน้าผู้ชายเองแท้ๆ”

ไม่พูดเปล่าสงวนศักดิ์หิ้วอนุวดีไปวางกองที่ฟุตปาท ตกลงจะให้เรียกมอเตอร์ไซค์รับจ้างหรือจะให้เรียกแท็กซี่ เธอตวาดแว้ดว่าไม่ต้อง หยิบมือถือขึ้นมาโทร.หาแม่ด้วยน้ำตาคลอเบ้า เกตุวดีไม่ได้ตกใจอะไรทั้งนั้น

“เมื่อสักครู่พี่มะไฟเขาโทร.บอกแม่แล้วว่าหนูอยู่กับสงวนศักดิ์ แม่เลยเบาใจ ขอแม่พูดสายกับเขาด้วย” เกตุวดีเห็นลูกเงียบไป ย้ำอีกครั้ง “ไหนล่ะคะลูกอนุวดี ให้แม่พูดกับพี่เขา”

อนุวดีจำใจส่งมือถือให้สงวนศักดิ์บอกว่าแม่จะพูดด้วย เขาพูดสายกับเกตุวดีด้วยน้ำเสียงสุภาพผิดกับที่พูดกับเธอลิบลับ เธอหมั่นไส้สุดๆอยากจะขย้ำคอให้รู้แล้วรู้รอด เขารายงานเกตุวดีว่าอนุวดีไม่มีปัญหาอะไรแค่เจ็บขานิดหน่อย เนื่องจากซุ่มซ่ามปิดประตูรถทับขาตัวเอง เกตุวดีบอกเขาว่านี่เป็นความสามารถเฉพาะตัวของลูกสาวท่าน เตือนให้เขาระวังเวลาเล่นละครใกล้ๆ เธออาจทำอะไรเฟอะฟะใส่เขาได้ เขาถึงกับขำก๊าก

“วันก่อนเธอก็ปิดประตูรถหนีบมือผม”

หญิงสาวโกรธมากตะโกนลั่น “คุณแม่พอแล้วค่ะ”

เกตุวดีก็เลยหยุดเม้าท์ลูกตัวเอง ขอบคุณสงวนศักดิ์ด้วยที่พาน้องมาส่งบ้าน เขายินดีทำให้ด้วยความเต็มใจ วางสายแล้วคืนมือถือให้อนุวดี สั่งให้ขึ้นรถกลับบ้านได้แล้ว เธอพยายามยันตัวเองลุกขึ้น แต่ขาเจ็บลุกไม่ไหว เขาจึงต้องอุ้มเธอไปใส่รถ สั่งให้เก็บมือเก็บเท้าให้เรียบร้อย และที่สำคัญอย่าคิดว่าจะมาซุ่มซ่ามใส่มือเขาอีก จากนั้นปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งประจำที่คนขับ...

ฝ่ายภวาภพอ้อนแขวลัย คืนสุดท้ายที่จะได้เจอกัน ขออยู่กับเธอนานๆได้ไหม เธออึกอักไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาขอร้องอย่าปฏิเสธ เขารู้ว่าเธอไม่ได้รังเกียจเขา ถึงฐานะทางสังคมของเราจะแตกต่างกัน แต่ความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อกันไม่ได้แตกต่าง มันคือความเหมือนที่ลงตัวและเท่าเทียมทางจิตใจ เขาต้องจากไปนาน เวลาเปลี่ยนไปไม่รู้อะไรจะเกิดขึ้นบ้าง วันนี้ที่ได้อยู่กับเธอ แม้จะสั้นแม้จะเพียงแค่ใกล้ชิดไม่มีอะไรเกินเลย

“ผมก็จะจดจำและเก็บเอาไว้ชื่นชมมีความสุขอยู่กับตัวผมเองได้ทุกที่ทุกเวลา ขอให้คุณรุ่งเรืองในอาชีพการงาน ขอให้ทุกอย่างในชีวิตราบรื่นและเป็นไปดังที่ใจคุณต้องการ อยากจะบอกว่ารอผมนะ แต่มันเป็นไปไม่ได้ ใครๆก็ชอบคุณโดยเฉพาะเขา ผมพูดถึงเขาเพราะอิจฉา อยากเป็นเขาบ้างจะได้ใกล้ชิดคุณโดยไม่มีใครมาคอยจับผิด”

“เป็นไปไม่ได้ค่ะ กลับเถอะนะคะ”

ภวาภพพยักหน้า จูบแก้มและหน้าผากของแขวลัยอีกครั้ง เธอเผลอหลับตา เขาจะจูบปากแต่ชะงักถอยออกห่าง ขอบคุณเธอมากที่มาด้วย แขวลัยสุขใจสุดๆ แต่ไม่ แสดงออก ไม่อยากให้เขารู้ความในใจของตัวเอง

ooooooo

สงวนศักดิ์ขับรถเข้ามาจอดในบ้านเกตุวดี มะไฟซึ่งรอท่าอยู่กับเกตุวดีรีบออกมารับ ปราดไปเปิดประตูรถข้างที่อนุวดีนั่งถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง ลงเองได้ไหม เธอส่ายหน้าลงเองไม่ได้เพราะขาบวมเป่ง มะไฟหันไปขออนุญาตเกตุวดีซึ่งพยักหน้าให้ เขาอุ้มอนุวดีลงจากรถ เกตุวดีขอบใจสงวนศักดิ์มากที่มาส่งน้อง

“ยินดีครับผม คุณแม่ผมขอตัวก่อนครับ”

มะไฟขอบใจเขาเช่นกัน โชคดีที่เขายังอยู่ใน

กองถ่ายไม่อย่างนั้นอนุวดีคงแย่แน่ เกตุวดีเห็นลูกเงียบ

ไม่พูดอะไร เตือนให้ขอบคุณสงวนศักดิ์ เธอยังคงนิ่งเฉย เขาบอกว่าไม่เป็นไรแล้วขึ้นรถขับออกไปเลย เกตุวดีต่อว่าลูกที่ทำตัวไม่น่ารัก...

อาทิตย์เอารถมาคืนที่บ้านเช่า นั่งรออยู่นานไม่เห็นแขวลัยกลับมาสักทีเริ่มกระวนกระวายใจ ครั้นเห็นภวาภพขับรถมาส่งเธอก็ไม่พอใจ ต่อว่าว่าทำไมไม่โทร.บอกสักคำว่าโอเคปล่อยให้รอด้วยความเป็นห่วงอยู่นานสองนาน พรรณีว่าเธอกลับมาก็แปลว่าโอเคแล้วไม่ใช่หรือ

“น่าจะยิ่งกว่าโอเคอีกนะครับเพราะคนมาส่งไม่ธรรมดา” อาทิตย์แดกดัน


“พรุ่งนี้ได้ยินว่าน้องมีถ่ายละครแต่เช้า หนูวดีโทร.มาเตือน พี่เก๋ก็บอกว่ามีงานอีเวนต์ต่อตอนกลางคืน คงต้องรีบนอนนะลูก” พรรณีพูดเป็นทำนองไล่อาทิตย์ทางอ้อม เขารู้ตัวก็เลยขอตัวกลับก่อน พรรณีพูดกันท่าว่าตอนนี้แขวลัยขับรถเองได้แล้ว คงไม่ต้องรบกวนเขาอีก แล้วเดินไปเปิดประตูให้เขาออกไป ครั้นเขาไปพ้นแล้วจึงหันมาทางลูกสาว

