ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

สามีตีตรา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

คืนนี้กันตาออกมาฟังเพลงกับศิวา ศิวาตั้งใจอวดเพื่อนๆว่ามีแฟนเป็นหมอ แต่พอเธอได้รับโทรศัพท์รำพันจากกะรัตก็กลัดกลุ้มไปกับพี่สาว ขอตัวกลับทันที ศิวาเสียดายที่กันตาไม่เหมือนสาวอื่นที่ตนหิ้วมาแล้วต้องจบลงบนเตียง

คืน เดียวกัน น้ำผึ้งกลับบ้านพบว่าลูกชายตัวร้อนจัด จึงรีบพามาโรงพยาบาล รสสุคนธ์ขอให้ไปโรงพยาบาลของรัฐเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย แต่น้ำผึ้งไม่ยอม ตัดสินใจโทร.ขอความช่วยเหลือจากศิวา เขากำลังผิดหวังจากกันตาจึงให้น้ำผึ้งมาพบ อ้างจะคุยเรื่องงานที่จะให้เธอทำ เป็นงานง่ายได้เงินเยอะ...ศิวาแค่อยากให้เพื่อนๆเห็นว่า ถึงอย่างไรคืนนี้ตนก็มีผู้หญิงคลอเคลีย

ศิวาพาน้ำผึ้งมาที่บ้าน น้ำผึ้งยื่นซองเอกสารให้เขาพิจารณาผลงานที่ผ่านมาของตน แต่เขากลับลูบไล้แขนเธอพร้อมบอกว่า “เอกสารทุกอย่างมันอยู่ที่นี่...”

น้ำผึ้งสะท้านเล็กน้อยแต่เตรียมใจแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ จึงยั่วยวนให้เขาหลงตนมากขึ้น

“ฉันพอจะมีสิทธิ์ผ่าน ได้งานไหมคะ”

“ผ่านหรือไม่ผ่านไม่ได้ขึ้นอยู่กับผม แต่ขึ้นอยู่ว่าคุณเต็มใจจะทำรึเปล่า”

“งั้นคุณอธิบายกฎการทำงานมาได้เลยค่ะ” น้ำผึ้งประสานสายตาศิวาอย่างไม่กลัวเกรง

ศิว าพาน้ำผึ้งขึ้นมาบนห้องนอน ดึงผมเธอปล่อยสยาย รูดซิปหลังเสื้อเธอลง คลอเคลียแผ่นหลังเธอพร้อมกล่าว “คนทำงานกับผมต้องไม่ใส่ชุดรุ่มร่าม ต้องมีกลิ่นหอม ต้องอยู่ภายใต้อำนาจผม เท่านี้...คุณก็จะทำงานกับผมอย่างมีความสุข”

น้ำผึ้งตอบสนองการเล้าโลม ของเขาทุกอย่าง ศิวาจูบเธออย่างดูดดื่ม ในใจน้ำผึ้งคิดว่าเขาอยู่ในกำมือตนแล้ว ตนจะได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องการ...

ด้านกะรัต กระวนกระวายรอการกลับมาของพิศุทธิ์ มีกันตากับกุนตีคอยปลอบใจเป็นเพื่อน พลันมีเสียงรถแล่นเข้ามา กะรัตดีใจคิดว่าพิศุทธิ์กลับมา แต่กลายเป็นพวงหยกเข้ามายิ้มอ้างเอาของขวัญแต่งงานมาให้ เธอยื่นซองเอกสารแก่กะรัต กะรัตเปิดดูเป็นใบหย่า พวงหยกว่าเห็นกลิ่นไม่ดีจึงเอามาให้ ป่านนี้พิศุทธิ์คงอยู่กับน้ำผึ้งเรียบร้อยแล้ว กุนตีรีบเตือนสติน้อง

“กั้ง เห็นแล้วนะว่าที่ชีวิตพ่อกับแม่เป็นอย่างนี้ เป็นเพราะแม่เอาแต่ฟังคนอื่นแล้วก็คิดไปเอง กั้งอยากเป็นแบบนั้นเหรอ จำไว้นะว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันเป็นเพราะมีคนอยากเห็นความล้มเหลวของคู่กั้งอยู่ กั้งควรเลิกใช้อารมณ์แล้วก็หันมาคิดว่าทำยังไงให้ชีวิตคู่ของกั้งไปรอด”

กะรัต ครุ่นคิดตามอย่างว้าวุ่นใจ...ในขณะที่พิศุทธิ์กลับมาสงบสติอารมณ์ที่บ้านแม่ เขาครุ่นคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมด มองแหวนแต่งงานที่นิ้วมือ ตัดสินใจขับรถกลับไปหากะรัต
ทันทีที่พิศุทธิ์ก้าวเข้าห้องนอน ต้องตะลึงเมื่อเห็นกระดาษโพสต์อิทแปะอยู่เต็มห้อง ทุกแผ่นถูกเขียนว่า...กั้งขอโทษ บ้างก็เขียนว่า...กั้งรักคุณ ตัวกะรัตฟุบหลับคาโต๊ะ มือยังจับปากกาอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาแสดงว่าผ่านการร้องไห้อย่างหนัก ใจเขาอ่อนยวบลง พิศุทธิ์อุ้มกะรัตไปนอนบนเตียง ลูบไล้ผมเธออย่างสงสาร จูบหน้าผากเธออย่างอบอุ่นแล้วโอบกอดเธอด้วยความรักเต็มหัวใจ

เช้าวันใหม่ กะรัตงัวเงียควานหาตัวพิศุทธิ์ พบบนเตียงว่างเปล่า รู้สึกผิดหวังนั่งเศร้าบนเตียง พอนวลเข้ามาก็ยิงคำถามเป็นชุดจนนวลได้แต่อ้าปากหวอตอบไม่ทัน

“เมื่อคืน เขาไม่ได้กลับมาเหรอ...นี่เขาไม่หายโกรธฉันเหรอเนี่ย...รู้ยังงี้ฉันไม่น่า ตื่นมาเลย น่าจะหลับมันไปทั้งชาติ” นวลร้องว้าย...ทำไมพูดอย่างนั้น กะรัตฟูมฟาย “เพราะตอนฉันหลับมันมีความสุขมากกว่าน่ะสิ ฉันฝันว่าเขาอยู่ข้างๆฉัน นอนอยู่กับฉันตรงนี้ แต่พอตื่นขึ้นมาก็มีแต่ความว่างเปล่า เขาไม่ยกโทษให้ฉัน”

“ความจริงคุณแก ก็ยกอยู่นะคะ...” กะรัตงงยกอะไร “ก็ยกคุณขึ้นมานอนบนเตียง แล้วคุณพิศุทธิ์ก็นอนอยู่กับคุณนั่นแหละ คุณหลับจนไม่รู้เรื่อง”

กะรัต ดีใจถามเขาอยู่ไหน นวลบอกทานข้าวอยู่ข้างล่าง คงออกไปทำงานแล้ว กะรัตรีบวิ่งลงไป เห็นพิศุทธิ์กำลังจะขึ้นรถ เธอร้องเรียกถามเขาจะไปทำงานที่ไหน ที่เก่าหรือที่ใหม่

