ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

นางสาวจำแลงรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ในห้องนอนเสี่ยทรงชัยตกแต่งอย่างสวยงาม เสี่ยพาอาโก๊ะเข้ามาถามว่าชอบไหม อาโก๊ะพยักหน้าทั้งที่ยังงงๆ เสี่ยทรงชัยไม่รอช้า ขอเริ่มเลยอ้างว่าเขาใจร้อน อาโก๊ะจึงคุกเข่าลง

“อะอ๊า หนูเนี่ย หน้าตาก็บ้านๆแต่รู้งานเหมือนกันนะ”

“มันเป็นหน้าที่ของอาโก๊ะ อาโก๊ะมาที่นี่เพื่อทำสิ่งนี้”

เสี่ยทรงชัยยิ้มปลื้ม ทำท่าจะถอดกางเกง อาโก๊ะหน้าเหวอ ขณะเดียวกัน คิมหันต์ลงมากับแองจี้ไม่เห็นอาโก๊ะจึงถามเติมก็ไม่เห็นเหมือนกัน ทันใด...มีเสียงเสี่ยทรงชัยร้องให้คนช่วยมาจากข้างบน ทั้งคิมหันต์กับแองจี้ตกใจวิ่งขึ้นไปบนห้อง เห็นเสี่ยทรงชัยหัวยุ่ง เนื้อตัวฟกช้ำจากการถูกอาโก๊ะซ้อม ส่งเสียง

“พอแล้ว อย่าทำฉันเลยหนู ปล่อยฉันไปเถอะ”

“แก แกเลวมาก บังอาจดูหมิ่นศักดิ์ศรีของผู้หญิงเผ่าเคอ แกต้องถูกลงโทษ”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันนึกว่าหนูเป็นหมอนวด”

อาโก๊ะยิ่งโกรธ จัดการนวดให้ด้วยท่ามวยปล้ำ จับบิดแขนไปข้างหลังจนเสี่ยทรงชัยทุบพื้นป้าบๆด้วยความเจ็บปวด คิมหันต์รีบดึงอาโก๊ะออก...ทุกคนกลับลงมาที่ห้องรับแขก เสี่ยทรงชัยหน้าตาบอบช้ำเอ่ยกับแองจี้ว่าอย่าไปโทษอาโก๊ะเลย ตนผิดเองที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ แต่แองจี้ไม่ยอม คิมหันต์ให้อาโก๊ะขอโทษทั้งแองจี้และเสี่ยทรงชัย อาโก๊ะไม่ทำ แองจี้พูดเด็ดขาด

“อย่าลำบากเลยคิ้ม แองจี้ว่า ไล่มันออกไปเลยดีกว่า”

“อะไรนะ แกเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาไล่ อาโก๊ะไม่ใช่ คนใช้ธรรมดานะ ความจริงอาโก๊ะเป็น...” อาโก๊ะพูดไม่ทันจบ คิมหันต์ห้ามเสียงหลง

เสี่ยทรงชัยสงสัย ให้อาโก๊ะพูดออกมา อาโก๊ะมองหน้าคิมหันต์ที่หน้าซีดเหงื่อแตก จึงบอกให้ถามกันเอง ตนไม่ยุ่งด้วยแล้ว...อาโก๊ะเดินออกมาอย่างฉุนเฉียว บ่นว่าตนจะไม่ยอมอีกแล้ว ถ้าคิมหันต์ไม่มาง้อ จะประกาศให้รู้กันไปเลยว่า คิมหันต์เป็นสามี

ทุกคนรุมถามคิมหันต์ว่า ตกลงอาโก๊ะเป็นลูกจ้างหรือเจ้านายกันแน่ คิมหันต์รับรองว่าเป็นลูกจ้าง เพราะอาโก๊ะมีบุญคุณช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เขาจึงต้องยอม แต่ในเมื่อพูดดีๆไม่รู้เรื่อง เขาคงต้องใช้กำลัง คิมหันต์ถลกแขนเสื้อลุกพรวดเดินออกไป เสี่ยทรงชัยนึกเป็นห่วง บ่นกับเติมว่า อาโก๊ะอ่วมแน่ แต่แองจี้มองอย่างแคลงใจ...
ตามออกมาเห็นอาโก๊ะยืนงอนอยู่ คิมหันต์เรียกอาโก๊ะเสียงเข้มท่าทางดุดัน พอเธอหันมาเขาก็ยกมือไหว้ “ฉันไหว้ล่ะ สงสารผัวคนนี้ด้วยเถอะ”

“มามุกนี้อีกแล้ว น่าเบื่อ”

“ไม่มามุกนี้แล้วจะให้มามุกไหน เธอคิดดูสิถ้างานนี้ฉันไม่ได้ถ่ายซ่อมฉากจบล่ะก็ เรตติ้งฉันต้องตกฮวบแน่ๆ

ต่อไปฉันก็คงต้องได้บทรองจากไอ้นาวิน แล้วสุดท้ายก็ต้องกลายเป็นแค่นักแสดงตัวประกอบ โธ่ๆคิมหันต์ คิมหันต์ผู้น่าสงสาร”

“เรื่องของหมูหัน อาโก๊ะไม่สน”

“ไม่สนไม่ได้ เธออย่าลืมสิว่าเราเป็นอะไรกัน อาโก๊ะคิดดูนะ ฉันเป็นสามีของเธอ ถ้าฉันตกงานขึ้นมา แล้วจะหาเลี้ยงเธอได้ยังไง”

