ข่าว

วิดีโอ



ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ปณธี

กำกับการแสดงโดย: สยาม น่วมเศรษฐี

ผลิตโดย: บริษัท พอดีคำ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: หลุยส์ เฮสดาร์ซัน,เซฟฟานี่ อาวะนิค

เอกเหนื่อยใจเมื่อลวิตามาบอกว่าจะแถลงข่าวเรื่องเลิกกับไตรภพ เพราะทนอยู่กับคนที่ทำร้ายตนไม่ได้ เอกยังคิดว่าลวิตาคิดไปเอง เธอยืนกรานว่าความทรงจำโกหกไม่ได้ เอกพยายามอ้างประชาชนจะผิดหวังแต่เธอก็บอกว่าจะรับผิดคนเดียวไม่ให้ใครเดือดร้อน

“พูดน่ะมันง่าย แต่มันเสี่ยง ชื่อเสียงดีๆที่หลิวสร้างมาอาจจะต้องพังลง”

“หลิวรู้ค่ะ ถ้าให้เลือกระหว่างชื่อเสียงกับชีวิต หลิวขอเลือกชีวิตดีกว่า หลิวไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้วค่ะพี่เอก” ลวิตามุ่งมั่นที่จะทำแบบนี้จนเอกอ่อนใจ

ในขณะที่ไตรภพยังนอนพักฟื้นที่คอนโด เสี่ยมนูญกับมีนาโผล่มาเซอร์ไพรส์ด้วยไม่รู้ว่าเขาบาดเจ็บ มีนาหัดทำคัพเค้กเอามาให้พี่ชายชิม ไตรภพจำต้องฝืนยิ้มแย้มหยอกล้อว่าจะท้องเสียไหม ผู้เป็นพ่อก็ร่วมด้วยว่าเริ่มท้องไส้ปั่นป่วน มีนาหน้างอที่โดนพ่อกับพี่รุม...เสี่ยมนูญสังเกตเห็นสีหน้าไตรภพเจ็บและมักจะกดที่ชายโครงเวลาหัวเราะ

ไตรภพหลบมากินยาในห้องนอน เสี่ยมนูญตามเข้ามาเห็นจึงซักถาม  ไตรภพทำหน้าลำบากใจ

ยอมเล่าแบบข้ามความเลวร้ายของตัวเองไป

หลังจากนั้น เสี่ยมนูญมาคุยกับมยุราที่บ้าน ลวิตา

กลับมาเจอ มนูญบอกเธอว่าไตรภพขับรถชน เขาไม่บอกใคร แต่ตนมาบอกเองเพราะคิดว่าไตรภพไม่มีสติถึงทำให้เกิดอุบัติเหตุ

“เสี่ยคงทราบเรื่องหลิวกับมิคแล้ว” ลวิตาแย็บ

“ฉันไม่รู้หรอกว่าหนูกับมิคมีปัญหาอะไรกัน แต่หนูอภัยให้มิคไม่ได้เลยเหรอ”

“คนเราทำผิดครั้งเดียวยังให้อภัยกันได้ แต่ถ้าทำผิดซ้ำซากมันคงให้อภัยไม่ได้แล้วล่ะค่ะ”

“น้ำเสียงของหนูดูเด็ดขาดมาก จนฉันไม่รู้จะโน้มน้าวใจหนูยังไง”

“หลิวขอโทษนะคะที่หลิวคบกับมิคต่อไปไม่ได้อีก”

“ไม่ต้องขอโทษหรอกหนู หัวใจคนเรามันบังคับกันไม่ได้ ตามิคกับหนูคงทำบุญกันมาเท่านี้ ส่วนฉันก็แค่เสียดายที่ไม่ได้หนูเป็นลูกสะใภ้”

“ขอบคุณที่เสี่ยเข้าใจนะคะ เสี่ยพูดง่ายกว่าแม่ของหลิวอีก”

เสี่ยมนูญหัวเราะ...ลวิตาส่งเสี่ยมนูญขึ้นรถ กลับเข้ามาเจออารมณ์แม่เต็มเปา มยุราโมโหที่เสี่ยมนูญมาขอร้องถึงบ้าน ลูกยังไม่ยอมคืนดีกับไตรภพ ลวิตาโต้กลับจนมยุราเหวอ

“มีแต่แม่นั่นแหละที่ไม่ยอมเข้าใจ หนูกับเสี่ยเคลียร์กันแล้ว เสี่ยมนูญเข้าใจดีทุกอย่าง ซ้ำยังขอให้หนูโชคดีอีกต่างหาก”

มยุราพยายามแถ “เขาก็ต้องอวยพรแกสิ เขาเป็นผู้ใหญ่จะให้มาแช่งเด็กฟันไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างแกได้ไง ถึงเสี่ยจะยอมแต่ฉันไม่ยอม ตามิคคนเดียวเท่านั้นที่จะได้เป็นลูกเขยของฉัน”

ลวิตาชักสงสัยว่าทำไมแม่ถึงเกิดรักไตรภพขึ้นมาทั้งที่เมื่อก่อนไม่ชอบ หรือมีอะไรปิดบัง มยุราร้อนตัวตัดบทจะออกไปทำผมไม่อยากเถียงด้วยให้อารมณ์เสีย ลวิตายิ่งสงสัยมากขึ้น

ให้บังเอิญเมียสว่างที่หนีไป คือโฉมฉายนิติบุคคลของคอนโดที่ปวัตรอยู่  สว่างมาตามง้อโฉมฉายแต่เธอไม่ยอมคืนดี ขับไสไล่ส่งสว่างออกไป เขาต้องมานอนเจ็บช้ำอยู่หน้าตึก ปวัตรกลับมาคิดว่า  เป็นขอทานโยนเงินให้ สว่างถอดหมวกออกจะโวยกลับดีใจที่ได้เจอปวัตร

บ่ายวันเดียวกัน ลวิตามาหาไตรภพที่คอนโด เพื่อถามว่าแม่ทำอะไรกับเขาลับหลังตนบ้าง ไตรภพกำลังดื่มจนเมา พอเห็นลวิตามาหาก็ดีใจ เธอเข้ามาในห้องเห็นขวดเหล้าเกลื่อนก็ชะงักจะกลับ ไตรภพบอกว่าตนไม่เมาและบอกว่ามยุรายืมเงินตนไปห้าล้านห้า ลวิตาตกใจไม่คิดว่าจะมากมายขนาดนั้น จึงบอกว่าพรุ่งนี้จะถอนเงินมาคืนให้ ไตรภพคว้าแขนเธอหมับ

“ผมบอกตอนไหนว่าผมอยากได้คืนเป็นเงิน”

“คุณคิดจะทำอะไร!” ลวิตาหน้าเสีย

“ไอ้เงินห้าล้านกว่าสำหรับผมมันจิ๊บจ๊อย ผมต้องการอย่างอื่นมากกว่า ผมเสียเวลากับคุณไปสองปี ผมก็ควรจะได้อะไรคืนมาบ้าง ไม่ถูกเหรอ”

ลวิตาตกใจพยายามสลัดแขนออกจะหนี ไตรภพฉุดกระชากเธอหมายจะปลุกปล้ำ เธอสู้สุดชีวิตแล้ววิ่งหนีเข้าห้องน้ำปิดประตูล็อก นึกได้รีบโทรศัพท์หาปวัตร เขาพาสว่างขึ้นมากินข้าวบนห้อง พอรู้เรื่องลวิตาก็ตกใจมากจะรีบไปช่วยเธอ ทรงพลแวะมาหาพอดี จึงไปทั้งสามคน

ปวัตรขับรถด้วยความร้อนใจ บนถนนรถติดมาก ทรงพลจึงให้ปวัตรนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างล่วงหน้าไปก่อน เขาจะขับรถตามไปกับสว่าง

ลวิตาเห็นว่าไตรภพเงียบไปไม่เคาะประตูห้องน้ำโครมๆอีก จึงค่อยๆย่องออกมาเปิดประตูจะออกนอกห้อง ไตรภพโผล่มารวบตัวเธอลากเข้าห้องนอนปิดประตูล็อก เขาพยายามปลุกปล้ำลวิตา เธออ้อนวอนขอร้อง เขาก็ไม่ฟังเสียง ทันใดนั้นปวัตรมาถึงเห็นประตูห้องเปิดอยู่จึงเข้ามาร้องเรียกลวิตา ไตรภพได้ยินเสียงโมโหมาก เขาจับลวิตามัดมือและปาก

