ข่าว

วิดีโอ



ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ปณธี

กำกับการแสดงโดย: สยาม น่วมเศรษฐี

ผลิตโดย: บริษัท พอดีคำ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: หลุยส์ เฮสดาร์ซัน,เซฟฟานี่ อาวะนิค

ไตรภพกลับห้องพักด้วยอารมณ์หงุดหงิด กดเปิดไฟแต่ไม่ติดก็ยิ่งหัวเสีย แล้วต้องชะงักเมื่อรู้สึกว่ามีคนมองอยู่จึงหันขวับไปแล้วต้องตาเหลือก ชายลึกลับเดินเข้ามาใกล้

“ท่าน! ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ท่านอย่าทำอะไรผมเลยนะครับ ผมรู้ตัวว่าผมทำผิด ผมขอโทษ” ไตรภพคุกเข่าลงยกมือไหว้ “ผมไหว้ล่ะครับ อย่าทำผมเลย”

ชายลึกลับเอาสนับมือออกมาใส่ วิธีเดียวกับที่ไตรภพทำกับปวัตร แล้วดึงไตรภพขึ้นยืน ชกเข้าที่ลำตัวเขา

หลายหมัดโดยเขาไม่อาจตอบโต้...

วันต่อมาลวิตาซื้อของมาหาปวัตรที่คอนโดโดยไม่บอกล่วงหน้า แกล้งบอกว่าอยากจับผิดว่าเขาแอบซุกใครไว้ ปวัตรปฏิเสธแล้วช่วยถือของ พอลวิตาบอกว่าจะมาทำเค้กให้กิน ชายหนุ่มหน้าเหวอเพราะรู้ว่าเธอทำไม่เป็น เธอรีบบอกว่าดูจากยูทูบมาแล้ว เขาจึงเสนอตัวช่วยดีกว่า

ทั้งสองช่วยกันผสมแป้ง เย้าแหย่กันจนแป้งฟุ้งไปทั่วครัว พอถึงเวลาตีครีมก็แกล้งป้ายหน้ากันอย่างสนุกสนานจนเลอะเทอะกันทั้งคู่ ปวัตรฉวยโอกาสกินครีมที่เปื้อน

ริมฝีปากลวิตา เธอชะงักชั่วครู่ ก่อนจะรู้สึกตัวเขินอาย ขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

ลวิตาสวมเสื้อเชิ้ตปวัตรเดินออกมา โชว์เรียวขาสวย ปวัตรเห็นแล้วชมเปาะว่าน่ารัก

“หยุดมองได้แล้ว...” ลวิตาเขิน ปวัตรเข้าสวมกอดทางด้านหลัง

“ผมมีความสุขมากเลยนะครับหลิว มีความสุขซะจนอยากหยุดเวลาตอนนี้เอาไว้”

“ฉันก็เหมือนกัน...วัตรคะ เมื่อวานเราดูพระอาทิตย์ขึ้นกันแล้ว วันนี้เราไปดูพระอาทิตย์ตกกันบ้างดีไหม”...

ปวัตรยิ้มรับอย่างไม่ขัดข้อง

ทั้งสองมานั่งริมทะเลรอดูพระอาทิตย์ตก ลวิตาบ่นเสียดายที่เมื่อก่อนเอาแต่ทำงาน ไม่เคยรู้ว่าการได้มองพระอาทิตย์ที่กำลังขึ้นและกำลังตก จะรู้สึกดีมากขนาดนี้ ปวัตรจึงชวนมาดูทุกวัน

“ค่ะ...วัตรคะ ฉันยังไม่อยากกลับกรุงเทพฯ เราอยู่เที่ยวที่นี่กันนะคะ” ปวัตรรับคำแล้วลวิตาก็นึกได้ว่าจะนอนพักที่ไหน

“ที่นี่ไงครับ ไม่มีคนเลย”

“ค่ะ ไม่มีคนแล้วก็ไม่มีที่พักด้วย” ลวิตามองไปรอบตัวอย่างงงๆ

และแล้วปวัตรเอาถุงใส่เต็นท์จากในรถออกมากาง เขาบอกลวิตาว่าเขาพกไว้ในรถตลอด ลวิตาตื่นเต้นเพราะเป็นครั้งแรกที่จะได้นอนเต็นท์ ปวัตรดึงเธอมากอดให้คลายความตื่นเต้น เธออมยิ้มกอดตอบอย่างอบอุ่นใจ


ริมหาดยามค่ำ ลวิตานั่งเอนหัวซบไหล่ปวัตรหน้ากองไฟ สองคนจับมือกันแน่นราวไม่อยากพรากจากกัน ลวิตาพูดขึ้นว่า...รู้สึกดี

“นั่นสินะครับ ที่นี่ไม่มีใครเลยนอกจากเรากับดวงดาวบนฟ้า ถ้าหากว่าเรา...”

“เราทำไมคะ! ทะลึ่ง” ลวิตาเอ็ดเพราะเห็นปวัตรอมยิ้ม

“ทะลึ่งตรงไหน ผมก็แค่...อยากขอกอดคุณ” ลวิตาเหวอ “ครับ กอด หรือคุณคิดว่าผมจะขอคุณทำอะไร”

“เปล่า...ไม่ได้คิด” ลวิตาเขินเมินหน้าหนี

ปวัตรยื่นหน้ามาแซวว่าไม่คิดแล้วทำไมหน้าแดง หญิงสาวหันขวับมา จมูกชนกับจมูกเขาอย่างไม่ตั้งใจ ปวัตรดันตัวเธอลงนอนบนพื้น หัวใจเธอเต้นแรงสบตาซึ้ง เขาจูบหน้าผากเธอแล้วผละออก หญิงสาวลืมตาขึ้นมอง เขาจูบจมูกเธออีกครั้งแล้วผละออกอีก เธอจึงเอื้อมมือไปกอดคอเขา ปวัตรอดใจไม่ไหวจูบประกบริมฝีปากเธออย่างนุ่มนวล เต็มไปด้วยความรัก แล้วกล่าว

“แต่งงานกับผมนะครับ” ลวิตาตกใจ “คุณยังไม่ต้องตอบผมตอนนี้ ไว้รอให้เรื่องทุกอย่างจบลง ผมจะมาขอคำตอบจากคุณ” ปวัตรยิ้มให้อย่างจริงใจ ลวิตายิ้มรับด้วยหัวใจพองโต

ค่ำคืนนั้นลวิตานอนอยู่ข้างปวัตรในเต็นท์ เธอมองหน้าเขาราวกับอยากจดจำใบหน้านี้เอาไว้ แล้วยกมือขึ้นจับหน้าเขาทำให้เขาตื่น เธอรีบขอโทษแล้วอ้างว่าอากาศเย็นนอนไม่หลับ เขากระชับอ้อมกอดเธอแน่นขึ้น เธอซบหน้ากับแผ่นอกเขาพึมพำว่า...เธอรักเขา แต่

ไม่มีเสียงตอบจึงเงยหน้ามอง ชายหนุ่มหลับใหลไปด้วยความอ่อนเพลียเสียแล้ว เธอยิ้มซบลงนอนต่อ

ooooooo

รุ่งเช้าลูกน้องรายงานไตรภพว่าเจอปวัตรกับลวิตา เขากัดกรามแน่นด้วยความแค้น...ปวัตรตื่นขึ้นมามองลวิตาที่ยังหลับ เขาหอมหน้าผากเธอทำให้เธอตื่น ลวิตารู้สึกเขินรีบลุกขึ้นหลบหน้า อายที่ตัวเองหน้าสด ปวัตรชมว่าน่ารักแล้วบีบจมูกเธออย่างเอ็นดู

ลวิตาว่าเขาเลี่ยนแต่เช้า ปวัตรยิ้มให้แล้วชวนไปหาอะไรกิน ปวัตรเก็บเต็นท์ เอาทรายกลบกองไฟ ลวิตามองอย่างชื่นชมแล้วเข้าไปหอมแก้มให้รางวัลสำหรับทุกอย่างที่เขาทำให้...ทั้งสองพร้อมจะเดินไปด้วยกัน ทันใดนั้นเองมีกระสุนปริศนาพุ่งมาเจาะที่กลางอกปวัตร เขาชะงักก้มมองแผ่นอกตัวเองเห็นเลือดแดงฉานก็ทรุดลง ลวิตาตกใจมากร้องไห้เข้าประคอง มือปืนเดินออกมา เธอตกใจถามเขาเป็นใคร ยิงปวัตรทำไม มือปืนเดินเข้าหาจะยิงลวิตาอีกคน


