ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

นางสาวจำแลงรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ในขณะที่จอห์นชี้ชวนให้เล่าจาง อากิ๊กและอาปู้เดินดูโปสเตอร์หนังที่คิมหันต์แสดงเรื่องก่อนๆ เพื่อดึงไม่ให้เข้าไปในสตูดิโอ ให้อาโก๊ะเข้าไปเพียงคนเดียวตามคำสั่งคิมหันต์ แต่เล่าจางไม่สนใจ เป็นห่วงมังลามากกว่า จึงเดินหนีจะกลับเข้าไปในสตูดิโอ

โตโต้ปีนขึ้นไปบนนั่งร้านเพื่อบันทึกภาพการต่อสู้ของนาวินกับพวกโจรปลอมให้ได้ภาพชัดเจน พวกโจรปลอมเจ็บจริงก็ทนไม่ไหวพากันโกยแนบ อาโก๊ะร้องบอกให้จับสองคนที่คุมตัวคิมหันต์ไว้ โดยไม่รู้ว่าคือยุทธการกับชาญรบ นาวินถีบสองคนกระเด็นไปกระแทกนั่งร้าน โตโต้ถึงกับวูบเกือบตก นาวินล็อกตัวไว้ได้คนหนึ่งกระชากหมวกคลุมหน้าออก

“พี่ยุทธ...”

“เอ่อ คือว่าเรื่องนี้พี่อธิบายได้นะ แบบว่า...ไอ้คิ้มมันสั่งให้ทำ”

“อ้าว สารภาพดื้อๆ เลยเหรอพี่” คิมหันต์โอดโอย

“อะไรนะ หมูหันทำแบบนี้ทำไม” อาโก๊ะผิดหวังมาก

แองจี้เข้าไปกระชากหมวกอีกคนออกดู เป็นชาญรบ “คุณชาย นี่ก็เอากับเขาด้วยเหรอ แองจี้จะฟ้องป๊า”

“อ๊าย อย่านะครับคุณแองจี้ที่ผมยอมช่วยไอ้คิ้มก็เพราะมันทำเพื่อคุณนะครับ มันจะหาเรื่องไล่อาโก๊ะ ก็เลยเล่นละครตบตาเพื่อจะให้น้องคนโน้นเป็นฮีโร่” ชาญรบชี้ไปที่มังลา “นั่นเลยครับ แบบว่าน้องคนโน้นเขาชอบอาโก๊ะ ไอ้คิ้มเลยพยายามจับคู่ให้รักกัน”

มังลาหน้าเจื่อนแก้ตัวกับอาโก๊ะว่าคิมหันต์ให้เขาทำแบบนี้ คิมหันต์หน้าซีดที่ทุกคนโยนผิดมาให้เขาหมด เห็นสายตาอาโก๊ะแล้วหวั่น รีบปลอบอย่าเพิ่งใจร้อนเขาทำเพราะหวังดี พูดไปก็เขยิบหนีทั้งที่ตัวยังถูกมัดติดเก้าอี้
“เสียแรงอาโก๊ะเป็นห่วง อุตส่าห์รีบตามมาดู ทำไมหมูหันถึงใจดำกับอาโก๊ะแบบนี้”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะอาโก๊ะ แต่เราสองคนเข้ากันไม่ได้เธอก็เห็น แล้วที่สำคัญนะ มังลาเขารักเธอมาก ฉันก็เลยอยากให้เธอกับมังลาได้สมหวัง”

“ไอ้หมูหัน” เล่าจางโผล่เข้ามาสีหน้าดุดัน

คิมหันต์สะดุ้งโหยงถามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ จอห์นตอบมาตั้งแต่เริ่มสารภาพ เล่าจางเดือดดาลที่คิมหันต์เห็นอาโก๊ะเป็นของเล่น จะทิ้งขว้างให้ใครก็ได้ คิมหันต์ไถเก้าอี้หนีร้องให้คนช่วยแต่ไม่มีใครกล้าช่วย โตโต้กระหยิ่มใจที่ได้ยินเรื่องทั้งหมด และบันทึกไว้ได้ โดยไม่ทันสังเกตว่านั่งร้านเริ่มโคลงเคลง เก้าอี้คิมหันต์ล้มลงเชือกคลายออก เล่าจางเงื้อไม้เท้าจะฟาด อาโก๊ะเข้ามาขวาง จังหวะนั้นนั่งร้านทรุดตัวแล้วล้มลง โตโต้ หล่นไปในกองลัง คิมหันต์เห็นนั่งร้านล้มมาทางอาโก๊ะ อากิ๊ก