ปวัตรเดินหาลวิตารอบห้อง เห็นห้องนอนล็อกก็พยายามจะพังประตูเข้าไป  จู่ๆประตูคลายล็อก ปวัตรค่อยๆเดินเข้าไป เห็นลวิตาถูกมัดอยู่ข้างเตียง ไม่ทันจะเข้าไปช่วย ไตรภพจ่อปืนที่ด้านหลังเขา คำรามว่ารนหาที่ตายแท้ๆ ปวัตรไม่รอช้าหันกลับมาสู้บิดข้อมือ

จนปืนหล่น   ไตรภพไม่ยอมต่อสู้แย่งปืนกัน แล้วไตรภพเป็นฝ่ายได้ปืน เขาจะยิงปวัตร ทรงพลกับสว่างมาถึงพอดี ทรงพลนึกได้เอาโทรศัพท์ออกมาถ่ายคลิปทันที

“ถ้าคุณกล้ายิงเพื่อนผมก็เอาเลย ผมถ่ายคลิปไว้แล้ว”

สว่างท้าให้ยิงเลยถ้าไม่อยากเป็นข่าว ทรงพลต้องสะกิดอย่ากระตุ้นเกรงไตรภพจะยิงจริง ปวัตรฉวยโอกาสที่ไตรภพลังเลโผเข้าแย่งปืนและชกเขาล้มลงหมดสติ ปวัตรรีบเข้าไปแก้มัดให้ลวิตา เธอโผกอดเขาร้องไห้โฮ สว่างให้แจ้งตำรวจจับแต่ปวัตรกลัวลวิตาจะเสียชื่อไปด้วย

ทุกคนกลับมาที่คอนโดปวัตร ทรงพลดึงสว่างออกไปหาอะไรกินเพื่อปล่อยให้ปวัตรปลอบใจลวิตาลำพัง...ลวิตายังหวาดกลัวบอกไม่คิดว่าไตรภพจะกล้าทำแบบนี้

“เขาคงทั้งเมาเหล้าและเมายาก็เลยขาดสติ แต่ไม่ว่ายังไงผมก็ให้เขาเข้าใกล้คุณไม่ได้อีก”

“มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อฉันกับเขายังต้องทำงานด้วยกัน”

“ผมก็จะอยู่ด้วยไงครับ ผมจะอยู่กับคุณทุกที่

ผมจะไม่ปล่อยมือนี้ไปเด็ดขาดไม่ว่ายังไงก็ตาม...คุณรู้ไหมว่าผมแทบจะเป็นบ้าตอนที่คุณโทร.มาบอก นี่ถ้าผมไปไม่ทัน แล้วมันทำอะไรคุณ ผมคงฆ่ามันตายแน่”

“อย่าฆ่าเขาเลยนะคะไม่งั้นคุณจะเป็นบาป

เพราะเขา”

ปวัตรให้ลวิตารับปากว่าจะไม่ไปหาไตรภพอีก เธอรับปาก

ooooooo

 ลวิตากลับถึงบ้านค่ำโดนมยุราเอ็ดตะโรที่กลับดึก เธอบอกว่าจะโอนเงินห้าล้านห้าแสนคืนให้ไตรภพ มยุราหน้าเหวอทำทีไม่เข้าใจ ลวิตาสุดทนระเบิดอารมณ์ออกมา

“เมื่อไหร่แม่จะเลิกทำอะไรลับหลังหนูซักที แค่ลำพังเรื่องของหนู หนูก็เหนื่อยมากพอแล้ว แม่ยังจะก่อเรื่องอีก หนูไม่เข้าใจว่าแม่จะเอาเงินเยอะแยะขนาดนี้ไปทำอะไร”

มยุราทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนว่า ไม่ให้ยุ่งเรื่องของลูกก็อย่ามายุ่งเรื่องของแม่ ลวิตาโกรธสวนว่า ถ้าไม่อยากให้ยุ่งเรื่องของแม่ก็อย่ามายุ่งกับชีวิตของตนอีก มยุราฉุนประชดประชันเต็มที่

“แกพูดแบบนี้คิดจะตัดขาดฉันใช่ไหม แกคิดจะเขี่ยฉันออกไป ใช่สิฉันมันแค่คนแก่ไร้ประโยชน์ที่คอยขัดขวางอนาคตของแก ต่อไปนี้แกอยากทำอะไรก็เชิญ อยากโง่ไปคว้าไอ้ปวัตรมาเป็นผัวก็ตามสบาย คนดีๆ

อย่างมิคแกไม่เลือก ฉันก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว”

 ลวิตาน้ำตารื้น “แม่รู้ไหมว่าหนูไปเจออะไรมา คนดีของแม่ทำอะไรกับหนู...เขา...”

มยุราสวน “หยุดพูดจาใส่ร้ายตามิคสักที นับวันแกมันก็ยิ่งโง่ เห็นอยู่ชัดๆว่าตามิคดีกว่าผู้ชายคนนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องฐานะ  หรือหน้าตาทางสังคม ครอบครัวตามิคจะช่วยส่งเสริมหน้าที่การงานของแก แค่นี้แกก็ยังคิดไม่เป็น แล้วแกจะมาสั่งให้ฉันเลิกยุ่งกับแกเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ”

ลวิตาพูดไม่ออก ความน้อยใจเสียใจประดังขึ้นมา มยุรายังย้ำว่าให้กลับไปนอนคิดว่าที่ตนพูดถูกหรือไม่ หญิงสาวทนไม่ไหวจะเดินออกจากบ้าน มยุราปรี๊ดประกาศกร้าวถ้าออกไปก็ไม่ต้องกลับมาอีก ลวิตาหันมามองหน้าแม่แล้วหันหลังเดินออกไปทันที มยุราหงุดหงิดมาก

ลวิตามาปรับทุกข์กับจีน่า และขอนอนค้างบ้านเธอสักระยะ จีน่าให้อยู่ตลอดไปได้เลย ด้านปวัตรมาคุยกับทรงพลที่ห้อง ทรงพลบอกเรื่องติดต่อผู้กำกับประชาให้แล้ว ตอนนี้ท่านไปต่างประเทศ อาทิตย์หน้าถึงกลับแต่ฝากเรื่องไว้แล้ว...ทรงพลแย็บถามปวัตรเป็นห่วงลวิตาหรือ

“ใช่ ฉันห่วงเขามาก ฉันไม่เคยคิดว่าฉันจะรักผู้หญิงที่ชื่อลวิตาได้ขนาดนี้ ยิ่งเกิดเหตุการณ์วันนี้ มันยิ่งทำให้ฉันมั่นใจว่าฉันทนเห็นเขาเป็นอะไรไปไม่ได้จริงๆ”

“เห็นแกรักคุณหลิวขนาดนี้ ฉันคงไม่ห้ามแล้วล่ะว่ะ”

ปวัตรขอบใจเพื่อน แต่พอทรงพลถามว่าลวิตาคิดอย่างไรกับเขา ปวัตรอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบว่าไม่รู้และไม่อยากรู้ การได้อยู่ใกล้เธอได้ปกป้องเธอแค่นี้ก็มากเกินพอแล้ว...

วันต่อมา ไตรภพฟื้นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดหัวมาก คิดทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง หยิบโทรศัพท์มาเปิดแล้วต้องชะงักเมื่อเห็นคลิปที่เปิดค้างไว้ เป็นคลิปที่ทรงพลอัดไว้ ตัวเขาจะยิงปวัตร ไตรภพตกใจว่าตัวเองทำอะไรลงไป ไม่ทันไรปวัตรโทร.เข้ามาขู่

“ถ้าไม่อยากให้คลิปหลุดออกไป คุณต้องห้ามเข้าใกล้หลิวอีก”

“แกสั่งฉันไม่ได้!” ไตรภพโวย

“ครับ  ผมสั่งคุณไม่ได้ แต่ตำรวจคงสั่งคุณได้ใช่ไหม ...ผมเตือนคุณแล้ว อย่าให้ผมต้องลงมือทำ อ้อ แล้วก็จำไว้ด้วยว่าหลิวเป็นผู้หญิงของผมไม่ใช่ของคุณ!”

ไตรภพโกรธแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง...ปวัตรวางสายไม่ทันไร ลวิตาโทร.เข้ามาให้ไปรับ ปวัตรรับลวิตาไปหาเอกที่ออฟฟิศ...ลวิตาบอกเอกให้รับรู้ว่า ปวัตรกลับมาเป็นคนดูแลตนตามเดิม เอกมองปวัตรงงๆ ทันใดโทรศัพท์มือถือเขาดังขึ้น เอกมองหน้าจอเป็นชื่อไพรัตน์ก็รีบตัดสาย ลวิตาให้เขารับสายก่อนได้  แต่เอกบอกว่าไม่สำคัญอะไร ตนต้องการคำอธิบายมากกว่า

 ปวัตรอธิบายเอง “คุณคงทราบเรื่องที่หลิวสงสัยคุณไตรภพว่าอาจจะมีส่วนทำให้เธอถูกผลักตกลงมาจากระเบียง ตอนนี้ผมกับหลิวค่อนข้างแน่ใจมากครับว่ามันเป็นการฆาตกรรม”

เอกนิ่งอึ้ง พนักงานเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามารายงานว่า “พี่เอกคะ มีสายด่วนเข้ามาบอกว่าต้องการคุยกับพี่เอกเดี๋ยวนี้ค่ะ เป็นนักข่าวที่ชื่อไพรัตน์ค่ะ”

เอกหน้าถอดสี ลวิตากับปวัตรอึ้ง พอพนักงานกลับออกไป ลวิตาก็ถามเอกรู้จักไพรัตน์ด้วยหรือ เอกปัดว่าเป็นนักข่าวก็ต้องรู้จักแต่ผิวเผิน เอกชวนให้คุยต่อ ปวัตรจับแขนลวิตาให้หยุด

“เราไม่มีอะไรจะคุยแล้วครับ ที่มาหาคุณเอกเพราะจะบอกเรื่องนี้ กลับกันเถอะหลิว”

เอกมองปวัตรจูงลวิตากลับไปสีหน้าเป็นกังวล แล้วโทร.ไปต่อว่าไพรัตน์อย่างหัวเสีย

“โทร.หาผมที่ออฟฟิศทำไม การที่ผมไม่รับสายแปลว่าผมยุ่งอยู่...ภาพอะไรนะ!” เอกตกใจอย่างมาก

ลวิตากับปวัตรกลับมาที่บ้านจีน่า ลวิตาสงสัยทำไมเขาไม่ให้คุยกับเอกต่อให้รู้เรื่อง ปวัตรสันนิษฐานว่าเอกจะรู้จักไพรัตน์ บางทีข่าวไม่ดีทั้งหมดจะออกมา

จากเอก เพราะเขาไม่ต้องการให้ลวิตาเลิกกับไตรภพ จึงต้องพยายามสร้างข่าวให้ไตรภพเข้ามาใกล้ชิดกับเธอเพื่อแก้ข่าว

“จริงด้วย คุณปวัตรคุณเก่งมาก คุณคิดออกได้ไง อีตาพี่เอกนี่ร้ายกาจ ร้ายรองๆจากแม่แกเลยนะเนี่ย...อูย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าแม่แกนะ” จีน่าหน้าเหยเกรงใจเพื่อน

“ถ้าเป็นอย่างที่คุณพูด เราก็ไว้ใจใครไม่ได้เลย เพราะบางทีพี่เอกอาจจะร่วมมือกับมิคด้วยก็ได้ พี่เอกถึงได้ดูปกป้องมิคตลอดเวลา” ลวิตาไม่โกรธจีน่ากลับคิดถึงความเป็นไปได้

ปวัตรอยากให้ลวิตายกเลิกสัญญากับเอก แต่ลวิตาทำไม่ได้เพราะเพิ่งเซ็นใหม่และระบุว่าห้ามยกเลิกสัญญาห้าปี จีน่าบ่นว่าเอกเขี้ยวน่าดู ปวัตรเป็นห่วงที่ลวิตา

เหมือนเข้าถ้ำเสือ เธอกลับคิดว่าอยากได้ลูกเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือ เธอจะต้องรู้ให้ได้ว่าไตรภพทำอะไรผิดกฎหมาย

ขณะเดียวกัน เอกมาหาไตรภพที่ห้องต่อว่าที่

ต้องเสียเงินซื้อคลิปถึงหนึ่งล้านเพื่อแลกกับชื่อเสียงเขา ไตรภพจะคืนเงินให้ เอกโวยว่าไม่เกี่ยวกับเรื่องเงิน แต่อยากรู้ว่าทำไมถึงทำลายชื่อเสียงถึงขนาดจะฆ่าคน ไตรภพกลัวจนตัวสั่น

“ผม...ผม...ไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะพี่เอก ผมก็แค่ต้องการหยุดเขาเท่านั้น ผมไม่อยากให้เขาบอกความจริงกับหลิว ผมไม่อยากให้หลิวเกลียดผม”

“แต่ตอนนี้หลิวเกลียดแกแล้ว มันเป็นเพราะแก! ฉันจะยกเลิกงานโชว์ตัวของแกทั้งหมด” ไตรภพกลัวเจ้าของงานว่า เอกมีแผนการ “ไม่มีใครว่าคนป่วยหรอก”

ooooooo

ทรงพลกับนรีเดินคุยกันอยู่ในสวนสาธารณะ ทรงพลถามนรีคิดอย่างไรถ้าปวัตรจะคบกับลวิตา นรีตกใจอุทานเสียงดังจนเขาต้องบอกให้เบาๆเกรงจะเป็นข่าวอีก นรีไม่ได้ไม่ชอบลวิตาแค่ไม่อยากให้

พี่ชายต้องเสียใจอีก เพราะสังคมมายามันจอมปลอม

“มันไม่เสมอไปหรอก อย่าตัดสินใครจากข่าวที่ออกมาเลยนะ”

“ตกลงว่าพี่วัตรชอบคุณหลิวจริงๆเหรอคะ”

“อย่าเรียกว่าชอบเลย เรียกว่ารักจะดีกว่า”

“แล้วคุณหลิวคิดกับพี่วัตรยังไง”

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของเขาสองคน”

ทั้งสองเดินจูงมือคุยกัน โดยไม่รู้ว่ามีคนแอบตามถ่ายรูปไว้ทุกอิริยาบถ...กชกรได้รับรูปจากนักสืบ เธอพอใจมากจะต้องหาจุดอ่อนของทั้งสองเพื่อการทำลายให้ได้...

ข่าวไตรภพถูกหามเข้าโรงพยาบาลด่วน แต่ไร้เงาแฟนสาวแพร่ในอินเตอร์เน็ต จีน่าเชื่อว่าเป็นฝีมือเอกแน่ เพื่อบีบให้ลวิตาปรากฏตัวเห็นอกเห็นใจ ลวิตาไม่สนมุ่งมั่นที่จะแถลงข่าว

มยุรารับโทรศัพท์มือเป็นระวิงเรื่องไตรภพป่วยเป็นอะไร ทำไมลวิตาไม่ไปดูแล หรือว่าเลิกกันแล้ว เธอต้องแก้ข่าวว่าไม่จริงและไม่รู้ว่าไตรภพป่วยเป็นอะไร...

มยุราต้องมาหาเอกเพื่อให้บอกความจริง เพราะไม่เชื่อว่าไตรภพป่วย เอกกลับให้เธอไปจัดการเรื่องลวิตาที่จะแถลงข่าวในวันพรุ่งนี้ มยุรายิ่งงงหนักเพราะไม่รู้เรื่องนี้เลย เอกเยาะนิดๆ

“หลิวไม่ได้บอกแม่ แต่ผมมั่นใจว่าเป็นเรื่องที่หลิวเลิกกับมิคแน่นอน ถ้าคุณแม่ยังอยากให้ลูกสาว

มีอนาคตในอาชีพนี้ คุณแม่ก็ควรรีบหาทางหยุดเรื่องนี้ให้ได้นะครับ”

ด้านไตรภพนอนในโรงพยาบาล คิดถึงคำขู่ของปวัตรที่ให้ออกห่างจากลวิตาไม่อย่างนั้นเรื่องถึงตำรวจ...

