ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

นักบุญทรงกลด

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เฉ่าแวะไปที่โรงมวยกิตากาว่าตามคำชวนของมาดามหว่าหวา แต่ดันไปกวนประสาทโปรโมเตอร์มวยเข้า จนเกือบจะโดนโยนออกมา มาดามหว่าหวาเข้ามาขวางไว้ บอกว่าเฉ่าเป็นนักมวยของเธอที่จะขึ้นชกคืนนี้ โปรโมเตอร์พยักหน้ารับคำด้วยท่าทางอ่อนน้อมทั้งที่ยังงงๆเพราะไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน...

ครู่ต่อมา มาดามหว่าหวาเข้ามาหากิตากาว่าที่พาทรงศักดิ์มาเยี่ยมชมโรงมวย เขาแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน เธอคุยอวดว่าคืนนี้เธอมีนักมวยใหม่มาขึ้นชกด้วย

อีกมุมหนึ่งด้านหน้า โมรีนั่งรถมากับเสือผาดซึ่งยังสวมหน้ากากอยู่โดยมีรถสมุนของเสือผาดอีกสองคันขับตามมาด้านหลัง เธอฝากเขาจัดการให้ราบคาบ เธออยากจะเห็นหน้าไอ้กิตากาว่าตอนที่มันรู้ว่าแร่พวกนั้นหายไป เสือผาดรับรองว่าจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง โมรียิ้มให้เขาก่อนจะลงจากรถไปกับลูกน้องตัวเอง จากนั้นขบวนรถของเสือผาดแล่นหายไปในความมืด...

มาดามหว่าหวาเห็นการชกคู่แรกบนเวทียุติลง หันไปบอกกิตากาว่าว่าคู่ต่อไปเป็นคนของเธอแล้ว เป็นจังหวะเดียวกับโมรีเข้ามานั่งใกล้ๆ กิตากาว่าหันมาทักทาย วันนี้เธอส่งนักมวยขึ้นชกเหมือนกันหรือ เธอไม่ได้ส่งใครขึ้นชกแค่อยากมาดูใครบางคน แล้วจ้องมองคู่สนทนาซึ่งจ้องตอบอย่างรู้เชิงกัน กิตากาว่าแนะนำให้เธอรู้จักกับทรงศักดิ์ นักธุรกิจป่าไม้และเหมืองแร่ กำลังจะมาสำรวจป่าไม้ที่นี่ แล้วหันไปทางทรงศักดิ์

“นี่คุณโมรี เจ้าของเหมืองดีบุกที่นี่”

เป็นจังหวะเดียวกับเฉ่าขึ้นไปบนเวทีพร้อมกับคู่ต่อสู้ จึงทำให้การสนทนายุติไปโดยปริยาย...

ที่กลางป่า เสือใบกับพวกรุกไล่ใกล้จุดที่นักบุญกับเทียนหอมซ่อนตัวอยู่ เขาเห็นท่าไม่ดี หยิบปืนขึ้นมาพร้อมกับสอนวิธีใช้คร่าวๆให้เธอ ส่วนเขาจะล่อพวกมันไปทางอื่น ให้เธอซ่อนตัวที่นี่ก่อนแล้ววิ่งลัดเลาะออกไป เทียนหอมเห็นพวกโจรวิ่งตามเขาก็โล่งใจ แต่อยู่ๆเสือก้านที่มีผ้าพันแผลรอบหัวมายืนด้านหลัง

“แบบนี้หลอกข้าไม่ได้หรอก ไอ้หนุ่มนั่นมันวิ่งไปคนเดียว”

เทียนหอมตกใจทำอะไรไม่ถูก ครั้นตั้งสติได้ เธอถีบเขากระเด็นแล้ววิ่งหนี เขาเจ็บใจที่ถูกเธอเล่นงานเป็นหนที่สองไล่ตามไปติดๆ ทางด้านนักบุญหลอกล่อเสือใบกับพวกจนหัวปั่น แถมสังหารพวกสมุนไปได้หลายคน ก่อนจะวิ่งย้อนกลับทางเดิม เล่นงานเสือก้านสลบเหมือดและช่วยเทียนหอมไว้ได้

ooooooo

ที่โรงมวยกิตากาว่า เสียงระฆังเริ่มยกแรกดังขึ้น คู่ชกของเฉ่าตัวใหญ่มากทักทายเขาด้วยกำปั้นสองหมัด เขาไม่ทันระวังตัวถึงกับผงะหน้าหงาย โมรีเห็นท่าเฉ่าแล้ว มั่นใจว่าคงยืนไม่ได้เกินยกนี้

“มวยมีตั้ง 5 ยก อย่าเพิ่งด่วนตัดสินสิ” มาดามหว่าหวาไม่ยอมถูกข่มง่ายๆ

กิตากาว่าแนะในเมื่อความเห็นไม่ตรงกันก็น่าจะวางเดิมพันกันไปเลย สองสาวตกลงจะพนันกัน มาดามหว่าหวาถือหางข้างเฉ่าอยู่แล้ว โมรีจึงพนันอีกข้างหนึ่ง แม้จะถูกต่อยลงไปนับแต่ยกนี้เฉ่าเอาตัวรอดมาได้...

เสือใบไม่พอใจตบเสือก้านหน้าหันที่ปล่อยเทียนหอมหลุดมือไป แล้วสั่งการให้เสือเพลิง เสือเข้มและ สมุนตามล่าพวกมันให้เจอ ผู้ชายยิงทิ้งส่วนผู้หญิงให้จับเป็น เสือเข้มท้วง ตอนนี้พวกมันสองคนหนีขึ้นไปทางเขตของจ่าโทนแล้ว เสือใบไม่สน ต้องเอาตัวนังนั่นมาให้ได้ เพราะเราจะเรียกค่าไถ่จากมันได้หลายบาท...

ขณะเสือใบออกตามล่านักบุญกับเทียนหอมอย่างไม่ลดละ เสือผาดนำลูกน้องบุกโกดังเก็บแร่ของกิตากาว่า เพื่อชิงแร่ที่ถูกขโมยคืน ลูกน้องเสือผาดแกร่งกว่าสังหารสมุนของกิตากาว่าตายเกลี้ยง...

