ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

นางสาวจำแลงรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ในสถานฟิตเนส นาวิน สินสมุทร เล่นเครื่องออกกำลังกาย ด้วยมาดเท่และหน้าตาที่หล่อเหลา

จึงเป็นที่จับตามองของทุกคนไม่ว่าหนุ่มหรือสาว พอดี เนริสา น้องสาวคนสวยของเขาโทร.เข้ามา นาวินแปลกใจเพราะเนริสาอยู่อเมริกา เวลานี้น่าจะนอนหลับอยู่

“สว่างแล้วจ้าคุณพี่ สาอยู่เมืองไทย ไม่ได้อยู่เมืองนอกซะหน่อย”

“อะไรนะ แล้วงานของแกล่ะ”

“สาลาออกแล้ว คิดถึงบ้าน ก็เลยไม่ต่อสัญญา” เนริสาสะพายเป้เดินเตร็ดเตร่อยู่ที่ท่ารถ

“จับจดอีกตามเคย แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน พี่จะไปรับ”

“ตอนนี้เหรอ อยู่ต่างจังหวัด ว่าจะไปเที่ยวให้หายเบื่อก่อน แล้วค่อยกลับบ้าน โอเค แค่นี้นะพี่นาวิน คิดถึงนะจุ๊บๆ”

นาวินจะถามว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนแต่เนริสาวางสายไปก่อน...เนริสาเดินตรงไปถามรถสองแถวว่าแถวนี้มีกองถ่ายหนังมาถ่ายตรงไหนให้ไปส่งตนหน่อย ลุงคนขับย้อนถามว่าที่มีพระเอกคิมหันต์ใช่ไหม เนริสาพยักหน้า ลุงพาไปยังรีสอร์ตที่พัก ระหว่างทางมีฝุ่นตลบ ลุงบอกให้เธอมานั่งหน้า แต่เนริสาขอนั่งสัมผัสธรรมชาติ เธอเพ้อฝันจะได้พบคิมหันต์ เนริสาเป็นแฟนคลับตัวยงของเขาที่ยอมทิ้งงานเมืองนอกเพื่อมาพบเขาที่เมืองไทย...

ไม่อยากจะเชื่อเรื่องผีฟ้า แม้อาโก๊ะพาคิมหันต์ไปพิสูจน์แล้ว เขาก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี แต่พอเดินเข้าหมู่บ้านมา เล่าจาง ไม่พอใจปรี่เข้าใช้ไม้เท้าชี้หน้า “ไอ้เนรคุณ แกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของลูกสาวข้า ตายซะเถอะ”

อาโก๊ะเข้ามาขวางถามพ่อว่าโกรธอะไร เล่าจางว่ารู้เรื่องจากอากิ๊กว่าคิมหันต์หนีการแต่งงาน อาโก๊ะรีบแก้ตัวให้ว่า คิมหันต์แค่ขอออกไปเดินเล่น คิมหันต์รีบเออออไปด้วย

ขณะนั้น อากิ๊กกับอาปู้น้องชาย ชวนกันออกไปช่วยตามหาคิมหันต์ และได้ไปพบมือถือของคิมหันต์ที่หล่นอยู่ อากิ๊กหยิบมากดมั่วๆดูเห็นภาพวอลเปเปอร์เป็นรูปคิมหันต์ขึ้นมาก็ตกใจ ยิ่งกดดูไปเรื่อยๆก็พบคลิปหนังเหยี่ยวสลาตันของคิมหันต์ เป็นภาพการต่อสู้กับคนนับสิบ ใช้ไพ่บินซัดทุกคนล้มตายอย่างง่ายดาย และภาพการต่อสู้เหนือจริงของเขาในหนัง

อากิ๊กมาบอกมังลาให้ล้มเลิกการประลองเพราะไม่มีทางสู้คิมหันต์ได้ เอาภาพคลิปให้ดู

“ข้าลองกดปุ่มมั่วๆดู เลยเห็นภาพพวกนี้”

“ไม่จริง ข้าไม่อยากเชื่อ ทำไมมันถึงได้เก่งขนาดนี้ ถ้าขืนสู้กับมัน ข้ามีหวังตายแน่” มังลามองภาพเหล่านั้นแล้วชักขยาด

อากิ๊กปลอบไม่ต้องกังวล ตนมีทางช่วย แล้วอากิ๊กก็มาขอร้องคิมหันต์ว่าอย่าฆ่ามังลา

“บ้ารึเปล่าเจ๊ ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอร้อง คนอย่างฉันจะสู้กับมังลาได้ยังไง”

“แกอย่ามาโกหก ข้ารู้ความจริงหมดแล้ว ที่แท้แกเป็นสุดยอดนักรบ แกฆ่ามาเป็นร้อย เป็นพัน เป็นหมื่น”

“ฮึ่ย...คนหรือมด” คิมหันต์ย้อนถาม

อากิ๊กโชว์มือถือ คิมหันต์เห็นมือถือตนก็ดีใจจะแย่งคืนมา แต่อากิ๊กยกมือหลบ “ไม่ต้องมาปิดบังข้าหรอก ที่แกคือเหยี่ยวสลาตัน แกแกล้งทำเป็นขี้ขลาดก็เพื่อหลอกให้มังลาตกหลุมพราง”

“เออใช่ๆ เธอพูดถูก เอาแบบนี้นะ เธอส่งโทรศัพท์... เอ่อ...ส่งไอ้นั่นมา แล้วฉันรับรองว่าฉันจะไปจากที่นี่”