ไตรภพแค้นใจโทร.สั่งลูกน้องให้ไปจัดการปวัตร

จีน่าจัดการเชิญนักข่าวครบทุกสำนักข่าวในวันแถลงข่าวพรุ่งนี้ ลวิตาอดตื่นเต้นไม่ได้ เพราะรู้ว่าจะเกิดอะไรตามมา...มยุราบุกมาไล่จีน่าให้ออกไปก่อนจะคุยกับลวิตาลำพัง แต่ลวิตาไม่ให้ไปโดยบอกแม่ว่า ตนไม่มีความลับกับจีน่า มยุราไม่พอใจที่ลวิตาจะแถลงข่าวทั้งที่ไตรภพนอนป่วย ขอให้เลื่อนออกไปก่อน แต่ลวิตาอ้างว่าไม่อยากโกหกประชาชน มยุราโกรธตบหน้าลวิตาหน้าหัน จีน่าสะดุ้ง มยุราโวยคิดไม่เป็นหรือว่าสิ่งที่กำลังทำจะส่งผลเสีย

“เพราะหนูคิดเป็น หนูถึงทำแบบนี้ไงคะ ถ้าแม่ตบหนูแล้วจะทำให้แม่สบายใจก็ตบมาได้เลยค่ะ แต่ไม่ว่ายังไงหนูก็ไม่เปลี่ยนใจ” ลวิตาเดินหนีไปทันที

“เพราะแกคนเดียวที่เสี้ยมลูกสาวฉัน” มยุราหันไปโทษจีน่า

“คุณแม่คะ หลิวมีสมองนะคะ หลิวไม่ถูกใครชักจูงง่ายๆหรอกค่ะ จะมีก็แต่คุณแม่คนเดียวที่หลิวยอมเป็นคนโง่ ทำตามทุกอย่างที่คุณแม่พูด ปล่อยหลิวให้ตัดสินใจเองบ้างเถอะนะคะ” จีน่าพูดจบหันหลังเดินไป ปล่อยมยุรายืนเคว้งลำพัง

ในคืนนั้น ปวัตรกำลังเดินไปขึ้นรถกลับบ้าน คุยโทรศัพท์กับลวิตาถึงวันพรุ่งนี้ เขาจะไปรับเธอแต่เช้า ทั้งสองเปิดวิดีโอคอลคุยกันยิ้มแย้มมีความสุข พอวางสาย ทันใดนั้นเอง ลูกน้องไตรภพลอบเข้ามาตีหัวปวัตรสลบ เอาโทรศัพท์ไปให้ไตรภพลบคลิปแล้วปาทิ้งแตกกระจาย

รุ่งเช้าปวัตรกับสว่างมารับลวิตา สีหน้าปวัตรไม่สดใส ลวิตาเห็นแล้วคิดว่าเขาป่วย เขาปัดว่าไม่ได้เป็นอะไร สว่างแปลกใจทำไมถึงไม่บอกว่าเกิดอะไรขึ้น ปวัตรกระซิบว่าไม่อยากให้มีอะไรรบกวนจิตใจเธอ

พอมาถึงสถานที่แถลงข่าว บรรยากาศดูคึกคักเป็นพิเศษ ลวิตา ปวัตร จีน่าและสว่างสวมแว่นดำเดินเข้างาน นักข่าวถ่ายรูปพรึ่บพรั่บ ลวิตาขึ้นนั่งโต๊ะแถลงข่าว นักข่าวถามทันทีว่าข่าวที่จะแถลงเป็นข่าวดีหรือเปล่า ลวิตาสบตาปวัตรที่ยืนอยู่กับจีน่าและสว่างก่อนจะตอบ

“หลิวขอบคุณพี่ๆนักข่าวทุกคนนะคะที่มากันมากมายขนาดนี้ ทั้งๆที่หลิวเพิ่งแจ้งไปเมื่อวาน การแถลงข่าวของหลิวในวันนี้ เป็นการตัดสินใจของหลิวคนเดียว ไม่ได้มีมือที่สามหรือมีคนอื่นมาเกี่ยวข้อง”

ไม่ทันที่นักข่าวจะถามต่อ ไตรภพเดินเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้ใหญ่ นักข่าวแปลกใจที่เขาไม่อยู่โรงพยาบาลตามข่าว ปวัตรกับจีน่าเข้าขวางไม่ให้เข้าถึงตัวลวิตา ไตรภพยิ้มหยันกระซิบปวัตรว่า ไม่มีคลิปนั่นให้ต้องกลัวแล้ว ปวัตรผงะ

“เรื่องที่เกิดขึ้นกับผมเมื่อคืนเป็นฝีมือคุณ...”

“กรุณาหลีกทางให้ผมด้วย” ไตรภพหัวเราะใส่

“ถ้าผมไม่หลีก...”

“คุณจะเสียใจที่มีเรื่องกับคนอย่างผม”

“คนอย่างคุณไม่ทำให้ผมกลัว ผมทำได้ทุกอย่างเพื่อให้หลิวไม่ต้องอยู่ใกล้คนอย่างคุณ”

ลวิตาหวั่นใจเกรงจะมีเรื่อง ลุกไปบอกไตรภพให้กลับไป แต่เขากลับคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ นักข่าวกดชัตเตอร์กันใหญ่ไตรภพยื่นช่อดอกไม้ให้ลวิตาพร้อมกล่าว

“ผมรู้ตัวว่าผมทำผิดกับคุณ แต่ที่ผมทำลงไปเพราะผมรักคุณ ผมอยากขอให้คุณอภัย ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะนะหลิว ผมขอร้อง”

ลวิตาผงะ ภาพในอดีตผุดขึ้น ไตรภพเคยขอร้องแบบนี้ เขาเคาะประตูห้องเธอขอให้เห็นแก่ความรัก

ที่ผ่านมา “ผมไม่ยอมให้เราจบแบบนี้ ผมรักคุณนะหลิว รักมาก ผมไม่ได้อยากที่จะโกหกหรือปิดบังอะไรคุณเลย ถ้าไม่มีคุณผมก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปยังไง”

มาครั้งนี้ เขาก็อ้อนวอนขอร้อง “อย่าทิ้งผม ชีวิตผมขาดคุณไปไม่ได้จริงๆ”

ลวิตาให้เขาลุกขึ้น ปวัตรรู้ว่าไตรภพเล่นละครตบตา จึงเข้ามาจับมือลวิตาแน่น ดึงเธอให้มาอยู่ข้างหลังแล้วบอกไตรภพว่า

“หลิวจะไม่มีวันกลับไปหาคุณอีกแล้วคุณไตรภพ คุณควรจะยอมรับความจริงและปล่อยหลิวไป”

ไตรภพตากร้าวใส่ปวัตร สักครู่ก็ตีบทดราม่าน่าสงสารลุกขึ้นยืนขอร้อง “หยุดทำลายความสัมพันธ์ระหว่างผมกับหลิวเถอะครับ ผมรู้ว่าคุณคิดยังไงกับหลิว แต่ผมกับหลิวกำลังจะแต่งงานกัน คุณอย่าเข้ามาเป็นมือที่สามเพื่อแย่งหลิวไปจากผมเลยนะครับ”

นักข่าวหันมองปวัตรอย่างตำหนิ เริ่มก่นด่าจนเขาอึ้ง ปวัตรจะเอาเรื่องไตรภพ ลวิตาคว้าแขนปราม จีน่ากับสว่างเห็นไตรภพแอบยิ้มมุมปากก็รู้สึกขัดใจมาก...ลวิตาปล่อยมือจากปวัตร บอกไตรภพให้ออกไปคุยกันข้างนอก และฝากจีน่าดูแลทางนี้ ปวัตรจะไปด้วยแต่ลวิตาขอไว้

มุมหนึ่งไร้ผู้คน ลวิตามองไตรภพอย่างรู้ทันบอกเขาให้เลิกเล่นละครเสียที เขายืนกรานว่าไม่ได้เสแสร้ง ลวิตาไม่เชื่อ ไตรภพออกตัว

“ถ้าคุณยังติดใจเรื่องวันนั้น ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ได้ตั้งใจ ผมยอมรับว่าตัวเองคิดสั้นที่อยากทำตัวเป็นฮีโร่เพื่อให้คุณไว้ใจ”

“ฉันไม่ได้หมายถึงวันนั้น เหตุการณ์ก่อนหน้านั้นต่างหาก...คืนวันที่ฉันถูกผลักตกลงมาจากระเบียง...”