“จะที่ไหนล่ะ ก็บริษัทเก่านั่นแหละ ที่ใหม่เขาคงไม่รับผมแล้ว” พิศุทธิ์ตอบอย่างหน่ายใจ

“กั้งขอโทษนะคะที่ทำอะไรบ้าๆแบบนั้น แต่เพราะมีคนส่งแมสเสจมาหลอกกั้งจริงๆนะ กั้งจะให้คุณดู” กะรัตกดเปิดข้อความส่งให้

พิศุทธิ์ ไม่อยากดู กะรัตเสียใจที่เขาไม่เชื่อ รวมทั้งเรื่องที่น้ำผึ้งตกบันไดตนก็ไม่ได้ทำ พิศุทธิ์มองกะรัตนิ่งๆบอกเธอว่าเดี๋ยวจะสาย หวังว่าวันนี้คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก เขาขับรถออกไป

ooooooo

เช้าวัน เดียวกัน ศิวาตื่นขึ้นมาเห็นน้ำผึ้งแต่งตัวเรียบร้อย เธอบอกเขาว่าต้องรีบกลับไปดูลูกที่โรงพยาบาล เขาจึงบอกว่า เรื่องค่าใช้จ่ายไม่ต้องห่วง คนทำงานกับตน มีสวัสดิการให้ อยากให้ช่วยอะไรบอก เจ้านายอย่างตนใจปํ้า น้ำผึ้งปรายตามองห้องนอนทำนองว่าชีวิตตนต้องดีขึ้น

รสสุคนธ์แปลกใจที่น้ำ ผึ้งให้ลูกย้ายมานอนห้องพิเศษ จึงถามเอาเงินมาจากไหน น้ำผึ้งว่าตนทำงานชอบธรรมก็แล้วกัน รสสุคนธ์โต้ ชอบธรรมแต่ขอให้มีศักดิ์ศรีด้วย

“อะไรคือมีศักดิ์ศรีเหรอน้ารส ถ้ามีศักดิ์ศรีคือการมีคนมาเคารพนบนอบเชื่อฟังเราล่ะก็มันไม่เกี่ยวกับการมี ศักดิ์ศรี แต่มันคือการมีเงิน เพราะฉะนั้นน้าไม่ต้องรู้หรอกว่าผึ้งได้เงินมาจากไหน รู้แค่ว่าต่อไปนี้ผึ้งจะทำให้เราสบาย และทำให้ลูกผึ้งมีพ่อ” น้ำผึ้งหวังทำครอบครัวกะรัตพัง

พิศุทธิ์มาทำงานท่ามกลางสายตาล้อๆของคนใน ที่ทำงาน สายน้ำผึ้งไม่รอช้า ทำทีถือแฟ้มเข้ามาหา ที่แขนยังมีผ้าพัน พิศุทธิ์จึงถามอาการตามมารยาท และว่าทำไมไม่ไปหาหมอ น้ำผึ้งตอบเศร้าๆว่าลูกป่วยต้องเก็บเงินไว้รักษาลูก พิศุทธิ์โพล่งขึ้นว่า เธอน่าจะแจ้งความ น้ำผึ้งชะงัก

“กั้งเขาใจร้อนเกินไป จนลืมคิดว่าสิ่งที่เขาทำมันทำให้ใครเดือดร้อนขนาดไหน ผมอยากดัดนิสัยกั้งบ้าง คุณก็จะได้ค่าเสียหายจากกั้งด้วย”

น้ำผึ้งฉุกคิด ถ้าแจ้งความต้องถูกสืบหาความจริง ความลับอาจเปิดเผยจึงปฏิเสธอ้างไม่อยากได้เงินจากกะรัต พิศุทธิ์คะยั้นคะยอให้แจ้งความ เขาหยิบมือถือมากดเบอร์เพื่อนที่เป็นตำรวจ น้ำผึ้งคว้ามือถือมากดทิ้งบอกเขาว่าอย่างไรเสียกะรัตก็เป็นเพื่อน ไม่อยากเห็นเธอเข้าคุก

“น่าเสียดาย ผมน่ะอยากให้ตำรวจเขามาสอบสวนว่าจริงๆแล้วเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ แต่คุณก็ต้องระวังด้วยนะครับ ถูกคนทำร้ายขนาดนี้แล้วไม่แจ้งตำรวจ คนเขาจะหาว่าคุณสร้างเรื่องให้ร้ายกั้ง...ผมขอตัวนะครับ” พิศุทธิ์สบตาน้ำผึ้งก่อนจะเดินจากไป

น้ำผึ้งหวั่นใจว่าพิศุทธิ์จะรู้ความ จริง จึงคิดว่าต้องจัดชุดใหญ่ให้กะรัตเป็นนางร้ายอีกสักครั้ง...ว่าแล้วน้ำผึ้งก็ โทร.หากะรัต พูดยั่วให้กะรัตของขึ้น หึงหวงจนต้องมาอาละวาด กะรัตข่มอารมณ์ บอกให้เลิกทำลายครอบครัวตนเสียที ทำอย่างไรพิศุทธิ์ก็ไม่ทิ้งตน เขาสัญญาว่าในหัวใจเขามีตนคนเดียว น้ำผึ้งหัวเราะเยาะ

“สิ่งที่เธอไม่ เห็น ไม่ได้แปลว่ามันไม่เกิดขึ้นนะจ๊ะ เหมือนเรื่องคุณภูกับฉันไง กว่าเธอจะรู้ความจริงก็ปาไปตอนฉันท้องแล้ว...แต่ถ้าเธอจำไม่ได้ ฉันจะทำประวัติศาสตร์ซ้ำรอยให้”

น้ำผึ้งวางสายหวังว่ากะรัตต้องมาอาละวาด แน่... กะรัตเดือดจะไปเอาเรื่องน้ำผึ้ง นวลรีบมารั้งเตือนสติอย่าให้น้ำผึ้งปั่นหัวได้ แต่กะรัตสติหลุดไปแล้วขับรถออกจากบ้านในทันที นวลไม่รู้จะทำอย่างไรรีบโทร.ไปหากุนตี

น้ำผึ้งคำนวณเวลาว่ากะรัตจะมาถึง ตอนไหน เธอทำทีถือแฟ้มงานเข้ามาหาพิศุทธิ์ เขาชะงักระวังตัวเต็มที่ แต่แล้วน้ำผึ้งก็แกล้งทำเป็นขาพลิกให้เขาต้องประคอง เธอฉวยโอกาสดึงเขาล้มลงมาด้วยและเธอก็ทับบนตัวเขา ใบหน้าประชิดกัน พิศุทธิ์รู้ว่ากำลังอยู่ในสถานการณ์หมิ่นเหม่ รีบขยับตัวลุกขึ้น ดึงน้ำผึ้งให้ลุกตาม แต่เธอแกล้งทำเจ็บข้อเท้า เขาจึงต้องประคองไปนั่ง

