ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

มายาสีมุก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

คีรินทร์ประกันตัววันดีและให้มาอยู่กับไข่มุกในห้องพักโรงแรมเป็นการชั่วคราวเพื่อสะดวกในการสื่อสารเพราะเขายังต้องติดต่อกับตำรวจและทนายอีกหลายครั้งกว่าเรื่องจะจบ ไข่มุกซาบซึ้งน้ำใจให้รางวัลด้วยการหอมแก้มเขาอย่างเขินอาย

วันดีพอใจกับความเป็นอยู่สุขสบาย ได้นอนห้องสวยๆ แอร์เย็นๆ แล้วยังได้กินอาหารแสนอร่อยในสถานที่หรูหรา แต่พอเจอจินจูจังๆขณะกินอาหารมื้อแรกอยู่นั้น วันดีถึงกับหมดอร่อย รบเร้าไข่มุกให้พากลับห้องพัก

“อะไรกันแม่ เมื่อกี้ยังกินดีๆอยู่เลย แม่เป็นไรไปจ๊ะ”

วันดีแกล้งเอามือกุมท้องบ่นว่าจุกแน่น สงสัยกินเร็วไปหน่อย จินจูไม่เชื่อและแน่ใจว่าวันดีต้องการหนีหน้าจึงพยายามรั้งไว้ แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะวันดีร้องโอดโอยปวดท้องตัวงอจนไข่มุกต้องประคองจากไป

พ้นสายตาจินจูมาถึงหน้าลิฟต์ วันดียืนตัวตรงหายปวดท้องเป็นปลิดทิ้ง ทำเอาไข่มุกสงสัยว่าแม่เป็นอะไรทำไมชอบทำท่าแปลกๆเวลาเจอจินจู

“เอ็งอย่าถามมาก เดี๋ยวถึงห้องเก็บของให้หมด แล้วไปจากที่นี่กัน”

“ได้ไงแม่...ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก กองประกวดได้เอาตาย”

“ข้าไม่สนอะไรทั้งนั้น เอ็งทำตามที่ข้าบอก”

“แม่เป็นอะไรของแม่ ไหนบอกชอบที่นี่ไงจ๊ะ หนูจะได้แสดงหนังเป็นนางเอกแล้วนะแม่ อุตส่าห์ประกวดจนชนะจะทิ้งได้ไง”

“ได้มาห้าแสนพอแล้ว เรากลับไปขายส้มตำกันอย่างเดิม นางเอกนางบ้าอะไรเนี่ยไม่เอาแล้ว”

“หนูไปไม่ได้หรอกแม่”

“ทำไม อ๋อ พอจะเป็นดาราเลยไม่เชื่อแม่แล้วเหรอ”

“ไม่ใช่ แต่หนูเซ็นสัญญาเล่นหนังแล้ว ขืนเราเบี้ยวหนีไป มีหวังโดนเขาปรับตายเลย แล้วจะไปเอาเงินที่ไหนมาให้”

วันดีอึ้งอย่างหาทางออกไม่ได้ กลัวจินจูรู้ความจริงที่ปิดบัง

ooooooo

คีรินทร์เพิ่งทราบเรื่องหลังเช็กทางฝ่ายบุคคลว่ามีคนปลอมลายเซ็นของเขารับนุชนารถเข้าทำงาน จึงสั่งเดชไปหาตัวการมาให้ได้ ส่วนตัวเองไปเล่าให้วัฒนาฟังแล้วเอะใจสงสัยเมื่อลอบเห็นท่าทีวัฒนายิ้มเยาะลับหลัง

วันเดียวกัน ไข่มุกตื่นเต้นดีใจที่ได้รับบทหนังปึกใหญ่จากจินจู “นี่หนูจะได้แสดงหนังกับคุณจริงๆเหรอคะ ขอบคุณนะคะ”

