ข่าว

วิดีโอ



มนตราลายหงส์

อ่านเรื่องย่อ

แนว: โรแมนติก-แอคชั่น

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: ปลายสี

กำกับการแสดงโดย: ฉัตรชัย นาคสุริยะ,นัฐพงศ์ วงษ์กวีไพโรจน์

ผลิตโดย: บริษัท ชลลัมพี บราเธอร์ จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3

นักแสดงนำ: วรินทร ปัญหกาญจน์, มณีรัตน์ ศรีจรูญ

เพราะแตงกวาแขนหักเต้นไม่ได้ แหวนพลอยจึงให้จันทิมาช่วยหาเด็กใหม่ให้ พอดีกุ๊งกิ๊งจับได้ว่าฉัตรชัยฉวยโอกาสลวนลามเมเมตอนสอนเต้น จึงเอาเมเมไปฝากที่โรงเรียนหงส์เหินและเลิกร่วมงานกับฉัตรชัย

เหตุการณ์ทั้งหมดถูกสารวัตรนิรุตต์แอบถ่ายรูปไว้ทั้งหมด ทันใดนั้นเขายังได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าเจอตัวคนร้ายขี่มอเตอร์ไซค์แล้ว นิรุตต์รีบไปสอบสวนทันที คนขี่มอเตอร์ไซค์บอกว่าตนไม่ได้เจตนาฆ่า ฉัตรชัยจ้างให้มาขี่มอเตอร์ไซค์ปาดหน้าแล้วก็ไปเท่านั้น

นิรุตต์จึงไปสอบถามฉัตรชัยเขาหัวเราะร่าบอกว่าเป็นการหยอกล้อกันประสาเพื่อนเท่านั้น

“ขอบคุณที่ยืนยันคำสารภาพ คุณคงรู้นะว่านี่ไม่ใช่คดีจราจรแต่เป็นพยายามฆ่า”

ฉัตรชัยหัวหมอบอกว่าถ้าจับตนข้อหานี้ควรไปหาหลักฐานมาให้ชัดเจนกว่านี้ ตนอยากกลับบ้านแล้ว นิรุตต์สวนไปทันทีว่าหลักฐานมีอยู่แล้วแต่เป็นคนละคดี ความผิดฐานพรากผู้เยาว์ ตอนนี้มีคนแจ้งความเข้ามาเพียบ เห็นทีเขาจะกลับบ้านเร็วๆนี้ไม่ได้เสียแล้ว ฉัตรชัยที่กร่างทำเป็นหัวหมอหน้าเหลือสองนิ้ว ซีดไปทันที

จันทิมากับกุ๊งกิ๊งช่วยสอนเมเมเต้นเชื่อว่าเมเมมีพื้นฐานอยู่บ้าง ฝึกอีกหน่อยน่าจะทันประกวด

แต่แล้วก็มีปัญหา เมื่อขวัญกมลเข้ามาแทรกหาว่าสองคนเอาเมเมเข้ามาเป็นไส้ศึกให้ฉัตรชัยเพราะกุ๊งกิ๊งก็เคยทรยศต่อพัสกรมาแล้ว ยุพัสกรว่าอันตรายอย่าไว้ใจ กุ๊งกิ๊งบอกพัสกรว่าที่กลุ่มเราแตกก็เพราะนางชะนีตัวนี้แหละรู้ไว้ด้วย

“ไม่!!! พวกแกขี้อิจฉา ใส่ร้าย อร๊ายยยย” ขวัญกมลแผดเสียงคว้าของใกล้มือขว้างปาจันทิมากับกุ๊งกิ๊ง พัสกรบอกให้พอแล้ว เธอถามพัสกรว่าเขาเชื่อใคร

“ผมเชื่อคุณ...แต่ผมก็ไว้ใจกุ๊งกิ๊งกับจัน...ผมจะรับเด็กคนนี้เข้าทีม”

จันทิมากับกุ๊งกิ๊งดีใจ แต่ขวัญกมลโกรธจนตัวสั่นริกๆ

เมื่อคุยกันตามลำพัง พัสกรบอกขวัญกมลว่ายิ่งเธอเป็นห่วง ตนก็ยิ่งไม่มีความสุข เลยอยากให้ไปพักผ่อนที่ต่างจังหวัดดู...พัสกรพูดไม่ทันจบขวัญกมลก็ตีโพยตีพายว่าเขาไม่รักตนแล้ว เขาเปลี่ยนไปแล้ว

“ขวัญ...ผมสัญญาว่าผมจะดูแลคุณ” พัสกรบีบมือเธอแน่น แต่ขวัญกมลก็สะบัดลุกขึ้นร้องกรี๊ดๆ

“เพราะมัน เพราะอีแหวนพลอยมันทำให้พัสเปลี่ยนไป พัสใจร้ายหยาบคายเย็นชากับขวัญเพราะมัน พัสรักมัน!!!”

พัสกรยืนยันว่าตนกับแหวนพลอยต่างรู้สึกดีต่อกันปรารถนาดีต่อกันเท่านั้น ขวัญกมลยังคลุ้มคลั่งท้าให้ เขาสาบาน ถ้าเขากลับไปหาแหวนพลอยเมื่อไหร่ขอให้ตายช้าๆอย่างทรมานทั้งคู่ ถามว่า

“เลือกเอา จะอยู่อย่างทรมานกับขวัญ หรือตายอย่างทรมานกับมัน เลือกเอา!” แล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พัสกรมองอย่างเหนื่อยใจ...

ooooooo

แหวนพลอยคอยดูและติชมการเต้นของเด็กๆ เขียนผ่านนกกระดาษให้พัสกรทุกวันจนเด็กๆปรับปรุงแก้ไขเต้นได้ดีและสนุกสนาน จันทิมาที่ยืนดูอยู่ข้างแหวนพลอยชมว่า

“ก็เพราะเธอนะ...หงส์กลับมาเหินได้อีกครั้งก็เพราะลมใต้ปีกอย่างเธอนะแหวนพลอย” จันทิมาขอบคุณที่แหวนพลอยมาอยู่ในชีวิตของพัสกร เพราะ “อย่างน้อยรอบตัวเขาก็มีเธอคนนึงที่รักและปรารถนาดีกับเขาจริงๆ”

แหวนพลอยชื่นชมว่าจันทิมากับกุ๊งกิ๊งก็มาช่วยชีวิตทีมพัสกรไว้ จันทิมาบอกว่าตนพยายามไถ่โทษ ตนเป็นเพื่อนที่ไม่ดีเท่าไหร่ กุ๊งกิ๊งก็เหมือนกัน ระหว่างทั้งสองคุยกันขวัญกมลกับเต้แอบดูด้วยความแค้น

เมื่อแหวนพลอยเอาน้ำไปให้เด็ก ขวัญกมลจึงแกล้งชนและจิกแขนแหวนพลอยจนเป็นรอย แหวนพลอยเจ็บเลยเอาหัวโขกขวัญกมลจนเซ เต้หาว่าแหวนพลอยทำร้ายขวัญกมลด่าแหวนพลอยแล้วประคองขวัญกมลไป 

แหวนพลอยตกใจเมื่อเห็นความสัมพันธ์ของทั้งสอง

ฝ่ายสารวัตรนิรุตต์กับหมวดนะ สืบจากหลักฐานที่ได้ ไม่ว่าขณะเกิดเหตุข่มขู่หงส์เหินหรือขณะมีคนเข้าไปทำร้ายแหวนพลอยที่บ้านพัสกร ฉัตรชัยล้วนกำลังลวนลามและทำอนาจารเด็ก จึงสรุปว่า “เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรโรงเรียน หงส์เหินหรือสนใจพัสกรเลย” เมื่อไม่ใช่ฉัตรชัยจึงต้องมาหาหลักฐานใหม่