“จะไปได้ยังไง ก็ท่านลุงให้ยามเฝ้าแกตลอดเวลา”

คิมหันต์ว่าเขามีวิธี...แล้วคิมหันต์ก็เอามือถือปีนขึ้นไป บนต้นไม้ใหญ่ที่ตอนกลางคืน มีหิ่งห้อยนับร้อย โทร.หาจอห์น “ฮัลโหลไอ้จอห์น นี่ข้าเอง ช่วยด้วย”

“อ้อพี่คิ้ม เออ โทร.มาก็ดีแล้วพี่ พรุ่งนี้ว่าจะออกไปตามหาอยู่พอดี...เฮ้ย พี่คิ้ม นั่นพี่จริงๆเหรอ พี่ยังไม่ตาย...”

คิมหันต์รีบบอกว่าเขาถูกจับมาที่หมู่บ้านกลางป่า มีต้นไม้โคตรใหญ่มากๆอยู่ต้นหนึ่งตอนกลางคืนจะมีหิ่งห้อยมาเกาะเต็มไปหมด ให้จอห์นพาคนมาช่วยเขา พอจะเล่ารายละเอียดสัญญาณก็หลุดไป คิมหันต์หงุดหงิดจะปีนให้สูงขึ้นไปอีก พลันเสียงอาโก๊ะดังขึ้นมา

“ไอ้หมูหัน ขึ้นไปทำอะไรบนนั้น”

คิมหันต์มองลงมาเห็นชาวบ้านและอาโก๊ะยืนอยู่สีหน้าตื่นกลัว เขาแก้ตัวว่าอากาศมันร้อนจึงขึ้นมารับลม อาโก๊ะตะโกนให้ระวังเพราะบนนั้นมีรังงูอยู่ คิมหันต์ตกใจค่อยๆเงยหน้ามองเห็นงูตัวมหึมากำลังอ้าปากพ่นพิษใส่ เขารีบเอามือปิดตาไว้ร้องลั่น

“โอย งูหรือพญานาควะเนี่ย ให้ตายเถอะโรบิ้น” ว่าแล้วก็ร่วงหล่นลงมาหมดสติ

ooooooo

เมื่อจอห์นเอาเรื่องคิมหันต์มาปรึกษาพวกทหาร บนโต๊ะมีแผนที่กางอยู่ ทหารชี้แนวจุดที่คาดว่าคิมหันต์จะอยู่ แต่บริเวณนั้นเป็นป่าลับแล ที่ใครเข้าไปแล้วยากจะกลับออกมาได้ แองจี้ไม่สนใจ จะต้องเข้าไปช่วยคิมหันต์ออกมาให้ได้ พวกทหารจึงบอกว่า ในเมื่อมีเบาะแสว่าคิมหันต์ยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาก็ต้องเดินทางไปที่นั่น...

รถสองแถวที่เนริสานั่งมาจอดที่หน้ารีสอร์ต ลุงคนขับลงมาบอกเธอว่าถึงแล้ว ต้องผงะเมื่อเห็นสภาพเธอมอมแมมไปด้วยฝุ่น แว่นตาที่สวมมีกองฝุ่นแปะติดแทบมองไม่เห็น ขณะนั้น พวกจอห์นกำลังขนสัมภาระขึ้นรถ จะเข้าไปตามหาคิมหันต์ แต่ข้าวของแองจี้มากมายจนแทบเต็มรถ ยุทธการเอือมระอา...เนริสาสะพายเป้มอมแมมเดินเข้ามา ทุกคนตะลึง

“โห หลุดมาจากหลุมไหนวะนั่น ฝุ่นฟุ้งมาเชียว” ยุทธการอุทานออกมา

เนริสารีบแนะนำตัวว่าเป็นแฟนคลับของคิมหันต์อยากมาพบเขา จอห์นตัดบท “เสียใจด้วยนะคุณ ตอนนี้พี่คิ้มเอ๊ย คุณคิมหันต์กำลังยุ่ง เอาไว้ค่อยมาใหม่วันหลังละกัน”

“แต่ฉันมาไกล...”

“ไกลแค่ไหนก็กลับไปก่อนเถอะครับ ตอนนี้พวกเรากำลังรีบ”

เนริสาไม่เข้าใจต่อว่าจอห์นไม่มีสิทธิ์มากีดกัน จอห์นประกาศตัวว่า “ก็ผมเป็นผู้จัดการส่วนตัวของคิมหันต์ ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ โดยเฉพาะแฟนคลับสารรูปอย่างคุณ ผมไม่มีทางให้เข้าใกล้พี่คิ้มเด็ดขาด...ไปเหอะพี่ชาญ พี่ยุทธ รีบขนของ จะได้รีบเดินทาง”

ชาญรบกับยุทธการกระซิบถามจะปล่อยน้องเขาไว้แบบนี้หรือ จอห์นหาว่าเธอไม่เต็มบาท เขาเห็นแบบนี้มามากแล้ว พวกบ้าคนหล่อ เนริสายืนโกรธ

“หน็อย...คิดเหรอว่าจะขวางได้” เนริสามองไปเห็นมีรถเอทีวีให้เช่า จึงเข้าไปติดต่อ...