“อย่างมากก็กลับไปอยู่ที่ป่าด้วยกัน  ผัวคนเดียวอาโก๊ะเลี้ยงได้”

“ฮึย นี่แปลว่าเธอจะไม่ยอมขอโทษจริงๆใช่มั้ย ดีล่ะ แบบนี้ต้องเจอไม้แข็ง” คิมหันต์เห็นอาโก๊ะยืนกราน มองไปมีไม้ตียุงวางอยู่ จึงคว้ามาหวดลมขวับๆ

แองจี้ตามออกมาย่องเข้าใกล้ๆ ได้ยินเสียงขวับๆก็สะดุ้ง เสียงคิมหันต์ดัง “อยากดื้อนักใช่ไหม นี่แน่ะๆเป็นไงจะยอมขอโทษรึยัง”

“อ๊าย...อย่าหมูหัน อย่าทำแบบนี้”

แองจี้ชะโงกไปมองอย่างหวาดเสียว เห็นคิมหันต์เอาไม้ตีขาตัวเอง...แป่ว...คิมหันต์ส่งเสียงดุดันถามอาโก๊ะจะดื้ออีกไหม ไม่อย่างนั้นจะตีให้ตาย อาโก๊ะแย่งไม้มาได้ให้คิมหันต์พอ ตนยอมทำตามที่ขอ แองจี้เห็นแล้วเหวอ ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับคิมหันต์กันแน่

กลับมาที่ห้องรับแขก อาโก๊ะยกมือไหว้ขอโทษเสี่ยทรงชัยกับแองจี้ เสี่ยลูบไหล่ลูบแขนอาโก๊ะไปเรื่อย อาโก๊ะถลึงตาใส่ก็ชะงัก แองจึ้ไม่พอใจที่คิมหันต์ไม่ไล่อาโก๊ะออกจึงตั้งข้อแม้

“ก็ได้ค่ะ แต่แองจี้ขออย่างหนึ่ง นั่นคือเราจะให้พวกนักข่าวเห็นอาโก๊ะในสภาพแบบนี้ไม่ได้ ถึงจะเป็นแค่สาวใช้ แต่ถ้ามีเจ้านายเป็นดารา อาโก๊ะต้องมีสง่าราศีกว่านี้”

คิมหันต์จะแย้ง แองจี้สวนทันควันว่า เรื่องนี้ตนจะจัดการเอง แค่พรุ่งนี้วันเดียว อาโก๊ะมองคิมหันต์อย่างไม่พอใจ แต่คิมหันต์ไม่ปฏิเสธ อาโก๊ะต่อว่าเขาขณะนั่งรถกลับ

“อาโก๊ะไม่ยอมนะ ก็หมูหันรับปากอาโก๊ะแล้วนี่ ว่าจะตามใจอาโก๊ะทุกอย่าง”

คิมหันต์ขอร้องแค่ครั้งเดียวเอง อาโก๊ะว่าคิมหันต์ขอแบบนี้หลายครั้งแล้ว เขาเห็นแก่ตัว คิมหันต์แอบบ่น...ใครเห็นแก่ตัวกันแน่ เขาไม่ได้อยากแต่งงานด้วยเสียหน่อย

ooooooo

มือถือของคิมหันต์ที่อาปู้เก็บเอามาเกิดแบตหมด อาปู้ไม่รู้คิดว่าเสีย พยายามซ่อม จอห์นมาเห็น เข้าใจว่าอาปู้ขโมยมือถือคิมหันต์มาเล่น จะแย่งคืน จึงเกิดการยื้อแย่งต่อสู้กัน จอห์นโมโหคว้าไม้ช็อตยุงมาเป็นเครื่องทุ่นแรง ขู่ให้อาปู้ส่งของคืนมา แต่กลับถูกอาปู้แย่งแล้วเอามาช็อตตัวเขาจนน่วม

จอห์นโกรธวิ่งไล่อาปู้ลงมาข้างล่าง สมพรซึ่งปลอมตัวเป็นแม่บ้านทำความสะอาด ฉวยโอกาสเข้าไปในห้อง เพื่อค้นหากล้องจะเปิดสวิตช์...ขณะที่จอห์นกำลังไล่จับอาปู้ คิมหันต์กับอาโก๊ะกลับมาทั้งจอห์นและอาปู้ตกตะลึง

“เฮ้ย อาโก๊ะ นี่เปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ”

“โอ้โห สุดยอดเลยพี่อาโก๊ะ สวยเหมือนพวกคนเมืองไม่มีผิด”

คิมหันต์เบ้ปากและว่าก็งั้นๆ อาโก๊ะน้อยใจ ลุงสมยืนยามอยู่เข้ามาบอก “อย่าไปเชื่อคุณคิ้มนะหนูโก๊ะ ลุงเห็นด้วยกับอาปู้ วันนี้หนูสวยเด็ดไปเลย”

อาโก๊ะยิ้มปลื้มอีกรอบ คิมหันต์เดินนำทุกคนจะเข้าห้อง เห็นประตูเปิดอยู่ก็ตำหนิจอห์นที่ลืมล็อกประตู จอห์นแย้งว่าเขาล็อกแล้ว คิมหันต์เข้ามาเปิดตู้เย็นหยิบนมมาดื่มไปบ่นว่าจอห์น

“ว่าแล้วยังเถียงอีก เอ็งนี่ผิดแล้วไม่ยอมรับผิดจริงๆ เรื่องโทรศัพท์ก็เหมือนกัน เครื่องนั้นน่ะข้าไม่ได้ใช้แล้ว ถึงยกให้อาปู้มัน เอ็งก็โวยวายไปได้”