นิรุตต์เห็นหนังสือรุ่นจึงหยิบดูเห็นรหัสนักศึกษาของเต้ ลงท้ายด้วย 13 ฉุกคิดถึงข้อความที่ส่งให้ฉัตรชัยตามไปทำร้ายพัสกรที่ลงท้ายว่า “swan หนึ่ง สาม” จึงไปถามจันทิมา เธอเล่าว่าตอนสอบเข้าคณะเต้ได้ที่สิบสามของรุ่นเลยผูกพันกับเลขนี้ เวลาเสี่ยงดวงก็เลยใช้เลขนี้

พอหมวดนะบอกว่ารหัสนี้คือคนที่เรียกฉัตรชัยไปทำร้ายพัสกร จันทิมาก็ร้อนเป็นไฟขึ้นมา หาว่าพวกเขาสงสัยไปเรื่อยได้ยังไงเต้ไม่ใช่คนแบบนั้นไม่มีทางทำแบบนั้นแรงจูงใจก็ไม่มี นิรุตต์ถามว่าแล้วถ้าเป็นเรื่องขวัญกมลล่ะ เต้ชอบขวัญกมลเธอก็รู้ไม่ใช่หรือ จันทิมาอึ้งแต่ก็ยังเถียงว่าไม่เชื่อว่าเต้ทำ

“รวบรวมหลักฐานแล้วขอหมายศาลเลย” สารวัตรนิรุตต์สั่งหมวดนะทันที

ooooooo

ดึกคืนนี้จันทิมาไปหาเต้ที่คอนโด เต้เตรียม กระเป๋าเดินทางใบใหญ่บอกว่าพรุ่งนี้มีงานที่เกาหลี บอกแล้วถามว่าตนยังไม่ได้บอกเธอหรือ จันทิมาบอกว่า “เต้ไม่ได้บอกเราทุกเรื่องหรอก”

จู่ๆจันทิมาก็ขอดูแผลน้ำร้อนลวกที่แขน เต้บอกว่าน่าเกลียดตนอาย บินไปเกาหลีเที่ยวนี้จะไปดูร้านศัลยกรรม ด้วย เนียนเมื่อไหร่จะเปิดให้ดู จันทิมาถามอีกว่าเมื่อไหร่จะมีแฟน เต้ตอบอ้ำอึ้งว่าก็มีบ้างแต่โสดก็คล่องตัวดี 

พวกติสต์อย่างเราหาแฟนยาก อารมณ์มันสวิงขึ้นลงเร็ว ใครเขาจะเข้าใจ

“แต่เราเข้าใจนะ เราเป็นเพื่อนกันมากี่ปี รู้จักกันมากี่ปี ทำไมจะไม่เข้าใจล่ะ ขอแค่บอกปัญหาหรือความไม่พอใจอะไรกับเราบ้างเท่านั้นแหละ อย่าเก็บเอาไว้ ไม่ว่าจะมีอะไรเราก็ต้องเข้าใจ”

เต้ทำตัวปกติถามว่าวันนี้มาแปลกทะเลาะกับ สารวัตรมาหรือไง จันทิมาบอกว่าบางทีตนก็คิดมากเกินไป ถามเต้ว่าเราสี่คนจะกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้ไหม

“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้” เต้ยิ้มเปิดเผย และเมื่อเดินมาส่งที่หน้าห้องเขาบอกจันทิมาว่า “พรุ่งนี้ต้องแข่งขันแล้ว พักผ่อนเยอะๆอย่าไปคิดไรมากเดี๋ยวก็ผ่านไป” แต่พอจันทิมาไป สายตาเต้ก็กลายเป็นนิ่ง น่ากลัว

แหวนพลอยดูรูปที่พัสกรถ่ายกับเพื่อนสนิทในสมัยเรียน และมีรูปของกลุ่มฮีโร่กับครูจันทราและครอบครัววางใกล้กัน แหวนพลอยพนมมืออธิษฐานขอให้ที่ตำรวจสงสัยเต้อย่าเป็นจริงเลย คุณพัสกรเสียใจมาเยอะแล้วอย่าให้ผิดหวังอีกเลย พัสกรมาเห็นพอดี ถามว่าไหว้รูปตนกับเพื่อนๆทำไม เธอรู้อะไรมาหรือ แหวนพลอยปฏิเสธพัลวัน บอกว่าไม่มีอะไรตนแค่สงสัยเท่านั้น

พอถูกคาดคั้นหนักเข้าก็บอกว่ารอให้พรุ่งนี้แสดงจบก่อนตนจะบอกทั้งหมดที่ตนรู้ ขอให้ผ่านพรุ่งนี้ไปก่อน พัสกรย้ำสัญญา บอกคืนนี้ให้เธอนอนที่นี่พรุ่งนี้จะได้

ไปด้วยกัน พอพัสกรเดินไป แหวนพลอยก็ภาวนา...

“ขอให้พรุ่งนี้ราบรื่นสดชื่นปลอดภัยอย่าได้เกิดเรื่องอะไรเล้ย...”

รุ่งขึ้นสารวัตรนิรุตต์กับหมวดนะและตำรวจ

อีกสองนายเอาหมายศาลไปค้นคอนโดของเต้ ปรากฏว่าเต้ไม่อยู่ ตำรวจตรวจค้นอย่างละเอียด ปรากฏว่าทั้งห้องนอนห้องครัว ห้องน้ำสะอาดเรียบร้อยผิดปกติ เปิดดูตู้เย็นก็มีแต่น้ำกับนม แต่มีไอติมหลายรสอยู่ในช่องแช่แข็งที่ยังไม่ได้กินเลย นิรุตต์ยิ้มเมื่อเห็นช่องโหว่ของเต้

เวลาเดียวกันทีมหงส์เหินก็เตรียมเดินทางไปแข่งขัน กวงเตือนเด็กๆทุกคนให้ไหว้พระสวดมนต์ให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองด้วย

“คราวนี้จะไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น เพราะเราจะทำในสิ่งที่ใครก็คาดไม่ถึง” พัสกรมั่นใจ

แหวนพลอย จันทิมากับกวงฟังแล้วงงๆว่าพัสกรหมายถึงอะไร

ooooooo

ทีมเต้นของพัสกรเดินทางโดยรถเมล์มาถึงงานประกวดในเวลาที่ฉิวเฉียด ในงานเจออคินนำ รปภ.สายการบินของตนมาตรวจและดูแลความสงบเรียบร้อย เบนก็ส่งคนมาปะปนกับคนดูเป็นหูเห็นตาอีกด้วย

ทุกคนผ่านการตรวจอย่างเข้มงวด เสร็จแล้วยังมีเวลาพัสกรจึงให้อบอุ่นร่างกายกัน แหวนพลอยปลุกเร้าใจทุกคนให้สู้ๆ ประกาศว่า “สมานฉันท์กันแล้ว บอยส์แอนเกิร์ล คัมแบ็กแล้ว!” พลันก็ไม่มั่นใจขึ้นมาเมื่อนึกถึงเต้ที่ยังไม่มา พึมพำ “เหลือแต่พี่เต้...”

ส่วนทีมของฉัตรชัย...วันนี้กุ๊งกิ๊งคุมทีมมาเพราะฉัตรชัยมัววุ่นอยู่กับคดี แม้จะเป็นคู่แข่งแต่ทั้งกุ๊งกิ๊งและจันทิมาย้ำกับเด็กในทีมว่าให้ถือกติกาและมิตรภาพเป็นหลัก ไม่ว่าบนเวทีจะเป็นอย่างไรแต่ในวงการเราคือเพื่อนกัน

เวลาเดียวกัน สารวัตรนิรุตต์กับหมวดนะก็นำทีม ตำรวจค้นห้องพักของเต้อย่างละเอียด พบแผนผังรายละเอียดห้องต่างๆของโรงเรียนหงส์เหิน บ้านพักที่อุบลฯ และที่ทำให้ตกใจมากคือแผนผังเวทีประกวด!

