ข่าว

วิดีโอ



ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ปณธี

กำกับการแสดงโดย: สยาม น่วมเศรษฐี

ผลิตโดย: บริษัท พอดีคำ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: หลุยส์ เฮสดาร์ซัน,เซฟฟานี่ อาวะนิค

ลวิตากับปวัตรกลับถึงคอนโด ลวิตากังวลว่าแผนของไตรภพจะจับเสี่ยมนูญได้แน่หรือ ปวัตรคิดว่าไตรภพเป็นคนที่รู้จักเสี่ยมนูญดีที่สุด คงวางแผนมาอย่างดี แต่ลวิตายังใจคอไม่ดี กลัวใครจะเป็นอะไรเพราะตนอีก ตนเป็นคนเริ่มเรื่องนี้ ถ้าใครมาเดือดร้อน ตนคงรู้สึกแย่มาก

“ไม่เอานะครับไม่คิดแบบนั้น จำไว้นะครับหลิว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณห้ามโทษตัวเองเด็ดขาด” ปวัตรกุมมือลวิตา ทำให้เธอสะดุดหู

“ทำไมคุณพูดเหมือนว่ามันจะมีอะไร ยิ่งฟังก็ยิ่งเครียดนะคะเนี่ย”

“โอ๋ๆ คนดีของผม ไม่เครียดนะ ยิ้มหน่อยสิครับ” ปวัตรดึงลวิตามากอด เธอยิ้มไม่ออก เขาจึงทำหน้าตลกๆ ให้เธอยิ้มจนได้...

ที่เพนต์เฮาส์มีการประชุม เสี่ยมนูญกับแก๊งอีกสามคน คือนักธุรกิจ อดีตนักการเมืองและเจ้าของธนาคาร...

เสี่ยมนูญเปิดเรื่องที่อเมริกาติดต่ออยากร่วมงานด้วย

นักธุรกิจเห็นดีเพราะเป็นการต่อยอดทำให้ได้กำไรมากขึ้น แต่อดีตนักการเมืองไม่เห็นด้วย ช่วงนี้ตำรวจเข้มงวด

จะเสี่ยงเกินไป เจ้าของธนาคารหาว่าปอดแหก ถ้าจะคิดการใหญ่ใจต้องนิ่ง เสี่ยมนูญพยักหน้า

“นี่เป็นโอกาสดี ถ้าพวกคุณไม่มีปัญหา ผมจะรีบตกลงกับทางนั้นทันที”

“เรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะไม่บอกท่านก่อนเหรอครับ” อดีตนักการเมืองท้วงอีก

“ขืนบอก...ท่านก็ไม่เห็นด้วยสิครับ” เสี่ยมนูญยืนกราน

“หมายความว่า เราจะทำเรื่องนี้ลับหลังท่าน ถ้าเป็นแบบนั้นผมไม่สบายใจ เหมือนเรากำลังหักหลังท่านอยู่”

“คำว่าหักหลังมันฟังดูแรงเกินไป เราก็แค่หา

ทางใหม่ที่ก้าวหน้ามากกว่าเดิมต่างหาก ท่านไม่ชอบอะไร

ที่เสี่ยง แต่สำหรับผม ถ้าไม่เสี่ยงแล้วเมื่อไหร่เราจะไปได้ไกลกว่านี้จริงไหมครับ...” เจ้าของธนาคารกับ

นักธุรกิจคิดตาม “ตกลงตามนี้นะครับ ผมจะได้แจ้งกับทางนั้นเลย ของลอตแรกจะถูกส่งมากับรถซุปเปอร์คาร์ วันมะรืนนี้”

มีเพียงอดีตนักการเมืองที่ไม่ค่อยเห็นด้วย

สองวันต่อมา ที่ท่าเรือกลางดึก โกดังขนาดใหญ่ถูกยกมาวางบนพื้น มีลูกน้องเสี่ยมนูญยืนคุมอยู่ด้านหน้ารถที่จอดอยู่ และพูดโทรศัพท์รายงานเสี่ยมนูญว่าของมาถึงแล้ว ระหว่างนั้น ประตูโกดังเปิดออก รถซุปเปอร์คาร์แล่นออกมาแล้วจอด คนขับที่เป็นฝรั่งลงจากรถเดินมาจับมือด้วย และพาลูกน้องเสี่ยเดินไปเปิดท้ายรถ เห็นเงินดอลลาร์เป็นปึกๆวางอยู่ด้านใน ลูกน้องยิ้มพอใจแล้วพาฝรั่งไปเปิดท้ายรถตัวเอง มียาบ้าจำนวนมาก ฝรั่งพอใจ ทั้งสองแลกกุญแจรถกัน

ทันใดนั้นเองเสียงรถหวอดังขึ้น ทุกคนสีหน้าตกใจ รถตำรวจเข้ามาล้อมจับ เกิดการยิงต่อสู้ดุเดือด...เมื่อเรื่องถึงหู เจ้าของธนาคารรีบเก็บข้าวของพาภรรยาหนี แต่ไม่ทันการณ์ มือปืนเดินเข้ามาแล้วจ่อยิงทั้งสองสามีภรรยาตายคาที่

นักธุรกิจกวาดเงินและทรัพย์สินออกจากเซฟใส่กระเป๋า รีบออกจากบ้าน ไม่ทันพ้นประตู มือปืนโผล่มายิงกลางแสกหน้าดับอนาถ...ในขณะที่อดีตนักการเมืองกำลังควงอีหนูช็อปปิ้งเดินกลับขึ้นรถ มือปืนขี่มอเตอร์ไซค์มาขวางหน้า อดีตนักการเมืองดึงอีหนูมาขวาง ถูกยิงตายแทนแล้วขอชีวิตตัวเอง แต่มือปืนกลับบอกว่า ท่านสั่งว่าคนตายเท่านั้นที่จะไม่พูดแล้วยิงปัง!