“แกต้องไม่พึ่งพานายอาทิตย์คนนี้อีกแล้ว ตอนนี้แกเริ่มมีชื่อเสียงและจะโด่งดังไปเรื่อยๆ แม่มองออกว่ามันไม่จริงใจ มันแค่อยากมีแฟนเป็นดารา ส่วนคุณภวาภพอะไรนั่น แกพยายามให้เขาชื่นชอบแกให้มากๆเข้าไว้”

แขวลัยไม่อยากพูดถึงภวาภพจึงตัดบทว่าเหนื่อยมากอยากนอน ยังไม่ทันขยับตัวมีเสียงเขมโวยวายดัง

มาจากหน้าบ้าน อึดใจอาทิตย์วิ่งหน้าตื่นเข้ามาแจ้งว่าเขมเมาอาละวาดมาจากไหนไม่ทราบ มีตำรวจตามมา

รออยู่หน้าบ้าน สองแม่ลูกรีบออกไปดู เห็นเขมกำลังอาละวาดด่าทอตำรวจเสียงขรม

“นายคนนี้มีเรื่องทะเลาะวิวาทไม่ยอมจ่ายค่าเหล้า พอเขาเรียกตำรวจมาไกล่เกลี่ยก็ชกตำรวจที่ตา ดูสิครับเขียวปั้ดเลย” ร้อยเวรรายงาน พรรณีโมโหที่เขมหาเรื่องเดือดร้อนเข้าบ้านตลอดเวลา ปรี่เข้าไปตบหน้าหัน เขาไม่พอใจจะชกคืน แขวลัยเข้ามาขวางไว้เลยโดนหมัดเต็มท้องลงไปจุกตัวงอ ตำรวจกับอาทิตย์ต้องช่วยกันจับตัวเขมไว้ แขวลัยขอร้องแม่เข้าบ้านไปก่อน ตรงนี้เธอจัดการเอง แล้วหันไปถามร้อยเวรว่าจะต้องทำอย่างไร

“ไปโรงพักสิคุณ แล้วหาเงินมาประกันตัว”...

ครู่ต่อมาอาทิตย์กับแขวลัยตามตำรวจไปที่โรงพักเพื่อจัดการเรื่องเขม ด้วยความที่อยากให้แขวลัยไว้ใจและพอใจ อาทิตย์แสดงฝีมือในการเจรจากับตำรวจเต็มที่จนร้อยเวรไม่เอาความที่เขมทำร้ายร่างกาย แต่โทษฐานก่อการทะเลาะวิวาทยังอยู่ต้องเสียค่าปรับ เนื่องจากเขมยังเมาไม่สร่าง อาทิตย์จึงขอให้ตำรวจเก็บตัวไว้ก่อน 

เช้าสร่างเมาแล้วค่อยปล่อยตัว เขมพยายามขอร้องลูกสาวให้พากลับบ้าน อาทิตย์เห็นเธอลังเล แตะข้อศอกเตือน

“จะเช้าแล้วนะครับ พรุ่งนี้จะไม่ไหวเดี๋ยวผมขับรถไปส่งที่บ้าน” ว่าแล้วอาทิตย์คว้าแขนเธอพาออกไป

ooooooo

เกศรีหวงลูกสาวเข้าขั้น เห็นบันดาลมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆลูกจากคลิปที่แจ๋นแอบถ่ายตอนไปรับที่มหาวิทยาลัย ตัดสินใจจะใช้เครื่องติดตามตัวภรณี ส่วนพ่อแม่จะมีตัวรับสัญญาณทำให้เห็นว่าลูกทำอะไร พูดกับใคร ไปไหนมาบ้าง วิชาญอดถามไม่ได้แล้ว

ลูกจะยอมให้ติดหรือ

“น้องณีไม่เคยดื้อและไม่กล้าดื้อกับเราสักครั้ง ตั้งแต่เกิดมา”


จังหวะนั้นภรณีเดินลงมาจากห้องหน้าตาเหนื่อยล้า วิชาญเป็นห่วงถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เธอไม่ได้เป็นอะไร คงจะอ่านหนังสือมากไปจนไม่ได้หลับได้นอน  เกศรีคุยอวดว่าตัวเองก็เคยอ่านตำราแบบนี้จนไม่ได้นอน แต่ผลลัพธ์ออกมาคุ้มค่าเพราะได้เหรียญทองตลอด ภวาภพมาทันได้ยินพอดี เตือนน้องสาวว่าไม่จำเป็นต้องเก่งมากมายจะทำให้เครียดเปล่าๆ เอาแค่เก่งพอสมควรก็พอแล้ว

เกศรีไม่พอใจ

“อย่ามาชักใบให้เรือเสียเหมือนตัวเองเลย ข้าวของเตรียมพร้อมไปลอนดอนแล้วนะ”

“ครับ” ว่าแล้วภวาภพขยับจะไป วิชาญซักจะไปไหนอีก เขาอ้างยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงก่อนเดินทางท่านน่าจะปล่อยให้เขาได้เป็นตัวของตัวเอง แล้วเตือนพ่อกับแม่เรื่องกล้องที่จะติดให้ภรณีว่าพ่อเพื่อนของเขาเคยทำกับย่าของเพื่อนแบบนี้ กลัวย่าจะเอามรดกไปให้อา ผลสุดท้ายย่าแอบฆ่าตัวตาย จากนั้นเดินออกไป...

 เรื่องที่ประดังเข้ามาในช่วงนี้หนักหนาจนทำให้แขวลัยข่มตาหลับไม่ลง นั่งเหม่อใจลอย ปรางค์ทิพย์ที่เพิ่งกลับจากไปเที่ยวตั้งแต่เมื่อคืน เอาแหวนเพชรที่ได้จากเชิดมาอวด เธอไม่อยากเห็นไม่ต้องเอาของที่น้อง

ใช้ตัวเข้าแลกมาอวด ปรางค์ทิพย์ไม่พอใจที่ถูกด่าว่า เตือนพี่สาวอย่าทำตัวเป็นคนดีเกินไประวังจะโดนอาทิตย์หลอก

แขวลัยไม่อยากฟังไล่น้องไปให้พ้นหน้า พรรณีลงมาจากห้องได้ยินพอดี บอกให้เธอฟังคำเตือนของน้องบ้างก็ดี ท่านเองก็กลัวว่าอาทิตย์จะมาเกาะเธอกิน เธอไม่สนใจถ้ามาเกาะโดยไม่ทำให้เธอเดือดร้อน พรรณียืนกรานให้เธอถอนตัวออกห่างจากผู้ชายคนนั้นได้แล้ว อีกไม่นานเธอจะหาผู้ชายดีๆได้ เธอเมินหน้าหนีไม่สนใจ

อาทิตย์ที่ยืนอยู่หน้าห้องรับแขกได้ยินเต็มสองหูก็แค้นมาก พรรณีกำลังจะนินทาเขาต่อแต่ต้องยั้งปากไว้เมื่อเห็นเขาเดินยิ้มเข้ามาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แจ้งว่าขับรถมารับแขวลัยไปกองถ่าย พรรณีแปลกใจทำไมรถของลูกสาวถึงไปอยู่กับเขา แขวลัยอธิบายว่าเมื่อคืนกว่าจะจัดการเรื่องพ่อเสร็จก็เกือบเช้าแล้วก็เลยให้อาทิตย์เอารถกลับไป เช้านี้จะได้มารับเธอไปกองถ่าย ถ้าให้เธอขับไปเองคงไม่ไหวเนื่องจากเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน

“อย่าลืมค่าตัวงานอีเวนต์คืนนี้ แม่กับน้องๆมีค่าใช้จ่าย”

แขวลัยรับคำ แล้วหันไปบอกอาทิตย์ว่าขอเวลาอาบน้ำแต่งตัวสักสิบนาที

ooooooo

จากนั้นไม่นานแขวลัยมาถึงกองถ่าย อนุวดีเห็นสีหน้าอิดโรยของเพื่อนถามว่าเกิดอะไรขึ้น นึกว่าเรื่องเมื่อวานจะทำให้สดชื่นเสียอีก เธอถึงกับน้ำตาร่วง อนุวดีตกใจนี่มีเรื่องอะไรบอกกันบ้างเผื่อจะช่วยได้อย่าเก็บเอาไว้คนเดียว ทีแรกเธอไม่ยอมพูดอะไร แต่สุดท้ายทนเสียงรบเร้าของอนุวดีไม่ไหว ยอมเปิดปากเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟัง...

อีกมุมหนึ่งของกองถ่าย ภวาภพเดินเข้ามาทันได้ยินเก๋กำลังจะไปตามอนุวดีกับแขวลัยมาเข้าฉาก 

อาสาจะไปตามมาให้เอง...

ฝ่ายอนุวดีดึงแขวลัยมากอดไว้สงสารจับใจเมื่อรู้ว่าเธอต้องผจญกับอะไรมาบ้าง เธอขอบคุณเพื่อนมากที่คอยให้กำลังใจและสัญญาจะไม่อ่อนแออีกต่อไป อนุวดีเห็นภวาภพเดินมาทางด้านหลังแขวลัยจึงขอตัวไปแต่งตัวก่อน ต้องเข้าฉากแรก เชิญเธอนั่งเงียบๆคนเดียวไปก่อน จนปรับจิตใจให้เข้าที่แล้วค่อยตามไป จากนั้นอนุวดีเดินเขยกๆออกมาพยักพเยิดให้ภวาภพตามไป จากนั้นนางเอกหน้าใหม่ถ่ายทอดเรื่องราวที่ได้ยินจากแขวลัยให้เขาฟัง

“ขอบใจมากวดีที่บอกผม วดีไปแต่งตัวเถิด”

พูดจบภวาภพเดินกลับไปหาแขวลัย เห็นเธอนั่งหันหลังอยู่ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าคิดว่าอนุวดี ถามโดยไม่ได้หันไปมองว่ากลับมาอีกทำไม ภวาภพเฉลยว่าเป็นเขาเองไม่ใช่

อนุวดี แขวลัยใจเต้นไม่เป็นส่ำได้แต่ก้มหน้างุดๆ ทำตัวไม่ถูก เขาเดินมานั่งประจันหน้าด้วย เธอยิ่งใจสั่นพานจะเป็นลม

“ขอตัวนะคะ จะไปแต่งตัวเข้าฉาก” แขวลัยลุกขึ้นจะไป ภวาภพดึงแขนไว้ขอร้องให้อยู่ด้วยกันก่อน ที่เขามาที่นี่ก็เพื่อจะมาขอดูหน้าเธอให้เต็มตา ประทับไว้ในใจเวลาที่นึกถึงเมื่อไหร่จะได้เห็นหน้าเธอในมโนภาพ

“เงยหน้าให้ผมดูชัดๆ ผมอยากจำดวงตาของคุณเอาไว้ อยากให้ดวงตานี้ตามติดไปเฝ้ามองผมเสมอไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน” น้ำเสียงเว้าวอนของเขาทำให้เธอใจอ่อน เงยหน้าให้มองอย่างที่เขาต้องการ...

อนุวดีรีบมาที่ห้องแต่งตัวเพื่อเปลี่ยนชุดเตรียมเข้าฉาก เจอสงวนศักดิ์ที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยรอท่าอยู่ เขาแดกดันเรื่องที่เธอริอ่านทำตัวเป็นแม่สื่อแม่ชัก เธอชักสีหน้าใส่เดินไปหยิบชุดสำหรับเข้าฉากจะไปเปลี่ยน เก๋เข้ามาดูความเรียบร้อยเห็นข้อเท้าบวมเป่งของเธอ

ถึงกับกุมขมับ เดินเองลำบากแบบนี้จะทำอย่างไรดี


“วันนี้ทุกซีนคงต้องนั่งหรือยืน ห้ามเดินมันจะกลายเป็นนางเอกขาเป๋” พูดจบสงวนศักดิ์ออกจากห้อง เก๋มองตามบ่นพึมพำทำไมพักนี้เขาถึงได้พูดมากนัก 

อนุวดีโพล่งขึ้นว่าเกลียดขี้หน้าผู้ชายคนนี้มาก เก๋ขอร้องให้ใจเย็นๆ ทนเข้าฉาก เล่นให้จบๆเรื่องไปก็แล้วกัน...

ภวาภพไม่ได้แค่อยากมาดูหน้าแขวลัยให้ชัดๆ แต่อยากมาอยู่มาคุยกับเธอให้นานที่สุดก่อนจะต้องจากกันไปคนละมุมโลกจึงขอเก๋ตั้งแต่ก่อนมาเจอเธอ ให้ย้ายฉากที่เธอต้องแสดงไปไว้ท้ายๆ เธอจะได้อยู่คุยกับเขาก่อน

แต่มีมารมาผจญจนได้ อาทิตย์โทร.มาแจ้งแขวลัยเรื่องที่พ่อของเธออาละวาดในห้องขังเมื่อคืน ชกต่อยกับคนอื่นจนโดนรุมซ้อมอาการย่ำแย่ เธอตกใจมากแต่ไม่กล้าแสดงออกเพราะอยู่ต่อหน้าภวาภพซึ่งพอรู้ว่าอาทิตย์เป็นคนโทร.มา เดินหลบออกไปอย่างเซ็งๆ ใจของแขวลัยปลิวตามเขาไปด้วยก่อนจะตัดใจ กลับมาคุยสายต่อ

“แล้วต้องทำอย่างไรดีคะ”

อาทิตย์ปลอบว่าไม่ต้องเป็นกังวลไป เรื่องพ่อของเธอปล่อยให้เป็นหน้าที่เขาดูแลเอง ให้เธอถ่ายละครตามสบาย คืนนี้ที่งานอีเวนต์เขาจะไปรอรับ แล้วเตือนให้งีบหลับบ้างจะไม่ได้อ่อนเพลียเกินไป แขวลัยรู้สึกดีที่มีคนคอยห่วงใยโดยไม่รู้ว่านั่นเป็นแค่การแสดงละครตบตา เขาทำดีก็เพื่อหวังผลประโยชน์จากเธอ...