สารวัตรนิรุตต์โทรศัพท์หาจันทิมาบอกให้เธอออกจากที่นั่นเดี๋ยวนี้เพราะเต้จะลงมืออีกครั้ง แต่จันทิมาอยู่ในลิฟต์สัญญาณไม่ดี พอออกจากลิฟต์พูดสายอีกครั้งปรากฏว่านิรุตต์วางสายไปแล้ว

แต่พอจันทิมาเงยหน้าขึ้นก็เห็นเสี้ยวหน้าของเต้แว้บๆ เอะใจว่าเต้ไปเกาหลีทำไมจึงมาโผล่ที่นี่รีบเดินตามไปดูก็พอดีนิรุตต์โทร.มาอีก เธอรับสายแต่ไม่ทันพูดอะไรก็ถูกเต้เอาไม้ฟาดหัวจนโทรศัพท์หล่น แต่เสียงนิรุตต์ยังพูดอย่างร้อนใจไม่หยุดว่า...

“คุณต้องบอกทุกคนให้ยุติการแข่งขัน ประกาศให้

คนในงานทุกคนออกจากที่นั่นด่วน เดี๋ยวนี้!!” แต่ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากจันทิมาเพราะเธอกำลังถูกลากเข้าไปในมุมมืด

สารวัตรนิรุตต์เอะใจเรียกกำลังเสริมไปที่งานประกวด เตรียมชุดเก็บกู้ระเบิดและรถพยาบาลไปด้วย

ที่ห้องแต่งตัวประกวด พัสกรไม่เห็นจันทิมาก็สงสัยว่าเธอหายไปไหน ในขณะที่พวกเด็กๆเห็นทีมฉัตรชัยเต้นกันอย่างสวยงามถึงกับอ้าปากค้าง ทำท่าจะถอดใจ แหวนพลอยปลุกเร้าให้ทุกคนปล่อยพลังแห่งความสนุกออกมา หลับตา ไม่ต้องกังวลอะไร เด็กๆหลับตาทำสมาธิกันนิ่ง

“ช่วยคุณพัสกรได้เยอะเลยนะครับ” วิโรจน์บอกพัสกรบุ้ยใบ้ไปทางแหวนพลอย แล้วเอ่ยอย่างผู้ใหญ่ “มันน่าจะมีวิธีนะครับ ที่คุณพัสกรจะมีความสุขได้โดยที่...อีกคน...เจ็บปวดน้อยที่สุด”

พัสกรถามว่าตนจะทำอย่างไรให้มีความสุขได้โดยไม่ทำร้ายขวัญกมล? วิโรจน์บอกว่าตนไม่ใช่กูรู

เรื่องรักแต่ในมุมของตนนั้น “อยู่เพราะสงสาร อยู่อย่างหน้าที่ อยู่โดยไม่ได้รัก มันก็เป็นการทำร้ายอย่างหนึ่งนะครับ” เป็นคำพูดที่ทำให้พัสกรฟังและคิดตามอย่างจริงจัง...

ที่หน้างานขวัญกมลถือกล่องของขวัญที่เป็นโลหะกับช่อดอกไม้จะเข้าไปในงานอ้างว่าตนเป็นแฟนพัสกร แต่เจ้าหน้าที่ไม่ให้เอากล่องเข้า จะขอตรวจก็ไม่ให้ตรวจ อคินจึงให้ฝากเอาไว้เสร็จงานค่อยมาเอาไปให้พัสกร

ยิ่งใกล้เวลาประกวด ทุกคนก็ยิ่งตื่นเต้น ตึงเครียด เมเมไม่มีสายสิญจน์ที่ปู่ให้จึงขอยืมจากกวง กวงลังเลแต่ก็ตัดใจให้

แหวนพลอยหาทางให้นกกระเรียนกระดาษพัสกรเพื่อเป็นกำลังใจบอกเขาว่า “สู้ๆนะคะ” เอียงคอมองด้วยสายตาใสแบ๊ว พัสกรทนไม่ไหวจับมือที่ให้นกกระดาษดึงออกไป พอพ้นสายตาผู้คนเขาปรามใจเต้นรัวว่าอย่าทำอย่างนี้อีก แหวนพลอยถามหน้าตาใสซื่อ “คะ...ทำหยัง”

“ทุกอย่าง ทุกอย่างที่เธอทำ ทำตัวดี น่ารัก เข้าอกเข้าใจ ให้กำลังใจ รอยยิ้มของเธอด้วย ดวงตาเธออีก... ทุกอย่างเลย ฉันไม่ใช่พ่อพระนะแหวนพลอย ไม่ใช่คนดีขนาดนั้น ไม่ได้ยั้งใจได้ตลอดเวลา เธอมาทำตัวน่ารักใส่ฉัน แล้วไม่คิดว่าฉันจะรักเธอหรือไง แค่นี้ก็จะห้ามใจไม่ไหวอยู่แล้วนะ ไม่รู้ตัวเลยหรือไง?”

พัสกรพรั่งพรูความรู้สึกออกมาจนแหวนพลอยอึ้ง และเมื่อคิดถึงคำพูดของวิโรจน์ที่ว่า ถ้าอยู่กับใครโดยไม่รัก มันก็เป็นการทำร้าย พัสกรถามตัวเองว่าฉันควรชัดเจนแล้วก็ซื่อตรงกับใจตัวเองไหม ตัดสินใจบอก

แหวนพลอยว่า “ฉันชอบเธอนะแหวนพลอย”

ไวเท่าความรู้สึก พัสกรโน้มหน้าจูบแหวนพลอยทันที แหวนพลอยพยายามเตือนสติเขาว่าแบบนี้มันไม่ถูก คุณขวัญกมลมาก่อน เขาย้อนถามทันทีว่าใครมาก่อนกันแน่ แหวนพลอยยืนยันว่าคุณขวัญกมลมาก่อน

“แต่...เธอ...รักฉันก่อนใช่ไหม และไม่เคยไม่รักฉันเลย...ยังไงฉันก็ต้องดูแลขวัญ อาจในฐานะเพื่อน

แต่ฉันจะเคลียร์ทุกอย่างให้ชัดเจนที่สุด มันต้องมีทางออก เราจะไม่วิ่งหนีมันอีก...ทุกอย่างจะต้องเปิดเผยชัดเจน”

ในขณะที่พัสกรกำลังแสดงความรักกับแหวน–พลอยอย่างไม่หลอกตัวเองอีกต่อไปนั้น ที่ใต้เวทีงานประกวด เต้ใส่ถุงมือถือกล่องกระดาษเข้าไปในความมืด  วางและมองกล่องนั้นหัวเราะในลำคอน่ากลัว...

ooooooo

พัสกรจูงมือแหวนพลอยเดินกลับมาที่เวทีประกวด ขวัญกมลเห็นก็ชะงักกึกถามว่าแอบทำอะไรกันตรงนี้ พัสกรตัดสินใจจะบอกความจริงแก่เธอ แต่เธอชิงเข้าไปจูบเขาต่อหน้าทุกคนบอกว่าตนก็มีเรื่องจะคุยกับเขา

พวกเด็กๆถามหาครูพัสกรเพราะใกล้เวลาประกวดแล้ว พัสกรจึงพยายามดึงแขนจากขวัญกมลที่เกาะแจ เธอกระฟัดกระเฟียดว่าเขาไม่อยากอยู่ใกล้ ตนไปก็ได้ แล้วสะบัดหน้าเดินไปเลย พัสกรเดินไปหาเด็กๆเรียกให้มาซ้อมกันยื่นมือถามว่า “สู้ไม่สู้” เด็กๆตอบอย่างเข้มแข็งพร้อมกันว่า “สู้!!!”

ooooooo

ในขณะที่ทีมหงส์เหินกำลังเต้นกันอย่างสนุกสนานบนเวทีนั้น ที่ข้างเวทีประกวด สารวัตรนิรุตต์นำกำลังเข้ามาบอกว่าที่นี่มีระเบิด ให้ทุกคนออกไปทันที อคินเอากล่องที่ขวัญกมลฝากไว้ถามว่าคือกล่องนี้ใช่ไหม