กะรัต เดินเป็นพายุตรงไปที่ห้องพิศุทธิ์ ชายนี่กับยี่หวาและฟองดาวตาเหลือกเพราะรู้ว่าน้ำผึ้งอยู่ในห้อง...พิศุทธิ์ กำลังนั่งยองๆมองข้อเท้าน้ำผึ้งอย่างพิจารณา รู้ว่าไม่ถึงกับหัก ทันใดกะรัตเปิดประตูผ่าง...เข้ามาเห็นพิศุทธิ์กำลังจะแตะข้อเท้าน้ำผึ้ง ทั้งสองหันมอง น้ำผึ้งยิ้มเยาะแต่นึกได้แกล้งร้องว่าเจ็บข้อเท้า กะรัตเดินเข้ามาด้วยบรรยากาศมาคุ พิศุทธิ์รีบอธิบายว่าน้ำผึ้งหกล้ม

“ก่อน ที่เธอจะกรีดร้องโวยวายช่วยฟังเรื่องราวให้จบก่อนนะ ส้นสูงของฉันมันพลิกเลยล้มข้อเท้าแพลง คุณพิศุทธิ์ช่วยนวด มันก็แค่นั้นอย่าให้อารมณ์มันบังตาแล้วคิดเลยเถิดไปเลยนะ”

พิศุทธิ์ขมวด คิ้วสะดุดหูเพราะเขาไม่ได้นวดให้น้ำผึ้งเลย เขารีบหันมองกะรัตเกรงจะเดือด แต่กะรัตกลับเดินเข้าหาน้ำผึ้ง พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ข้อเท้าแพลงใคร เขานวดกันล่ะ มันจะยิ่งอักเสบไปกันใหญ่ ถ้าข้อเท้าแพลงก็ต้องประคบน้ำแข็งก่อน ให้เลือดไหลช้าลง แล้วถ้าเป็นไปได้ ก็ควรจะรีบไปหาหมอ ให้เขาพันผ้ายืดรัดไว้ไม่ให้ข้อเท้าเคลื่อนไหว ใกล้ๆนี่มี

คลินิก มาสิ ฉันจะพาเธอไปหาหมอเอง” กะรัตจิกเล็บลงที่แขนน้ำผึ้งทำทีประคอง น้ำผึ้งรู้สึกเจ็บสะบัดออกบอกตนไปเองได้ แล้วกะเผลกออกจากห้อง

หน้าประตู ชายนี่ ยี่หวาและฟองดาวเงี่ยหูฟังกันอยู่ ผงะออกทำทีแยกย้ายกันทำงาน น้ำผึ้งเข่นเขี้ยวจะคอยดูว่ากะรัตจะอดทนไปได้กี่น้ำ...พิศุทธิ์ถามกะรัตมาทำ อะไรที่นี่ กะรัตกระเง้ากระงอดถ้าไม่มาก็ไม่เห็นอะไรแบบนี้ พิศุทธิ์ออกตัวยังไม่ได้ทำอะไรเลย กะรัตติงจะให้ตนเชื่อหรือทีเขายังไม่เชื่อตนเลย พิศุทธิ์เข้ากุมมือกะรัตชื่นชม

“จริงๆ ผมเชื่อคุณนะ เชื่อมาตลอดทุกคำที่คุณบอกผม...” กะรัตดีใจโผกอด “กั้ง ปล่อยเหอะ นี่มันในออฟฟิศ...วันนี้คุณควบคุมตัวเองได้  ไม่อาละวาดเหมือนทุกครั้ง”

กะรัต รับปากจะอดทนให้มากขึ้น แต่ครั้งนี้ขอรางวัล พิศุทธิ์ระแวงเธอคิดพิเรนทร์อะไรอีก กะรัตว่าแค่อยากให้เขาคิดทบทวนเรื่องงานใหม่ พิศุทธิ์ย้อนถาม ถ้าตนต้องทำงานร่วมกับผู้หญิงอื่น เธอก็ต้องตามอาละวาดอีก กะรัตสัญญาว่าไม่...แน่นอนถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่น้ำผึ้ง...ฟองดาวเข้ามาบอก อีกห้านาทีจะประชุม พิศุทธิ์จึงขอให้กะรัตกลับไปรอที่บ้าน แล้วค่อยคุยกันใหม่

กะรัตโทร.ขอร้องกุนตีช่วยหางานใหม่ให้พิศุทธิ์ ซึ่งไม่ใช่ที่บริษัทใหญ่ พอดีพวงหยกเข้ามาที่บริษัทจะประชุมลับกับฝ่ายบัญชี กุนตีแปลกใจที่ไม่รู้ก่อนและไม่ให้เธอเข้าประชุมด้วย

ooooooo

ศิวาเดินหน้าจีบกันตาจริงจัง โดยนัดพ่อให้มาเป็น พยานรับรู้ กันตาถึงกับอึ้ง ไม่คิดว่าเขาจะจู่โจมขนาดนี้ ศรัทธายินดีเมื่อรู้ว่า ว่าที่ลูกสะใภ้เป็นหลานเจ้าสัว บัญชา...ศิวาถึงกับให้กุญแจบ้านแก่กันตา เพื่อแสดงความจริงใจเปิดเผยให้เธอไปสำรวจที่บ้านเขาได้เต็มที่

จากนั้น ศิวาก็มานอนกับน้ำผึ้ง พอเสร็จสรรพ เขาก็ยื่นกุญแจคอนโดให้แก่เธอ และบอกเธอว่าเราจะอยู่กันเพียงที่คอนโดเท่านั้น เขาเปิดใจ “วันนี้ผมพาพ่อไปพบผู้หญิงคนนึงมา เป็นผู้หญิงที่ผมจริงจังด้วย ผมเลยให้กุญแจบ้านหลังนี้เขาไป ดังนั้น...ต่อไปคุณจะมาที่นี่อีกไม่ได้”

น้ำ ผึ้งดักคอว่าผู้หญิงคนนั้นคือหมอกันตา อ้างเขาลือกันทั้งโรงพยาบาล ศิวายอมรับและสั่งห้ามให้กันตารู้เรื่องของเรา ให้เธออยู่ส่วนเธอ ถ้าไม่มีปัญหา เขาก็จะดูแลเธอเหมือนเดิม...น้ำผึ้งรับปาก แต่ในใจร่ำๆว่าโง่...ตนไม่อยู่กับเขาไปตลอดชีวิตแน่ แต่ก่อนไปตนจะกอบโกยให้ได้มากที่สุด และตนจะไม่ยอมให้กันตาได้แต่งงานง่ายๆ

คืนนั้น พวงหยกกลับมาบ้าน กันตาจึงขอพาศิวามาทำความรู้จักพรุ่งนี้เย็น พวงหยกดีใจถือโอกาสเชิญทุกคนในบ้าน รวมถึงกฤช กะรัตและพิศุทธิ์ให้มาร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน ตนเป็นแม่งานเอง กันตากับกุนตีแปลกใจกับท่าทีมีความสุขของแม่มาก