ooooooo

ในบ้าน นาวินเดินกระวนกระวายเป็นห่วงเนริสา ป้าแมวแม่บ้านปลอบว่าไม่ต้องห่วง ขนาดเนริสาอยู่เมืองนอกตัวคนเดียวยังเอาตัวรอดได้ นี่อยู่เมืองไทยไม่น่ากลัวเท่าหรอก แต่นาวินก็ห่วงเพราะน้องสาวเป็นคนเปิ่นๆ

ถนนหนทางที่รถตู้ของเสี่ยทรงชัยแล่นไป เป็นหลุมเป็นบ่อ ฝุ่นตลบ จอห์นขับอย่างระมัดระวัง เพราะเติมต้องเปลี่ยนไปนวดให้เสี่ยทรงชัยซึ่งเมารถ แองจี้ให้ขับเร็วกว่านี้ เติมช่วยแย้งให้ว่าถ้าเร็วกว่านี้มีหวังเครื่องเด้งออกมานอกตัวถังแน่ แองจี้หงุดหงิด ยุทธการมองไปข้างรถเห็นรถเอทีวีของเนริสาตีคู่มา

“เฮ้ย ไอ้จอห์น นั่นยัยซอมบี้ผีลืมหลุมของเอ็งนี่หว่า”

จอห์นตกใจที่เธอตามมา แองจี้ถามว่าใคร พอรู้ว่าเป็นแฟนคลับตามมาหาคิมหันต์ก็ไม่พอใจ กระชากพวงมาลัยรถเบียดรถเนริสาตกขี้เลนข้างทาง จอห์นตกใจดึงพวงมาลัยกลับ

“นี่นาย นายอีกแล้วเหรอ คอยดูนะ ถ้าเจอกันอีกเมื่อไหร่ นายตายแน่ ไอ้บ้า ไอ้หน้าจืด” เนริสาเข้าใจผิดโวยวายไล่หลังรถตู้อย่างเจ็บแค้น

ดึงรถขึ้นมาได้ก็ขี่ตามหาอยู่พักใหญ่ จนมาเจอน้ำตก เนริสารีบลงไปล้างเนื้อล้างตัว พลันเห็นดอกกล้วยไม้อยู่ฝั่งตรงข้าม เธอพยายามใช้กล้องซูมเข้าไปถ่ายให้ชัดๆ ขยับหามุมไปมา เกิดเสียหลักพลัดตกน้ำ คว้ากิ่งไม้ไว้ก็เอาไม่อยู่ กิ่งไม้หัก เธอโดนกระแสน้ำพัดไปกับน้ำตกทันที...

บนแคร่ในกระท่อม คิมหันต์ค่อยๆฟื้นขึ้นมา เล่าจางกำลังตรวจเช็กอาการ โชคดีที่กระดูกไม่หักเพราะร่างกายเขาแข็งแกร่ง คิมหันต์ถามถึงงู กัดเขาหรือเปล่า

“มันแค่พ่นพิษใส่เฉยๆก็โชคดีอีกนั่นแหละ ที่แกปิดหน้าไว้ทัน พิษงูก็เลยไม่เข้าลูกตา แต่ว่า...” เล่าจางพูดไม่ออก ว่าหน้าคิมหันต์ดำเพราะพิษงูเป็นแถบ

คิมหันต์เห็นสายตาทุกคนที่มองก็ถามว่าหน้าเขาเป็นอะไร เล่าจางให้คนเอากระจกส่งให้ พอคิมหันต์เห็นหน้าตัวเองก็ร้องลั่น

“เว้ย หน้าตู ทำไมดำแบบนี้ โธ่ หมดกันคิมหันต์สุดหล่อ โธ่...” คิมหันต์เรียกหาครีมบำรุงผิวยกใหญ่ ทำเอาเล่าจางส่ายหน้า นี่หรือจะมาเป็นลูกเขย...

จางอูกระเสือกกระสนขึ้นจากน้ำ หาจางปอไม่เจอก็เข้าใจว่าตายไปแล้ว จึงโกรธจะแก้แค้นให้ เขาดั้นด้นมาจนพบทางเข้าหมู่บ้านเผ่าเคอ จึงแฝงตัวเข้ามาหมายจะฆ่าอาโก๊ะให้จงได้

ขณะที่คิมหันต์กำลังใช้สมุนไพรประคบหน้าตัวเองเพราะห่วงหล่อ มียามเฝ้าแข็งขันเกรงเขาหนี มังลาเข้ามาหา คิมหันต์ตกใจ “เฮ้ย...ใจเย็น ยังไม่ประลองตอนนี้”

“ไม่ต้องห่วงเจ้าคนเมือง ข้ามาเพื่อบอกกับแกอย่างลูกผู้ชาย ข้ารู้ว่าที่แท้เกเป็นคนมีฝีมือแต่อย่าคิดนะว่าข้าจะกลัว คืนนี้ข้าจะสู้เพื่อหัวใจของข้า ข้าต้องฆ่าแกให้ได้” พูดจบมังลาก็กลับไป