“ขอบคุณทำไม มีวันนี้ได้ก็เพราะความสามารถของหนู ชะตากำหนดให้เรามาเจอกัน หนูต้องท่องบทให้ดี อีกสองวันจะได้เริ่มซ้อมบทกันแล้ว”

“ได้ค่ะ หนูจะพยายามให้เต็มที่ ไม่ทำให้คุณผิดหวัง”

“ช่วงนี้ได้คุยกับคุณคีรินทร์บ้างไหม”

“ไม่ค่อยได้เจอเลยค่ะ เขาคงงานยุ่งด้วยมั้ง”

“ทำไมไม่ไปขอบคุณเขาเรื่องที่เขาช่วยแม่ล่ะ จะได้คุยกัน”

“ขอบคุณไปแล้วค่ะ ตอนเขามาส่งแม่ที่ห้อง”

“แล้วเรื่องอื่นล่ะ ไม่อยากคุยหรือไง เขาไม่รู้หรอกนะถ้าหนูไม่ยอมพูดออกไป คุยกันซะ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น”

ไข่มุกฟังแล้วยิ้มอย่างมีหวัง แต่พอเธอไปพบคีิรินทร์ ยังไม่ทันได้ปรับความเข้าใจกันเรื่องส่วนตัว ภัททิมาก็แทรกเข้ามาขัดขวาง อ้างสิทธิ์เป็นเมียตัวจริงจนไข่มุกพูดไม่ออก หนำซ้ำชลลดายังวางแผนใส่ร้ายว่าพิพัฒน์เป็นสามีเก่าของไข่มุก โดยบังคับพิพัฒน์เล่นละครให้แนบเนียนสมจริงให้คีรินทร์เห็น

คีรินทร์โกรธมาก คิดว่าที่ไข่มุกฝากให้พิพัฒน์มาทำงานที่โรงแรมก็เพราะยังติดต่อมีความสัมพันธ์กัน ยิ่งเห็นสองคนพูดคุยสนิทสนมก็ยิ่งหึงหวง ทั้งที่ความจริงพิพัฒน์ต่างหากที่พยายามจัดฉากตามแผนของชลลดา ส่วนไข่มุกไม่รู้เรื่องอะไรเลยแต่ถูกคีรินทร์ลากตัวไปคุยด้วยความโมโห

“คุณรินทร์ฟังก่อนสิ ทำไมต้องรุนแรงด้วย ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคุณแล้วนะ ทำแบบนี้ได้ไง”

“ฉันไม่เกี่ยว แต่ไอ้หมอน่ันมันเกี่ยวใช่มั้ย”

“คุณกำลังเข้าใจผิด ฉันไปเจอคุณพัฒน์ก็เพราะ...”

“เพราะเธอเป็นเมียมันไง เป็นมานานแล้วด้วย เธอหลอกแต่งกับฉันคราวที่แล้วยังยกโทษให้ได้ มีไอ้พิพัฒน์มาก่อนยังทำใจได้ แต่นี่เอามันมาฝากทำงานในโรงแรมฉัน แอบไปนอนกับมันตอนฉันเผลอมากี่ครั้งแล้วล่ะ”

ไข่มุกชาวาบไปทั้งตัวกับถ้อยคำดูหมิ่นศักดิ์ศรี ตบหน้าเขาอย่างแรงและตวาดใส่ด้วยความเสียใจ

“คุณดูถูกฉันมากไปแล้วนะ เมื่อไหร่คุณจะเลิกเข้าใจอะไรผิดๆ เลิกใจร้อนวู่วามไร้เหตุผล เพราะคุณเป็นแบบนี้ถึงไม่เคยรู้เลยว่าฉันคิดยังไงกับคุณ”

“ใช่สิ คนอย่างฉันถึงได้โดนเธอหลอกแล้วหลอกอีก พอกันที ฉันตาสว่างแล้ว และจะเลือกคนที่เขาไม่คิดหลอกฉันเหมือนเธอ”

คีรินทร์ผลักไข่มุกเซไปแล้วหันซ้ายหันขวาอย่างอัดอั้น สุดท้ายก็กำหมัดชกกำแพงซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างเจ็บใจตัวเอง

“โธ่เว้ย...ไอ้โง่...ไอ้งี่เง่า...เว้ย!”