ระหว่างมวยยกสองเริ่มขึ้น สมุนของกิตากาว่าเข้ามากระซิบบางอย่างกับเจ้านาย โมรีเห็นสีหน้าเคียดแค้นของเขาแอบยิ้มสะใจ กิตากาว่าขอตัวสักครู่ แล้วผลุนผลันออกไป ส่วนบนเวทีเฉ่าชกได้ดีขึ้น ทั้งคู่ต่อสู้กันอย่างสูสียกนี้จบโดยไม่มีใครเพลี่ยงพล้ำ ครู่ต่อมา กิตากาว่ามาถึงโกดังเป้าหมาย พบศพสมุนนับสิบคนของตัวเองถูกแขวนไว้ รถบรรทุกแร่หายไปหมดก็แค้นมาก มั่นใจว่าต้องเป็นฝีมือเสือผาด...

ในเวลาไล่เลี่ยกัน นักบุญพาเทียนหอมเข้าไปซ่อนตัวในถ้ำแห่งหนึ่ง เธอเห็นเขาได้รับบาดเจ็บจากคมกระสุนทะลุสีข้างเลือดไหลถึงกับหน้าเสีย เขาเอาไม้ขีดไฟในถุงทะเลออกมาหักหัวหลายหัวยัดใส่แผล แล้วจุดไม้ขีดไฟจี้ ไฟลุกฟู่ นักบุญเจ็บปวดมากแต่ไม่ร้องสักแอะ จากนั้นฉีกชายเสื้อมาพันแผลไว้ แม้จะบาดเจ็บ แต่เห็นว่าเลยเวลาอาหารมานานแล้ว นักบุญข่มความเจ็บออกไปหาอะไรมาให้เทียนหอมกิน...

ที่โรงมวย การชกยกที่สามเริ่มต้นขึ้น เฉ่าเป็นต่อคู่ชกอย่างเห็นได้ชัด มาดามหว่าหวาตะโกนเชียร์ให้เขาจัดการคู่ต่อสู้ ในที่สุดเขาน็อกอีกฝ่ายลงไปกองกับเวที คนดูตบมือดังสนั่น มาดามหว่าหวายิ้มพอใจ

“ฉันว่าคุณโมรีคงต้องเสียพนันแล้วล่ะ”

แม้จะแพ้พนัน แต่โมรีกลับยิ้มแย้มเพราะสะใจที่ได้เอาคืนกิตากาว่าได้

ooooooo

เลยเวลานัดมานานแล้วกว่ากริชจะมาหาเบญจวรรณที่ห้องพัก เธอโผกอดเขาพลางต่อว่าว่าทำไมถึงมาช้านัก เขาอ้างว่าติดธุระ เธออดถามไม่ได้ว่าใช่เรื่องแร่หรือเปล่า เขาส่ายหน้า ไม่อยากยุ่งอะไรด้วยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโมรีก็แล้วกัน

“ทำไมคุณต้องให้โมรีจัดการทุกเรื่องเลย คุณเป็นอาเขานะ”

“ถ้าไม่ติดไอ้เสือผาด ป่านนี้นังโมรีคงถูกฝังไปนานแล้ว และทุกอย่างจะตกเป็นของฉัน”

เบญจวรรณทักท้วงไม่ใช่ของเราสองคนหรือ กริชรีบแก้คำพูดใหม่ตามเธอว่า ตอนนี้เราคงทำอะไรไม่ได้ แต่ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่ เขาจะลงมือทันที เธออาสาจะช่วยเขาอีกแรงหนึ่ง เพราะโมรีไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา กริชกอดเธอตอบก่อนจะดึงตัวไปที่เตียง...

ในขณะที่กริชกับเบญจวรรณกำลังหยิบยื่นความสุขให้กันและกัน นักบุญหาผลไม้ป่ามาให้เทียนหอมกินเป็นมื้อค่ำ ทั้งคู่แลกเปลี่ยนเรื่องราวของตัวเองว่าเป็นใครมาจากไหน เธอเห็นว่าเขากำลังหางานทำก็เลยเสนอจะให้ไปทำงานกับพ่อของเธอ เขายังไม่อยากคิดอะไรตอนนี้ รอให้ออกจากที่นี่ได้ก่อน

“นายทำอะไรมาบ้างหรือ ท่าทางนายเก่งจัง”

เงียบไม่มีเสียงตอบ เทียนหอมหันมองอีกที นักบุญพิงผนังถ้ำหลับไปแล้ว...

การชกมวยชนะครั้งนี้ทำให้เฉ่ามีที่พักและได้งานทำอีกต่างหาก เพียงแต่ยังไม่รู้ว่างานอะไร เขาใช้โอกาสนี้ตีสนิทกับคนที่อยู่ที่นี่เพื่อสอบถามข่าวคราวของนักบุญ แต่ไม่มีวี่แวว...

กิตากาว่าอารมณ์ค้างจากถูกลูบคม กระดกเหล้าเข้าปากทีเดียวหมดแก้ว บ่นให้มาดามหว่าหวาฟัง ไม่คิดว่าเสือผาดจะกล้าบุกมาชิงแร่จากโกดังของตัวเอง เธออยากรู้ว่าเขาจะเกทับหรือจะหมอบ คนอย่างเขาไม่รู้จักคำว่าหมอบ นอกจากจะชนให้รู้เรื่องกันไปเลย เธอทักท้วงแต่คนของเขาถูกฆ่าตายเรียบ เขาหาคนได้แล้ว อีกไม่กี่วันคงมาถึง

“แล้วนายเฉ่าล่ะ ฝีมือเขาดีเหมือนกันนะ”

เขาให้เธอตัดสินใจจะว่าอย่างไรก็ว่าตามกัน มาดามหว่าหวาตั้งใจจะเก็บเฉ่าเอาไว้ต่อยมวย...

ด้านเสือผาดรู้เท่าทันว่าคนอย่างกิตากาว่าไม่ยอมแพ้ง่ายๆ สั่งให้เสือเพลิงเตรียมคนให้พร้อม พรุ่งนี้เรามีงานจะต้องทำ เขาพยักหน้ารับคำ...

