กีฬา
100 year

นิยายไทยรัฐ

นักบุญทรงกลด

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ทั้งเฉ่า เหมยฮัวและนักบุญต่างกลับมาเจอกันหน้าถ้ำโดยไม่มีใครพบเทียนหอมแม้แต่เงา เหมยฮัวมั่นใจว่าเธอต้องหลงป่า ไม่รู้ป่านนี้เดินเลยเถิดไปถึงไหนแล้ว เฉ่าแนะให้รอถึงเช้าก่อนแล้วค่อยออกตามหาอีกครั้ง

“ฉันกลัวว่าคงจะไม่ทันน่ะสิ” นักบุญมีสีหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด...

ในเวลาไล่เลี่ยกัน โมรีบุกมาหากริชถึงที่พักเพื่อทวงถามถึงกุญแจตู้นิรภัยที่เธอใช้เก็บโฉนดที่ดิน เขาทำไก๋ไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเอาโฉนดไปเก็บไว้ที่ธนาคาร โมรีขอร้องอย่าทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลย เขาอยากจะขายเหมืองจนตัวซีดตัวสั่นใช่ไหม

“ถึงฉันอยากจะขายแต่ก็ไม่มีสิทธิ์ไม่ใช่เหรอ”

โมรียังไม่ทันจะว่าอะไร เบญจวรรณในชุดนอนเอากุญแจมาคืนให้ โมรีโกรธมาก ชายชั่วกับหญิงโฉดมาลักลอบได้เสียกันที่นี่เอง กริชเดือดปุดๆ มันเป็นสิทธิ์ของเขาที่จะทำอะไรก็ได้และเธอก็ไม่มีสิทธิ์มาพูดจาแบบนี้กับเขา โมรีกับกริชมีปากเสียงกัน เขาทนฟังเธอด่าว่าไม่ไหวตบหน้าฉาดใหญ่แล้วสั่งให้หุบปาก โมรีแค้นใจมากเดินจากไปไม่พูดอะไรสักคำ กริชต่อว่าเบญจวรรณไปคืนกุญแจให้โมรีทำไม

“ก็เพราะฉันปั๊มเอาไว้แล้วนี่”

“ไม่รู้ว่านายทรงศักดิ์จะกลับมาเมื่อไหร่ เราจะได้ขายเหมืองให้เสร็จๆไป ขืนปล่อยไว้แบบนี้ ถ้าโมรีไปบอกเสือผาด เราแย่แน่”

เบญจวรรณไม่กลัว หากต้องตายคงไม่ยอมตายคนเดียวแน่...

ทางฝ่ายจ่าโทน รู้ดีว่าคนที่จะต่อกรกับจ่าคาร์เตอร์ได้มีเพียงนายพลโบเท่านั้น จึงขอพบกับท่านเป็นการส่วนตัว เพื่อยื่นข้อเสนอเป็นเงินหนึ่งล้านบาทหากท่านพาลูกสาวของทรงศักดิ์กลับมาอย่างปลอดภัย ท่านนายพลต่อรอง นอกจากเงินหนึ่งล้านบาทแล้ว ยังต้องการให้

จ่าโทนเปิดทางขนของให้ด้วย ตรงนั้นเป็นเขตค่ายตำรวจตระเวนชายแดนของเขา จ่าโทนนิ่งคิดไปอึดใจ

“ก็ได้...อ้อ อีกอย่าง ฉันต้องการตัวผู้ชายคนที่ไปกับลูกสาวนายทรงศักดิ์ด้วย แบบเป็นๆ”

ooooooo

ครั้งที่แล้วจ่าคาร์เตอร์พลาดท่าทำให้นักบุญช่วยเฉ่ากับเหมยฮัวรอดไปได้ คราวนี้เขาจะไม่ยอมพลาดอีก จับเทียนหอมมัดปากมัดมือติดกับเสาเอาไปปักไว้ในทะเลห่างจากฝั่งหลายสิบเมตร น้ำขึ้นมาถึงกลางอกเธอแล้วและยังขึ้นต่อไปเรื่อยๆเพราะเป็นช่วงน้ำขึ้น แถมมีระเบิดแบบกันน้ำมัดไว้ที่เสาอีกด้วย

“เป็นไง เย็นสบายไหมคุณผู้หญิง เดี๋ยวสักพักน้ำก็จะขึ้น ถ้าไอ้นักบุญยังไม่มาล่ะก็ ผมช่วยอะไรคุณไม่ได้” จ่าคาร์เตอร์ว่าแล้วหันไปพยักพเยิดกับคนสนิทซึ่งรู้งานชักปืนยิงขึ้นฟ้าเป็นชุด

นักบุญกำลังคุยกับเฉ่าและเหมยฮัวเรื่องอาวุธที่เจอเต็มถ้ำ ได้ยินเสียงปืนต่างตกใจนึกเป็นห่วงเทียนหอมขึ้นมาทันที รีบคว้าอาวุธตามเสียงปืนไป...

ระหว่างนั่งเรือมุ่งหน้าสู่เกาะจวน นายพลโบตกลงกับเสือครุยไว้ หลังจากได้เงินล้านแล้ว เชิญเขาเอาตัวนักบุญไปได้เลยอาจมีแถมจ่าโทนให้อีกด้วย เขาขอบใจท่านนายพลมาก คราวนี้เสือผาดคงไว้ใจเขามากขึ้น นายพลโบเตือนให้ระวังเสือผาดคนนี้ให้มากๆ ท่าทางจะไม่ธรรมดา เสือครุยขอให้เชื่อมือ

“ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมเสือผาดต้องการผ่านทางและถ้ามันไม่สำคัญ คนอย่างเสือผาดคงไม่ทำ”

“ส่วนฉันก็จะจับไอ้ซีไอเอนั่นมาตัดหัว ประกาศให้พวกมันรู้ว่าอย่ามาวุ่นวายแถวนี้” ว่าแล้วนายพลโบหัวเราะชอบใจ พลอยทำให้เสือครุยหัวเราะไปด้วย...

