ข่าว

วิดีโอ



มายาตวัน

อ่านเรื่องย่อ

แนว:

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย:

กำกับการแสดงโดย:

ผลิตโดย:

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์ช่องอื่นๆ

นักแสดงนำ:

เชนยืนคุมมัทนาคุยโทรศัพท์กับมีคณา น้ำเสียงมีคณาห่วงใยหันไปบอกเขตต์ตวันว่า มัทนาอยู่บ้านจริงๆชายหนุ่มดึงโทรศัพท์มาคุย

“มัท นี่ผมเองนะ คุณปลอดภัยใช่ไหม”

มัทนาน้ำตารื้น เหลียวมองเชนที่จับตามองเขม็ง พยายามสะกดน้ำเสียงให้ปกติ ชายหนุ่มถามย้ำว่าฟังตนอยู่หรือเปล่า มัทนาตอบไปว่า “ค่ะ พี่มี่...”

“ไอ้เชษฐ์มันอยู่กับคุณที่นั่นหรือเปล่า”

“ค่ะ...” ...เสียงเชนเร่งให้วางสาย

“มัทพยายามถ่วงเวลามันไว้ก่อนได้ไหมให้คนอื่นออกจากบ้าน เดี๋ยวผมจะพาตำรวจไป”

“อย่ามาเลยค่ะพี่มี่ มัทแวะมาเอาของ ต้องรีบออกไปธุระต่อค่ะ” เสียงเขตต์ตวันถามว่าไปไหน เชนเข้ามาดึงแขนเร่งให้วางสาย มัทนารีบตอบกลับ “พี่มี่ต้องไปถามคนไข้พิเศษของพี่นก จำได้ใช่ไหมคะที่เราคุยกันวันนั้น มัทคิดว่าเขารู้เรื่องดี”

เชนกระชากสายวางโครม วาสิฏฐีมองอย่างไม่พอใจ เชนโอบไหล่มัทนาบ่นว่าเสียเวลามากพอแล้ว เขาดันเธอให้เดินออกไป วาสิฏฐีมองตามอย่างสงสัยร้องถามไม่บอกแม่ก่อนหรือ มัทนาน้ำตาคลอไม่รู้จะมีชีวิตรอดกลับมาหรือไม่ ให้น้องช่วยบอกแม่ว่าตนจะรีบกลับ เชนเห็นสายตาวาสิฏฐีแล้วพูดใส่หน้ามัทนาว่า ตนจะกลับมาปราบพยศน้องสาวเธอแน่

เขตต์ตวันร้อนรนเป็นห่วงมัทนา หิรัณย์เช็กได้พอดี ว่ารถนั้นไปหมู่บ้านเสริมสุข เขตต์ตวันหน้าเศร้าตอบว่า เชษฐ์พามัทนาออกจากบ้านนั้นแล้ว หิรัณย์รีบโทร.สั่งการทันที...เขตต์ตวันหันมาบอกเอกชัยว่าต้องติดต่อชลบุษย์ เขาควานหามือถือตัวเองเพิ่งรู้ว่ามันหายไป

เอกชัยจัดการติดต่อให้ “บุษย์ไม่ได้เข้าออฟฟิศ มือถือก็ปิด...แกจะโทร.หาบุษย์ทำไมวะ”

“มัทบอกใบ้มาว่าบุษย์รู้เรื่อง”

“นี่บุษย์ยังกล้าหักหลังเรา ไปร่วมมือกับไอ้เชษฐ์ มันอีกเหรอ”

เขตต์ตวันสีหน้าผิดหวัง หิรัณย์กับมีคณาเข้ามาบอกว่าให้ตำรวจออกตามแล้ว ได้ความคืบหน้าจะแจ้งให้ทราบ

“ผมทนรอฟังข่าวอยู่เฉยๆไม่ได้หรอกครับ”

เขตต์ตวันผลุนผลันออกไป มีคณากับหิรัณย์ขอตามไปด้วย เอกชัยจึงบอกว่าจะไปดูชลบุษย์ที่คอนโด...

เอกชัยมาถึงห้อง ได้ยินเสียงตึงตังในห้องน้ำ เปิดเข้าไปพบเยาะถูกมัดปากมัดมือเท้า ร้องไห้อยู่ก็รีบช่วย เยาะบอกว่าได้ยินเสียงชลบุษย์โทร.หาเขตต์ตวันให้ไปช่วยมัทนาที่ตึกเชนเพิร์ล เอกชัยรีบมาดูที่ห้องของชลบุษย์ พบเธอถูกฆ่าตายคาห้อง

ooooooo

มัทนาถูกพามาตึกเชนเพิร์ล ดูด้านนอกเป็นตึกสามชั้น แต่ปรากฏว่ามีทางขึ้นลับด้านหลังขึ้นชั้นสี่ เป็นที่ซ่อนตัวของเชน ที่ทำให้เขารอดพ้นจากตำรวจทุกครั้ง มัทนาถูกผลักเข้ามาในห้อง เธอล้มลงเป้หล่น เธอรีบคว้ามากอด เชนไม่ทันสนใจ หาที่ซ่อนถุงไข่มุกดำ มัทนาอดถามไม่ได้