ที่ถ้ำกลางป่า นักบุญหลับไปนานแล้วแต่เทียนหอมนอนไม่หลับเนื่องจากไม่คุ้นเคยกับการนอนแบบนี้ บ่นกับตัวเองน่าจะมีหมอนสักใบหนึ่ง เหลือบเห็นถุงทะเลของเขา จึงหยิบมาหนุนต่างหมอน แล้วนึกอยากรู้ว่าข้างในมีอะไรจึงค้นของออกมาดู เจอหนังสือพิมพ์ที่นักบุญซื้อจากสถานีรถโดยสารมีรูปเขาหราอยู่บนหน้าหนึ่ง ในฐานะฆาตกรฆ่าทหารอเมริกัน เธอตกใจมากวิ่งหนีออกมาทันที

ด้วยความไม่คุ้นเส้นทาง บวกกับความมืดเทียนหอมก้าวพลาดตกลงไปในหลุมดักสัตว์สลบเหมือด

ooooooo

นักบุญตื่นขึ้นในตอนเช้าไม่เห็นเทียนหอมอยู่ในถ้ำ เดินมาดูด้านนอกก็ไม่เจอ จึงกลับเข้าไปข้างในอีกครั้งเห็นหนังสือพิมพ์มีรูปตัวเองวางอยู่นอกถุงทะเล รู้ทันทีว่าเธอหนีไปแล้ว รีบออกตามหา โดยไม่รู้ว่าเสือใบกับพวกไล่ล่าทั้งคู่ใกล้เข้ามาทุกขณะ

จินฟง เหมยฮัวและฟู่เฉิน แกะรอยจนเจอรอยเท้าชายหญิงคู่หนึ่ง ลักษณะเหมือนกำลังวิ่งหนีอะไรสักอย่าง เร่งฝีเท้าตามรอยเหล่านั้นไป...

นับเป็นโชคดีของเทียนหอมที่พรานสิงห์มาเจอเธอติดอยู่ในหลุมดักสัตว์ รีบไปหาเถาวัลย์โยนลงไปให้เธอยึดไว้ พยายามจะลากขึ้นมา แต่ไม่มีแรงพอ บอกให้เธอรออยู่ที่นี่ก่อนจะไปตามคนมาช่วย นักบุญโผล่พรวดเข้ามาเสนอตัวจะช่วย แม้จะกลัวนักบุญ แต่เทียนหอมจำต้องปล่อยให้เขาช่วยกันกับพรานสิงห์ดึงเธอขึ้นจากหลุม เธอจะหนีอีกครั้งแต่นักบุญจับแขนเอาไว้ เธอร้องลั่นให้ปล่อย

“ไอ้ฆาตกร ที่แท้แกก็ไอ้ฆาตกร นี่คงแกล้งทำดีกับฉันเพื่อจะจับฉันไปเรียกค่าไถ่น่ะสิ”

พรานสิงห์ชักปืนเล็งนักบุญ แต่ชายหนุ่มไวกว่าแย่งปืนจากมือไปได้ แล้วไล่เขาไปให้พ้น พรานสิงห์ไม่ต้องรอให้ไล่ซ้ำเผ่นแนบ นักบุญลากตัวเทียนหอมไปพลางอธิบายไปด้วยว่าตนเองไม่ใช่ฆาตกร เธอไม่เชื่อเขาแต่เชื่อหนังสือพิมพ์ สั่งให้ปล่อยเธอไป เป็นจังหวะเดียวกับพวกเสือใบตามมาทัน ยิงขู่นักบุญหนึ่งนัดพร้อมกับสั่งให้ส่งตัวผู้หญิงมา เขากระซิบกับเทียนหอม ตกลงจะไปกับเขาหรือเปล่า เธอพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้น พอผมนับถึงสามก็วิ่งเลยนะ” นักบุญนับได้แค่หนึ่ง เทียนหอมวิ่งลิ่วไปแล้ว เขาวิ่งตามไปติดๆ เสือเข้มจะเหนี่ยวไกปืนแต่เสือใบห้ามไว้ กลัวจะพลาดถูกผู้หญิง สั่งสมุนจับตัวมาให้ได้...

นักบุญพาเทียนหอมหนีมาสุดที่หน้าผา เสือใบกับพวกตามมาทัน สาดกระสุนขู่ให้ส่งตัวผู้หญิงมา นักบุญดึงเทียนหอมหลบหลังก้อนหินแล้วยิงโต้ตอบ ทำให้พวกนั้นต้องวิ่งหาที่กำบัง

“กูขอบอกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะหมดความอดทน ส่งผู้หญิงมา” เสือใบตะโกนลั่น นักบุญหันมาบอกเทียนหอมว่าจะส่งตัวเธอให้เสือใบเพื่อความอยู่รอดของตัวเขาเอง เธอร้องเอะอะว่าอย่าทำอย่างนั้นจะให้ไหว้ก็ยอม นักบุญมีข้อแม้ถ้าไม่ให้เขาส่งตัวเธอให้เสือใบ เธอต้องสัญญาก่อนว่าจะเชื่อว่าเขาไม่ใช่ฆาตกร

“เอ่อ...ฉันสัญญา ฉันไม่เชื่อหนังสือพิมพ์แล้วฉันเชื่อนาย พอใจหรือยัง”

นักบุญยิงใส่เสือใบแทนคำตอบ พร้อมกับท้าให้เข้ามาเอาเธอไปเอง สองฝ่ายสาดกระสุนใส่กัน นักบุญยิงจนกระสุนใกล้หมดกำลังจะเสียทีให้โจรชั่ว แต่แล้วจินฟง ฟู่เฉินและเหมยฮัวยิงปืนเข้ามา ทั้งเสือใบและนักบุญไม่รู้ว่าพวกนั้นเป็นใครมาจากไหน เทียนหอมสงสัยหรือจะเป็นคนที่มาช่วยพวกเรา

“แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะ เผ่นก่อนเถอะ...ไป” นักบุญลากแขนเทียนหอมวิ่งหนี ฟู่เฉินบอกกับเหมยฮัวว่าจะตามเธอไปเอง แล้วพุ่งตัวออกไป เสือใบเห็นเป้าหมายหนีสั่งเสือเข้มตามไปเอาตัวมาให้ได้

วิ่งมาได้สักพัก เทียนหอมสะบัดมือนักบุญออก บอกว่าจะไม่หนีไปกับเขาอีกแล้ว พวกนั้นต้องมาช่วยเธอแน่ๆ พ่อของเธอต้องส่งพวกนั้นมาช่วย ทันใดนั้น ฟู่เฉินเอาปืนจี้หลังนักบุญไว้