เฉ่า เหมยฮัวและนักบุญตามเสียงปืนกระทั่งมาเจอเทียนหอมถูกมัดติดกับเสาอยู่ในทะเล น้ำขึ้นเกือบถึงคางเธอแล้ว นักบุญครุ่นคิดหนักจะทำอย่างไรดี จ่าคาร์เตอร์ชักปืนยิงขึ้นฟ้าอีกพร้อมกับประกาศลั่น

“นักบุญฉันรู้ว่าแกต้องอยู่แถวนี้ ถ้ายังไม่อยากเห็นนังคนนี้ตายพร้อมฌาปนกิจศพก็ออกมา”

นักบุญเดินชูมือออกจากที่ซ่อน บอกให้จ่าคาร์เตอร์ปล่อยเทียนหอมไปได้แล้ว เขาจะปล่อยเธอก็ต่อเมื่อเฉ่ากับเหมยฮัวต้องออกมาด้วย ทั้งคู่ตัดสินใจทำตามที่เขาต้องการเดินชูมือออกมา โดยไม่รู้ว่าระเบิดที่ผูกอยู่ใต้น้ำเหลืออีก 15 นาทีจะระเบิด น้ำขึ้นถึงคางเทียนหอมแล้ว ตอนที่จ่าคาร์เตอร์สั่งให้ทหารรับจ้างคนหนึ่งไปเอาตัวเธอมา ทันใดนั้นมีห่ากระสุนพุ่งเข้ามา ถูกทหารรับจ้างตายไปหนึ่งราย

พวกจ่าคาร์เตอร์รีบหลบเข้าที่กำบังพร้อมกับยิงโต้ตอบ นายพลโบกับทหารและเสือครุยเดินหน้าเข้าใส่ นักบุญร้อนใจมากรีบว่ายน้ำไปช่วยเทียนหอม ขณะที่เฉ่ากับเหมยฮัววิ่งไปหลบหลังโขดหิน นายพลโบกลัวเงินล้านหลุดลอย สั่งการให้ทหารสามคนของตัวเองไปเอาตัวเทียนหอมมา

นักบุญถึงตัวเทียนหอม รีบแกะผ้าปิดปากออก พอรู้จากเธอว่ามีระเบิดอยู่ใต้น้ำ เขาดำลงไปดูเห็นเวลานับถอยหลังเหลืออีก 5 นาที เฉ่ากับเหมยฮัวเห็นทหารของนายพลโบจะไปจับตัวเทียนหอมก็ยิงสกัดไว้ กำลังของนายพลโบมีมากกว่าของจ่าคาร์เตอร์ พวกทหารรับจ้างถูกฆ่าตายเรียบ รวมทั้งคนสนิทด้วย

ส่วนจ่าคาร์เตอร์หนีกระเซอะกระเซิงมาถึงถ้ำที่เก็บอาวุธ ยังไม่ทันจะเดินพ้นปากถ้ำถูกเสือครุยเอาพานท้ายปืนฟาดใส่สลบเหมือด จากนั้นเขาเดินเข้าไปในถ้ำเห็นอาวุธจำนวนมากถึงกับตาโตตื่นเต้น ตั้งใจจะเก็บเรื่องนี้เอาไว้คนเดียว...

กว่านักบุญจะแก้เชือกที่มัดตัวเทียนหอมและแกะระเบิดออก เหลือเวลานับถอยหลังไม่ถึงหนึ่งนาที เขาให้เทียนหอมซึ่งหมดเรี่ยวแรงขี่หลัง ก่อนจะว่ายน้ำหนีอย่างสุดแรงเกิด ไม่กี่อึดใจมีเสียงระเบิดดังกึกก้อง ทำให้เกิดคลื่นซัดใส่ทั้งคู่ เทียนหอมร่วงตกน้ำจมลงสู่ทะเลเบื้องล่างก่อนที่เธอจะขาดอากาศหายใจ นักบุญรีบดำลงไปเอาปากเป่าอากาศใส่ปากของเธอ อึดใจเทียนหอมทะลึ่งพรวดขึ้นสู่ผิวน้ำ สำลักเอาน้ำออกจากปอด

พลันมีห่วงชูชีพโยนมาให้สองห่วงพร้อมเชือกลากจูงจากเรือประมงที่นายพลโบนั่งมา นักบุญกับเทียนหอมรอดตายมาได้หวุดหวิด

ooooooo

เป็นอย่างที่กริชคาดไว้ โมรีนำเรื่องที่ถูกโกงไปฟ้องเสือผาดและขอให้จัดการกับเบญจวรรณ เขาทักท้วงแล้วเรื่องนั้นจะว่าอย่างไร โมรีไม่คิดว่าพ่อของเธอจะบอกหรือให้อะไรนังนั่นไว้

“มันก็ไม่แน่ เบญจวรรณอยู่กับพ่อเธอหลายปีไม่ใช่หรือ”

“ก็ใช่ แต่ถึงตอนนี้มันยังไม่คายอะไรออกมาเลยหรือว่ามันไม่รู้จริงๆ”

เสือผาดแนะให้ปล่อยเบญจวรรณไปก่อน โมรีเจ็บใจที่ทำอะไรนังนั่นไม่ได้...

ไม่ได้มีแต่โมรีที่คิดจะกำจัดศัตรูคู่แค้น เบญจวรรณเองก็ต้องการกำจัดโมรีเช่นกัน จึงไปขอปันยาเบื่อจากมาดามหว่าหวาเพื่อจะมาใช้กับโมรี มาดามหว่าหวาไม่เข้าใจเธอทำแบบนี้ทำไม ทั้งที่โมรีดูแลชุบเลี้ยงเธอมา

“นังโมรีน่ะหรือชุบเลี้ยงฉัน มันแค่เลี้ยงฉันเอาไว้เพื่ออะไรบางอย่างเท่านั้นเอง โมรีเขาคิดว่าพ่อของเขาให้อะไรบางอย่างไว้และโมรีอยากได้มันคืน”

มาดามหว่าหวาชักสนใจขึ้นมาอยากรู้ว่าพ่อของโมรีให้อะไรเอาไว้ เบญจวรรณเสียงกร้าวจะรู้ไปทำไมไม่ใช่เรื่องอะไรของเธอ แล้วบอกให้มาดามหว่าหวา ตัดชุดงานศพได้เลย...