ฝ่ายบันดาลยังคงเข้าหาภรณีไม่ติด เพราะเธอตั้งกำแพงกั้นชนชั้นเอาไว้ แถมเกศรียังส่งแจ๋นลอบติดตามถ่ายคลิปว่ามีใครมาวอแวเธอบ้าง

ooooooo

การที่นางเอกขาเดี้ยง โฮ่งจึงต้องให้เธอนั่งหรือไม่ก็ยืนแสดงไม่ต้องเดินไปไหน ทำให้ภาพออกมาไม่สวย ไม่มีการเคลื่อนไหว ทุกอย่างติดขัดไปหมด แต่ด้วยความช่ำชองในการแสดง สงวนศักดิ์แก้บทนิดหน่อยในเมื่อนางเอกขาเดี้ยงเดินไม่ได้ เขาจึงเข้าไปอุ้มเธอเดินออกไปทำให้เกิดการเคลื่อนไหว ฉากนี้จึงผ่านฉลุย

โฮ่งแปลกใจทำไมยังไม่ถึงฉากที่แขวลัยต้องแสดงสักที ไหนว่ามีคิวหลังฉากนี้ น้อยต่อว่าเก๋ว่าไปเปลี่ยนคิวการแสดงหรือ เธอส่ายหน้าโยนความผิดไปให้ภวาภพ จังหวะนั้นพักตร์สุดาเข้ามาถามหาภวาภพ เห็นรถจอดอยู่แต่ไม่เห็นเจ้าของ ทุกคนเงียบไม่มีใครตอบคำถาม เธอจึงโทร.ไปฟ้องเกศรีว่าภวาภพหายไป แขวลัยก็หายไปเช่นกัน เกศรีสั่งเธอไปตามหาทั้งคู่ให้เจอโดยจะตอบแทนความดีครั้งนี้ด้วยการจับเธอยัดใส่ละครสามเรื่องรวด...


อีกมุมหนึ่งในห้องแต่งตัว แขวลัยเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย มือถือที่อยู่ในมือเธอสั่นมีสายเรียกเข้า ภวาภพค่อยๆหยิบออกจากมือเธอเพราะกลัวจะตื่นแล้วใช้มือถือของเธอโทร.เข้าเครื่องเขาเอง ถ่ายรูปเธอตอนหลับเก็บไว้ จังหวะนั้นมีไลน์จากอาทิตย์เข้ามา ภวาภพถือ วิสาสะเปิดอ่าน

“เรื่องคุณพ่อคุณผมจัดการเรียบร้อยแล้ว สบายใจได้ ผมสัญญาว่าจะปกป้องดูแลคุณแขวลัยทุกอย่าง ตั้งแต่เรื่องธุระและจิตใจของคุณแขวลัย”

พลันมีเสียงพักตร์สุดาเรียกหาเขาดังขึ้น ภวาภพตกใจขืนให้เธอมาเจอ เรื่องต้องถึงหูพ่อกับแม่ของเขาแน่ หันซ้ายหันขวาจะไปแอบที่ไหนดี เห็นราวแขวนเสื้อผ้าของแขวลัยกระชากเสื้อหอบใหญ่แล้วไปนั่งหลบๆ

เอาเสื้อพวกนั้นมาสุมทับตัวไว้ เป็นจังหวะเดียวกับประตูห้องแต่งตัวเปิดออก พักตร์สุดาเดินนำอนุวดี เก๋และน้อยเข้ามาเจอแขวลัยนั่งหลับอยู่ เข้าไปหยิบมือถือที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาดู น้อยพยายามห้ามก็ไม่ฟัง

พักตร์สุดาเปิดไลน์ในมือถือแขวลัย เห็นข้อความจากอาทิตย์รีบเปิดอ่านอย่างไร้มารยาท เก๋เห็นไม่เหมาะสมในเมื่อไม่เจอภวาภพในนี้ก็ควรออกไปได้แล้ว แทนที่จะทำตามเธอกลับเขย่าตัวปลุกแขวลัยให้ตื่น ซักว่าภวาภพอยู่ไหน รถเขาจอดอยู่ที่นี่แต่เจ้าตัวหายไป แขวลัยไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เก๋ขัดขึ้น

“ในเมื่อหาเขาไม่พบที่นี่แล้วน่าจะจบนะคะ”

“ไม่จบ ฉันจะรอจนกว่าเขาจะมา”

อนุวดีเชิญพักตร์สุดาไปรอที่อื่น เราสองคนจะต้องแต่งตัวเข้าฉากไม่อยากโป๊ให้ใครเห็น พักตร์สุดาจำใจออกไป เก๋กับน้อยรีบตามไปด้วย อนุวดีพุ่งไปล็อกประตูตามหลังพลางถอนใจโล่งอก แล้วเดินกลับมาถามแขวลัยว่าภวาภพอยู่ไหน เธอส่ายหน้าไม่รู้เหมือนกัน จากนั้นเดินไปหยิบชุดจะมาเปลี่ยนแต่มันหายไปจากราวแขวนเดินหาจนเจอมันวางกองอยู่ ครั้นหยิบชุดที่จะสวมขึ้นมาต้องตกใจร้องว้ายลั่นเพราะภวาภพอยู่ในกองเสื้อผ้า

“มีอะไร” อนุวดีพลอยตกใจไปด้วย แขวลัยรีบบอกว่าไม่มีอะไร ชวนเพื่อนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำไม่อยากเปลี่ยนในนี้ แล้วดึงมืออนุวดีเดินลิ่วออกจากห้อง ภวาภพรอจนแน่ใจว่าไม่มีใครถึงได้ลุกออกจากกองเสื้อผ้า

ส่ายหน้าขำตัวเอง...


พักตร์สุดายังไม่ยอมหยุดค้นหาภวาภพ ตามมาถึงมุมที่กำลังเซตฉากเพื่อถ่ายทำเป็นคิวต่อไป โวยวายใส่ทุกคนไม่เลิกที่ไม่มีใครสักคนรู้ว่าภวาภพอยู่ไหน จังหวะนั้นมีเสียงสตาร์ตรถก่อนจะเร่งเครื่องออกไป ทุกคนหันมองตามเสียงเห็นว่าเป็นรถของภวาภพ พักตร์สุดารีบวิ่งไปขึ้นรถตัวเองขับตามไป ทุกคนพากันโล่งใจที่เธอไปเสียได้

ooooooo

ค่ำวันเดียวกันขณะภวาภพกำลังเมมเบอร์ที่

มือถือของแขวลัยเก็บไว้ ภรณีเข้ามาหาเพื่อร่ำลาและอวยพรพี่ชายที่ต้องเดินทางไปลอนดอนวันพรุ่งนี้ เขาเตือนน้องสาวอย่าหักโหมเรื่องการเรียนมากนักจะเครียดเปล่าๆ

“น้องมีหน้าที่ทำให้คุณพ่อคุณแม่สมหวังค่ะ”

“ทำหน้าที่เป็นลูกที่ดีก็ดีที่สุดแล้ว แต่อย่าเชื่อ

คุณพ่อคุณแม่จนไม่ยอมคิดอะไรเอง” ป่วยการจะสั่งสอนเพราะภรณีถูกพ่อกับแม่ปลูกฝังให้เชื่อและคิดตามที่

พวกท่านต้องการ ภวาภพอดหนักใจแทนน้องสาวไม่ได้...