“ฉันไม่เข้าใจ คุณกับคุณปอนก็โตมาจากข้าวก้นบาตรวัดเดียวกัน ทำไมต้องจ้องทำลายคุณปอนด้วย ทำไมคุณไม่รักกัน”

เหมือนโดนจี้ด้วยไฟ เชนกราดเกรี้ยวเข้าจิกผมมัทนาหน้าหงาย “มึงหยุดพูดเรื่องเฮงซวยนี่ซะที โลกนี้มันไม่มีหรอกไอ้ความรักความจริงใจ มันเป็นโลกของผลประโยชน์ มึงกำลังโดนไอ้ปอนหลอกใช้อยู่ ไม่รู้ตัวรึไงอีโง่” เชนเหวี่ยงเธอล้มไปบนเตียง สีหน้าเขาดูอาฆาตฝังใจ “ชีวิตกูไม่เคยได้รับความรักความจริงใจจากใคร มีแต่ความหลอกลวง หาประโยชน์จากตัวกูทั้งนั้น”

“ไม่จริง คุณป่านรักคุณ”

“รัก รัก รัก หยุดพล่ามซะทีเถอะ ไอ้สัตว์โลกเพศเมียมันรักแต่เงินไม่เคยรักใครจริงหรอก ฉันถึงได้ตอบแทนพวกมันอย่างสาสม...ดูแม่ฉันสิ แม่สุดแสนประเสริฐ เมาหัวรานํ้า เล่นไพ่ผลาญเงินพ่อฉันไม่พอยังเอาไปเลี้ยงพระเอกลิเก มันขนของทุกอย่างไปบำเรอไอ้เวรนั่น มันทำลายชีวิตพ่อฉัน เพราะมันนั่นล่ะ ที่บีบบังคับพ่อฉันให้ฆ่าคนตาย แล้วพ่อก็ต้องแขวนคอตายในห้องขัง มันทำให้ชีวิตฉันพังพินาศ”

มัทนาเห็นแววตาแดงกํ่าของเชนเต็มไปด้วยความเจ็บชํ้า เธอกระถดหนี เชนกระโจนเข้าขวางเหมือนเสือตะครุบเหยื่อ “จะหนีไปไหน หรือว่าชอบอุ่นเครื่องก่อน”

หญิงสาวถอยหนีชิดกำแพง เชนหัวเราะร่าปลดกระดุมเสื้อก้าวเข้าหา “แต่ฉันชอบนะ หนีไปเรื่อยๆ มันมีรสชาติขึ้นเยอะ สะดุ้งนิดดีดดิ้นหน่อยอย่างเธอนี่ มันถึงจะถึงใจ”

มัทนากรีดร้องด้วยความกลัว เหลือบเห็นแจกันวางอยู่ เธอคว้ามาฟาดหัวเชนล้มลงเลือดอาบ เห็นเขานอนนิ่งจึงเก็บปืนของเชน กระชับเป้วิ่งหนีออกจากห้อง แต่แล้วกลับเจอลลิสากับขมจับตัวไว้ได้ มัทนาตกใจมากเมื่อรู้ว่าลลิสาหักหลังเขตต์ตวัน ร่วมมือกับเชนมาตลอด

“นี่คุณก็เป็นลูกน้องเขาเหรอ”

“เรียกว่าเป็นหุ้นส่วนจะถูกต้องกว่า...ตอนแรกฉันก็ไม่รู้เรื่องเธอหรอกนะ จนคุณเชนบอกความจริงว่าจะหลอกใช้เธอไปเขียนข่าวแฉคุณปอน ให้ฉันช่วยสร้างสถานการณ์เลวๆในบ้านให้ แต่เสียดาย เขามองคนผิด...ไหนๆเธอก็จะถูกส่งออกไปขายนอกประเทศแล้ว อยากรู้ไหม ก่อนรู้ความจริงทำไมฉันถึงขัดขวางไม่ยอมให้เธอเข้ามาเป็นเด็กลูกจ้างในบ้าน เหตุผลสั้นๆเพราะเธอมันเด็กและหน้าตาดี”

น้ำเสียงลลิสาหมั่นไส้มัทนาอย่างมาก เธอยอมรับว่าเขตต์ตวันไม่มีวันยกตนขึ้นเป็นเมียเพราะตนเสนอตัวให้เขาฟรีๆเอง แต่เมื่อเขายังไม่มีใคร ตนก็เป็นที่หนึ่งมาตลอด ฉะนั้นเขาไม่ควรมีใครทั้งนั้น มัทนาอดถามไม่ได้ว่าเชนอยู่ในฐานะไหน

