ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มายาสีมุก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ไม่ทันข้ามวัน วัฒนาส่งรูปถ่ายตัวประกันที่ เพิ่มไข่มุกอีกหนึ่งคนไปให้คีรินทร์ ก่อนจะโทร.มาสำทับเรื่องเงินค่าไถ่ โดยขณะนั้นคีิรินทร์อยู่กับเขมทัตพอดี

“ได้ของที่ฉันส่งไปให้แล้วใช่มั้ย เตรียมเงินค่าไถ่ไว้พร้อมรึยัง ไอ้เพื่อนรัก”

“นายจับไข่มุกไปทำไม”

“ใครใช้ให้นังนี่มันแส่หาเรื่องอยากมาช่วยอดีตแม่ผัว ฉันเลยจัดให้อยู่ด้วยกันซะเลย อ้อ แล้วจะนัดวันรับเงินอีกที คอยรับโทรศัพท์ดีๆล่ะ”

“ปล่อยไข่มุกก่อน ไอ้วัฒน์ๆ” คีรินทร์เรียกไม่ทัน วัฒนาตัดสายไปแล้ว “ทำยังไงดีครับพ่อ”

เขมทัตถอนใจเฮือกใหญ่ บอกว่าเรื่องชักจะไปกันใหญ่แล้ว...

ครู่ต่อมา สองพ่อลูกนำรูปถ่ายนั้นไปให้พวกคธาดู จินจูเห็นแล้วแทบเป็นลม รำพึงรำพันเป็นห่วงไข่มุก สงสัยว่าไปอยู่กับพวกมณีได้ยังไง

“ไอ้วัฒน์บอกว่าไข่มุกจะไปช่วยแม่ผม แต่โชคร้ายโดนจับซะเอง”

“โชคร้ายก็เพราะคุณนั่นแหละ ไข่มุกไม่น่ารู้จักคุณเลย” จินจูพูดโพล่งอย่างอัดอั้น

“คุณจะว่ายังไงก็เอาเถอะ แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ยังไงผมก็ไม่ทิ้งเขาแน่”

“จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง ไม่ใช่แค่เพราะเป็นไข่มุก แต่ที่ฉันห่วงเพราะเขาเป็นลูกฉัน”

จินจูระเบิดอารมณ์แล้วร้องไห้ คธากอดปลอบเธอ แทยอนมองด้วยความสงสาร

“ผมทราบว่าคุณเป็นห่วงลูก...เหมือนผมที่ห่วงภรรยา แต่ยังไงก็ใจเย็นๆก่อน เรื่องมาถึงป่านนี้แล้วอย่าโทษใครเลยครับ” เขมทัตพูดนิ่งๆแต่จริงจัง
จินจูเม้มปากแน่น จ้องเขมทัตแล้วพยักหน้าเนิบช้าก่อนหันไปสำทับคีรินทร์

“คุณต้องช่วยไข่มุกให้ได้ เข้าใจไหมคีรินทร์”

“ถึงผมจะเลิกกับเขาไปแล้ว แต่ผมก็ยังเป็นห่วง ผมสัญญาว่าจะทำทุกอย่างให้ไข่มุกกลับมาให้ได้”

“ดี ขอให้เขากลับมาแบบปลอดภัยได้เหมือนที่พูดเถอะ ไม่งั้นคุณเองนั่นแหละที่จะต้องเป็นคนที่เสียใจที่สุด” จินจูทิ้งท้ายเป็นปริศนาคาใจคีรินทร์...

ooooooo

อยู่นานวันเข้า มณีเริ่มปวดเมื่อยเนื้อตัว เอ่ยปากขอให้ลูกสะใภ้บีบนวดแต่ถูกปฏิเสธอย่างไม่ไยดี ไข่มุกเห็นแล้วสงสารจึงทำแทน แต่กลายเป็นว่าถูกชลลดากระแนะกระแหนอย่างหมั่นไส้

“ไม่ต้องมาเอาใจแม่ผัวคนอื่นหรอกย่ะ แหม...แค่นวดนิดหน่อยทำหน้าเขียวหน้าเหลือง สำออย ขี้เกียจนวดก็บอกมาเหอะ”

ไข่มุกหยุดมือแล้วมองหน้า ทำท่าพะอืดพะอมเหมือนจะอาเจียน ชลลดากรีดเสียงใส่อย่างรังเกียจ

“อย่าอ้วกแถวนี้เชียวนะยะ แค่นี้ก็เหม็นห้องเน่าจะแย่อยู่แล้ว”

“ถ้าไม่มีอะไรทำก็อยู่เฉยๆ พูดมากฉันหนวกหู”

ชลลดาอ้าปากค้าง อยากด่าคุณนายมณีเต็มแก่แต่ก็ทำได้แค่ขมุบขมิบแล้วสะบัดหน้าหนีไปทางภัททิมา... มณีจับมือไข่มุกออกให้หยุดนวด แต่หญิงสาวบอกไม่เป็นไร ตนนวดได้