เผอิญมีชาวประมงสองคนเดินมาเห็นตะโกนลั่นว่าจะทำอะไร พอเห็นว่ามีปืนก็วิ่งหนีไป มือปืนเปลี่ยนมากระชากตัวลวิตาแทน ปวัตรพยายามกระเสือกกระสนจะช่วยแต่ไม่ไหว

“ปล่อยฉัน...ฉันไม่ไป” ลวิตาดิ้น มือปืนจึงทุบท้ายทอยเธอสลบแล้วแบกพาดบ่าเดินไป

ในโกดังร้าง มือปืนมัดลวิตาไว้กับเก้าอี้ มีผ้าปิดตา ...มือปืนรายงานชายลึกลับว่ายิงผู้ชายที่มากับลวิตาตาย ลวิตารู้สึกตัวเรียกหาปวัตร แล้วชะงักรู้ว่าตัวเองถูกมัดอยู่และได้ยินเสียงคุย

“นั่นใคร...ฉันถามว่านั่นใคร! แกจับตัวฉันมาทำไม”

“แกยังจำอะไรไม่ได้รึ” ชายลึกลับพูดด้วยน้ำเสียงแหบ

“แกหมายความว่ายังไง ฉันจำเรื่องอะไรไม่ได้” ลวิตาถามแล้วชะงัก ภาพบางอย่างเกิดขึ้นในหัว เป็นภาพไตรภพจอดรถอยู่หน้าตึก จึงแอบย่องตามขึ้นไป ได้ยินไตรภพคุยกับชายคนหนึ่ง

“คุณคิดผิดแล้วคุณมิค คนอย่างผมซื้อไม่ได้ด้วยเงิน”

“อย่าทำแบบนี้ดีกว่า ผมขอเตือนด้วยความหวังดี ถ้าคุณฉลาดก็ทำตามที่ผมบอก”

“ผมว่าประโยคนี้คุณควรจะบอกตัวเอง กลับตัวตอนนี้ยังไม่สาย ถ้าคุณเป็นพยานให้ตำรวจ คุณก็รับโทษไม่นานหรอก”

ดูเหมือนไตรภพลังเล ลวิตากำลังจะขึ้นไปดูหน้าว่าเขาคุยกับใคร ก็พอดีได้ยินเสียงคนเดินขึ้นมาหลายคน จึงรีบซ่อนตัว แล้วเธอก็ต้องตกใจมากเมื่อเห็นคนกลุ่มนั้นพูดคุยกับไตรภพและสมมาตร สักครู่สมมาตรเหวี่ยงกระเป๋าต่อสู้ทำให้กระเป๋าตกลงจากตึก แล้วเขาก็โดนชายกลุ่มนั้นจับโยนตามลงมา ลวิตาเผลอทำแหวนหมั้นหล่นจากนิ้ว ถอยหนีเหยียบกระป๋องเกิดเสียงดัง  ไตรภพอาสามาดู เขาเห็นแหวนก็รู้ว่าเป็นลวิตาจึงรีบตามลงไป

ลวิตาวิ่งลงมาเจอศพสมมาตรก็สะดุ้งจะวิ่งหนี เห็นกระเป๋าจึงคว้าติดมือไปด้วยแล้วขึ้นรถตัวเองขับหนีไป ไตรภพรีบขับรถตามจนมาปาดหน้าที่ริมถนนแห่งหนึ่ง ไตรภพเคาะกระจกเรียกให้ลวิตาลงมาคุยกัน เธอตัดสินใจลงจากรถมาผลักอกเขาเต็มแรง

“คุณทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง คุณทำได้ยังไง ออกไปจากชีวิตฉันไอ้คนสารเลว!” ลวิตาจะตบ  ไตรภพคว้าแขนเธอบีบ

“ผมยอมรับว่าผมเลวอย่างที่คุณบอก แต่ผมมีเหตุผล”

“ฉันไม่ฟัง ฉันเห็นทุกอย่าง ไม่ต้องแก้ตัว ปล่อย!”

ไตรภพบีบแน่นขึ้นจนเธอเจ็บ ลวิตาโมโหถามเขาจะฆ่าตนเหมือนที่ทำกับชายคนนั้นหรือ พระเอกหนุ่มเสียใจที่เธอเห็นเขาเลวมาก หญิงสาวยอมรับว่าไม่ไว้ใจเขาอีกแล้ว เธอกระทืบส้นรองเท้าลงบนเท้าไตรภพ เขาเจ็บปล่อยมือเธอ ลวิตาฉวยโอกาสวิ่งหนีไปขึ้นรถขับออกไป พลันถึงสี่แยกไฟแดง ลวิตาเร่งเครื่องผ่านไปทัน ไตรภพ


มาถึงต้องเบรกเพราะมีรถแล่นออกมา

ภาพในความคิด ลวิตาเอาธัมบ์ไดรฟ์เสียบเข้ากับโน้ตบุ๊ก กดเปิดไฟล์วิดีโอเห็นภาพรถสีดำแล่นมาจอด ไตรภพ ชิตและลูกน้องลงจากรถยืนรอบางอย่าง ไม่นานมีรถอีกคันแล่นเข้ามา ทั้งสองฝ่ายทำการซื้อขายยากัน แล้วเหมือนคนที่แอบถ่ายถูกจับได้วิ่งหนี ภาพเคลื่อนไหว คนแอบถ่ายล้มลง กล้องยังจับภาพไตรภพชักปืนออกมายิงคนถ่าย ภาพดับมืดลงแต่เสียงยังมีอยู่

“ถ้าไม่อยากตายก็เอามือถือมาให้ผม” เสียงไตรภพพูด

“ผมไม่ให้ ทุกคนจะต้องรู้เรื่องนี้ว่ามิค ไตรภพเป็นหนึ่งในแก๊งค้ายาเสพติด ผมจะแฉ จะบอกให้ทุกคนได้รู้ ขยะสังคมจะได้หมดไปซักที”

“คุณคิดเหรอว่าคุณจะทำสำเร็จ และหนีรอดไปได้ ไม่มีทาง!” เสียงต่อสู้กันตามด้วยเสียงปืนดังปัง!

ลวิตาสะดุ้งหลุดจากความคิดเพราะมือปืนที่จับเธอมาขึ้นไกปืนดังกริ๊ก เสียงแหบพร่าของชายลึกลับดังขึ้น ให้เตรียมตัวตายครั้งนี้ไม่พลาดเหมือนครั้งที่แล้ว...ลวิตาสะดุดหูกับประโยคนี้ ทำให้นึกได้ถึงวันเกิดเหตุ ชิตคือชายหน้าบากที่บุกเข้ามาที่คอนโด รื้อกระเป๋าที่เธอเก็บมาจากศพ แล้วไม่พบธัมบ์ไดรฟ์ เธอทำทีไม่รู้ไม่เห็น จึงโดนชิตบังคับให้โดดลงไปตาย ไม่อย่างนั้นจะฆ่าพ่อกับแม่เธอ พร้อมกับเปิดรูปพ่อกับแม่ว่าเขารู้ว่าทั้งสองอยู่ที่ไหนทำอะไร

ด้วยความเป็นห่วงพ่อกับแม่ ลวิตาตัดสินใจจะกระโดดจากระเบียง ทันทีที่โดดได้ยินเสียงไตรภพเรียกจึงลืมตามองสบตากับเขา แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง...คิดมาถึงช่วงนี้แล้วน้ำตาไหลแม้จะถูกปิดตาอยู่ เธอพยายามตั้งสติบอกชายลึกลับว่า

“ถ้าอยากได้ธัมบ์ไดรฟ์คืนฉันจะพาไป”

“ไหนบอกว่าจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้ ตกลงจำได้หรือแกล้งทำเป็นจำไม่ได้”

“ฉันจำไม่ได้จริงๆจนกระทั่งเมื่อกี้ ก็ต้อง

ขอบคุณคุณที่ทำให้ความทรงจำของฉันกลับมา”

“คิดว่าฉันจะเชื่อแกเหรอ”

“จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ แต่คุณคือคนที่รู้ดีที่สุดว่าข้างในธัมบ์ไดรฟ์มันมีอะไร ถ้าหากมีคนเจอมันและเอาไปให้ตำรวจ ถึงคุณฆ่าฉันตายวันนี้ คุณก็ต้องถูกจับอยู่ดี”

 ชายลึกลับนิ่งคิดสักครู่ก็เห็นด้วย...

ooooooo

ไตรภพได้รับรายงานจากลูกน้องว่ามีคนยิงปวัตรก่อนเขามาถึง ส่วนลวิตาหายไป ไตรภพเอะใจถามว่าปวัตรตายหรือยัง เมื่อลูกน้องบอกว่ายัง ก็ให้พาส่งโรงพยาบาล เพราะไม่คิดจะเอาถึงตายอยู่แล้ว