ไตรภพตาเบิ่งโตภาพในวันนั้นย้อนมาในความคิด ...เขาเคาะประตูห้องคอนโดลวิตาขอให้เปิดประตู ขอโอกาสอีกสักครั้ง เขาไม่ยอมเลิกกับเธอ เสียงลวิตาตะโกนออกมาจากห้องว่า

“นี่คุณยังคิดจะขอโอกาสอีกเหรอ สิ่งที่คุณทำกับฉันมันมากเกินกว่าฉันจะอภัยให้คุณได้อีก เรากลับมารักกันอีกไม่ได้แล้ว”

“ไม่ ผมไม่ยอมให้เราจบแบบนี้ ผมรักคุณนะหลิว รักมาก ผมไม่ได้อยากที่จะโกหกหรือปิดบังอะไรคุณเลย...ถ้าไม่มีคุณ ผมก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง”

ไตรภพเดินออกมาหน้าคอนโด เห็นมอเตอร์ไซค์ของชิตจอดอยู่ก็ตกใจ รีบวิ่งกลับเข้าไป ประตูห้องเปิดได้ ไตรภพเห็นชิตเอาปืนจ่อลวิตาบังคับให้กระโดดลงไป เขาร้องห้ามแต่ไม่ทัน เธอตกลงไปต่อหน้าต่อตา เขาพุ่งเข้าชะโงกมอง เธอสบตาเขาเข้าพอดีก่อนร่างเธอจะกระแทกหลังคาผ้าใบที่ยื่นออกมาสองสามชั้น ถึงตกลงบนฟูกที่มีคนงานแบกออกมาพอดี เห็นแบบนั้นเขาก็รู้ว่าเธออาจไม่ตาย รีบหันมาบอกชิตให้หนี

ไตรภพคิดมาถึงช่วงนั้นก็เกิดความกังวลว่าลวิตาจะจำได้ เขาทำทีถามว่าเธอหมายความว่าอย่างไร ลวิตาจ้องหน้าเขาเขม็ง บอกเขาว่าตนจำได้วันที่ตกระเบียง เขามาหาและพูดประโยคเดียวกับที่พูดในวันนี้ หลังจากนั้นตนก็ตกระเบียง ไตรภพกลืนน้ำลายเอื๊อกพยายามทำ

ตัวปกติ

“คุณคงจะน้อยใจผม”

“ไม่...ฉันไม่ได้น้อยใจคุณ แต่ฉันโกรธ ฉันรู้สึกเหมือนโดนหักหลัง คนที่รู้สึกแบบนี้จะไม่มีวันฆ่าตัวตาย คุณเกี่ยวข้องอะไรกับผู้ชายที่มีรอยบากบนหน้า ที่ถือปืนบังคับให้ฉันกระโดดลงจากระเบียงห้องตัวเองรึเปล่า”

ระหว่างนั้น ปวัตรเป็นห่วงลวิตามาก ทรงพลโทร.เข้าเครื่องสว่างขอพูดกับปวัตร แล้วเขาก็บอกเรื่องที่ผู้กำกับประชาบอกว่าคนที่ปวัตรให้ถามคือใคร ปวัตรสีหน้าตื่นตระหนก

“มันชื่อว่าชิต ในแวดวงตำรวจเรียกมันว่าไอ้ชิตหน้าบาก เป็นสมาชิกของแก๊งยาเสพติด โดนตำรวจหมายหัวทั่วทั้งบาง ก่อคดีเป็นสิบ ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน แต่ยังไม่เคยถูกจับได้สักครั้ง”

ปวัตรฝากขอบคุณผู้กำกับ เขาเป็นห่วงลวิตามากขึ้นจนต้องออกไปตาม...ไตรภพยังมองลวิตาอึ้งๆ ลวิตาคาดคั้นให้ตอบ ถ้าไม่ตอบจะถือว่าสิ่งที่เธอคิดมันถูก ว่าแล้วจะเดินไป ไตรภพมองไปเห็นชิตกำลังเล็งปืนไปทางลวิตา เขาตกใจรีบดึงเธอมากอด ทำให้ชิตหมดโอกาสยิง

ลวิตาตกใจดิ้นให้ปล่อย เมื่อไตรภพไม่ปล่อยเธอจึงกัดไหล่เขา แล้วผลักเขากระเด็นรีบจ้ำเดิน ปวัตร จีน่าและสว่างเดินออกมาเห็นลวิตาอยู่อีกฟากสนามก็โล่งใจ พลันเห็นชิตเดินตามเล็งปืนใส่เธอ ปวัตรร้องลั่นให้ลวิตาระวัง เธอหลบได้อย่างหวุดหวิด...ปวัตรไม่รอช้าวิ่งลัดสนามไปแย่งปืนกับชิต ถามต้องการฆ่าลวิตาทำไม ชิตไม่ตอบบอกให้หาคำตอบเอง ทั้งสองต่อสู้กัน ชิตเสียทีถูกปวัตรจับกดลงพื้น ลวิตาเป็นห่วงปวัตรมาก ปวัตรบอกเธอ

“ผมรู้ว่าไอ้หมอนี่เป็นใคร มันถูกสั่งให้มาเก็บคุณ...”

ลวิตาตกใจรีบถามว่าใครส่งมา ปวัตรรู้ว่าชิต

ไม่ยอมเปิดปากพูดแน่ จึงจะจับส่งตำรวจ ทันใดนั้นเอง มีเสียงปืนดังปัง! เลือดสาดเข้าตัวปวัตร ทุกคนตกใจ

มาก พอตั้งสติได้เห็นชิตถูกยิงกลางแสกหน้าตายคาที่ ช่วงเวลานั้นปวัตรหันไปเห็นไตรภพเดินออกมาจาก

มุมหนึ่ง ก็เข้าใจว่าเขาเป็นคนยิง จึงตรงเข้ากระชากคอเสื้อ ไตรภพปฏิเสธ ถูกปวัตรชกหน้า ลวิตารีบเข้าไปห้าม

“ฉันไม่รู้จักมัน” ไตรภพปากเจ่อละล่ำละลัก

“แน่ใจนะมิค” ลวิตาถามย้ำ ไตรภพยืนยัน

ooooooo

ตำรวจและเจ้าหน้าที่นิติเวชมาเก็บหลักฐานและนำศพชิตกลับไป ปวัตรขอร้องตำรวจให้ช่วยปิดข่าว  ไตรภพรีบบอกว่าถ้ามีอะไรคืบหน้าให้โทร.บอก ปวัตรแย้งว่าเขาไม่เกี่ยว ให้ตำรวจโทร.บอกตนโดยตรง ตำรวจรับคำ...ลวิตาไม่อยากจะมองหน้าไตรภพอีก เขาหัวเสียที่ผิดแผน

หลังจากนั้น ไตรภพโทร.ถามใครบางคนว่าอยู่ที่ไหน แล้วรีบไปพบที่เพ้นเฮาส์  ไตรภพแววตากร้าวกำมือแน่นเข้ามาพบชายลึกลับ ถามว่าเป็นฝีมือเขาใช่ไหม

“มันทำงานพลาด แล้วจะให้ฉันเก็บมันเอาไว้ทำไม”

“คราวนี้คุณทำพลาดแล้วล่ะ เพราะเรื่องถึงตำรวจแล้ว”

“แกต่างหากที่พลาด...ชีวิตคนมีค่าแค่ธนบัตรปึกเดียว นึกอยากฆ่าใครก็แค่หยิบเงินขึ้นมา ทุกคนก็พร้อมจะทำตามคำสั่งของฉัน และมันยังซื้อความถูกต้อง ยัดเยียดความผิดให้คนบริสุทธิ์หรืออะไรก็ได้ทั้งนั้น”

“หมายความว่าตำรวจที่มา...” ไตรภพอึ้งมาก

“คนของฉันเอง แกนึกว่าฉันจะโง่ปล่อยให้เรื่องมันสาวมาถึงตัวฉันได้เหรอวะ ถ้าแกไม่อยากมีจุดจบเหมือนไอ้ชิตก็รีบปิดบัญชีเรื่องนี้ซะ ความอดทนของฉันกำลังจะหมดเพราะนังนั่น”

“แล้วถ้าผมไม่ทำ...”