เสร็จจากงานอีเวนต์ อนุวดีกับแขวลัยเดินออกมาที่หน้าสถานที่จัดงาน อนุวดีอดถามไม่ได้นี่เพื่อนตกลงจะให้อาทิตย์รับหน้าที่พลขับรับส่งตลอดเลยหรือในเมื่อเธอขับรถเองได้แล้ว เธอให้เขาขับแค่ช่วงนี้เพราะมีเรื่องวุ่นๆ อนุวดีอยากรู้ว่าเพื่อนคิดว่าเขาจริงใจด้วยไหม

“ที่บ้านมีเรื่องวุ่นวายหลายอย่าง  เขาก็จัดการให้หมด แม้กระทั่งพ่อไปก่อเรื่อง ฉันไม่เคยมีใครมาช่วยคลี่คลายสารพัดเรื่องที่เกิดขึ้นมาเลย เพิ่งจะมีเขานี่แหละ”

“ก็ขอให้เขาดีกับแขจริงๆตลอดไปเถิด ถามจริงชอบเขาหรือเปล่า”

แขวลัยยังไม่ทันตอบอะไร มีเสียงไลน์จากภวาภพถามว่าวันนี้ทำงานเหนื่อยไหม เธอทั้งดีใจและแปลกใจที่เห็นไลน์จากเขา ยังไม่ทันพิมพ์ข้อความตอบอาทิตย์มารับเสียก่อน...

ด้านอาทิตย์มีแผนจะหลอกเอาผลประโยชน์จากแขวลัย จึงทำทีว่าหิวข้าวชวนเธอไปหาอะไรกินก่อนกลับ เธอคิดว่าเขามัวแต่วุ่นวายเรื่องช่วยพ่อของเธอจนไม่มีเวลากินอะไรก็เลยเกรงใจยอมตามที่เขาต้องการ...

เหมือนโชคชะตากลั่นแกล้ง อาทิตย์พาแขวลัยมากินร้านเดียวกับที่ภวาภพนั่งกินอยู่ อาทิตย์เห็นเขาแต่ไม่ยอมบอกแขวลัย คว้ามือเธอจูงเข้าร้านทำเหมือนเป็นคู่รักกัน ตรงเข้าไปนั่งโต๊ะใกล้ๆกับโต๊ะของภวาภพ แกล้งทักทายเขา เธอตกใจที่เห็นเขา พยายามดึงมือออกแต่อาทิตย์กุมไว้แน่น

“ผมพาคุณแขมาทานข้าว เธอหิวยังไม่ได้ทานอาหารเย็นกันเลย” อาทิตย์ว่าแล้วนั่งหันหลังให้ภวาภพ แขวลัยจึงต้องนั่งฝั่งตรงข้าม มีเสียงไลน์ของเธอดังขึ้น เปิดดูเป็นข้อความจากภวาภพ สองคนส่งข้อความคุยกันโดยไม่สนใจคนรอบข้าง อาทิตย์เริ่มเอะใจที่เห็นเธอเอาแต่ก้มหน้าอยู่กับมือถือ เหลือบมองไปทางภวาภพก็ก้มหน้าเล่นมือถือ เหมือนกันกับเธอ มั่นใจว่าสองคนนี้กำลังคุยไลน์กัน

ชักไม่พอใจหันมองเขาสีหน้าเอาเรื่อง

ภวาภพพอเดาอาการของอีกฝ่ายออก เรียกพนักงานมาเก็บเงิน ยื่นหน้ามาบอกลาอาทิตย์กับแขวลัยแล้ว

แอบยิ้มให้เธอ อาทิตย์เห็นเต็มสองตาก็แค้นมากแต่ต้องข่มอารมณ์เอาไว้ รอจนเขาไปพ้นแล้ว หันมาใส่ไฟว่าตัวเองได้ยินมาว่าพรุ่งนี้ภวาภพจะเดินทางไปหาคู่หมั้นที่ลอนดอน ทั้งคู่เหมาะสมกันมาก

ตนเองยังได้ยินมาอีกว่าพ่อแม่ของภวาภพหวงลูกชายมากแถมดูถูกคนที่ฐานะต่ำกว่า ถ้าใครมีร้อยล้านมาเป็นคนรักของลูกทั้งคู่ยังไม่เอาเลย ต้องมีเงินระดับพันล้านถึงจะคู่ควร แขวลัยอึดอัดใจไม่อยากได้ยินเรื่องนี้ขอร้องอาทิตย์อย่าพูดเรื่องคนอื่น เข้าทางเขาทันทีแนะให้เธอซื้อรถอีกคัน เธอส่ายหน้า ขืนทำอย่างนั้นก็ผ่อนไม่ไหว

“คันที่ซื้อมานี่มันเป็นรถมือสอง ผ่อนนิดเดียวเอาเงินที่ได้จากงานอีเวนต์ไม่กี่งานไปโปะก็หมดแล้วนะครับ  ไปดาวน์รถหรูๆคันใหม่ให้สมฐานะดารา ผมว่าน่าจะดีกว่านะครับ”

แขวลัยติงว่าแพงเกินความจำเป็น อาทิตย์เสนอถ้าเงินดาวน์เธอไม่พอ เขาจะขายมอเตอร์ไซค์ของตัวเองเอาเงินไปช่วยผสมเงินดาวน์ให้ เธอทำอย่างนั้นไม่ได้มันไม่ถูกต้อง

“มันไม่มีปัญหาเลยครับ ผมอยากเห็นคุณแขดูดีมากๆ...แม้ว่าเราจะพบกัน รู้จักกันไม่นาน แต่ผมก็รู้ว่า

ผมต้องทำดีที่สุดเพื่อคุณ” ว่าแล้วอาทิตย์คว้ามือแขวลัยมากุมไว้ เธอค่อยๆดึงมือออกอย่างรักษาน้ำใจ

ooooooo

ภวาภพกำลังจะขับรถกลับบ้าน โชคไม่ดีเจอขี้เมาเดินมาชนท้ายรถแล้วโวยวายว่าเขาถอยมาชน จนเกิดเรื่องเกิดราวเพราะต่างไม่ยอมให้กัน ชายขี้เมาไม่พอใจที่เขาไม่รับผิดชอบ คว้าคอเสื้อทำท่าจะชกหน้า ชาวบ้านแถวนั้นต้องมาช่วยกันจับตัวชายขี้เมา

“เมาเป็นหมา มาอาละวาดชนรถคนอื่นยังกวนโอ๊ยอีก”

หญิงสาวกลุ่มหนึ่งจำภวาภพได้ว่าเป็นดารานายแบบสุดฮอต เข้าไปขอถ่ายเซลฟี่จนชุลมุนวุ่นวายไปหมด...