ดึงเล่าจางไป คิมหันต์พุ่งเข้ากอดเอาตัวบังอาโก๊ะไว้ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน โชคดีที่เหล็กไปพาดบนเก้าอี้ที่ล้ม ทำให้ไม่โดนตัวทั้งสองคน

“อาโก๊ะ ปลอดภัยรึเปล่า” คิมหันต์ถามอย่างเป็นห่วง

ทันใด เหล็กท่อนหนึ่งหล่นตามลงมาใส่หัวคิมหันต์ต่อหน้าอาโก๊ะ เธอร้องลั่น คิมหันต์สลบเหมือด แองจี้ร้องให้ตามรถพยาบาลด่วน จอห์นเห็นโตโต้คลานออกมาก็ตกใจ รีบวิ่งตามไปแย่งกล้อง โตโต้ใช้ความเป็นคนแคระหลบหลีกหนี จอห์นไม่ยอมแพ้ตามติดออกมานอกโรงถ่าย เห็นโตโต้ใช้สเกตบอร์ดไถลตัวไป จึงถอดรองเท้าปาตามโขกหัวล้มลง แล้วเข้าไปแย่งกล้อง ทั้งสองยื้อกัน พลันมีรถตู้วิ่งมา ชนทั้งสองเข้าอย่างจัง กล้องลอยละลิ่วไปตกในคลอง...

ทั้งคิมหันต์และจอห์น นอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลเดียวกัน นาวินขับรถมาส่งแองจี้ที่บ้าน เธอฉวยโอกาสออดอ้อนยื้อให้เขาอยู่เป็นเพื่อนปลอบใจ นาวินเตือนว่าคิมหันต์ถูกบังคับให้แต่งงาน ที่ทำลงไปก็เพื่อเธอ แองจี้ทำเป็นโกรธที่คิมหันต์นอกใจและที่พยายามเลิกกับอาโก๊ะ ไม่ใช่เพราะตน แต่กลัวเสียชื่อเสียงมากกว่า

“มันคงเป็นกรรมเก่าของแองจี้ที่เคยทำร้ายนาวินเอาไว้ แองจี้ถึงได้เจอกับคนไม่ดีแบบนี้ นาวินขา นาวินอโหสิให้แองจี้นะคะ แองจี้ผิดไปแล้ว แองจี้กอดนาวินเย้ายวนให้เขาเคลิ้ม

นาวินเผลอตัวจะจูบแองจี้ พอดีเติมมาเคาะกระจกรถ แองจี้โวยที่มาขัดจังหวะ เติมบอกว่าเห็นไม่ลงจากรถเสียที และเสี่ยทรงชัยให้มาตามมีเรื่องด่วน นาวินรู้สึกตัวรีบลากลับ

เสียดายโอกาส  แองจี้เดินปึ่งๆ เข้าบ้าน เสี่ยทรงชัยบอกข่าวที่ได้รับมาล่าสุดว่า ทางฮอลลีวูดจะจ้างนาวินเป็นพระรองแต่ค่าตัวก็โขอยู่ ฉะนั้นแองจี้ต้องดึงนาวินมาเซ็นสัญญาโดยเร็ว เพราะผู้กำกับกำลังจะมาเมืองไทยเพื่อใช้ทีมงานคนไทย บริษัทเราจะได้ร่วมงานโดยปริยาย

แองจี้ถามว่ามีเวลาเท่าไหร่ เสี่ยทรงชัยตอบว่า เจ็ดวันเท่านั้น แองจี้หนักใจเพราะนาวินไม่สนใจตนเลย เสี่ยทรงชัยกับเติมแนะให้รวบรัด ปล้ำนาวินไปเลย แองจี้หน้าเหวอ

ooooooo

แม้จะหัวแตกมีผ้าพันแผลที่หัว คิมหันต์ก็เป็นห่วงจอห์น นั่งเฝ้าข้างเตียง พอจอห์นรู้สึกตัวก็ถามถึงนักข่าว คิมหันต์บอกว่าไม่ต้องห่วงเพราะบาดเจ็บเหมือนกัน