“ประวัติโสมมของแกจะถูกโพสต์ลงในโซเชียลทันที ฉันรู้ว่าแกรักตัวเองมากกว่าอะไรบนโลกใบนี้ เพราะฉะนั้นอย่ามาบอกว่าแกรักนังนั่น และพร้อมทำเพื่อมัน ฉันคือคนที่รู้จักแกดีที่สุด ฉันคือคนที่ชุบเลี้ยงแกถ้าไม่ได้ฉัน แกตายเป็นหมาข้างถนนไปแล้ว”

ไตรภพพูดไม่ออก รู้สึกผิดหวังในตัวเอง

ooooooo

ปวัตรนั่งครุ่นคิดอยู่หน้าบ้านจีน่า ลวิตาเห็นเพื่อนขึ้นนอนแล้วก็ออกมานั่งข้างปวัตร เขาถามเธอไม่เหนื่อยบ้างหรือ เธอบอกยิ้มๆว่าเหนื่อยจนชิน ปวัตรดึงเธอเข้ามากอด เธอรู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลายขึ้นมากผล็อยหลับไป ปวัตรยิ้มอย่างเอ็นดู อุ้มเธอเข้าบ้าน

ปวัตรวางลวิตาลงบนโซฟา หันไปหยิบผ้าที่พาดอยู่มาห่มให้เธอ ก่อนจะย่อลงข้างๆ เอามือเขี่ยผมเธอ

อย่างอ่อนโยน ลวิตาคว้ามือเขาแล้วลืมตาขึ้น

“ผมนึกว่าคุณหลับไปแล้ว”

“หลับ...แล้วก็ตื่นแล้ว ฉันไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไงในสิ่งที่คุณทำเพื่อฉัน” ลวิตาเอามือปวัตรมาแนบแก้ม

“ไม่ต้องตอบแทนอะไรผมทั้งนั้น ผมมีหน้าที่ต้องปกป้องคุณ”

ลวิตาลุกขึ้นดึงมือปวัตรให้นั่งข้างๆ “ไม่ให้ฉันตอบแทนคุณไม่ได้หรอกค่ะ หลับตาสิคะ”

ปวัตรแปลกใจว่าเธอจะทำอะไร เธอไม่ให้เขาถาม เขายอมหลับตา เธอยื่นหน้าไปจุ๊บจมูกเขาเบาๆ ปวัตรลืมตาขึ้นไม่ทันพูดอะไร เธอก็จุ๊บปากเขาก่อนจะผละออกมา ชายหนุ่มคาดไม่ถึง

“เออ นี่คือคุณ...กำลังตอบแทนผม?”

ลวิตาเขินไล่ให้เขากลับบ้าน ปวัตรไม่ยอมบอกว่ามันน้อยไป แล้วจู่โจมเข้าหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ หอมแก้มซ้ายหอมแก้มขวาจนเธอต้องบิดหูให้เขาหยุด เขาร้องอย่างเจ็บ เธอหัวเราะชอบใจ ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างอบอุ่นหัวใจ

พอปวัตรกลับถึงคอนโดก็ต้องชะงักเมื่อเจอมยุรารออยู่ เธอขอคุยกับเขาสักครู่

“ที่ฉันมาหาคุณ ฉันอยากมาขอร้องให้คุณหยุดความรู้สึกที่มีต่อยัยหลิว”

“คุณคิดว่ามันสั่งให้หยุดง่ายขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“คุณเพิ่งเริ่มชอบลูกสาวฉัน ฉะนั้นก็หยุดซะก่อนที่มันจะถลำลึกไปมากกว่านี้ และถอนตัวออกมาไม่ได้”

“คุณมยุราพูดแบบนี้แสดงว่าคุณไม่รู้จักเลยว่า ความรักคืออะไร”

“ทำไมฉันต้องรู้จัก ในเมื่อสมัยนี้แค่มีความรักอย่างเดียว มันไม่ทำให้เรามีชีวิตรอด มันต้องมีเงิน มีอำนาจ มีชื่อเสียง”

“ผมไม่นึกเลยนะครับว่าคุณจะเป็นคนที่คิดอะไรตื้นๆ”

“นี่! ฉันพูดกับคุณดีๆนะคุณวัตร” มยุราฉุนกึก

“ผมก็พูดดีครับ และผมก็พูดความจริง คุณไม่ชอบผมก็ไม่เป็นไร แต่อย่าดูถูกความรักที่ผมมีให้กับหลิว อย่าเพิ่งตัดสินว่ามันดีหรือไม่ดี”

“คุณปวัตร การที่คุณออกโรงปกป้องหลิวขนาดนี้ มันจะทำให้คุณเสียใจมากรู้ตัวรึเปล่า คุณยังไม่รู้จักลูกสาวฉันดีพอ ยัยหลิวก็แค่งอนกับตามิค ก็เลยใช้คุณประชดแฟนตัวเอง...ฉันเตือนคุณแล้วนะ ถ้าไม่เชื่อก็ตามใจ” มยุราแค่นยิ้มก่อนจะเดินไป

ปวัตรให้มยุราหันกลับมาดูบางอย่างก่อน...ปวัตรเรียกทรงพลเอาคลิปในโทรศัพท์มาเปิดให้มยุราดู เป็นคลิปที่ไตรภพจะยิงปวัตรเพราะมาขวางที่เขาจะปล้ำลวิตา ...มยุราเห็นแล้วนิ่งเงียบ เกินคาดเดาว่าเธอคิดอย่างไร...มยุรากลับไป ทรงพลรู้สึกเหนื่อยใจแทนปวัตร เพราะเขาจะต้องเจอปัญหากับมยุราอีกมาก และแม่ตัวเองจะยอมให้คบกับลวิตาหรือไม่ ปวัตรครุ่นคิดชักไม่แน่ใจ

ooooooo

วันต่อมา วิภากลับจากซื้อของกับนรี เห็นชัยกำลังอ่านอะไรบางอย่างหน้าเครียดในโทรศัพท์ พอถามก็ท่าทีมีพิรุธ วิภาจึงดึงมาอ่านเอง ข่าวว่า...เกิดศึกชิงนางระหว่างแฟนใหม่กับแฟนเก่า และมีภาพปวัตร ไตรภพและลวิตา วิภาของขึ้นทันที

“ไหนพี่ชายเราบอกแม่ว่าไม่เป็นคนดูแลหลิวลวิตาแล้ว แล้วนี่มันคืออะไร!”

ชัยออกตัวแทนลูกสาวว่าจะรู้ได้อย่างไร นรีรับว่าใช่ตนรู้พร้อมกับแม่ ว่าแล้วก็โทร.ตามปวัตรกลับบ้านด่วน...ไม่นานปวัตรกลับมาเพราะรู้ว่าพ่อแม่คงเห็นข่าว วิภาอยากให้เป็นข่าวลือ ปวัตรรับว่าใช่ครึ่งเดียว อีกครึ่งคือตนรักลวิตาจริงๆแต่ยังไม่ได้เป็นแฟนกัน ทุกคนอึ้ง

“ลูกจะรักเขาไม่ได้ เขาเป็นดารานะลูก” วิภากังวลใจ

“ดาราก็คนรึเปล่าครับ ผมอยากให้แม่รู้จักกับหลิว ผมหมายถึงรู้จักตัวตนที่แท้จริง ไม่ได้รู้จักผ่านทางข่าวหรือจากผลงานของเขา หรือสิ่งที่คนอื่นพูดกัน ผมไม่เคยขออะไรแม่เลย แต่เรื่องนี้ผมขอได้ไหมครับ”

ปวัตรจับมือแม่ขอร้อง

“แม่ยังตอบเราตอนนี้ไม่ได้ แม่ไม่รู้จริงๆ” วิภาว้าวุ่นใจชักมือออก

ชัยถามลูกติดภรรยาว่าเขาชัดเจนในความรู้สึกของตัวเองแล้วหรือ ปวัตรมั่นใจว่ารักลวิตา ชัยจึงรับปากจะไปคุยกับวิภาให้ นรียังสับสนแต่ก็จับแขนให้กำลังใจปวัตร...สองพี่น้องนั่งคุยกัน

“มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคะ”

“พี่ไม่รู้เหมือนกัน มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่รู้สึกว่าถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมา พี่คงจะเสียใจมาก พี่รู้ว่ารีไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้”

“ใช่ค่ะ รีเคยไม่เห็นด้วย แต่ตอนนี้รีโอเคนะคะ พี่วัตรรักใครรีก็จะรักด้วย แล้วยิ่งเป็นคุณหลิว รีปลื้มสุดๆไปเลยค่ะ”