ด้านอาทิตย์ขับรถมาส่งแขวลัยที่บ้าน บอกเธอให้นอนพักมากๆพรุ่งนี้จะนั่งแท็กซี่มาขับรถให้ เธอเกรงใจก็เลยให้เขาเอารถกลับไปโดยไม่ลืมขอบคุณที่มาคอยดูแล เขายินดีช่วยเหลือแล้วขอให้เธอลองคิดดูเรื่องรถอีกคัน แขวลัยลงจากรถเดินเข้าบ้านเหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ ยังไม่ทันได้นั่งพัก พรรณีเข้ามาแบมือขอเช็คค่าตัวงานอีเวนต์ เธอหยิบให้ไม่มีอิดออด ปรางค์ทิพย์ออกจากห้องในชุดสวยจะไปข้างนอกแบมือขอกุญแจรถ

“พี่ไม่ได้เอารถไว้”

พรรณีโมโหมากด่าแขวลัยสาดเสียเทเสียที่ดันให้รถผู้ชายขับกลับบ้าน ระวังมันจะเอาไปรับผู้หญิงเที่ยว แล้วสั่งห้ามจากนี้ไปไม่ให้อาทิตย์เอารถของเรากลับบ้านอีก น้องจะได้เอารถไปใช้ได้ ไม่ต้องนั่งแท็กซี่ให้อายใคร

“มันอาศัยรถผู้ชายนั่งต่างหาก” แขวลัยสวนทันที พรรณีไม่พอใจเงื้อมือจะตบ ปรางค์ทิพย์รีบดึงตัวไว้ เตือนแม่ว่าพี่แขโตแล้วเลิกตีพี่ได้แล้ว ส่วนเรื่องรถวันไหนเอามันกลับมา หากพี่มีงานเธอจะขับรถไปส่งให้เอง

แขวลัยไม่เชื่อว่าน้องจะทำอย่างนั้นได้ ในเมื่อน้องกลับบ้านเช้าทุกวันจะไปส่งตนไหวได้อย่างไร แล้วบอกแม่ให้แบ่งเงินมาให้ใช้บ้าง ตนเหลือเงินแค่หนึ่งพันบาทเอง พรรณีจะเอาเงินให้ห้าพันบาทวันพรุ่งนี้หลังจากเอาเช็คไปเข้า

“ความจริงแกน่าจะเอาเงินนั่นมาเปลี่ยนบัญชีเป็นชื่อแม่ให้หมด”

แขวลัยเชิญแม่ทำตามสบาย ความจริงบัญชีเงินฝากกับบัตรเอทีเอ็มก็อยู่กับแม่ แล้วขอตัวไปนอนก่อนเหนื่อยมาก เดินได้ไม่กี่ก้าววันเนาว์โทร.หาปรางค์ทิพย์ว่าโดนตำรวจจับ ถูกยึดมอเตอร์ไซค์อีกต่างหาก ขอร้องพี่อย่าให้แม่รู้เรื่องนี้ วานบอกพี่แขให้มาช่วยตนด้วย...

ไม่นานนักปรางค์ทิพย์กับแขวลัยมาถึงโรงพัก เห็นวันเนาว์ถูกตำรวจจับไปนั่งรวมกลุ่มกับนักซิ่งรายอื่นๆ ครั้นเขาเห็นพี่สาวทั้งสองคนก็ดีใจตะโกนโหวกเหวก แขวลัยชวนปรางค์ทิพย์ไปหาตำรวจกันก่อน เป็นจังหวะเดียวกับภวาภพเดินสวนออกมาเพราะเพิ่งเคลียร์คดี

คนเมาเดินมาชนรถ ต่างฝ่ายต่างชะงัก เขาไม่เห็นอาทิตย์มาด้วย ร้องทักว่ามีอะไรกันถึงได้มาที่นี่ แขวลัยเงียบ ปรางค์ทิพย์สบช่องรีบบอก

“น้องชายโดนจับมาเพราะขี่มอเตอร์ไซค์ซิ่งค่ะ พี่แขกำลังปวดหัวว่าจะจัดการอย่างไรดี”

“มากับผมด้านโน้นสิครับ” พูดจบภวาภพเดินนำสองสาวเข้าไปด้านใน ทีแรกแขวลัยลังเลแต่สุดท้ายก็ยอมเดินตามเขาไปกับปรางค์ทิพย์...


ด้วยความช่วยเหลือจากภวาภพทำให้วันเนาว์ได้รับการปล่อยตัวกลับบ้าน เขาเห็นสามคนพี่น้องไม่มีรถกลับ จึงอาสาไปส่ง แขวลัยเกรงใจไม่อยากรบกวนแต่น้อง

ทั้งสองคนอยากนั่งรถหรูของเขา เธอจึงยอมให้เขาไปส่ง

ooooooo

เป็นอย่างที่พรรณีคาดไว้ไม่มีผิด อาทิตย์เอารถของแขวลัยพาจุ๋มไปเที่ยวกลางคืนกว่าจะกลับถึงห้องพัก ก็เกือบรุ่งเช้า เธอมีความสุขมากที่ได้นั่งรถเก๋ง

ไม่ต้องซิ่งมอเตอร์ไซค์ อาทิตย์รับปากจะหารถคันที่หรูกว่านี้มาให้เธอนั่ง เธออยากรู้ว่าแขวลัยยอม

เป็นแฟนเขาแล้วหรือถึงได้ไว้ใจให้เอารถกลับมา

“ใกล้แล้ว พี่กำลังพยายามอยู่ แต่ยัยแม่กับน้องท่าทางพวกมันเขี้ยว”...

เกศรีกำลังจะสติแตกเนื่องจากภวาภพหายไปตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่กลับ ยิ่งใกล้เวลาที่เขาจะต้องเดินทางไปอังกฤษเธอยิ่งเต้นเป็นเจ้าเข้า พยายามโทร.หา แต่ลูกดันปิดเครื่องติดต่อไม่ได้ โดยไม่รู้เลยว่าลูกกำลังขับรถไปส่งแขวลัยกับน้องๆที่บ้าน ขากลับเขาขอร้องให้แขวลัยยืนส่งเขาด้วย เธอทำตามที่เขาต้องการ ยืนส่งจนเขาลับสายตา

เนื่องจากเสียเวลาอยู่ที่โรงพักกับบ้านของแขวลัยนาน ภวาภพกลัวกลับไปเอากระเป๋าเสื้อผ้าไม่ทัน จึงโทร.บอกแจ๋นให้แจ้งคุณแม่ด้วยว่าเขาจะไปรอที่สนามบินเลย ให้ท่านช่วยเอากระเป๋าเสื้อผ้ากับข้าวของทั้งหมดไปให้ที่นั่นด้วย เกศรีแปลกใจทำไมลูกไม่โทร.หาพ่อแม่แต่โทร.หาแจ๋นแทน สั่งให้แจ๋นไปตามคนมาขนข้าวของ ของภวาภพไปใส่รถ แล้วพอตอนเช้าให้ขับรถไปส่งภรณีที่มหาวิทยาลัยและให้เฝ้าดูไว้อย่าให้คลาดสายตา

“แต่ไม่ต้องไปเฝ้าประเจิดประเจ้อ” เกศรีย้ำ แจ๋นรับคำแล้วเดินไปหยิบกุญแจรถมาถือไว้...