 ทีมกู้ระเบิดลงมือทำงานทันที ผ่านเวลาตึงเครียดแล้วทุกอย่างก็โล่งใจเมื่อพบว่าในกล่องมีแต่คุกกี้รสต่างๆ เท่านั้น ในขณะที่เต้มองอยู่ เต้ยิ้มเหี้ยมรอเวลาของตน

เด็กๆเต้นกันเต็มที่ แต่ขณะที่เพลงใกล้จบ ไฟบนเวทีก็ดับพรึ่บลง อคินประกาศออกไมค์ว่า

 “ขอโทษที่ขัดจังหวะความสนุกครับ ตอนนี้เกิดเหตุขัดข้องทางเทคนิคบางประการ ทางทีมงานจำเป็น ต้องเคลียร์พื้นที่เพื่อจัดการปัญหา”

ขณะที่ทุกคนกำลังสงสัย เต้ก็โพล่งขึ้นว่า “ที่นี่มีระเบิด” ผู้คนแตกตื่นทันที อคินขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบและทยอยกันออกไปพักผ่อนข้างนอกก่อน

ครู่เดียวตำรวจก็มาบอกว่าพบระเบิดแล้ว อยู่ใต้ฐานเวที

แหวนพลอยมองเต้อย่างสงสัย เต้ถามว่าสงสัยตนหรือ แล้วกระชากแหวนพลอยไปเป็นตัวประกันทันที พัสกรตกใจถามว่า “ไอ้เต้ นี่มันอะไรกัน”

“กูไม่มีเวลามาก รีบสะสางให้มันจบๆดีกว่า” เต้ตัดบทเปิดหน้าชน พัสกรถามว่าเขาเป็นคนฆ่าครอบครัวตนหรือ “จริงๆกูก็ไม่ได้ตั้งใจ แต่พ่อแม่นายแล้วก็น้องนายดันวิ่งมาหาระเบิดเองช่วยไม่ได้”

พัสกรถลันเข้าหาเต้ เต้ท้าว่าอยากตายก็เข้ามา คราวนี้เป็นสิบแน่ ใครไม่อยากตายก็ออกไปเสีย ให้พัสกรบอกอคินออกไปเสีย อคินไม่ยอมไป เวลาเดียวกันที่ใต้เวทีก็พบว่าระเบิดนั้นเป็นของปลอม นิรุตต์มาบอกทุกคนว่าระเบิดนั้นเป็นของปลอม เต้หัวเราะเยาะว่าของจริงอยู่นี่ เป็นแบบที่ระเบิดหงส์เหิน แบบที่ระเบิดใต้ท้องรถตู้ และตอนนี้ก็มีระเบิดที่จันทิมาอีกลูกด้วย

สารวัตรนิรุตต์ถามว่าเขาทำอะไรจันทิมา เต้เยาะเย้ยว่าก็เหมือนกับที่กำลังจะทำกับแหวนพลอยไง!

นิรุตต์เดินโทร.หาจันทิมา ผ่านทางแยกได้ยินเสียงโทรศัพท์แว่วๆเขาเปิดถังขยะดูเห็นโทรศัพท์ของจันทิมาอยู่ในนั้น เชื่อว่าตัวเธอต้องอยู่แถวนี้แน่ เห็นประตูห้องเก็บของแง้มอยู่จึงเปิดเข้าไปดู

ที่นอกอาคารจัดประกวด อคินบอกขวัญกมลว่าเต้กำลังจับแหวนพลอยเป็นตัวประกันอยู่ ขวัญกมล

ไม่เชื่อว่าเต้เป็นคนก่อเหตุ อคินบอกว่าตำรวจสงสัยว่าเต้ไม่ได้ลงมือแค่คนเดียว ขวัญกมลตกใจ กวงดิ้นรนจะไปช่วยแหวนพลอยถูกวิโรจน์รั้งไว้ อคินบอกว่าเพื่อนตน

ก็อยู่ในนั้นเหมือนกัน หันมาอีกทีขวัญกมลหายไปแล้ว

“ขวัญกมลไปไหน” อคินมองหา

ooooooo

นิรุตต์เจอจันทิมาถูกเอาตัวไว้ในห้องเก็บของกลบด้วยลังเปล่า ตัวถูกมัดมือมัดเท้า  มีเทปกาวปิดปาก ที่ร้ายมากคือมีระเบิดเวลามัดติดตัวไว้ด้วย

สารวัตรนิรุตต์ช่วยแก้มัดและปลดระเบิดเวลาจนเธอปลอดภัย จันทิมาไม่อยากเชื่อว่าเต้จะเป็นคนทำเรื่องเลวร้ายทุกเรื่องที่ผ่านมา

ส่วนในสตูดิโอ แหวนพลอยกับพัสกรยังคงถูกเต้จับเป็นตัวประกัน เต้ระเบิดอารมณ์ระบายความคับแค้นที่ก่อเรื่องทั้งหมดว่าเป็นเพราะเขาถูกพัสกรข่มตลอด แม้จะเต้นเก่งมีความสามารถแต่ก็ไม่อยากยืนขึ้นมาโดดเด่นได้ต้องอยู่แต่ใต้เงาของพัสกรตลอดเวลา บอกพัสกรว่าเขาหลงแหวนพลอยจนทำร้ายขวัญกมลซ้ำๆซากๆ เวทีนี้เขาอยากยืนตรงไหนก็ยืนเลยเพราะยังไงเขาก็ต้องตายอยู่ดี

พัสกรถามว่าที่เขาโกรธตนขนาดนี้เพราะขวัญกมลหรือ ฝ่ายขวัญกมลก็ว่าเต้โกรธพัสกรเพราะเขาทำร้ายตน เต้บอกว่าไม่ใช่ ตนทำเพราะแค้นพัสกรและไม่ต้องการอยู่ใต้เงาปีกเขาอีกต่อไป แต่เวลานี้ทุกอย่างสายไปแล้ว ถ้าตนติดคุกก็คงไม่ได้เต้นอีก แล้วจะอยู่ไปทำไม บอกพัสกรว่า

“กูเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว เรามาตายด้วยกันนะพัสกร” ขวัญกมลขอร้องเต้อย่าฆ่าใครอีก เต้ตวาดว่าขวัญอย่ามายุ่งแล้วสะบัดเธอกระเด็นไป มองคะเนว่าขวัญกมลจะหลบไปหลังเวทีทัน ก็หันมองพัสกร พลางง้างนิ้วขึ้น

“มาเริ่มต้นกันใหม่ชาติหน้านะไอ้พัส”

ทันใดนั้นอคินโดดเตะมือเต้จนโทรศัพท์ในมือกระเด็น แล้วโดดรับไว้ได้อย่างเท่

 เต้ยังคงคลุ้มคลั่ง ขวัญกมลก็เฝ้าพูดแต่ว่าเต้วางระเบิด...ระเบิด...แล้วชัก พัสกรผละจากแหวนพลอยไปประคองไว้ ในขณะที่ตำรวจก็เข้าจับเต้ใส่กุญแจมือและเอาตัวไปขึ้นรถ

ooooooo

กุ๊งกิ๊งบอกจันทิมาว่าตนไม่เชื่อว่าเต้จะเป็นคนทำทุกอย่างที่เกิดขึ้นและไม่ใช่แค่เรื่องอิจฉา เชื่อว่าเต้ไม่ใช่คนแบบนั้น ต้องมีใครอยู่เบื้องหลังเขาแน่

กวงเห็นแหวนพลอยปลอดภัยแล้วก็พุ่งเข้ากอดบอกว่า “เราดีใจที่สุดเลย” พัสกรเห็นกวงกอดแหวนพลอยก็ไม่พอใจ แต่ตัวเขาก็กอดปลอบขวัญกมลอยู่ไม่ห่าง ขวัญกมลมองเต้ที่ถูกคุมตัวไปขึ้นรถ ครางเบาๆ

“โธ่...เต้ ไม่น่าเลย” แล้วเป็นลมพับไป

พัสกรพาขวัญกมลกลับไปที่คอนโดของเธอ เธอออดอ้อนเขาอย่าทิ้งตนไป กอดตนไว้ และขอให้นอนกับตน พัสกรลังเลอึดอัดนิดหนึ่งก่อนตัดสินใจบอกว่า “ผมไม่ทิ้งคุณไปไหนหรอก”