“ดีขึ้นแล้วล่ะ ขอบใจมาก เฮ้อ ทำไมฉันไม่เคยเฉลียวใจนะว่าหน้าตาท่าทางอย่างเธอน่ะเหรอจะเป็นลูกขอทาน นี่ถ้ารู้ก่อนหน้านี้ว่าเป็นลูกปาร์คจินจูก็ดีสิ”

“คุณรู้?” ไข่มุกถามเสียงแผ่ว

“ใช่ แล้วก็รู้ด้วยว่าลูกชายฉันยังรักเธออยู่”

“ไม่หรอกค่ะ คนที่เขารักคือคุณลูกไก่”

“ย่ะ รักตายล่ะ ไข่มุกนะไข่มุก ทำไมซื่อขนาดนี้ ไม่รู้รึไงว่าที่แต่งคราวนี้เพราะความรับผิดชอบต่างหากล่ะ”

ไข่มุกมองหน้ามณีอย่างสงสัย มณีลอบมองภัททิมาทางหางตาและทำท่าอยากอธิบายเต็มแก่ แต่อดใจไว้ จนกระทั่งค่ำถึงแย้มให้ไข่มุกฟัง

“ที่ให้แต่งเพราะเห็นแก่เด็กที่กำลังจะเกิดมา เขาไม่ผิดอะไร ไม่ควรต้องรับรู้การกระทำของผู้ใหญ่”

ไข่มุกเผลอจับท้องตัวเองแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่แววตาสุดขมขื่น

“รินทร์เป็นลูกฉัน ไม่มีแม่คนไหนอยากให้ลูกเป็นคนไร้ความรับผิดชอบ ถ้าเธอมีลูกเมื่อไหร่...ก็คงเข้าใจ”

“หนูเข้าใจค่ะ” ไข่มุกเสียงสั่นเครือ มีอาการขย้อนเหมือนจะอาเจียน มณีแปลกใจถามว่าเป็นอะไร?

ระหว่างนี้เอง นุชนารถเยื้องย่างเข้ามาแววตาขวางๆ “โถ...เหม็นหน้ายายแก่นี่จนจะอ้วกเลยเหรอ น่าสงสารจริงๆ แกเจอแป๊บเดียวยังขนาดนี้ แล้วคิดดูสิว่าฉันต้องทนให้มันจิกหัวใช้มานานแค่ไหน ต้องทนปรนนิบัติเท่าไหร่ ทั้งแม่ทั้งลูก ฉันทั้งรักทั้งทุ่มเทเพื่อมันทุกอย่าง แต่พอจะแต่งงานกับลูกไก่กลับเฉดหัวฉันทิ้ง นี่ไงล่ะ ธาตุแท้ผัวคนดีของแกสองคน”

“เธอทำตัวเองต่างหาก ใครกันที่ฉีดยาลักพาตัวรินทร์ไปขัง เขาไม่แจ้งความจับก็ดีเท่าไหร่แล้ว ยังมีหน้ามาว่าลูกฉันอีก”

“หุบปาก! อย่าทำให้โมโหนะ ไม่งั้นได้ลงโลงแน่”

มณีหุบปากด้วยความกลัว กระถดหนีไปทางภัททิมากับชลลดา แต่โดนสองแม่ลูกผลักไสให้ไปตายใกล้ๆไข่มุก พวกตนไม่อยากโดนลูกหลง

“ชลลดา...ทำไมทำกับฉันอย่างนี้”

“ช่วยไม่ได้ เป็นใครก็ต้องเอาตัวรอด...เอาไปทำปุ๋ยเลย ฉันเป็นพวกเดียวกับเธอนะนุชนารถ นังคุณนายนี่ร้ายมาก พวกเราแม่ลูกก็โดนโขกสับสารพัด ฉันน่ะหมั่นไส้มันมานานแล้ว”

มณีอึ้ง เห็นธาตุแท้ของชลลดาก็วันนี้ ภัททิมาก็ใช่ย่อย พูดปาวๆเอาตัวรอด

“ลูกไก่ต้องปกป้องลูกในท้องนะคะ อย่าเข้ามาใกล้ เดี๋ยวหลานคุณแม่จะซวยไปด้วย”

มณีพูดไม่ออก มองสองแม่ลูกอย่างผิดหวัง นุชนารถเยาะหยันอย่างสะใจ

“ขนาดลูกสะใภ้ยังไม่เอา น่าสมเพชจริงๆ” ว่าแล้วทำท่าจะตบมณีให้หายแค้น แต่ไข่มุกร้องห้ามจนเธอชะงัก “แส่อีกแล้วนะนังไข่มุก อยากเจ็บตัวอีกใช่มั้ย”

“คุณท่านไม่เคยมีบุญคุณกับเธอเลยหรือไง อยู่กันมาตั้งหลายปี ให้เงินเดือน ให้เธอมีชีวิตสุขสบาย”

“อย่าไปฟัง นังนี่มันจะช่วยยายมณี” ชลลดากรีด เสียงเข้าข้างนุชนารถ หวังเอาตัวรอด

“ยังจำความดีที่เคยทำให้ได้ไหม ยังไงท่านก็เป็นผู้ใหญ่ ไม่นับถือก็อย่าทำร้ายกันเลย”

คำพูดของไข่มุกได้ผล นุชนารถลดมือลง มองมณีอย่างตัดพ้อ แววตาทั้งเคารพทั้งเกลียด

ooooooo

คืนเดียวกัน คธาตัดสินใจเข้ามาพบคีรินทร์ในห้องทำงานเพราะเห็นไฟยังเปิดอยู่ ถามเขาว่ายังไม่กลับ บ้านอีกหรือ?