อาปู้ว่าจอห์นชอบสอด จอห์นโกรธ “เดี๋ยวก็โดนทุ่มออกนอกหน้าต่างหรอกไอ้เด็กบ้า ชักจะปากเก่งใหญ่แล้วนะ ผมทนไม่ไหวแล้วพี่คิ้ม ผมทำงานเป็นผู้จัดการให้พี่นะ ไม่ใช่

พี่ี่เลี้ยงเด็ก”

แต่คิมหันต์บอกว่าพรุ่งนี้เขาต้องไปถ่ายซ่อม  อย่างไรเสีย จอนห์ก็ต้องเลี้ยงอาปู้ ว่าแล้วก็เดินเข้าห้องนอน สมพรซึ่งอยู่ในห้องกำลังจะเปิดสวิตช์กล้อง ได้ยินเสียงคนเข้ามาก็ตกใจ รีบคลานไปแอบใต้เตียง คิมหันต์เข้ามาถึง ถอดเสื้อจะอาบน้ำ อาโก๊ะเปิดประตูพรวดเข้ามา

“เว้ย อาโก๊ะ เธอเข้ามาทำไม”

“อาโก๊ะมาทวงสัญญา...ก็หมูหันรับปากแล้วว่าจะพาอาโก๊ะไปเที่ยว แล้วพรุ่งนี้หมูหันจะไปทำงานได้ยังไง”

คิมหันต์ถอนใจ นึกว่าเรื่องอะไร จึงบอกว่าเขาจะพาไปเที่ยวคืนนี้เลย แต่ต้องไปเพียงสองคนเท่านั้น อาโก๊ะดีใจ ขณะที่สมพรยิ้มกริ่มมองกล้องวีดิโอ เสร็จตนแน่คิมหันต์...

ระหว่างที่อาโก๊ะกับคิมหันต์เดินอยู่บนถนนยามราตรี จอปากับจออู สองโจรหนีออกจากป่ามาได้ กำลังมองหาเป้าหมายที่จะปล้น โดยไม่เกรงกลัวตำรวจ...คิมหันต์สวมหมวกใส่แว่นดำ

แถมมีผ้าปิดปากเกรงคนจำได้ แต่อ้างกับอาโก๊ะว่า ช่วงนี้ไข้หวัดนกระบาด และที่ใส่แว่นดำเพราะแสงสีบนท้องถนนมันจัดจ้าน อาโก๊ะไม่พอใจจะดึงแว่นและผ้าออก คิมหันต์ปัดป้อง

“หมูหันไม่ต้องโกหก หมูหันอายใช่มั้ยที่มาเดินกับอาโก๊ะ ให้ทุกคนรู้ว่าอาโก๊ะเป็นเมียไม่ได้ นี่ขนาดเป็นสาวใช้ แล้วก็ยังไม่ได้อีกเหรอ หมูหันจะอายไปถึงไหน”

อาโก๊ะเสียใจเดินหนีข้ามถนน คิมหันต์ตกใจเพราะรถบีบแตร เบรกกันระนาว เขาต้องยกมือขอโทษขอโพย แล้วเดินตามไปง้ออาโก๊ะ สมพรโผล่มา ตามข้ามถนนไม่ทันจึงคลาดกัน

คิมหันต์ตามมาคว้าแขนอาโก๊ะอธิบาย “มีเหตุผลหน่อยสิ เธอก็รู้นี่ว่าฉันเป็น...เป็นดาราชื่อดัง โอเค๊...ดาราที่ดีจะมีชื่อเสียงอยู่ได้ก็ต่อเมื่อเขาเป็นโสด”

“ทำไมดาราต้องเป็นโสด”

“เพื่อให้คนดูมีความคาดหวัง ไม่ว่าจะชายหรือหญิงทุกคน ก็ต้องการฮีโร่เหมือนๆกันและฮีโร่ที่ดีควรจะเป็นคนที่พร้อมบุกตะลุยกับปัญหา ไม่ใช่พ่อบ้านที่แต่งงานแล้ว เข้าใจมั้ยเนี่ย”เห็นอาโก๊ะส่ายหน้า คิมหันต์ตัดบท “เอาน่า ถึงไงฉันก็พาเธอออกมาเที่ยวแล้วนะ เห็นมั้ยว่าฉันรักษาสัญญา เราอย่าเสียเวลาเถียงกันเลยนะ ไหนๆออกมาแล้วทั้งที เรามาหาความสุขกันดีกว่า”

อาโก๊ะ มองหน้าคิมหันต์ เห็นเขายิ้มหล่อมีเสน่ห์เป็นประกาย จึงเคลิ้มพยักหน้าหงึกๆคิมหันต์ได้ทีบอกว่าเขาจะพาเธอไปเที่ยวท่ีที่คนกรุงเทพฯทุกคนต้องไปเหยียบ ว่าแล้วเขาก็ชี้ไปที่ร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง พอก้าวเข้าไป พนักงานกำลังกล่าวกับลูกค้าว่า

“รับซาลาเปาทานเพิ่มมั้ยคะ”

อาโก๊ะทำหน้าปูเลี่ยนๆ คิมหันต์อวดว่า ที่นี่เป็นสถานที่ เที่ยวที่เร้าใจอันดับหนึ่งของชาวกรุงเทพฯ อาโก๊ะแย้งว่าตอนเดินมาเห็นมีร้านแบบนี้ตั้งหลายร้าน คิมหันต์หน้าแตก รีบแก้ตัว

“เอ่อคือ อันดับหนึ่งก็จริง แต่ว่ามันมีหลายสาขาน่ะ แต่สาขานี้เวิร์กสุด เอ้านี่...อยากได้อะไรหยิบมาใส่ตะกร้านี้เลยนะ เดี๋ยวฉันจ่ายเอง”คิมหันต์ยื่นตะกร้าให้ อาโก๊ะหยิบของกินของใช้มาใส่ คิมหันต์แอบเอาออกบ้างที่ไม่จำเป็น...