เมื่อนายพลโบพาเทียนหอมมาส่งได้อย่างปลอดภัย ทรงศักดิ์จึงมอบเงินให้นายพลโบตามสัญญา เขาไม่ลืมทวงถามจ่าโทนเรื่องข้อตกลงเปิดเส้นทาง จ่าโทนรับรองไม่ลืมแน่นอน นายพลโบเห็นนักบุญมีฝีมือจึงชวนมาอยู่ด้วยกัน เขาขอบคุณในความกรุณา แต่เขายังติดภารกิจอยู่ ขอบคุณท่านนายพลอีกครั้งแล้วขอตัวไปก่อน เนื่องจากเป็นห่วงเฉ่า ทรงศักดิ์ถือโอกาสนี้ลากลับเช่นกัน เทียนหอมรีบวิ่งไปหานักบุญ

“เดี๋ยวสินายนักบุญ เราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่”

นักบุญยังไม่ทันจะตอบคำถาม นนท์เดินขากะเผลกๆ เข้ามาจับไม้จับมือทักทายเทียนหอมอย่างสนิทสนม นักบุญใจหายวูบ แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้ ทรงศักดิ์ตามมาพอดี

“พ่อลืมบอกลูกไปว่านนท์เขามาจากพระนครเมื่อวาน นี่นนท์คู่หมั้นของเทียนหอมเขาน่ะนายนักบุญ” ทรงศักดิ์พูดจบตบบ่าขอบใจนักบุญที่ช่วยชีวิตเทียนหอมเอาไว้แล้วชวนกลับระนองด้วยกัน เขาเชิญทรงศักดิ์ตามสบาย นนท์เดินควงคู่ไปกับเทียนหอมซึ่งมองนักบุญด้วยความอาลัยอาวรณ์ไม่ต่างจากเขาเช่นกัน

จ่าโทนเข้ามาตบไหล่นักบุญ “มองปลากระป๋องอยู่รึ เอาที่เปิดไหม”...

เฉ่ายังอยู่ที่เกาะจวน กำลังวางระเบิดถ้ำเพื่อทำลายอาวุธสงคราม เหมยฮัวเอาของที่จำเป็นจะใช้ออกมาจากถ้ำ เป็นจังหวะที่เขาวางระเบิดเวลาเสร็จพอดี เธอถามย้ำจะระเบิดอาวุธพวกนี้ทิ้งจริงๆหรือ

“ก็จริงน่ะสิ จะเอาไว้ให้มันเอากลับมาทำลายบ้านเมืองเราหรือไง”

เหมยฮัวพยักหน้าเป็นทำนองเห็นด้วย จากนั้นชวนกันกลับ เมื่อมาถึงเรือลำเดิมที่พาทั้งคู่มาถึงเกาะแห่งนี้ เฉ่ามองนาฬิกาพลางนับเวลาถอยหลังจาก 5-4-3-2 ครั้นนับถึง 1 เกิดระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณถ้ำเก็บอาวุธ เหมยฮัวหันมองเขาอย่างชื่นชม ก่อนจะเร่งเครื่องเรือออกไป...

ระหว่างทางไปท่าเรือบนเกาะสอง นักบุญเดินคุยมากับจ่าโทนเรื่องที่จ่าคาร์เตอร์จะถูกนายพลโบใช้ศาลเตี้ยเล่นงาน ทันใดนั้นเสือครุยพร้อมด้วยสมุนอาวุธครบมือเข้ามาล้อมกรอบทั้งคู่ไว้ จะเอาตัวนักบุญไปให้เสือผาด สารวัตรสมัยซุ่มดูเหตุการณ์โดยตลอดสั่งให้จ่าสังข์หาเรือเร็วไปดักที่ฝั่งโน้น

ooooooo

ที่ชุมเสือผาด เสือเพลิงกับเสือมิ่งเข้ามารายงานลูกพี่ว่าหาจนทั่วแล้วไม่เจอเสือใบ ตั้งแต่มันปล้นบ้านกิตากาว่าก็หายตัวไปเลย นี่พวกตนก็สั่งให้คนล่ามันอยู่ จอมโจรไร้หน้าครุ่นคิดหนัก

“มันไปปล้นบ้านกิตากาว่าทำไม ไม่เห็นมีอะไรเลย ปล้นท่าเรือปล้นอาวุธยังจะมีน้ำมีเนื้อ”

เสือเพลิงตั้งข้อสังเกตหรือว่าเสือใบเข้าไปหาอะไร เสือผาดฉุกคิดถึงเรื่องทองที่มาดามหว่าหวาเล่าให้ฟัง พึมพำเบาๆหรือจะเป็นเรื่องจริง เสือเพลิงนิ่วหน้าสงสัยเรื่องอะไรจริง เขารีบกลบเลื่อนว่าไม่มีอะไร...

ในเวลาต่อมา ทรงศักดิ์ หนูนากับเทียนหอมและนนท์กลับมาถึงบ้านพักที่ระนอง เทียนหอมเห็นนนท์ยังเดินไม่ค่อยถนัด อดถามไม่ได้ว่าดั้นด้นมาที่นี่ทำไมทั้งที่ยังเดินไม่คล่อง เขาเป็นห่วงเธอก็เลยมาหา ทรงศักดิ์
ไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอขอตัวไปอาบน้ำอาบท่าก่อน

“ค่ะ แต่อาบน้ำเสร็จ ขอเวลาคุยอะไรด้วยหน่อยนะคะ”

แม้จะสงสัยแต่ทรงศักดิ์ก็รับคำ นนท์มองผ่านหน้าต่างไปที่ทะเลสวยเบื้องหน้า อดชมไม่ได้ว่าที่นี่น่าอยู่มาก เทียนหอมพึมพำในใจเมื่อก่อนคงใช่ แต่ตอนนี้เริ่มไม่น่าอยู่แล้วตั้งแต่เขามา...