ไข่มุกตกใจ เข้าไปดึงมือเขาไว้ “คุณรินทร์ไม่เอานะ หยุด พอได้แล้ว”

“สะใจแล้วใช่มั้ย ได้เห็นไอ้โง่อย่างฉันต้องเป็นบ้าเพราะเธอแบบนี้”

คีรินทร์ระเบิดอารมณ์แล้วเดินหนีออกไป ทิ้งไข่มุกยืนร้องไห้อย่างชอกช้ำใจ ครั้นถึงเวลาต้องซ้อมบทหนังกับซอนซา ไข่มุกเอาแต่เหม่อคิดเรื่องที่ทะเลาะกับคีรินทร์ทำให้ไม่มีสมาธิเท่าที่ควร เลยโดนซอนซาตำหนิอย่างหงุดหงิด จินจูจะเข้าไปห้ามแต่แทยอนจับไหล่ปรามเอาไว้

ไข่มุกรู้ตัวว่าผิด ยกมือไหว้ขอโทษซอนซาและขอเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง แต่ซอนซาตวัดเสียงใส่อย่างฉุนๆ

“ขอโทษไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่มีความตั้งใจ ซ้อมไปก็เท่านั้น ไม่เป็นมืออาชีพอย่างนี้ก็อย่ามาเล่นดีกว่า”

ซอนซาโยนบทลงบนโต๊ะแล้วเดินหนีทันที ไข่มุกมองตามหน้าเศร้า จินจูเห็นแล้วสงสาร ถอยห่างออกมา คุยกับแทยอนตามลำพัง

“ทำไมถึงห้ามไม่ให้ฉันช่วยไข่มุกคะ เขาเพิ่งแสดงเรื่องแรกก็ต้องทำผิดทำถูกบ้าง แต่ซอนซานอกจากไม่ให้โอกาส ยังแกล้งกดดันมากขึ้นอีก”

“เรื่องธรรมดา โลกนี้มีที่ให้คนเข้มแข็งเท่านั้น รู้ตัวรึเปล่า เธอเข้าข้างไข่มุกมากเกินไปจนทุกคนสังเกตเห็น แล้วมีอะไรเหรอ ทำไมต้องปกป้องกันขนาดนี้”

“ฉันคิดว่าไข่มุกคือยองแอ”

“เป็นไปได้ยังไง”

“คนที่เอายองแอไปเลี้ยงก็คือวันดี ถึงตอนนี้ยังไม่มีหลักฐาน แต่วันดีก็ทำพิรุธหลายอย่าง เขามีความลับปิดไว้แน่ พี่แทยอน...ฉันแน่ใจนะว่าไข่มุกเป็นลูกสาว ฉันจะไม่ยอมให้ใครรังแกเขา”

จินจูจริงจังมากเสียจนแทยอนไม่กล้าทักท้วงอะไรในตอนนี้

ooooooo

ไข่มุกตัดสินใจเผชิญหน้ากับคีรินทร์อีกครั้ง ยืนยันว่าต้องการอธิบายและทำความเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดก่อนหน้านี้

“ยังจะมาอธิบายอะไร จะหลอกอะไรอีก ไม่อยากฟังคำโกหกแล้ว ถอยไปไกลๆเลย”

“คนเจ้าอารมณ์ ขี้โมโห ไม่มีเหตุผล ไม่ฟังคนอื่น ไม่พอใจก็เอาแต่เดินหนี ผู้ชายใจร้าย”

คีรินทร์หยุดกึกแล้วหันมาขึ้นเสียง “เออ ฉันก็เป็นคนแบบนั้นแหละ ไม่รู้รึไง”

“นี่คุณ...”

