ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

นางสาวจำแลงรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เมื่อรู้ว่ามีภัยมาถึงตัว อาโก๊ะจึงถามต้องการอะไร ติ๊กเข้ามาจับแขนอยากคุยด้วย อาโก๊ะไม่พูดพล่ามทั้งเตะทั้งถีบ อัดติ๊กกระแทกเสาปูนหลายทีจนกระอัก ร้องลั่นเรียกเติมให้มาช่วยแล้วสะบัดตัววิ่งหนี อาโก๊ะสะดุดหูชื่อเติม จึงมองหา พอเห็นว่าหลบอยู่ไม่ห่างก็เข้าไป กระชากหมวกคลุมหน้าออก

“นี่นาย นายเป็นคนใช้บ้านคุณแองจี้นี่” อาโก๊ะบังคับให้เติมบอกว่าทำแบบนี้ทำไม

พอดีแองจี้โทร.เข้ามา อาโก๊ะให้เติมเปิดเสียง ได้ยินแองจี้ถามว่าเรียบร้อยไหม แล้วตนจะโอนเงินส่วนที่เหลือไปให้ แถมบอกว่า ตนจะนั่งแท็กซี่ไปที่กองถ่าย ให้เติมเอารถไปส่งอาโก๊ะชายแดนแล้วโทร.บอกตนด้วย...อาโก๊ะพอจะเดาเรื่องได้ บังคับเติมให้ไปส่งที่กองถ่าย...

ขณะนั้น คิมหันต์กำลังลังเลไม่กล้ากระโดด ชาญรบย้ำ “ถ่ายหนังนะไอ้คิ้ม อุปกรณ์เซฟตี้มีพร้อมทุกอย่าง แค่นี้ไม่ตายหรอกเพื่อน”

“ข้ารู้ แต่มันเสียว”

ยุทธการโกรธสั่งเบรกกองสิบนาที คิมหันต์รู้สึกละอายใจที่คนในกองมองตนอย่างไม่พอใจ ต่างซุบซิบนินทาว่าฉากง่ายๆ แค่นี้ยังทำคนอื่นเสียเวลา ซินดี้โวยว่าตนมีละครต่ออีกเรื่อง นาวินกำลังให้ช่างแต่งหน้าอยู่ พอเห็นคิมหันต์อยู่ลำพังก็เข้ามาเปรยๆว่าเทกหน้าจะผ่านไหม

“ถ้าไม่กล้า ผมเล่นแทนให้ก็ได้นะ บทผาดโผนแค่นี้ผมถนัด”

“นี่แกคิดจะแย่งงานฉันให้ได้ใช่มั้ยนาวิน แกคิดจะมาแทนที่ฉันใช่มั้ย”

“ผมแค่สงสารคนในกองถ่ายต่างหาก คุณเป็นถึงพระเอกนักบู๊หมายเลขหนึ่ง น่าจะมีสปิริตมากกว่านี้” นาวินคว้าเสื้อเดินจากไป ปล่อยให้คิมหันต์ครุ่นคิดแล้วละอายใจ

เติมขับรถมาส่งอาโก๊ะที่หน้าโรงถ่าย อาโก๊ะบอกให้รอเดี๋ยว ตนจะไปดูว่าโกหกหรือเปล่า แต่พออาโก๊ะเดินไป เติมก็รีบขับรถหนีทันที...

ที่นาวินพูดกับคิมหันต์ ก็เพื่อกระตุ้นให้เขากล้าที่จะโดด พอถึงฉากที่ต้องกระโดดลงมาทุกคนจับตามอง คิมหันต์ชะงักเล็กน้อยแล้วโดดตูมลงมาบนฟูกที่รองรับ ยุทธการกับชาญรบดีใจกันใหญ่ คิมหันต์พลิกตัวขึ้นมาเตะต่อยกับเหล่าร้ายต่อ นาวินอมยิ้มที่สำเร็จ...อาโก๊ะผลักประตูเข้ามา ไม่ทันมองอะไรเห็นคิมหันต์ต่อสู้ ก็นึกว่าเป็นเหตุการณ์จริง

“พวกแกทำอะไรหมูหัน ปล่อยหมูหันเดี๋ยวนี้นะ”

คิมหันต์ตกใจถอดหน้ากากออก รีบห้ามอาโก๊ะ แต่ช้าไปเพราะเกิดโกลาหล ข้าวของเสียหาย ไฟล้มแตกกระจาย ยุทธการโวย...บรรลัยหมดแล้ว

“อาโก๊ะ นี่เธอจะบ้าหรือไง พอได้แล้วอาโก๊ะ”

“หมูหันหนีไปเร็ว พวกนี้เป็นคนของคุณแองจี้ พวกนี้ทำร้ายหมูหัน คุณแองจี้จ้างพวกมันมาเล่นงานหมูหันกับอาโก๊ะ”

“เธอเข้าใจผิดแล้วอาโก๊ะ พวกนี้เป็นนักแสดงต่างหาก” นาวินเข้ามาช่วยห้าม

อาโก๊ะชะงัก คิมหันต์โวยว่าดูไม่ออกหรือว่ากำลังถ่ายหนังอยู่ อาโก๊ะมองไปรอบๆหน้าเจื่อน ยกมือทักทายทุกคน แต่ไม่มีใครทักกลับ

“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น แล้วเธอไปว่าคุณแองจี้เขาทำไม อาโก๊ะ” คิมหันต์ถามเสียงดุ