“ถูกต้องแล้วครับคุณเทียนหอม ผมฟู่เฉิน คุณทรงศักดิ์ส่งเรามาตามหาคุณ”

เทียนหอมดีใจมาก ขณะที่นักบุญเบาใจที่เธอมีคนมาช่วยจัดแจงขอตัวไปก่อน เทียนหอมไม่ยอมให้ไป สั่งให้ฟู่เฉินจับตัวฆาตกรไว้ นักบุญถึงกับร้องอ้าวไหนบอกว่าเชื่อเขา เทียนหอมแนะให้เขาไปพิสูจน์ในศาล เขารู้แก่ใจดีจ่าคาร์เตอร์คงไม่ปล่อยให้ทำอย่างนั้น จึงคิดหาทางหนี แล้วใช้ความว่องไวแย่งปืนไปจากฟู่เฉินซึ่งไม่ยอมแพ้ พยายามแย่งคืน ทั้งสองฝ่ายเปิดฉากต่อสู้กัน ผลัดกันรุกผลัดกันรับไม่มีใครยอมใคร

ooooooo

ขณะเสือใบและสมุนกำลังยิงต่อสู้อยู่กับจินฟงและเหมยฮัว สารวัตร ทรงศักดิ์และตำรวจหลายนาย ตามมาสมทบ ช่วยจินฟงกับลูกสาวยิงใส่พวกเสือใบไม่ยั้ง ทรงศักดิ์ไม่เห็นเทียนหอมอยู่ด้วยก็ถามหา ได้ความว่าฟู่เฉินตามไปช่วยอยู่ เหมยฮัวอาสาจะไปช่วยพี่ใหญ่ให้อีกแรงหนึ่ง แล้ววิ่งออกไป

เทียนหอมมัวแต่ดูนักบุญกับฟู่เฉินต่อสู้กัน ไม่ทันเห็นเสือเข้มย่องมาด้านหลังเอาปืนจี้ สั่งไม่ให้ส่งเสียงแล้วไปกับตนดีๆ เธอโวยวายลั่นให้ช่วยด้วย ฟู่เฉินกับนักบุญหยุดกึก หันมาเห็นเทียนหอมถูกจี้จับตัวพากันเซ็ง ก่อนที่เสือเข้มจะเอาตัวเทียนหอมไปได้ เหมยฮัวพุ่งมาเตะทั้งปืนทั้งคนกระเด็นไปคนละทิศละทาง

เสือเข้มตั้งหลักได้ เปิดศึกกำปั้นกับเหมยฮัว ส่วนฟู่เฉินกับนักบุญเห็นเทียนหอมปลอดภัยหันมาสู้กันต่อ โดยมีเทียนหอมคอยลุ้นอยู่ใกล้ๆ...

กำลังตำรวจที่มีมากกว่าทำให้เสือใบสู้ไม่ไหวสั่งให้สมุนถอย สารวัตรสั่งให้ทุกคนหยุดยิง ทรงศักดิ์แปลกใจทำไมไม่ตามไปจับ เขาอธิบายว่าขืนตามไปก็เท่ากับรนหาที่ตาย พวกมันชำนาญภูมิประเทศมากกว่าเรา ทรงศักดิ์พยักหน้ารับรู้ไม่ติดใจสงสัยอะไรอีก...

เสือเข้มสู้เหมยฮัวไม่ได้วิ่งหนี เธอจะตามแต่เป็นจังหวะเดียวกับนักบุญสยบฟู่เฉินได้ และล็อกคอเอาไว้พร้อมจะสังหารได้ทุกเมื่อ เทียนหอมขอร้องเขาอย่าทำร้ายใครอีกเลย

“จะทำทำไมในเมื่อผมไม่ใช่ฆาตกร” นักบุญพูดจบปล่อยฟู่เฉินเป็นอิสระ แล้วเดินจากไป ไม่มีใครตามเพราะต้องพาเทียนหอมกลับไปหาทรงศักดิ์ซึ่งรออยู่ด้วยความเป็นห่วง สองพ่อลูกเจอหน้ากันโผกอดกันกลม ทรงศักดิ์ขอบใจจินฟง เหมยฮัวและฟู่เฉินมากที่ช่วยชีวิตลูกสาวของตนเอาไว้...

ฝ่ายนักบุญบาดเจ็บซ้ำแผลเก่าที่ถูกยิง การต่อสู้กับฟู่เฉินทำให้แผลเปิดเลือดไหลเป็นทาง เขาโซซัดโซเซมาล้มฟุบอยู่ริมลำธาร ถ้าจ่าโทนไม่ไปเจอ คงกลายเป็นผีเฝ้าป่าไปแล้ว ครู่ต่อมา จ่าโทนนำตัวนักบุญมาให้หมอที่ค่ายตำรวจตระเวนชายแดนรักษา แม้จะเสียเลือดไปมากแต่อาการของเขาไม่สาหัส ได้พักสักระยะก็จะฟื้นตัว หมออดสงสัยไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร จ่าโทนโยนหนังสือพิมพ์ที่มีข่าวนักบุญให้ดูแล้วหันไปทางลูกน้อง

“คุมตัวไว้ก่อน เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาด้วย” จ่าโทนเหลือบเห็นเพนดูลั่มที่คอนักบุญ มองอย่างสนใจ...

ในระหว่างที่นักบุญรอดตายมาได้อีกครั้ง ภารกิจใหม่ของเสือผาดกับพวกก็เริ่มต้นขึ้น คราวนี้ต้องเดินทางด้วยม้าเพื่อไปดักชิงตัวนักโทษประหาร 3 ราย คือเสือครุย เคราดกกับสมุนอีกสองคน ทับกับพุด บนขบวนรถไฟขนนักโทษมุ่งหน้าสู่บางกอก เสือผาดวางแผนจะชิงตัวตอนที่รถไฟเทียบชานชาลาเพื่อเติมน้ำมัน

ไม่นานนัก รถไฟถึงชานชาลา หัวหน้าผู้คุมสั่งลูกน้องให้ระวังตัวเอาไว้ เสือครุยมองสบตาสมุนเหมือนเป็นการส่งสัญญาณ ทันใดนั้นเขาเอาโซ่ตรวนรัดคอผู้คุม