จอปากับจออูมายืนอยู่หน้าร้าน รอให้คนซาลงหน่อยจะจู่โจมเข้าปล้น อาโก๊ะหอบและลากตะกร้าที่ใส่ของมาเต็มล้นถึงหกใบ คิมหันต์บ่นอย่างไม่พอใจว่าจะเอาอะไรกันมากมาย กินเป็นเดือนยังไม่หมด อาโก๊ะว่าตนอยากเอาไปฝากพ่อและคนที่เผ่า คิมหันต์บอกปัดให้เลือกที่จำเป็น เขาจะจ่ายให้เพียงตะกร้าเดียวเท่านั้น อาโก๊ะต่อรองขอสอง เขาก็ไม่ให้

“คนใจร้าย ทีหมูหันขออะไรอาโก๊ะยอมทำให้ทุกอย่าง ทำไมซื้อของให้แค่นี้ไม่ได้” เห็นคิมหันต์ยืนกรานว่าไม่จ่าย อาโก๊ะงอน “อาโก๊ะเกลียดหมูหัน หมูหันใจแคบ เห็นแก่ตัว”

ว่าแล้วก็ทิ้งของเดินออกจากร้าน พนักงานถามคิมหันต์ว่าไม่ตามไปง้อแฟนหรือ

“ฮึ ไม่จำเป็น หน้าอย่างนั้นไปไหนไม่ไกลหรอก เดี๋ยวก็มา” คิมหันต์ตอบเชิดๆ

ระหว่างที่อาโก๊ะเดินห่างออกจากร้านสักระยะ ก็รู้สึกตัวว่า ไม่รู้จะไปทางไหน เสียใจที่คิมหันต์ไม่ตามมาง้อ...

จอปากับจออูก็เตรียมปืนจะบุก คิมหันต์ยืนอ่านหนังสือชิวๆ เชื่อว่าเดี๋ยวอาโก๊ะต้องกลับมา เขามั่นใจนับเวลาถอยหลัง ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง สมพรผลักประตูเข้ามาด้วยท่าทางหงุดหงิดปากก็บ่นที่หาคิมหันต์ไม่เจอ

“ฮึย นังสมพร นี่มันตามมาตอนไหนวะเนี่ย” คิมหันต์เอาหนังสือปิดหน้า

จอปากับจออูบุกเข้ามาประกาศ หยุดนะนี่คือการปล้น ลูกค้ายกมือถอยออกมายืนรวมกัน ด้วยสัญชาตญาณนักข่าว สมพรหลบหลังคิมหันต์ แอบเปิดสวิตช์กล้องวีดิโอบันทึกภาพ คิมหันต์เห็นหน้าสองโจรก็จำได้ ขยับหมวกและผ้าปิดหน้าให้มิดชิด จอปาเอาปืนขู่แคชเชียร์ จออูคว้าถุงไปโกยของกิน คิมหันต์พยายามหลบหน้า จออูเริ่มเอะใจว่ารูปร่างคุ้นๆ พอแคชเชียร์ส่งถุงเงินให้ จอปาก็ร้องบอกจออูให้ไปได้ แต่จออู ยังข้องใจชี้นิ้ว

“ไอ้ตัวสูงน่ะ ก้าวออกมาข้างหน้าซิ”

คิมหันต์เบี่ยงตัวบอกลุงข้างหลังว่าโจรเรียก ลุงย้อนว่าเรียก...นั่นแหละ จออูตวาดให้ออกมาแล้วถอดแว่นด้วย สมพรเริ่มมองอย่างสงสัยเช่นกัน แพนกล้องไปจับภาพ ทุกคนพากันมอง

“นรกแล้วไงไอ้คิ้ม ขืนถอดทุกคนต้องรู้แน่ว่าเราคือดารานักบู๊ชื่อดังคิมหันต์ ประจัญบาน จะทำไงดีวะเนี่ย ไอ้สมพร ก็ดันอยู่ด้วย...เสียชีพไม่เสียฟอร์ม” คิมหันต์ยืนนิ่งครุ่นคิด

จออูกับจอปาโมโห เข้ามากระชากแว่นกับผ้าปิดปากออก ทุกคนฮือเข้ามามอง คิมหันต์เอามือถ่างลิ้นปลิ้นตาไม่ให้ใครจำได้ แต่ก็มีคนจำได้ร้องเรียกชื่อเขา คิมหันต์ปฏิเสธพัลวัน

“ทำไมจะไม่ใช่ ฉันจำแกได้ย่ะ ไอ้คิมหันต์ นี่ไงทุกคน คิมหันต์ ประจัญบาน” สมพรกระชากหมวกออก คนในร้านบางคนมีแก่ใจเอามือถือถ่ายภาพ

จออูร้องว่า เป็นดารานี่เองถึงได้หล่อ แต่จอปาว่า “เฮ้ย มันเป็นตัวซวยของเรา ฆ่ามัน”