“ขวัญอยากอยู่กับพัสอย่างนี้ไปจนตาย” ขวัญกมลอ้อนในอ้อมอกเขา

พัสกรนอนกอดขวัญกมลอยู่จนถึงตีสอง เมื่อเห็นว่าเธอหลับแล้วจึงค่อยๆลุกขึ้นย่องออกไป ขวัญกมลลืมตามอง พึมพำเบาๆ

“ในที่สุดพัสก็ทิ้งขวัญไป”

ขวัญกมลลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดตู้และแหวกเสื้อผ้าที่แขวนไว้ออก จ้องมองเข้าไปในตู้นิ่ง

ooooooo

ที่บ้านครูจันทรา...พัสกร ครูจันทรากับป้านิดเดินคุยมาด้วยกัน บรรยากาศซึมเศร้า

ป้านิดปลอบพัสกรว่าหมดทุกข์หมดโศกกันเสียทีไม่มีใครเป็นอะไรก็บุญแล้ว หาโอกาสส่งเด็กๆไปแข่งขันใหม่ พัสกรคิดไม่ตกมีแต่คำถามว่าทำไม ทำไม...หรือตนร้ายกับเต้จริงๆแต่ไม่รู้ตัว

“พัส เรื่องนี้มันเกิดขึ้นและจบลงแล้ว ต่อให้พัส

อดหลับอดนอนคิดหาสาเหตุอีกกี่วันกี่คืน พัสก็เปลี่ยนแปลงสิ่งที่มันเกิดขึ้นไม่ได้” ครูจันทราปลอบ

“เพื่อนที่รักและไว้ใจที่สุด เกลียดเราที่สุด มันไม่น่าเชื่อเลย เต้กับผมเราร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาขนาดไหน มันเหมือนฝันร้าย ไม่ใช่ความจริง”

“นี่เป็นอีกบทเรียนของชีวิต สิ่งที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้เสมอ อะไรที่เรานึกว่าขาวกลับกลายเป็นดำ สิ่งที่เราเชื่อว่าดีที่สุดกลับกลายเป็นเลวร้ายที่สุด เราทำอะไรไม่ได้หรอก นอกจากตั้งสติไม่ให้เสียจริตไป แล้วก็พยายามเข้าใจว่า โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน”

พัสกรสบตาครูจันทราคิดตาม...

แหวนพลอยทำอาหารอยู่ในครัวเห็นทั้งสามเดินคุยกัน คิดเป็นห่วงพัสกรว่าคงเสียใจและคิดมาก แล้วแหวนพลอยก็รีบกลับเข้าครัวแทบไม่ทันเมื่อพัสกรเดินดุ่มมาที่ครัว เธอรีบไปหยิบชามมาถาม

“หิวแล้วเหรอคะ อ่า...คุณพัสกรเอากุ้งกี่ตัวดี”

พัสกรไม่ตอบแต่กลับถามว่าเธอลางานอีกวันได้ไหม ตนอยากเที่ยว ไปเป็นแฟนตนหน่อย วันเดียวก็ยังดี แหวนพลอยงงๆเอาชามข้าวต้มให้เขา บอกกินรอไปก่อนห้ามเปลี่ยนใจเด็ดขาดแล้ววิ่งปรู๊ดไปบอกว่า

“ไปแล้วค่ะ แต่งตัวแป๊บเดียว ไปค่ะไป”

พัสกรมองตามอมยิ้มพอใจ...เอ็นดู...

ooooooo

แหวนพลอยวิ่งกลับมาที่ห้องอย่างตื่นเต้นมาก มาถึงก็เปิดกระเป๋ามีเสื้อกี่ตัวก็เอาออกมาหมด หยิบแต่ละตัวมาทาบดูแล้วไม่ถูกใจเลย พอคิดถึงที่พัสกรบอกว่าเป็นแฟนแค่วันเดียวก็เศร้า แต่แล้วก็ส่ายหน้า...

“จะเศร้าทำไม วันเดียวหรือนาทีเดียวก็ดีทั้งนั้น มันต้องเป็นวันที่ดีแน่ๆ  เต็มที่เลยนะแหวนพลอย โอกาสมาถึงแล้ว”

พอนั่งรถไปด้วยกัน ท้องฟ้าเริ่มแจ่มใสผิดกับตอนเช้าที่ครึ้มฟ้าครึ้มฝน แหวนพลอยแหงนมองท้องฟ้า

บอกว่า “ดีจัง แดดออกแล้ว” พัสกรจึงเปิดซันรูฟให้ เอื้อมมากุมมือแหวนพลอยถามว่าอยากไปไหน แหวนพลอยใจเต้นตูมตามบอกว่าคิดไม่ออก ขอถามอากู๋ก่อน

แหวนพลอยหยิบมือถือขึ้นมาแทนที่จะเปิดกูเกิลกลับถ่ายมือพัสกรที่จับมือตัวเองแทน ยิ่งเมื่อพัสกรบอกว่าสำหรับตนไปที่ไหนก็ได้ที่มีเธอ ก็ทำเอาแหวนพลอยแทบลืมหายใจ เขินจนพัสกรขำ

เวลาเดียวกันที่ห้องสอบสวนที่โรงพัก สารวัตรนิรุตต์กำลังสอบสวนเต้อยู่อย่างเคร่งเครียด เต้ยืนยันว่าทุกครั้งตนทำเองทั้งเรื่องระเบิดหงส์เหิน บอกว่าตนตั้งใจเล่นงานพัสกรคนเดียวแต่พ่อแม่และน้องสาวเขาวิ่งเข้ามาหาระเบิดเอง ที่ต้องปลอมเป็นหญิงคล้ายจันทิมาและเป็นเข็มกลัดขนนกของเธอด้วยนั้น เต้บอกว่าเพราะตนไม่รู้ว่ากุ๊งกิ๊งซ่อนเข็มกลัดไว้ที่ไหน ส่วนที่ส่งข้อความให้ฉัตรชัยไปทำร้ายพัสกรนั้น เต้บอกว่าฉัตรชัยเกลียดพัสกรอยู่แล้ว ตนแค่เปิดโอกาสให้แสดงบทบาทบ้าง

มันก็สนุกดี เล่าอย่างสะใจว่า

“พวกมันกลัว ไอ้พัสกรก็กลัว มันเลยหนีไปอยู่อุบลฯ แต่แทนที่มันจะเลิกเต้นเลิกสอน มันกลับไม่ยอมหยุดฟอร์มเด็กขึ้นมาใหม่ กะจะมาแข่งขันอีกครั้งแล้วผมจะอยู่เฉยได้ไงล่ะ”

เต้ยืนยันว่าทั้งหมดนี้ตนทำเอง หมวดนะถามว่า

ความแค้นความอิจฉาของเขาทำให้เขาพร้อมจะฆ่าทุกคนเลยหรือ เต้บอกว่ายังมีอีก ตนยังแอบขันสายเบรกรถที่พาเด็กๆกลับกรุงเทพฯด้วย

“คุณลงมือทั้งๆที่คุณก็นั่งไปด้วย คุณลงทุนมากเลยคุณเต้ คุณตั้งใจให้เราตัดคุณออกจากผู้ต้องสงสัย แต่ถ้าเกิดแอ็กซิเดนต์เป็นคุณที่ต้องตายล่ะ” สารวัตรนิรุตต์ถาม

“ถ้าผมกลัวตาย...” เต้ค่อยๆแสยะยิ้มแล้วเปลี่ยนเป็นหัวเราะจิตๆ มองนิรุตต์อย่างท้าทาย “คุณตำรวจ... ผมสารภาพหมดแล้ว รับทุกข้อกล่าวหา ต่อไปนี้พวกคุณก็จับตาดูผมดีๆนะ เพราะเดี๋ยวผมจะฆ่าตัวตายเพราะความสำนึกผิดเวลาพวกคุณเผลอ พวกคุณจะโดนไม่ใช่น้อย”