“พี่ต้องระวังนะพี่คิ้ม ไอ้หมอนั่นมันทำงานให้นังสมพร มันทำงานให้หรรษาบันเทิงมันคงอยากแฉเรื่องพี่กับอาโก๊ะ งานนี้ถ้าพี่พลาดเมื่อไหร่ รับรองจบเห่แน่พี่”

คิมหันต์หน้าเครียด...ในขณะที่หน้าห้อง เล่าจางกำลังต่อว่ามังลาที่ร่วมมือกับคิมหันต์ ใช้วิธีสกปรกแบบนี้ อากิ๊กช่วยแก้ตัวให้มังลาว่า ที่ทำไปเพราะรักอาโก๊ะ คิมหันต์ออก มาจากห้องจอห์น เล่าจางหันมาจะเล่นงาน คิมหันต์ยืดอกรับไม่หลบหลีก

“เอาเลยลุง ตีผมเลย ผมเองก็เหลืออดแล้วเหมือนกัน ที่ชีวิตผมวุ่นวายแบบนี้ก็เพราะลูกสาวลุงนั่นแหละเป็นต้นเหตุ”

“หมูหัน นี่ยังมีหน้ามาโทษอาโก๊ะอีกเหรอ” อากิ๊กโมโหแทน

“หรือว่าไม่จริง ฉันอยู่ของฉันดีๆเป็นดารามีชื่อเสียง ทำไมต้องมาเจอเรื่องปวดหัวแบบนี้ด้วย ถ้าเกิดนักข่าวรู้เข้า ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

“เอะอะก็ห่วงแต่ชื่อเสียง ห่วงแต่ความมีหน้ามีตา ไอ้อาชีพดาราของแกมันสำคัญกว่าลูกเมีย สำคัญกว่าอาโก๊ะหรือไง” เล่าจางโวย

“อาโก๊ะไม่ใช่เมียผม ไม่ว่าคุณจะจับผมกับอาโก๊ะแต่งงานกันอีกกี่รอบ ไม่ว่าผีฟ้าของพวกคุณจะทำนายยังไง แต่ถ้าผมไม่รักอาโก๊ะ ดังนั้น ผมก็ไม่ถือว่าตัวเองเป็นสามีของอาโก๊ะ”

เล่าจางโกรธเงื้อไม้เท้า อาโก๊ะคว้าไม้ห้ามไว้ เล่าจางเอ็ดยังจะเข้าข้างอีกหรือ คิมหันต์ไม่รักเธอเลย แถมดูถูกอีกต่างหาก มังลาขอให้อาโก๊ะกลับไปพร้อมกับพวกเขา

“อาโก๊ะทำไม่ได้ ถึงยังไงอาโก๊ะก็แต่งงานกับหมูหันแล้ว ในเมื่อผีฟ้าทำนายเอาไว้ อาโก๊ะก็ต้องอยู่กับหมูหันตลอดไป”

“อาโก๊ะ แกลืมที่พ่อบอกแล้วหรือไง คำทำนายของผีฟ้าคลาดเคลื่อน แกกับหมูหันไม่ได้เป็นเนื้อคู่กัน ถ้าอยู่กินกันไปจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับหมู่บ้านของเรา” เล่าจางย้ำเตือน

คิมหันต์เพิ่งได้ยินว่าทุกอย่างเป็นความผิดพลาด อาโก๊ะนึกถึงคำพูดของอากิ๊กที่สงสัยว่า มังลากุเรื่องขึ้นมา จึงบอกเล่าจางว่าตนไม่กลับ จะอยู่กับคิมหันต์ต่อไป เล่าจางโกรธมากหาว่าอาโก๊ะหลงคิมหันต์จนโงหัวไม่ขึ้น ประกาศใน

เมื่อไม่เห็นแก่คนในเผ่าตนก็จะกลับ ทุกคนตามไป มังลามองคิมหันต์เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง อาโก๊ะหน้าเสียตามไปขอให้พ่อฟังตนก่อน

“พ่อไม่อยากฟัง ที่ผ่านมาพ่อได้สอนให้ลูกยึดมั่นในรักแท้ก็จริง แต่ก็สอนให้ลูกรู้จักเสียสละความสุขส่วนตัว เพืิ่อส่วนรวมด้วยเช่นกัน ลูกทำให้พ่อผิดหวังมาก ต่อไปนี้ลูกไม่ต้องเรียกพ่อว่าพ่ออีกแล้ว เราสองพ่อลูกขาดกัน” เล่าจางเดินเข้าลิฟต์ที่อาปู้กดไว้ให้

อากิ๊กปลอบอาโก๊ะว่า ตนจะช่วยพูดกับเล่าจางให้ ก่อนจะตามเล่าจางเข้าไปในลิฟต์...