อาโก๊ะสวนเข้ามา ถามว่ามังลามาพูดอะไร คิมหันต์ไม่เล่าอะไรขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ยามสองคนเดินตามเขาไปติดๆ ทำให้เขาฉี่ไม่ออก โอดโอยว่าขอเวลาแป๊บนึง ยามยอม หันหลังให้ คิมหันต์ฉวยโอกาสวิ่งหนี หลบไปหลังบ้านที่มีคนตากผ้าไว้ แล้วคว้าเสื้อผ้าผู้หญิงมาใส่พลางตัว มีผ้าพันหน้า ยามวิ่งกวดมาหาไม่เจอ เผอิญเล่าจางกับนักรบกลับจากล่าสัตว์ เห็นท่าทีมีพิรุธจึงร้องทักว่าใกล้ค่ำแล้วจะออกจากหมู่บ้านไปไหน คิมหันต์ดัดเสียงเป็นหญิงตอบว่าลืมของไว้ริมลำธารตอนซักผ้าจะรีบไปเก็บ เล่าจางสงสัยจึงใช้หอกเกี่ยวผ้าคลุมหน้าออก

“ไอ้หมูหัน...นี่แกคิดหนีอีกแล้วใช่มั้ย คราวนี้ข้าไม่ให้อภัย ข้าต้องฆ่าแก” เล่าจางเงื้อไม้เท้าจะหวด คิมหันต์ล้มก้นจ้ำเบ้าร้องอย่าทำเขา เล่าจางสังเวชใจ จึงให้คนหิ้วตัวกลับไป

คิมหันต์นั่งหน้าละห้อยเหมือนรอคิวประหารอยู่หน้ากระท่อม อากิ๊กเข้ามาถามทำไมไม่หนีไปกลับมาทำไม คิมหันต์ตอบว่าหนีแล้วแต่ไม่สำเร็จ อากิ๊กต่อว่าเป็นนักสู้ทำไมไม่ขัดขืน

“สู้...สู้ใคร ชีวิตจริงเคยสู้ใครที่ไหน เฮ้อ...คืองี้นะตัวเอง ฉันเนี่ยไม่ใช่นักสู้ แต่เป็นนักแสดง รู้จักมั้ยนักแสดงน่ะ แสดงหนัง เคยดูรึเปล่า”

“หนังคืออะไร ผิวหนังเหรอ”

คิมหันต์กุมขมับ จะอธิบายอย่างไรดี...เขาเปิดคลิปในมือถือให้ดูใกล้ๆว่า นี่เป็นการแสดงไพ่ที่ใช้ก็เป็นการตัดต่อ ไม่มีอะไรจริงสักอย่าง อากิ๊กถาม “งั้นก็แปลว่า แกต่อสู้ไม่เป็นงั้นสิ”

“ถ้าเป็นแล้วฉันจะหนีทำไมตั้งสองรอบ”

“ถ้างั้นมังลาต้องฆ่าแกแน่ เสร็จแล้วก็ต้องแต่งงานกับอาโก๊ะ...ไม่ได้ ข้ายอมไม่ได้ แกต้องชนะมังลาให้ได้นะเจ้าคนเมือง เข้าใจมั้ย ชนะเขาแต่อย่าฆ่าเขา”

“โหคุณน้อง หัดมองความจริงบ้างเฮอะ อย่าว่าแต่ชนะเลย แค่เอาชีวิตรอดฉันยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ” คิมหันต์เขย่าบ่าอากิ๊กให้ตั้งใจฟัง

อากิ๊กคิดสักแป๊บแล้วบอกว่าตนมีวิธี อากิ๊กเจอสำรับไพ่ตอนที่ออกไปตามหาเขา ส่งให้คิมหันต์ใช้ขู่มังลาไปจนกว่าจะเหนื่อยและยอมแพ้ไปเอง

ooooooo

คืนนี้มีการประลองที่ลานหมู่บ้าน ชาวบ้านปรบมือเชียร์มังลา พอเล่าจางประกาศชื่อคิมหันต์ ชาวบ้านก็โห่กันระงม อาโก๊ะหน้าเสียก่อนจะฮึดขึ้นมาตะโกนเชียร์คิมหันต์เพียงคนเดียว อากิ๊กได้เป็นพี่เลี้ยงให้คิมหันต์ ท่าทางคิมหันต์คึกคักจนเล่าจางนึกฉงน

มังลาถอดเสื้อคลุมออกควงมีดโชว์ สาวกรี๊ดกันตรึม คิมหันต์ถอดเสื้อคลุมออกบ้าง ผู้คนฮือฮาเพราะในมือเขามีไพ่อยู่สำรับหนึ่ง มังลาเห็นแล้วหน้าถอดสีเพราะเข้าใจว่าเป็นไพ่บินมรณะ คิมหันต์สับไพ่ขู่ให้มังลากลัวไปเรื่อยๆ จนเล่าจางกับอาโก๊ะงงว่าจะทำอะไร เล่าจางตะโกนให้เริ่มการประลองเสียที คิมหันต์ท้าให้มังลาเข้ามา แล้วทำท่าจะพุ่งเข้าใส่

“เฮ้ย อย่าเข้ามา” มังลาร้องลั่น

“อ้าว ไหนคุยนักคุยหนาว่าจะสู้ตายเพื่ออาโก๊ะไง แค่นี้ก็ทำเป็นปอดแหกไปได้ เข้ามาดิ เข้ามาเล้ย” คิมหันต์เงื้อไพ่ทำท่าจะซัดใส่

มังลาหลบวูบถอยกรูดเข้าหาเล่าจาง “ท่านลุง มันใช้อาวุธลับ”

“อาวุธที่ไหน กระดาษแข็งต่างหาก” อาโก๊ะบอกเล่าจาง

“มังลา ถ้ากระดาษแค่นี้เจ้ายังกลัว แล้วต่อไปจะปกป้องลูกสาวข้าได้ยังไง”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะท่านลุง กระดาษนี่มันฆ่าคนได้”