“ฉันมีนิสัยชอบจับปลาสองมือมาแต่เด็กแล้ว ฉันกลัวความผิดหวัง”

“นอกจากคุณแล้ว คุณปอนไม่เคยมีนางแบบคนอื่นเลยเหรอ ฉันเคยเห็นมาค้างคืนกลับเช้าตั้งหลายคน”

“หวงแฟนเหรอยะ...เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกย่ะ ไม่มีผู้หญิงคนไหนเคยเข้าถึงคุณปอนทั้งนั้น แม้แต่นังบุษย์ ถ้ากลัวแฟนเธอจะสึกหรอก็เพราะฉันคนเดียวแหละย่ะ” ลลิสาหัวเราะเยาะ

“แสดงว่าคุณรู้มาตลอดว่าเขาคือเชษฐ์ ศัตรูคู่อาฆาตคุณปอน”

“แน่นอน แล้วฉันก็คอยอุดรอยรั่วไม่ให้แผนการเขาแตกก่อนเวลาอันควรด้วย” ลลิสาเล่าถึงวันที่เชนเอาของขวัญมาให้มัทนา แล้วเยาะแอบถ่ายภาพไว้ได้ ตนเป็นคนลบทิ้งทำทีว่าเยาะถ่ายไม่ติด และตอนเย็นที่ไปทานข้าววันเกิด ตนตามไปเจอที่ร้าน เพื่อบอกเขาเรื่องนี้

มัทนาลำดับเรื่องราวตาม “คุณใจร้ายที่สุดเลย นี่แสดงว่า แบบเสื้อผ้าตวันที่ถูกขโมยมาตลอดก็เป็นฝีมือคุณ...คุณรู้กันกับคุณบุษย์ รวมหัวกับคนอื่นหักหลังคุณปอนได้ลงคอ”

“อย่าเอาฉันไปรวมกับนังสวะชั้นต่ำนั่น ตอนนี้มันตายสังเวยความโง่ของมันไปแล้ว”

มัทนาตกใจเกิดอะไรขึ้นกับชลบุษย์ ลลิสาเผยความจริงว่า ตอนที่ชลบุษย์โทรศัพท์บอกเขตต์ตวัน ตนขโมยมือถือเขามาตามคำแนะนำของเชน และก็เป็นจริงที่ชลบุษย์หักหลัง ตนโทร.บอกเชน เขาส่งคนไปฆ่าเธอเรียบร้อย มัทนาอึ้งไม่คิดว่าทั้งลลิสาและเชนจะโหดเหี้ยม...ไม่ทันไร เชนเปิดประตูโครมเข้ามา ที่หัวมีรอยคราบเลือด เขาปรี่เข้ากระชากตัวมัทนาเหวี่ยงไปชนกำแพงอย่างแรง แล้วตามเข้าซ้อมอย่างคนมีอาการทางจิต พลันเสียงไซเรนตำรวจดังเข้ามา เขาชะงักถอยออก มัทนาหน้าตาบอบช้ำนอนกองกับพื้น ลลิสาตกใจกลัว แต่เชนหน้านิ่งหันมาถาม

“เอาของที่ฉันสั่งมาหรือเปล่า”

ลลิสาพยักหน้า หยิบสร้อยข้อมือที่มีลักษณะพร้อมใส่อัญมณีติดเข้าไป เชนสั่ง “เธอเฝ้ามันเอาไว้ คืนนี้ มร.เท็ตสึคงมารับตัวมันไป หนักมือไปหน่อย คงโดนมันกดราคา”

เห็นเชนออกไปจากห้อง มัทนารวบรวมกำลังถามลลิสาว่าสร้อยนั้นเชนจะติดไข่มุกดำเข้าไปใช่ไหม เธอตอบรับและยิ้มกริ่ม ที่ตนจะเป็นคนส่งสร้อยนั้นขึ้นเครื่องไปแคนาดาคืนนี้ มัทนาหยั่งเชิงถามว่าเธอจะได้อะไร ลลิสาตอบว่าครึ่งหนึ่งจากราคาขาย มัทนาพยายามเกลี้ยกล่อม

“เขาคลั่งไข่มุกจะตาย ไม่ขายมันหรอก เขาหลอกใช้คุณ พอไปถึงแคนาดา คุณก็จะโดนไม่ต่างจากนางแบบคนอื่น เป็นสินค้าของเขา เหมือนตกนรกทั้งเป็น”

“เขาไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก เพราะฉันมีหลักฐานมัดตัวว่าเขาเคยฆ่าคนตาย ฉันฝากหลักฐานไว้กับคนสนิท สั่งเอาไว้แล้วว่า ถ้าฉันขาดการติดต่อไปโดยผิดสังเกต ให้เผยแพร่หลักฐานนั้นทันที”