เต้ยิ้มเยือกเย็น สารวัตรนิรุตต์กับหมวดนะมองหน้ากันอย่างสมเพช อนาถ

ooooooo

ฝ่ายพัสกรกับแหวนพลอยกำลังอยู่ในอารมณ์รักที่ตื่นเต้น พูดกระเซ้าเย้าแหย่หยอกล้อกันอย่างร่าเริง

จนมาถึงร้านขายเสื้อผ้าที่ให้ผู้ซื้อออกแบบลายตามอัธยาศัย พัสกรสั่งซื้อสองตัวให้แหวนพลอยและ

ตัวเองคนละตัว ต่างออกแบบและวาดให้กัน แหวนพลอยถามว่าแน่ใจหรือว่าจะกล้าใส่ที่ตนวาดให้

“ฉันชอบทุกอย่างที่เธอทำให้ ยังไม่รู้อีก” หวานจนแหวนพลอยหัวใจพองโตแล้วจับมือไปด้วยกัน

ทั้งสองต่างตั้งอกตั้งใจที่จะวาดรูปให้กัน เมื่อวาดเสร็จต่างเอาเสื้อมาตรงหน้าเปิดให้ดูพร้อมกัน ของพัสกรเป็นนกกระเรียนกระดาษสองตัว เขาบอกว่าตัวใหญ่ตนพับให้เธอ ส่วนตัวเล็กเธอให้ตน ส่วนของแหวนพลอยวาดรูปหงส์หนุ่มผู้สง่างามกับลูกเป็ดขี้เหร่ พัสกรแซวว่าหงส์ที่เธอวาดเหมือนนกเป็ดน้ำมากกว่า

แหวนพลอยทำงอนจะเดินหนี พัสกรคว้ามือไว้ยื่นหน้าเข้าไปโอ๋...น้องเป็ดน้อยอย่าโกรธพี่หงส์เลย แล้วทำหน้าแบ๊วให้ ถูกแหวนพลอยขัดคอว่าอย่าแบ๊วเลย

ไม่เข้ากับคุณพัสกรหรอก เลยขำหยอกกันสนุกสนาน

ฝ่ายนิรุตต์เล่าให้จันทิมาฟังว่าเต้ขู่จะฆ่าตัวตายในคุก นิรุตต์วิเคราะห์ว่าเขาอาจจะอยากตายเพราะต้องการตัดตอนมากกว่า เชื่อว่าเต้ไม่มีทางทำทุกอย่างคนเดียวได้ ระเบิดที่เอาเข้าไปในงานที่มีการตรวจตราเข้มงวดก็ต้องมีคนช่วยแน่

กลับไปดูกล้องวงจรปิดหลายสิบตัวของอาคารจัดงาน เห็นเต้มาก่อนที่ทีมรักษาความปลอดภัยของอคินจะมาถึง ไม่ได้ถืออะไรเข้ามาเลย นิรุตต์กับหมวดนะดูภาพจากกล้องวงจรปิดกันจนถึงตีสองครึ่งจึงปรากฏภาพ

ขวัญกมลเดินเข้ามาในงาน

นิรุตต์สั่งให้หยุดและขยายภาพที่ขวัญกมล เธอถือช่อดอกไม้ใหญ่มากเข้ามา พบว่าช่อดอกไม้มีดอกไม้สีม่วงอยู่ด้วย แต่พอเห็นอีกทีดอกไม้สีม่วงหายไปและดอกไม้ก็ช่อเล็กลง เขาพึมพำ...

“หรือนี่คือตัวละครลับที่เราตามหา?”

ooooooo

วันเดียวที่พัสกรขอให้แหวนพลอยมาเป็นแฟนและไปเที่ยวด้วยกันจากเช้าถึงเย็นจนกลางคืน เมื่อใกล้จะหมดเวลา แหวนพลอยขอร้องเขาไม่ต้องเอ่ยลาเหมือนจะไม่ได้เจอกันได้ไหม

พัสกรขอโทษ บอกว่าตอนแรกคิดว่าจะง่ายกว่านี้ ถ้าตนซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองมันน่าจะมีทางออกที่ดี แต่พอเกิดเรื่องเต้...เราไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เราทำมันจะมีผลกระทบอะไรกับใครบ้าง ตนไม่อยากให้เกิดเรื่องเลวร้ายซ้ำอีก

แหวนพลอยบอกว่าตนเข้าใจ พยายามยิ้มทำเข้มแข็งแต่น้ำตาก็ไหลออกมา พัสกรดึงแหวนพลอยเข้าไปกอด ลูบผมเบาๆ พูดเหมือนกระซิบอ่อนโยนแต่เข้มแข็ง...

“ร้องเถอะแหวนพลอย ร้องออกมา...ฉันรู้ว่าเธอไม่โอเค ฉันก็เหมือนกัน แต่มันจะแย่มากๆแค่ไม่กี่วันเท่านั้น สักพักมันก็จะเหลือแต่ปานกลาง แย่น้อยลง แล้วสุดท้ายก็จะผ่านมันไปได้...เหมือนทุกครั้ง...ขอให้เธอร้องไห้เป็นครั้งสุดท้ายเพราะฉันนะแหวนพลอย...”

แหวนพลอยขอร้องพัสกรอย่าร้องไห้ เพราะถ้าเขาร้องตนไม่รอดแน่ พัสกรยิ้มจับมือแหวนพลอยบอก...

“จริงๆมันมีคำคำนึง ความรู้สึกของฉันที่ฉันอยากบอกเธอนะ แต่มันจะเป็นการเห็นแก่ตัวมากถ้าฉันพูดออกมาตรงนี้...ฉันต้องปล่อยเธอไป ไม่ใช่รั้งเธอไว้”

แหวนพลอยทำเป็นพูดติดตลกว่าตนมโนเก่งเดี๋ยวก็คิดต่อเอง แล้วต่างยิ้มให้กันทั้งหวาน...ทั้งเศร้า...

พัสกรเช็ดน้ำตาให้แหวนพลอย โน้มหน้าจูบที่แก้มแล้วค่อยๆเลื่อนมาที่ปาก หน้าผากชนหน้าผากพูดแผ่วเบาอย่างตัดใจ

“ลาก่อนนะแหวนพลอย...”

“แหวนพลอยรักคุณพัสกรนะคะ”

ทั้งสองจูบลากันใต้แสงจันทร์ เป็นคืนที่ทั้งสุขและเศร้าอย่างสุดที่จะพรรณนา...

พัสกรกับแหวนพลอยกลับถึงหงส์เหิน ทั้งสองเดินรักษาระยะห่างเข้าไป เจอขวัญกมลในชุดเดินทางพร้อมกระเป๋าและตะกร้าเสบียงรออยู่แล้ว เธอมองเสื้อของพัสกรชมว่าสวยดีนะ

ขวัญกมลบอกให้พัสกรเปลี่ยนเสื้อและไปล้างหน้าล้างตาเสีย พอพัสกรถอดเสื้อเธอรับและส่งต่อให้แหวนพลอยบอกให้ซักให้ด้วย เมื่อพัสกรกลับมาหิ้วกระเป๋าเดินทางและตะกร้าของกิน ขวัญกมลก็เข้าไปช่วยและควงแขนกันออกไป พัสกรเดินไปไม่เหลียวกลับมาเลย

แหวนพลอยมองทั้งสองควงกันออกไปนิ่งๆเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่ภายในสับสนเจ็บปวด เมื่อเข้าข้างใน แหวนพลอยไปนั่งที่โซฟากอดเสื้อของพัสกรน้ำตาร่วง

กวงเดินมาถามว่าเขาไปกันแล้วใช่ไหม มองแหวนพลอยพึมพำ

“นึกแล้วว่าต้องเป็นอย่างนี้ เป็นไงล่ะ...”