บ่ายวันใหม่ เจ้าสัวบัญชาจำต้องมาร่วมโต๊ะอาหารตามความต้องการของลูกสาว พวงหยกกระดี๊กระด๊ากับวันนี้มาก กะรัตพาพิศุทธิ์มา งงมากที่พวงหยกพูดดีเอาใจพิศุทธิ์อย่างมาก กระซิบถามกฤชว่าแม่เป็นอะไร กฤชเองก็งง...สบโอกาส พวงหยกดึงกะรัตไปถาม

“เรื่องที่ผัวแกประกาศปาวๆว่าไม่เอาเงินแกซักบาทน่ะ” กะรัตโต้แม่ยังไม่เชื่อใจเขาอีกหรือ “ในเมื่อแกมั่นใจในตัวผัวแก งั้นแกก็รับปากอะไรฉันหน่อยได้ไหมล่ะ ถ้าฉันพิสูจน์ได้ว่าผัวแกหลอกแต่งงานกับแกเพื่อเงิน แกต้องเลิกกันโดยเด็ดขาด”

กะรัตมั่นใจท้ากรีดเลือดพิสูจน์ พวงหยกให้จำคำพูดไว้...กันตาพาศิวามาไหว้เจ้าสัว เขาเอาไวน์มาเป็นของฝาก พวงหยกเหน็บพิศุทธิ์ทันที เอาบัตรวีไอพี เฟิร์สคลาสขึ้นเครื่องฟรีตลอดชีพให้เจ้าสัวดู ว่าเป็นของฝากจากศิวา กะรัตอดปกป้องพิศุทธิ์ไม่ได้ โพล่งออกมาว่านัดกินข้าวหรือกินคนกันแน่ พิศุทธิ์ปรามกะรัต เจ้าสัวตัดบทว่าหิวแล้ว  พวงหยกจึงให้เด็กรับใช้ยกจานที่มีฝาครอบมาเสิร์ฟแก่ทุกคนเหมือนอาหารฝรั่ง ทุกคนแปลกใจ

“อาหารจานนี้มีชื่อว่า...ไม่มีความลับในโลก!”

ศิวาตื่นเต้นคิดว่าพวงหยกทำอาหารต้อนรับสุดพิเศษ แต่พอทุกคนเปิดฝาครอบออก พบเอกสารยืนยันการโอนเงินให้แก่ท่านชายอ๊อดถึง 50 ล้านบาท พิศุทธิ์หน้าตื่นหันไปถามเจ้าสัว พวงหยกแฉแหลกอย่างละเอียด เจ้าสัวตบโต๊ะเปรี้ยง

“พอได้แล้วอาหยก ถ้าลื้อไม่รู้ความจริงก็ปิดรูบนหน้าลื้อไป...” เจ้าสัวหันมาชวนพิศุทธิ์ไปคุยห้องอื่น พวงหยกโวยวายให้คุยต่อหน้าทุกคน กุนตีกับกันตาดึงรั้งแม่ไว้

เจ้าสัวเดินนำพิศุทธิ์ออกมา เขาเปิดฉากถามทันทีว่าเป็นความจริงใช่ไหม เจ้าสัวรีบบอกว่าตนให้เงินท่านชายเป็นเรื่องของหนี้บุญคุณที่ท่านปู่ของพิศุทธิ์มีต่อตน ธุรกิจตนก้าวหน้ามาได้เพราะความช่วยเหลือของท่าน พิศุทธิ์ไม่เชื่อ เขารู้สึกเสียศักดิ์ศรี หมดสิ้นความภูมิใจที่เขาเคยประกาศเอาไว้ว่าไม่ต้องการทรัพย์สินของกะรัต พวงหยกทะยานออกมาเหยียบย่ำพิศุทธิ์อีก

“เห็นธาตุแท้ผัวแกรึยังยัยกั้ง ตัวแม่มาสูบเงินไปจากผัวอั๊วยังไม่พอ ตัวพ่อยังเอาลูกมาขายหลอกเงินจากก๋งแกอีก อ้อ! นี่อย่าบอกนะว่า คุณชายอ๊อดกับหม่อมมลุลีไม่ยอมให้หลานชายแต่งงานกับยัยกั้ง ยัยกั้งเลยขอให้เตี่ยจ่ายเงินซื้อผู้ชายคนนี้มา”

พิศุทธิ์ทนฟังต่อไปไม่ไหวขอตัวกลับ พวงหยกดึงรั้งกะรัตด้วยการทวงสัญญา นัดไปหย่ากันเมื่อไหร่ พิศุทธิ์หันมองกะรัต เธอปฏิเสธไม่เคยสัญญา กฤชปรามให้พวงหยกพอเสียที ตนจะหมดความอดทนต่อเธอแล้ว พิศุทธิ์โพล่งขึ้นว่า เงินทุกบาททุกสตางค์ที่พ่อเอาไป ตนจะคืนให้  เขาผละขึ้นรถขับออกไป กะรัตวิ่งตามร้องไห้โฮ กันตากับกุนตีเข้าปลอบ พวงหยกถูกตำหนิ

“คนอื่นเขาทำทุกอย่างเพื่อรักษาความสุขของลูก แต่ลื้อกลับทำทุกอย่างเพื่อทำลายความสุขของลูก ลื้อยังมีความเป็นคนอยู่รึเปล่า” เจ้าสัวบัญชาเอ็ด

“ผมรู้นะว่าที่คุณทำไม่ใช่แค่หวงสมบัติ แต่ต้องการแก้แค้นเนื้อแพร คุณใช้ลูกเป็นเครื่องมือแก้แค้นให้ตัวเอง คุณเป็นแม่ที่เห็นแก่ตัวที่สุด ผมไม่แปลกใจหรอกถ้าชีวิตคุณต้องอยู่คนเดียว!” กฤชพูดใส่หน้าพวงหยกแล้วเดินตามเจ้าสัวออกไป

พวงหยกร้องกรี๊ด ที่ทุกคนมาด่าว่าตน ทั้งที่ตนไม่ผิด ฉับพลัน พวงหยกก็เป็นลมฟุบลง ศิวาเข้าประคองทั้งที่ยังงงๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น...พวงหยกฟื้นขึ้นมาก็ต่อว่ากฤช  มาด่าว่าตนทำไมทั้งที่ตนเปิดโปงพวกปลิง กฤชหาว่าเธออ้าง การกระทำของเธอทำลายความสุขของลูก กะรัตน้ำตานองหน้าพยายามโทร.หาพิศุทธิ์แต่เขาไม่รับ พวงหยกโวยยังจะโง่อยู่อีก กะรัตแว้ด