ไม่ทันที่อาโก๊ะจะตอบ แองจี้ถือถุงขนมเข้ามามากมาย ทำทีเอามาฝากทุกคนในกอง พอเห็นอาโก๊ะก็ตกใจ วิ่งหนีไปหลบหลังเสา อาโก๊ะวิ่งไล่

“อ้าย อาโก๊ะ นี่แกอย่าทำอะไรบ้าๆนะ ไม่งั้นฉันเรียกตำรวจมาจับแกจริงๆด้วย”

“เรียกมาเลย อาโก๊ะไม่กลัว ยังไงวันนี้อาโก๊ะต้องล้างแค้นให้ได้”

แองจี้ร้องให้คิมหันต์ช่วยด้วย คิมหันต์กับนาวินช่วยกันจับสองคนห่างกัน คิมหันต์เอ็ด

“อาโก๊ะ นี่เธอชักจะเอาใหญ่แล้วนะ อยู่ดีๆไปทำร้ายคุณแองจี้เขาทำไม”

“หมูหันก็ลองถามคุณแองจี้ดูสิ ว่าส่งคนไปทำร้ายอาโก๊ะ ทำไม”

นาวินมองแองจี้เชิงถาม แองจี้ปฏิเสธยกใหญ่ อาโก๊ะว่าแองจี้โกหก เติมสารภาพหมดแล้วว่าเธอเป็นคนวางแผน แล้วต่อว่าแองจี้เป็นผู้หญิงไม่ดีที่มาทำร้ายตน คิมหันต์ถามว่าจริงหรือ

“แองจี้ไม่ได้เอาจริงนะคิ้ม แองจี้แค่อยากดัดนิสัยอาโก๊ะ เท่านั้นเอง คิ้มอย่าโกรธแองจี้นะ”

“คุณแองจี้จะพูดอะไรก็พูดไป ทำไมต้องกอดแขนหมูหันด้วย”

“ทำไมจะกอดไม่ได้ ก็ในเมื่อคิมหันต์เขาเป็นแฟนฉัน”

อาโก๊ะทำหน้างงถามแฟนแปลว่าอะไร นาวินอธิบายแปลว่าคู่รัก อาโก๊ะตะลึง

“เอ่อ...เรื่องนี้ฉันอธิบายได้นะ เอาไว้เดี๋ยวเราค่อยไปคุยกันที่บ้านนะ” คิมหันต์ยิ้มเรี่ยๆ

“ทำไมต้องอธิบายกันที่บ้านด้วย ตกลงคิ้มมีอะไรกับมันใช่มั้ย ถึงไม่ยอมไล่มันออก”

คิมหันต์ปฏิเสธเสียงหลง อาโก๊ะโวย “ไม่จริง...”

“อาโก๊ะ เธออย่าพูดนะ เราสัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอ”

“อาโก๊ะไม่ทนต่อไปแล้ว หมูหันมีผู้หญิงอื่น อาโก๊ะ ไม่ยอมเด็ดขาด รู้เอาไว้นะคุณแองจี้ว่าอาโก๊ะเป็นเมียของหมูหัน”

ทุกคนตะลึง แองจี้ถามจริงหรือ คิมหันต์ทำแบ๊ว ถามกลับ มันสำคัญด้วยหรือ แองจี้ขึ้นเสียงถามอีกครั้งว่าจริงหรือเปล่า คิมหันต์สะดุ้งตอบว่า จริง...แองจี้ตบหน้าเขาผัวะแล้วเดินหนี

“แองจี้ฟังผมอธิบายก่อน ผมรักคุณนะแองจี้ ผมรักคุณ คนเดียว” คิมหันต์ตะโกนไล่หลัง

เหมือนฟ้าฟาดกลางใจ อาโก๊ะเจ็บปวดกับคำพูดของคิมหันต์มาก ได้แต่รั้งแขนเขาไว้ คิมหันต์ชะงักหันมองอย่างเย็นชา

“ชีวิตฉัน ชื่อเสียงฉัน หน้าที่การงานของฉันต้องมา พังเพราะพรหมลิขิตบ้าบอของเธออาโก๊ะ เธอเห็นรึยัง” คิมหันต์ จะเดินไป อาโก๊ะถามจะไปไหน เขาตอบว่า “ฉันจะไปตามแองจี้”

“แล้วอาโก๊ะล่ะ”

“เรื่องของเธอ ฉันไม่เกี่ยว” คิมหันต์แกะมืออาโก๊ะออกแล้ววิ่งตามแองจี้ไป

ทุกคนยังตะลึงกับเรื่องราวที่ได้ยิน อาโก๊ะยืนอึ้งเจ็บปวด มีนาวินยืนเคียงข้างปลอบใจ

ooooooo

พอจอห์นรู้ว่าเนริสาเป็นครูสอนเด็ก และได้ชวน อาปู้ไปเรียน จอห์นตัดสินใจออกค่าเรียนให้เพราะคิดว่าจะได้เจอเนริสาบ่อยๆ โดยไม่ทันฟังว่าเธอสอนวิชาอะไร มาถึง จึงได้รู้ว่าเธอสอนบัลเล่ต์ ก็หัวเราะขำ ที่อาปู้ต้องเหมือนลิงเต้นบัลเล่ต์ เนริสาเอ็ดจอห์นที่ทำลายความมั่นใจของเด็ก จึงลงโทษด้วยการให้เรียนเป็นเพื่อนอาปู้ จอห์นหน้าเหวอ ไม่กล้าปฏิเสธ