พุดกับทับและนักโทษคนอื่นทำตาม เสือครุยใช้ลวดสะเดาะกุญแจหลุด แล้วต่อสู้แย่งปืนกับผู้คุมคนหนึ่ง ปืนเกิดลั่นทำให้เจ้าหน้าที่ทั้งหมดและตำรวจต่างกรูกันมายังต้นเสียง หัวหน้าผู้คุมประกาศกร้าว

“สงสัยต้องประหารพวกมึงที่นี่แล้วมั้ง” สิ้นเสียง ตำรวจและผู้คุมสาดกระสุนใส่พวกนักโทษที่พากันวิ่งหาที่กำบัง ก่อนที่เสือครุยกับสมุนจะถูกยิงตาย เสือผาดกับพวกบุกเข้ามา

“ข้าเสือผาด จอมโจรไร้หน้า วันนี้จะมาขอตัวเพื่อนพ้องของข้าไป ทุกคนออกไปห่างๆ ใครแส่...ตาย”

เกิดการยิงต่อสู้กันขึ้น ในที่สุดเสือผาดกับพวกช่วยเสือครุย ทับกับพุดหนีรอดไปได้...

ในเวลาเดียวกัน ทุกคนพากันแปลกใจเมื่อสารวัตรสอบปากคำเทียนหอมแล้วรู้ว่าคนที่บุกไปช่วยเธอถึงชุมเสือใบคือนักบุญ ทรงกลด ผู้ต้องหาฆ่าทหารฝรั่งตาย และที่แปลกกว่านั้นคือเขาไม่ได้มีทีท่าจะจับตัวเธอไปเรียกค่าไถ่ สารวัตรแจ้งไปทางหน่วยเหนือแล้วว่านักบุญมากบดานที่นี่เพื่อที่ทางนั้นจะได้ส่งคนมาตามล่า เทียนหอมเห็นว่าสารวัตรหมดคำถามแล้วจึงขอตัวไปอาบน้ำก่อน

ooooooo

นักบุญรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองถูกสวมกุญแจมือติดไว้กับหัวเตียง มองไปรอบๆ เห็นหมอกำลังดูแผลที่สีข้างให้ จึงถามว่าที่นี่ที่ไหน จ่าโทนมาทันได้ยินพอดีตอบคำถามแทนว่า

“ค่าย ตชด. ฉันจ่าโทน คนที่ช่วยนายไว้ นายนักบุญผู้ต้องหาหนีคดีฆ่าคนตาย”

จ่าโทนรอจนหมอออกไปแล้วจึงหยิบเพนดูลั่มของนักบุญขึ้นมาถามว่าได้มาจากไหน เขาได้มาจากหลวงตารูปหนึ่ง จ่าโทนนิ่งคิดไปอึดใจ ก่อนจะขอให้เขาเล่าเรื่องหลวงตาให้ฟัง หลังจากเล่าจบ นักบุญออกตัวว่ายังไม่รู้เลยว่าจะช่วยประเทศชาติอย่างที่หลวงตาบอกได้อย่างไร จ่าโทนเอาเพนดูลั่มคืนให้เขา

“ไม่รู้สิ ช่างเถอะ ฉันว่านายเก็บมันไว้ดีๆละกัน วันหนึ่งปริศนามันอาจเผยออกมาก็ได้”

“ผมหวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น...จ่าจะจับผมหรือเปล่า”

จ่าโทนไม่คิดจะจับคนช่วยชาติ แต่ตอนนี้ตำรวจออกตามล่าเขาอย่างหนัก ป่านนี้เรื่องคงถูกรายงานไปทางหน่วยเหนือแล้ว แต่ตนมีสถานที่แห่งหนึ่งที่เขาจะอยู่ได้อย่างสบาย...

กลางป่าดงดิบ พรานสิงห์เซ็งมากที่วันนี้ยังไม่ได้สัตว์สักตัวเพราะมีการยิงต่อสู้กันเสียงดังสนั่นลั่นป่าทำให้พวกสัตว์พากันตกใจหนีกระเจิง เขาเห็นใกล้เที่ยงแล้วจึงทรุดตัวลงนั่งกินข้าวตรงจุดที่กุลีจีนนอนตายเมื่อยี่สิบปีก่อน มือเขาสัมผัสถูกโครงกระดูกรีบปัดออกทำให้เห็นทองคำสองแท่งที่ซุกอยู่ เขาดีใจแทบโดดตัวลอย...

ที่ชุมเสือผาด เสือครุยอดสงสัยไม่ได้ว่าเสือผาดช่วยพวกตนมาทำไม เขากำลังจะทำงานใหญ่ ก็เลยอยากได้คนมีฝีมืออย่างเสือครุยกับพวก ส่วนจะเป็นงานอะไรนั้นขออุบไว้ก่อน ช่วงนี้ให้เสือครุยพักผ่อนให้สบาย...

ทางด้านเบญจวรรณร้อนใจมากที่เห็นรถบรรทุกแร่ซึ่งหายไปตั้งแต่สามวันก่อน กลับมาจอดอยู่เต็มหน้าเหมือง กลัวโมรีจะจับได้ว่าตัวเองคือหนอนบ่อนไส้คนนั้น พยายามเข้าไปเลียบๆเคียงๆถามโมรีแต่ไม่ได้อะไร เธออดนึกถึงเรื่องเมื่อสองสามวันก่อนไม่ได้ ตอนนั้นเธอกับกริชและลูกน้องอีกสองคนมาที่โรงเก็บแร่

“ฉันออกใบซื้อขายปลอมให้แล้ว รีบเอาไปส่งที่ปลายทางเร็วๆ”

ลูกน้องรับคำ รีบขึ้นไปขับรถบรรทุกแร่ กริชใจคอไม่ดี หากถูกโมรีจับได้จะทำอย่างไร เธอแนะให้โกหกว่าไม่รู้ไม่เห็น เขาอ้าปากจะทักท้วง เธอชิงตัดบท ถ้าอยากจะให้เธออยู่ก็ต้องให้เธอได้อะไรเป็นกอบเป็นกำบ้าง

“ไม่ใช่กินแต่เศษเงินที่โมรีโยนให้ทุกเดือน”