ลวิตาพาชายลึกลับกับมือปืนมาที่บ้าน สีหน้าเธอยังหวาดหวั่น เธอให้พวกเขารอหน้าบ้านแต่

ชายลึกลับให้มือปืนตามไปด้วย ลวิตาขึ้นมาบนห้อง


หยิบธัมบ์ไดรฟ์อันที่เธอดูกับปวัตร เป็นภาพนักสืบตามดูไตรภพจนเห็นว่าเขาไปที่เพนต์เฮาส์แห่งหนึ่งบ่อยๆส่งให้ มือปืนรับมาแล้ววางลงบนเตียง ใช้หมอนปิดแล้วยิงผ่านหมอนนุ่นฟุ้งกระจาย ธัมบ์ไดรฟ์พัง

กระจาย แล้วมือปืนก็โทร.รายงาน ชายลึกลับสั่งให้เก็บกวาดอย่าให้สาวถึงตน ทันใดนั้นเองมีปืนขึ้นไกจ่อที่หัว

“ถ้าคุณฆ่าหลิว ผมฆ่าคุณ...” ไตรภพขู่ชายลึกลับเสียงสั่น

“เกิดอะไรขึ้นครับท่าน” มือปืนถามมาตามสาย

“รอเดี๋ยว...แค่ถือปืนมือยังสั่น แล้วแกจะกล้าลั่นไกยิงฉันได้ยังไง” ชายลึกลับหันมาพูดกับไตรภพ เขากลืนน้ำลายเอื๊อกตัดสินใจยิงเปรี้ยง เฉียดชายลึกลับไปนิดเดียวเป็นการขู่

“คนอย่างผมไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ถ้าไม่เชื่ออยากลองดูก็ได้”

ชายลึกลับจ้องหน้าด้วยความโกรธ เสียงมือปืนถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจึงบอกให้ปล่อยลวิตา...มือปืนวางสายแล้วบอกลวิตาว่าเจ้านายสั่งให้ปล่อยเธอ แต่เธอก็ไม่รอดสายตาไปแจ้งความได้ ถ้าทำอย่างนั้นครอบครัวเธอเดือดร้อนแน่ พูดจบมือปืนกลับออกไป ลวิตาลมแทบจับแล้วนึกเป็นห่วงปวัตรอย่างมาก รีบกดโทร.191 ขอความช่วยเหลือคนถูกยิง

ลวิตาไม่ลืมที่จะโทร.บอกนรีกับทรงงพล ทั้งสองตกใจมาก...ลวิตามาถึงโรงพยาบาล ละล่ำละลักถามหาปวัตรที่เคาน์เตอร์พยาบาล พยาบาลบอกว่าเขาอยู่ในห้องผ่าตัด เท่านั้นลวิตาก็เป็นลมหมดสติ พยาบาลรีบเข้าช่วยปฐมพยาบาล

อาการปวัตรหนัก เขาเสียเลือดมาก หัวใจเต้นช้าลงๆจนหยุดเต้น หมอต้องช่วยปั๊มหัวใจยื้อชีวิตกลับมา...

ลวิตาฝันว่าปวัตรหยุดหายใจ เธอสะดุ้งตื่นน้ำตานองหน้า นรียืนเฝ้าอยู่ข้างเตียง บอกลวิตาว่าปวัตรปลอดภัยแล้ว ตอนนี้ทรงพลกำลังคุยอยู่กับหมอ ลวิตาจะไปดู นรีห้าม

“คุณหมอยังไม่อนุญาตให้ใครเข้าเยี่ยมค่ะ เพราะต้องเฝ้าระวังการติดเชื้อ”

“พี่ขอแค่ไปดูเขาแป๊บเดียว พี่ต้องเห็นกับตาว่าเขาโอเค”

นรีพยายามปลอบให้ใจเย็น โชคดีที่มีคนเจอเขาแล้วพาส่งโรงพยาบาลได้ทัน ลวิตาแปลกใจว่าใครเป็นคนช่วยเขา นรีไม่ทราบแต่อยากรู้ว่าทำไมปวัตรถึงถูกยิง ตำรวจก็รอสอบปากคำลวิตาไม่รู้จะเล่าอย่างไร...ขณะเดียวกัน มยุรากระวนกระวายใจว่าเกิดอะไรขึ้น ติดต่อทั้งลวิตาและปวัตรไม่ได้ พอดีจีน่าเดินเข้ามาบอกว่าเธอ


ก็ติดต่อทั้งสองคนไม่ได้ ไม่นานลวิตากลับมาบ้าน ทั้งสองดีใจรีบถามว่าเธอหายไปไหนทั้งคืน ลวิตาปัดว่ามีเรื่องวุ่นนิดหน่อย

“อย่ามาโกหกแม่ ถ้านิดหน่อยจริงแล้วทำไมไม่โทร.บอกแม่สักคำว่าไปไหน”

“มันยุ่งมากจนหนูลืมน่ะค่ะ หนูขอโทษนะคะ ตอนนี้มันไม่มีอะไรแล้ว”ลวิตาเข้ากอดแม่

ลวิตากับจีน่าพากันขึ้นห้องนอน มยุรารู้สึกว่าต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่...จีน่าเข้ามาในห้องลวิตาเห็นรอยยิงบนเตียงก็ตกใจ ลวิตาให้ช่วยยกฟูกไปทิ้งก่อนที่มยุราจะเห็น จีน่าฟังลวิตาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วถามว่าจะบอกตำรวจอย่างไร

“คงต้องบอกว่า มีคนพยายามจะปล้นฉันกับคุณปวัตร”

“ฉันไปเมืองนอกไม่กี่วันทำไมเกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้ ว่าแต่แกจำทุกอย่างได้แล้วเหรอ”

“ถึงยังปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ได้ทั้งหมด แต่ฉันมั่นใจแล้วว่า เหตุผลที่ฉันเลิกกับมิคคืออะไร...ฉันคิดว่ามิคนอกใจฉันมีคนอื่น ก็เลยให้นักสืบสะกดรอยตาม จนได้ภาพที่มิคเข้าไปในเพ้นเฮาส์แห่งหนึ่ง แกจำได้ไหม”

“จำได้ ที่แกเล่าว่าแกเห็นภาพในธัมบ์ไดรฟ์”


“ฉันนึกว่าธัมบ์ไดรฟ์ที่ฉันเห็นคือหลักฐานที่นักสืบตามแอบถ่ายมิค”

“แต่มันไม่ใช่เพราะธัมบ์ไดรฟ์ที่แกเห็น คือธัมบ์ไดรฟ์ที่มีหลักฐานว่ามิคค้ายาเสพติด”

“อื้อ...เพราะฉันเห็นทุกอย่าง ฉันถึงถูกมิคตามเก็บ...” ลวิตาฟันธง

“แต่แกบอกว่าคนที่จับแกไปไม่ใช่มิค” จีน่ายังข้องใจ

“มันยังมีอีกคนหนึ่ง ซึ่งฉันมั่นใจว่าคนๆนี้ไม่ใช่คนธรรมดา เพราะเขาไม่ต้องการให้ฉันเห็นหน้าว่าเขาเป็นใคร นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ คนพวกนี้ทำงานกันเป็นขบวนการใหญ่”

“เดี๋ยวนะ...มันจะเกี่ยวข้องกับนักข่าวคนนั้นรึเปล่า คนที่พยายามสร้างข่าวใส่ร้ายแก”

“ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน แกจำได้ไหมว่าเขาเคยพูดอะไรกับฉัน” ลวิตานึกย้อนไปถึงคำพูดของไพรัตน์ว่า...คุณทำอะไรเอาไว้ จำไม่ได้เหรอ คุณทำให้คนๆหนึ่งต้องตาย ตราบใดที่ผมยังมีชีวิตอยู่ คุณไม่มีวันอยู่อย่างมีความสุข

จีน่าฟังแล้วถามว่าธัมบ์ไดรฟ์อันจริงอยู่ที่ไหน ลวิตายอมรับว่ายังจำไม่ได้ แต่ต้องรีบหาให้เจอก่อนที่คนอื่นจะเดือดร้อนเพราะตนอีก จีน่ายังข้องใจทำไมกล้องวงจรปิดจับภาพคนหน้าบากกับไตรภพที่เข้ามาในห้องคอนโดไม่ได้ ลวิตาหน้าเครียด

“ง่ายนิดเดียว มีตำรวจรู้เห็นกับเรื่องนี้ด้วยน่ะสิ”