“กลับไปอยู่กับแฟนเธอเลยไป อุตส่าห์พาเข้ามาทำงานที่เดียวกันเลยนี่ จะมามัวยุ่งกับฉันทำไม”

“ได้...ฉันจะไม่ยุ่งกับคุณอีก”

“เอาเลย ยอมรับแล้วล่ะสิว่าไอ้หน้าจืดนั่นเป็นแฟน แอ๊บหลอกฉันได้ตั้งนาน”

“ใช่ เขาเป็นแฟนฉัน”

ไข่มุกพูดประชดแล้วเชิดหน้าเดินหนี คีรินทร์มองตาขวาง เดินไล่บี้ไปเอาเรื่อง แต่ดันเจอกะเทยกัสจังกลางทาง แถมหล่อนยังแสดงออกว่าปลื้มเขาเอามากๆ ทำท่าจะนัวเนีย เขาเลยต้องเปลี่ยนทิศทาง ได้แต่ชี้หน้าไข่มุกที่หลบอยู่ข้างหลังกัสจัง...ฝากไว้ก่อนเถอะ!

ooooooo

เมื่อเชื่อมั่นว่าวันดีปิดบังความจริงเรื่องชาติกำเนิดของไข่มุก จินจูจึงพยายามเผชิญหน้าและคาดคั้นวันดีที่ยังต้องอาศัยอยู่ในโรงแรม

“คุณวันดี...ทำไมต้องหลบหน้าฉัน”

“หลบอะไร พูดไม่รู้เรื่อง ถอยไป...ขวางทาง” ว่าแล้วหันหลังจะหนีแต่ต้องชะงักเพราะคธาเดินมาดักไว้ วันดีเหลียวมองทั้งคู่อย่างหวั่นหวาด

“วันนั้นที่เราไปหาคนชื่อวันดีแล้วเจอคุณ ทำไมไม่บอกว่าเป็นคุณแต่กลับโกหกว่าวันดีไปต่างจังหวัดอีก”

“พูดอะไรมั่วๆ ฉันไม่เคยพูด”

“วันนั้นผมก็อยู่ด้วย แล้วยังจำได้ด้วยว่าคุณพูดอะไรบ้าง”

“ฉันเจ้าหนี้เยอะ นึกว่าจะมาทวงหนี้ ก็บอกปัดๆไป หลบไปได้แล้วจะกลับห้อง”

“ไข่มุกไม่ใช่ลูกของคุณใช่ไหม” จินจูจู่โจมจนวันดีชะงัก คิดหาทางออกอย่างรวดเร็วด้วยการโมโหกลบพิรุธ

“อ๋อ นี่คิดจะตู่เอาลูกคนอื่นล่ะสิ นังมุกน่ะฉันคลอดมาเองจะไม่ใช่ได้ยังไง”

“มีอะไรกันเหรอคะ เสียงดังมากเลย” ไข่มุกแทรกเข้ามาตรงกลาง

“ก็นัง...ยายซุปตาร์สุดที่รักของเอ็งน่ะสิ ไม่มีปัญญามีลูกเองหรือไง ถึงจะมาแย่งลูกคนจนๆ หน้าตาก็ดีไม่น่าขี้โกงเลย”

“ไม่ใช่นะครับ” คธาปฏิเสธและจะอธิบายแต่วันดีไม่เปิดโอกาส สวนทันควันว่า

“ไม่ใช่อะไร เข้าข้างกันน่ะสิ หรือจะบอกว่าเป็นพ่อนังมุกอีกคน พวกโรคจิต” ว่าแล้วก็ดึงแขนไข่มุกจากไปอย่างเร็ว ทิ้งจินจูกับคธายืนอึ้งอยู่ตรงนั้น

วันดีลากไข่มุกมาหยุดหน้าลิฟต์ มือหนึ่งกดลิฟต์และอีกมือจับแขนไข่มุกไม่ยอมปล่อย พูดพล่ามว่าสองคนนั้นจะมาแย่งลูก สั่งให้อยู่ห่างๆพวกโรคจิต สงสัยอยากมีลูกมากจนเป็นบ้า