“ถ้ากั้งต้องใช้เงินร้อยล้านแลกกับการได้เขาคืนมา กั้งก็จะแลก ต่อให้ต้องหาเพิ่มอีกเป็นร้อยเป็นพันล้านเพื่อคนที่กั้งรักที่สุด กั้งก็จะทำ...พอใจรึยังคะแม่”
เจ้าสัวตำหนิพวงหยกทำไมถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ ตนยอมให้คนมาสูบเลือดเนื้อเพื่อความสุขของลูกหลาน แต่สิ่งเดียวที่ตนรู้สึกผิดมากที่สุด คือการมีลูกอย่างเธอ พวงหยกร้องกรี๊ด เป็นลมพับไปอีกรอบ

ooooooo

เนื้อแพรตกใจอย่างมากเมื่อได้ยินเรื่องที่กฤชโทร.มาบอก เธอไม่ยอมให้ใครทำร้ายลูกของตัวอีกแล้ว ใครก่อหนี้ต้องรับผิดชอบ...พิศุทธิ์มาต่อว่าพ่อกับย่าที่วังวิวัฒน์วงศ์ ว่าตนรู้เรื่องที่ทั้งสองไปรีดเงินจากเจ้าสัว เป็นการขายศักดิ์ศรีของตนเพื่อเอาเงินมาอวดใครๆว่ายังไม่ได้เหลือแต่เปลือก หม่อมมลุลีโกรธหาว่าดูหมิ่นวงศ์ตระกูล พิศุทธิ์ให้ท่านชายอ๊อดเอาเงินไปคืนเจ้าสัวทุกบาททุกสตางค์ พลันเนื้อแพรตามมาถึง พาคนงานมาขนของในวัง หม่อมมลุลีกับท่านชายอ๊อดโวยวายกันใหญ่ เนื้อแพรเสียงกร้าว ในเมื่อไม่มีเงินไปคืนเขาก็ต้องเอาสมบัติไปขาย

“นี่มันบ้านฉันนะ ทำอะไรให้เกียรติฉันหน่อย” ท่านชายอ๊อดโวย

“แต่ฉันว่าท่านคงไม่มีเกียรติอะไรเหลืออยู่แล้วมั้งคะ เพราะถ้ามี คงไม่เอาเรื่องการแต่งงานของลูกไปขอเงินคนอื่นหรอก”

“เธออย่ามาพูดอะไรพล่อยๆนะเนื้อแพร!”

“ถ้าสิ่งที่ฉันพูดเป็นเรื่องพล่อยๆก็คงดี เพราะถ้ามันเป็นเรื่องจริง มันก็ช่างน่าอดสูที่พวกคนที่ถือตนข่มท่านทำตัวสิ้นคิด...ไงคะท่าน บริษัทของท่านมันใกล้หายนะแล้วรึไง ถึงต้องเอาลูกชายไปขาย!” ท่านชายอ๊อดเดือดแต่ไม่กล้าทำอะไร

เนื้อแพรว่า ลูกไม่เคยพึ่งใบบุญพวกเขา อย่าบังอาจเอาเท้ามาเหยียบย่ำลูก ท่านชายอ๊อดโต้ว่าตนไม่ได้ขายลูก เพียงแค่เรียกค่าเสียชื่อเสียงที่ต้องร่วมวงศ์กับผู้หญิงสามผัว เนื้อแพรตอกกลับ

“ไม่น่าเชื่อว่าตระกูลอันสูงส่งจะไม่นำพาให้คนมีจิตใจที่สูงไปด้วย ดี!...ไหนๆเราก็ต่ำด้วยกัน ท่านต้องหาเงินไปคืนเจ้าสัวให้ครบทุกบาททุกสตางค์ อย่าทำให้พิศุทธิ์เดือดร้อนเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

“แกคิดว่าแกเป็นใคร ถึงมาขู่ฉันได้” หม่อมมลุลีปรี๊ด

“ก็เป็นคนชั้นต่ำ ที่ชอบใช้วิธีชั้นต่ำแก้ปัญหา ถ้าท่านอยากรู้ว่าเป็นวิธีอะไรก็ลองดู!”

สองท่านหวาดหวั่น มองเนื้อแพรที่เดินอย่างมาดนางพญาพาพิศุทธิ์กลับไป...สองแม่ลูกกลับมาถึงบ้าน เนื้อแพรเตือนพิศุทธิ์ เรื่องนี้ไม่ควรโกรธกะรัต เธอไม่ได้ทำอะไรผิด และก็ไม่ควรโทษตัวเองผิดด้วย เขาควรกลับไปหากะรัต แต่พิศุทธิ์ยังไม่อยากสู้หน้าเธอ ทันใด กะรัตก้าวมายืนข้างหลังเขา เธอเอ่ยปากชวนเขากลับบ้าน เนื้อแพรเลี่ยงออกมาให้ทั้งสองคุยกัน

พิศุทธิ์เห็นใบหน้ากะรัตที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนักก็ใจอ่อนยวบ แต่ยังเฮิร์ตกับสิ่งที่เกิดขึ้น จึงขอนอนที่บ้านแม่สักคืน กะรัตเข้ากุมมือเขา ยืนยันว่าตนไม่รู้เรื่องเงินนั่นเลย พิศุทธิ์ขอร้องให้หยุดตอกย้ำ ขอเขาอยู่คนเดียวสักคืน กะรัตยืนกรานจะไม่ทิ้งกัน พิศุทธิ์ขอร้อง

“ตอนนั้นกับตอนนี้มันไม่เหมือนกัน ตอนนั้นผมเชื่อมั่นว่าความรักของผมจะไม่มีเรื่องเงินมาเกี่ยวข้อง แต่ตอนนี้มันไม่ใช่”

กะรัตว่าตนไม่แคร์ แต่พิศุทธิ์ว่าเขาแคร์ เขากลายเป็นสามีที่มีค่าตัว เขารู้สึกไม่คู่ควรกับเธอ กะรัตใจหายวาบ “คุณพิศุทธิ์! อย่าคิดแบบนี้ คุณจำได้ไหมตอนที่กั้งบอกว่ากั้งไม่เหมาะกับคุณ คุณยังบอกว่าคุณไม่แคร์ คุณรู้ว่าคุณรักกั้งก็พอ กั้งก็เหมือนกัน ไม่ว่าใครจะคิดอะไรหรือจะว่าอะไรคุณ กั้งก็ไม่สนใจ กั้งรู้แค่ว่าคุณรักกั้ง กั้งรักคุณก็พอ”

กะรัตเอาริบบิ้นที่พิศุทธิ์ใช้ผูกข้อมือตนตอนขอแต่งงานมาผูกข้อมือเขากับข้อมือตัวเอง พิศุทธิ์ละอายใจดึงออก “ผมเริ่มไม่แน่ใจว่าแค่รัก...มันจะพอสำหรับเรา”

กะรัตน้ำตานองหน้า เนื้อแพรมองทั้งสองคนอย่างสงสารชะตากรรมทั้งคู่เหลือเกิน...ด้านกันตาขอโทษขอโพยศิวาแต่เขากลับบอกว่า ครอบครัวเขาก็มีปัญหาบนโต๊ะอาหารบ่อยๆ ตนเห็นเป็นเรื่องธรรมดา ไม่มีวันเลิกรัก เธอแน่ กันตายิ้มปลื้ม