เวลานั้นนักบุญกับจ่าโทนถูกเสือครุยคุมตัวจากท่าเรือเกาะสองมาขึ้นฝั่งที่ท่าเรือจังหวัดระนอง โดยทั้งคู่ถูกสวมกุญแจมือไพล่หลัง จ่าโทนบ่นอุบ เสือผาดมีเรื่องอะไรหรือถึงได้อยากคุยกับตนนัก เสือครุยให้เขาไปถามเสือผาดเอาเอง จ่าโทนเหลือบเห็นนักบุญสะเดาะกุญแจมือหลุด แกล้งชวนเสือครุยคุยเพื่อเบนความสนใจ ทันใดนั้นเสือใบกับพวกยิงถล่มใส่กลุ่มเสือครุยที่ไม่ทันตั้งตัวถูกสมุนตายไปสามคน

มีการโยนระเบิดควันเข้ามาด้วยเพื่อพรางสายตาอีกด้วย นักบุญสบโอกาสเหมาะหนีไปซ่อนที่เรือเนื่องจากไม่มีอาวุธ เสือครุยกับพวกก็หลบเข้าที่กำบังเช่นกัน

เสือใบเดินอาดๆเข้าหาฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว ส่วนสารวัตรสมัยเข้ามาดึงตัวจ่าโทนจะพาหนี เขาไม่ยอมไปจะรอนักบุญก่อน

“ถ้าไม่ไปตอนนี้ อีกไม่เกิน 10 นาที ได้มีการห่อผ้าดิบออกไปแน่” สารวัตรสมัยเห็นจ่าโทนอ้าปากจะทักท้วง ชิงพูดขึ้นเสียก่อน “เอาเถอะน่า รู้หรือเปล่าเราได้กล่องนั่นมาแล้ว รอไอ้นักบุญตายก็ค่อยเข้าไปปลดสร้อยเพนดูลั่ม” ว่าแล้วสารวัตรสมัยพาจ่าโทนหลบกระสุนออกไปสมทบกับจ่าสังข์และสั่งให้ถอยได้ จ่าสังข์รู้งาน เป่าปากเป็นสัญญาณให้เสือใบกับพวกถอยเช่นกัน พวกจ่าโทนไม่ได้หนีไปไหนแต่ซุ่มดูเหตุการณ์อยู่

“ทำไมมันถอยง่ายจังวะ” เสือครุยแปลกใจ ก่อนจะสั่งการให้สมุนไปจับนักบุญมาให้ได้ จังหวะนั้นเฉ่าขับเรือเฉียดเข้ามาโยนปืนคู่กายให้นักบุญซึ่งยืนขึ้นรับปืนอย่างเท่ แล้วกราดยิงเสือครุยเป็นชุด สมุนตายเกลื่อน
“มาเลยเสือครุย แน่จริงออกมาดวลกันสิวะ” นักบุญว่าพลางบรรจุกระสุนใหม่

เสือครุยเห็นไม่เข้าทีสั่งสมุนที่เหลือไม่กี่คนถอยก่อน สารวัตรสมัยกับพวกมองเสือครุยกับพวกที่เผ่นแนบด้วยความเซ็ง จ่าโทนอาสาจะจัดการนักบุญให้เอง แล้วตะโกนถามเขาว่าเป็นอย่างไรบ้าง เขาไม่สนใจ วิ่งมาที่ปลายสะพานท่าเรือ เป็นจังหวะที่เฉ่าวนเรือกลับมารับพอดี นักบุญโดดเกาะเชือดที่เฉ่าโยนมาให้ ปล่อยให้เรือลากออกไป จ่าโทนได้แต่มองตามเซ็งเป็นรอบที่สอง

ooooooo

เรื่องที่เทียนหอมจะคุยกับพ่อไม่พ้นเรื่องทองญี่ปุ่นสมัยสงครามโลก ทรงศักดิ์ตกใจลูกรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร เธอเล่าให้ฟังว่าเจอทองคำแท่งมีตราดอกซากุระอยู่ในห้องทำงานของกิตากาว่าและยังเจอรูปภาพเก่าสมัยเขาเด็กๆถ่ายคู่กับทหารญี่ปุ่นอีกด้วย ที่สำคัญเธอคิดว่ากิตากาว่ากำลังหลอกใช้เรา

“เฮ้ย...แล้วลูกมาเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย ไม่มีทอง ไม่มีอะไรทั้งนั้น และรู้ไว้ด้วยที่นนท์มาที่นี่ก็เพราะเขาจะมารับลูกกลับพระนคร”

เทียนหอมไม่กลับ จะอยู่ช่วยพ่อหาทองมาช่วยประเทศไทย ทรงศักดิ์หัวเราะใครให้ก็บ้าแล้ว เทียนหอมยืนยันเราพ่อลูกจะเป็นคนคนนั้น ประวัติศาสตร์จะได้จารึกไว้ว่าตระกูลบุรีของเราทำคุณให้แผ่นดิน เธอยังโม้ไม่สะใจ ทรงศักดิ์สั่งให้พอได้แล้ว ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ถ้าพรุ่งนี้เธอไม่ยอมกลับ ท่านจะจับมัดใส่ท้ายรถไปเลย ทรงศักดิ์ขู่ทีเล่นทีจริง เทียนหอมงัดไม้เด็ดมาใช้ ถอดสร้อยห้อยเพนดูลั่มออกมาอวด

“ก็เอาสิคะ ถ้าไม่อยากได้ไอ้นี่ก็เชิญไล่หนูกลับไปเลย”

ทรงศักดิ์ตะลึงลูกไปเอาเพนดูลั่มมาได้อย่างไร เธอกลับย้อนถามพ่อตกลงจะให้เธออยู่ต่อไหม ทรงศักดิ์พุ่งเข้าไปจะแย่งเพนดูลั่ม เธอไม่ยอมให้คว้าใส่ปากกลืน นนท์เข้ามาเห็นสองพ่อลูกกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่ ถามว่าทำอะไร เธอปั้นเรื่องว่ากำลังซ้อมเต้นรำ นนท์พยักหน้ารับรู้ไม่ติดใจสงสัยอะไร...