สองคนแต่งชุดที่เนริสาหามาให้ จอห์นทุเรศตัวเองที่ต้องมาทำอะไรน่าอายแบบนี้ จึงทะเลาะกับอาปู้ตลอดเวลา จนมาถึงท่าที่เนริสาต้องขอให้จอห์นมาช่วยเป็นคู่เต้น เพราะต้องยกตัวเธอขึ้น จอห์นดีใจที่จะได้ใกล้ชิด ยักคิ้วเย้ยอาปู้ พอถึงจังหวะที่เนริสาหมุนตัวโผมาหา จอห์นยกตัวเธอขึ้น อาปู้แกล้งกระตุกเชือกผูกกางเกงจอห์น กางเกงร่วงมากองปลายเท้า เด็กๆกรี๊ดกันใหญ่ จอห์นก้มมองสภาพตัวเองตกใจ รีบปล่อยเนริสาจะคว้ากางเกง ทำให้ทั้งสองล้มไปด้วยกัน เนริสา จูบปากจอห์นเข้าพอดี อาปู้ร้องเฮ้ย...เนริสาอายตบหน้าจอห์นแล้ววิ่งหนีไป จอห์นยืนอึ้ง...

กองถ่ายต้องพัก คิมหันต์ตามง้อแองจี้ที่ร้องไห้ฟูมฟาย คิมหันต์บอกแองจี้ว่าเขาไม่ได้รักอาโก๊ะ แต่ที่ต้องแต่งงานเพราะ สถานการณ์บังคับ แองจี้ถามว่าไปล่วงเกินอาโก๊ะเข้าหรือ

“ไม่ใช่แบบนั้นนะแองจี้ มันเป็นเรื่องของความเชื่อต่างหาก หมู่บ้านของอาโก๊ะน่ะงมงายจะตาย นี่ถ้าผมไม่แต่งงานกับอาโก๊ะนะ ป่านนี้ผมถูกฆ่าไปแล้ว”

แองจี้ว่าตนไม่สนว่าเขาแต่งเพราะอะไร แต่เขาต้องหาทางหย่าให้ได้ ในเวลาสองอาทิตย์ถ้าทำไม่สำเร็จ ตนจะฉีกสัญญาเลิกจ้างเขา คิมหันต์หน้าเสีย...

จอห์นกับคิมหันต์ต่างมีเรื่องกลุ้มใจทั้งคู่ นั่งดื่มนมดับอารมณ์...ยุทธการโทร.ตามให้มาเคลียร์ปัญหา มาถึงทั้งยุทธการและชาญรบรุมด่า จนจอห์นต้องถามว่าที่เรียกมานี่เพื่อด่าหรือ

“เป็นห่วงด้วยเว้ย และก็อยากช่วย แต่เอ็งน่าจะบอกความจริงพวกข้าแต่เนิ่นๆ ไม่น่าปล่อยให้เรื่องมันเลยเถิดแบบนี้”

“ผมผิดไปแล้วพี่ แต่ผมเป็นดารานะ ดาราที่ไหนจะกล้าพูดว่าตัวเองมีเมีย”

“ไอ้คิ้มมันก็มีเหตุผลนะพี่ ผมว่าเรามาช่วยกันหาทางแก้ไขดีกว่า” ชาญรบเห็นใจ

ยุทธการโบ้ยให้ชาญรบเขียนบทออกมาจะเล่นอย่างไร ชาญรบจึงบอกว่า ต้องให้ทั้งคิมหันต์และจอห์นเล่นด้วย...

ในขณะที่แองจี้มาฟ้องเสี่ยทรงชัย แต่ก็ยังเชื่อว่าคิมหันต์จะจัดการเรื่องนี้ได้ เสี่ยทรงชัยเสียดายอาโก๊ะที่ไปหลงอะไรในตัวคิมหันต์ แองจี้มองป๊าอย่างสงสัย เสี่ยทรงชัยกลบเกลื่อนว่า จะให้ใครรู้เรื่องนี้ไม่ได้จนกว่าหนังจะเข้าฉายเสร็จ ไม่อย่างนั้นจะขาดทุน

ooooooo

นาวินพาอาโก๊ะมาพักสงบจิตใจที่บ้าน เนริสามาช่วยปลอบ อาโก๊ะจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้สองคนฟัง สองคนจึงเข้าใจแล้วว่าทำไมอาโก๊ะถึงสนิทสนมกับคิมหันต์

“อาโก๊ะเชื่อคำทำนายของผีฟ้า แต่หมูหันไม่ยอมเชื่อ อาโก๊ะก็ไม่รู้ว่าจะพิสูจน์ยังไง”

“เธอก็หย่ากับเขาซะสิ แล้วแต่งงานใหม่กับคนที่เชื่อเรื่องคู่แท้ หรือไม่ ก็รักเธอมากกว่านายคิมหันต์” นาวินสบตาอาโก๊ะอย่างมีความหมาย

“ไม่ได้หรอก เผ่าเคอของอาโก๊ะถือว่า ถ้าเป็นผัวเมียกันก็ต้องรักกันและฝ่าฟันอุปสรรคไปให้ถึงที่สุด”

“น่าเสียดายนะที่คนเมืองไม่คิดแบบเธอ ปัญหาหย่าร้างมันถึงได้เพิ่มสูงขึ้นทุกวัน สมัยนี้บางคู่อยู่กันไม่ถึงปีเลยด้วยซ้ำ”

“นาวินเชื่อเรื่องคู่แท้ด้วยเหรอ”