ในเวลาต่อมาวิชาญกับเกศรีมาถึงสนามบินพยายามสอดส่ายสายตามองหาลูกชายตัวดี เห็นเขานั่งก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือไม่สนใจใดๆทั้งสิ้น ส่งไลน์ไปหาแขวลัยว่า “มิสยูนะครับ” สองผัวเมียปรี่เข้าไปหาลูกชายต่อว่าเขาที่ทำตัวเหมือนเด็กอายุสิบหกไม่มีความรับผิดชอบแทนที่จะรีบกลับบ้านไปคุยกับพ่อแม่ ดันหายหัวไปทั้งคืน เขาอ้างไปไม่นาน ปิดเทอมก็จะกลับมาแล้ว วิชาญไม่ให้กลับ จะให้เขาพาลดาวัลย์ไปเที่ยวให้ทั่วยุโรป

“ไม่ถามลดาเขาดูบ้างหรือครับว่าอยากไปไหม เขาน่ะวนเวียนเรียนต่างประเทศตั้งแต่ตัวนิดเดียว เขาเที่ยวจนทะลุไปหมดแล้วครับ” ภวาภพพูดไม่ทันขาดคำ คุณหญิงนภาตามมาส่งเขาด้วย เสนอให้ไปพักที่อพาร์ตเมนต์เดียวกับลดาวัลย์ เขาขอบคุณท่านมากแต่เขาหาที่พักได้แล้ว ต่างคนต่างอยู่ดีกว่าจะได้มีเวลาเป็นส่วนตัว


คุณหญิงนภามีของฝากไปให้ลดาวัลย์ด้วย แล้วจดรหัสเข้าที่พักของลูกให้เขาเอาติดไปด้วย กำชับว่าไปถึงแล้วให้รีบไปหาเธอเลย ภวาภพเห็นได้เวลาต้องเข้าข้างในแล้วจึงร่ำลาท่านทั้งสาม...

ในขณะเดียวกัน อาทิตย์มารับแขวลัยเหมือนเคย จอดรถเสร็จเดินเข้ามาในตัวบ้าน ไม่มีใครอยู่ข้างล่างสักคน เห็นมือถือของแขวลัยวางอยู่บนโต๊ะรับแขก เหลียวซ้าย มองขวาปลอดคนหยิบขึ้นมาเปิดดู เห็นมีไลน์จาก

ภวาภพว่ากำลังจะขึ้นเครื่อง อย่าลืมคิดถึงเขาบ้าง แผนร้ายผุดขึ้นมาในสมองของอาทิตย์ รีบลบข้อความจากเขา ถ่ายเซลฟี่ตัวเองเสร็จเขียนข้อความกำกับไว้แล้วส่งไลน์ไปหาเขา ก่อนจะลบข้อความกับรูปทิ้ง

เป็นจังหวะเดียวกับแขวลัยแต่งตัวเสร็จเดินออกมาพอดี ชวนอาทิตย์ดื่มกาแฟกันก่อน เขายังไม่ทันตอบ พรรณีลงมาเจอเขารีบบอกว่าขับรถไปส่งแขวลัยที่กองถ่ายแล้วให้จอดรถทิ้งไว้ที่นั่นจะให้ปรางค์ทิพย์ไปขับมา

รับท่านไปธนาคาร ต่อไปนี้จะให้ปรางค์ทิพย์เป็นคน

ไปรับไปส่งแขวลัยเองไม่ต้องรบกวนเขาอีกแล้ว แขวลัย

รู้สึกว่าแม่หักหน้าเขาเกินไป รีบชวนเขาให้ไปกันได้แล้วเดี๋ยวไม่ทันเข้าฉาก

ooooooo

ภวาภพเปิดดูไลน์ที่ส่งมาจากแขวลัย เจอภาพถ่ายใบหน้าอาทิตย์ยิ้มแก้มแทบปริพร้อมกับข้อความว่า

“ขอโทษ กรุณาอย่าส่งอะไรมาอีก คุณอาทิตย์ไม่ชอบ”

ข้อความนี้ทำเอาภวาภพใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม 

ปิดมือถือเก็บใส่กระเป๋า...

ด้วยความเกรงใจ แขวลัยให้อาทิตย์เอารถไปทำงานได้เลย เดี๋ยวจะโทร.บอกปรางค์ทิพย์เองว่าไม่ต้องมาเอา เขาสบช่องเสี้ยมทันที นี่คือสาเหตุที่เขาอยากให้เธอมีรถอีกคัน คันนี้จะได้ยกให้ครอบครัวของเธอเอาไว้ใช้ เธอไม่อยากสิ้นเปลือง ผัดผ่อนให้รอสักพักหนึ่งก่อน...

ทางฝ่ายแจ๋นทำหน้าที่ผู้พิทักษ์ภรณีได้ดีมาก นอกจากจะขับรถมาส่งเธอแล้ว ยังคอยกันท่าไม่ให้บันดาลได้เข้าใกล้เธออีกด้วย...

พรรณีเอาเช็คค่างานอีเวนต์ของแขวลัยมาเข้าบัญชีโดยมีปรางค์ทิพย์มาด้วย แม้จะไม่ชอบขี้หน้า

สองแม่ลูกคู่นี้ แต่อาทิตย์ก็เข้ามาช่วยดำเนินการให้ พรรณีต้องการจะกดเอทีเอ็มเอาเงินในบัญชีของ

แขวลัยออกมาให้หมดแล้วเปิดบัญชีใหม่เป็นชื่อตัวเอง อาทิตย์อธิบายว่ากดเงินได้เท่าที่ธนาคารกำหนดเบื้องต้นไว้เท่านั้น หากจะเพิ่มวงเงินถอนเอทีเอ็มต้องเอาบัตรประชาชนของแขวลัยมาขอเปลี่ยนจำนวนเงินใหม่

“เอาล่ะ เอาไว้ค่อยมาทำ รถอยู่ที่คุณใช่ไหม ขอกุญแจด้วยจะให้ปรางขับกลับ”


อาทิตย์หยิบกุญแจรถให้ มองตามพรรณีที่เดินออกไปกับปรางค์ทิพย์ด้วยความแค้นใจ...

กองถ่ายละครเลิกนานแล้ว แต่ปรางค์ทิพย์หายหัวไม่มารับแขวลัยอย่างที่นัดกันไว้ เธอพยายามโทร.หาน้องสาวแต่ไม่มีใครรับสาย ได้แต่ถอนใจเซ็ง ระหว่างนั้น อาทิตย์โทร.มาเช็กว่าเธอกลับบ้านหรือยัง ปรากฏว่าเธอยังอยู่ที่กองถ่าย รอน้องสาวมารับ เขาตกใจเท่าที่รู้กองถ่ายเลิกตั้งแต่สองทุ่มไม่ใช่หรือ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเขาไปรับ

“อย่าดีกว่าค่ะ นั่งแท็กซี่กลับบ้านเองสะดวกกว่าค่ะ”

“ได้โปรดนะครับ คือผมมีธุระสำคัญจะปรึกษาคุณแขน่ะครับ รอผมสิบห้านาทีผมไปถึง” อาทิตย์

วางสายแล้วหันไปจูบแก้มจุ๋มที่นอนอยู่ข้างๆ เธอบ่นอุบนี่เขาต้องไปอีกแล้วหรือ เขาไปครั้งนี้ก็เพื่อรถหรูคันใหม่ไว้ให้เธอนั่ง จุ๋มยิ้มมีความสุข กอดและหอมแก้มเขา...