ณ ค่ายตำรวจตระเวนชายแดน เสือใบวางกล่องไม้ที่ปล้นมาจากบ้านกิตากาว่าลงบนโต๊ะ จ่าโทนเข้าไปมองๆพลางพึมพำนี่หรือคือกล่องปริศนาที่หลวงตาจันบอก สารวัตรสมัยจับกล่องพลิกดูพลางส่ายหน้า

“ไม่น่าจะทำอะไรได้”

จ่าสังข์รู้มาว่าต้องใช้เพนดูลั่มควบคู่ไปกับกล่องใบนี้และรูบนกล่องอาจจะมีไว้สำหรับใส่เพนดูลั่ม ส่วนจะเป็นอย่างไรต่อไป เราควรจะหานักบุญให้เจอกันก่อน เสือใบอาสาจะไปตามหาเขาให้เอง...

ทางด้านจ่าคาร์เตอร์ถูกนายพลโบซักอย่างหนักเพื่อให้บอกความจริงว่ามาที่เกาะสองทำไม เขายืนกรานว่ามาตามล่านักบุญ แต่นายพลโบไม่เชื่อ จ่าคาร์เตอร์ขู่ ถ้ายังไม่ปล่อยตนกลับฐานภายใน 24 ชั่วโมง ทางนั้นจะจัดคนออกตามหาเขา และกองทัพกระจอกของนายพลโบก็จะราบเป็นหน้ากลอง

“แต่กว่าจะถึงเวลานั้น ฉันคงถลกหนังแกออกมาทำหนังกลองแล้วล่ะ เอาตัวมันไปห้องทรมาน”...

ขณะที่จ่าคาร์เตอร์ตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน เหมยฮัวขับเรือมาส่งนักบุญกับเฉ่าที่ท่าเรือเล็กๆแห่งหนึ่งในจังหวัดระนอง เฉ่าไม่วายทำทะเล้นใส่ ส่งจูบลาไปให้ เธอด่าสวนว่าอีตาบ้าแล้วขับเรือจากไป พอคล้อยหลัง เท่านั้นเธอยิ้มชอบใจ เฉ่าถามเพื่อนรักจะเอาอย่างไรต่อ นักบุญจะกลับไปช่วยจ่าคาร์เตอร์เนื่องจากเป็นคนเดียวที่เป็นพยานให้เขาได้ เฉ่าสงสัยมันจะยอมหรือ นักบุญยังไม่คิดเรื่องนั้นขอแค่ช่วยเขาออกมาได้เสียก่อน

“แล้วแกรู้หรือว่าจ่าคาร์เตอร์ถูกจับไว้ไหน”

“เรื่องนี้ฉันพอจะมีทางไป” นักบุญว่าแล้วยิ้มอย่างมีแผนการ

ooooooo

เทียนหอมงอนที่พ่อจะส่งกลับ เข้าไปขังตัวเองอยู่ในห้องนอน ทรงศักดิ์เคาะประตูเรียกให้เปิด เธอไม่ยอมเปิดให้จนกว่าท่านจะอนุญาตให้อยู่ที่นี่ต่อไป นนท์ผ่านมาเห็นร้องถามว่ามีอะไรหรือเปล่า เขาปฏิเสธทันทีว่าไม่มีอะไร นนท์อยากเอาหน้ารีบเสนอตัว หากท่านมีอะไรให้ช่วยก็ยินดี

“มียาถ่ายไหม”

ชายหนุ่มงงจะเอายาถ่ายไปทำไม...

ทรงศักดิ์สั่งให้แห้วเอายาถ่ายผสมในอาหารแล้วให้หนูนายกไปให้เทียนหอมที่ห้อง นนท์มาเห็นเสียก่อนอาสาจะเอาไปให้เอง แล้วร้องเรียกให้เธอเปิดรับ เธอแง้มประตูดูเห็นเขาอยู่เพียงลำพังก็เปิดให้เข้า ทรงศักดิ์กับแห้วแอบมองอยู่อีกมุมหนึ่งสีหน้าพอใจ...

ฝ่ายฟู่เฉินเห็นเหมยฮัวกลับมาอย่างปลอดภัยก็ ดีใจมากเพราะคิดว่าเธอตายไปแล้ว เธอก็เกือบไปเหมือนกันถ้าไม่ได้เฉ่าช่วยเอาไว้ ฟู่เฉินไม่ค่อยชอบใจนักที่เธอพูดถึงเขาอย่างชื่นชม เตือนว่าผู้ชายคนนี้ไม่น่าไว้ใจ เธอหาว่าเขามองโลกในแง่ร้าย แล้วรีบตัดบทถามว่าพ่อไปไหน ฟู่เฉินเพิ่งนึกขึ้นได้

“จริงสิ เราต้องไปหากิตากาว่า อาจารย์อยู่ที่นั่น เห็นว่ากำลังจะออกเดินป่าอีกครั้ง”...

ที่ชุมเสือผาด เสือครุยเล่าให้เสือผาด โมรีกับเหล่าสมุนฟังว่าเจอคลังอาวุธซ่อนอยู่ในถ้ำบนเกาะจวน และในฐานะที่ตนเป็นคนพบอาวุธจึงจะขอส่วนแบ่งครึ่งหนึ่งจากเสือผาด โมรีท้วงไม่มากไปหน่อยหรือ เสือครุยยืนยันว่าไม่มาก เสือผาดช่วยชีวิตตนไว้ ตอบแทนขนาดนี้ถือว่าคุ้มแล้ว หรือจะให้ตนเอาเรื่องนี้ไปบอกนายพลโบเพื่อนของตน เสือผาดตระหนักถึงนิสัยที่แท้จริงของเสือครุย

“ได้อยู่แล้ว งั้นเสือครุยก็พาไปได้เลย”...

รอไม่นานนักก็มีเสียงเอะอะของเทียนหอมดังขึ้น ทรงศักดิ์กระหยิ่มใจคิดว่ายาถ่ายได้ผล ลูกจะได้ถ่ายเอาเพนดูลั่มออกมา ที่ไหนได้ คนกินข้าวต้มใส่ยาถ่ายไม่ใช่เทียนหอม แต่เป็นนนท์ซึ่งเปิดประตูห้องวิ่งจู๊ดออกไปพร้อมกับผายลมตลอดทาง ทรงศักดิ์เดาออกว่าลูกรู้ทัน จำยอมให้ลูกอยู่ที่นี่ต่อไปได้ แล้วแบมือขอเพนดูลั่ม

“เดี๋ยวลูกจัดให้ค่ะ”...