“ฉันก็ได้แต่ภาวนาให้มันเป็นเรื่องจริงเพราะฉันเองก็อยากจะเจอคู่แท้ของฉันเหมือนกัน”

อาโก๊ะสบตานาวิน ชมว่าเขาเป็นคนดี ต่อไปต้องเจอเนื้อคู่เข้าสักวัน นาวินยิ้มให้เธออย่างอบอุ่นและมองเธอไม่วางตา

ooooooo

เมื่อไม่มีอาโก๊ะอยู่ คิมหันต์รู้สึกเหงาๆ พอคิดถึงเรื่องของอาโก๊ะก็อมยิ้ม แล้วรู้สึกว่าตัวเองเป็นอะไรไป อาปู้เข้ามาเอามือถือถ่ายภาพคิมหันต์ เขาตกใจคิดว่านักข่าวบุกมา โวยจะถ่ายไปทำไม อาปู้บอกว่าถ่ายเก็บไว้ดูเล่น เขารู้ว่าคิมหันต์กำลังคิดถึงอาโก๊ะ

“เนี่ยอาปู้ถ่ายรูปเก็บไว้ จะไปอวดให้พี่อาโก๊ะดู ว่าหมูหันคิดถึงพี่อาโก๊ะ”

คิมหันต์คว้ามือถือมากดดูว่ามีรูปอะไรบ้าง แล้วได้เห็นภาพแต่งงานของเขากับอาโก๊ะ อาปู้บอกว่า วันนั้น อาโก๊ะสวยมาก แต่คิมหันต์ขี้เหร่ คิมหันต์หาว่าพูดเล่น

“จริงๆ วันนั้นพี่อาโก๊ะมีความสุข ก็เลยยิ้มสวย แต่หมูหันไม่ยิ้มเลย เพราะว่าหมูหันไม่รักพี่อาโก๊ะ” ฟังอาปู้พูดแล้วคิมหันต์มองรูปอย่างครุ่นคิด...

ที่ลานหมู่บ้านเผ่าเคอ อากิ๊กวิ่งมาบอกเล่าจางว่า ผีฟ้าปู่เจ้าประทับร่างลุงหมอ เล่าจางตกใจรีบมาดู เห็นลุงหมอนั่งกินเครื่องเซ่นท่าทางดุดัน หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง และพูดว่าเผ่าเคอจะมีเภทภัยเพราะปล่อยลูกหลานไปสมสู่กับคนเมือง พอเล่าจางมาถึง ลุงหมอก็ชี้หน้า ให้ไปตามลูกสาวกลับมา มิเช่นนั้นจะมีเภทภัยครั้งใหญ่ที่หมู่บ้านนี้ เล่าจางถามว่าเขาทำตามคำสั่งผีฟ้าปู่เจ้าแล้วนี่ เหตุใดถึงไม่พอใจ ลุงหมอตอบว่า คำทำนายคลาดเคลื่อน ชาวบ้านแตกตื่น

มังลาขอให้เล่าจางทำตามที่ลุงหมอบอก อากิ๊กสงสัยแกล้งถามว่าทำตามลุงหมอหรือมังลากันแน่ มังลาโวยว่าคิมหันต์ไม่ใช่เนื้อคู่อาโก๊ะ เล่าจางตัดบทจะไปตามอาโก๊ะกลับมา อากิ๊กขอไปด้วย มังลามองอย่างไม่พอใจ อากิ๊กรู้ทันตามมาพูดกับมังลาที่กระท่อม

“ข้ารู้ว่าแกลืมอาโก๊ะไม่ได้ ก็เลยจ้างท่านหมอผีให้เล่นละครตบตาชาวบ้าน” อากิ๊กเตือนให้ระวังที่ฝ่าฝืนกฎของผีฟ้า มังลาสะดุ้งกลัวใครมาได้ยิน

“ข้าไม่เชื่อผีฟ้า ข้าไม่เชื่อใครทั้งนั้น อย่างเดียวที่ข้าเชื่อก็คือหัวใจของข้าเอง” มังลามั่นใจ

มังลาหลบเอาไก่ที่เชือดมาสดๆ มาให้ลุงหมอเป็นค่าตอบแทนที่ช่วยทำผีเข้าให้

“ไม่มีปัญหา โกหกสักกี่ครั้งก็ย่อมได้ แต่ความจริงยังไงก็คือความจริง อาโก๊ะกับมังลาไม่มีวันได้ครองคู่กัน อาโก๊ะเป็นของหมูหัน” ลุงหมอหัวเราะหึๆเดินไป มังลามองตามไม่พอใจ...

วันรุ่งขึ้น อาโก๊ะนอนอยู่กับเนริสา สะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงเพลงที่คิมหันต์เคยร้องง้อตน ก็ดีใจรีบวิ่งลงมา ปรากฏว่าเป็นนาวินนั่งเล่นกีตาร์ อาโก๊ะผิดหวังเดินกลับไป เนริสาต่อว่า

“ทำแบบนี้ไม่ขำนะคะ พี่นาวิน พี่ก็รู้ว่าเพลงนี้มีความหมายกับอาโก๊ะแค่ไหน”

“ก็พี่อยากร้องบ้างนี่ ผิดด้วยเหรอ”

“สาว่าพี่ไปถามอาโก๊ะดีกว่าค่ะ เพราะคนที่เสียใจไม่ใช่สา”