เล่าจางส่ายหน้าไม่เชื่อถือ...บนต้นไม้ จออูหลบซ่อนตัวอยู่ พยายามมองหาอาโก๊ะ มังลาแกว่งดาบแบบจดๆจ้องๆ เล่าจางทนไม่ไหวบอกมังลาให้พิสูจน์ด้วยเพลงดาบเสียที มังลาตัดสินใจ ตายเป็นตาย หลับหูหลับตาควงดาบเข้าใส่คิมหันต์

“เหวอ ซวยแล้ว” คิมหันต์หลบดาบของมังลาจ้าละหวั่น

“ไม่ต้องมาหลอกข้าเจ้าคนเมือง แน่จริงซัดไพ่มรณะออกมาเลย ซัดมาเลย ข้ายอมตาย”

“เฮ้ย เดี๋ยวๆซัดไม่เป็น เล่นเป็นแต่ป๊อกเด้ง แกอย่าเพิ่งบ้านะมังลา ไพ่มรณะมันของปลอม ฉันเป็นนักแสดง ไม่ใช่นักฆ่า”

มังลาไม่สนใจตวัดดาบเข้าใส่ จนคิมหันต์เสียหลักล้มลง จังหวะนั้น จออูเห็นอาโก๊ะจึงยิงปืนเข้าใส่ กระสุนโดนดาบมังลาหักกระเด็น ทุกคนตกตะลึงร้องเฮ้ย...มังลาตกใจทิ้งดาบลงคุกเข่าเข้าใจว่าเพลงดาบตนต้านไพ่มรณะของคิมหันต์ไม่ได้

“ข้า ข้ายอมแพ้ ฝีมือของเจ้าเหนือชั้นมากเจ้าคนเมือง ก็ได้ ต่อไปนี้อาโก๊ะเป็นของเจ้า”

คิมหันต์ตกตะลึง อาโก๊ะกับอากิ๊กไชโยดีใจกันใหญ่ เล่าจางงงเป็นไปได้อย่างไร อากิ๊กหยิบดาบที่หักของมังลามาดูแล้วพูดว่า “ปาฏิหาริย์ชัดๆ...”

คิมหันต์ร้องลั่นว่าไม่จริง...จออูเจ็บใจที่ยิงพลาด จึงกระหน่ำยิงเข้าไปใหม่ ชาวบ้านแตกตื่นวิ่งหนี คิมหันต์เห็นกระสุนพุ่งเข้าใส่อาโก๊ะจึงเอาตัวเข้าไปบัง “ระวัง...”

กระสุนซัดเข้าที่อกเขาอย่างจัง คิมหันต์ทรุดฮวบลงหมดสติ มือถือกระเด็นหล่นพื้นแบตกระจาย อาปู้เข้ามาเก็บซากไป อาโก๊ะร้องให้คนช่วยคิมหันต์ เล่าจางเห็นมือปืนอยู่บนต้นไม้ สั่งลูกน้องไปเอาตัวลงมา พอดีงูตัวเขื่องโผล่ออกมาเขี่ยจออู

“อย่าสะกิดสิวะ คนกำลังใช้สมาธิ แน่ะ บอกว่าอย่า ใครสะกิดวะเนี่ย” จออูหันมาเจองูตกใจร่วงจากต้นไม้ปืนกระเด็นไป ไม่มีเวลาให้สลบ จออูต้องเผ่นหนีพวกชาวบ้านที่กรูเข้ามา เขาคว้าปืนกำไว้ในมือวิ่งหนีไป

อาโก๊ะกอดคิมหันต์ร้องไห้อย่าเป็นอะไรนะ เล่าจางให้ช่วยกันแบกคิมหันต์ไปที่กระท่อม จออูหนีไปซ่อนตัวในลำน้ำ ชาวบ้านวิ่งผ่านไปก็โผล่ขึ้นมา จอปาโผล่มาตบบ่า ทำเอาจออูสะดุ้ง พอเห็นเป็นจอปาก็ดีใจที่ยังไม่ตาย สองโจรกอดกันซาบซึ้ง จอปารู้สึกว่ามีใครมาถูไถที่ก้นก็โวย

“จออู เราเป็นเพื่อนกันนะเว้ย เอ็งมาคิดอกุศล งุงิๆกับข้าแบบนี้ มันไม่แมนนะเพื่อน”

“ข้าอกุศลตรงไหน”

“ก็เอ็งเอาอะไรมาเขี่ยก้นข้าวะ น่าเกลียด”

“เอ็งพูดดีๆนะ ไอ้จอปา ใครไปเขี่ยก้นเอ็ง มือข้าข้างนี้กอดเอ็งอยู่ อีกข้างถือปืน นี่ไง” จออูชูมือขึ้น ปรากฏว่าปืนที่กำมาเป็นงูตัวเบ้อเริ่ม สองคนร้องจ๊าก...งูพ่นพิษใส่หน้าทั้งสองคน

ooooooo

ชาวบ้าน อาโก๊ะ มังลา และอากิ๊กล้อมวงดูเล่าจางรักษาคิมหันต์ เล่าจางตรวจดูเห็นว่าคิมหันต์ถูกยิงตรงกระเป๋าเสื้อพอดี โดยมีกระเป๋าสตางค์อยู่ข้างใน กระเป๋าเป็นรูโบ๋และมีหัวกระสุนคาอยู่ จึงเป็นแผลเจาะบริเวณหน้าอกเขาเท่านั้น เล่าจางทึ่งความดวงดีของคิมหันต์ อาโก๊ะดีใจ มังลาร้อนใจถามถึงผลของการประลอง อากิ๊กเอ็ดมาถามอะไร ก็ยอมแพ้ไปแล้ว