ooooooo

เช้าวันใหม่ ปวัตรเปิดข่าวให้ลวิตาดูว่าผู้ชายสามคนที่เห็นในกล้องห้องเพนต์เฮาส์ถูกฆ่าตายหมด ยกเว้นเสี่ยมนูญ ลวิตาและปวัตรจึงคิดว่า เสี่ยมนูญเป็นคนทำ ไม่ทันไรเอกหน้าตาตื่นเข้ามาถามเห็นข่าวหรือยัง ลวิตาคิดว่าเรื่องคนในแก๊งถูกฆ่าตายแต่เอกบอกว่าไม่ใช่

“คลิปนี้แชร์กันไปอย่างเร็ว เห็นหน้าเสี่ยมนูญเต็มๆ ตำรวจกำลังออกตามล่าเสี่ยอยู่” เอกเปิดคลิปในโทรศัพท์ให้ดู ลวิตาเห็นแล้วแปลกใจ

“นี่มันไม่เหมือนคลิปที่ฉันเคยเห็น ไม่มีมิคอยู่ในคลิป”

“ผมคิดว่ามีคนตัดต่อมันขึ้นมาใหม่ เพราะต้องการให้เสี่ยมนูญรับผิดไปคนเดียว ท่าทางเรื่องนี้เสี่ยมนูญจะไม่ใช่ตัวการใหญ่อย่างที่เราคิดเอาไว้แล้ว” ปวัตรคาดการณ์

เอกกับลวิตาอึ้งอยากรู้ว่าเป็นใคร ปวัตรคิดว่าคนที่ให้คำตอบได้คือไตรภพ ทันใดรุจีโทร.เข้ามาเรื่องข่าว ลวิตากำชับอย่าเพิ่งออกจากบ้าน ตนเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอ...รุจีวางสาย ไพรัตน์พาผู้กำกับประชาเข้ามา บอกรุจีว่านี่คือผู้กำกับประชาที่ช่วยเรื่องนี้ลวิตาอยู่ รุจียิ้มต้อนรับ

“ท่านนั่นเอง ฉันได้ยินคุณหลิวพูดถึงท่าน ท่านมาหาฉันถึงนี่มีอะไรเหรอคะ”

“ผมอยากมาขอความร่วมมือจากคุณ ให้เป็นพยานเอาผิดเสี่ยมนูญในข้อหาค้ายาเสพติดและฆาตกรรมสามีของคุณครับ”

“เสี่ยมนูญเป็นคนฆ่าสมมาตรเหรอคะ!” รุจีตกใจ

“ใช่ครับ ตอนนี้เรามีพยานวัตถุ แต่ยังไม่มีพยานบุคคล ถ้าได้คุณมาช่วยยืนยันอีกคน เสี่ยมนูญดิ้นไม่หลุดแน่ครับ” ผู้กำกับเน้น รุจีมองหน้าครุ่นคิด

ขณะเดียวกัน เสี่ยมนูญเก็บของเตรียมหนี ลูกน้องติดต่อเรือเพื่อพาออกนอกประเทศ แต่เสี่ยกลับบอกว่าไม่ไป ลูกน้องแปลกใจเพราะตำรวจกำลังตามตัวทั่วประเทศ เสี่ยมนูญเข่นเขี้ยว

“ฉันไม่ยอมถูกจับหรอกเว้ย ตอนนี้พาฉันไปโรงพยาบาลก่อน ฉันต้องไปหายัยมิ้น”...

เวลานั้นมีนาเห็นข่าวทางทีวีก็ตกใจเป็นห่วงพ่อมาก พยายามโทร.หาแต่ก็ไม่รับ ทันใดมีชายสวมหมวกปิดหน้าเดินเข้ามา เธอตกใจรีบถามเขาเป็นใคร ชายคนนั้นถอดหมวกออกเป็นเสี่ยมนูญ มีนาดีใจมาก เสี่ยมนูญให้เธอเบาเสียง เธอละล่ำละลักถาม

“นี่ใช่ไหมคะที่คุณพ่อปิดบังมิ้นมาตลอด”

“พ่อขอโทษ...พ่อ...” เสี่ยมนูญพยักหน้าพูดไม่ออก

“ไม่ต้องขอโทษมิ้นหรอกนะคะ มิ้นรู้สึกแย่ด้วยซ้ำว่าเป็นเพราะมิ้นรึเปล่า ที่ทำให้คุณพ่อต้องทำเรื่องแบบนี้ลงไป”

“อย่าโทษตัวเองสิลูก”

“ไม่โทษตัวเองไม่ได้หรอกค่ะ มิ้นเกิดมาพร้อมกับความอ่อนแอ มีโรคประจำตัวที่ต้องใช้เงินรักษาจำนวนมาก ทุกครั้งที่เข้าโรงพยาบาล มิ้นได้รับการรักษาที่ดีที่สุด มิ้นมีชีวิตที่สุขสบายไม่เคยลำบาก อยากได้อะไรคุณพ่อก็หามาได้ มิ้นขอโทษที่เป็นตัวภาระ ไม่เคยช่วยอะไรคุณพ่อได้เลย” มีนาร้องไห้ ทำเอาเสี่ยมนูญน้ำตาไหลตาม สวมกอดลูกสาว

“มันไม่ใช่ความผิดของลูกซักนิด พ่อผิดเอง ผิดที่เป็นพ่อที่ไม่ดี พ่อขอโทษ...”