เบญจวรรณตื่นจากภวังค์ พึมพำกับตัวเองเบาๆ “ถ้านังโมรีมันจับได้ว่าคุณกับฉันร่วมมือกันขโมยแร่ไปล่ะก็ ฉันคงต้องเอาตัวรอดก่อนล่ะ”

ooooooo

ที่ริมหาดหน้าบ้านพักของกิตากาว่า ถึงจะรอดเงื้อมมือเสือใบมาได้ แต่ทรงศักดิ์ก็ยังไม่วางใจ ส่งเหมยฮัวตามประกบเทียนหอมแจ เธอไม่ชอบใจที่มีคนมาวุ่นวายพยายามไล่อีกฝ่ายไปพ้นหน้า เหมยฮัวรับจ้างพ่อของเธอมาทำหน้าที่คุ้มกันเธอจะให้ไปที่อื่นได้อย่างไร เธอจะคุยกับพ่อเอง เหมยฮัวร้องห้ามไว้

“ไม่ต้องหรอก ท่านสั่งมาว่าถ้าคุณไม่ยอมให้จับคุณยัดกระสอบส่งไปบางกอกได้เลย”

เทียนหอมเดินหนีไปอย่างหัวเสีย เหมยฮัวรีบเดินตาม โดยไม่รู้ว่าสมุนของเสือใบซุ่มดูอยู่...

อีกมุมหนึ่งภายในบ้านพัก ทรงศักดิ์กางแผนที่พร้อมกับอธิบายว่าส่วนไหนของป่าจะเป็นพื้นที่ที่เขาต้องการจะสำรวจเพื่อขอสัมปทาน จินฟงเห็นพื้นที่ที่จะสำรวจกินบริเวณไปถึงประเทศเพื่อนบ้าน ทักท้วงว่าไม่ปลอดภัย ต้องขอกำลังคุ้มกันเพิ่ม กิตากาว่าหาให้แล้วและกำลังเดินทางมา จินฟงอยากรู้ว่าเราจะเริ่มเมื่อไหร่

“ทันทีที่คุณกิตากาว่าเจรจาซื้อเหมืองของคุณโมรีให้ผม” ทรงศักดิ์ยิ้มให้กิตากาว่าอย่างรู้กัน...

ขณะมาดามหว่าหวาเดินผ่านพวกคนงานที่กำลังจัดเตรียมทุกอย่างเพื่อจะเปิดไนต์คลับในตอนค่ำ รู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม เธอชักปืนที่ซ่อนไว้ตรงขาอ่อนใต้ชุดกี่เพ้าขึ้นมาจะยิง เฉ่าร้องห้ามเสียงหลง

“อย่ายิงครับ ผมเฉ่าเอง”

เธอเก็บปืนไว้ที่เดิมแล้วเดินนำเฉ่าไปที่ห้องทำงานตัวเอง รินบรั่นดีใส่แก้วสองใบยื่นให้เฉ่าใบหนึ่ง ชนแก้วตัวเองกับแก้วของเขาแล้วยกขึ้นจิบ ก่อนจะถามเขาว่ามาที่ระนองทำไม เขาทำมาหากินไปเรื่อยๆไม่มีจุดหมาย เธอแปลกใจที่พักนี้ใครต่อใครก็หลั่งไหลมาที่นี่ ทั้งคหบดี ทั้งผู้ต้องหาหนีคดี เฉ่าหูผึ่งทันที

“แล้วแถมพวกเสือต่างๆก็ตื่นตัวปล้นเป็นการใหญ่ ล่าสุดเสือใบก็จับลูกสาวคุณทรงศักดิ์ นักธุรกิจจากบางกอกไปเรียกค่าไถ่ ดีที่มีคนต่างถิ่นช่วยเอาไว้ เห็นว่าเป็นผู้ต้องหาหลบหนีคดีด้วย”

เฉ่าอยากรู้ว่าผู้ต้องหาคนนั้นมีชื่อหรือเปล่า มาดามหว่าหวาส่ายหน้าแล้วย้อนถามว่าอยากรู้ไปทำไมสนใจหรือ เขาปฏิเสธว่าเปล่า แค่อยากรู้ไว้จะได้อยู่ห่างๆ ถึงเธอจะไม่บอกอะไร แต่เขามั่นใจว่าต้องเป็นนักบุญ มาดามหว่าหวาต้องการให้เฉ่าขึ้นชกอีกคืนนี้ โมรีจะส่งนักชกคนใหม่มาขอแก้มือ...

หลังจากสมุนที่ให้ไปซุ่มดูเทียนหอมกลับมารายงานว่าเธออยู่ที่บ้านพักริมทะเลของกิตากาว่า เสือใบสั่งให้เตรียมคนให้พร้อมจะตามไปจับตัวเธอมาอีกครั้ง

เสือเข้มติงว่าเสี่ยงเกินไป พวกกิตากาว่าไม่ใช่ย่อยโดยเฉพาะพวกคนจีน เสือใบสงสัยพวกคนจีนมาทำอะไรที่นี่

“ได้ยินมาว่าจะเอาไปช่วยสำรวจป่า พ่อของผู้หญิงคนนั้นจะมาทำสัมปทานป่าไม้”

เสือใบหัวเราะฟันแทบหักถ้ามาทำไม้จริงอย่างที่สมุนว่าหมอนั่นไม่บ้าก็เมา ใครๆก็รู้ทั้งนั้นว่าที่นี่ไม่มีไม้มีค่า อีกอย่างไข้ป่าก็เยอะ แถมยังต้องมาเสี่ยงกับเสืออย่างพวกเราอีก แล้วถามสมุนแน่ใจว่ามันมาสำรวจป่าจริงๆ เขาพยักหน้ารับคำ เสือเข้มอดสงสัยไม่ได้ ถ้ามันไม่ได้มาสำรวจป่าทำสัมปทานแล้วมันจะมาทำอะไร เสือใบเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ooooooo

ระหว่างขี่ม้ามุ่งหน้าไปยังชุมเสือผาด นักบุญสงสัยทำไมจ่าโทนถึงต้องพาตนไปอยู่กับจอมโจรไร้หน้านั่นด้วย เขายืนยันมันเป็นที่เดียวที่ตำรวจแตะต้องนักบุญไม่ได้ ชายหนุ่มงง ตกลงเขาเป็นตำรวจประเภทไหนกันแน่ แทนที่จะจับตนส่งหลวง กลับเอาไปฝากไว้กับโจร

“เอาเถอะน่า ข้ารู้ก็แล้วกันว่าจะทำยังไง”...