คืนนั้น ศิวากลับมานอนกับน้ำผึ้งที่คอนโด เขาไม่รู้เรื่องระหว่างน้ำผึ้งกับกะรัต จึงเผลอเล่าเรื่องให้ฟัง น้ำผึ้งยิ้มกริ่มสะใจ

กะรัตกลับมาบ้านอย่างเศร้าเสียใจ รำพันกับนวลว่าพิศุทธิ์เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ตนมีในชีวิต ตนไม่เหลืออะไรแล้ว นวลสงสารเจ้านายจับใจ...นวลโทร.รายงานกุนตีกับกันตาว่ากะรัตกลับมาบ้านเพียงลำพัง เผอิญกะรัตลืมมือถือไว้ที่บ้านเจ้าสัว กุนตีจึงบอกนวลว่าพรุ่งนี้จะแวะไปหา พอดีมือถือกะรัตดังขึ้น กันตาเห็นหน้าจอว่าเป็นน้ำผึ้ง จึงกดรับสายฟังโดยไม่พูดอะไร

“นอนรึยังจ๊ะกั้ง พอดีฉันไปเจอโปรโมชั่นผ่าตัดศัลยกรรมดีๆจะมาบอก จะได้เอาเงินที่เธอไปซื้อผัวคนที่สี่มาจัดแต่งเครื่องในที่ผ่านการใช้มาแล้วถึงสามครั้งให้มันดีขึ้น ผัวเธอจะได้รักได้หลงเหมือนที่เธอเพ้อเจ้อให้ฉันฟังไง”

กันตาทนไม่ไหวตอกกลับ “นอกจากโปรโมชั่นศัลยกรรมตกแต่งเครื่องในแล้ว น่าจะมีโปรโมชั่นศัลยกรรมจิตใจคนด้วยเนอะ ก้อยจะยอมเอาเงินเดือนจ่ายให้พี่ผึ้งไปทำ เผื่อจิตใจของพี่จะเลิกคิดแต่เรื่องแย่งสามีคนอื่นแล้วไปคิดเรื่องลูกบ้าง”

น้ำผึ้งชะงักโกรธ ตอบโต้กลับไป “เธอไม่ต้องมาห่วงลูกฉันหรอก ลูกฉันมีคนช่วยดูแลให้มีความสุขดี ห่วงตัวเองกับพี่สาวเถอะ ระวังจะมีชะตากรรมเดียวกัน ไอ้ประเภทคิดว่าเขาเป็นของเรา แต่สุดท้ายเขากลับเป็นของคนอื่น!”

กันตาเข้าใจว่าหมายถึงกะรัต กุนตีเข้ามาดึงสายกดวาง อย่าไปฟังพวกโรคจิตอย่างน้ำผึ้ง...คืนนั้น ศิวาขับรถมาส่งน้ำผึ้งที่บ้าน น้ำผึ้งแกล้งทำลิปสติกตกท่ีข้างเบาะ โดยดันเบาะให้ถอยห่างเพื่อใครมานั่งต้องขยับเบาะ รสสุคนธ์มองหลานสาวที่มีคนมาส่งอย่างหนักใจ

ooooooo

เช้าวันใหม่ พวงหยกลงมาข้างล่างอย่างเบิกบาน ไม่รู้สึกผิดกับการกระทำเมื่อคืนสักนิด กันตากับกุนตีอ่อนใจ พลัน เนื้อแพรบุกเข้ามา ประกาศว่าเรื่องเงินที่ท่านชายอ๊อดเอาไปไม่เกี่ยวกับพิศุทธิ์ พวงหยกหาว่ามาเล่นบทปกป้องลูก เนื้อแพรว่าตนไม่ได้อยากดองกับเธอ

“ฉันรู้ว่าคุณแค้นฉัน มีอะไรคุณก็มาทำกับฉันอย่าไปลงที่ลูก คุณเป็นแม่ทำแบบนี้ก็น่าจะรู้ดีว่ามันอันตรายกับชีวิตครอบครัวพวกเขามากแค่ไหน คุณทนเห็นพวกเขาเจ็บปวดได้เหรอ”

“เจ็บสิดีจะได้จำ...หมดเรื่องแล้วใช่ไหม ใครเอาน้ำมาล้างเสนียดจัญไรแถวนี้หน่อยสิ เร็ว”

“วิธีแก้แค้นฉันของคุณ มันกำลังฆ่าลูกตัวเองด้วยรู้ไหม ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ใจร้ายอย่างที่คุณแสดงออกหรอก ฉันขอร้องละนะ ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป” เนื้อแพรกลับไป

พวงหยกเข่นเขี้ยวร้องกรี๊ดเซจะเป็นลมอีก กันตากับกุนตีเข้าประคอง...เช้าวันเดียวกันน้ำผึ้งลงบันไดมา รสสุคนธ์ถามถึงข้าวของที่น้ำผึ้งซื้อให้ลูก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าและเปลดูราคาแพง ว่าเป็นเงินจากการที่เธอหายไปทั้งคืนมาหลายครั้งใช่ไหม

“ใช่! ก็แค่เศษเงินของเขา น้าเห็นรถเขาแล้ว น้าก็น่าจะรู้ว่าเขารวยขนาดไหน”

รสสุคนธ์ถามทันทีว่าเขามีครอบครัวหรือยัง น้ำผึ้งมองอย่างรำคาญก่อนจะย้อนว่า ตนจ้างให้เลี้ยงหลานแค่นั้นไม่ได้ให้มาถาม...คราวนี้ตนไม่ยอมเสียให้ใครฟรีๆ และบอกอีกว่าทั้งเขาและตนโสด รสสุคนธ์อ่อนใจ ยิ่งเมื่อรู้ว่าน้ำผึ้งกำลังจะออกไปหาพิศุทธิ์ น้ำผึ้งยิ้มอย่างเยือกเย็นบอกแก่เธอว่า ครั้งนี้ตนไม่ยอมเป็นตัวเลือกของใคร ตนจะเป็นฝ่ายเลือก เลือกได้เงินจากผู้ชายคนหนึ่ง และเลือกได้ความรักจากผู้ชายอีกคน รสสุคนธ์ถึงกับตะลึง

พิศุทธิ์ลงจากแท็กซี่จะเดินเข้าบริษัท มือถือดังขึ้นเขากดรับสาย “ฮัลโหล...ใช่ครับ...ผมพิศุทธิ์พูด...บริษัท ฐานพัฒน์อินเตอร์ฟู้ดเหรอครับ...ว่าแต่คุณรู้จากไหนว่าผมหางานใหม่...”

น้ำผึ้งก้าวเข้ามากล่าวว่า...รู้จากกะรัต พิศุทธิ์ชะงักขอวางสายกับปลายสาย แล้วหันมาฟังน้ำผึ้งพูดต่อ เธอบอกว่านั่นเป็นบริษัทในเครือตระกูลเทพทัต น้ำผึ้งจงใจแดกดันว่าเทพทัตตั้งใจจะซื้อตัวเขาไปทำงานให้ พิศุทธิ์อึ้งขอตัวเดินหนี แต่น้ำผึ้งไม่รอช้าเดินตามสะกิดแผลใจเขาให้เจ็บปวด “ไม่คิดเลยว่าคนอย่างคุณจะโดนเงินกั้งเปลี่ยนได้”

“เงินกั้งไม่เคยเปลี่ยนผมได้...”