“นั่นหมายความว่า เราพึ่งตำรวจไม่ได้” จีน่าสรุป


สีหน้าลวิตามีแผนการ พลันมยุราเข้ามาบอกว่าไตรภพมาหา สองสาวสบตากัน...ไตรภพยืนรออย่างกระวนกระวายใจ พอเห็นลวิตาปลอดภัยดีก็โล่งอก ไม่มีใครคาดคิด ลวิตาเข้าจับมือไตรภพบอกกำลังคิดถึงเขา รู้สึกเหมือนไม่ได้เจอมานาน พระเอกหนุ่มหน้าเหวอ มยุรากับจีน่ามองหน้ากันงงๆ มยุราทนไม่ไหวถามลวิตาเป็นอะไร เธอตอบหน้าตาเฉยว่าไม่ได้เป็นอะไร

“ไม่อ่ะ ท่าทางแกแปลกมาก” จีน่าเข้ากระซิบ “แกคิดจะทำอะไร อยู่ๆแกดีกับเขาทำไม? ทั้งที่แกเพิ่งบอกฉันว่า...” ลวิตาขยิบตา จีน่าเห็นก็เข้าใจทันที

“แกพูดอะไรของแกห๊ะ ฉันไม่เข้าใจทำไมทุกคนมองแปลกๆหรือว่าหน้าหลิวมีอะไร”

“ทำไมคุณทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น” ไตรภพสงสัย

“อะไรเกิดขึ้นเหรอคะ ถ้าไม่มีใครเล่าให้หลิวฟัง หลิวจะรู้เองได้ไง”

ไตรภพเอ่ยชื่อปวัตร ลวิตาถามว่าใคร ไตรภพกับมยุรามองเธองงๆ ส่วนจีน่ากังวลใจ

“เอ้า หลิวถามก็ไม่มีใครตอบ แล้ววันนี้จะรู้เรื่องไหมคะเนี่ย” ลวิตาทำเป็นทวงถาม

“อย่าบอกนะว่าลูกจำเรื่องระหว่างตัวเองกับมิคได้ แต่กลับลืมเรื่องของคุณปวัตร...”

ลวิตากะพริบตาปริบๆทำทีไม่เข้าใจที่แม่พูด แล้วบอกว่าตนจำได้ว่า ตนเกิดอุบัติเหตุตกจากระเบียง ไตรภพถามย้ำว่าจำได้แค่นั้นหรือ หญิงสาวรับว่าใช่ และจำไม่ได้ด้วยว่าผู้ชายที่พูดถึงชื่ออะไร คบกันด้วยหรือ พระเอกหนุ่มแทรกว่าเธอขอเลิกกับตนหันไปคบกับปวัตร

“นี่มันบ้าชัดๆ ฉันขอโทษนะมิค ขอโทษจริงๆ ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าทำอะไรลงไป”

มยุรากระซิบถามจีน่าว่าลวิตาเป็นอะไร จีน่าอ้างคำพูดหมอว่า เธอความจำเสื่อมชั่วคราว ตอนนี้คงความจำกลับคืน แต่มยุราก็แปลกใจทำไมถึงลืมปวัตร จีน่าโบ้ยไปเรื่องสมองคนเราซับซ้อน ลวิตาบอกไตรภพว่ายังรู้สึกกับเขาเหมือนเดิม เขาเป็นคนเดียวที่เธอรัก ไตรภพดีใจมาก

มยุราทนไม่ไหวเข้าดึงลวิตาออกไปคุยลำพัง

เค้นถามว่ากำลังทำอะไร ลวิตาทำทีไม่เข้าใจ และย้ำว่าคนที่ตนรักมาตลอดคือไตรภพ มยุราโวยไม่ยอมเพราะเกลียดเขามากและจะไล่ออกไปจากบ้าน ลวิตาห้ามจึงโดนแม่อาละวาดปาข้าวของใส่ จีน่ากับไตรภพได้ยินเสียงรีบเข้ามาช่วย ลวิตายืนกรานว่ารักไตรภพ ถ้าแม่กีดกันจะออกไปจากบ้านหลังนี้ มยุราโกรธหันไปจะตบไตรภพแต่ลวิตาเข้าขวางโดนฝ่ามือเข้าเต็มหน้า ทุกคนตกตะลึง มยุราอึ้งมากถึงกับเป็นลม

ooooooo

 ลวิตาดูแลมยุราจนฟื้นแล้วกลับออกมา ไตรภพเป็นห่วงรอยช้ำที่หน้า เธอบอกไม่เจ็บเท่ากับเจ็บปวดใจ

ที่แม่ให้เลิกคบกับเขา พระเอกหนุ่มตื้นตันกุมมือเธอขอโทษที่ปกป้องเธอไม่ได้

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอแค่คุณเชื่อว่าฉันรักคุณก็พอ...”


“ครับ ผมขอโทษที่ตอนแรกระแวงคุณ แต่ตอนนี้ผมเชื่อคุณแล้ว เชื่อว่าคุณจำผมได้จริงๆ ผมดีใจที่มีวันนี้ วันที่เรากลับมารักกันเหมือนเดิม” ลวิตาโล่งใจในขณะที่จีน่ากังวลใจอย่างมาก

ค่ำนั้นลวิตาแอบมาดูอาการปวัตร เห็นสภาพเขาในห้องไอซียูที่มีอุปกรณ์ระโยงระยาง เธอน้ำตาไหลพึมพำขอโทษ นรีเดินเข้ามาเห็นจึงพากันออกมาคุย นรีบอกให้สบายใจว่าปวัตรอาการโดยรวมดีขึ้นมาก แค่ยังไม่ฟื้น แต่เขาเป็นคนแข็งแรงต้องฟื้นตัวเร็วแน่

“ขอโทษนะคะ พี่ไม่ควรร้องไห้” นรีเข้าใจว่าเธอรักปวัตรมาก “ใช่ค่ะพี่รักวัตรมาก รักมากซะจนเห็นวัตรเจ็บปวดต่อไปอีกไม่ได้แล้ว”

นรีเข้ากอดปลอบ “รีดีใจนะคะที่พี่วัตรได้เจอพี่หลิว รีจะได้วางใจว่าพี่วัตรมีคนดูแลแล้ว ขอบคุณพี่หลิวนะคะที่รักพี่ชายของรีได้มากขนาดนี้ ขอบคุณจริงๆค่ะ” ลวิตาพูดไม่ออกรู้สึกผิดอย่างมาก ได้แต่กอดตอบนรีแน่น

รุ่งเช้าลวิตาต้องตั้งสติเพื่อแต่งตัวสุดเปรี้ยวควงแขนไปกับไตรภพ เขาเอาแหวนหมั้นกลับมาสวมที่นิ้วเธออีกครั้ง มยุราไม่ค่อยพอใจจึงไปเป็นก้างขวางคอด้วย...ทั้งสามมาหาเอก พอเอกรู้ว่าสองคนคืนดีกันก็พอใจมาก ลวิตาทำทีขอบคุณเอกที่อดทนกับตนจนความจำกลับคืนมา

“ไม่เป็นไร เรื่องไม่ดีไม่ต้องไปจำ พี่ดีใจที่น้องรักของพี่ทั้งสองคนกลับมารักกันตามเดิม”

“แต่ฉันไม่เห็นจะดีใจสักนิด” มยุราพูดขึ้นลอยๆ ลวิตารีบเปลี่ยนเรื่อง

“หลิวดูฤกษ์แต่งงานมาแล้วนะคะ อีกสามเดือนถึงจะได้วัน แต่หลิวว่ามันช้าเกินไป ความจริงอยากจะแต่งงานกับมิคซะวันพรุ่งนี้” ลวิตายื่นมือมาจับมือไตรภพ มยุรามองไม่ปลื้ม

“จะรีบแต่งไปทำไม เดี๋ยวคนเขาก็คิดว่าแกท้องหรอก”

ลวิตานิ่วหน้า เอกเห็นด้วยไม่ควรรีบแต่ง แต่ก็จะส่งข่าวให้พวกนักข่าว แฟนคลับจะต้องดีใจ เป็นการช่วยลบข่าวเสียหายทั้งหมดของไตรภพ...มยุราเบ้หน้าแขวะกระแสข่าวหายแต่กลิ่นเหม็นเน่าไม่มีทางจางหายง่ายๆ ลวิตากลัวจะเสียการ เอ็ดถ้าแม่ไม่ชอบก็กลับบ้านก่อน ไตรภพขอโทษมยุราที่ทำไม่ดีไว้กับเธอ แต่มยุราเห็นถึงความไม่จริงใจจึงไม่รับคำขอโทษ เอกรีบแทรก

“คุณแม่พูดถูก ไม่ใช่แค่คุณแม่ที่แกต้องขอโทษ แกต้องขอโทษประชาชนทุกคนกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ส่วนหลิวก็ต้องช่วยมิค...หลิวต้องบอกทุกคนว่าที่ทำลงไป เพราะต้องการประชดมิค แต่ไม่คิดว่าเรื่องราวจะบานปลายไปใหญ่โต”