ด้านหน้าห้อง พยาบาลจะเข้าไปวัดความดันมีนา แต่ลูกน้องเสี่ยมนูญไม่ให้เข้า พยาบาลรีบไปรายงานที่เคาน์เตอร์และโทร.บอกตำรวจ...ในห้อง มีนาพยายามเกลี้ยกล่อมพ่อให้มอบตัว จะได้ลดโทษกึ่งหนึ่ง ตนจะรอพ่อออกจากคุกแล้วเราจะอยู่ด้วยกันใช้ชีวิตเงียบๆ

“พ่อมอบตัวไม่ได้ พ่อรู้ว่าถ้าพ่อเข้าคุกพ่อไม่รอดออกมาแน่ มิ้นฟังพ่อให้ดี ใช้ชีวิตที่เหลือให้มีความสุข ทำให้เป็นของขวัญพ่อได้ไหม” เสี่ยมนูญกอดมีนาที่ร้องไห้ไม่หยุด

ลวิตาเป็นห่วงมีนาจะรู้ข่าวเสี่ยมนูญแล้วรับไม่ได้ จึงมาหา พยาบาลรีบเตือนว่าเสี่ยมนูญอยู่ในห้องและได้ โทร.แจ้งตำรวจแล้ว ลวิตาตกใจ ไม่ทันไรเสี่ยมนูญเดินออกมา เห็นลวิตากับปวัตรก็ผงะหันหลังเดินหนีไปอีกทาง ปวัตรขยับตาม ลวิตารั้งถามจะไปไหน

“ถ้าปล่อยเขารอดไปวันนี้ ผมเชื่อว่าเราจะจับตัวเขายาก เรารอตำรวจไม่ได้ ผมจะระวังตัว คุณรีบเข้าไปดูน้องมิ้นก่อน”

ลวิตาห้ามเขาเป็นอะไรเด็ดขาด ปวัตรรับคำแล้วรีบเดินตามเสี่ยมนูญไป...เสี่ยมนูญยืนรอลูกน้องไปเอารถมารับ ปวัตรตามมาขอร้องให้เขามอบตัว เสี่ยมนูญไม่ยอมเอาปืนออกมาขู่ถ้าเข้ามาใกล้จะยิง แต่ปวัตรใช้ความกล้าเข้าไปดึงปืนและพูดให้นึกถึงมีนาแต่เสี่ยไม่คล้อยตาม ลูกน้องกลับมาใช้ปืนยิงใส่ปวัตร เขารีบกระโดดหลบทำให้เสี่ยมนูญหนีรอดไปได้

ปวัตรกลับมาหาลวิตาที่ห้องมีนา พอมีนารู้ว่าพ่อหนีก็เกิดอาการแน่นหน้าอก ลวิตาตกใจรีบกดปุ่มเรียกหมอเข้ามาดูอาการ...หมอบอกว่ามีนาต้องผ่าตัดทำบอลลูนด่วน เพราะหลอดเลือดตีบ ปวัตรรู้ว่าต้องมีญาติเซ็นอนุญาต จึงคิดว่ามีเพียงไตรภพคนเดียวเป็นญาติที่เหลืออยู่

ooooooo

ลูกน้องขับรถพาเสี่ยมนูญหนีมาถึงริมทางเปลี่ยวก็จอดรถบอกต้องเปลี่ยนรถ ไม่อย่างนั้นตำรวจจะตามรอยได้ เสี่ยมนูญทึ่งไม่คิดว่าลูกน้องจะรอบคอบขนาดนี้และขอบใจที่ไม่ทิ้งตน

“เสี่ยมีบุญคุณกับผม ผมจะทิ้งเสี่ยได้ยังไง ผมขอโทร.ถามก่อนนะครับว่ารถจะมาถึงเมื่อไหร่”

ลูกน้องหันหลังกลับสีหน้ามุ่งร้าย แอบเอาปืนออกมา หันกลับไปจะยิง เสี่ยมนูญได้ยินเสียงขึ้นไกก็หันมอง ลูกน้องกล่าว “ผมขอโทษ ผมไม่อยากซวยไปกับเสี่ยด้วย ผมยังมีครอบครัวที่ต้องดูแล” ว่าแล้วก็ยิงเข้ากลางอกเสี่ยมนูญ

พอลูกน้องเห็นว่าเสี่ยล้มหงายไปแล้วก็หันหลังจะเดินไป แต่แล้วโดนทุบท้ายทอยทรุดลงปืนหล่นจากมือ เสี่ยมนูญเก็บปืนขึ้นมา เผยให้เห็นว่าใส่เสื้อเกราะ

“แกกับฉันมันคนละชั้นกัน” พูดจบก็ยิงแสกหน้าลูกน้องตายคาที่ แล้วล้วงเอาโทรศัพท์ลูกน้องออกมากดโทร.ออก ได้ยินเสียงชายลึกลับถามว่ามันตายหรือยัง เขาจำเสียงได้แค้นใจมากกรอกเสียงเข้าไปว่า “ไอ้ลูกน้องทรยศมันถูกฉันฆ่าตายแล้ว...”

“ไอ้มนูญ!”