อาโก๊ะตัดสินใจย้อนกลับมา พอเห็นจออูกับจอปา เธอก็กระโดดถีบแล้วดึงคิมหันต์หลบหลังชั้นวางของ สองโจรกระหน่ำยิง คนในร้านหลบกันจ้าละหวั่น ชนสมพรล้มกล้องแทบหลุดมือ ไม่เพียงเท่านั้น เครื่องกระป๋องบนชั้นหล่นใส่หัวสมพรจนมึนงง

สองโจรพบว่าอาโก๊ะพาคิมหันต์หนีออกหลังร้าน ก็โกรธจะตามไปฆ่า ตำรวจผ่านมาหน้าร้านเห็นความชุลมุน วิทยุเรียกกำลังเสริม ในขณะที่อาโก๊ะลากคิมหันต์หนีออกหลังร้าน แต่เขายังทำท่าพะวักพะวงกลัวคนเห็นจะเป็นข่าว อาโก๊ะโวยจะตายอยู่แล้วยังห่วงอีก อาโก๊ะให้คิมหันต์หลบอยู่แถวนี้ก่อน ตนจะไปจัดการสองโจร อาโก๊ะพุ่งออกไปต่อสู้กับจอปา จออูย่องมาจะรวบตัวด้านหลัง

คิมหันต์เข้าช่วยกอดรัดจออูไว้ สมพรฟื้นตามออกมาเก็บภาพการต่อสู้ของคิมหันต์ จังหวะนั้น จออูจะยิงใส่อาโก๊ะ คิมหันต์ตกใจโผเข้ากอดเอาแผ่นหลังรับกระสุนแทน สมพรตกตะลึง เสียงปืนดังแชะ แชะ

“อ้าว ตายชัก กระสุนด้าน” จออูร้องลั่น

คิมหันต์หูผึ่ง หันมาชกจออูด้วยมาดเท่ แล้วหมุนตัวมาอัดจอปาอีกคนจนกระเด็นไป  ตำรวจกรูเข้ามารวบตัวสองโจรไว้ได้ อาโก๊ะยืนอึ้ง ทึ่งที่คิมหันต์ปกป้องตน

ooooooo

โทรทัศน์มีรายงานข่าวการปล้นร้านมินิมาร์ทย่านติวานนท์  ตำรวจจับกุมคนร้ายได้ เป็นอดีตกองกำลังค้ายาเสพติดที่หนีเข้ามาเสี่ยงโชคในกรุงเทพฯ นักข่าวรายงานอย่างตื่นเต้น

“มีอีกข่าวที่ไม่น่าเชื่อและไม่น่าจะเป็นไปได้ ปรากฏว่าเหยื่อรายหนึ่งที่อยู่ในเหตุการณ์ปล้นครั้งนี้ ก็คือคุณคิมหันต์ ประจัญบาน ดารานักบู๊ชื่อดังเจ้าของผลงานเหยี่ยวสลาตันทั้งสามภาคนั่นเอง เป็นที่น่าประทับใจอย่างยิ่งค่ะท่านผู้ชม เมื่อตำรวจได้มาพบตัวคุณคิมหันต์ขณะที่เขากำลังต่อสู้กับคนร้าย เพื่อปกป้องสาวใช้ของเขา”

เสี่ยทรงชัยดูภาพข่าวนั้นอย่างร้อนใจ “โอ้ย ตายๆ หนังจะถ่ายซ่อม จะเข้าฉายอยู่อาทิตย์หน้าแล้วนี่ยังจะมีข่าวอีกเหรอวะไอ้คิ้ม”

แองจี้แก้ตัวแทนคิมหันต์ว่าเป็นความผิดของโจร เสี่ยทรงชัยบอกว่าไม่ใช่เรื่องโจรแต่เป็นเรื่องที่ควงสาวใช้ไปไหนดึกๆดื่นๆ แม้จะไม่มีนักข่าวพูดถึง แต่นักข่าวอย่างสมพรต้องตีข่าวไม่เลิกแน่ ไม่ทันไรภาพข่าวคิมหันต์กับอาโก๊ะเดินลงจากโรงพักก็ปรากฏขึ้น นักข่าวจะเข้าสัมภาษณ์ แต่ถูกสมพรเบียดกระเด็นออกไป ตนเข้ามาพร้อมเครื่องบันทึกเสียงในมือ

“ว่าไงคะคิมหันต์ งานนี้เป็นพระเอกนักบู๊ทั้งในจอและนอกจอไปเลยนะคะ”

“แหม เรื่องเสี่ยงตายแค่นี้ สำหรับผมมันสิวๆอยู่แล้วครับ” คิมหันต์ยิ้มอวดๆ

“นั่นสิคะ เสี่ยงตายเพื่อช่วยสาวใช้จากพวกโจร น่าประทับใจมาก ว่าแต่...คุณกับสาวใช้ออกมาทำอะไรกันเหรอคะ ตอนสามทุ่ม”

“ไม่มีอะไร หมูหันแค่พาอาโก๊ะมาเดินเล่น” อาโก๊ะคว้ามือคิมหันต์ออกรับแทน

ผู้คนฮือฮาที่เห็นจับมือกันอย่างสนิทสนม คิมหันต์สะบัดมือออกดันอาโก๊ะหนี สมพรยังตามถามอีก เขาจึงต้องตอบไปว่า แค่สงสารที่อุดอู้อยู่แต่ในห้อง จึงพาออกมายืดเส้นยืดสาย