“กลับไปก็นอนไม่หลับครับ ห่วงแม่ ห่วงไข่มุกด้วย”

“คุณกับคุณเขมทัตดูไม่แปลกใจเลยนะครับที่รู้ ว่าไข่มุกเป็นลูกผมกับจินจู”

“พอดีผมทราบก่อนหน้านี้แล้ว เขาเคยคุยกับผมตอนรู้เรื่องพวกคุณใหม่ๆ”

“เขาคงนึกเกลียดเราสองคนมาก”

“น้อยใจมากกว่าครับ ผมเองก็ไม่ดี แทนที่จะเป็นที่พึ่งกลับทำให้ผิดหวัง ก็หวังว่านายพิพัฒน์จะดูแลเขาได้ดี อย่าทำให้เสียใจเหมือนที่ผมทำ”

“คุณพิพัฒน์เกี่ยวอะไรด้วยครับ”

“คุณคธายังไม่รู้เหรอครับ...กลับมาเขาคงบอกคุณเอง เรื่องของเขากับนายนั่นน่ะ”

“บางอย่างที่รู้มาอาจจะไม่ใช่ความจริงอย่างที่

คุณคิด คุณต่างหากที่ยังไม่รู้เองว่า...” คธานิ่งไปอย่างลังเลว่าจะพูดดีหรือไม่เรื่องที่ไข่มุกท้อง

“ว่าอะไรครับ” คีรินทร์รุกเร่งอย่างสงสัย

“เอาเถอะ ต่อไปคุณก็จะรู้เอง แล้วก็จะให้รู้ ทุกๆเรื่องด้วย”

คธากลับออกไป ทิ้งความสงสัยไว้ให้คีรินทร์...แล้วไปบ่นกับจินจูว่า เราน่าจะบอกคีรินทร์เรื่องไข่มุกกำลังมีลูก

“อย่าเลย ในเมื่อลูกไม่อยากให้บอก ฉันก็จะเชื่อลูก”

“จนป่านนี้แล้วจะปิดอีกเหรอ คุณไม่สงสารหลาน สงสารคุณคีรินทร์ที่เข้าใจผิดบ้างหรือไง”

“หลานน่ะสงสาร แต่นายนั่นน่ะไม่ ถ้าลูกอยากบอกเขาคงบอกเอง ถ้าเราพูดไปเกิดไข่มุกโกรธขึ้นมาอีกจะทำยังไง แค่นี้ก็งอนเราจนถูกพวกนั้นจับตัวไปแล้ว อย่าให้ลูกเสียใจอีกเลย”

“ได้...ผมไม่บอกก็ได้ แต่คุณกับลูกอาจจะตัดสินใจผิดที่ทำแบบนี้”

ooooooo

หลังจากอยู่ใกล้ชิดกันตลอดทั้งวัน มณีจับสังเกตได้ว่าไข่มุกมีอาการเหมือนคนแพ้ท้อง เหม็นอาหารและคลื่นไส้อาเจียนบ่อยๆ ต่างจากภัททิมาที่ผลตรวจว่าท้องแน่แต่กลับไม่ค่อยมีอาการเช่นนี้ให้เห็นเลย

เมื่อมณีคาดคั้นไข่มุก...ภัททิมากับชลลดาพากันลุ้นตัวโก่ง เพราะก่อนหน้านี้พวกเธอก็คาดเดาว่าไข่มุกท้อง แต่ทว่ายังไม่มีใครยืนยันหรือเคยได้ยินจากปากเจ้าตัว

ขณะที่ในบ้านไข่มุกอึกอักลังเลไม่กล้าพูดความจริง...นอกบ้าน วัฒนากับนุชนารถกำลังวางแผนเพื่อรอรับเงินค่าไถ่ที่นัดคีรินทร์ไว้

“พอพรุ่งนี้ได้เงิน แบ่งให้ลูกน้องแล้วผมจะให้คุณสิบล้าน แล้วต่างคนก็ต่างไป ตกลงมั้ย”

“ไม่ต้อง ฉันไม่อยากได้เงิน ขอแค่นังพวกนั้นกับตัวคีรินทร์ก็พอ”

“คุณจะทำอะไรนุชนารถ ฆ่าคนตายน่ะเรื่องใหญ่มากนะ ได้เงินแล้วก็จบเรื่องเถอะ แค่นี้พวกนั้นก็กลัวคุณจะตายแล้ว ส่งตัวกลับไป อย่าทำให้ยุ่งยากกว่านี้เลย”