“ท่านนึกว่าผมจะโง่ไม่ระวังตัวขนาดนั้นเลยเหรอ ท่านถึงส่งไอ้กระจอกให้มาเก็บผม เราทำงานด้วยกันมานาน ไม่นึกเลยว่าท่านจะไม่รู้จักผมดีเท่ากับที่ผมรู้จักท่าน...ผมรู้ว่าเป็นฝีมือของท่าน สมาชิกของเราถึงถูกเก็บจนหมด เหลือแต่ผมคนเดียวเพราะท่านอยากให้ผมเป็นแพะรับบาปในเรื่องนี้”

“แกไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังจริงๆมนูญ แกฉลาด เก่ง และระมัดระวังตัวเสมอ แต่สี่ตีนยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง เกมนี้ฉันชนะขาดลอย”

เสี่ยมนูญกัดกรามแน่นสวนว่าอย่าเพิ่งแน่ใจ แต่ชายลึกลับหัวเราะ

“แกคงยังไม่เห็นคลิปสินะ ฉันตัดต่อใหม่ให้แกเป็นพระเอกคนเดียว ถ้าไม่อยากเน่าตายในคุก ก็รีบหนีไปให้ไกล แต่เร็วหน่อยล่ะ เพราะตอนนี้ตำรวจแกะรอยมือถือของแกได้แล้ว”

ชายลึกลับมองตำรวจที่ยืนอยู่ข้างๆ ตำรวจหยิบ ว.แจ้งลูกน้องทันที เสี่ยได้ยินรีบหนีไป

ooooooo

ค่ำนั้นไตรภพส่องไฟฉายเดินเข้ามาในบ้านที่มืดสนิท มองไปรอบๆคิดถึงภาพความหลังตอนเด็ก ที่เสี่ยมนูญพาเข้ามาในบ้าน ได้เจอกับมีนา เขารู้สึกรักและเอ็นดูเธออย่างน้องสาวมาก ภาพตอนสอนการบ้าน ตอนทานอาหารร่วมกันอย่างสนุกสนาน ดูเป็นครอบครัวสุขสันต์

ไตรภพกล้ำกลืนน้ำตาที่คลอเบ้า เสียดายเวลาดีๆ

ที่ผ่านมา ก่อนจะเดินตรงไปห้องมีนาเพื่อแกะเอาธัมบ์ไดรฟ์ที่ซ่อนไว้ในตุ๊กตาหมีตัวที่ส่งมาให้วันเกิด เป็นธัมบ์ไดรฟ์อันที่ได้มาจากลวิตา จังหวะนั้นได้ยินเสียงโครมดังจากข้างล่างก็ตกใจ รีบปิดไฟฉายทันที แล้วย่องลงมาอย่างระมัดระวัง เห็นเงาคนเดินตะคุ่มๆก็เข้าล็อกคอ เสียงปวัตรร้องว่าเป็นเขาก็ชะงัก มาได้อย่างไร

“ผมติดต่อคุณไม่ได้ ไปหาคุณที่ห้องก็ไม่อยู่ ก็เลยคิดว่าคุณจะกลับมาที่บ้าน”

ไตรภพหวั่นใจเรื่องอะไร พอรู้ว่าเป็นเรื่องมีนาก็ตกใจมากรีบไปโรงพยาบาลทันที...แล้วทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี เช้าวันใหม่มีนาฟื้นขึ้นพบลวิตากับปวัตรยืนอยู่ข้างเตียง เธอยังมึนๆอยู่

“การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี น้องมิ้นปลอดภัยแล้วนะครับ ตอนนี้ก็ต้องพักผ่อนให้มากๆ ร่างกายจะได้ฟื้นตัวกลับมาแข็งแรง จะได้รีบออกจากโรงพยาบาลนะครับ”...

มีนาหน้าเศร้าลง

“มิ้นไม่รู้จะรีบออกจากโรงพยาบาลทำไม ในเมื่อที่บ้านก็ไม่เหลือใครแล้ว”

“ใครว่าน้องมิ้นไม่เหลือใคร” ลวิตาแทรก

มีบุรุษพยาบาลใส่แมสก์ปิดปากเดินเข้ามา ลวิตากับปวัตรขยับออกให้เขาเข้ามา มีนาแปลกใจ บุรุษพยาบาลเปิดแมสก์เผยให้เห็นว่าเป็นไตรภพ มีนาตื่นเต้นดีใจคิดว่าตัวเองฝันไป ไตรภพเข้าจับหน้าให้รู้ว่าไม่ใช่ความฝัน สองพี่น้องกอดกันด้วยความดีใจ...ลวิตาเล่าให้มีนาฟัง

“เสี่ยมนูญส่งมือปืนมาฆ่ามิค แต่มิคโชคดีที่รอดตายไปได้”

“พี่ก็เลยต้องซ้อนแผนเพื่อให้พ่อคิดว่าพี่ตาย

ไปแล้วจริงๆ...พี่รู้ว่าน้องอาจจะยังรับความจริงไม่ได้

แต่พี่จะไม่ปิดบังอะไรเราอีกแล้ว” ไตรภพเสริมต่อ

“ดีแล้วค่ะพี่มิค มิ้นไม่อยากอยู่อย่างคนตาบอดหูหนวกอีก มันก็อึ้งนะคะที่รู้ว่าพ่อ...เป็นคนแบบนี้ แต่ถึงยังไง ไม่ว่าพ่อจะทำตัวไม่ดีแค่ไหน มิ้นก็โกรธเขาไม่ลงหรอกค่ะ แล้วนี่ได้ข่าวคุณพ่อบ้างไหมคะ”

ปวัตรบอกว่าตำรวจเร่งหาตัวอยู่ ลวิตาได้ยินข่าวเมื่อคืน มีตำรวจบุกไปค้นที่เพนต์เฮาส์ได้ของกลางเพียบ ปวัตรถามไตรภพนึกออกบ้างไหมว่าเสี่ยมนูญไปซ่อนตัวที่ไหน ไตรภพครุ่นคิด