“หมูหันใจดี อาโก๊ะรักหมูหัน” อาโก๊ะเข้ามาจับมือคิมหันต์อีก

“อาโก๊ะ...” คิมหันต์สะบัดมือออกแล้วเอ็ด

“แต่อาโก๊ะช่วยแก้ตัวให้หมูหันอยู่นะ”

คิมหันต์กระซิบ “นั่นแหละ ไม่ต้อง”

สมพรยิ้มเยาะ “สาวใช้ถึงขนาดบอกรักเจ้านายเลยเหรอคะ แถมยังตั้งชื่อเล่นให้คุณคิมหันต์ซะด้วย หมูหัน มันไม่แปลกไปหน่อยหรือคะ คุณคิมหันต์”

“เอ่อ ผมขอยุติการสัมภาษณ์แค่นี้นะครับ ต้องขอตัวไปพักก่อน” คิมหันต์ลากอาโก๊ะฝ่านักข่าวไปที่รถ...

เสี่ยทรงชัยปิดทีวีอย่างเดือดดาล จะกลบข่าวนี้อย่างไรดี แองจี้เสนอความคิด จะทำให้ผู้คนหันมาสนใจความเป็นฮีโร่ของคิมหันต์เพื่อกลบกระแส ด้วยการให้เขาถ่ายซ่อมฉากเสี่ยงตายด้วยตัวเอง แต่เสี่ยทรงชัยก็ยังหวั่นใจ ถ้าเรื่องสาวใช้เป็นเรื่องจริง สักวันข่าวก็ต้องโผล่ขึ้นมาอีก

คำพูดของเสี่ยทรงชัย ทำให้แองจี้ใจหายคิดในใจ เด็กนั่นต้องแอบชอบคิมหันต์อยู่แน่ๆ

ooooooo

ท้องฟ้าตั้งเค้าเมฆฝน มีฟ้าแลบเป็นระยะ คิมหันต์กับอาโก๊ะกลับมาถึงคอนโดฯ อาโก๊ะสังเกตว่าคิมหันต์หน้าตาบูดบึ้งจึงถามว่าเป็นอะไร คิมหันต์ระเบิดอารมณ์ออกมา

“เลิกเรียกฉันว่าหมูหันซะทีได้มั้ย ฉันชื่อคิมหันต์ คิมหันต์ ประจัญบาน ฉันเป็นดาราชื่อดังที่ทุกคนรู้จัก แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันพังหมดแล้ว ก็เพราะเธออาโก๊ะ”

“อาโก๊ะทำอะไรผิด อาโก๊ะไม่ได้พูดเรื่องที่หมูหันกับอาโก๊ะเป็นอะไรกันซะหน่อย อาโก๊ะทำตามที่หมูหันบอกทุกอย่าง”

“แต่ฉันไม่ได้ขออาโก๊ะ ฉันไม่ได้ขอให้เธอพูด ไม่ได้ขอให้เธอกอดแขนฉัน เธอไม่เห็นพวกนักข่าวหรือไง เขาถ่ายรูปฉันกับเธอ รูปที่เธอกอดแขนฉัน แล้วก็บอกว่ารักฉัน”

“มันน่าอับอายขนาดนั้นเลยเหรอ อาโก๊ะผิดเหรอที่รักหมูหัน ผิดเหรอที่รู้สึกภูมิใจ อาโก๊ะดีใจที่หมูหันช่วยชีวิตอาโก๊ะเอาไว้”

“นั่นมันเรื่องของเธอ แต่ความจริงฉันเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันช่วยเธอไปเพราะอะไร มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญอาโก๊ะ

ทุกอย่างระหว่างเรามันเป็นเรื่องบังเอิญ” คิมหันต์เดินไปกดลิฟต์

อาโก๊ะยืนนิ่งด้วยความสะเทือนใจ ลุงสมกลับจากไปเดินตรวจตราเห็นท่าทางทั้งคู่ก็แปลกใจ คิมหันต์ก้าวเข้าลิฟต์อย่างเย็นชา เมื่อเห็นอาโก๊ะยืนนิ่งไม่ตามเข้ามาก็กดลิฟต์ปิดขึ้นไป อาโก๊ะเสียใจเกินจะบรรยาย ตัดสินใจวิ่งฝ่าสายฝนออกไป

เข้ามาในห้อง คิมหันต์นั่งสับสนในใจอยู่บนโซฟา “ทำไมเราต้องไปห่วงยัยตุ๊กแกนั่นด้วยวะ จะเป็นจะตายก็ไม่เห็นเกี่ยวกับเราตรงไหน...แล้วที่ผ่านมาเราทำอะไรลงไปวะ ไม่ห่วงแล้วเราไปช่วยยัยนั่นทำไม”

เสียงฟ้าร้องครืนๆ คิมหันต์ใจหายที่อาโก๊ะยังไม่ขึ้นมา จึงกลับลงไปเจอลุงสมถามว่าเห็นอาโก๊ะไหม

“ก็ว่าจะโทร.ไปบอกอยู่นี่ล่ะครับ พอคุณขึ้นไปข้างบน หนูโก๊ะก็วิ่งออกไปข้างนอก จนป่านนี้ยังไม่กลับมาเลยครับ”

เสียงฟ้าร้องครืนมาอีก คิมหันต์วิ่งออกไปตามหาอาโก๊ะ และได้เห็นเธอหลบฝนร้องไห้อยู่ในตู้โทรศัพท์ เขาเข้าไปดึงประตู แต่อาโก๊ะยื้อไว้มองเขาด้วยสายตาน้อยเนื้อต่ำใจ