 จากนั้นไม่นานอาทิตย์ไปรับแขวลัยที่กองถ่าย แล้วพาไปนั่งร้านอาหารเงียบๆแห่งหนึ่งเพื่อคุยธุระกัน เขามีแผนจะเสี้ยมให้เธอกับพรรณีแตกคอกันเพื่อที่

ตัวเขาเองจะได้เข้าไปทำหน้าที่ดูแลเงินค่าตัวแทนที่ จึงเล่าเรื่องที่พรรณีคิดจะฮุบเงินในบัญชีของเธอไปเปิดบัญชีเป็นชื่อตัวเอง พร้อมกับยุให้เธอเก็บเงินค่าตัวงานอีเวนต์เอาไว้เองบ้างอย่าไปให้แม่เก็บหมด เธอครุ่นคิดคล้อยตามแต่ไม่กล้าทำ

ooooooo

ขณะที่พรรณีรีดเอาเงินทุกบาททุกสตางค์ที่แขวลัยหาได้ไปเป็นของตัวเอง เกตุวดีกลับบอกให้อนุวดีเก็บเช็คเงินค่าตัวที่เธอเอามาให้ไว้กับตัวเอง แถมจะถอยรถคันใหม่ให้เธอขับไปกองถ่ายให้

สมฐานะนางเอก...

ฝ่ายพรรณีไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยที่ปรางค์ทิพย์ไม่ไปรับแขวลัยตามที่นัดกันไว้ ปล่อยให้นั่งรออยู่นานสองนาน สนใจแค่จะเอาบัตรประชาชนของแขวลัยเพื่อจะไปเปลี่ยนจำนวนเงินที่บัตรเอทีเอ็มจะกดได้ในแต่ละวัน ครั้นเห็นเธออึกอัก พรรณีไม่พอใจคิดว่าเธอแข็งข้อ ไม่ยอมให้ กระชากกระเป๋าไปหยิบบัตรประชาชนเอง แล้วเดินขึ้นห้องไม่ไยดี แขวลัยทั้งเสียใจน้อยใจซบหน้ากับฝ่ามือร้องไห้...

ณ กรุงลอนดอนประเทศอังกฤษ ภวาภพเก็บกระเป๋าเสื้อผ้ากับข้าวของไว้ในห้องพักเรียบร้อย เอาของฝากจากคุณหญิงนภาตรงไปยังอพาร์ตเมนต์ของลดาวัลย์หวังจะเซอร์ไพรส์ แต่เขากลับต้องเป็นฝ่ายเซอร์ไพรส์เสียเองเพราะเจอเธออยู่กับแฟนหนุ่มตาน้ำข้าว แถมเธอแนะนำเขาให้แฟนหนุ่มรู้จักในฐานะญาติจากเมืองไทย เขาไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอ เอาของฝากให้เธอเสร็จเดินลิ่วออกไป เธอรีบตามมาขอร้องอย่าให้แม่ของเธอรู้เรื่องนี้

“ผมไม่ใช่คนปากโป้งและรู้สึกยินดีที่ได้พบตัวตนแท้จริงของลดาหลังจากระแคะระคายมานานแล้ว”

ลดาวัลย์อ้างว่ากำลังจะบอกเลิกกับแฟนฝรั่ง คุณหญิงแม่โทร.มาบอกให้เธอทดลองอยู่กับเขาก่อนเผื่อจะได้สนิทสนมกันมากขึ้น เขาไม่สนิทกับคนที่มีคนอื่นอยู่แล้วและที่สำคัญเขาสนิทกับเธอได้แค่เพื่อนเท่านั้น เธอต่อว่าเขาว่ากำลังดูแคลนเธอ เขาไม่ได้ดูแคลนแต่พูดความจริง ขอร้องเธออย่าหลอกตัวเองอีกเลยว่า เราสองคนต้องแต่งงานกัน แล้วผละจากไปทิ้งให้ลดาวัลย์ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น...

เช้าวันรุ่งขึ้นตามเวลาในประเทศไทย แขวลัยกำลังจะไปงานเปิดกล้องละครเรื่องใหม่ ปรางค์ทิพย์เปิดประตูบ้านเข้ามา เธอต่อว่าน้องสาวว่าหายไปไหนมาทั้งคืนปล่อยให้เธอนั่งรอแถมโทร.ติดต่อก็ไม่ได้ ปรางค์ทิพย์อ้างว่าเพื่อนมีปัญหาก็เลยต้องอยู่ช่วย พรรณีเห็นปรางค์ทิพย์ถูกแขวลัยเล่นงานรีบไล่ให้ไปอาบน้ำจะได้พาท่านไปจัดการเรื่องเงินในบัญชี หญิงสาวอึกอักคงพาแม่ไปไม่ได้เพราะรถประสบอุบัติเหตุ แขวลัยแทบทรุด

“แกมันแย่ แกทำได้ยังไง ไหนว่าขับรถเก่ง แล้วแม่ก็เชื่อใจมัน ดูมันทำสิ...ไม่ไหวแล้ว บ้านนี้มีใครทำอะไรที่มันดีๆบ้างสักคนไหม” แขวลัยระเบิดออกมาอย่างหมดความอดกลั้น คว้ากระเป๋าถือเดินออกไปเลย...แม้จะเจอเรื่องร้ายๆที่บ้าน ครั้นมาถึงกองถ่าย แขวลัยพบเรื่องน่ายินดีที่ได้แสดงละครร่วมกับอนุวดีอีกครั้ง...

พรรณีแค้นใจมากที่มาแบงก์เสียเที่ยว เนื่องจากไม่สามารถเปลี่ยนแปลงวงเงินในบัตรเอทีเอ็มได้แม้จะมีบัตรประชาชนของเจ้าของบัญชีมายื่น ต้องให้เจ้าของมาทำเรื่องเอง...

บวงสรวงเสร็จ บรรดานักแสดงมารวมกลุ่มให้นักข่าวเก็บภาพ พระเอก นางเอก นางร้ายและตัวร้ายถูกจับมาถ่ายรูปด้วยกัน จากนั้นนักข่าวกลุ่มหนึ่งดึงพระเอกแยกไปสัมภาษณ์เดี่ยว ส่วนนักข่าวอีกกลุ่มสัมภาษณ์อนุวดีกับแขวลัยที่ได้กลับมาเล่นละครด้วยกัน สงวนศักดิ์จะเดินหนี นักข่าวหันไปเห็นจับมาสัมภาษณ์ร่วมกับสองสาว

สัมภาษณ์กันไปพักใหญ่ เก๋เข้ามาตามตัวนางเอกกับตัวร้ายให้ไปแต่งตัวเตรียมเข้าฉาก ทิ้งให้แขวลัยถูกนักข่าวสัมภาษณ์เพียงลำพัง นักข่าวถามถึงข่าวที่เธอกับพักตร์สุดาไม่กินเส้นกัน เธอปฏิเสธว่าไม่จริง เธอไม่มีอะไรกับใครทั้งนั้น แล้วขอตัวไปแต่งตัวก่อน นักข่าวขอถามคำถามสุดท้าย

“น้องแขมีอะไรกุ๊กกิ๊กกับภวาภพหรือเปล่า”

แขวลัยอึกอักไม่รู้จะตอบอย่างไร มีเสียงมือถือของเธอดังขึ้นพอดี เธอจึงขอตัวไปรับสายจากพ่อก่อน แล้วเดินลิ่วออกมา การสัมภาษณ์จึงยุติไปโดยปริยาย

ooooooo


ละครนางร้าย ตอนที่ 3 อ่านนางร้ายติดตามละครนางร้าย ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย กิตตน์ก้อง ขำกฤษ, ทิสานาฏ ศรศึก 12 ม.ค. 2562 10:29 2019-01-15T03:39:12+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