“โอ๊ย...อยู่ดีๆอยากกินสตรอว์เบอร์รี...” มยุราพูดขึ้นลอยๆ เอกหันมาเหน็บ

“ผมว่าถ้าคุณแม่มือไม่พายก็อย่าเอาเท้าราน้ำเลยนะครับ ตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะไปได้ด้วยดีแล้ว”

“ดีงั้นเหรอ ฉันว่าแย่มากกว่าที่ลูกสาวฉันกลับมาคบคนชั่วอย่างมัน”

“พอกันทีนะครับคุณแม่ ผมอดทนมานานแล้ว” ไตรภพแหวขึ้นอย่างเหลืออด

“เห็นมั้ยๆ มันทนเก็บสันดานเลวเอาไว้ไม่ไหวแล้ว” มยุราชี้หน้า ลวิตาต้องตัดบทอีกครั้ง

“พี่เอกไม่ต้องห่วงนะคะ อะไรที่ช่วยกู้ชื่อเสียงของมิคได้ หลิวพร้อมจะทำทุกอย่างค่ะ”

ไตรภพขอบคุณลวิตาอย่างจริงใจ แต่มยุรามองลูกสาวอย่างไม่พอใจ...ลวิตาให้มยุราเอารถเธอกลับบ้าน เธอจะไปกับไตรภพ มยุราไม่พอใจที่ลูกไม่บอกว่าจะไปไหน เอกต้องช่วยกันมยุราไว้ ถามถึงปวัตรเป็นอย่างไรบ้าง เธออึ้งไม่รู้จะตอบอย่างไร...เอกอยากรู้จึงมาคาดคั้น

เอากับจีน่า แต่ถูกเธอตอกกลับจนหน้าม้านทำนองให้ไปเผือกเอาเอง

ooooooo

ลวิตากับไตรภพมาเดินซื้อของท่าทางสนุกสนานหวานชื่น ผู้คนที่เห็นต่างแปลกใจถ่ายรูปกันใหญ่

ลวิตายิ้มแย้มให้ถ่าย ทำเหมือนทุกอย่างเป็นปกติไม่รู้เรื่องราวที่ผ่านมา

นรีกับทรงพลมาเฝ้าปวัตรที่ยังไม่ฟื้น ไม่ทันไร สว่างกับโฉมฉายหน้าตาตื่นเข้ามาเกี่ยงกันให้พูดถึงข่าวภาพหวานชื่นของลวิตากับไตรภพ นรีกับทรงพลจึงเปิดข่าวในโทรศัพท์อ่านเอง

“รักรีเทิร์น หลิว ลวิตา มิค ไตรภพ ภาพที่แฟนคลับรอคอยมานานหลายเดือน ฟินกันทั้งประเทศ...มิคกับหลิวกล่าวขอโทษต่อแฟนคลับ หลิวต้องการประชดมิค 

จึงแกล้งไปคบกับคนอื่นเพื่อให้มิคหึง ด้านมิค ไตรภพเองก็ขอโอกาสกับแฟนคลับอีกครั้ง และสัญญาว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดอีก...ข่าวที่ว่ามิคทำร้ายร่างกายหลิวเป็นแค่ข่าวลือ หลิวยืนยันด้วยตัวเอง...”

นรีไม่อยากเชื่อว่าเป็นแบบนี้ได้อย่างไร เพราะเมื่อคืนลวิตายังมาร้องไห้กับตน เธอเป็นห่วงปวัตรมาก มันต้องมีอะไรแน่ๆ นรีต้องการคุยกับลวิตา ให้ทรงพลพาไปบ้านมยุรา

มยุราบอกนรีว่าไม่รู้ลวิตาไปไหนกับไตรภพ และจะกลับเมื่อไหร่ เอะใจถามปวัตรฟื้นแล้วหรือ ทรงพลตอบว่ายัง ที่มาเพราะไม่อยากให้ปวัตรรู้เรื่องนี้จึงอยากมาคุยกับลวิตา ไม่ทันไรลวิตาเดินเข้าบ้านมามองสองคนอย่างไม่รู้จัก มยุราแนะนำทั้งที่ไม่อยากเชื่อว่าลูกจะจำไม่ได้


ลวิตายืนคุยกับนรีและทรงพลที่หน้าบ้าน ลวิตายืนยันว่าคืนดีกับไตรภพแล้ว และจำไม่ได้ว่าได้ให้ความหวังปวัตรไว้ ตอนนั้นความจำยังไม่กลับมา

“คุณจะบอกว่าที่คุณคบกับพี่วัตรเพราะความไม่คิดของคุณ” นรีไม่พอใจ

“จะว่างั้นก็ได้ค่ะ”

นรีไม่เชื่อเพราะวันก่อนเธอยังมาร้องไห้ด้วย

ลวิตาให้เชื่อเถิดว่าในความทรงจำตนไม่มีคนชื่อปวัตร และไล่ทั้งสองกลับอ้อมๆแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ นรีต้องการจะคุยกับลวิตาอีก ทรงพลรั้งไว้ ลวิตาหันมามอง ทรงพลแกล้งบอกว่า

“พวกผมจะกลับเดี๋ยวนี้ และจะไม่มารบกวนคุณอีก อ้อ...ผมเกือบลืม อาการของวัตรทรุดลงนะครับ ผมบอกคุณเอาไว้ เพราะเห็นว่าคุณกับเพื่อนผมเคยมีช่วงเวลาดีๆ ด้วยกัน”

ทรงพลดึงนรีเดินออกมา นรีแปลกใจทำไมเขาพูดแบบนั้น ทรงพลตอบว่าอยากทดสอบว่าลวิตาลืม

ปวัตรจริงหรือไม่...แล้วมันได้ผลจริงๆ ลวิตารีบโทร.ขอให้จีน่าไปดูอาการปวัตรที่โรงพยาบาล อยากให้เห็นด้วยตาไม่ใช่โทร.ไปถาม

ทรงพลกับนรีกลับมาที่โรงพยาบาล ทรงพลเชื่อว่าลวิตาจะมาดูปวัตรแต่นรีไม่เชื่อ ในเวลานั้นจีน่ายืนมองปวัตรในห้องไอซียู พึมพำไม่อยากให้เขาฟื้นมารับรู้เรื่องที่ลวิตากำลังทำ กลัวเขาจะรับไม่ได้ พยาบาลเดินเข้ามาถามว่าเธอเป็นใคร จีน่าบอกว่าเป็นเพื่อนปวัตร แล้วถามอาการเขา พยาบาลบอกว่าอาการดีขึ้นมาก เหลือแค่รอให้ฟื้น

ไม่ทันไรนรีกับทรงพลมาถึง ทั้งสองแปลกใจว่าจีน่าเป็นใคร พยาบาลตอบแทนว่าเป็นเพื่อนคนไข้

นรีแย้งไม่จริงเพราะตนรู้จักเพื่อนทุกคนของเขา จีน่าหน้าเสีย ทรงพลจำได้

“ผมจำคุณได้แล้ว คุณเป็นนางแบบ เป็นเพื่อนสนิทกับคุณหลิวใช่ไหม คุณหลิวให้คุณมาดูวัตรใช่ไหม”

จีน่าหาทางแก้ตัว พลันพยาบาลพูดขึ้นว่าคนไข้ฟื้นแล้ว ทั้งทรงพลและนรีหันไปสนใจปวัตร จีน่า

ฉวยโอกาสเดินหนีออกมา พยาบาลไปตามหมอ ปวัตรลืมตาขึ้นได้บอกทรงพลให้ไปช่วยลวิตา เธอถูกลักพาตัวไป นรีจึงบอกว่าลวิตาปลอดภัยดีไม่ต้องห่วง ปวัตรโล่งใจนิ่วหน้าเจ็บแผล แต่ก็พยายามจะลุกไปหาลวิตา นรีดันเขาไว้ให้นอนพักก่อนที่อาการจะทรุดลงไปอีก


จีน่ามาบอกลวิตาที่บ้านว่าปวัตรฟื้นแล้ว เธอดีใจมาก จีน่าสะกิดใจว่าทรงพลต้องหลอกเรื่องอาการปวัตรเพื่อให้ลวิตาไปดู โชคดีที่ตนชิ่งหนีออกมาได้แล้วถามเพื่อนรักว่าจะแสดงละครตบตาไปถึงเมื่อไหร่ ลวิตาส่ายหน้าเศร้าๆ