นาวินสำนึกผิด ตามมาขอโทษอาโก๊ะ เขาคิดว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้นเมื่อได้ยินเพลงนี้ แต่จริงๆแล้วมันขึ้นอยู่กับคนร้องมากกว่า ไม่ทันจะพูดต่อ ป้าแมวเข้ามาบอกว่ามีคนมาขอพบอาโก๊ะสองคนแปลกใจ พอลงมาพบ จอห์นทำหน้าเศร้าบอกข่าวเนริสาว่า คิมหันต์อยู่โรงพยาบาล

“เมื่อคืนพี่คิ้มจะมารับอาโก๊ะกลับบ้าน แต่ระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุ หมอบอกว่าพี่คิ้มอาจจะ...อาจจะพิการตลอดชีวิต”

อาโก๊ะยืนอึ้ง น้ำตาเอ่อล้น...ทุกคนมาที่โรงพยาบาล จอห์นให้ทุกคนรออยู่ตรงล็อบบี้ก่อนเขาจะไปดูว่าคิมหันต์พร้อมจะให้เยี่ยมหรือไม่ เนริสาแปลกใจ นาวินบอกน้องสาวว่า คิมหันต์เป็นดารา คงอายที่มาตกอยู่ในสภาพนี้

เข้ามาในห้องคนไข้ จอห์นเห็นคิมหันต์นั่งเล่นไพ่อยู่กับหมอปลอมอย่างสนุกสนาน

“นี่ไม่ใช่ถ่ายหนังนะพี่ แต่มันคือการแสดงสดวันเทกโอนลี่ ยูโน้ว...” จอห์นโวย

คิมหันต์ว่าตนมืออาชีพอยู่แล้ว หมอปลอมก็บอกว่า ตนเป็นเอกซ์ตร้ามากว่าสามสิบปีแล้ว  สวมบทหมอแค่นี้สบายมาก จอห์นย้ำอย่าให้พลาดแล้วกัน ไม่อย่างนั้นจะไม่จ่ายค่าตัว...พอทุกอย่างพร้อม จอห์นพาทุกคนเข้ามาเยี่ยมคิมหันต์ อาโก๊ะโผเข้าถามอย่างห่วงใยว่าเจ็บมากไหม

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เพราะว่าตอนนี้คนไข้เป็นอัมพาต ช่วงล่างไม่มีความรู้สึกใดๆ”

เนริสาตกใจถามว่าจริงหรือ หมอกลัวไม่เชื่อจึงทดลองให้ดู ด้วยการยกขาคิมหันต์แล้วปล่อยทิ้งลงมา คิมหันต์กัดปากอดทน นาวินถามว่ามีทางรักษาไหม หมอตอบว่ายาก คงต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต คิมหันต์ร้องไห้โฮหมดอาลัย ตายอยากในชีวิต เนริสาจะเข้าไปกอดปลอบ นาวินดึงน้องไว้ อาโก๊ะปลอบว่า ไม่ต้องห่วง ตนจะดูแลเขาเอง

“เธอจะบ้าเหรออาโก๊ะ ฉันพิการอยู่เห็นๆ เธออย่าปลอบใจฉันเลย ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนไร้สมรรถภาพไปแล้ว”

“ไม่เป็นไรนี่ ถึงพิการก็ดีกว่าตายนะ อาโก๊ะจะดูแลหมูหันเอง”

คิมหันต์อึ้งที่อาโก๊ะไม่ทิ้งเขา จอห์นรีบเสนอให้อาโก๊ะไปจากคิมหันต์เสียเพราะเขาไม่สามารถทำการบ้านได้ อาโก๊ะทำหน้างงอะไรคือการบ้าน หมอพยายามจะอธิบาย

“คืออย่างนั้นน่ะ ทำไม่ได้แล้ว”

อาโก๊ะยิ่งงง หมอกับจอห์นเซ็งที่ไม่เข้าใจเสียที เนริสาจึงอธิบายง่ายๆว่า คิมหันต์ไม่สามารถทำหน้าที่สามีได้อีก อาโก๊ะตกใจไม่เชื่อ คิมหันต์ยืนยันว่าจริง

“แบบนี้เราก็มีลูกไม่ได้สิ”

“ฉันเสียใจด้วยนะอาโก๊ะ แต่ฉัน...ฉันมีบุญแค่นี้จริงๆ เธอยังสาว แถมซวยเอ๊ยสวยแบบนี้ เธอจงไปจากฉันซะ ไปหาคนใหม่ที่พร้อมจะดูแลเธอ ไม่ต้องมาสนใจฉันอีกแล้ว”

อาโก๊ะจะค้าน คิมหันต์รีบบอกว่าอย่าทำให้เขารู้สึกผิดมากไปกว่านี้ให้เธอกลับบ้านไปเสีย เธอดีเกินไป จอห์นสนับสนุนอย่ามาจมอยู่กับคนพิการเลย คิมหันต์เล่นบทร้องไห้โฮๆ ว่าตนกับเธอหมดวาสนากันแค่นี้ เนริสาพลอยสะเทือนใจไปด้วย ผิดกับนาวินที่รู้สึกว่านี่คือการแสดง