มัทนาถามสวนว่าเชนฆ่าใคร ลลิสาหัวเราะช่างสมกับเป็นนักข่าวจริงๆ “ฉันจะบอกเธอให้เอาบุญ เขาฆ่านังยุพิน คู่ขาเก่าพระเอกสุดหล่อของเธอไงล่ะ ไอ้เชนมันก็ฆาตรกรโรคจิตดีๆนี่เอง มันถ่ายทั้งภาพทั้งคลิปตอนทำร้ายยุพินเอาไว้ดูเล่น ฉันก็ไม่โง่พอที่จะคบหากับคนแบบมันโดยไม่หาทางหนีทีไล่ไว้ปกป้องตัวเองหรอก ฉันก๊อบปี้หลักฐานทุกอย่างไว้หมด ถ้ามันทำร้ายฉันมันก็ไม่รอด ติดคุกจนตาย”

“หญิงร้ายชายเลว”

“สารรูปอย่างนี้ ยังปากเก่งอีกนะ”

มัทนาพยายามกล่อมให้ลลิสาเชื่อว่า เธอคงไม่พ้นเป็นสินค้าแน่ๆเมื่อถึงแคนาดาแล้วเขาก็จะลบคราบเชน ครอส กลายเป็นคนใหม่ ใช้ความสุขจากไข่มุกนั่นตลอดชีวิต ลลิสาเริ่มคิดตาม

ooooooo

ตำรวจกระจายกำลังค้นบริษัทเชนเพิร์ลไม่พบมัทนา เขตต์ตวันร้อนรน...มัทนาชวนลลิสาหนีไปด้วยกัน เธอกลับบอกว่าหนีแน่แต่ต้องได้ไข่มุกนั่นไปด้วย ลลิสาเห็นมัทนากอดเป้ตลอดเวลาก็สงสัย กระชากมาเปิดดู เห็นกล่องปืนของเขตต์ตวันก็ไม่พอใจ ยึดปืนไว้

มัทนาถูกลลิสาลากไปขังในห้องน้ำ เธอปวดร้าวไปทั้งตัวแทบพยุงกายลุกไม่ไหว มองหาทางหนีทีไล่...ในขณะที่หิรัณย์โทรศัพท์คุยกับวาสิฏฐี ถามถึงลักษณะคนที่พามัทนาไป วาสิฏฐีเล่าถึงเรื่องไข่มุกดำ ทำให้หิรัณย์พอจะเข้าใจเรื่องราว

เอกชัยตามมาที่เชนเพิร์ล บอกเขตต์ตวันว่าชลบุษย์ถูกฆ่าตายในห้องพัก หิรัณย์รายงานว่ามัทนาถูกหลอกใช้นำไข่มุกดำเข้ามากรุงเทพฯ พลันตำรวจพบห้องลับขังหญิงสาวที่จะส่งออกไว้หลายคน ไม่มีมัทนา มีคณาเข้าปลอบใจหญิงสาวเหล่านั้น หิรัณย์มองด้วยความรู้สึกประทับใจ ตำรวจพาหญิงสาวขึ้นรถ หิรัณย์บอกมีคณาว่าจะไปที่คอนโดเขตต์ตวันเผื่อจะมีเบาะแส มีคณาตามไปด้วย เอกชัยแยกตัวไปคุยโทรศัพท์ เขตต์ตวันร้อนใจเดินออกมานอกตึก

มัทนามองรอบห้องน้ำเห็นมีพัดลมดูดอากาศ จึงตะเกียกตะกายปีนชักโครกขึ้นไปทุบจะให้เปิดออก แต่ด้วยความเจ็บปวดร่างกายทำให้ไม่มีแรงมากพอหันมาค้นของในเป้เห็นผ้าบาติกที่เขตต์ตวันซื้อให้ จึงเอามาผูกห้อยออกไปด้านนอก ดึงทิชชูมาเขียนว่า...ช่วยด้วย อยู่ชั้นสี่ทางเข้าด้านหลัง เธอเขียนหลายแผ่นปล่อยปลิวลงมาทางช่องลมนั่น

เขตต์ตวันเดินห่อเหี่ยวหมดความหวังมาข้างตึก กระดาษทิชชูปลิวมาโดนหน้า เขาเงยมอง เห็นผ้าบาติกห้อยอยู่ก็จำได้ รีบเก็บทิชชูมาอ่าน เขาดีใจมาก วิ่งไปหาทางขึ้นไม่รอช้า...เอกชัยคุยโทรศัพท์เสร็จตามออกมา เห็นรถเขตต์ตวันยังจอดอยู่ก็แปลกใจว่าตัวไปไหน จะโทร.หาก็นึกได้ว่าเพื่อนไม่มีมือถือ