มังลาตบบ่าคิมหันต์ขอบใจที่ช่วยให้ตนสมหวังกับอาโก๊ะ คิมหันต์สารภาพว่าเขาทำเพื่อตัวเองต่างหาก มังลาบอกว่าที่จริง คิมหันต์ทำวิธีอื่นก็ได้แต่ไม่ทำ คิมหันต์มองอย่างฉงน

“อาโก๊ะรักแกนะหมูหัน ข้าดูออก นั่นคือเหตุผลเดียว นางคอยอยู่ข้างแก มันไม่เกี่ยวกับคำทำนายของผีฟ้าเลยแม้แต่น้อย ข้าเชื่อว่านางต้องมองเห็นบางสิ่งในตัวแก แล้วข้าเริ่มเห็นแล้วเหมือนกัน” มังลานึกถึงตอนที่คิมหันต์เอาตัวบังอาโก๊ะไว้

“นายพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ”

“ความจริงแกรักอาโก๊ะ เพียงแต่ว่าแกไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง”

คิมหันต์ตกใจ มังลาไม่ทันขยายความ อาปู้มาตามว่าเล่าจางรออยู่ข้างล่าง มังลาหันมาพูดกับอาโก๊ะที่ยืนหน้าเศร้า ให้ดูแลตัวเองและขอโทษที่ทำให้เดือดร้อน อาโก๊ะไม่โกรธเพราะเข้าใจถึงอย่างไรก็โตมาด้วยกัน มังลาเป็นทั้งพี่และเพื่อน มังลาพยักหน้ายอมรับ

ท่าทางเล่าจางดูซึม จนอากิ๊กกับมังลาไม่กล้าขัดใจที่เล่าจางจะกลับ แต่ขอให้พักสักคืนแล้วกลับในตอนเช้า

ooooooo

เกือบพลาดไปกับความเย้ายวนของแองจี้ นาวินโกรธตัวเองและเซ็งกับการกระทำของคิมหันต์มาก กลับมาเล่าให้เนริสาฟัง เธอกลับเห็นใจคิมหันต์ แต่พอรู้ว่าจอห์นพลอยโดนร่างแหไปด้วยก็ตกใจ นึกเป็นห่วงมากกว่าห่วงคิมหันต์

คิมหันต์ทิ้งให้อาปู้อยู่เป็นเพื่อนจอห์นที่โรงพยาบาล เขาขับรถมาส่งอาโก๊ะที่คอนโดฯ สองคนนั่งนิ่งไม่คุยอะไรกัน จนอาโก๊ะจะลงจากรถ คิมหันต์จึงพูดขึ้นว่า

“เรื่องที่เกิดขึ้น เธอจะต่อว่าฉันก็ได้นะอาโก๊ะ ฉันยอมรับผิด”

อาโก๊ะตอบว่าตนเข้าใจ เขาไม่ผิดหรอก คิมหันต์ไม่อยากเชื่อแต่มองไม่ออกว่าอาโก๊ะคิดอะไรอยู่ เขายื่นกุญแจห้องให้ แล้วขอตัวไปทำธุระก่อน อาโก๊ะถามว่าไปง้อแองจี้หรือ คิมหันต์ตอบว่าไม่เชิง เขาจะไปเคลียร์กับเสี่ยทรงชัยมากกว่า อาโก๊ะเดินเศร้าเข้าไป ลุงสมทักทายถามว่าญาติๆกลับหมดแล้วหรือ อาโก๊ะตอบว่า ค่ะ...ลุงสมแซวว่าอาโก๊ะพูดคะขาได้เหมือนคนกรุง อาโก๊ะเดินมากดลิฟต์เข้าไปยืน พอลิฟต์ปิด เธอก็ทรุดลงซบหน้าร้องไห้โฮ...