“ถ้าเปลี่ยนไม่ได้ คุณจะยอมลาออกเพื่อไปทำงานบริษัทของกั้งเหรอคะ”

“คุณเข้าใจผิดแล้ว ถ้าผมรู้ว่าบริษัทไหนเกี่ยวกับกั้ง ผมก็ไม่ทำ ผมหางานเองได้”

“แล้วคุณแน่ใจได้ยังไงว่างานที่คุณได้ มันไม่ได้มีเบื้องหลังจากกั้ง!”

พิศุทธิ์ไม่อยากต่อความยาวเดินหนีเข้าลิฟต์ แต่น้ำผึ้งตามเข้าตอกย้ำ เขาจึงหันมาพูดหนักแน่นให้เธอเลิกทำให้เขาแตกหักกับกะรัตเสียที มันไม่เป็นผล น้ำผึ้งเสียงอ่อยลง

“ฉันเป็นห่วงคุณ! ฉันรู้จักกั้งดี ต่อหน้าคุณเขาบอกว่าเขาจะไม่ใช้เงินเปลี่ยนคุณ แต่พอลับหลังคุณ...ก็ใช้เงินทำทุกอย่างที่เขาต้องการ เขาไม่แคร์ว่าคุณจะรู้สึกยังไง เพราะกั้งไม่เคยรักใครนอกจากความสุขของตัวเอง!”

“ขอบคุณนะครับที่ห่วงผม แต่ผมเชื่อว่าผมรู้จักกั้งดีเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นผมคงไม่แต่งงานกับเขา” พิศุทธิ์เดินผ่านน้ำผึ้งออกจากลิฟต์ เธอเจ็บจี๊ดกับคำคำนี้อย่างมาก...

คำพูดของน้ำผึ้งทำให้พิศุทธิ์เครียด เขาครุ่นคิดเอาคำของกะรัตมาหักล้าง สุดท้ายต้องลางานไปจัดการปัญหาคาใจ...พิศุทธิ์ตัดสินใจมาพบเจ้าสัวบัญชาที่บ้านเพื่อสอบถามเรื่องคาใจทั้งหมด เจ้าสัวดีใจและยินดีตอบข้อสงสัยของเขาและให้คำตักเตือน

“อากั้งไม่รู้เรื่องด้วย อั๊วตัดสินใจทุกอย่างคนเดียว อะไรทำเพื่อแลกความสุขของอากั้ง อั๊วทำได้ทุกอย่าง อั๊วรู้ว่ามันทำให้คุณชายเสียความรู้สึก แต่อย่าลืมว่าอากั้งก็เสียใจไม่แพ้คุณชาย ถ้าจะโกรธก็ขอให้โกรธอั๊วคนเดียว อย่าไปลงโทษอากั้ง แค่นี้ชีวิตอากั้งก็เป็นทุกข์เพราะการกระทำของคนอื่นมากพอแล้ว...ความรักมันมีพลังมากกว่าศักดิ์ศรีนะคุณชาย อย่าให้ความละอายมาทำลายชีวิตครอบครัว!”

พิศุทธิ์เหมือนถูกตรึงกับคำเตือนของเจ้าสัว...เมื่อเขากลับไปทำงานเขาตัดสินใจโทร.หากะรัตแต่เธอเข้าห้องน้ำไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ จึงโทร.เข้าบ้าน และถามนวลถึงกะรัตอย่างห่วงใย แล้วบอกว่าเย็นนี้ตนจะเข้าไปทำอาหารเอง นวลได้ยินดีใจมาก พอวางสายกะรัตเดินลงมา นวลรีบรายงานด้วยความตื่นเต้น กะรัตเองก็ดีใจสุดๆอาสาออกไปจ่ายของเอง นวลยิ่งแปลกใจที่ความรักทำให้เจ้านายเปลี่ยนเป็นคนละคน สามารถจ่ายตลาดเป็นได้

น้ำผึ้งแอบได้ยินพิศุทธิ์คุยโทรศัพท์กับนวลทนไม่ได้ที่เขาจะกลับไปมีความสุขกับกะรัตจึงวางแผนให้เจ้านายเรียกพิศุทธิ์ไปสั่งงานด่วน...

พิศุทธิ์ได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้เอาเอกสารการเซ็นสัญญากับมิสเตอร์ชาล์ลไปให้เขาเซ็นที่เขาใหญ่ เพราะเขากำลังจัดการเรื่องที่ดินที่จะสร้างโรงงานที่นั่น “คุณไปกับคุณสายน้ำผึ้ง เพราะคุณสายน้ำผึ้งดิวงานนี้ มิสเตอร์ชาล์ลรออยู่แล้ว”

พิศุทธิ์ชะงักรีบบอกว่าตนไปคนเดียวสะดวกกว่า อ้างน้ำผึ้งควรอยู่ดูแลลูกอ่อน น้ำผึ้งวางแผนไว้แล้วว่าเขาต้องปฏิเสธ จึงแกล้งเตรียมเอกสารสำคัญให้พิศุทธิ์เอาไปไม่ครบ น้ำผึ้งยิ้มเยาะจะทำให้กะรัตออกมาอาละวาดอีกครั้ง และครั้งนี้จะต้องแตกหัก

พิศุทธิ์โทร.กลับหากะรัต แต่เธอมัวแต่จับจ่ายซื้อของเพลิน ไม่ได้ยินเสียงมือถือในกระเป๋า เขาจึงโทร.ไปสั่งนวลไว้ ว่ากลับมาทำอาหารไม่ทันเพราะต้องเดินทางไปโคราชด่วน

“ได้ค่ะ แค่คุณพิศุทธิ์กลับมาคุณกั้งก็มีความสุขแล้วล่ะค่ะ เดี๋ยวนวลบอกคุณกั้ง สวัสดีค่ะ”

นวลกำลังจะกดโทร.หากะรัต ก็พอดีสาวใช้วิ่งมาบอกมีท่อน้ำหลังบ้านแตก เธอจึงรีบไปดูแลจนลืมโทร.หากะรัต...น้ำผึ้งเร่งพิศุทธิ์ให้รีบเดินทางจนเขาไม่ทันได้เช็กเอกสารเอง พอพิศุทธิ์มาถึงโรงแรมที่เขาใหญ่ เจ้านายก็โทร.ตามมาบอกว่า น้ำผึ้งลืมใส่เอกสารสำคัญไปให้ ตอนนี้เธอกำลังเดินทางตามไป บ่ายแก่ๆน่าจะถึง ให้เขาเทกแคร์มิสเตอร์ชาล์ลไปก่อน พิศุทธิ์เครียดที่การเซ็นสัญญาต้องล่าช้าไปอีก พอมิสเตอร์ชาล์ลรู้ก็บอกว่า