“ฉันไม่สน แล้วไอ้ที่ทำอยู่นี่เรื่องเล็กนักรึไง คุณเอาเงินไป แต่คน...เป็นของฉัน” นุชนารถหน้าเครียดตาขวาง วัฒนาเห็นแล้วหวั่นใจ กลัวความบ้าของเธอ

ส่วนในบ้าน ไข่มุกถูกมณีคาดคั้นอย่างหนัก ที่สุดก็ต้องยอมรับว่าตนท้อง สองแม่ลูกได้ยินถึงกับหูตาพอง ถอยห่างไปซุบซิบกันอย่างเป็นกังวล

“ทำไงดีคะคุณแม่ นังมุกท้อง ถ้าคุณรินทร์รู้เราตกกระป๋องแน่”

“ต้องหาทางเล่นงานมันก่อนที่คีรินทร์จะรู้” ชลลดาท่าทีขึงขัง จ้องมองไปยังไข่มุกด้วยแววตาดุดันร้ายกาจ

ขณะเดียวกันนั้นที่โรงแรม คีรินทร์กับเขมทัตกำลังหารือกับทีมตำรวจอย่างเคร่งเครียด โดยมีคธากับจินจูร่วมรับฟังอยู่ด้วย

“สารวัตรจะให้นายรินทร์เป็นคนส่งเงินเหรอครับ”

“ครับ พอส่งเงินเสร็จจะมีทีมแรกเข้าไปช่วยคุ้มกัน ให้คุณคีรินทร์รีบพาตัวประกันทุกคนหลบมาอีกทาง ส่วนนายวัฒนาเราจะปล่อยให้ออกมาอีกทาง ซึ่งจะเจอกับอีกทีมหนึ่งที่รอล้อมจับอยู่”

“จะไม่เสี่ยงไปเหรอ” คธาท้วงติงขึ้นมา...คีรินทร์ยืนยันว่าตนทำได้ ให้ตนเป็นคนส่งดีแล้ว วัฒนาจะได้ไม่สงสัย แต่จินจูยังไม่วางใจนัก

“คุณแน่ใจนะว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด ถ้าเกิดอะไรขึ้น หมายถึงชีวิตของคุณและลูกสาวฉันเลยนะ”

“ผมทราบ แต่ไม่ว่ายังไงผมต้องพาไข่มุกกลับมาให้ได้ครับ” คีรินทร์รับปากแข็งขัน จินจูกับคธาค่อยคลายความกังวลไปได้บ้าง

ooooooo

เมื่อได้เวลาพาตัวประกันไปแลกเงินค่าไถ่ วัฒนาวางแผนอย่างรอบคอบ โดยเลือกเอาไข่มุกกับภัททิมาไปแต่ทิ้งมณีกับชลลดาไว้ที่บ้าน เพราะกลัวคีรินทร์ตุกติกแล้วจะไม่เหลือตัวประกัน

แล้วก็จริงอย่างที่คิด! นอกจากคีรินทร์แล้วยังมีตำรวจซุ่มอยู่รอบนอก วัฒนาไหวตัวพาไข่มุกกับภัททิมาหนี แต่เกือบไม่รอดถ้านุชนารถมาช่วยไม่ทัน

ทั้งหมดกลับมาที่บ้านเช่าอย่างปลอดภัยโดยที่คณะของคีรินทร์ตามไม่ทัน วัฒนาโมโหมากอาละวาดพังข้าวของในบ้านกระจัดกระจายเต็มไปหมด

“แล้วเราจะเอายังไง ไม่รู้พวกตำรวจจะตามมาได้หรือเปล่า จะย้ายหนีหรือว่าจะจัดการทิ้ง” นุชนารถขอความเห็นจากวัฒนา สีหน้ายังตระหนกตกใจกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่

“ไม่หนีไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมจะเอาเงินไอ้รินทร์ให้ได้”

“แต่ฉันไม่อยากได้อะไรแล้ว ฉันอยากกลับบ้าน ไม่อยากเป็นเมียเศรษฐีแล้ว” ภัททิมาโวยวายเสียงสั่นเครือ

“ช้าไปแล้ว...ผู้หญิงอย่างเธอมันต้องเจอแบบนี้”

พูดขาดคำ นุชนารถพุ่งเข้าใส่ภัททิมา แววตาแข็งกร้าวราวกับคนประสาทเสีย ภัททิมาตกใจถอยกรูดไปหลบหลังชลลดา ไข่มุกเห็นท่าไม่ดีร้องห้ามเสียงหลง

“หยุดนะนุชนารถ  เขากำลังท้องลูกคุณรินทร์อยู่นะ”

“จะปกป้องมันทำไม ท้องสิยิ่งดี งั้นเอาลูกแกมาเป็นลูกฉันแล้วกัน”

“จะบ้าเหรอ อย่าเข้ามานะ...คุณแม่ ช่วยลูกไก่ด้วย”