ที่ห้องทำงานของกิตากาว่า มุซาชิ โตเอะกับจินฟง รวมทั้งกิตากาว่า เหมยฮัวและฟู่เฉินกำลังวางแผนกันอยู่ กิตากาว่าหยิบกล่องไม้อีกใบหนึ่งขึ้นมาหัวเราะสะใจที่เสือใบปล้นของปลอมไป ใบนี้ต่างหากที่เป็นของจริง จินฟงอยากรู้ว่าเราจะต้องเดินทางเมื่อไหร่ เขายังไม่ได้กำหนด แค่เตรียมพร้อมไว้ก่อน มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ลูกน้องของกิตากาว่าโทร.มารายงานว่าอาวุธในถ้ำถูกเผาเรียบ แต่ยังไม่รู้ว่าฝีมือใคร

“ฉันต้องการหาตัวมันมาให้ได้”

ฟู่เฉินเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของเหมยฮัวก็พอจะเดาอะไรออก...

ทางฝ่ายเฉ่าเห็นนักบุญพามาเดินตลาดก็แปลกใจจะมาทำไม หรือจะดักรอเทียนหอมมาจ่ายตลาด เขาขอร้องเฉ่าอย่าพูดแบบนี้อีก ผู้หญิงอาจเสียหายได้ เฉ่าซักตกลงเขามาตลาดทำไม

“กองทัพต้องการเสบียง ฉันเชื่อว่ามันต้องซื้อเสบียงจากที่นี่เพราะเป็นแห่งเดียวที่ใกล้ค่ายนายพลโบ”

ooooooo

ทรงศักดิ์เอาเพนดูลั่มที่ได้จากลูกมาลองดมดู ไม่มีกลิ่นแปลกปลอมอะไรก็ขอบใจลูกมากที่ล้างมาให้เรียบร้อย เทียนหอมอมยิ้มจะมีกลิ่นได้อย่างไร เธอไม่ได้กลืนมันลงท้องสักหน่อย แกล้งทำไปอย่างนั้นเอง แล้วเตือนพ่ออย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้ ได้ทองมาเมื่อไหร่ต้องเอามาคืนแผ่นดิน ทรงศักดิ์นิ่งคิดไปอึดใจ

“ได้ พ่ออาจจะเอาทองพวกนี้ไปต่อรองอะไรบางอย่างก็ได้”...

แม้จะถูกทรมานอย่างหนัก แต่จ่าคาร์เตอร์ยังคงยืนยันคำเดิมว่ามาเกาะสองเพื่อตามล่าตัวนักบุญ แล้วเสนอข้อต่อรองกับนายพลโบ หากบอกเรื่องนี้แล้วต้องปล่อยเขาไป นายพลโบจะสัญญาก็ต่อเมื่อเรื่องที่เขาบอกต้องเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ จ่าคาร์เตอร์เปิดปากเล่าว่าเจออาวุธมากมายบนเกาะจวน นายพลโบตาลุกวาว

“อาวุธ! ถ้ามีอย่างแกว่าฉันจะปล่อยแก แต่ต้องให้ฉันเห็นมันก่อนนะ เอาล่ะทีนี้ขยายความมาหน่อยซิ”...

เป็นอย่างที่นักบุญคาดไว้ไม่มีผิดเพี้ยน ทหารของนายพลโบมาติดต่อขอซื้อเสบียงจากร้านขายของชำในตลาดเมืองระนอง สองเพื่อนซี้รอจนพวกทหารกลับไปแล้ว จึงเข้าไปสอบถามเจ้าของร้านขายของชำว่าพวกทหารนั่นมาจากไหน ได้ความว่าเป็นทหารของนายพลโบจากฝั่งโน้นข้ามมาสั่งของกินของใช้

ทั้งคู่อ้างกับเจ้าของร้านว่าเป็นคนของท่านนายพลซึ่งถูกเรียกตัวมาจากพระนครกำลังจะเดินทางไปหาท่านที่ฝั่งโน้น วานเจ้าของร้านช่วยแนะนำให้ด้วยว่าจะไปอย่างไร เจ้าของร้านเสนอให้ไปรถส่งเสบียงของตนก็ได้ ขนของเสร็จก็จะเอาไปส่งเลย นักบุญกับเฉ่ายิ้มพอใจ ระหว่างนั้นมาดามหว่าหวากับลูกน้องจะมาสั่งของในร้าน เจอสองเพื่อนซี้ก็ร้องทักทาย เธอเห็นท่าทางไม่ค่อยจะสบายใจของนักบุญก็พอจะเดาออก

“ไม่ต้องกลัว ฉันไม่บอกยายโมรีหรอก” มาดามหว่าหวานึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับนักบุญ ชวนไปดื่มกาแฟด้วยกัน เฉ่าเห็นเพื่อนลังเลจึงบอกให้ไปได้เลย ไม่ต้องเป็นห่วง ตนจะเดินเล่นอยู่แถวนี้...

อีกมุมหนึ่งของตลาด เสร็จจากหาหมอรักษาอาการท้องเสีย นนท์นึกขึ้นมาได้ว่ากาแฟที่นี่มีชื่อ ชวนเทียนหอมดื่มกาแฟกันก่อน หนูนาไม่อยากเป็นก้างขวางคอจึงแยกไปซื้อของในตลาดกับแห้ว

ooooooo

โลกกลมอย่างเหลือเชื่อ เทียนหอมพานนท์มาดื่มกาแฟร้านเดียวกับที่มาดามหว่าหวาและนักบุญ เธอเห็นมาดามหว่าหวากำลังตักขนมฝรั่งให้นักบุญอย่างเอาอกเอาใจเกิดหึงขึ้นมา ควงแขนนนท์เดินเข้าไปในร้าน นักบุญเห็นเธอเดินควงแขนกับเขาก็ใจแป้ว มาดามหว่าหวามองตามสายตานักบุญเห็นเทียนหอมก็ร้องทัก

“อ้าว คุณเทียนหอมมาดื่มกาแฟหรือคะ ถ้าไม่รังเกียจก็เชิญนั่งด้วยกันสิคะ”