“กว่าจะถึงตอนจบ ฉันว่าพระเอกอย่างคุณปวัตรได้กระอักเลือดตายเพราะความเสียใจ ฉันสงสารเขา” จีน่าหนักใจ

“ฉันเองก็สงสารวัตร แต่ฉันไม่มีทางเลือก นี่เป็นทางเดียวที่จะทำให้ฉันได้เข้าใกล้มิคมากพอที่จะหาหลักฐานเพิ่มเติม และมันอาจจะช่วยทำให้ฉันจำได้ว่าธัมบ์ไดรฟ์อยู่ที่ไหน”

“ฉันว่าตอนนี้แกคิดหาคำตอบที่จะตอบคุณปวัตรให้ดีๆดีกว่า ถ้าเขารู้เรื่องแกกับมิคขึ้นมา เขาคงต้องมาหาแกแน่” ทั้งจีน่าและลวิตาสีหน้าเป็นกังวล

ooooooo

ไตรภพมาบอกเสี่ยมนูญกับมีนาว่าตนกับ

ลวิตาคืนดีกันแล้ว ทั้งสองดีใจมากโดยเฉพาะมีนาที่จะได้ลวิตาเป็นพี่สะใภ้ เสี่ยมนูญจึงให้ชวนลวิตามากินข้าวที่บ้านวันพรุ่งนี้

ในคืนนั้นปวัตรคิดถึงลวิตามากจึงกดโทรศัพท์ไปหา ลวิตาเองก็นอนไม่หลับ พอเห็นสายที่เข้ามาเป็นปวัตรก็น้ำตาคลอกดปิดเสียงไม่รับสาย...ปวัตร แปลกใจจึงส่งข้อความไลน์เข้ามาแทน ลวิตาชั่งใจก่อนจะเปิดอ่าน

“คุณคงนอนแล้ว ผมแค่อยากบอกว่าผมเป็นห่วงคุณ ถ้าไงพรุ่งนี้โทร.หาผมด้วยนะครับ”

ลวิตาอ่านแล้วน้ำตาไหลตัดสินใจบล็อกไลน์และ

เบอร์โทร. ปวัตรยิ่งสงสัยที่เธออ่านแต่ไม่ตอบ

รุ่งเช้า นรีเทน้ำซุปที่แม่ทำมาให้ปวัตร เขาตกใจกลัวแม่จะรู้ว่าตนโดนยิง นรีบอกแม่รู้แค่ว่าเขาไม่สบาย แม่จึงทำซุปให้บำรุงร่างกาย ปวัตรไม่สนใจจะกิน ถามนรีว่าโทร.หาลวิตาบ้างหรือเปล่า เธอเงียบหายไปเลย นรีสะดุ้งเผลอจับชามซุปที่ร้อน ทรงพลรีบจับมือมาดู

“แกกับรีช่วยกันปิดบังอะไรฉันอยู่ใช่ไหม” ปวัตรมองเพื่อนกับน้องอย่างสงสัย

ทั้งสองปัดไม่มีอะไร แล้วชวนให้กินซุปร้อนๆ

นรีเบี่ยงเบนความสนใจกดเปิดทีวีเห็นข่าวบันเทิง ทรงพลรีบให้เปลี่ยนช่อง นรีนึกได้ปิดไปดื้อๆอ้างว่าน่าเบื่อ ทรงพลกลัวปวัตรจะจับพิรุธได้จึงชวนนรีลงไปซื้อของกิน...พอออกมานอกห้อง ทรงพลก็บอกนรีว่า ช่วงนี้ต้องไม่ให้ปวัตรเห็นข่าวลวิตา ไม่อย่างนั้นเขาหนีออกจากโรงพยาบาลไปหาเธอแน่ แล้วเขาก็นึกได้


“เฮ้ย! เราออกมาแบบนี้ ถ้าเกิดไอ้วัตรเปิดทีวี!”

“รีเอาออกมาด้วยค่ะ” นรีชูรีโมตให้ดู ทรงพลโล่งใจไปเปลาะ

ในขณะที่ลวิตามาบ้านเสี่ยมนูญกับไตรภพ ลวิตา

มอบตะกร้าผลไม้ให้เสี่ยมนูญพร้อมกับขอโทษกับช่วงที่ความจำเสื่อมไม่รู้ทำอะไรที่ไม่สมควรไปบ้าง มีนาบอกว่าลวิตาไม่ได้ทำอะไรไม่ดี มีแต่ไตรภพที่ทำ เขาโวยไหงโบ้ยมาให้เฉยเลย ทุกคนหัวเราะดูเป็นครอบครัวสุขสันต์

“บ้านนี้ไม่ได้มีเสียงหัวเราะแบบนี้มานานแล้ว ต้องขอบคุณหนูหลิวที่ทำให้บ้านของผมมีชีวิตชีวา

ขึ้นมาอีกครั้ง” เสี่ยมนูญกล่าว

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ หลิวไม่ได้ทำอะไรเลย”

“ใครว่าล่ะคะ การที่พี่หลิวกลับมาคบกับพี่มิค มันทำให้ทุกอย่างสดใสซาบซ่า” มีนายิ้มร่า

หลังทานอาหารเสร็จ ไตรภพจูงมือลวิตาเดินเล่นสวนหน้าบ้าน ไตรภพเห็นลวิตายิ้มแย้มก็ถามว่ายิ้มอะไร เธอบอกว่าครอบครัวเขาน่ารัก โดยเฉพาะมีนา ไตรภพพยักหน้า

“ครับ ยัยมิ้นเป็นเด็กน่ารักสดใส แต่โรคปอดอุดกั้นเรื้อรังที่แกเป็น ทำให้คุณพ่อไม่อนุญาตให้แกออกไปเที่ยวที่ไหน ชีวิตของยัยมิ้นก็เลยมีแต่คุณพ่อกับบ้านน่ะครับ”

“โรคนี้อาการมันเป็นไงเหรอคะ”

“เหนื่อยหอบง่ายน่ะครับ บางครั้งถ้าเป็นมากๆ

ก็จะแน่นหน้าอก...ตอนเด็กๆพี่เลี้ยงยัยมิ้นแอบสูบบุหรี่ในห้องน้ำแล้วก็พายัยมิ้นเข้าไปด้วย ควันพิษส่งผลให้ปอดและหลอดลมของยัยมิ้นอักเสบและติดเชื้อ”

“น่าสงสารจังเลยนะคะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะมาหาน้องมิ้นบ่อยๆถ้าคุณอนุญาต”

ไตรภพรีบบอกว่าจะมาเมื่อไหร่ก็ได้ พลันเอกโทร.เข้ามาเรียกทั้งสองไปพบที่ออฟฟิศ...เมื่อทั้งสองมาถึง เอกบอกว่าได้ส่งข่าวที่ทั้งสองจะแต่งงานกันให้นักข่าว ทุกคนดีใจกันมาก มีแต่คนส่งไลน์มาถามจนโทรศัพท์ตนจะไหม้แล้ว ลวิตาแอบเครียด แต่ฝืนยิ้มแย้มกับไตรภพ แล้วเอกก็บอกข่าวดีอีกเรื่องว่าทางช่องส่งละครเรื่องใหม่ให้ทั้งสองเล่นคู่กัน

“เห็นแล้วนะว่าพอเราสองคนกลับมาคืนดีกัน

ก็มีแต่เรื่องดีๆเข้ามา หลิว ลวิตา กับมิค ไตรภพ ต้องอยู่คู่กันเท่านั้น” เอกหัวเราะชอบใจดูมีความสุขมาก

ooooooo

พยาบาลเอายามาให้ปวัตรกิน เขาจึงถามว่าลวิตามาเยี่ยมตนบ้างไหมตอนที่ยังไม่ฟื้น พยาบาลทำหน้าสงสารแล้วบอกให้เขาทำใจ ปวัตรทำหน้างง


“คุณเพิ่งฟื้นคงยังไม่รู้ข่าว คืองี้นะคะ หลิว ลวิตา คืนดีกับมิค ไตรภพ แล้ว เสียใจด้วยนะคะ”

ปวัตรอึ้งทำอะไรไม่ถูก จนพยาบาลกลับออกไป จึงหยิบโทรศัพท์มากดหาข่าว และเจอภาพสวีตหวานของไตรภพกับลวิตา เขารู้สึกช็อกมาก...โทร.ไปต่อว่า

นรีที่ไม่บอกความจริง นรีตกใจมากพยายามปลอบ

และบอกว่าเรื่องมันเกิดขึ้นเร็วมาก ปวัตรเงียบไปเฉยๆ นรีใจไม่ดีเกรงเขาจะหนีออกจากโรงพยาบาลไปหา