“รีบหน่อยแล้วกันนะครับ ผมมีนัดไปทานข้าวกับเจ้าของที่ดินตอนสี่โมงเย็น ถ้าคุณสายน้ำผึ้งมาไม่ทัน เราคงต้องคุยกันพรุ่งนี้”

พิศุทธิ์หนักใจภาวนาให้น้ำผึ้งมาถึงทัน...พอกะรัตกลับมาถึงบ้าน นวลก็รายงานทันที พร้อมปลอบว่าอย่างไรเสียเขาก็ยอมกลับบ้านแล้ว กะรัตครุ่นคิดว่าน้ำผึ้งจะไปด้วยหรือเปล่า ไม่ทันไร น้ำผึ้งก็โทร.เข้ามา นวลเตือนอย่ารับ อย่าให้เธอปั่นหัวได้อีก แต่น้ำผึ้งยังส่งข้อความมาอีกว่า...อยากได้ของฝากอะไรไหม ฉันไปโคราชกับคุณพิศุทธิ์...นวลตบอกผาง บรรลัยแล้ว กะรัตปรี๊ดทะยานไปที่รถทันที นวลพยายามห้ามก็ไม่ได้ผล จึงโดดขึ้นรถไปด้วย พร่ำบอกให้ใจเย็น

กะรัตโวย “ก็เพราะฉันไม่อยากมีเรื่องไง ฉันถึงต้องไป เธอก็รู้ว่านังผึ้งมันร้ายขนาดไหน มันบอกว่าจะเอาคุณพิศุทธิ์ มันต้องหาทางเอาเขาให้ได้ ยิ่งตอนนี้ฉันกับคุณพิศุทธิ์มีปัญหากัน อะไรๆมันก็เกิดขึ้นได้”

“แต่คุณพิศุทธิ์ไม่ใช่ผู้ชายอยู่ไกลเมียแล้วมั่วเรี่ยราดนะคะ”

“แต่เขาเป็นคนดีเกินไป เขาไม่ทันมารยานังผึ้งหรอก ฉันต้องไปปกป้องของของฉัน!”

“แล้วคุณกั้งไม่กลัวเกิดเรื่องอีกเหรอคะ อะไรที่กำลังดีๆ มันอาจจะพังเลยนะคะ!”

กะรัตชะงักเล็กน้อย นวลให้ท่องไว้ว่า...มารไม่มีบารมีไม่เกิด...กะรัตแทรกขึ้นว่า เพื่อความปลอดภัย ฉันต้องใช้บารมีปราบมารให้สิ้นซากดีกว่า กะรัตผลักหัวนวลให้หยุดพูดแล้วขับรถทะยานออกไป นวลร้องจ๊าก...

ooooooo

น้ำผึ้งมาถึงโรงแรมที่เขาใหญ่ เธอมองนาฬิกาอย่างมั่นใจว่ากะรัตต้องตามมา พอรู้ว่าพิศุทธิ์ไดรฟ์กอล์ฟกับมิสเตอร์ชาล์ลอยู่ เธอก็เปิดห้องพักในนามของพิศุทธิ์ แล้วใช้โทรศัพท์ทางโรงแรมโทร.หากะรัต พอนวลเห็นเบอร์ทางไกลก็เข้าใจว่าเป็นพิศุทธิ์รีบส่งให้กะรัต

“คุณพิศุทธิ์เหรอคะ กั้งกำลังโทร.บอกคุณเลยว่า กั้งจะไปหาคุณที่โคราช...”

“ฉันคิดอยู่แล้วว่าเธอต้องมา ตอนนี้อยู่ไหนแล้วจ๊ะเพื่อน รีบๆหน่อยนะ บรรยากาศคันทรีแบบนี้ มันช่างสร้างความเหงาให้กับผู้หญิงร้างผัวอย่างฉันกับผู้ชายเบื่อเมียอย่างคุณพิศุทธิ์จริงๆ”

“แกอย่าบังอาจแตะต้องคุณพิศุทธิ์ของฉันแม้ปลายนิ้วเลยนะนังผึ้ง ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าแก!” กะรัตแทบบ้าคลั่ง

“เธอเคยได้ยินคำนี้ไหม...ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ...เอ๊ะ...ฉันจะเริ่มยั่วผัวเธอแผนไหนก่อนดีนะ แกล้งใช้มุกห้องเต็ม ทำให้ต้องนอนห้องเดียวกัน เตียงเดียวกัน

หรือจะเอาแบบ...ฉันอาบน้ำอยู่ฝักบัวเสีย เลยต้องโทร.ให้คุณพิศุทธิ์มาซ่อม แล้วฉันก็ทำผ้าขนหนูหลุด”

กะรัตจินตนาการยิ่งสติแตก นวลดึงมือถือออกแล้วปลอบ แต่กะรัตแย่งกลับไปตวาด “คุณพิศุทธิ์เขาไม่โง่หลงกลแกหรอก!”

“คนที่กำลังจิตใจอ่อนแอเพราะโดนโคตรเหง้าเมียเอาเงินซื้อ จะทำอะไรมันก็ไม่ยากหรอก...จริงไหมกั้ง” น้ำผึ้งยิ่งยั่ว

กะรัตแปลกใจที่น้ำผึ้งรู้เรื่องนี้ น้ำผึ้งหัวเราะทำนองรู้จากสามีเธอนั่นแหละ แล้ววางสาย กะรัตปรี๊ด...ไม่เชื่อว่าพิศุทธิ์จะบอกเรื่องนี้กับน้ำผึ้ง แต่ในใจหวั่นไหว เหยียบคันเร่งทะยานเร็วขึ้น นวลร้องจ๊ากด้วยความกลัว

น้ำผึ้งสั่งที่เคาน์เตอร์ไว้ว่า จะมีเพื่อนมาหาให้ไปที่ห้องพิศุทธิ์ได้เลย แต่ถ้าไม่อยู่ก็ให้ตามไปที่สนามไดรฟ์กอล์ฟ...น้ำผึ้งมาจัดฉากภายในห้อง ให้ดูว่าพิศุทธิ์พักอยู่กับตน ทำที่นอนยับๆให้ดูเหมือนเพิ่งผ่านการนอน มีเสื้อคลุมพาดอยู่สองตัว เมื่อดูเวลาว่ากะรัตน่าจะมาถึง

น้ำผึ้งก็ทำทีวิ่งกระหืดกระหอบมาหาพิศุทธิ์กับมิสเตอร์ชาล์ลที่สนามไดรฟ์ ขอโทษขอโพยที่มาช้า มิสเตอร์ชาล์ลให้เธอนั่งพักทานอะไรก่อน แต่น้ำผึ้งทำเป็นอยากให้งานเสร็จเรียบร้อย พิศุทธิ์สีหน้าดีใจ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง

สองเสน่หา EP.13 เดือนหยาดโป๊ะแตก โกหกคนทั้งประเทศเรื่องในอดีตของตัวเอง
16 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 16:30 น.