“แต่เจ้าคนเมืองมันหลอกข้า มันทำให้ข้าเข้าใจผิดเรื่องไพ่บิน”

“เรื่องนั้นข้าไม่เถียงหรอกมังลา แต่ข้าขอถามอย่างนึงเถอะ ตอนที่คนร้ายจะยิงอาโก๊ะ เจ้ามัวทำอะไรอยู่” เล่าจางถาม

“เอ่อ...ข้า...ข้าตกใจ ก็เลยหลบกระสุน”

“ใช่ ทุกคนในเผ่าของเราต่างกลัวปืนไฟ เพราะรู้พิษสงของมันเป็นอย่างดี เจ้าคนเมืองนี่ก็เช่นกัน เพียงแต่ว่า...มันไม่ได้หลบเหมือนคนอื่น ข้าไม่โทษแกมังลา เพราะข้าก็กลัวปืนไฟเช่นกัน แต่การประลองในคืนนี้ แกเป็นฝ่ายแพ้” เล่าจางหันไปประกาศ “ชาวเผ่าเคอทุกคนฟังไว้ ข้าเล่าจางหัวหน้าเผ่าขอประกาศในฐานะพ่อของอาโก๊ะ ว่าข้าขอยกนางให้เป็นเมียของไอ้หมูหัน โดยจะจัดพิธีแต่งงานทันทีที่มันฟื้นขึ้นมา”

มังลาร้าวรานใจ คิมหันต์เริ่มรู้สึกตัว อาโก๊ะกุมมือเขาดีใจ บอกคิมหันต์ว่าเราจะได้แต่งงานกันแล้ว คิมหันต์ได้ยินสลบต่อทันที

ระหว่างนั้น ทหารได้รับแจ้งจากทาง บก.มาบอกต่อจอห์นว่า สัญญาณโทรศัพท์ของคิมหันต์ขาดหายไปตั้งแต่เมื่อคืน

ชาญรบหวั่นใจจะเกิดเรื่องไม่ดี แองจี้ไม่เชื่อ ยุทธการหาว่าแช่ง

“โธ่พี่ ผมไม่มีเจตนาแบบนั้นซะหน่อย แต่ว่าไอ้คิ้มมันหายไปไหนตั้งนาน ทำไมมันถึงไม่โทร.กลับมาก่อนที่แบตจะหมด แล้วไอ้จอห์นก็บอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าตอนที่สายขาดไป มันได้ยินเสียงไอ้คิ้มร้องแบบโหยหวนสุดๆ”

“ร้องโหยหวนนี่แบบไหนวะไอ้จอห์น อู้...อ้า...ซี๊ดซ๊าดอะไรแบบนั้นรึเปล่า” ยุทธการถาม

“ไม่ใช่ครับ โหยหวนแบบจะเป็นจะตาย”

แองจี้ใจเสีย บอกพวกทหารว่ารู้ตำแหน่งที่อยู่ของคิมหันต์แล้วให้ตามหา แต่พวกทหารบอกว่ามันกินวงกว้าง ต้องใช้เวลาค้นหานานราวสองอาทิตย์ แองจี้หน้าซีด จอห์นถึงกับอึ้ง...

ขณะที่อาปู้พยายามจะใส่แบตกลับเข้ามือถือ อาโก๊ะถือเสื้อแจ๊กเกตของคิมหันต์ผ่านมา อาปู้รีบซ่อนมือถือหันมาถามว่าจะไปไหน อาโก๊ะตอบว่าจะเอาเสื้อไปฝังในป่า

“ทำไมต้องไปฝังถึงในป่าด้วยล่ะ ฝังแถวนี้ก็ได้”

“แกไม่รู้อะไรอาปู้ ตามธรรมเนียมของเผ่าเคอ เราถือว่าเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดเป็นของอัปมงคล ดังนั้น ต้องนำไปทิ้งให้ไกลที่สุด”

“อ๋อ เข้าใจแล้ว งั้นพี่ไปเฝ้าไอ้หมูหันเถอะ เรื่องนี้ข้าจัดการเอง” อาปู้คว้าเสื้อวิ่งไป

เดินมาถึงลำธาร อาปู้มองไปในน้ำแล้วคิดเองว่า ตามธรรมเนียมต้องเอาไปทิ้งให้ไกล ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องไปฝัง จึงโยนลงน้ำให้มันไหลไปไกลๆไม่เหนื่อยด้วย พลันอาปู้เห็นร่างของเนริสานอนหมดสติอยู่ริมฝั่ง อาปู้เข้ามาจับร่างเธอพลิกหน้ามา

“โอปู่เจ้าผีพราย สวยอะไรขนาดนี้ สงสัยคงจะจมน้ำมาแหงๆไม่ได้การแล้วปู่เจ้าเคยสอนไว้ ถ้าเจอคนจมน้ำให้ผายปอด...ขอโทษนะพี่คนสวย อาปู้ขอล่วงเกินนะ”