ให้เผอิญมีคณาลืมมือถือไว้ หิรัณย์จึงวกรถกลับมา...เขตต์ตวันบุกขึ้นไปเจอขม เกิดการต่อสู้กัน ขมใช้ปืนจะยิง เอกชัยตามมาช่วยได้ทัน เชนเห็นเหตุการณ์โดยตลอดสีหน้าเคียดแค้น เชนกลับเข้าไปเอาตัวมัทนา พบว่าถูกขังในห้องน้ำ ก็ลากตัวออกมา เธอร้องด้วยความเจ็บปวดร่างกาย ลลิสาหน้าตาตื่นกลัว ถามจะทำอย่างไรดี

“ก็หนีสิอีโง่ จะอยู่รอให้มันเรียกตำรวจมาจับหรือไง” แล้วเชนก็ชะงักนึกได้ “ทำไมฉันต้องหนี ตอนนี้ก็มีไอ้ปอนกับไอ้เอกแค่สองตัว ถึงเวลาที่ฉันจะได้แก้แค้นให้สาแก่ใจซะที”

ลลิสาหวาดกลัวจะหนีให้ได้ แต่เชนใช้ปืนขู่ลลิสาให้ไปอยู่รวมกับมัทนา มัทนายิ้มเยาะ

“อีบ้า จะตายอยู่แล้ว ยังยิ้มอยู่ได้”

“ก็ยิ้มดีใจ สงสัยจะได้เพื่อนไปทัวร์ญี่ปุ่นแล้ว”

ลลิสาโกรธกราดเกรี้ยวใส่ให้หุบปาก เชนเดินวนไปมาหน้าตาเคร่งเครียดคิดวางแผน เขตต์ตวันกับเอกชัยใช้ปืนบังคับขมให้พาขึ้นไปหาเชน...หิรัณย์วกรถกลับมา จึงเห็นว่ารถเขตต์ตวันกับเอกชัยยังจอดอยู่ ชักเอะใจ

มัทนารู้ว่าเชนดักเล่นงานเขตต์ตวันอยู่ จะร้องเตือนให้ระวังแต่ไม่ทัน สองหนุ่มโผล่มาเสียก่อน เขตต์ตวันถลาเข้าหามัทนาไม่เหลียวมองลลิสาแม้แต่น้อย เชนปรากฏตัวเอาปืนจ่อ เขตต์ตวันขอให้ปล่อยมัทนาไป

ลลิสาร้องว่าตนด้วย เขตต์ตวันกับเอกชัยหันมองทำนองอยู่ด้วยหรือ

“ถุย...พวกผู้หญิง สันดานมันโกหกตอแหล

ทั้งนั้นแหละ” เชนไม่สนใจ กระชากคอเสื้อเขตต์ตวันลากไปกระแทกกระจก  ชิดเข้าล็อกตัวเอกชัยไว้ เชนสั่งขมกับชิด ใครตุกติกยิงทิ้งเลย

เชนเหน็บปืนเข้าข้างเอว  ล้วงมีดพกมาจ่อตรงหน้า ลูบไล้ข้างแก้มเขตต์ตวัน เอกชัยตกใจร้องถามจะทำอะไร เชนตวาดกลับ “หุบปากไปเลยไอ้หมารับใช้ มึงไม่ต้องใจร้อน ขอเวลากูจัดการลูกพี่มึงก่อน มึงไม่รอดแน่...นี่คือสิ่งที่กูอยากทำมานานแสนนาน  เคยฝันเป็นสิบๆครั้งว่าได้ทำอย่างนี้” ขาดคำ เชนกรีดปลายมีดลงที่แก้มเขตต์ตวัน เลือดกระฉูดออก

มัทนากรีดร้องปิดตา ลลิสาเข่าอ่อนกับความโหดเหี้ยมของเชน เขตต์ตวันไม่ร้องสักแอะ

“ไอ้เชษฐ์ ไอ้ชาติชั่ว” เอกชัยร้องลั่นดิ้นรนจะไปช่วยเพื่อน แต่ถูกล็อกตัวไว้

เชนหัวเราะสะใจ “หล่อมาก พระเอกของกู  เอ...จะหล่อแค่ข้างเดียวได้ยังไงล่ะ”

มัทนาร้องลั่นพอได้แล้ว ทันใดเสียงไซเรนตำรวจดังขึ้น ลลิสาตื่นกลัวจะหนี เชนขู่บังคับมัทนาให้เดินไป หญิงสาวลังเล เขตต์ตวันเกรงเธอเป็นอันตรายพยักหน้าให้ทำตามไปก่อน เชนคุมตัวเขตต์ตวันเดินตาม สั่งชิดกับขมเฝ้าลลิสากับเอกชัยไว้