ยืนโหวกเหวกโวยวายหน้าบ้านเพราะเติมไม่ยอมให้คิมหันต์เข้าไปในบ้าน เสี่ยทรงชัยออกมาเอ็ดตะโร ไล่คิมหันต์กลับไป คิมหันต์ยกมือไหว้ขอโทษ เสี่ยว่าไม่ต้องมาขอโทษ วันนี้ก่อเรื่องทำข้าวของโรงถ่ายพัง แล้วยังทำให้แองจี้เสียใจ คิมหันต์ชะงักถามว่าแองจี้เสียใจเรื่องอะไรในเมื่อที่เขาทำทุกอย่างเพื่อเธอ เสี่ยทรงชัยปัดไปว่าไม่สำเร็จ อย่ามายุ่งกับลูกสาวตนอีก แองจี้แอบมองทางหน้าต่างอย่างหงุดหงิด ตนตั้งใจจะสลัดคิมหันต์ไปหานาวินแล้ว

ขณะที่อาปู้นอนหลับ เสียงท้องของจอห์นร้องดังจนรำคาญ จอห์นจึงชวนลงไปหาอะไรกิน เขาเลี้ยงเอง อาปู้หลงดีใจ แต่แล้วต้องเซ็งเพราะจอห์นเลี้ยงบะหมี่สำเร็จรูป ระหว่างโซ้ยกันอยู่ จอห์นเห็นสมพรมาเยี่ยมโตโต้ จึงตามไปแอบดู เห็นโตโต้เล่าเรื่องคิมหันต์ให้ฟัง แต่หลักฐานคือกล้องพังไปแล้ว ก็ถูกสมพรเล่นงานยกใหญ่ และเลยได้ยินสมพรพูดถึงกล้องวีดิโอที่ไปซ่อนไว้ในคอนโดฯคิมหันต์ อาปู้นึกได้ว่าต้องตอนที่มีหมีแพนด้าเข้าไปในห้องเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน

พอโดนเสี่ยทรงชัยไล่ออกมา คิมหันต์มานั่งดื่มกับยุทธการและชาญรบในโรงถ่าย ยุทธการบ่นว่าคิมหันต์เค็มที่มาเลี้ยงแบบนี้ คิมหันต์โต้

“ไม่ได้เค็มพี่ แต่ผมเป็นถึงซุปเปอร์สตาร์นะ ขืนไปเมาที่ร้านเดี๋ยวก็ได้เป็นข่าวกันพอดี”

แต่ชาญรบไม่เชื่อ “ไม่มั้ง ข้าว่าเอ็งไม่อยากกลับไปเจออาโก๊ะคิดบัญชีมากกว่า”

“นั่นสิ เอ็งไปหลอกเขาซะขนาดนั้น เป็นใครก็ต้องโกรธอยู่แล้ว”

คิมหันต์แย้ง อาโก๊ะไม่ว่าอะไรเขาเลย ชาญรบว่าคงเสียใจจนพูดไม่ออก คิมหันต์บ่นเขาไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจอาโก๊ะ แต่เราไปกันไม่ได้ ยุทธการให้คิมหันต์ลองถามตัวเองดูว่า ที่คิดอย่างนั้นเพราะเป็นดาราและอาโก๊ะเป็นคนป่าใช่ไหม ถ้าเป็นคนธรรมดาจะรู้สึกอย่างนี้หรือเปล่า

คำพูดยุทธการทำให้คิมหันต์สับสนในใจ นึกถึงคำพูด

มังลาที่ว่าเขารักอาโก๊ะแต่ไม่รู้ตัว และเพราะอะไรเขาถึงปกป้องชีวิตอาโก๊ะถึงสองครั้งสองครา...เวลาผ่านไป ยุทธการกับชาญรบเมาฟุบหลับไป เหลือคิมหันต์ที่พร่ำรำพันขอโทษอาโก๊ะ พลันจอห์นโทร.เข้ามาบอกเรื่องกล้องที่สมพรให้คนเอาไปซ่อนในห้อง คิมหันต์สร่างเมา มาหาจอห์นที่โรงพยาบาล จอห์น กับอาปู้ช่วยกันเล่ารายละเอียด

ooooooo

คิดจนสับสนว้าวุ่นใจไปหมด อาโก๊ะร้องไห้โฮอยู่คนเดียว นาวินโทร.เข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง อาโก๊ะจึงบอกเขาว่าตนไม่อยากอยู่กับคิมหันต์แล้ว นาวินตกใจ

คิมหันต์เดินเครียดเข้ามา ลุงสมกำลังจะบอกบางอย่างแต่เขาไม่ฟังเดินเลยไปขึ้นลิฟต์มาถึงห้องก็ตรงเข้าไปค้นในห้องนอนจนเจอกล้อง เขาถอดเมมโมรีออกมาทิ้งขยะอย่างโกรธแค้นแล้วนึกได้ เดินออกมาเรียกหาอาโก๊ะ เห็นเงียบ มองไปรอบห้องก็พบกระดาษโน้ตแปะอยู่เป็นลายมือโย้เย้ อ่านได้ใจความว่า...แย กัน เอ๊ยแยกกันอยู่สักพัก อาโก๊ะมีเรื่องต้องคิด...