“คิดมากน่าแม่ เขาแค่เอ็นดูหนู”

“เอ็นดูจะเอาเอ็งไปน่ะสิ ไปเก็บของ ไม่ต้องอยู่มันแล้ว กลับบ้านดีกว่า ไม่ต้องเป็นแล้วนางเอกอะไรเนี่ย ห้าแสนที่ได้พอไปทำทุนแล้ว”

“แม่จ๋า...แต่เงินอีกตั้งล้านนะ แถมหนังก็กำลังถ่ายทำอยู่ ถอนตัวปุบปับแบบนี้เขาจะทำยังไง เดือดร้อนกันตาย”

“เรื่องของมันสิวะ ไม่ได้เดือดร้อนด้วยนี่”

“แต่หนูจะต้องเอาเงินไปจ้างทนาย คดีแม่จะต้องใช้เงินอีกเท่าไหร่ไม่รู้ ห้าแสนจะพอรึเปล่า”

วันดีอับจนหนทาง คว้าตัวไข่มุกมากอดแล้วร้องไห้ “สัญญาได้ไหมว่าเอ็งจะไม่ทิ้งแม่ ไม่ว่ายังไงก็ห้ามทิ้ง อย่าเห็นคนอื่นดีกว่า”

“แม่เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม”

“สัญญาสิวะ แม่เลี้ยงเอ็งตั้งแต่เล็ก ลำบากขอทาน ตำส้มตำหาเลี้ยง ถึงไม่มีตังค์แต่ก็ยังส่งให้เรียนหนังสือ ตอนนี้เอ็งได้ดีแล้วห้ามทิ้งกันนะนังมุก จะดูแลแม่ไปจนกว่า จนตายใช่มั้ย บอกมาสิ”

“ยังไงหนูก็ไม่มีวันทิ้งแม่หรอก อย่าร้องไห้เลยนะ หนูสัญญานะแม่ เราจะไม่ทิ้งกัน”

วันดีสะอึกสะอื้นกอดไข่มุกแน่น ไข่มุกกอดปลอบทั้งที่ยังงงไม่หาย ด้านคธากับจินจูพากันไปปรึกษาแทยอนเพราะมั่นใจว่าไข่มุกคือยองแอ จินจูอยากพิสูจน์ด้วยการตรวจดีเอ็นเอดูแต่ไม่รู้จะทำได้ยังไงโดยที่เขาไม่รู้ตัว

“จะผิดกฎหมายน่ะสิ ถ้าจะตรวจเจ้าตัวต้องเต็มใจ จินจู...พี่รู้ว่าเธอร้อนใจมาก แต่งานนี้ต้องใจเย็นที่สุด ใจร้อนไม่ได้เป็นอันขาด”

คธาเห็นด้วยกับแทยอน บอกจินจูว่าเรารอมาได้ยี่สิบปี รออีกหน่อยจะเป็นไรไป จินจูมองทั้งคู่แล้วถอนใจก่อนตกปากรับคำว่าจะใจเย็น ไม่ใจร้อนผลีผลามอีก

ooooooo

คีรินทร์กับไข่มุกยังมองหน้ากันไม่ติดโดยไม่รู้ว่าชลลดาอยู่เบื้องหลังทำให้ทั้งคู่บาดหมางเพื่อหาทางให้ภัททิมาได้แต่งงานกับคีรินทร์ในเร็ววัน

ขณะที่เจ็บปวดกับเรื่องรักแต่คีรินทร์ก็ไม่ละทิ้งงาน เขาซ้อนแผนจนรู้ว่าวัฒนาเป็นตัวการช่วยเหลือให้นุชนารถได้เข้ามาทำงานในโรงแรมแล้วก่อเรื่องมากมายแทบจะฆ่าคนตาย ความผิดครั้งนี้หนักหนาทำให้วัฒนาโดนไล่ออก