ทั้งคู่นั่งร่วมโต๊ะตามคำชวนของมาดามหว่าหวา ตลอดเวลาที่นั่งดื่มกาแฟด้วยกัน เทียนหอมเอาอกเอาใจนนท์ออกนอกหน้า นักบุญทนไม่ไหวแกล้งหวานใส่มาดามหว่าหวาประชดเธอบ้าง เทียนหอมทนดูไม่ได้ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แล้วเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงมายืนที่หน้าอ่างล้างมือในห้องน้ำก้มหน้าก้มตาก่นด่านักบุญที่เจ้าชู้ไปทั่ว ครั้นเงยหน้ามองกระจกเงาเห็นนักบุญยืนยิ้มอยู่ด้านหลัง ก็ยิ่งโมโหหันไปเล่นงานเขา

“นี่นายเข้ามาในห้องน้ำผู้หญิงได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะตะโกนบอกให้คนรู้”

นักบุญเอาแต่หัวเราะไม่ยอมขยับ เทียนหอมไม่พอใจอ้าปากจะตะโกนฟ้องผู้คน แต่ต้องอ้าปากค้างเมื่อมีผู้ชายคนหนึ่งเปิดประตูห้องส้วมออกมา มองเธออย่างงงๆ อึดใจมีชายอีกสามคนเข้ามาในห้องน้ำ เดินตรงไปที่โถปัสสาวะ เธอตระหนักในทันทีว่าตัวเองเข้าห้องน้ำผิด ทั้งโกรธทั้งอายรีบออกจากห้องน้ำแทบไม่ทัน...

นนท์กำลังคุยกับมาดามหว่าหวาเรื่องการเต้นรำอย่างออกรส เธอเห็นเขาชอบเรื่องนี้จึงชวนให้ไปเที่ยวไนต์คลับของเธอ เทียนหอมกลับมาที่โต๊ะอย่างหัวเสีย บอกมาดามหว่าหวาว่าขอตัวก่อน แล้วหันไปชวนนนท์กลับ เขาอิดออดจะขออยู่ต่ออีกสักพักหนึ่งก่อน กำลังคุยสนุกเลย

“ถ้าอยากนั่งก็นั่งไปคนเดียวแล้วกัน ฉันกลับก่อนล่ะ ลานะคะคุณหว่าหวา” พูดจบเทียนหอมเดินลิ่วออกไป นนท์ลามาดามหว่าหวาแล้วรีบเดินตาม นักบุญเห็นหลังเทียนหอมไวๆ แปลกใจทำไมกลับเร็วนัก

“ไม่ทราบสิคะ หว่าหวาว่าเรามาคุยเรื่องของเราต่อดีกว่า”

ธุระของมาดามหว่าหวาก็คือต้องการจ้างนักบุญกระชากหน้ากากเสือผาดออกจะได้รู้กันสักทีว่าเป็นใคร และให้บอกราคาค่าจ้างมาได้เลย นักบุญไม่คิดเงิน แค่อยากรู้เรื่องบางเรื่องเท่านั้น เธอสงสัยเรื่องอะไร

“เรื่องที่ตอนนี้คุณอาจจะยังไม่รู้ แต่ต่อไปคุณรู้แน่”...

นักบุญคุยธุระกับมาดามหว่าหวาเสร็จพอดี ตอนที่เฉ่ามาแจ้งว่ารถส่งเสบียงจะออกแล้ว...

ด้วยความหึงหวงในตัวเหมยฮัวทำให้ฟู่เฉินตัดสินใจบอกกิตากาว่าว่าเฉ่าเป็นคนเผาอาวุธ เขาแค้นใจมาก ถ้าฟู่เฉินล่าตัวมันมาได้จะให้ค่าตอบแทนอย่างสาสม จังหวะนั้นทรงศักดิ์มาขอเข้าพบ กิตากาว่าส่งสายตาให้ ฟู่เฉินซึ่งรู้งานเดินเลี่ยงออกมา ทรงศักดิ์มาพบกิตากาว่าคราวนี้เพื่อจะชวนเป็นหุ้นส่วนร่วมกับเขาและนายพลบรรหาร โดยเขาจะลงหุ้นด้วยเพนดูลั่ม ส่วนกิตากาว่าใช้กล่องไม้เป็นต้นทุน

ครั้นลองเอาเพนดูลั่มเสียบลงในรูบนกล่องไม้กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทรงศักดิ์นึกถึงแผนที่ที่ได้จากถ้ำก็รู้ทันทีว่านอกจากกล่องไม้กับเพนดูลั่มแล้ว ยังต้องมีกระบวนการของมันอีก กิตากาว่างงกระบวนการอะไร

“ต้องไปถึงก่อนแล้วคุณจะรู้เอง เรามาคุยเรื่องแผนที่ดีกว่า ผมมีส่วนที่ 1 มันต้องใช้เส้นทางผ่านเหมืองของคุณโมรีขึ้นไป”

กิตากาว่าถึงบางอ้อทันทีที่แท้ทรงศักดิ์ต้องการซื้อเหมืองเพื่อใช้เป็นทางผ่านนี่เอง ทรงศักดิ์มั่นใจว่าเหมืองนี้ต้องเคยเป็นค่ายทหารญี่ปุ่นที่ถูกระเบิดถล่มเนื่องจากขุดเจอโครงกระดูกทหารญี่ปุ่นมากมาย

“แผนที่ส่วนที่ 2 ของผมต้องผ่านเขตของนายพลโบ เราต้องบุกฝ่าไป”

ทรงศักดิ์ตระหนักในทันที ด้วยเหตุนี้กิตากาว่าถึงต้องสะสมอาวุธ

ooooooo

ระหว่างนั่งอยู่ท้ายรถบรรทุกเสบียงมุ่งหน้าสู่ค่ายนายพลโบ นักบุญเล่าให้เฉ่าฟังเรื่องที่มาดามหว่าหวาจ้างให้กระชากหน้ากากเสือผาด เขาจำแววตา ของจอมโจรไร้หน้าได้เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนแต่นึกไม่ออก

“แกคิดจะแลกอะไรกับคุณหว่าหวา”

นักบุญอยากรู้เรื่องกิตากาว่าเกี่ยวกับทอง เทียนหอมเล่าให้ฟังว่าเจอเอกสารและรูปถ่ายสมัยสงครามโลกตอนญี่ปุ่นบุกเมืองไทยของกิตากาว่าหลายอย่าง ก็เลยคิดว่าเขาน่าจะรู้เรื่องทองมากกว่าใคร ยังคุยกันไม่ทันจบ รถมาถึงประตูทางเข้าค่ายนายพลโบเสียก่อน ทั้งคู่ตื่นตัวเต็มที่เตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้น

แต่ปรากฏว่าทหารยามที่เฝ้าประตูไม่ติดใจสงสัยอะไร ปล่อยให้รถบรรทุกผ่านไปอย่างง่ายดาย...