คิมหันต์ตกใจรีบวิ่งลงมาถามลุงสม ลุงว่านี่แหละที่เขาจะบอก ว่านาวินมารับอาโก๊ะไป เห็นหอบของร้องไห้ไปด้วย คิมหันต์อึ้งนึกเสียใจเข้าไปใหญ่

มาอยู่บ้านนาวิน อาโก๊ะเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น นาวินปลอบใจให้คิดดูให้ดีๆ

“อาโก๊ะคิดดีแล้ว ถ้าไม่ลองแยกกันอยู่ อาโก๊ะก็จะไม่รู้เลยว่า อาโก๊ะจะขาดหมูหันได้รึเปล่า แล้วที่สำคัญอาโก๊ะอยากรู้ว่าความรู้สึกที่มีต่อหมูหันมันเป็นความรักจริงๆหรือเป็นแค่ความเชื่อเรื่องผีฟ้า”

“ถ้างั้นเธอก็ควรจะเข้มแข็ง ต้องมีสตินะอาโก๊ะ ขืนเหยาะแหยะแบบนี้แล้วเธอจะตั้งหลักได้ยังไง จริงมั้ย”

“อาโก๊ะเข้าใจแล้ว ขอบคุณพี่นาวินมากที่เตือนอาโก๊ะ”

นาวินลูบหัวปลอบใจอาโก๊ะ แล้วชวนว่า วันนี้เขามีถ่ายแบบให้เธอไปกับเขา เสร็จงานเขาจะพาไปเที่ยว อาโก๊ะยิ้มออกมาได้...

ooooooo

รอฟังข่าวจากคิมหันต์ว่าเจอกล้องไหม จอห์นงุ่นง่านทนไม่ไหว จะลงไปเดินเล่นในสวนโรงพยาบาล ชวนอาปู้ไม่ยอมไป ติดดูทีวีงอมแงม จอห์นจึงโขยกเขยกตัวเองไปคนเดียว พอเปิดประตูออกมาเจอเนริสายิ้มเผล่อยู่ก็ดีใจมาก จอห์นบอกเธอว่าเขากำลังจะไปเดินเล่น เนริสาอาสาพาไป อาปู้ขอไปด้วย จอห์นเอ็ดให้ดูทีวีต่อไป

เนริสาประคองจอห์นให้เดิน เขาแอบยิ้มมีความสุข เนริสาชวนคุยเรื่องที่คิมหันต์ทำกับอาโก๊ะ จอห์นบอกว่าจริง คิมหันต์ชอบคิดทำอะไรแบบเด็กๆ ถึงได้วุ่นวายแบบนี้

“คุณจอห์นต้องคอยดูแลคุณคิมหันต์ตลอดเวลาแบบนี้คงเหนื่อยแย่”

“ผมชินแล้วครับ เหนื่อยกว่านี้ก็เจอมาแล้ว”

“ตัวจริงคุณจอห์นนี่เหมือนในจดหมายที่เขียนเลยนะคะ ใจดีและเป็นห่วงคนอื่นเสมอ”

จอห์นดีใจที่เนริสาเชื่อแล้วว่าเขาเป็นคนเขียนจดหมาย และคงรู้ว่าเขาคิดอย่างไรกับเธอ เนริสาพยักหน้า แต่ขอให้ เป็นเพื่อนกันจะดีกว่า...จอห์นผิดหวังเสียใจกลับมาร้องไห้โฮที่ห้องพัก อาปู้ตกใจ ยิ่งเห็นจอห์นจะทำร้ายตัวเองก็รีบห้าม และชวนให้ร่วมมือกันกำจัดคิมหันต์ไปจากชีวิตเนริสาจะดีกว่า...