อาปู้พ่นลมใส่มือเทสต์ลมหายใจก่อนจะยื่นหน้าไปใกล้หน้าเนริสา ทันใด เธอรู้สึกตัวขึ้นมาเห็นหน้าอาปู้ก็ตกใจผลักออก อาปู้หน้าเจื่อนรีบปลอบไม่ให้กลัว เนริสาบอกว่าตนหลงทางมาขอให้ช่วยพากลับไปส่ง...อาปู้จึงพาเธอกลับมาที่ที่เธอจอดรถเอทีวีไว้ เนริสาดีใจให้เงินเป็นค่าตอบแทน อาปู้ไม่รับ เธอไม่สบายใจจะตอบแทนอย่างไร อาปู้จึงขอให้ช่วยซ่อมและสอนการใช้มือถือที่เขาเก็บมาได้แทน เนริสาประกอบแบตกลับเข้าไปแล้วเปิดเครื่อง สอนการใช้เครื่องให้อาปู้ตั้งใจเรียนรู้จนเธอรู้สึกเอ็นดูจึงหอมแก้ม อาปู้ร้องลั่นว่าเสียผี แต่ในใจปลื้มสุดๆ

ระหว่างที่อยู่ในป่า เสี่ยทรงชัยเกิดปวดท้องอยากปลดทุกข์ เติมแบกพลั่วกับทิชชูนำทางมาหาที่เหมาะๆให้ขุดหลุม ตอนยืนรอเห็นเสื้อของคิมหันต์ลอยน้ำมา เติมรีบเรียกให้เสี่ยทรงชัยออกมา ทำให้เสี่ยต้องชะงักไม่ทันได้ปลดทุกข์...เติมเอาเสื้อกลับมาให้จอห์นดู จอห์นจำได้แม่น เพราะเขาจะทำตำหนิเสื้อทุกตัวของคิมหันต์ก่อนจะส่งซักแห้ง ชาญรบเห็นบางอย่าง

“เดี๋ยวก่อนทุกคน ถ้าเสื้อตัวนี้เป็นของไอ้คิ้มจริงๆแล้วไอ้รูที่อยู่บนเสื้อเนี่ย มันรูอะไร”

“รูกระสุนครับ” ทหารตอบ ทำเอายุทธการตกใจ

“หา อย่าล้อเล่นนะคุณทหาร ถ้าไอ้คิ้มมันถูกกระสุนตรงหน้าอกแบบนี้ ก็แสดงว่า...”

“ทะลุหัวใจครับ ท่าทางคงรอดยาก เสียใจด้วยนะครับทุกคน ผมว่าเราควรยุติการค้นหาได้แล้ว” ทหารตอบ

แองจี้ไม่เชื่อร้องไห้โฮ เรียกหาคิมหันต์อยู่ที่ไหน จอห์นเองก็ตกใจ

ooooooo

เสียงเหมือนแตรดังหนวกหู ทำให้คิมหันต์ตื่นขึ้นมา เห็นคนแก่แต่งตัวประหลาดเขย่ากระดิ่งเสียงดัง กระโดดข้ามตัวเขาไปมาอยู่ เขาบ่น มาเล่นตั้งแตรอะไรอยู่แถวนี้ อาโก๊ะกดตัวคิมหันต์ไม่ให้ลุกขึ้น “อยู่เฉยๆเราเชิญหมอผีจากเผ่าอื่น มาเรียกขวัญให้แก”

คิมหันต์บ่นพึมพำนึกว่าคนบ้า อาโก๊ะถามพูดว่าอะไร เขาจึงตะเบ็งเสียง “ช่วยบอกให้หมอผีหยุดก่อนได้มั้ย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ บอกหมอว่าถ้าไม่หยุด ฉันจะหยุดหมอเอง”

อาโก๊ะเกรงจะมีเรื่องจึงสะกิดบอกหมอผีว่าคนไข้ฟื้นแล้ว หมอผีพึมพำอีกสักพักก่อนจะเดินกลับไป คิมหันต์ถามว่าเขาสลบไปนานแค่ไหน อาโก๊ะตอบว่าค่อนวัน คิมหันต์นึกได้ถามถึงการประลอง อาโก๊ะยิ้ม “แกเป็นฝ่ายชนะ ก็ข้าบอกแล้วไงว่าเราเป็นเนื้อคู่กัน”

“ชนะ...ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า...”

“พ่อสั่งว่า ถ้าแกฟื้นเมื่อไหร่ ให้เสียผีได้เลย งานแต่งพร้อม อาโก๊ะพร้อม”

คิมหันต์อึ้งพึมพำ แต่กูไม่พร้อม...ที่ลานผีฟ้าปู่เจ้า

อากิ๊กช่วยถือของให้เล่าจางเซ่นไหว้คารวะต้นไม้ใหญ่ของผีฟ้าขอจงคุ้มครองอาโก๊ะกับคิมหันต์ ซึ่งกำลังจะแต่งงานกัน ให้อยู่กันยั่งยืนนาน อากิ๊กถามขัดขึ้น

“ท่านลุงแน่ใจเหรอว่าจะให้อาโก๊ะแต่งงานกับหมูหัน”

เล่าจางแปลกใจทำไมถามแบบนั้น อากิ๊กพูดไม่ออก เล่าจางพอเข้าใจจึงอธิบายว่า

“ผีฟ้าเชื่อว่าหมูหันคือเนื้อคู่ของอาโก๊ะ จึงให้นิมิตแก่นาง ซ้ำยังช่วยให้ชนะการประลอง ถึงขั้นนี้แล้วแกยังไม่เห็นด้วยอีกเหรอ”