แม้เสือผาดจะช่วยพาหนีจากทางการมาได้ แต่เสือครุยก็ยังไม่วางใจ เรื่องนี้ต้องมีเบื้องหน้าเบื้องหลังแน่ๆ เพียงแต่ตอนนี้ให้พุดกับทับเล่นตามน้ำไปก่อน ระหว่างนั้นเสือมิ่งมาเคาะประตูห้องเรียก

“พี่ผาดให้ไปพบที่บาร์”...

ครู่ต่อมา เสือครุยกับพวกมานั่งอยู่ตรงหน้าเสือผาดซึ่งแนะนำให้รู้จักกับโมรี เพราะพวกเขาต้องไปอยู่กับเธอเพื่อช่วยดูแลเหมือง เสือครุยอดถามไม่ได้ว่าแล้วงานใหญ่ที่เคยพูดถึง เสือผาดให้รอไปก่อนถึงเวลาเมื่อไหร่จะบอก ระหว่างนั้นจ่าโทนเดินนำนักบุญเข้ามา เสือผาดร้องทักยังไม่ถึงเวลาจ่ายส่วยสักหน่อย

จ่าโทนไม่ได้มารับส่วยแต่จะเอาคนมาฝาก นักบุญเป็นคนของตนหลบหนีคดีมา ที่นี่น่าจะปลอดภัยที่สุด เสือผาดเห็นโมรีมองผู้มาใหม่อย่างสนใจรีบตีกันว่าที่นี่เต็มแล้ว โมรีสบช่องขอตัวเขาไปอยู่เหมืองพร้อมกับพวกเสือครุย เสือผาดมีข้อแม้ ถ้าจะทำงานด้วยกันต้องผ่านการทดสอบโดยต้องต่อสู้กับตนก่อน

ฝีมือการต่อสู้ของนักบุญไม่เป็นสองรองใครอยู่แล้ว จึงผ่านการทดสอบได้ไม่ยาก...

เมื่อเทียนหอมรู้ว่าอีกสองวันจะต้องเข้าป่า ทำให้ลืมเรื่องขุ่นข้องใจที่พ่อให้เหมยฮัวคอยตามประกบ แล้วขออนุญาตท่านไปเต้นรำที่ไนต์คลับของเพื่อนกิตากาว่า ทรงศักดิ์ไม่ขัดข้องแต่ต้องให้เหมยฮัวไปด้วย...

ทางด้านพรานสิงห์นำทองคำที่ได้ไปขายให้ร้านทองในตัวเมือง เจ้าของร้านเห็นตราดอกซากุระประทับอยู่บนนั้นรีบเข้าไปหลังร้าน โทร.แจ้งกิตากาว่าว่าเจอทองคำที่เขาตามหาแล้ว พรานสิงห์เป็นคนเอามาขาย

“พรานหรือ มันน่าจะเจอจากในป่าสินะ...ขอบใจ ฉันขอซื้อให้ราคาเป็นสองเท่าจากที่นายรับซื้อ”...

ฝ่ายเสือใบรู้จากสมุนที่ให้ไปเฝ้าเทียนหอมว่าคืนนี้เธอจะไปเที่ยวคลับของมาดามหว่าหวา สั่งการให้ทุกคนเตรียมไปฉุดตัวมาให้ได้...

ด้านกิตากาว่าเอาทองคำแทงที่ได้จากเจ้าของร้านทองมาเทียบกับทองคำอีกก้อนที่ซ่อนไว้ ปรากฏว่าเหมือนกันทุกอย่างรวมทั้งตราดอกซากุระ ก็ยิ้มพอใจรีบเอาซ่อนไว้แล้วสั่งการให้จินฟงไปตามตัวพรานสิงห์

“ผมต้องการจะคุยกับเขา”

ooooooo

ในเวลาต่อมา โมรีพานักบุญ เสือครุยกับพวกมาที่เหมือง กริชเดินนำเบญจวรรณเข้ามาถามเธอว่า

พาใครมา เธอแนะนำให้กริชรู้จักคนงานใหม่ทั้งสี่คนซึ่งจะเป็นผู้ติดตามเธอ และแนะนำให้ทั้งสี่คนรู้จักกริช

“อาฉันเอง เขาเป็นผู้จัดการที่นี่ ส่วนนี่คุณเบญจวรรณเป็นผู้ดูแลทั่วไป...คืนนี้ฉันจะไปคุยธุระในเมือง”

กริชเสนอตัวจะไปด้วย แต่เธอปฏิเสธว่าไม่ต้องไปก็เกะกะเปล่าๆเธอจะไปกับผู้ติดตามพวกนี้เอง แล้ววานเบญจวรรณช่วยจัดหาที่พักให้พวกนี้ด้วยก่อนจะผละจากไป กริชมองตามรู้สึกเสียหน้า...

ค่ำนี้ไนต์คลับของมาดามหว่าหวาดูจะคึกคัก

นอกจากเทียนหอม หนูนา กับเหมยฮัวจะมาเที่ยวแล้ว พรานสิงห์ซึ่งอยู่ในชุดสูทอย่างดีก็มานั่งดื่มเหล้าเคล้านารีอยู่ที่นี่ด้วย โดยมีจินฟงกับฟู่เฉินจับตามองเขาอยู่อีกมุมหนึ่ง ที่ด้านนอกไนต์คลับ เสือใบกับพวกซุ่มอยู่ในรถบรรทุกเห็นเทียนหอมกับสาวๆเข้าไปข้างใน หันไปสั่งเสือเข้มตามไปสังเกตการณ์ด้านใน เสือก้านอาสาจะไปให้แทน เขาส่ายหน้า

“ไม่ต้อง ข้าไม่อยากคว้าน้ำเหลวอีก”...

ขณะนักบุญนั่งรอจะเข้าเมืองกับโมรี กริชเข้ามาคุยเพื่อผูกมิตรด้วย คุยได้ไม่กี่คำ ฝ่ายแรกต้องขอตัวไปก่อนเพราะเห็นโมรีเดินออกไปที่รถซึ่งจอดรถท่าอยู่...