ลวิตา จึงรีบไปบอกทรงพลแล้วชวนกันไปโรงพยาบาล

ปวัตรให้สว่างเอาเสื้อผ้าใหม่มาให้เปลี่ยนแล้วหลบออกจากโรงพยาบาลโดยให้สว่างขับรถพาไปหาเอกที่ออฟฟิศ สว่างให้ขออนุญาตหมอแต่เขาไม่ยอม ท่าทางเขาดุดันจนสว่างกลัว

พอมาถึงออฟฟิศเอก ปวัตรให้สว่างรอข้างนอก แต่สว่างทนไม่ได้โทร.ส่งข่าวทรงพล...นรีกับทรงพลกำลังสอบถามพยาบาลว่าปวัตรหายไปไหน พอสว่างโทร.บอกก็รีบตามไป

ปวัตรมีอาการเจ็บแผลพยายามเดินให้ตรง แล้วต้องหยุดกึกเมื่อเห็นลวิตาควงแขนไตรภพเดินมากับเอก เขาปวดร้าวไปทั้งหัวใจ เหงื่อผุดออกมาที่ใบหน้า พอทั้งสามเห็นปวัตรก็ชะงัก ลวิตายืนนิ่งสักครู่ก็หันหลังกลับบอกไม่อยากเจอเดินไปกับเอก ไตรภพจึงเข้ามาคุยกับปวัตร

“คุณปวัตร คุณกลับไปเถอะ หลิวไม่ต้องการเจอคุณ” ปวัตรไม่ฟัง ให้หลีกทาง “พูดไม่รู้เรื่องเหรอไง เรื่องระหว่างคุณกับหลิวมันจบไปแล้ว ยอมรับความจริงซะว่าผม

กับหลิวกำลังจะแต่งงานกัน”

“ผมไม่เชื่อว่าหลิวจะลืมผมไปแล้วจริงๆ ผม

ต้องการได้ยินจากปากของเธอเอง”

“เพื่ออะไร จะได้ยินจากปากหรือไม่ได้ยินมันก็คือคำตอบเดียวกัน คุณมันก็แค่คนคนหนึ่งที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตของหลิวก็เท่านั้น คุณไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย”

ปวัตรเจ็บปวดใจ ลวิตาตัดสินใจจะคุยกับปวัตรเอง เอกปรามแต่เธอเดินจ้ำไปหา ไตรภพกำลังบอกปวัตรว่า ที่นี่ไม่ใช่โลกของเขากับลวิตา ไม่มีโลกใบเดียวกันอีกแล้ว ปวัตรน้ำตาคลอแต่ยังฝืนจะเดินไปหาลวิตา ไตรภพขู่ จะเรียก รปภ. ลวิตาเดินมาบอกว่าให้ตนคุยกับปวัตร

ลวิตายืนประจันหน้าปวัตร “เรื่องระหว่างฉันกับคุณ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย จำไม่ได้แม้กระทั่งความรู้สึกที่ฉันมีให้คุณ ขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้คุณเสียใจ แต่ฉันขอร้องอย่ามาหาฉันอีก ฉันไม่ต้องการเจอคุณอีกแล้ว เห็นคุณแล้วฉันไม่สบายใจ เข้าใจนะคะ”

“ไม่เข้าใจและผมก็ไม่เชื่อว่าคุณจะลืมผม ลืมเรื่องของเราไปแล้วจริงๆ”

“ฉันต้องทำยังไงคุณถึงจะเชื่อ”


“ไม่ว่าคุณจะทำยังไงผมก็ไม่เชื่อ มันต้องมีเหตุผลบางอย่างถึงทำให้คุณทำกับผมแบบนี้”

“เหตุผลของฉันก็คือ คนที่ฉันรักคือมิค มิคคนเดียวเท่านั้นไม่ใช่คุณ”

ปวัตรเสียงสั่นว่าไม่จริง...ทรงพล นรีและสว่างเดินเข้ามา ลวิตากำลังจะทำให้ปวัตรเชื่อว่าตนรักไตรภพ ด้วยการหันไปจูบปากไตรภพ ทุกคนตกตะลึง ลวิตาพยายามกลั้นน้ำตาหันกลับมาหาปวัตรแล้วถามเขาว่าเชื่อหรือยัง เลิกวุ่นวายกับตนเสียที ตนรำคาญ นรีได้ยินปรี๊ดเดินเข้าไปหา

“เรากลับกันเถอะพี่วัตร พี่วัตรจะอยู่ให้คนอื่นเขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีไปทำไม ในเมื่อเขาไม่เห็นค่า

ของเราแล้ว เราก็อย่าไปง้อเขาเลยนะคะ”

“น้องสาวคุณพูดถูก...กลับไปซะ...” ลวิตาหันไปควงแขนไตรภพเดินไป

ปวัตรทรุดฮวบลง มีเลือดซึมจากแผล นรี ทรงพลและสว่างตกใจ เอกบอกให้ไตรภพพาลวิตาไปก่อนแล้วเขามาช่วยดูอาการปวัตร...เอกตามมาถึงโรงพยาบาล หมอทำการเย็บแผลที่ฉีกให้ปวัตรและบอกว่าถ้าทำแบบนี้อีกแผลอาจติดเชื้อได้ เอกโล่งใจที่ปวัตรไม่เป็นอะไรมาก

“ค่ะ พี่วัตรไม่เป็นอะไร แต่ก็แค่ภายนอก ตอนนี้จิตใจของพี่วัตรไม่มียาตัวไหนรักษาให้ดีขึ้นได้หรอกค่ะ” นรีพูดกับเอกสายตากร้าว

“คุณอาจจะพาลผมเพราะโกรธหลิว ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจ”

“พวกคุณมันก็แย่เหมือนกันหมด ทั้งคุณ ทั้งคุณมิค คุณหลิว พี่วัตรไม่น่าต้องมายุ่งเกี่ยวกับพวกคุณเลยจริงๆ ถ้าพี่ชายไม่รู้จักพวกคุณ คงไม่ต้องเจ็บปางตายแบบนี้”

“การที่คุณวัตรเจ็บมันเกี่ยวอะไรกับพวกผม”

“วัตรถูกยิง...สาเหตุมาจากคุณหลิว” ทรงพลตอบแทน เอกตกใจมาก สว่างเองก็หูผึ่ง

ooooooo

เอกมาคาดคั้นถามลวิตาถึงบ้าน มยุราพลอยตกใจไปด้วยเมื่อได้ยินว่าปวัตรถูกยิงเพราะลูกสาว ลวิตาพยายามทำหน้านิ่งปฏิเสธว่าจำไม่ได้ แล้วทำทีติงว่าการที่ตนความจำกลับมาเขาน่าจะพอใจ เอกสวนว่าตนจะพอใจถ้าไม่มีเรื่องปวัตรถูกยิง

เอกนึกถึงวันที่ลวิตามาขอให้บอกไตรภพกับมยุราว่ามีงานต่างจังหวัด เพราะต้องการไปหาความทรงจำที่หายไป มันทำให้ใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวง จึงคิดว่าเธออาจจะแกล้งจำได้ขึ้นมา แต่พอมยุราพูดว่า ถ้าลวิตาจำไตรภพไม่ได้จริง คงไม่ยอมสวมแหวนหมั้น เอกพยักหน้าและอวยพรให้เริ่มต้นใหม่ ทุกอย่างต้อง

ดีกว่าเดิม ลวิตาโล่งอกที่เอกยอมเชื่อ

ขณะเดียวกันสว่างอยากรู้เรื่องปวัตรมากพยายามซักถามทรงพล จนเขาต้องขอร้องว่าถ้าเล่าให้ฟังแล้ว


จะปิดปากเงียบไม่บอกใคร สว่างรับรองแข็งขัน...แต่ไม่ทันข้ามวัน สว่างก็พลั้งปากบอกโฉมฉาย โดยไม่รู้ว่ามีแม่บ้านแอบฟังอยู่

วันต่อมา ปวัตรฟื้นขึ้นมาพบทรงพลยืนอยู่ข้างๆ ก็ถามหาลวิตาทันที ทรงพลเสียงเข้ม

“แกยังถามหาเขาอีกทำไม เขาไม่ได้สนใจแกอีกแล้ว ขอโทษที่ต้องพูดตรงๆ แต่แกก็รู้ว่าฉันปลอบใจใครไม่เก่ง”

“ฉันรู้แกหวังดีอยากพูดให้ฉันตัดใจ แต่ฉันยังเชื่อว่าหลิวมีเหตุผลบางอย่างถึงทำให้หลิวตัดสินใจทำแบบนี้ลงไป”

ทรงพลหน่ายใจ ปวัตรบอกเพื่อนว่า ก่อนหน้าที่จะโดนยิง ลวิตาบอกรักตน แล้วเธอจะลืมความรักของเราได้อย่างไร ตนเชื่อว่าเธอกำลังอดทนทำบางอย่างอยู่ ทรงพลชักฉุน

“เฮ้ยไอ้วัตร ฉันไม่นึกว่าแกจะโง่ได้มากขนาดนี้”

“หลิวปกป้องฉันจากคนที่อยู่ในเงามืด หลิวมั่นใจแล้วว่าคนที่ต้องการให้เธอตายคือใคร หลิวถึงพยายามกันฉันออกไป เพราะหลิวไม่อยากเห็นฉันต้องเจ็บตัวไปมากกว่านี้”

“แกหมายถึง...”