“แต่หมูหันไม่ได้รักอาโก๊ะ ไม่ว่าผีฟ้าจะช่วยยังไง นั่นคือสิ่งเดียวที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้”

“หรือแกจะให้อาโก๊ะแต่งงานกับมังลา”

“อ๊าย...ไม่ได้นะท่านลุง ข้าขอค้าน”

“แกจะหวงมังลาไปทำไม ในเมื่อมังลาไม่ได้รักแก และนั่นก็คือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้” คำพูดของเล่าจางทำเอาอากิ๊กอึ้ง เล่าจางสรุป “ที่สุดแล้ว ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับโชคชะตา อย่าว่าอย่างงั้นเลยอากิ๊ก ถึงไงไอ้หมูหันมันก็เคยล่วงเกินอาโก๊ะเอาไว้ ดังนั้น มันต้องรับผิดชอบตามประเพณี...”

เห็นไม่มีคน คิมหันต์ถือโอกาสจะหนี อาโก๊ะถือโถยาเข้ามาเห็น ถามจนป่านนี้ยังคิดหนีอีกหรือ คิมหันต์ไม่พอใจ “ก็ใช่สิ ถึงตายฉันก็ไม่ยอมแต่งกับเธอหรอก ยัย...ยัยหน้าตุ๊กแก”

“พูดผิด พูดใหม่ จะแต่งหรือไม่แต่ง”

“ไม่...” คิมหันต์เด็ดเดี่ยว อาโก๊ะโกรธร้องเรียกอาหนู... คิมหันต์เกทับ “เอาเลย จะเรียกช้างเรียกเสือมาฆ่าฉันก็เชิญตามสบาย ดีซะอีก ตายไปจะได้ไม่ต้องแต่งกับเธอ ยัยหน้าตุ๊กแก”

“นี่แก แกด่าข้าเหรอ”

“ก็หรือว่าไม่จริงล่ะ คนเขาบอกว่าไม่รัก ก็บังคับเขาอยู่ได้ ผีป่าผีฟ้ามีที่ไหน ฉันไม่เชื่อ”

อาโก๊ะโกรธมากชักมีดออกมาชี้หน้า คิมหันต์เสียงอ่อยลง “หยึย อย่าเล่นบ้าๆนะอาโก๊ะเล่นแบบนี้มันถึงตายเชียวนะ”

“ก็ไหนบอกว่า ไม่กลัวตายไงล่ะ หรือว่าเปลี่ยนใจแล้ว”

คิมหันต์สวนว่าไม่เปลี่ยน อาโก๊ะถามอีกครั้ง คิมหันต์ยืนยัน “ไม่แต่ง จะฆ่าจะแกงก็เชิญ แต่ฉันจะบอกให้นะ ฉันเป็นนักแสดงมีชื่อเสียง คนอย่างฉันไม่มีทางแต่งกับผู้หญิงชาวป่าหน้าตาจืดๆอย่างเธอหรอก” คิมหันต์ยืนนิ่งรอให้อาโก๊ะแทง

อาโก๊ะ โกรธมากกำมีดแน่นแล้วปาทิ้งลงพื้น เดินผ่านเขาไปอย่างสะเทือนใจ คิมหันต์โล่งอกรีบเผ่นหนี แต่ก็อดเหลียวมองว่าอาโก๊ะตามมาหรือเปล่า แล้วรู้สึกใจหายที่เธอไม่ตาม...เขาเดินหลงในป่า “เฮ้อ ไม่น่าคิดสั้นเลย นี่ทางออกจากป่า มันอยู่ทางไหนกันแน่วะ”

“ไม่เคยมีคนเมืองคนไหนรอดออกไปจากป่านี้” มังลาปรากฏตัวขึ้น

คิมหันต์ตกใจ “นี่นายตามฉันมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“อาโก๊ะเป็นห่วงแกมาก ข้าเลยอาสามาตามแกกลับ ถ้าแกไม่อยากกลับ ก็ตามใจ”

“อ้าวเฮ้ย เดี๋ยวก่อน รอด้วย” คิมหันต์เดินตามมังลาต้อยๆ

“จำไว้นะเจ้าคนเมือง อาโก๊ะไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว แต่เพราะนิมิตจากผีฟ้าปู่เจ้าทำให้นางเชื่อว่าแกเป็นเนื้อคู่ของนาง ดังนั้น ถ้าแกทำให้นางผิดหวังล่ะก็ ข้าจะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด”

“นี่ แต่ฉันมีข้อแนะนำที่ดีกว่านะ คิดดูสิ ถ้านายพาฉันไปส่งในเมืองล่ะก็ นายจะได้แต่งงานกับอาโก๊ะแทนฉันไง”

“สายไปแล้ว คืนนี้แกจะต้องแต่งงานกับอาโก๊ะ พิธีแต่งงานจะถูกจัดขึ้นในคืนนี้”

“อะไรนะ...” คิมหันต์ตกใจมือไม้สั่น...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ฟิล์ม-เอสเธอร์" พระนางคู่กัด ใน "พายุทราย" เจอหน้าเป็นตบ เอะอะเป็นจูบ

"ฟิล์ม-เอสเธอร์" พระนางคู่กัด ใน "พายุทราย" เจอหน้าเป็นตบ เอะอะเป็นจูบ
9 พ.ค. 2564

03:40 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอาทิตย์ที่ 9 พฤษภาคม 2564 เวลา 11:13 น.