ด้านหิรัณย์ขอร้องมีคณาให้รออยู่ข้างล่างเพราะห่วงความปลอดภัย เขาพากำลังตำรวจบุกขึ้นไป...เชนขู่บังคับมัทนากับเขตต์ตวันขึ้นไปบนดาดฟ้า  ผลักเขตต์ตวันล้มลงเลือดจากใบหน้าหยดลงกับพื้น  ดึงตัวมัทนามาเป็นตัวประกัน...

ooooooo

ลลิสาถูกจับรวมกับเอกชัย เธอกลัวการถูกจับ บอกขมกับชิดว่าตำรวจล้อมไว้หมด  ไม่นานก็ต้องหาพวกเราเจอ มีหวังติดคุกหัวโตแน่ ชิดหน้าเจ่ือนห่วงเจ้านาย ลลิสาตวาด

“ห่วงตัวเองก่อนเถอะ พวกแกไม่หนี แต่ฉันจะหนี”

สองคนลังเล  เอกชัยฉวยโอกาสเตะปืนในมือขม ลลิสาช่วยจัดการชิด  หิรัณย์กับพวกบุกเข้ามาสั่งทิ้งอาวุธ ขมกับชิดยอมจำนนโดยดี  ลลิสาโยนปืนทิ้งยกมือออกตัว

“ฉันถูกหลอกใช้ ฉันไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ปล่อยฉันไปเถอะค่ะคุณตำรวจ”

หิรัณย์สบตาเอกชัย  เขาจึงบอกว่าเธอเป็นนางแบบของบริษัท  ลลิสาอึ้งไม่คาดคิดว่าเอกชัยจะช่วย...ในขณะที่เขตต์ตวันพยายามหว่านล้อม

“ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว  แกหนีไม่รอดหรอกไอ้เชษฐ์”

“หุบปาก  ถ้าไม่อยากเห็นนังนี่ตกไปเละตายข้างล่าง” เชนทำท่าจะเหวี่ยงมัทนาลงไป “มึงมันมารทำลายชีวิตกูทุกอย่าง  เพราะมึง  กูถึงต้องไปอยู่กับไอ้ผัวเมียฝรั่งสารเลวนั่น”

“แกเป็นคนอยากไปเอง ใครห้ามก็ไม่ฟัง” เขตต์ตวันโต้

“มึงไม่ต้องมาพูดดี มึงรู้ว่าพวกมันไม่ใช่คนดี มึงถึงไม่ยอมไป แต่มึงไม่บอกกู”

“ฉันก็อยู่กับแกที่วัด เจอเขาพร้อมกับแก ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นคนดีหรือคนไม่ดี”

“มึงไม่ต้องมาตอแหลไอ้ปอน มึงอิจฉากู อยากเป็นคนโปรดหลวงพ่อคนเดียว มึงถึงหาทางเสือกไสให้กูไปพ้นๆวัด”

“เมื่อแกต้องการจะยัดความเลวให้ฉันทั้งหมด ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด”

“งั้นมึงก็หุบปากไปเลย มึงรู้ไหมไอ้ฝรั่งชั่วมันทำอะไรกับกูมั่ง” เชนตาแดงก่ำน้ำตาคลอเจ็บปวดกับอดีตที่ผ่านมา

เชนโดนพ่อบุญธรรมบังคับล่วงละเมิดทางเพศ ต้องหวาดกลัวซุกตัวอยู่ในห้องมืด ถูกซ้อมจนน่วม บีบคั้นให้ติดยา เสียงเชนเล่าด้วยความเจ็บช้ำ

“มันหลอกใช้กูขนยา ขายยาให้มันจนร่ำรวย แต่เลี้ยงกูเหมือนหมูเหมือนหมา...เรื่องอะไรกูจะยอมเป็นหมารับใช้ให้มันเสวยสุขฝ่ายเดียว ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าได้หรอก ทุกอย่างของมันก็กลายเป็นของกู” เชนหัวเราะเหมือนคนเสียสติ

เขตต์ตวันขยิบตาให้มัทนาหนี เธอรวบรวมกำลังที่เหลือกระแทกหัวใส่หน้าเชนอย่างแรง พุ่งตัวออกมาหาเขตต์ตวันด้วยร่างกายที่ยังบอบช้ำ เชนโกรธแค้นสุดขีด เบนปากกระบอกปืนยิง เขตต์ตวันเอาตัวบังมัทนาไว้ กระสุนถากหัวไหล่เขา มัทนาตกใจร้องกรี๊ด เชนสีหน้าดุดันกราดเกรี้ยวใส่จะฆ่าให้ตายทั้งคู่ สองคนโอบกอดกันและกัน เสียงปืนดังเปรี้ยงๆ...หลายนัด