ปวัตรโล่งใจ ลุ้นแทบแย่คิดว่าจะมีคนไม่เห็นด้วยเป็นคนที่สาม นรีแปลกใจว่าใครอีกคนปวัตรจึงบอกว่าแม่ของลวิตา นรีมองพี่ชายอย่างเห็นใจ

ชัยมาคุยกับวิภาถึงได้รู้ว่าเธอเชื่อว่าดาราไม่จริงใจเล่นละครตลอดเวลา เธอไม่อยากให้ลูกต้องเสียใจ ชัยอธิบายว่า ดาราจะเล่นละครเฉพาะในละคร อย่าตัดสินคนด้านเดียว ควรปล่อยให้ลูกได้เรียนรู้ที่จะรัก ไม่ต้องกลัวคำว่าเสียใจ เราเป็นพ่อแม่ควรดูอยู่ห่างๆ ถ้าลูกยืนต่อไม่ไหวค่อยเข้าประคอง...วิภาจึงบอกปวัตรให้ชวนลวิตามากินข้าวที่บ้าน ปวัตรดีใจที่แม่เปิดใจให้ลวิตา

ooooooo

เมื่อปวัตรมาบอกลวิตา เธอตื่นเต้นไม่รู้จะซื้ออะไรไปฝากครอบครัวเขาดี ปวัตรบอกไม่เป็นไรและถามว่าเธอชอบกินอะไร แม่จะได้ทำให้ถูก ลวิตาบอกว่าตนกินได้หมดทุกอย่าง

ทรงพลกับนรีวิ่งออกกำลังด้วยกันในสวนสาธารณะ ท้ากันว่าใครจะวิ่งชนะ นรีเหนื่อยมากแกล้งเป็นลมให้เขากลับมาประคองแล้ววิ่งนำไป ก่อนจะหันมาร้องเย้ๆ

“รีชนะแล้ว พี่พลเลี้ยงข้าวเลย”

“แสบจริงๆนะเราน่ะ เพราะแสบแบบนี้ ถึงร้ากไงล่ะ” ทรงพลหยิกแก้มนรี เธอร้องลั่น ช่วงเวลานั้นทรงพลเหลือบไปเห็นคนแอบถ่ายรูปเขากับนรี จึงบอกนรีไม่ให้หันมองและตกลงกันว่าจะเดินแยกกันคนละทาง นักสืบชะงักเลือกเดินตามทรงพลจนกระทั่งเขาเดินหายไป แล้วกลับมาตลบหลังจับตัวเค้นถามว่าเป็นใคร ถึงได้รู้ว่าเป็นนักสืบที่กชกรจ้างมา

บ่ายวันนั้น ทรงพลมาที่บ้านกชกร เห็นเธอหงุดหงิดอยู่กับการโทรศัพท์ เขาจึงแดกดันว่า

“กำลังโทร.หานักสืบที่จ้างให้มาตามผมอยู่เหรอ”

“คุณพูดอะไร” กชกรหน้าถอดสี

“ผมรู้ความจริงทุกอย่างหมดแล้ว และผมก็มีหลักฐานที่คุณจ้างนักสืบคนนั้นให้ถ่ายรูปผมกับนรี คุณทำแบบนี้ทำไมกช”

กชกรตากร้าวขึ้น “จำที่ฉันบอกคุณไม่ได้เหรอ ถ้าฉันไม่มีความสุข คุณก็ต้องห้ามมี!”

“คุณมันโรคจิต!”

“ฉันทำได้มากกว่านี้ ทำในแบบที่คุณคาดไม่ถึง ฉันทำให้นังนรีหายไปจากโลกนี้ก็ยังได้ ถ้าคุณไม่เชื่อก็ลองดู” เห็นทรงพลยิ้ม กชกรแปลกใจถามยิ้มทำไม

ทรงพลเดินไปที่ประตู บอกคนข้างนอก “ได้ยินแล้วนะครับ เชิญเข้ามาเลยครับ” กชกรตกใจที่เห็นตำรวจเดินเข้ามาสองนาย “ผู้หญิงคนนี้กำลังคุกคามชีวิตผมกับแฟน ผมอยากให้มีคำสั่งจากศาลไม่ให้เธอเข้าใกล้ผมกับแฟนของผมครับ”

“เราได้หลักฐานแน่นหนามากพอที่จะยื่นเรื่องต่อศาลแล้วครับ” ตำรวจรับคำ

“พล! คุณต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ” กชกรโวย

“มันช่วยไม่ได้ คุณอยากเริ่มก่อน และคนอย่างคุณก็ได้ใจมาเกินพอแล้ว ถึงเวลาที่จะมีใครซักคนทำให้คุณรู้ว่าสิ่งที่คุณทำอยู่มันผิด”

“คุณผู้หญิงคงจะได้ยินแล้วนะครับ ผมไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่โต ถ้าหากตกลงกันได้ก็จะดีนะครับ” ตำรวจช่วยไกล่เกลี่ย

“ผมไม่ตกลงครับ ไม่มีทางประนีประนอม เอาตามนี้ครับคุณตำรวจ ผมกับแฟนต้องการชีวิตที่สงบกลับคืนมาครับ”

กชกรแค้นใจสุดๆ...นรีรออยู่หน้าบ้าน เมื่อทรงพลกลับออกมา เธอถามว่าวิธีนี้จะหยุดกชกรได้แน่หรือ ทรงพลมั่นใจ แต่นรีสังหรณ์ใจว่าไม่ง่ายอย่างนี้

ooooooo

เย็นวันนั้น วิภาวุ่นวายกับการทำอาหารต้อนรับลวิตา ชัยต้องเข้ามาช่วยภรรยาเพราะดูเธอจะตื่นเต้นเกินเหตุ...นรีเห็นอาหารที่ตั้งเต็มโต๊ะก็สงสัยจะทานกันหมดหรือ แต่วิภาเห็นว่าของเหลือดีกว่าไม่พอ แล้วรีบไปอาบน้ำแต่งตัวมารอทั้งที่ปากก็ว่าไม่ได้ตื่นเต้น

ลวิตาแต่งตัวเรียบง่าย แต่งหน้าบางๆ ปวัตรเห็นแล้วปลื้ม เขาบอกเธอว่าพ่อกับแม่เขาเป็นคนง่ายๆสบายๆ ไม่เรื่องมาก ลวิตาพ่นลมหายใจออกจากปากพร้อมจะไป

นรีเป็นคนแรกที่ออกมาต้อนรับลวิตา สองสาวยิ้มให้กัน นรีกล่าวขอโทษที่เคยพูดไม่ดีเรื่องปวัตรกับเธอ ลวิตาบอกอย่างจริงใจ

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณนรีมีพี่ชายแสนดีแบบนี้ ก็ต้องหวงเป็นธรรมดา”

“ความจริงพี่วัตรไม่ได้ดีมากขนาดนั้นหรอกค่ะ”

“อ้าวยัยรี ไหงมาว่าพี่แบบนี้ล่ะ”

“ก็มันจริง รีจะบอกความลับให้ค่ะ พี่วัตรขี้งกสุดๆไปเลย” นรีทำท่ากระซิบ

ปวัตรมองว่าใส่ความอะไร ลวิตาหันมาถามว่าเขาขี้งกจริงหรือ ปวัตรแก้ตัวว่าตนแค่รู้จักคุณค่าของเงิน ลวิตายิ้มๆบอกตนเชื่อนรีมากกว่า ปวัตรโวยที่ไม่ทันไรก็เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

วิภากับชัยเดินออกมา ลวิตารีบยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ชัยตะลึงในความสวยของลวิตา นรีกระเซ้าว่าพ่อจ้องจนลวิตาเขิน เขารีบขอโทษและยอมรับว่าตัวจริงเธอสวยกว่าในละคร นรีหันไปถามแม่ไม่พูดอะไรบ้าง วิภายังวางฟอร์มบอกไม่รู้จะพูดอะไร แล้วชวนไปโต๊ะอาหาร

“ให้เวลาแม่เจ้าวัตรเขาหน่อยนะหนู” ชัยกระซิบบอกลวิตา

“ไม่เป็นไรค่ะ หลิวเข้าใจ”