กลับออกมา นาวินบ่นกับเนริสาว่าคิมหันต์อาการสาหัสไม่น่าฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้ และหมอที่รักษาตนก็รู้สึกคุ้นหน้า เนริสาเริ่มสังหรณ์ใจ...ไม่ทันไร หมอปลอมซึ่งเพิ่งรับเงินค่าจ้างจากจอห์น เดินนับเงินออกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ลากรองเท้าแตะ เดินออกมาเจอกับนาวินและเนริสาก็ตกใจหน้าซีด เนริสามองแล้วแกล้งถามว่า พอไม่ใส่เครื่องแบบแล้วดูเป็นคนละคน หมอรีบแก้ตัวว่า ตนเป็นคนติดดิน ไม่ชอบใช้ชีวิตหรูหรา เพื่อเข้าถึงทุกข์ยากของคนไข้ ว่าแล้วก็ขอตัวมีธุระ สองพี่น้องมองตามอย่างสงสัย

ooooooo

ในวันนั้น เล่าจางใช้เงินเก่าเก็บจนแทบจะขาดมาซื้อตั๋วรถทัวร์สามใบเข้ากรุงเทพฯ เงินไม่พอ เล่าจางจึงใช้ไก่ที่หอบหิ้วมาด้วยเป็นอาหาร ให้คนขายตั๋วไปแทน อากิ๊กกังวลว่าถ้าอาโก๊ะอยู่กับคิมหันต์อย่างมีความสุข คงไม่ยอมกลับ แต่มังลาเชื่อว่าอาโก๊ะกำลังทุกข์ใจ

อาโก๊ะยังคงนั่งเฝ้าอย่างซึมเศร้า คิมหันต์เซ็งมากแอบรำพึงเมื่อไหร่จะกลับเสียที จอห์นเข้าใจจึงช่วยบอกอาโก๊ะให้กลับไปได้แล้ว หมดเวลาเยี่ยม แต่เธออยากอยู่เฝ้า คิมหันต์ตัดบทให้จอห์นไปส่ง จอห์นย้ำกับอาโก๊ะว่าเรื่องของเธอกับคิมหันต์มันจบลงแล้ว อาโก๊ะมองคิมหันต์อย่างอาลัยอาวรณ์ พอเดินออกมาหน้าลิฟต์มีตายายคู่หนึ่ง ตานั่งรถเข็นท่าทางป่วย ยายคอยเช็ดหน้าตา ชวนคุยตลอดเวลาแม้อีกฝ่ายจะไม่รับรู้อะไร อาโก๊ะเห็นภาพนั้นแล้วสะท้อนใจ

“ไม่ อาโก๊ะไม่ไป อาโก๊ะจะอยู่กับหมูหัน” ว่าแล้วอาโก๊ะก็วิ่งกลับไปที่ห้องคนไข้

คิมหันต์กำลังยืดเส้นยืดสาย ได้ยินเสียงจอห์นล้งเล้งก็ตกใจรีบกระโดดขึ้นเตียงนอนตามเดิม อาโก๊ะพรวดพราดเข้ามาพูดกับคิมหันต์

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อาโก๊ะจะไม่ทิ้งหมูหัน อาโก๊ะไม่ทิ้งเนื้อคู่ของอาโก๊ะเด็ดขาด”

“ต...แต่ฉันพิการแล้วนะอาโก๊ะ”

“ไม่สำคัญหรอก ไม่ว่าอยู่หรือตาย อาโก๊ะจะเป็นผู้หญิงของหมูหันตลอดไป”

คิมหันต์อ้าปากค้าง อาโก๊ะร้องไห้โผกอดเขาคิดว่าเขาดีใจ อาโก๊ะบอกว่า ต่อให้เขาไม่เหลือใคร เขาก็ยังมีตน คิมหันต์ค่อยๆหุบปาก ถามทำไมไม่ยอมทิ้งเขา

“อาโก๊ะรักหมูหัน มันไม่เกี่ยวกับพรหมลิขิตหรือโชคชะตา ไม่เกี่ยวกับอะไรทั้งนั้น อย่างเดียวที่อาโก๊ะมีอยู่ตอนนี้ก็คือ ความจงรักภักดี หมูหันต้องเชื่อใจอาโก๊ะนะ”

คำพูดของอาโก๊ะทำให้คิมหันต์อบอุ่นใจอย่างประหลาด ไม่รู้ตัวว่ากอดตอบอาโก๊ะเมื่อไหร่ จอห์นยืนมองอึ้งๆ

วันต่อมา คิมหันต์ออกจากโรงพยาบาล จอห์นเข็นรถเข็นเข้ามาในบ้าน สีหน้าเศร้าๆทั้งสองคน อาปู้อ้าปากจะถาม จอห์นยกมือห้ามแล้วเข็นคิมหันต์เข้าห้อง พอปิดประตู คิมหันต์ก็กระชากคอจอห์นทันที ต่อว่าที่แผนการไม่ได้ผล จอห์นรีบขอให้รอดูสักพัก เชื่อว่าอาโก๊ะต้องทนได้ไม่นาน ให้คิมหันต์ทำตัวทุเรศๆเข้าไว้ ขณะเดียวกันอาโก๊ะบอกกับอาปู้ว่า คิมหันต์พิการแบบนี้ ตนคงไม่มีเวลาเล่นด้วยได้ จะต้องดูแลเพราะคิมหันต์เป็นเนื้อคู่ ตนไม่มีวันทิ้งเขา...

ooooooo

บนรถทัวร์ อากิ๊กเห็นมังลาหนาวจึงเอาผ้าห่มของตัวเองห่มให้อีกผืน เช้าขึ้น มังลาตื่นมาแปลกใจที่มีผ้าห่มสองผืน มองไปเห็นอากิ๊กนอนกอดอกหลับอยู่ จึงเอาผ้าไปห่มให้ จังหวะนั้นรถเบรกกะทันหัน มังลาหน้าทิ่มไปจูบปากอากิ๊กเข้าพอดี เธอสะดุ้งตื่นตกใจ ไม่ทันพูดอะไรรถกระชากออก เธอจึงถลาไปหอมแก้มมังลาอีกที สองคนมองหน้ากันอึ้งๆ

ถึงท่ารถ เล่าจางเอารูปคิมหันต์ให้คนขับแท็กซี่ดู เพื่อให้พาไปบ้าน ทั้งสามแปลกใจที่คิมหันต์เป็นที่รู้จักของใครๆ ขนาดนี้เชียวหรือ...