บ่ายวันนั้นลวิตากับปวัตรไปบ้านผู้กำกับประชาโดยไม่ได้นัดล่วงหน้า เพื่อบอกเรื่องเสี่ยมนูญไม่ได้ทำเรื่องนี้คนเดียว ผู้กำกับชะงัก ลวิตาย้ำว่าตนมั่นใจว่าต้องมีอีกคน

“อะไรทำให้คุณมั่นใจขนาดนั้น” ผู้กำกับข้องใจ

“คลิปที่นักข่าวได้ไป มันเป็นคนละคลิปกับที่ฉันเคยเห็น ความจริงในคลิปนั้นมีคนอื่นอยู่ด้วย” ผู้กำกับถามย้ำว่าแน่ใจหรือ ลวิตาพูดอย่างหนักแน่น “แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ”

“งั้นช่วยบอกผมทีว่าใครที่อยู่ในคลิปนั้นอีก”

“มิค ผู้ชายอีกสามสี่คนแล้วก็ยังมีผู้ชายอีกคน ท่าทางจะเป็นคนสำคัญแต่ฉันจำหน้าเขาไม่ได้”

“ผมเชื่อคุณนะครับ แต่คุณจะไปบอกตำรวจแบบนี้ไม่ได้ มันต้องมีหลักฐานที่แน่นหนามากกว่านี้”

“ผมรู้ครับ ผมถึงอยากมาขอให้ท่านช่วยตามหาผู้ชายอีกคนที่อยู่ในคลิป ผมว่าคนนี้คือหัวหน้าใหญ่แน่นอน” ปวัตรคาดเดา


“ข้อมูลที่พวกคุณให้ผมมันน้อยมาก แล้วผมจะตามหาได้ยังไง คุณลองพยายามคิดหน่อยก็แล้วกันคุณหลิว เผื่อจะนึกออก”

ลวิตากับปวัตรสบตากันถอนใจ

ooooooo

วันต่อมาลวิตาพยายามคิดว่าผู้ชายอีกคน

ในคลิปเป็นใคร คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก มยุรากับจีน่ายกอาหารและผลไม้มาให้ แต่ลวิตาไม่สนใจจะกิน สองคนเถียงกันไปมาโทษว่าของอีกฝ่ายไม่น่ากิน

ลวิตาหน่ายใจที่แม่กับเพื่อนรักเถียงกันได้ทุกเรื่อง

จึงหลบออกจากห้อง

ลวิตามาที่ห้องปวัตร เขาขำที่เธอต้องเจอปัญหาแม่กับเพื่อนเป็นประจำ จึงเอาใจด้วยการให้เธอนอนหนุนตักแล้วนวดขมับให้เพื่อความผ่อนคลาย แต่ก็อดแย็บไม่ได้ว่า

“ผมว่าคุณแม่กับจีน่าต้องเป็นคู่เวรคู่กรรมกันแน่ๆ คุณว่าไหม”

“คงงั้นแหละค่ะ เจอกันทีไรพูดดีกันได้ไม่เกินสามคำ...วัตรคะ ฉันว่าถ้าฉันมัวแต่คิดอยู่อย่างนี้ ฉันไม่น่าจะคิดออก ฉันอยากกลับไปที่ตึกนั้นอีกครั้ง การได้ไปสถานที่จริงอาจจะช่วยทำให้ฉันเห็นภาพทุกอย่างได้ชัดเจนมากขึ้น แต่ฉันก็จำไม่ได้ว่าตึกนั้นอยู่ที่ไหน”

“ผมว่าทางที่ดีที่สุดก็คือ ตอนนี้อย่าเพิ่งคิดอะไรทั้งนั้น หลับตาแล้วก็พักก่อนนะครับ” ปวัตรก้มลงหอมหน้าผากลวิตา หญิงสาวโวยว่านี่ไม่ใช่นวด เขาหอมอีกหลายฟอดด้วยความชอบใจ ลวิตาเขินลุกหนีแต่ถูกเขาฉุดมากอดไว้แน่น “อยู่แบบนี้แหละครับ อบอุ่นดี...”

ในคืนนั้นลวิตากลับมานอนที่ห้อง ฝันถึงคืนที่เห็นรถไตรภพจอดอยู่หน้าตึกร้าง จึงย่องขึ้นไปดู เห็นไตรภพคุยกับสมมาตร ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคนเดินขึ้นมาก็รีบหาที่ซ่อน ได้ยินเสียงไตรภพบอกสมมาตรว่าพวกเขามากันแล้ว ให้รีบส่งกระเป๋ามา แต่สมมาตรตัดสินใจสู้เพื่อหนี จึงถูกไตรภพอัดน่วม...แล้วไตรภพ

ก็หันไปพูดกับกลุ่มคนที่ขึ้นมา

“ผมไม่นึกว่าคุณจะมาเอง”

เสี่ยมนูญไม่ตอบเดินมาหยุดตรงหน้าสมมาตรและเอาเท้าเหยียบมือเขา ลูกน้องเข้าแย่งกระเป๋าแต่สมมาตรไม่ให้ ทำให้กระเป๋าหลุดมือกระเด็นตกจากตึก สมมาตรถูกล็อกตัว...ลวิตาค่อยๆยื่นหน้าดูว่ามีใครกันบ้าง ทันใดก็เห็นคนคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอพยายามมองหน้าแต่ไม่ชัด เสียงเขาดูมีอำนาจสั่งให้ปล่อยตัวสมมาตร เสี่ยมนูญพยักหน้า ลูกน้องปล่อยตัวสมมาตร

“พวกแกทุกคนไม่ให้เกียรติเพื่อนเก่าของฉัน

สักนิด ดูสิ...สกปรกไปทั้งตัว เจ็บมากรึเปล่าสมมาตร...