เทียนหอมยังอารมณ์ค้างที่เห็นมาดามหว่าหวาอี๋อ๋อกับนักบุญ พอนนท์ชวนให้เย็นนี้ไปเต้นรำที่ไนต์คลับของยัยมาดามนั่น เธอก็เลยไม่ยอมไป เขาต้องตื๊ออยู่นานกว่าเธอจะตกปากรับคำ...

ด้านเสือใบเตรียมพร้อมทั้งคนและอาวุธ อีกทั้งยังส่งเสือไพรไปซุ่มดูที่ค่ายนายพลโบอีกด้วย เสือเข้มอดถามไม่ได้ลูกพี่แน่ใจได้อย่างไรว่านักบุญจะไปที่นั่น เขารู้มาจากจ่าโทนว่ามันจะไปช่วยจ่าคาร์เตอร์ ทันทีที่มันช่วยไอ้ฝรั่งนั่นออกมา เราจะส่งสัญญาณให้พวกทหารรู้ตัว มันจะต้องถูกไล่ล่าแล้วต้อนมาที่เรา...

ในเวลาไล่เลี่ยกัน เสือผาดเห็นสภาพแหลกไม่มีชิ้นดีของอาวุธที่อยู่ในถ้ำบนเกาะจวน หันไปโวยใส่เสือครุยว่าเล่นตลกอะไรกัน เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร พลันมีเสียงนายพลโบดังขึ้น

“จะไปรู้มึงหรือไง ไอ้เพื่อนทรยศ”

ทุกคนหันไปเห็นนายพลโบพร้อมทหารหลายสิบนายยืนอยู่ เสือผาดอยากรู้ว่าท่านนายพลจะเอาอย่างไรต่อไป ในเมื่อไม่มีอาวุธแล้ว ท่านจะถือว่าข้อตกลงเป็นอันยุติ แต่คงต้องขอตัวเสือครุยกลับไปด้วย เสือครุยไม่ยอมไปคว้าโมรีมาเป็นตัวประกัน ทับกับพุดตามเข้าไปสมทบกับลูกพี่

“คนอย่างแกนี่เลี้ยงไม่เชื่องจริงๆ ปล่อยโมรีซะแล้วฉันจะไว้ชีวิตแก” เสือผาดเสียงกร้าว

นายพลโบไม่สนใจใครจะเป็นอย่างไร สั่งทหารยิงทั้งคู่ทิ้ง เสือผาดร้องห้ามเสียงหลง ขอจัดการเรื่องนี้เอง ตนต้องการโมรีเป็นๆ ส่วนเสือครุยจะจับส่งให้ท่านทันทีที่ได้ตัว นายพลโบอยากได้มากกว่านั้น เสือผาดมีสิ่งที่มีค่ามหาศาลจะมอบให้ เสือครุยขี้เกียจฟังเรื่องเพ้อเจ้อลากตัวโมรีหนีไปพร้อมกับทับและพุด

“ไหนบอกมาสิว่าอะไรที่มีค่ามหาศาล”

“ทอง” พูดจบเสือผาดพาสมุนไล่ล่าเสือครุยกับพวกทันที ทิ้งให้นายพลโบยืนงุนงงสงสัยอยู่ตรงนั้น...

ฝ่ายเสือครุยลากตัวโมรีหนีมาทางหน้าผาโดยมีทับกับพุดคอยระวังหลังให้ เสือผาดกับพวกไล่ตามมาติดๆ พุดใจคอไม่ดีเพราะพวกนั้นใกล้เข้ามาทุกขณะแล้ว เสือผาดสั่งสมุนอ้อมไปดักพวกนั้นไว้ กำชับให้ระวังโมรีด้วย ห้ามเธอเป็นอะไรเด็ดขาด เสือเพลิงและสมุนรีบไปทำตามคำสั่ง...

ส่งเสบียงเสร็จ เฉ่ากับนักบุญติดไปกับรถบรรทุกเสบียงจนพ้นประตูเข้าค่าย จึงลอบโดดหนีจากรถย้อนกลับไปที่ค่ายอีกครั้ง แล้วพากันไปแอบซุ่มอยู่ที่โรงครัว เฉ่าแปลกใจมารอที่นี่ทำไม นักบุญจะรอให้ทหารยามมาเอาอาหารไปให้จ่าคาร์เตอร์ แล้วเราจะตามมันไปอีกทอดหนึ่ง ไม่ทันขาดคำทหารยามเข้ามาบอกที่โรงครัว

“อาหารไอ้จีไอเสร็จหรือยัง”

พ่อครัวทำเสร็จพอดีส่งถาดใส่อาหารให้ทหารยาม นักบุญกับเฉ่าลอบตามเขามาถึงที่คุมขังจ่าคาร์เตอร์ จัดการสังหารทหารยามด้วยมีดสั้น จ่าคาร์เตอร์เห็น

นักบุญกับเฉ่ามองด้วยความแปลกใจ

“สวัสดีจ่า เจอกันอีกแล้วนะ” นักบุญร้องทัก

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“จั๊กจั่น” ใจหายตกใจกอด “กอล์ฟ” แน่น “อั๋น-ไอซ์” เห็นภาพบาดตา

“จั๊กจั่น” ใจหายตกใจกอด “กอล์ฟ” แน่น “อั๋น-ไอซ์” เห็นภาพบาดตา
10 ธ.ค. 2562
08:10 น.