“เอาล่ะ ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะต่อว่าเธอ อาโก๊ะ ยกโทษให้ฉันเถอะ”

“หมูหันไม่ได้รักอาโก๊ะ ไม่รักแล้วมาง้อทำไม”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไปเพราะอะไร แต่ฉันเป็นห่วงเธอนะ”

อาโก๊ะเริ่มใจอ่อน คิมหันต์ดึงประตูแง้มออก อาโก๊ะตกใจดึงปิดหนีบมือเขาร้องลั่น อาโก๊ะตกใจรีบเปิดประตูมาถามว่า เขาเจ็บมากไหม คิมหันต์ลืมตัวบ่นว่าตามนิสัย

“ยัยเบ๊อะเอ๊ย มาโดนเองมั้ยล่ะ” แต่พอเห็นหน้าอาโก๊ะเจื่อนลง ก็ระงับโทสะชวนกลับห้อง

อาโก๊ะประคองคิมหันต์เดินด้วยความห่วงใย แม้เขาจะสะบัดสะบิ้งไม่ให้มาจับตัว...

ooooooo

ด้วยความคิดถึง มังลาถึงกับฝันว่า อาโก๊ะกลับมายืนร้องไห้ว่าทนอยู่กับพวกคนเมืองไม่ไหว คนเมืองเห็นแก่ตัว แต่ตนจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร ที่ต้องเป็นม่ายไม่มีชายใดต้องการ ทำให้พ่อต้อง

อับอาย มังลาเข้ามากุมมืออาโก๊ะ สารภาพว่าเขายังรักและต้องการเธอ มังลาดึงมืออาโก๊ะมาจูบอย่างทะนุถนอม แล้วรู้สึกว่ามือเธอมีกลิ่นหอมน่ากิน

มังลาลืมตาขึ้นมาใบหน้ามันแผล็บ เห็นไก่ย่างตรงหน้า เงยมาเห็นอากิ๊กก็ร้องเย้ย มาทำอะไรในกระท่อมตน อากิ๊กตอบว่าที่บ้านเชือดไก่จึงเอามาเผื่อ มังลาฉุน

“เชือดไก่อีกแล้วเหรอ นี่ไก่ที่บ้านแกเลี้ยงไว้เมื่อไหร่จะหมดซะที คราวหน้าไม่ต้องเอามาแล้วนะ ข้าไม่อยากกินไก่”

อากิ๊กโวยทีอาโก๊ะเอามาให้ได้ มังลาว่าไก่ของอาโก๊ะไม่เหมือนกัน อากิ๊กถามบ้านตนกับบ้านอาโก๊ะห่างกันแค่สิบก้าว ไก่ก็พ่อพันธ์ุเดียวกันจะต่างกันได้อย่างไร มังลาเมินหน้าหนีตอบว่าไม่รู้ รู้แต่ว่าไม่ชอบกินไก่ของเธอ อากิ๊กโมโห ปาไก่ใส่หน้ามังลาก่อนจะวิ่งออกไป...มังลามาฟ้องเล่าจาง เล่าจางจึงเตือนว่า ที่อากิ๊กทำไปเพราะไม่อยากให้เขาจมปลักอยู่กับความเศร้า

“ท่านลุง ข้าทำไม่ได้ ข้ารักและยังเป็นห่วงอาโก๊ะอยู่เสมอ”

“แต่ผีฟ้าปู่เจ้าทำนายเอาไว้แล้ว ว่าอากิ๊กกับไอ้หมูหันเป็นเนื้อคู่กัน เรื่องนี้แกอย่าพูดไปเลยมังลา มันไม่ดี” เล่าจางดุเชิงปรามก่อนจะเดินหนีไป

มังลาฉุน คิดในใจ ถ้าผีฟ้ากลับคำทำนาย เล่าจางจะว่าอย่างไร...

ooooooo

วันรุ่งขึ้น อาโก๊ะตื่นมา เดินเข้าไปดูคิมหันต์ที่ยังนอนขดอยู่บนเตียง เธอนั่งมองหน้าเขายิ้มๆ นึกถึงที่เขาช่วยเอาตัวบังกระสุน แต่กลับพูดว่าไม่รู้ทำไปเพราะอะไร รู้แต่ว่าเป็นห่วง

“หมูหันเป็นห่วงอาโก๊ะ แปลว่าหมูหันเริ่มชอบอาโก๊ะแล้ว อาโก๊ะกับหมูหันเป็นเนื้อคู่กัน ผีฟ้าทำนายไม่ผิดหรอก อาโก๊ะจะทำให้หมูหันบอกรักอาโก๊ะให้ได้” อาโก๊ะแอบจุ๊บแก้มคิมหันต์

คิมหันต์เกาแก้ม เคี้ยวปากจั๊บๆ อาโก๊ะยิ้มแล้วเดินออกมาจากห้อง เห็นจอห์นทำงานบ้านอยู่ ก็เข้ามาช่วยอย่างตั้งใจหวังจะเป็นแม่บ้านที่ดี แม้จะเกิดความผิดพลาดในทุกเรื่องที่ช่วย จอห์นได้แต่ส่ายหัว อาปู้ตื่นเดินออกมาเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของอาโก๊ะก็สงสัย...