ภัททิมากรีดร้อง ชลลดากางกั้นปกป้อง ผลักไสนุชนารถไปทำร้ายไข่มุก

“อย่านะ  ถ้าจะทำไปทำนังไข่มุกนู่น ลูกฉันไม่ได้ท้อง”

“อย่ามาโกหก คิดว่าฉันโง่เหรอ” นุชนารถตะเบ็งเสียง ตาขวางน่ากลัว

มณีตะลึงไม่อยากเชื่อที่ชลลดาพูด ภัททิมากลัวจัดจนน้ำหูน้ำตาเล็ด พูดความจริงออกมาหวังว่าตัวเองจะรอดเงื้อมมือนุชนารถ

“ฉันไม่ได้ท้องจริงๆนะ สาบานเลย เชื่อฉันนะนุชนารถ พาไปตรวจเลยก็ได้ ตอนนั้นฉันเอาฉี่คนอื่นใส่ไปแทน”

คำสารภาพของภัททิมาทำเอามณีกับไข่มุกอึ้งอย่างคาดไม่ถึง...แทนที่นุชนารถจะเปลี่ยนใจไปทำร้ายไข่มุก กลับยิ่งแค้นสองแม่ลูกจอมลวงโลก

“ที่แท้แกก็วางแผนแย่งผัวฉันตั้งแต่แรกใช่มั้ย เก่งนักนะ หลอกได้สนิททั้งแม่ทั้งลูก”

นุชนารถบีบคอภัททิมาอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่กี่อึดใจก็ปล่อยมือ มองดูวัฒนาจัดการไข่มุกด้วยความสะใจ

ooooooo

วัฒนาตัดเส้นผมไข่มุกส่งไปให้คีรินทร์ดูแล้วโทร.ตามมาเย้ยอย่างเหนือกว่า “เป็นไง...ของฝากจากเมียกับลูกนาย ถูกใจหรือเปล่า”

“ลูกอะไร แกอย่าเอาไข่มุกมาเกี่ยวสิ เขาเป็นแฟนนายพิพัฒน์ ปล่อยเขาซะ”

“ฮ่าๆๆๆ แกโดนนังสองแสบหลอกแล้ว แกมันโง่จริงๆว่ะไอ้รินทร์ ไข่มุกน่ะเหรอแฟนไอ้พิพัฒน์ นังลูกไก่จะหลอกจับแกน่ะสิ ไม่รู้รึไงว่าแม่นั่นไม่ได้ท้องจริงหรอก”

“ว่าไงนะ”

วัฒนาไม่ทันพูดต่อ นุชนารถแย่งโทรศัพท์มาคุยเอง

“ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างคุณจะโง่ถูกหลอกซ้ำๆซากๆ นังลูกแร้งมันสะตอเรื่องท้องก็เชื่อ ฉันจะบอกให้เอาบุญ เมียกับลูกตัวจริงอยู่ในรูปไงล่ะ นังไข่มุกมันท้องลูกของคุณอยู่”

คีรินทร์ช็อกไปอึดใจ แล้วจะถามย้ำเพื่อให้แน่ใจ แต่นุชนารถตัดสายเสียแล้ว เขาจึงรีบร้อนไปพบจินจูกับคธา อยากรู้ว่าไข่มุกท้องใช่ไหม?

“ป่านนี้แล้วเพิ่งจะรู้หรือไง ไม่คิดเอะใจบ้างเหรอ คุณเป็นพ่อประสาอะไร” จินจูต่อว่าอย่างฉุนเฉียว

“เดี๋ยวนะ ผมงงไปหมดแล้ว สรุปว่าท้องกับใครกันแน่”

จินจูโกรธจัดผลักอกคีรินทร์อย่างเหลืออด “งงเหรอ งงใช่มั้ย กล้ามากที่ถามว่าลูกสาวฉันท้องกับใคร ไข่มุกไม่มีทางนอกใจใคร มีแต่คุณน่ะแหละที่เห็นแก่ตัว แล้วก็ไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย”

“ไม่เอาน่า พอเถอะจินจู คุณยิ่งไม่สบายอยู่” คธาขอร้อง

“ฉันไม่สนใจแล้วค่ะ จะเป็นอะไรก็ให้เป็นไปเลย แต่ลูกกับหลานฉันต้องปลอดภัย”

“ก็ไหนไข่มุกบอกเองว่าเป็นแฟนนายพิพัฒน์...ไอ้หน้าจืด” พูดไปแล้วนึกอะไรได้ เขาผลุนผลันกลับออกมาตามหาพิพัฒน์ทั่วโรงแรม กระทั่งไปเจอกำลังบริการลูกค้าอยู่ที่ห้องจัดเลี้ยง

“ขอตัวสักครู่นะครับ” คีรินทร์บอกลูกค้าแล้วดึงพิพัฒน์ไปคุยนอกห้อง

พิพัฒน์ไม่แน่ใจว่าคีรินทร์มีเรื่องอะไร แต่สังเกตจากสีหน้าท่าทางแล้วอดกลัวไม่ได้

“คุณคีรินทร์มีอะไรเหรอครับ”