ฉันจะให้เงินแกก้อนนึง เงินที่จะทำให้แกกับเมียของแกสบายไปทั้งชาติ แลกกับการที่แกต้องลืมเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด”

สมมาตรถ่มน้ำลายใส่ “อย่านึกว่าเงินสกปรกของแกจะซื้อฉันได้ โจรในคราบตำรวจอย่างแก ยังไงแกก็ต้องถูกฉันแฉ” ทันใดสมมาตรถูกกระชากตัวขึ้น แล้วถูกเหวี่ยงตกตึกลงไป

ลวิตาตกตะลึงพยายามจะมองหน้าคนที่ผลักสมมาตร แต่มีเสียงสัญญาณเตือนไฟไหม้ของคอนโดดังขึ้น เธอสะดุ้งตื่น...มยุราเคาะประตูเรียกให้ลวิตารีบออกมา เธอตั้งสติรีบวิ่งออกไป

ภายนอกอาคาร ปวัตร ทรงพล ลวิตา มยุราและผู้อาศัยคนอื่นๆยืนหน้าตาตื่นตระหนก ทรงพลแปลกใจเพราะอยู่ที่นี่มานานไม่เคยมีเรื่องแบบนี้ ปวัตรให้รอฟังเจ้าหน้าที่มาบอกว่าเกิดอะไรขึ้น...ลวิตานึกได้รีบเล่าความฝันให้ปวัตรฟัง บ่นเสียดายที่กำลังจะเห็นหน้าผู้ชายอีกคนที่เป็นคนผลักสมมาตรตกตึก แต่สัญญาณดังขึ้นทำให้ตื่นเสียก่อน ปวัตรปลอบว่า

“ไม่เป็นไรนะครับ อย่างน้อยมันก็เป็นเรื่องดี แสดงว่าคุณอาจจะจำหน้าเขาได้เร็วๆนี้ แล้วมีอะไรที่คุณจำได้มากขึ้นอีกรึเปล่า”

ลวิตาพยายามคิด “คุณสมมาตรพูดว่า อย่านึกว่าเงินสกปรกของแกจะซื้อฉันได้ โจรในคราบตำรวจอย่างแก ยังไงก็ต้องถูกฉันแฉ!”

ปวัตร มยุราและทรงพลอึ้ง เพราะอย่างนี้พวกมันถึงไม่ถูกกฎหมายลงโทษ...ในเวลานั้นสว่างกับโฉมฉายออกมาบอกทุกคนว่าตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว

ไม่มีเหตุไฟไหม้บริเวณไหนเลย ที่สัญญาณดังน่าจะเกิดจากไฟฟ้าลัดวงจร ขอโทษและจะให้ช่างมาตรวจเช็กในวันพรุ่งนี้

ทุกคนพากันกลับห้อง ปวัตรหน้าเครียดเพราะคิดว่าต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ ทรงพลเห็นสีหน้าเพื่อนก็แย็บเขาคิดว่าเป็นฝีมือเสี่ยมนูญหรือ ปวัตรพยักหน้าคาดเดาว่า

“อย่าลืมว่าตำรวจยังตามตัวเสี่ยไม่เจอ”

“คุณพระ! จริงด้วย แม่เริ่มกลัวแล้วนะเนี่ย” มยุราตื่นตระหนก

“คุณอยู่รอผมตรงนี้ก่อน ผมจะเข้าไปเช็กในห้องให้ ไอ้พล พี่หว่างไปกับผมทีนะครับ”

ทั้งสามเดินขึ้นห้องไปก่อน แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าประตูห้องเปิดแง้มอยู่ ปวัตรย่องเข้าไปก่อนค่อยให้ทรงพลกับสว่างตามเข้าไป แล้วแยกย้ายกันค้นห้องอย่างระแวดระวัง...แต่แล้วไม่พบใคร จึงคิดว่าลวิตาลืมปิดประตูห้องตอนออกไป พลันสายตาปวัตรเหลือบไปเห็นซองเอกสารวางอยู่บนโต๊ะ จึงเข้าไปหยิบดู ในนั้นเป็นรูปถ่ายตัวเขากับลวิตาในหลายสถานที่...

ปวัตรให้ลวิตากับมยุรากลับเข้าห้อง เอารูปถ่ายวางให้ดู มยุราใจเสียที่ลูกสาวถูกสะกดรอยตามตลอดเวลา ปวัตรฟันธงว่าสัญญาณไฟไหม้เกิดขึ้นเพราะมีคนต้องการเอาเอกสารนี้มาวางขู่ และคิดว่าเป็นฝีมือเสี่ยมนูญ แล้วมยุราก็เห็นกระดาษหล่นอยู่บนโต๊ะ

“นั่นกระดาษอะไร?”