แองจี้เดินเข้าฟิตเนส สวนกับนาวินที่ถือกระเป๋าเดินออก จึงทักทายว่าเสียดายที่เขากลับคิดว่าจะขอให้เลี้ยงข้าว นาวินจึงถามว่าไม่รีบไปดูแลคิมหันต์หรือ แองจี้ทำหน้างง...

จอห์นกำลังจะออกไปข้างนอกเพื่อให้อาโก๊ะต้องดูแลคิมหันต์ คิมหันต์นึกได้ลุกไปเตือนจอห์นให้ไปลาที่กองถ่ายให้ด้วย อาปู้เห็นคิมหันต์ยืนได้ก็แปลกใจ...

ทางกองถ่ายต้องใช้แสตนด์อินแทนคิมหันต์ เข้าฉากกับนาวิน เผอิญแสตนด์อินคนนั้นคือหมอปลอม นาวินจำได้จึงลากคอมาซักถาม จนรู้ว่าจอห์นเป็นคนว่าจ้างให้หลอกอาโก๊ะ นาวินเริ่มเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

ตลอดทั้งวัน อาโก๊ะดูแลปรนนิบัติคิมหันต์อย่างดี จนเขาเมื่อยมากๆ จึงขอให้เธอออกไปทำงานบ้านเสียบ้าง เขาอยากพักผ่อนตามลำพัง พออาโก๊ะออกไป เขาก็รีบลุกขึ้นยืดแข้งยืดขาไม่นาน แองจี้มาเคาะห้อง อาโก๊ะไม่มีอารมณ์จะต่อกรด้วย จึงพาเธอไปหาคิมหันต์ที่ห้องนอน คิมหันต์สะดุ้งลงนั่งรถเข็นแทบไม่ทันโวยอาโก๊ะที่ไม่รู้จักเคาะประตูก่อน

อาโก๊ะเบี่ยงหลบให้แองจี้เข้ามา เธอโผเข้าถามคิมหันต์ “คิ้ม นี่คุณบาดเจ็บจริงๆเหรอคะ”

“แองจี้ คุณรู้ได้ยังไง” คิมหันต์ตกใจ

“นาวินบอกค่ะ ตอนแรกแองจี้ยังนึกว่าเขาอำเล่นซะอีก โถ นี่ถึงขั้นพิการเลยเหรอเนี่ย”

“เอ่อ ก็ไม่เชิงหรอกแองจี้”

อาปู้รีบบอกว่า “ไม่เชิงที่ไหน หมอบอกว่าไอ้หมูหันมันเสื่อมสมรรถภาพมีลูกไม่ได้แล้ว”

แองจี้ตกใจคาดคั้นถามคิมหันต์ อาโก๊ะยืนยันว่าจริงอย่าปิดบังแองจี้เลย แองจี้หน้าเจื่อนออกอาการรังเกียจ คิมหันต์อยากจะอธิบายแต่ไม่มีโอกาส แองจี้ตัดบทว่าไม่ต้องปลอบใจตนหรอก ไหนๆก็เป็นแบบนี้แล้ว ขอให้ยอมรับความจริงให้ได้

“แองจี้จะไม่ทอดทิ้งคิ้มไปไหน แต่เรื่องระหว่างเรามันคงยุติลงแค่นี้”

คิมหันต์ตะลึงรวมทั้งอาโก๊ะและอาปู้ คิมหันต์ถามแองจี้บอกเลิกเขาทั้งๆ ที่เขาเพิ่งพิการหรือ แองจี้กลับบอกว่า จะตีเหล็กต้องตีตอนร้อน ขอให้เขาเข้มแข็งเข้าไว้

“ฟังมีเหตุผลมากเลยแองจี้” คิมหันต์ทั้งอึ้งและทึ่ง

“คิ้มจำได้รึเปล่าคะ คิ้มเคยบอกแองจี้ว่ารักแท้คือการเสียสละ ตอนนี้ถึงเวลาที่คิ้มต้องเสียสละเพื่อความสุขของแองจี้แล้วค่ะ แองจี้...แองจี้รักคิ้ม ลาก่อนนะคะ” แองจี้กอดคิมหันต์แล้วผละเดินกลับออกไป

อาปู้ถามว่าคนเมืองเขาทิ้งกันดื้อๆ แบบนี้หรือ อาโก๊ะเองก็งง คิมหันต์ได้สติ เข็นรถตามแองจี้ออกไป แองจี้มายืนบ่นหน้าลิฟต์

“ฮึ พิการได้ก็ดีสมน้ำหน้า อยากเจ้าชู้ดีนัก เชิญอยู่กับเมียคนป่าไปเถอะ”

“แองจี้รอผมด้วย ฟังผมอธิบายก่อน” คิมหันต์เห็นแองจี้เข้าไปในลิฟต์ ประตูกำลังจะปิด เขาจึงทิ้งรถเข็นวิ่งไป “แองจี้ผมไม่ได้พิการ ผมแค่เล่นละครตบตาอาโก๊ะเฉยๆ ผมแค่อยากเลิกกับอาโก๊ะ”