“ไข่มุกกับนายเป็นอะไรกัน บอกมาตามตรง”

“เป็น...เป็นแฟนครับ รักกัน คบกันอยู่ครับ นี่จะถึงวันครบรอบแล้ว”

คีรินทร์ขยับเดินเข้าไปใกล้ พิพัฒน์ผงะตกใจถอยหลังหนี พูดปากคอสั่น

“มี...มีอะไรครับบอส”

คีรินทร์จู่โจมเข้าล็อกคอ พิพัฒน์ถึงกับสะดุ้งเฮือก แหกปากลั่น

“บอสทำอะไรครับ โอ๊ย...บอส อย่าครับ”

“บอกความจริงมาเดี๋ยวนี้ ไข่มุกท้องกับใครกันแน่ บอกมา...ก่อนที่ฉันจะเผลอรัดคอนายแรงกว่านี้”

“บอกแล้วครับ...บอกแล้ว ผมกับไข่มุกไม่เคยมีอะไรกัน เด็กในท้องไม่ใช่ลูกผม”

คีรินทร์ชะงักกึก พิพัฒน์ได้ทีดึงมือออก ถอยไปยืนไอค่อกแค่ก สีหน้ายังตระหนกตกใจไม่หาย

ooooooo

ชลลดาและภัททิมาปากดีกวนโมโหนุชนารถจนเกิดตบตีกันอุตลุดแล้วฉวยโอกาสหลบหนีออกจากบ้านเช่า โดยที่ไข่มุกก็พามณีหนีออกมาด้วย แต่สุดท้ายทุกคนถูกวัฒนากับลูกน้องตามจับตัวได้อีก ทั้งที่ความจริงไข่มุกจะเอาตัวรอดไปคนเดียวก็ได้ แต่เธอทิ้งมณีไม่ลงจึงย้อนกลับมาและถูกนำตัวไปขังรวมไว้ที่เดิม

ขณะที่ไข่มุกเป็นห่วงมณีที่สูงวัยกว่าใคร มณีเองก็เป็นห่วงไข่มุกที่กำลังท้อง จึงหลอกนุชนารถกับวัฒนาว่าตัวเองไม่สบายเจ็บปวดทั้งตัวต้องการไปหาหมอที่โรงพยาบาล วัฒนาไม่ยอมทำตามแต่ให้นุชนารถที่เป็นพยาบาลช่วยเยียวยา ชลลดาเห็นอาการมณีก็นึกรู้ว่าสำออย เลยแกล้งร้องโอดโอยว่าปวดท้องสงสัยโรคกระเพาะกำเริบ วัฒนาเห็นแล้วหงุดหงิดรำคาญ เดินหนีออกจากห้องทิ้งให้เป็นภาระของนุชนารถเพียงคนเดียว

นุชนารถกลับออกไปเอาอุปกรณ์ตรวจรักษาโดยไม่รู้ว่าชลลดากับมณีมีปากเสียงกันยกใหญ่ มณีต่อว่าเพราะกลัวชลลดาทำเสียแผน ส่วนชลลดาก็เถียงคอเป็นเอ็น แถมด่าอย่างหยาบคาย เผยธาตุแท้ที่แย่ๆออกมาจนมณีคาดไม่ถึง

เมื่อนุชนารถกลับเข้ามา ทั้งคู่รีบสงบศึกอย่างฉับพลัน แกล้งเจ็บไข้ได้ป่วยเพื่อให้สมจริงและน่าสงสาร แต่ปรากฏว่านุชนารถรู้ทันเสียแล้ว ตั้งท่าจะฉีดยาให้คนละเข็ม เท่านั้นเองอาการป่วยของทั้งคู่ก็หายเป็นปลิดทิ้ง

“อย่าคิดว่าจะหลอกฉันได้ง่ายๆ ต่อให้ตาย...พวกแกก็ไม่มีวันหนีไปจากที่นี่ได้”

นุชนารถขู่ฟ่อแล้วกลับออกไปหน้าบ้าน เห็นวัฒนาเดินงุ่นง่านหน้าตาบอกบุญไม่รับ

“เป็นอะไร หมู่นี้ขี้หงุดหงิดนะ”

“จะไม่ให้ประสาทกินได้ไง พวกนี้คิดแผนหนีรายวัน ลูกเล่นสารพัด ผมว่าเรารีบๆนัดคีรินทร์แลกตัว ประกันดีกว่า ขืนรอนานแล้วหนีไปได้ พวกเราจะไม่เหลืออะไรเลย”

“ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการพวกนี้เอง เงินเป็นของคุณ ส่วนคนเป็นของฉัน”

นุชนารถย้ำเจตนารมณ์ของตนอีกครั้ง แล้วหลังจากนั้นเธอตัดสินใจไปพบคีรินทร์ถึงโรงแรม พูดอย่างไม่แคร์ว่าเธอไม่กลัวตำรวจ อย่างดีก็แค่โดนจับ