ลวิตาหยิบขึ้นมาอ่าน “รู้อะไรไหม พวกคุณไม่ใช่คนแรกที่พยายามขุดคุ้ยเรื่องนี้ มีหลายคนเคยทำมาแล้ว และจุดจบของคนพวกนั้นก็น่าเศร้ามากจริงๆ” ทุกคนฟังแล้วช็อก ปวัตรคิดว่า

“เราต้องเอาทั้งหมดนี้ให้ผู้กำกับประชาไปตรวจสอบเพราะตอนนี้เราไว้ใจตำรวจไม่ได้”

ทุกคนเห็นด้วยกับปวัตร...

ooooooo

รุ่งเช้ามยุราเกริ่นกับลวิตาว่า ตนกลัว กลัวพวกมันมาฆ่าลูก ลวิตาปลอบแม่ว่าตนไม่ตายง่ายๆ ทุกอย่างใกล้จะจบลงแล้ว แต่มยุรากลับรู้สึกว่า

“ตอนนี้สำหรับแม่ เวลามันผ่านไปช้าเหลือเกิน แม่ไม่เป็นอันทำอะไรแล้ว แม่ขอร้องนะหลิว ปล่อยเรื่องนี้ให้ผู้กำกับประชาจัดการ แล้วเราไปเที่ยวที่ไกลๆ ไปไหนก็ได้นะลูกนะ”

“นี่ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหานะคะ นี่เป็นการหนีปัญหา หนูเริ่มเรื่องนี้แล้ว หนูก็ต้องเป็นคนจบเรื่องนี้ค่ะ”

“ทำไมเราถึงดื้อด้านแบบนี้ห๊ะ!”

“แม่ขา...แม่ควรภูมิใจลูกคนนี้มากกว่านั่งร้องไห้นะคะ แก๊งยาเสพติดข้ามชาติเป็นอะไรที่ร้ายแรงกับประเทศชาติและคนในประเทศของเรา หนูรู้ค่ะว่านี่เป็นแค่หนึ่งในหลายๆแก๊ง แต่ถ้าเราเอาชนะพวกมันได้ มันก็จะเป็นตัวอย่างให้คนอื่นเห็นว่าความชั่วอยู่เหนือกฎหมายไม่ได้”

มยุรามองหน้าลูกสาวแล้วประชดว่าเลือกตั้งสมัยหน้าให้ลงสมัคร ลวิตาหัวเราะเข้ากอดแม่ สัญญาจะดูแลตัวเองอย่างดี ถ้าเห็นอะไรไม่ปลอดภัยจะรีบถอยออกมาทันที มยุราพยักหน้า

ลวิตากับปวัตรเอารูปถ่ายที่ได้มาให้ผู้กำกับประชาดูว่าพวกตนโดนแอบถ่าย ผู้กำกับฟันธงว่าเป็นฝีมือเสี่ยมนูญ จะแกะรอยสืบจากรูปพวกนี้ ลวิตาเลียบเคียงถามว่าตำรวจที่ให้ช่วยสืบไว้ใจได้จริงๆหรือ ผู้กำกับชะงักแล้วถามกลับว่าไม่ไว้ใจตนหรือ ปวัตรรีบแก้ให้ว่า

“ไม่ใช่ครับท่าน เพียงแต่หลิวเริ่มจำเหตุการณ์ในคืนที่คุณสมมาตรถูกฆ่าได้”

“ค่อยๆคิดนะครับคุณหลิว ความทรงจำของคุณในตอนนี้คือสิ่งที่มีค่ามากที่สุด...”

ลวิตารับคำแล้วหลับตาค่อยๆนึกถึงเสียงที่ได้ยินชายลึกลับพูดกับสมมาตร ปวัตรจับมือให้กำลังใจ...ระหว่างนั้น ไตรภพปลอมตัวเป็นบุรุษพยาบาลมาหามีนา ขอให้เธอพูดออกทีวี เพราะเป็นทางเดียวที่จะทำให้เสี่ยมนูญยอมมอบตัว ให้เห็นว่าเธอป่วยหนักต้องการเจอพ่อ

เย็นวันนั้นเสี่ยมนูญกบดานอยู่ นั่งดูข่าวในโทรศัพท์เห็นข่าวข่าวหนึ่ง เป็นคลิปที่แพร่หลายในโลกออนไลน์ คลิปของมีนาลูกสาวผู้ต้องหาหลบหนีคดีค้ายาเสพติดและฆาตกรรม...เสี่ยมนูญตกใจรีบเปิดคลิป เห็นหน้ามีนาซีดเซียวนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล พยายามพูดว่า

“คุณพ่อขา มิ้นเพิ่งได้รับการผ่าตัดขยายหลอดเลือดหัวใจ ตอนนี้อาการของมิ้นปลอดภัยแล้ว มิ้นอยากเจอคุณพ่อค่ะ มิ้นคิดถึงคุณพ่อ อยากให้คุณพ่อออกมามอบตัวกับตำรวจ เราจะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาเป็นครอบครัว ตอนนี้มิ้นไม่เหลือใครอีกแล้ว คุณพ่อทำเพื่อมิ้นได้ไหมคะ...”  มีนาร่ำไห้ เสี่ยมนูญใจแทบขาด ตัดสินใจเดินออกไปทันที

ค่ำนั้นเสี่ยมนูญพรางตัวปิดหน้าปิดตาแอบเข้ามาหามีนา ในห้องคนไข้ปิดไฟมืด เขาเปิดหน้าเข้าไปยืนข้างเตียง เรียกลูกสาวเบาๆ แต่คนที่หันมากลับกลายเป็นไตรภพถือปืนขู่ เขาตกใจที่ไตรภพยังไม่ตายและเจ็บใจที่เสียรู้ ไตรภพให้เดินออกไปที่ระเบียง เสี่ยมนูญเป็นห่วงลูกสาวจึงยอมทำตาม พอออกไปยืนชิดขอบระเบียง ไตรภพก็ถามว่าเหตุการณ์คุ้นๆไหม เขาสวน

“คิดแก้แค้นให้นังลวิตามันอย่างนั้นหรือ ฉันไม่เข้าใจว่าแกจะหลงรักอะไรมันนักหนา ทั้งๆที่ตอนนี้มันไม่ได้รักแก มันเลือกคนอื่น”

“เสี่ยไม่ต้องพูดให้ผมไขว้เขว ยังไงคืนนี้เสี่ยก็ต้องตาย...”