แหวนพลอยเอาแต่กอดเสื้อของพัสกรร้องไห้เหมือนใจจะขาด ครู่หนึ่งเด็กๆเดินมาถามว่าครูพัสกรไปแล้วหรือ แหวนพลอยพยักหน้าพยายามยิ้มกับเด็กๆทั้งที่น้ำตายังไหลพราก ในที่สุดทั้งแหวนพลอยและเด็กๆก็กอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้น...

ขวัญกมลออดอ้อนพัสกรตลอดทางถามว่าเขาจะไม่ทิ้งตนไปไหนอีกแล้วใช่ไหม จะดูแลตนตลอดชีวิตใช่ไหม พัสกรยืนยันตามสัญญาว่าจะดูแลเธอตลอดไป

“ขวัญรู้ค่ะ พัสไม่มีวันทิ้งขวัญ...เหมือนที่ขวัญจะไม่มีวันปล่อยพัสไปไหน เราจะต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป ชีวิตของพัสจะเป็นของขวัญแค่คนเดียว”

แล้วเธอก็เอาน้ำฝรั่งป้อนเขาบอกว่าจะได้สดชื่น คะยั้นคะยอให้เขาดื่มจนหมด พอพัสกรดื่มหมด เธอยิ้มอย่างมีเลศนัย ครู่หนึ่งพัสกรเริ่มง่วงเธอจึงขอขับแทน พัสกรหลับไปเพราะฤทธิ์ยานอนหลับที่ขวัญกมลใส่ไว้ในน้ำฝรั่ง เธอบอกเขาขณะขับรถแทนว่าจะพาเขาไปที่หนึ่ง

“ทำไมผมง่วงอย่างนี้ คุณเอาอะไรให้ผมกินหรือเปล่า” พัสกรถามทั้งที่ง่วงนอนมากแล้วหลับไปเลย

ooooooo

จันทิมากับสารวัตรนิรุตต์มาที่คอนโดขวัญกมล มาถึงแล้วแต่รอหมายค้นจากศาลที่หมวดนะกำลังไปเอา จันทิมาร้อนใจกลัวไม่ทันการณ์จึงใช้วิธีของตนเข้าไปที่หน้าเคาน์เตอร์พนักงานทำเป็นคุยโทรศัพท์

จันทิมาถามปลายสายว่าตนมาถึงคอนโดแล้วจะเข้าไปได้ยังไงเพราะไม่มีกุญแจ ทำเป็นฟังปลายสายแล้วบอกพนักงานว่าขวัญกมลลืมพาสปอร์ตให้ตนมาเอา ช่วยเปิดประตูให้ด้วย พนักงานลังเล จันทิมาบอกปลายสายว่าน้องเขาไม่ยอม ครู่หนึ่งบอกพนักงานว่าขวัญกมลจะคุยด้วย

ที่แท้จันทิมาโทร.หากุ๊งกิ๊งปลอมเสียงเป็นขวัญกมล พนักงานคุยกับปลายสายแล้วจึงไปเปิดห้องให้ จันทิมาขอบคุณบอกว่าเดี๋ยวจะเอากุญแจไปคืน

เข้าไปในห้องขวัญกมลแล้ว ทั้งจันทิมาและนิรุตต์ช่วยกันค้นหาหลักฐานจะเอาผิดขวัญกมลที่ร่วมมือกับเต้วางระเบิด

ค้นหาหลักฐานอะไรก็ไม่เจอ จนจันทิมาเจออะไรบางอย่างในกระเป๋าถือของขวัญกมล เรียกนิรุตต์มาดูแล้วทั้งสองก็ไปที่ตู้เสื้อผ้ามองเข้าไปเห็นประตูเล็กๆที่คนเข้าไปได้ซ่อนอยู่ในตู้จึงเปิดเข้าไป เจอห้องลับเล็กๆมืดๆ นิรุตต์กดสวิตช์เปิดไฟดวงเล็กๆแสงสีส้มสลัวที่ผนังห้องเต็มไปด้วยรูปของพัสกรมากมายตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ทำกิจกรรมและงานประกวดต่างๆ จันทิมาเห็นรูปเหล่านั้นแล้วพึมพำอึ้ง...

“มากกว่าชอบ เรียกว่าคลั่ง...ขวัญกมลคลั่งพัสกรขนาดนี้เลยเหรอ” สังเกตเห็นมีรูปผู้หญิงคนหนึ่งปนอยู่ด้วยคลับคล้ายคลับคลาเคยเห็นแต่นึกไม่ออกว่าเมื่อไหร่ ที่ไหน พยายามคิดปะติดปะต่อจึงนึกออกว่าเธอคืออินตรารุ่นน้องของตนเอง

สารวัตรนิรุตต์จะส่งให้หมวดนะตรวจสอบ และให้จันทิมารีบโทร.หาพัสกรดูว่าเวลานี้เขาอยู่ที่ไหน พอจันทิมาโทร.ไป พัสกรหลับเพราะถูกวางยา ขวัญกมลดูโทรศัพท์เห็นชื่อจันทิมาก็ขว้างโทรศัพท์ทิ้งจนแตก บ่น

“น่ารำคาญจัง ลาก่อนนะจันทิมา...ไม่มีใครรบกวนพัสอีกแล้วนะ หลับให้สบายนะ...หลับให้สบาย”

ส่วนที่หงส์เหิน กวงเสนอว่าเมื่อหงส์เหินปิดชั่วคราวชวนแหวนพลอยไปอยู่กับตนที่คอนโดฯไหม

แหวนพลอยขอโทษที่ตอนนั้นชวนกวงมาเป็นแฟนเพราะความเห็นแก่ตัว กวงบอกว่าตนรู้ว่าตัวเองถูกใช้เป็นเครื่องมือประชดพัสกร แต่เป็นแฟนปลอมๆก็ยังดีกว่าไม่ได้เป็นอะไรเลย ให้กำลังใจแหวนพลอยว่ายิ้มเข้าไว้ อีกไม่นานมันก็จะดีขึ้นเอง

ขณะนั้นเองแหวนพลอยได้รับโทรศัพท์จากจันทิมาบอกว่าพัสกรไปกับขวัญกมลแต่ติดต่อไม่ได้เลย

แหวนพลอยไม่มีเบอร์ของขวัญกมล เกรงพัสกรจะได้รับอันตราย กวงบอกให้ขับรถตามไปเพราะคงอยู่ระหว่างทางไปอุบลฯ แต่พอแหวนพลอยกดแอปพลิเคชันที่พัสกรโหลดให้ปรากฏว่ารถไม่อยู่บนเส้นทางไปอุบลฯก็ยิ่งตกใจ

ที่แท้ขวัญกมลวางยาพัสกรหลับแล้วขับรถพาไปที่บ้านเก่าของตัวเอง พัสกรตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองถูกมัดมือมัดเท้า เห็นขวัญกมลแต่งชุดสวยสีขาวยาวยืนยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ บอกว่าที่นี่เป็นบ้านของตน ปลอบว่าไม่ต้องกลัว ตนจะดูแลเขาเอง จะไม่มีใครหน้าไหนมาแทรกกลางระหว่างเราได้อีก

พัสกรพยายามตั้งสติกล่อมเธอว่าตนก็อยากอยู่กับเธอจึงชวนมาที่อุบลฯเพื่อจะมีเพียงเราสองคน แต่ขวัญกมลไม่เชื่อเพราะใจเขามีแต่แหวนพลอยที่เหมาะกับเขาราวผีกับโลง พูดตะคอกใส่พัสกรว่า

“ขวัญไม่ต้องการพัส...ไม่ต้องการ!!!” แล้วขวัญกมลก็เปิดคลิปสมัยที่พัสกรเป็นกรรมการสอบคัดเลือกคนเข้าเรียนในคณะศิลปกรรม เวลานั้นขวัญกมลที่ยังเป็นอินตราเข้าสอบแต่เธอเต้นผิดพลาด ผิดจังหวะหลายครั้ง พอเปิดให้ดูจบ เธอถามพัสกรว่าเป็นยังไง ตะลึงเลยใช่ไหม พัสกรบอกว่าใช้ไม่ได้  ผิดพลาดเยอะมาก แค่ท่าพื้นฐานก็ไม่ผ่านแล้ว