“ปล่อยทุกคนเถอะนะนุช อย่าทำผิดไปมากกว่านี้เลย เชื่อผมนะ”

“สายไปแล้ว ทีนี้รู้รึยังว่าเวลาเสียของรักไปเป็นยังไง แต่คุณยังเจ็บไม่เท่าที่นุชเจ็บหรอก”

“คุณจะทำอะไรพวกเขานะ...อย่านะ”

“กลัวเหรอคะรินทร์”

“ผมขอโทษ....ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายพวกเขา”

นุชนารถยิ้มเย็นเยียบ ยัดจดหมายใส่มือเขาพร้อมกำชับว่าอ่านแล้วฉีกทิ้งซะ อย่าให้ใครเห็น ถ้าเป็นแบบคราวที่แล้วอีกให้เตรียมจองวัดได้เลย...คีรินทร์ฟังแล้วอึ้ง ก้มมองจดหมายในมืออย่างแปลกใจ

ooooooo

หลังจากได้อ่านจดหมายฉบับนั้นแล้ว คีรินทร์จำต้องเก็บเงียบเป็นความลับ ไม่ยอมบอกใครสักคนโดยเฉพาะตำรวจ แต่คธาสังเกตได้ถึงความผิดปกติของคีรินทร์ แต่ไม่พูดอะไรต่อหน้าคนอื่น ตามไปคาดคั้นเขาตัวต่อตัว

“พวกนั้นติดต่อมาแล้วใช่ไหม”

“เปล่าครับ”

“อย่ามาหลอกผมเลย...คุณคิดจะไปคนเดียว”

“ผม...ผมไม่อยากให้ตำรวจเข้ามา ถ้าพลาดอีกพวกมันเอาแม่กับไข่มุกตายแน่ ผมจะเอาเงินไปให้มันเอง”

“ถ้าคุณคิดอย่างนั้น ผมก็มีสิทธิ์ไปช่วยลูกของผมเหมือนกัน...สองหัวดีกว่าหัวเดียว เชื่อผมเถอะ”

คีรินทร์รับฟังและยอมให้คธาไปด้วยในที่สุด โดยไม่รู้ว่าคธาแอบให้ทีมตำรวจคอยคุ้มกัน เมื่อพากันไปถึงบ้านเช่าตามที่นุชนารถนัดไว้ในจดหมายพร้อมเงินห้าสิบล้าน วัฒนายิ้มย่องสมใจ แต่พอเห็นคธามาด้วยก็ชักสีหน้า แววตาดุดันไม่พอใจ

“พามาทำไมวะ คิดจะเล่นไม่ซื่อซ้ำสองเหรอ”

“ผมตามมาเอง” คธารีบออกตัว

วัฒนาเบนสายตาไปที่กระเป๋าเงินแล้วทำท่าจะตะครุบแต่คีรินทร์ยึกยักไม่ยอมให้ง่ายๆแน่

“อะไรอีกวะ” วัฒนาโวยวาย

“ฉันจะให้ต่อเมื่อคนเป็นอิสระ พวกเขาอยู่ที่ไหน”

วัฒนากับนุชนารถเดินนำคีรินทร์กับคธาเข้ามาในบ้าน ตัวประกันทั้งสี่คนตื่นเต้นดีใจ โดยเฉพาะภัททิมาถึงกับกระโดดเข้ากอดคีรินทร์แน่น พูดระรัวจนฟังแทบไม่ทัน

“รินทร์ขา...ลูกไก่กลัว พาออกไปไวๆนะ รินทร์น่ารักที่สุดเลย กลับบ้านกันได้หรือยัง ลูกไก่เหนื่อย หิว ง่วง เพลียไปหมดแล้ว”

“พวกมันทำอะไรลูกหรือเปล่า มายังไง มากับใคร” มณีซักถามด้วยความเป็นห่วงลูกชาย

“ผมมากับคุณคธาครับ”

“น้าว่าแล้วว่ารินทร์ต้องมาช่วย สมแล้วที่เป็นลูกเขยของน้า” ชลลดาจีบปากจีบคอ ทำราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่หล่อนจิกด่าแม่มณีของเขาไม่มีชิ้นดี

คีรินทร์ไม่ได้สนใจฟัง มุ่งไปหาไข่มุก ถามสิ่งที่ค้างคาใจโดยลืมนึกถึงความรู้สึกของเธอ

“เธอท้องลูกของใคร...เป็นลูกของฉันจริงๆใช่มั้ย”

ไข่มุกอึ้ง ไม่คิดว่าจะได้ยินคำถามนี้จากปากเขา ผิดหวังและน้อยใจจนพูดไม่ออก

“ได้เจอคนแล้ว จะเอาเงินมาได้รึยัง” วัฒนาเร่ง

คีรินทร์ยื่นกระเป๋าเงินให้ วัฒนารับมาแล้วถามนุชนารถว่าเอายังไงต่อ จะหนีไปด้วยกันก่อนหรือจะแยกย้ายกันเลย

“ฉันไม่เอาอะไรทั้งนั้น เงินนั่นเอาไปเถอะแล้วจะไปไหนก็ไป ฉันไม่ต้องการ”