วิภาพูดลอยๆว่าอาหารที่บ้านแบบพื้นๆไม่รู้ว่าจะทานได้ไหม ลวิตาทำหน้าปลื้มปริ่มที่มีแต่ของโปรดทั้งไข่พะโล้ แกงส้ม ผัดผักบุ้ง วิภาหาว่าพูดเอาใจ เธอปฏิเสธและลงมือทานแต่ไม่ลืมที่จะตักกับข้าวให้ผู้ใหญ่ทั้งสองก่อน บรรยากาศผ่อนคลายลง วิภาเห็นถึงความน่าเอ็นดูและมีมารยาทของลวิตา ปวัตรแซวลวิตาที่ทานถึงสองจาน เธอบอกว่าอาหารอร่อยจริงๆ แถมบอกว่าวันหลังขอมาช่วยทำ วิภาทึ่งที่ดาราดังอย่างลวิตาทำกับข้าวเป็น

“ค่ะ แต่คงไม่เก่งเท่าฝีมือคุณ...เอ่อ คุณน้า” ลวิตาอึกอัก

“จะเรียกฉันว่าแม่เหมือนตาวัตรก็ได้ ฉันไม่ว่าหรอก” ...ลวิตายิ้มดีใจ นรีรีบบอก

“งั้นรีขอเรียกคุณหลิวว่าพี่หลิวได้ไหมคะ รีอยากมีพี่สาวมานานแล้ว มีแต่พี่ชายมันน่าเบื่อน่ะค่ะ”

ปวัตรถึงกับสำลักน้ำ “ยัยรี...ถีบหัวพี่ส่งเลยนะ”

“ความจริงยัยรีก็พูดถูก พ่อเองก็อยากมีลูกสาวเพิ่มอีกคน”

“นี่ๆ ถามฉันซักคำไหมว่าฉันอยากมีรึเปล่า” ทุกคนชะงักกลัววิภาวีน “ฉันเองก็อยากได้ลูกสาวอีกคนเหมือนกัน” ทุกคนโล่งอก ปวัตรโอดโอย

“ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นหมาหัวเน่ายังไงก็ไม่รู้”

ทุกคนหัวเราะครืน วิภานึกได้จะเข้าไปยกมะม่วงที่ปอกออกมา ลวิตาจึงช่วยนรีเก็บจาน ชัยปรามแต่เธอขอ ปวัตรกับชัยจึงช่วยด้วย...พอวางจาน วิภาก็บอกให้ปวัตรพาลวิตาออกไปนั่งรอ ห้ามยุ่งในครัว แต่พอทั้งสองเดินออกมาก็ได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าด พ่อแม่ลูกเม้าท์กันสนุกสนาน

“แม่นะเกร็งแทบแย่ นึกว่าหนูหลิวจะเยอะกว่านี้”

“อ้าว ผมก็นึกว่าคุณไม่ชอบหนูหลิว”

“ตอนแรกก็ไม่ถูกชะตาหรอก แต่พอได้คุยก็เลยโอเค น่ารักอย่างที่ตาวัตรบอก”

“จริงค่ะ พี่หลิวน่ารักมากๆ รู้สึกเหมือนฝันที่เป็นจริง ปกติก็ชอบพี่หลิวมากอยู่แล้ว นี่ได้นั่งร่วมโต๊ะกินข้าว ได้พูดคุย โอ้โฮ...ฟินสุดๆไปเลยค่ะ”

“พ่อก็เหมือนกัน คนอาไร้ ส๊วยสวย สวยมาก สวยที่สุด”

วิภาตีแขนสามีที่ออกนอกหน้าเกินไป ชัยรีบกลับลำว่าสวยแพ้ภรรยาตน วิภายิ้มที่จบได้สวย สามคนพ่อแม่ลูกหัวเราะคิกคัก...ปวัตรกับลวิตา จากที่นึกว่าถูกติติงกลับกลายเป็นชื่นชมก็ยิ้มให้กัน ปวัตรขอโทษแทนครอบครัว ลวิตากลับบอกว่าครอบครัวเขาน่ารักอบอุ่นมาก

ค่ำนั้น วิภากับชัยขอตัวขึ้นห้อง นรีชวนลวิตาออกไปเดินเล่นหน้าบ้านห้ามปวัตรตามออกไป สองสาวนั่งเล่นที่สนามเด็กเล่นใกล้บ้าน...นรีอยากขอโทษที่เคยพูดไม่ดีเรื่องปวัตร เพราะกลัวเขาจะผิดหวังเสียใจอีก แต่ตอนนี้ตนดีใจที่ปวัตรเจอคนดีอย่างลวิตา ลวิตาสลดลง

“ไม่เป็นไรค่ะ พูดตรงๆนะคะ ตอนนี้พี่ก็ยังไม่รู้ว่าพี่กับปวัตรเป็นอะไรกัน” นรีงง “วัตรไม่เคยพูดถึงความสัมพันธ์ของเรา แต่เขาก็แสดงให้พี่รู้ว่า เขารู้สึกยังไงกับพี่ พี่เป็นผู้หญิง พี่ก็ไม่อยากเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน น้องรีเข้าใจใช่ไหมคะ”

“รีเข้าใจค่ะ แต่พี่วัตรทำแบบนี้ไม่ถูก พี่วัตรควรจะพูดออกมาให้ชัดเจน”

“ถ้าพี่ชายน้องรีขอคบกับพี่ พี่จะตอบตกลงเลยนะคะ”

“รีชอบพี่หลิวจังค่ะ ตรงไปตรงมาดี”

สองสาวยิ้มให้กัน เมื่อเคลียร์ใจกันเรียบร้อย สองสาวเดินกลับ ทันใดกชกรเดินมาขวางหน้า ลวิตาจำได้ว่าคนนี้เคยทำร้ายนรีที่โรงพยาบาล...นรีถามว่าต้องการอะไร กชกรเข่นเขี้ยว

“แกคิดว่าเรื่องมันจะจบง่ายๆงั้นเหรอ...ไหนๆฉันก็กลายเป็นคนร้ายไปแล้ว งั้นฉันก็ขอร้ายให้มันสุดๆไปเลย” กชกรเงื้อมีดจะพุ่งเข้าใส่นรี

ลวิตาเข้าขวางจับแขนกชกรไว้แล้วบอกให้นรีหนีไปก่อน แต่เธอไม่ไป กชกรสะบัดแขนมีดปาดแขนลวิตา นรีปรี่เข้าช่วย กชกรฉวยโอกาสแทงโดนแขนนรี เธอเจ็บปวดทรุดลงเลือดอาบ กชกรจะแทงซ้ำ ลวิตาพยายามแย่งมีดและชกเข้าที่หน้ากชกรจนเลือดกำเดาไหล...นรีรีบกดโทรศัพท์ตามปวัตรมาช่วย กชกรบ้าคลั่งจะเข้าจ้วงแทงลวิตาให้ได้

ปวัตรมาถึงจับแขนกชกรบิดจนมีดหล่น เธอร้องลั่นระคนตกใจ โวยวายว่านรีแย่งคนรักตนก่อน ปวัตรอ่อนใจพยายามบอกว่าเธอกับทรงพลเลิกกันไปหลายปีแล้วให้หยุดหลอกตัวเอง

“ไม่จริง พลรักฉัน เขาแค่โกรธที่ฉันทิ้งเขา เขาก็เลยประชด...ปล่อยฉันสิ”

ลวิตาเข้าประคองนรี เธอเสียเลือดจนเป็นลม กชกรหัวเราะสะใจคิดว่านรีตายสมใจ ลวิตาบอกว่ายังหายใจอยู่ กชกรร้องกรี๊ดๆไม่เชื่อ ปวัตรจับกชกรส่งตำรวจ...

นรีนอนหลับอยู่ที่โรงพยาบาล ทรงพลตามมาด้วยความห่วงใย เขาพร่ำขอโทษที่เป็นต้นเหตุ ปวัตรปลอบเพื่อนว่ามันเป็นอุบัติเหตุ แต่ทรงพลหวั่นใจว่าพ่อนรีจะต้องโกรธเขามาก...

ooooooo


ละครในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น ตอนที่ 8 อ่านในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่นติดตามละครในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย หลุยส์ เฮสดาร์ซัน,เซฟฟานี่ อาวะนิค 17 ธ.ค. 2561 07:50 2018-12-19T00:00:01+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