เทียนหอมนั่งได้สักพัก ทรงศักดิ์กับกิตากาว่าตามเข้ามา กิตากาว่ามองไปทางจินฟงซึ่งพยักพเยิดให้ดูพรานสิงห์ที่นั่งดื่มอยู่ จังหวะนั้นมาดามหว่าหวาออกมาต้อนรับพร้อมกับเฉ่า เชิญทั้งคู่ไปที่ห้องวีไอพีก่อนโมรี ยังมาไม่ถึง ทรงศักดิ์บอกลูกสาวว่าสนุกตามสบาย ท่านไปคุยธุระก่อน เฉ่ารู้เรื่องที่นักบุญช่วยเทียนหอมเอาไว้จึงอาสาจะดูแลเธอให้เอง ทรงศักดิ์พยักหน้าตกลงแล้วเดินตามมาดามหว่าหวากับกิตากาว่าไป

เฉ่าอยากถามเทียนหอมเรื่องนักบุญจึงชวนเธอไปเต้นรำที่ฟลอร์โดยไม่รู้ว่าเสือเข้มแอบมองอยู่...

จากนั้นไม่นาน รถของโมรีแล่นมาจอดด้านหลังไนต์คลับซึ่งมีลูกน้องของมาดามหว่าหวามารอต้อนรับ โมรีให้นักบุญตามไปคุ้มกัน ส่วนเสือครุยเธอสั่งให้เฝ้ารถไว้ เขามองตามไม่ค่อยพอใจ...

ระหว่างเต้นรำด้วยกัน เฉ่าพยายามสอบถามเทียนหอมถึงคนที่ช่วยเธอจากพวกโจรแต่ไม่ได้อะไรมากนัก ครั้นกลับมาที่โต๊ะ เหมยฮัวจัดแจงชวนกลับเทียนหอมยังสนุกอยู่ก็เลยไม่ยอมกลับ เหมยฮัวซึ่งไม่ชอบขี้หน้าเฉ่าเท่าไหร่เดินเลี่ยงออกไป ระหว่างนั้นเสือเข้มปวดปัสสาวะรีบแวบเข้าห้องน้ำ

พรานสิงห์เกิดใจตรงกันบอกกับสาวๆขอตัวไปปลดทุกข์ก่อน จินฟงกับฟู่เฉินรีบลุกตาม...

ขณะที่ทรงศักดิ์ขอซื้อเหมืองจากโมรีอยู่ในห้องวีไอพีชั้นบน นักบุญออกไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ชั้นเดียวกัน พรานสิงห์เสร็จธุระจะกลับโต๊ะ แต่จินฟงกับฟู่เฉินขวางไว้ เสือเข้มเห็นพอดีรีบหลบมุมแอบฟัง จินฟงคาดคั้นให้พรานสิงห์บอกว่าไปเอาทองมาจากไหน ทีแรกเขาปิดปากเงียบครั้นถูกข่มขู่หนักเข้ายอมเปิดปากบอกว่าไปเจอทองในป่า ถ้าอยากให้เขาพาไปต้องมีส่วนแบ่งให้ จินฟงตอบตกลง พรานสิงห์จึงนัดให้ไปเจอที่บ้านพรุ่งนี้เช้า...

ขณะเทียนหอมกำลังนั่งดื่มกับเฉ่าอย่างสนุกสนาน เสือใบกับพวกบุกเข้ามาจะฉุด เฉ่าคว้ามือเธอพาหนีเสือใบไม่พอใจยิงใส่ เสียงปืนดังไปถึงห้องวีไอพี ลูกน้องของมาดามหว่าหวารีบเข้ามาคุ้มกัน

“เสือใบบุกเข้ามาครับ อย่าเพิ่งออกไป”

ทรงศักดิ์ใจคอไม่ดีเป็นห่วงลูกสาว นักบุญออกจากห้องน้ำเจอเสือครุยวิ่งขึ้นมารีบบอกให้ไปคุ้มกันโมรีแล้ววิ่งลงบันได ด้านล่างเกิดชุลมุนวุ่นวายไปทั่ว เฉ่าต่อสู้กับเสือใบอยู่บนฟลอร์ เหมยฮัวเตะต่อยกับเสือเข้ม ส่วนจินฟงกับฟู่เฉินตะลุมบอนกับเสือไพรและสมุน พรานสิงห์ถือโอกาสวิ่งหนี ขณะหนูนาหลบอยู่ใต้โต๊ะ

นักบุญเห็นเทียนหอมถูกสมุนของเสือใบลากตัวออกไปก็วิ่งตาม เห็นมันจับเธอขึ้นท้ายรถบรรทุกแล้วขับออกไปพร้อมกับบีบแตรเป็นสัญญาณเตือน เสือใบได้ยินเสียงแตรก็เข้าใจทันทีตะโกนลั่น

“ไอ้เสือ...ถอย” สั่งเสร็จเสือใบวิ่งนำสมุนออกจากไนต์คลับ เฉ่า จินฟง ฟู่เฉินกับทรงศักดิ์และกิตากาว่าวิ่งตามออกมา เจอเสือไพรสาดปืนกลใส่พากันโดดหลบ เสือใบกับพวกขึ้นรถอีกคันหนึ่งหนีไปได้

ด้านนักบุญโดดขึ้นท้ายรถบรรทุกที่เทียนหอมถูกจับตัวไว้ สมุนหันมาเห็นก็ยิงปืนใส่แต่ไม่โดน นักบุญตะโกนบอกเทียนหอมให้หาที่จับแน่นๆ แล้วยิงใส่ยางล้อหน้าฝั่งตรงข้ามคนขับ รถเสียหลักตะแคงข้างไถลไปกับถนนก่อนจะหยุดนิ่ง นักบุญฆ่าสมุนตายแล้วจะเข้าไปช่วยเทียนหอมที่สลบอยู่ แต่มีเสียงไซเรนรถตำรวจดังขึ้นเสียก่อน เขาจึงต้องหนี

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

คู่จิ้นในตำนาน "ปูเป้-แซม" หวนคืนจอในรอบ 20 ปี พร้อมฟาดฟันฝีมือ "พลอย-เฌอมาลย์"

คู่จิ้นในตำนาน "ปูเป้-แซม" หวนคืนจอในรอบ 20 ปี พร้อมฟาดฟันฝีมือ "พลอย-เฌอมาลย์"
23 ม.ค. 2563
15:11 น.