งานถ่ายแบบวันนี้ เป็นคอนเซปต์เฟอร์นิเจอร์สำหรับคนรุ่นใหม่ไฟแรง นายแบบนางแบบจะอยู่ในชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาว นาวินแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยฟังครีเอทีฟบรี๊ฟงาน ทีมงานวิ่งหน้าตื่นมาบอกว่า นางแบบประสบอุบัติเหตุเข้าโรงพยาบาลไปแล้ว นาวินถามควรแคนเซิลไปก่อนดีไหม แต่ครีเอทีฟเห็นว่าช่วงนี้นาวินคิวทอง จึงคิดหานางแบบเฉพาะกิจมาแทน มองไปเห็นอาโก๊ะนั่งเล่นกับลูกสุนัขเพลินๆ จึงร้องถามว่าน้องคนนั้นเคยถ่ายแบบหรือเปล่า นาวินแอบยิ้มดีใจ...

ขณะเดียวกัน คิมหันต์โทร.ไปที่บ้านนาวิน เนริสารับสาย เธอไม่รู้ว่าอาโก๊ะอยู่กับนาวิน พอคิมหันต์ถามถึงนาวิน จึงบอกไปตามตรงว่าถ่ายแบบอยู่ที่ไหน...คิมหันต์ตามไป เห็นนาวินยืนโพสท่าเป็นเจ้าบ่าวอยู่กับเจ้าสาวในฉากบรรยากาศเหมือนงานแต่งงานจริงๆ พอมองอีกทีจึงเห็นว่าเจ้าสาวคืออาโก๊ะ เขาถึงกับตะลึงในความสวยบาดตาของเธอ ยิ่งเห็นนาวินกอดอาโก๊ะก็ยิ่งรู้สึกหึงหวงไม่พอใจ

เสร็จงาน อาโก๊ะเปลี่ยนเสื้อผ้าถือชุดเจ้าสาวออกมา ครีเอทีฟเอาซองค่าตัวมาให้ทั้งนาวินและอาโก๊ะ เธอถามว่าคืออะไร นาวินบอกว่าเป็นค่าแรงทำงาน อาโก๊ะไม่อยากได้ เธออยากได้ชุดเจ้าสาวมากกว่า ครีเอทีฟรีบบอกว่าชุดยืมเขามาต้องเอาไปคืน นาวินอธิบาย

“มันเป็นชุดเจ้าสาวน่ะ เขาไว้สวมเฉพาะเวลาแต่งงาน ใส่ไปไหนมาไหนไม่ได้หรอก”

“นั่นแหละอาโก๊ะอยากได้ อาโก๊ะชอบ”

นาวินยิ้มให้อย่างเอ็นดู ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นคิมหันต์เข้ามา “อาโก๊ะ กลับบ้าน”

คิมหันต์ฉุดอาโก๊ะจะไปที่รถ นาวินตามมาดึงเธอไว้ บอกว่าเขามีนัดกับเธอคืนนี้ คิมหันต์โวยว่าอาโก๊ะเป็นคนของเขาไม่ใช่ของนาวิน

“ของคุณงั้นเหรอ ผู้หญิงคนนี้เป็นของคุณในฐานะอะไร ถ้าบอกว่าเป็นสาวใช้ล่ะก็ ต่อไปนี้ผมจะจ้างเธอเอง” นาวินดึงอาโก๊ะมาโอบไว้

“คุณไม่มีสิทธิ์” คิมหันต์ดึงอาโก๊ะกลับมา

“คุณต่างหากที่ไม่มีสิทธิ์ อาโก๊ะจะไปไหนมาไหนกับใครก็ได้ ในเมื่อเธอไม่ได้เป็นอะไรกับคุณ”

ทีมงานมุงดูกันหนาตา คิมหันต์เริ่มฉุนที่นาวินหาเรื่อง อาโก๊ะขอร้องอย่ามีเรื่องกันเลยไม่อายคนหรือ คิมหันต์ย้อน ทำไมเขาต้องอาย คนที่ควรอายคือนาวิน

“...แกพยายามชิงดีชิงเด่นกับฉัน แย่งทุกอย่างไปจากฉัน นึกว่าฉันไม่รู้หรือไง”

“ผมไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอกคุณคิมหันต์ ที่ทุกอย่างมันหลุดมือคุณไป ก็เพราะคุณไม่มีความสามารถเองต่างหาก ตกกระป๋อง ไร้น้ำยา...” นาวินโต้