สักพัก สองคนรู้สึกตัวไม่เป็นอะไร หันมองร่าง

เชนถูกตำรวจยิงล้มลงนอนแผ่หราเลือดท่วมตัวอย่างน่าเวทนา...เขตต์ตวันกับมัทนาประคองกันลงมา มีคณาวิ่งเข้ากอดมัทนาร้องไห้

เขตต์ตวันมีผ้ากดแผลที่หน้า เอ่ย “ขอบคุณคุณมี่มากนะครับ สารวัตรเล่าให้ฟังแล้ว ถ้าคุณไม่ลืมมือถือผม เอกกับมัทคงไม่รอดแน่ๆ”

“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกค่ะ พวกคุณยังดวงดีมากกว่า ที่จริงต้องยกความดีความชอบทั้งหมดให้สารวัตร เขาเห็นรถคุณกับคุณเอกจอดอยู่เลยผิดสังเกต ถ้าฉันกลับมาคนเดียวคงไม่คิดอะไรเป็นเรื่องเป็นราวแบบนั้นหรอกค่ะ”

“สารวัตรเป็นคนเก่งแล้วก็ดูเป็นคนจริงใจมากนะครับ ยินดีด้วยมีข่าวดีเมื่อไหร่อย่าลืมบอกนะครับ”

มีคณาเขิน มัทนาลืมตัวจะแซว แต่ต้องร้องโอ๊ยเพราะเจ็บปากและลำตัว มีคณาสมน้ำหน้า

เขตต์ตวันทำแผลที่หน้าและหัวไหล่ นั่งเฝ้าข้างเตียง มัทนาไข้ขึ้นนอนกระสับกระส่ายร้องไห้เหมือนฝันร้าย เขาโอบกอดปลอบโยนทำนองปลุกให้รู้สึกตัว หญิงสาวสะดุ้งตื่น

“เราตายแล้วใช่ไหมคะ”

“เรายังไม่ตาย เราอยู่โรงพยาบาลแล้ว เราปลอดภัยแล้วนะครับ” มัทนาทำหน้ามึนงง “สาวน้อย ผมปล่อยให้คุณตายไม่ได้หรอกนะ...ผมรักคุณ”

“ฉันตายแล้วจริงๆด้วย” มัทนาตาโพลงนํ้าตาไหล สะอื้นฮัก

เขตต์ตวันยิ้มกุมมือเธอ ยื่นหน้าเข้าหอมหน้าผากอย่างรักและเอ็นดู มัทนาหลับตาพริ้มปล่อยนํ้าตาแห่งความตื้นตันไหลออกมา...

เช้าวันใหม่ มีคนฝากซองเอกสารให้มัทนา พยาบาลนำมาให้ หญิงสาวเปิดดู มีจดหมาย ภาพถ่าย และแผ่นซีดี เธอหยิบจดหมายมาอ่านข้อความว่า “เชนตายไปแล้ว หลักฐานพวกนี้ก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป ฉันยกให้เธอเผื่อจะยืนยันความบริสุทธิ์ให้คุณปอนได้ ลาก่อน...ลลิสา”

มัทนาดีใจ ไม่ทันไรสาลินีเคาะประตูก่อนจะเปิดเข้ามาพร้อมเอกชัย มีดอกไม้ติดมือมาด้วย มัทนาถามอย่างตื่นเต้นมาได้อย่างไร เอกชัยตอบแทนว่า ตนกับเขตต์ตวันเป็นห่วงจึงจ้างพยาบาลพิเศษมาช่วยดูแล หญิงสาวยิ้มแซว

“ต้องเจาะจงเป็นพี่สาลินีด้วยเหรอคะ คุณเอกไม่ต้องใช้มัทบังหน้าเลย”

“รู้ทันซะจริง...คืนนี้จะเปิดแสดงแฟชั่นโชว์คอล-เลกชั่นใหม่ตวันแล้วนะ” เอกชัยยิ้มๆ

มัทนาเสียดายที่อดไป เอกชัยปลอบว่างานมีทุกปี และเอาสูจิบัตรมาให้ไว้ทำข่าว แถมบอกว่า “ปอนฝากขอโทษที่วันนี้มาเยี่ยมไม่ได้ วันออกจากโรงพยาบาลจะมารับไปส่งบ้าน”

มัทนาเข้าใจดี ก้มอ่านในสูจิบัตร สาลินีรีบบอกว่า “พี่เห็นชื่อแฟชั่นโชว์แล้วอดปลื้มแทนน้องมัทไม่ได้เลยนะคะ”