“มิค ไตรภพ...คือหมากตัวสำคัญในเกมนี้ เขาเป็นคนเดียวที่จะทำให้สาวไปถึงตัวการใหญ่ ถ้าเรารู้ว่าเป็นใคร เราก็จะรู้ถึงสาเหตุว่าทำไมหลิวถึงถูกสั่งเก็บ...ไอ้พล แกต้องเชื่อฉัน ตอนนี้ฉันเป็นห่วงหลิวมาก ฉันรู้ว่าฉันไปหาหลิวไม่ไหว แกช่วยฉันที”...

วันต่อมาทรงพลมาดักรอลวิตาซึ่งมาวิ่งออกกำลังกาย เธอตกใจเขารู้ได้อย่างไร ทรงพลบอกว่าปวัตรเป็นคนบอกว่าเธอมาวิ่งที่นี่ทุกวัน ลวิตาจะเดินหนี ทรงพลเปิดเสียงปวัตรเรียกลวิตาจากโทรศัพท์ เธอชะงักทันที ทรงพลส่งโทรศัพท์พร้อมหูฟังให้

“วัตรรู้ว่าคุณบล็อกเบอร์และไลน์ แต่วัตรมีบางอย่างอยากพูดกับคุณ เขาอยากให้คุณฟัง”

ลวิตารับมานั่งเสียบหูฟัง ทรงพลยืนรอคอย

จับสังเกตอาการของเธอ เสียงปวัตรพูดว่า

“หลิวครับ อย่าโทษตัวเองเรื่องที่ผมถูกยิงเลยนะครับ ผมรู้ว่าคุณทำเป็นลืมผม เพราะคุณไม่อยากให้ผมเดือดร้อน คุณคงกำลังเถียงผมในใจว่านี่เป็นเรื่องของคุณ คุณต้องจัดการเอง ผมก็อยากเถียงคุณกลับว่า นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณคนเดียวอีกแล้ว คุณดึงผมเข้ามาเกี่ยวข้องตั้งแต่แรก ฉะนั้นมันเป็นเรื่องของเรา คุณจะมาทิ้งผมแบบนี้ไม่ได้ ผมไม่ยอม ถึงคุณจะห้ามผมก็ไม่ฟัง ผมจะทำตามวิธีของผม ผมจะรีบหาหลักฐานจับตัวคนร้ายให้เร็วที่สุด...”


ลวิตาพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล แต่พอปวัตรพูดว่า “ผมรักคุณนะครับหลิว และผมก็เป็นห่วงคุณมาก ต่อไปนี้ผมคงไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณ คุณต้องสัญญาว่าคุณจะดูแลตัวเองให้ดี เพราะคุณยังติดค้างเรื่องหนึ่งกับผมอยู่ ผมไม่ลืมนะครับ”

เท่านั้นน้ำตาลวิตาหยดลงบนโทรศัพท์ เพราะรู้ว่าคือคำขอแต่งงานของเขา ที่เขาจะฟังคำตอบหลังจากเรื่องทุกอย่างจบลง เธอก้มหน้าร้องไห้ ทรงพลเห็นแล้วรู้สึกเห็นใจอย่างมาก

ทรงพลเอาโทรศัพท์อัดคำพูดของลวิตากลับมาให้ปวัตรฟัง “ฉันสัญญาว่าฉันจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด คุณก็ต้องสัญญาเหมือนกันว่าคุณจะปลอดภัย คุณต้องมีชีวิตอยู่เพื่อฉันนะวัตร หลังจากวันนี้เราจะเป็นเหมือนคนไม่รู้จักกัน แต่ขอให้คุณรู้เอาไว้ว่าความรู้สึกของฉันที่มีต่อคุณ ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

ปวัตรฟังจบหันมาขอบใจทรงพล เขาทึ่งกับความรักของทั้งสอง ปวัตรขอให้ทรงพลช่วยติดต่ออดีตผู้กำกับประชาให้อีกครั้ง เพราะมีความมุ่งมั่นจะทำอะไรบางอย่าง

ในเวลาเดียวกันเอกสีหน้าร้อนใจมาหาไตรภพถึงคอนโด ต่อว่าที่ไม่เปิดเครื่อง เพราะมีข่าวออกมาว่า แฟนใหม่หลิว ลวิตาถูกลอบยิง คาดว่าเป็นฝีมือมิคไตรภพ...ไตรภพตกใจมากปฏิเสธทันที ไม่ทันไรพนักงานโทร.ขึ้นมาบอกไตรภพว่ามีตำรวจมาขอพบ เขาหน้าถอดสี เอกพาไตรภพลงมาพบตำรวจแล้วบอกว่า ไตรภพยินดีให้ความร่วมมือแต่ขอไปคุยกันที่ออฟฟิศตน

สว่างร้อนใจที่ข่าวนี้หลุดออกมา ต่อว่าโฉมฉายจนถูกเธอถีบล้มโครม เธอยืนยันว่าไม่ได้เป็นคนให้ข่าว ระหว่างนั้นทั้งสองได้ยินแม่บ้านกำลังคุยให้เพื่อนแม่บ้านฟังว่าเป็นคนให้ข่าว...โฉมฉายปรี่เข้าเอาเรื่องทันที ฐานทำให้คนอื่นเดือดร้อน แม่บ้านหน้าเสียอ้างว่าอยากได้เงินจึงขายข่าว สว่างถอนใจไม่รู้จะจัดการอย่างไร ได้แต่ปรามเมียรักให้เลิกเอาเรื่องแม่บ้าน

ที่ออฟฟิศเอก ตำรวจบอกเอกกับไตรภพว่า “พอดีทางผู้ใหญ่ท่านเห็นข่าวนี้ก็เลยให้พวกผมมาสอบถาม เผื่อจะให้ช่วยเอาผิดกับเว็บไซต์ที่ลงข่าวนี้  ไม่ใช่ว่าสงสัยในตัวคุณไตรภพนะครับ เดี๋ยวคุณจะเข้าใจผิด”

“อ้าว ผมก็นึกว่าคุณตำรวจต้องการจะมาสอบปากคำ”

“ไม่ใช่ครับ ตำรวจไม่จับใครเพราะข่าว เราต้องว่ากันตามหลักฐาน”

“งั้นผมค่อยเบาใจ”

“พวกผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เอง คุณไตรภพกับคุณเอกไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ”


“ขอบคุณครับ ว่าแต่...ผู้ใหญ่ที่คุณพูด หมายถึงใครเหรอครับ” เอกสงสัย

“คุณไตรภพคงจะทราบ เพราะคุณสนิทกับท่าน”

เอกหันมองไตรภพ พอตำรวจกลับ เอกถามไตรภพว่าผู้ใหญ่คือใคร เขาครุ่นคิดแล้วพูดว่า

“ผมคิดว่าเป็นคุณพ่อของผมเอง”...เอกชะงักเมื่อรู้ว่าเป็นเสี่ยมนูญ

ไตรภพกลับมาถามเสี่ยมนูญ เขายอมรับว่าเป็นคนให้ตำรวจช่วย เพราะข่าวที่ลงไม่มีมูลความจริง ตนยอมไม่ได้ที่จะให้ลูกเสียชื่อเสียงเพราะเรื่องพรรค์นี้ เจ้าของเพจจะต้องลงข้อความขอโทษและลบข่าว ไตรภพกราบขอบคุณแล้วนึกได้ว่ามีนาหายไปไหน เสี่ยมนูญบอกว่าลวิตาพาออกไปช็อปปิ้ง แล้วทวงถามว่าเมื่อไหร่เขาจะมาช่วยงานบริษัท ไตรภพบอกไม่ถนัดทำธุรกิจ

ooooooo


ละครในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น ตอนที่ 10 อ่านในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่นติดตามละครในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น ดูรูปภาพนักแสดงนำในเรื่อง นำแสดงโดย หลุยส์ เฮสดาร์ซัน,เซฟฟานี่ อาวะนิค 23 ธ.ค. 2561 08:42 2018-12-28T02:26:56+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