คิมหันต์โมโหชกหน้านาวิน อาโก๊ะเซล้ม ชุดเจ้าสาวในมือเกี่ยวเก้าอี้ขาด ทีมงานตกใจ สองคนยังชกแลกหมัดกัน อาโก๊ะพยายามห้ามก็ไม่ฟัง จนเธอทนไม่ไหวตบหน้าคิมหันต์ให้รู้สึกตัว ทุกคนตกตะลึงรวมทั้งคิมหันต์เองที่อึ้งไปพักใหญ่ก่อนจะสะบัดเสียงใส่

“ก็ได้ ตกลงเธอเข้าข้างมันใช่มั้ย ถ้างั้นก็อยู่กับมันไปเลยละกัน” คิมหันต์จะเดินไป ครีเอทีฟเข้ามาขวาง ขอค่าชุด ที่เสียหาย คิมหันต์ควักเงินออกมาจำนวนหนึ่งส่งให้ ถามว่า พอไหม แล้วเอาชุดมายื่นให้อาโก๊ะ “เผื่อเธอต้องใช้ อาโก๊ะ...”

อาโก๊ะรับมาอย่างเสียใจ คิมหันต์เดินจากไป นาวินเข้ามาปลอบ ขอบคุณแต่เธอไม่น่ามาเดือดร้อนเพราะเขาเลย นาวินเห็นใจอาโก๊ะอย่างยิ่ง

ooooooo

สมพรสวมแว่นดำเข้ามาในคอนโดฯ ลุงสมถามว่ามาหาใคร สมพรแสดงตัวว่ามาจากกองตรวจคนเข้าเมือง ได้ข่าวว่ามีแรงงานผิดกฎหมายมาหลบอยู่ที่นี่ ลุงสมถามถ้าหมายถึงคนป่าล่ะก็กลับไปหมดแล้ว สมพรเจ็บใจที่มาช้าไป แต่แล้วนึกได้ลองไปดูที่ท่ารถ

เล่าจางตั้งแคมป์นอนแถวท่ารถจนจะผ่านไปอีกวัน มังลากับอากิ๊กถามว่าจะเดินทางเมื่อไหร่ เล่าจางยอมรับว่ายังทำใจให้กลับไปเจอภัยพิบัติของหมู่บ้านตามคำทำนายไม่ได้ มังลารู้สึกผิดจะสารภาพความจริง อากิ๊กขัดคอไม่ให้พูด

“ท่านลุงเรื่องนั้นเอาไว้พอกลับถึงหมู่บ้านแล้วเราค่อยคิดหาทางแก้กันดีกว่า ข้าว่าตอนนี้เรารีบเดินทางกันเถอะ”

เล่าจางตัดใจ ให้มังลาไปซื้อตั๋ว มังลาเอาถุงเศษสตางค์ ออกมานับกับอากิ๊ก แล้วถามทำไมไม่ให้เขาพูดกับเล่าจาง อากิ๊กว่าตนรู้ว่าเขาจะสารภาพความจริงเรื่องที่ติดสินบนหมอผี

“นี่แก...แกดูออกได้ยังไง”

“เราเติบโตมาด้วยกัน แกคิดอะไรอยู่ทำไมข้าจะดูไม่ออก  แล้วอีกอย่าง  คำทำนายของหมอผีมันเข้าข้างแกซะขนาดนั้น เป็นใครก็ต้องสงสัย”

มังลายอมรับว่าทำไปเพราะรักอาโก๊ะ อากิ๊กว่าตนรู้ถึงไม่อยากให้เขาพูดออกไป จะทำให้เล่าจางโกรธและไม่ยกโทษให้ มังลากุมมือเธอขอบใจ อากิ๊กเมินหน้าสะเทือนใจบอกให้รีบไปซื้อตั๋ว พลันมีมิจฉาชีพมากระชากถุงเงิน มังลาวิ่งตามจนเกือบโดนรถสมพรชน สมพรลงมาโวยพอเห็นมังลากับอากิ๊กก็จำได้ “พวกเธอ พวกเธอเองเหรอ...”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"นาว ทิสานาฏ" นางนาคีสวยสง่า ประชัน "บลิว-การ์ตูน" ฟิตติ้งละคร “สร้อยนาคี”

"นาว ทิสานาฏ" นางนาคีสวยสง่า ประชัน "บลิว-การ์ตูน" ฟิตติ้งละคร “สร้อยนาคี”
16 มิ.ย 2564

12:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 12:15 น.