“แล้วคุณต้องการอะไร” คีรินทร์ถามพรวด

นุชนารถยิ้มหยัน ใช้มีดจ่อคอไข่มุกอย่างรวดเร็ว “ชีวิตของคนที่คุณรักไง”

“อย่านะนุช ถ้าจะทำก็ทำผมสิ”

นุชนารถมองคีรินทร์อย่างทั้งรักทั้งแค้น...แค้นมากจนกลายเป็นคลั่ง พูดไปร้องไห้ไป ทุกถ้อยคำล้วนตัดพ้อต่อว่า

“ทำไมไม่รักฉัน ทั้งที่ฉันรักคุณขนาดนี้ ทั้งที่ทุ่มเททั้งชีวิตให้คุณ ทำไมล่ะรินทร์ ตอบฉันมา”

วัฒนาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พยักพเยิดกับลูกน้องแล้ววิ่งออกไปหน้าบ้านพร้อมกระเป๋าเงิน แต่ต้องชะงักสุดตัวเมื่อเห็นตำรวจล้อมบ้านไว้หมด...วัฒนาย้อนกลับเข้ามาข้างใน ผลักนุชนารถที่ยืนขวางทางจนมีดกระเด็นหลุดมือ แล้วชี้หน้าด่าคีรินทร์อย่างเจ็บใจ

“แกมันไอ้โกหก ไหนว่ามาคนเดียว แล้วข้างนอกมันอะไร”

“ฉันไม่รู้ ฉันไม่ได้บอกตำรวจจริงๆ”

“ไม่ได้บอกแล้วจะแห่มาได้ไง ไอ้บ้าเอ๊ย”

วัฒนาพุ่งเข้าใส่คีรินทร์ ต่อสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใคร พวกลูกน้องทำท่าจะเข้าช่วยแต่ถูกพวกไข่มุกรุมกันสกัดจนวุ่นวายไปหมด วัฒนาเสียเปรียบ ถูกอัดลงไปกองกับพื้น คว้ามีดจะแทงคีรินทร์ได้อยู่แล้วถ้านุชนารถไม่เข้ามาขวาง

นุชนารถเอาตัวเองเข้าเสี่ยงเพราะใจจริงเธอยังรักคีรินทร์อยู่ เธอโดนมีดเฉี่ยวไหล่จนเลือดไหล วัฒนาไม่ได้ดังใจทำท่าจะต่อสู้อีก แต่ตำรวจบุกเข้ามาเสียก่อน ทำให้ต้องล่าถอยพร้อมลูกน้อง ส่วนคนอื่นวิ่งหนีตายกันโกลาหลเพราะพวกวัฒนามีปืนครบมือและยิงตอบโต้กับตำรวจไม่ยั้ง

แต่เพราะตำรวจมีมากกว่า วัฒนาถูกยิงเลือดท่วมตัวแล้วหลบหนีไปท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย ส่วนนุชนารถก็กระเสือกกระสนหนี แล้วเจอไข่มุกที่หลบออกมาเพราะไม่ต้องการกลับไปพร้อมคธา

“ไข่มุกช่วยฉันด้วย พาฉันหนีตำรวจที”

“เลือดคุณออกมาก...”

“ไม่ต้องสนใจ พาฉันหนี อย่าส่งฉันให้ตำรวจนะ ไข่มุก...ฉันขอร้อง”

“แต่คุณต้องไปโรงพยาบาล”

“ไม่ต้อง ฉันไม่เป็นไร...ช่วยฉันเหมือนที่ฉันช่วยรินทร์ เธอช่วยฉันที”

ไข่มุกสบตานุชนารถอย่างลังเล ใจหนึ่งสงสารแต่อีกใจก็นึกขยาดความบ้าบิ่นของเธอ...

ขณะเดียวกันนั้นที่บ้านเช่า เขมทัตกับจินจูตามมาสมทบ ชลลดาทำท่าหวาดผวาโผเข้าหาเขมทัตแต่โดนมณีตัดหน้า กระแทกแรงจนเด้งพ้นทาง

“คุณเขม...ฉันนึกว่าจะไม่ได้เห็นหน้ากันแล้ว” มณีสะอึกสะอื้นกอดสามีแน่น

“แล้วนี่ไข่มุกหายไปไหน ลูกฉันอยู่ไหน” จินจูหน้าซีดเผือด ใจคอไม่ดี ทุกคนเพิ่งสังเกตว่าไม่มีไข่มุก อีกทั้งวัฒนากับนุชนารถก็หายไป ซึ่งไม่น่าเป็นไปได้ โดยเฉพาะวัฒนาที่ถูกยิงจมกองเลือด!

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"บีม&แพท" เลิฟซีนเร่าร้อน ฉากแบบนี้ของทั้งคู่หาดูยาก

"บีม&แพท" เลิฟซีนเร่าร้อน ฉากแบบนี้ของทั้งคู่หาดูยาก
19 พ.ย. 2562
07:15 น.