เพราะกลัวที่จะเสียคิมหันต์ไป แองจี้คิดแผนร้ายถามเติม “ที่แกเคยเล่าให้ฉันฟังว่ามีเพื่อนติดคุกอยู่คนนึงน่ะ ตอนนี้เขาพ้นโทษแล้วรึยัง”

“ออกมาหลายเดือนแล้วครับคุณแองจี้ ถามทำไมเหรอครับ”

แองจี้กระซิบถามว่าเพื่อนคนนี้ไว้ใจได้ไหม เติมรับรองเพราะที่ติดคุกไปก็เพราะไม่ซัดทอด แองจี้จึงให้ตามมาทำงานให้ตน...จากนั้นเธอก็ไปหาคิมหันต์ที่คอนโดฯ ทำทีไปถามให้คิมหันต์ยืนยันว่ามีอะไรกับอาโก๊ะหรือเปล่า คิมหันต์อึกอักก่อนจะตอบ

“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ แหม ดาราดังอย่างผมน่ะเหรอจะมีอะไรกับคนป่า”

“ถ้างั้นแสดงว่ามันแอบหลงรักคิ้มฝ่ายเดียว”

คิมหันต์ตกใจที่แองจี้ดูออก แองจี้ยุว่าอาโก๊ะจะทำให้เขาเสียชื่อเสียงต้องกำจัด พอดีจอห์น อาโก๊ะ และอาปู้ กลับจากไปซื้อของ คิมหันต์ให้อาโก๊ะไปกับแองจี้เพราะคิดว่าไม่น่ามีอะไร อาโก๊ะไปอย่างไม่เต็มใจ โดยแองจี้อ้างว่าจะพาไปทำตัวให้คิมหันต์ประทับใจ

ทีมงานเตรียมการถ่ายซ่อมฉากจบที่โรงงานร้าง เหยี่ยวสลาตันต้องกระโดดระเบียงลงมา ชาญรบเกรงคิมหันต์จะทำไม่ได้ จึงบอกยุทธการให้ใช้แสตนด์อินจะดีกว่า แต่ยุทธการเห็นว่าคนในกองถ่ายมีหลายคน ถ้างานนี้คิมหันต์ทำสำเร็จรับรองเกิดแน่ แต่ถ้าไม่สำเร็จ ตายสถานเดียว...

ในขณะที่คิมหันต์เห็นความสูงที่ตนต้องกระโดดลงมาก็ขยาด ถามชาญรบว่ากะเอากันถึงตายหรือ ชาญรบตอบว่าทำตามออเดอร์ และอธิบายบทว่า พอเหยี่ยวถลาลมเพลี่ยงพล้ำ เหยี่ยวสลาตันต้องเข้ามาช่วยด้วยการกระโดดจากความสูงสิบเมตร ลงมาเตะต่อยคนร้ายที่จับตัวเอาไว้ พอเหยี่ยวถลาลมถามว่ายังไม่ตายหรือ เหยี่ยวสลาตันต้องพูดว่า ฮีโร่ตัวจริงย่อมไม่มีวันตาย...

ยุทธการถามว่าทำได้ไหม คิมหันต์โอ้อวดว่า “พี่ก็รู้ว่าอะไรคือคติประจำใจของผม”

“เสียชีพ ไม่เสียฟอร์ม” ชาญรบตอบแทน

คิมหันต์พยักหน้าก่อนจะหันไปมองความสูงของระเบียงอย่างหวาดๆ...

ด้านอาโก๊ะที่แองจี้พาเดินซื้อของในห้างฯ วกไปวนมา เพื่อให้จำทางไม่ได้ อาโก๊ะระแวงถามว่าพาตนมาทำไมไม่เห็นเกี่ยวกับคิมหันต์ตรงไหน

“แหม จะเป็นสาวใช้ดาราทั้งทีก็ต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้ดูภูมิฐานหน่อยสิ เห็นมั้ย อาโก๊ะแต่งหน้าทำผมใหม่แล้วดูดีขึ้นตั้งเยอะ แล้วไม่อยากแต่งตัวสวยๆบ้างเหรอ”

“อยากสิ อาโก๊ะอยากแต่งตัวสวยๆแบบคุณแองจี้”

แองจี้จึงให้ตามมา อาโก๊ะถามว่าไม่โกรธตนแล้วหรือ แองจี้ตอบว่า เธอขอโทษแล้วจะโกรธทำไม แต่ในใจทั้งโกรธทั้งแค้น อาโก๊ะหลงเชื่อคิดว่าแองจี้ก็ใจดีเหมือนกัน

แองจี้ปลีกตัวมาเข้าห้องน้ำ โทร.สั่งเติมให้เตรียมพร้อมตนจะส่งอาโก๊ะไปให้...แองจี้ให้อาโก๊ะถือของที่ซื้อเต็มมือ และให้เอาของไปเก็บในรถก่อนตนไม่ได้ล็อกรถ แล้วค่อยไปทานข้าวกัน อาโก๊ะจึงถือของไปคนเดียว พออาโก๊ะมาถึงรถปรากฏว่ารถล็อก

เติมใส่หมวกไหมพรมพรางหน้า ชี้ให้ติ๊กดูว่านั่นคือคนที่ต้องจัดการ ติ๊กถามเอาถึงตายไหม เติมร้องเฮ้ย...เอาแค่จับส่งไปขายชายแดนก็พอ ติ๊กดึงหมวกปิดหน้า เดินเข้าไปหาอาโก๊ะที่กำลังป้วนเปี้ยนอยู่แถวรถแองจี้ เธอรู้สึกได้ว่ากำลังมีเงาร้ายคืบคลานเข้ามาจึงหันไปมอง เห็นติ๊กร่างใหญ่กำยำยืนจังก้าอยู่...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”
16 มิ.ย 2564

05:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 11:06 น.