“ฉันไม่เชื่อว่าแกจะคิดแผนนี้ด้วยตัวเอง มันบอกให้แกทำใช่ไหม...ฉันนึกว่าแกจะฉลาดขึ้นแต่แกกลับโง่กว่าเดิม แกกำลังตกเป็นเครื่องมือของมัน มันต้องการให้มือแกเปื้อนเลือดแทนมัน...ถ้าฉันตาย เชื่อเถอะว่าคนต่อไปที่จะต้องตายคือแก มันไม่เก็บใครเอาไว้ให้เป็นเสี้ยนหนาม”

“หยุดพูด แล้วกระโดดลงไปเดี๋ยวนี้...โดด!”

“ฉันขอพูดกับแกเป็นครั้งสุดท้ายจะได้ไหม...ฉันอยากให้แกรู้เอาไว้ว่าที่ฉันเอาแกมาเลี้ยงไม่ใช่เพราะต้องการเลี้ยงแกไว้ใช้งาน แต่ฉันสงสารที่แกต้องอยู่กับแม่ที่ทำตัวแย่ๆ ฉันสงสารที่แกถูกตีตั้งแต่เด็ก ถูกบังคับให้ค้ายา ทำในสิ่งที่แกไม่อยากทำ ในขณะที่เด็กอื่นได้เรียนหนังสือ ได้วิ่งเล่น แต่แก...กลับต้องทำงานหาเงินให้แม่ของแก ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็ยังจะรับแกเข้ามาในครอบครัว ในสายตาของฉัน แกยังเป็นลูกชายเสมอ”

ไตรภพน้ำตาคลอ เสี่ยมนูญหันกลับไปปีนขึ้นบนขอบระเบียง ทันใดได้ยินเสียงปิดประตูปัง! เขาชะงักหันกลับมามอง ไม่เห็นไตรภพในห้องอีกแล้ว เขาถึงกับอึ้งมาก

ไตรภพยืนน้ำตานองหน้าอยู่ริมแม่น้ำ นึกถึงคำพูดของเสี่ยมนูญที่ทำให้สะเทือนใจอย่างมาก เขาทรุดเข่าลงก้มหน้าร้องไห้ เพียงไม่นานก็ตั้งสติกลับที่พัก...แต่พอเปิดประตูห้องเช่าเข้ามาต้องผงะ เจอคนถือปืนรออยู่และพูดว่า...ท่านฝากของขวัญให้เอามาให้ ว่าแล้วก็ยกปืนขึ้นจะยิง ไตรภพตัดสินใจพุ่งเข้าแย่งปืน แล้วซัดคนร้ายจนหมอบ นึกถึงคำพูดของเสี่ยมนูญที่ว่า

“แกกำลังตกเป็นเครื่องมือของมัน มันต้องการให้แกเปื้อนเลือดที่มือแทนมัน...ถ้าฉันตาย เชื่อเถอะว่าคนต่อไปที่จะต้องตายคือแก...มันไม่เก็บใครเอาไว้เป็นเสี้ยนหนามแน่”

ไตรภพคิดแล้วแค้นใจ บอกคนร้ายว่า “ไหนๆท่านใจดีส่งของขวัญมาให้ฉัน ฉันก็มีของขวัญที่จะให้แกเอาไปให้ท่านเหมือนกัน”...

เช้าวันใหม่ ปวัตรวิ่งออกกำลังกายในสวนสาธารณะ ลวิตาไลน์มาบอกว่ากำลังจะออกไปทำงาน เขาจึงไลน์กลับไปนัดเจอกันเย็นนี้ จะเตรียมดินเนอร์ไว้รอ ทันใดนั้นเอง มีคนวิ่งสวนมาแล้วชิงโทรศัพท์ของเขาไปหน้าตาเฉย

ปวัตรตามแต่ไม่ทัน ลวิตากับมยุราเดินออกจากห้องไปที่หน้าลิฟต์ มยุรานึกได้ว่าลืมโทรศัพท์จึงกลับไปเอา สายปวัตรโทร.เข้ามา ลวิตากดรับแล้วเย้าว่าคิดถึงหรือ แต่เสียงที่พูดกลับมาทำให้เธอตกใจมาก

“จำเสียงฉันได้ไหม...จำไม่ได้จริงๆน่ะเหรอลองคิดดูให้ดีๆ”

ลวิตานึกแล้วจำได้ “คุณคือฆาตกรที่ฆ่าคุณสมมาตร! ทำไมคุณถึงมีโทรศัพท์ของวัตร”

“ก็เพราะแฟนแกอยู่กับฉันยังไงล่ะ” ลวิตาตกใจว่าต้องการอะไร “ธัมบ์ไดรฟ์...แกต้องเอามันมาจากไตรภพ ถ้าฉันไม่ได้ของภายในหนึ่งชั่วโมง แฟนแกจะมีจุดจบไม่ต่างจากไอ้สมมาตร”

ooooooo


ละครในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น ตอนที่ 14 อ่านในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่นติดตามละครในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย หลุยส์ เฮสดาร์ซัน,เซฟฟานี่ อาวะนิค 8 ม.ค. 2562 09:52 2019-01-11T03:46:24+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