“มัทนาพาทา วาจาแห่งกุหลาบ...” มัทนาอ่านออกเสียงยิ้มปลื้ม

“คอลเลกชั่นหน้าของตวัน จะชื่อว่า...สาลินีนี่นี้ เอกชัยครอง” เอกชัยยิ้มหน้าเป็น

สาลินีหยิกแขนเอกชัยเขินๆ มัทนาหัวเราะก่อน

จะเปลี่ยนเรื่องถามถึงคดีของลลิสา เอกชัยตอบว่า เขตต์ตวันกับตนเห็นตรงกันไม่เอาเรื่อง อย่างน้อยเธอก็ช่วยชีวิตตน แต่ตอนนี้เธอหายตัวไปพร้อมไข่มุกดำ...ไม่มีใครคาดคิด เคราะห์กรรมตามทัน ลลิสาถูกตำรวจจับพร้อมไข่มุกดำที่สนามบินอินชอน ในที่สุดเธอก็หนีไม่พ้น

ooooooo

หลายวันผ่านไป เขตต์ตวันขับรถพามัทนามาสถานที่สวยงาม บรรยากาศดี เพื่อให้เธอได้ผ่อนคลาย หญิงสาวมองใบหน้าชายหนุ่มที่มีผ้าก๊อซปิดแผลอยู่ ก่อนจะเอ่ยถาม

“แล้วหมอว่าศัลยกรรมจะช่วยให้หายดีเหมือนเดิมไหมคะ”

“ทำไมเหรอ กลัวมีแฟนหน้าบากหรือไง” เขตต์ตวันกระเซ้า

“มัทเป็นห่วงความรู้สึกของคุณหรอกค่ะ คุณเคยเป็นพระเอกหน้าตาดีมาก อยู่ๆต้องมามีแผลเป็นกลางหน้า คุณคงจะอึดอัดใจ”

“ขอบคุณที่เป็นห่วง แต่อย่าลืมสิว่าผมอยู่วัดตั้งแต่เด็ก โตมากับคำสอนของหลวงพ่อ ผมจำคำสอนท่านได้เสมอ...รูปกายภายนอกไม่สวยงามคงทนเท่าจิตใจที่มั่นคงภายใน รอยแผลแค่นี้เรื่องเล็ก”

“คุณคิดแบบนี้ได้ มัทก็สบายใจค่ะ”

“ดีซะอีก ถ้าผู้กำกับที่เคยทำงานกันมา ได้เจอผมอาจจะชวนไปเล่นหนังเป็นตัวโกงก็ได้ ผมจะได้เลิกทำตัวเป็นพระเอกคนดี ได้มาไล่ปลํ้านางเอกกับเขามั่ง” ชายหนุ่มแกล้งทำหน้าหื่น

มัทนาย่นจมูกใส่ขำๆ เขตต์ตวันรวบมือเธอจูงมาเปิดท้ายรถ มีกล่องของขวัญวางอยู่ เขามอบให้เธอ หญิงสาวเกรงใจไม่อยากรับ แต่เขาคะยั้นคะยอให้เปิดออก เห็นผ้าบาติกสีส้มที่เธอใช้ห้อยลงมาจากช่องลม เป็นผ้าที่เขาซื้อให้ เธอดีใจมากที่ได้กลับคืนมา เขตต์ตวันบอกว่าไม่ได้มีเพียงอย่างเดียว เธอเห็นกระดาษลายสวยๆ วางในกล่องจึงเปิดขึ้น มีชุดสีขาวสวยหวานพับวางอยู่

“ชุดแต่งงาน!”

“ครับ ชุดนี้เป็นชุดที่ดีที่สุดของเสื้อผ้าตวันคอลเลกชั่น มัทนาพาทา...จะว่าไปมันคือชุดที่ดีที่สุดที่จันทิราเคยออกแบบมาด้วยซํ้า แต่ชุดนี้ไม่มีการออกโชว์ ไม่มีการวางขาย มีเพียงชุดเดียวเท่านั้น ผมออกแบบไว้เพื่อคุณคนเดียว”

มัทนานํ้าตารื้นด้วยความตื้นตันใจ ชายหนุ่มสบตาเธอซึ้งก่อนจะเอ่ยว่า “มัท แต่งงานกับผมนะครับ”

หญิงสาวร้องไห้โฮออกมาด้วยความปีติยินดี

เขตต์ตวันสวมกอดเธอแนบแน่นอย่างไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำร้ายเธอได้อีก...หลังจากนั้น ทั้งสองมากราบหลวงพ่อจรูญที่วัดสวนป่า หลวงพ่อพรมนํ้ามนต์ให้เป็นสิริมงคล ทั้งสองจัดเลี้ยงอาหารเด็กกำพร้าที่วัด และทำเช่นนี้เป็นประจำ เพราะความกตัญญูรู้คุณของเขตต์ตวัน ทำให้เขาพบกับความสุขอันยิ่งใหญ่

ooooooo

-อวสาน-


ละครมายาตวัน ตอนที่ 13(ตอนจบ) อ่านมายาตวัน ติดตามมายาตวัน ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย 4 พ.ค. 2556 08:55 2013-05-09T06:54:30+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