พัสกรไม่ให้ผ่าน กรรมการอีกคนก็ไม่ให้ผ่านแต่อีกคนให้ผ่านเพราะถึงมีผิดพลาดบ้างแต่ก็ฝึกเพิ่มได้

พัสกรถามว่าเธอคือคนในคลิปหรือ ขวัญกมลบอกว่าใช่ จมูกปากคางตนทำใหม่หมดเพราะพัสกรทำลายหน้าตาชื่อเสียงชีวิตตนหมดจากการตัดสินครั้งนั้น

ก่อนหน้านี้อินตราถูกพ่อแม่ตำหนิที่ไม่เรียนตามที่พ่อแม่ต้องการ ทะเลาะกันจนอินตราหักพวงมาลัยรถขณะรถบรรทุกพุ่งเข้ามา แม่เสียชีวิตทันที อินตราถูกกระจกบาดหน้า พ่อกระเด็นไปบาดเจ็บสาหัส ขณะพ่อยื่นมือมาหาอินตรานั้นรถระเบิดขึ้น พ่อเสียชีวิตไปอีกคน อินตราช็อก แล้วค่อยๆยิ้มออกมา...

อินตราบอกว่าตนดีใจที่คนพวกนั้นตายๆไปเสียเพราะพวกเขาไม่เคยรักตน ไม่เคยคิดว่าตนเป็นลูก ต่อไปตนจะได้มีชีวิตที่อิสระเสียที แต่ก็มาถูกพัสกรที่ตนเคย

ชอบตัดสินให้ชีวิตสิ้นหวัง ตนรอจนเขากลับจากเรียนที่เมืองนอก พยายามมาเป็นแฟนเพื่อจะแก้แค้น ส่วนเต้เป็นคนดี  เขาไม่ควรพบจุดจบอย่างนี้ พัสกรเป็นคนทำลายชีวิตเต้เหมือนกัน ประกาศว่าตนจะทำลายทุกอย่างของเขาเหมือนกัน ทำให้เขาทรมานยิ่งกว่าตน ให้ตายทั้งเป็นไปเลยประกาศว่า “ฉันจะทำให้แกเต้นไม่ได้อีกต่อไป!”

ขวัญกมลใช้เลื่อยไฟฟ้าจะเฉือนขาเขา แต่กวงมาขวางเลยถูกขวัญกมลไล่ทำร้าย แหวนพลอยจึงเข้าไปช่วยแก้มัดพัสกรแต่แก้ไม่ทันเสร็จได้ยินเสียงกวงร้องอย่างเจ็บปวดจึงผละไปดู เห็นขวัญกมลกำลังทำร้ายกวง

ขณะสถานการณ์กำลังตึงเครียดเพราะความคลั่งของขวัญกมล นิรุตต์กับจันทิมาก็มาถึง และพัสกรก็แก้มัดได้สำเร็จวิ่งไปช่วยกวง แย่งเลื่อยไฟฟ้าจากขวัญกมลเหวี่ยงไปกระทบผนังพัง ขวัญกมลยิ่งคลั่ง จุดไฟเผาตัวเองวิ่งไปจนไฟลามกว้าง ทุกคนต้องช่วยกันดับไฟและตัวขวัญกมลเองก็ถูกไฟลวกถึง 50%

แม้กวงจะผิดหวังจากแหวนพลอยแต่เขาก็เข้าใจและยินดีกับพัสกร อดปรามไม่ได้ว่าให้ดูแลแหวนพลอยดีๆ ถ้าทำแหวนพลอยเสียใจ เขาร้องขอชีวิตไม่ทันแน่!

พัสกรไปเยี่ยมเต้ที่เรือนจำ บอกเต้ว่าตอนนี้ขวัญกมลไม่ค่อยสบายอยู่ที่โรงพยาบาล พวกเราดูแลอย่างดี  แต่ถ้าเขาเป็นห่วงก็ควรทำตัวดีๆเผื่อมีโอกาสได้ออกไป ขวัญกมลคิดถึงเขามาก ได้โปรดเป็นคนดีเพื่อคนที่ตัวเองรัก แม้เต้จะยังทำใจไม่ได้กับพัสกรแต่เมื่อพัสกรบอกว่าทุกครั้งที่ตนคิดถึงเขาก็นึกถึงที่เราเคยเต้นด้วยกัน ต่อสู้มาด้วยกัน สนุกด้วยกัน ทำให้เต้อดสะเทือนใจไม่ได้ ต้องเบือนหน้าหนีไม่ให้พัสกรเห็นน้ำตา

เด็กๆซื้อขนมเค้กมาต้อนรับการกลับหงส์เหินของพัสกร วิโรจน์บอกว่าหมดทุกข์หมดโศกกันเสียที จันทิมาลุ้นให้พัสกรลุยสอนต่อเตรียมประกวดปีหน้าได้เลย กุ๊งกิ๊งกับฉัตรชัยก็มาร่วมฉลองด้วย ฉัตรชัยมาขอโทษเรื่องที่แล้วมา บอกว่าต่อไปจะทำตัวเป็นคนดี ยอมรับว่าแข่งความเก่งแข่งยาก  ต่อไปจะแข่งกันทำความดี มาลองดูกันว่า “กูกับมึง ใครจะเป็นคนดีได้มากกว่ากัน” กุ๊งกิ๊งเสริมว่าเราสองคนจะเป็นคนดีกว่านี้ให้ได้

นิรุตต์บอกจันทิมาว่าทุกคู่เขาลงเอยกัน แล้วเราล่ะ เตือนว่าอย่าช้าเพราะเธอแก่ลงทุกวินาที แต่ถึงจะนานแค่ไหนตนก็จะรอ จันทิมาบอกว่างั้นก็ค่อยๆดูกันไปนะ แล้วยิ้มให้กันแบบค่อยเป็นค่อยไป...

ครูจันทรากับป้านิดยินดีกับทุกคนที่ลงเอยกันด้วยดี ส่วนแหวนพลอยก็ลาออกจากงานเพื่อกลับไปอยู่หงส์เหินเต็มตัว

เย็นนี้พัสกรพาแหวนพลอยไปพักผ่อนที่หาดชมดาวที่อุบลฯ เขาขอบคุณแหวนพลอยที่เชื่อมั่นตน ศรัทธาในสิ่งที่ตนทำและขอบคุณที่อยู่ข้างๆตนตลอดเวลา แหวนพลอยก็ขอบคุณเขาบอกว่าถ้าแค่หน้าตาดี แต่ไม่ทำสิ่งดีๆตนก็คงไม่เป็นติ่งมาถึงทุกวันนี้หรอก ขอบคุณที่เขาเป็นพระเอกตัวจริงเสียงจริง

พัสกรถามว่าเธอยอมให้เป็นพระเอกในชีวิตจริงไหมล่ะ ตนจะให้ทนายวิโรจน์ไปสู่ขอกับปู่ แหวนพลอยขอเขินสักพักแล้วบอกว่า

“ขอแล้วห้ามคืนคำนะคะ แหวนพลอยสัญญาจะทำหน้าที่แฟนคลับอย่างดี จะตามเชียร์ตั้งแต่ขอบเวทียันห้องแต่งตัว จะดูแลเสื้อผ้าหน้าผม ข้าวปลาอาหาร จะซักผ้าถูบ้าน จะ...”

แหวนพลอยทำท่าจะพูดไม่หมดสักที พัสกรเลยจูบปิดปาก แหวนพลอยระทวยในอ้อมกอดของพัสกรบนหาดชมดาวอย่างมีความสุข...

ooooooo

จบเรื่อง “มนตราลายหงส์”


ละครมนตราลายหงส์ ตอนที่ 7(ตอนจบ) อ่านมนตราลายหงส์ ติดตามมนตราลายหงส์ ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย วรินทร ปัญหกาญจน์, มณีรัตน์ ศรีจรูญ 20 มิ.ย. 2561 07:01 2018-06-23T00:12:27+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