แองจี้ตะลึงอยู่ในลิฟต์ ประตูลิฟต์ปิด คิมหันต์ยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ โดยไม่รู้ว่าอาปู้ตามออกมาดู “ไอ้หมูหัน ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”

อาโก๊ะยังไม่รู้ความจริง เธอยังดูแลคิมหันต์พาเข็นออกมาสูดอากาศบริเวณสระน้ำของคอนโดฯ คิมหันต์อารมณ์ไม่ดี พาลหาเรื่องอาโก๊ะทุกอย่าง แต่เธอก็อดทนเอาใจ ขณะที่อาโก๊ะเดินไปเอาของบนห้อง อาปู้มองอย่างไม่พอใจ จนคิมหันต์ถามว่ามองอะไร ไม่เคยเห็นคนพิการหรือ

“คนพิการน่ะเคยเห็น แต่ไม่เคยเห็นคนแกล้งพิการ”

“แกพูดเรื่องอะไร”

“อาปู้เห็นนะว่าหมูหันเดินได้”

คิมหันต์สะดุ้งหาว่าอาปู้ตาฝาด อาปู้บอกว่าจะฟ้องอาโก๊ะ คิมหันต์หัวเราะเยาะว่าใครจะเชื่อ อาปู้โกรธจึงผลักรถคิมหันต์ตกไปในสระน้ำ คิมหันต์ร้องลั่นว่าว่ายน้ำไม่เป็น

อาปู้ไม่เชื่อยืนมองจนเขาจมลงก้นสระ อาโก๊ะกลับมาตกใจโดดลงไปช่วยคิมหันต์ขึ้นมา...

คิมหันต์ละเมอร้องลั่น ลืมตามาพบว่าตัวเองอยู่บนห้องแล้ว พอเห็นอาปู้ก็คว้าคอเอาเรื่อง อาโก๊ะแปลกใจทำไมต้องโกรธอาปู้ คิมหันต์บอกว่าอาปู้จะฆ่าเขา ผลักเขาตกน้ำ

อาปู้จึงสารภาพว่า อยากพิสูจน์ให้รู้ว่าคิมหันต์โกหกไม่ได้พิการ คิมหันต์รีบบอกว่าไม่จริงแล้วทุบตีขาตัวเองให้อาโก๊ะดู พลันมีคนมากดกริ่ง อาปู้ไปเปิดประตู พบนาวินแวะมาเยี่ยม อาปู้จึงบอกเรื่องที่ตนสงสัย นาวินรู้อยู่แล้วจึงแกล้งทำเป็นพิสูจน์ให้อาปู้ดู

“ไม่หรอกมั้ง คนเป็นอัมพาตน่ะเขาไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ แล้วจะยืนได้ยังไง” ว่าแล้วนาวินก็ดึงขนหน้าแข้งคิมหันต์ แกล้งเอาไม้ขนไก่เขี่ยใต้เท้า

คิมหันต์สะดุ้งเฮือกข่มอารมณ์ไว้ อาโก๊ะถือนมร้อนมาให้คิมหันต์ดื่ม นาวินช่วยรับมาแล้วแกล้งเทลงบนขาคิมหันต์ คราวนี้เขาร้องลั่นลุกขึ้นปัดเหยงๆ อาโก๊ะตกใจ นาวินบอกว่าหมอที่รักษาเป็นคนที่คิมหันต์จ้างมา คิมหันต์ไม่พอใจถามนาวินเกี่ยวอะไรด้วย

“ที่ผมไม่แพร่งพรายเรื่องของคุณกับอาโก๊ะให้ใครรู้ ก็เพราะสงสารอาโก๊ะ แต่ในเมื่อคุณพยายามเสือกไสอาโก๊ะด้วยวิธีนี้ ผมก็คงต้องเอาคืนแทนอาโก๊ะบ้าง”

“หมูหัน นี่หมูหันทำแบบนี้เพื่อหาเรื่องเลิกกับอาโก๊ะงั้นเหรอ”

“เปล่านะอาโก๊ะ ฉันแค่อยากลองใจเธอดูเฉยๆ คือ ฉันอยากรู้ว่าเธอรักฉันแค่ไหนเท่านั้นเอง”

“ก็ได้ ถ้างั้นอาโก๊ะขอลองใจหมูหันบ้างก็แล้วกัน อยากรู้ว่าหมูหันตายเพื่ออาโก๊ะได้ไหม” อาโก๊ะเอาหน้าไม้มาเหนี่ยวไกใส่คิมหันต์ ลูกดอกปักทะลุโซฟา

คิมหันต์ตกใจลุกขึ้นวิ่งหนีร้องโวยวายลงมาข้างล่าง วิ่งหลบหลังลุงสม ลุงสมช่วยห้าม นาวินตามลงมาห้ามอาโก๊ะ อย่าเป็นฆาตกรเพราะผู้ชายห่วยๆคนนี้ มันไม่คุ้ม อาปู้ยุให้ยิงเลย อาโก๊ะเหนี่ยวไกออกไป ลูกดอกพุ่งออกไป ทุกคนมองหาว่ามันหายไปไหน

แล้วทุกคนก็เห็นเล่าจางกำลูกดอกอยู่ในมือ มีมังลากับอากิ๊กยืนอยู่ข้างหลัง...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”
16 มิ.ย 2564

05:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 11:32 น.