“นายมีเวลาเก็บของสามชั่วโมง ต่อไปห้ามเข้ามาในบริเวณโรงแรมอีกเด็ดขาด ไม่งั้นคราวหน้าฉันจะให้นั่งรถตำรวจออกไป”

“นายไล่ฉันออกไม่ได้ ฉันทำประโยชน์ให้โรงแรมนี้ตั้งเท่าไหร่ เพลย์บอยควงผู้หญิงไปวันๆอย่างนายมีปัญญาทำแบบฉันหรือไง ที่โรงแรมเจริญขนาดนี้ก็เพราะฉัน”

“เพราะทีมของเราต่างหาก ใช่...นายอาจจะเก่ง แต่คนเก่งกว่าในโรงแรมยังมีอีกเยอะ แถมพวกเขายัง ไม่เคยหักหลังใครเหมือนนาย อย่าสำคัญตัวผิดเลยไอ้วัฒน์ เดี๋ยวไปรับเงินที่บัญชีสามเดือนแล้วออกไปได้เลย”

“ไม่! ฉันไม่ยอม แกไล่ฉันออกไม่ได้ บอร์ดไม่ยอมแน่”

“บอร์ดให้อำนาจตัดสินใจอยู่ที่ฉัน แล้วฉันก็ตัดสินใจไปแล้ว ไปเก็บของซะ”

วัฒนาโมโหเงื้อหมัดจะต่อยคีรินทร์  เดชกับลูกน้องพุ่งเข้ามารั้งไว้เสียก่อน วัฒนาแค้นจัดสะบัดไปมาพลางชี้หน้าด่าคีรินทร์

“นี่ไง นายก็ดีแต่ให้คนอื่นมาช่วย ไม่มีปัญญาสู้กันตัวต่อตัว ไอ้ขี้ขลาด”

“ปล่อยเขา” คีรินทร์สั่งลูกน้องวัฒนาเป็นอิสระก็ทำท่าจะชกคีรินทร์แต่โดนสวนหมัดเดียวถึงกับล้มลงไปกองที่พื้น

“ฉันไม่ทำไม่ได้แปลว่าทำไม่ได้ จำเอาไว้...ออกไปได้แล้ว” คีรินทร์สำทับเสียงเข้มแล้วชี้มือไปที่ประตูห้อง วัฒนาแค้นมากแต่ทำอะไรไม่ได้ โดนเดชกับลูกน้องลากถูลู่ถูกังออกมา

“ปล่อยนะโว้ย ปล่อยกู...ไอ้บริษัทเฮงซวย ไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอกเว้ย กูจะกลับมาล้างแค้นพวกมึงให้หมด” วัฒนาตะโกนลั่น ซ้ำพาลเอากับภัททิมาที่เสนอหน้าเข้ามาอย่างอยากรู้อยากเห็น “มองอะไร ยายซิ้มโบ๊ะ”

“อ๊าย...ว่าใครฮึ ปากเน่ามากๆ” ภัททิมาจะเข้าไปตะกุยหน้าวัฒนาแต่เดชกระชากเขาออกไปเสียก่อน เจ้าหล่อนเลยหันมาทางคีรินทร์ที่เดินหน้าเคร่งออกมา “บอสขา...คุณวัฒน์เป็นอะไรคะ เมาค้างเหรอ”

“เปล่า อาการของคนโดนไล่ออกจากงานน่ะ แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่”

“ก็มาเป็นผู้ช่วยเลขาเหมือนเดิมไงคะ ช่วยทั้งที่ทำงาน ทั้งที่บ้าน ออลอินวัน” ภัททิมายิ้มยั่ว คีรินทร์ไม่เล่นด้วย ส่ายหน้าอย่างเอือมๆ

ooooooo

ขณะที่ไข่มุกซ้อมฉากบู๊ต่อสู้กับเหล่าร้ายตามบท จู่ๆเธอมีอาการวิงเวียนประคองตัวไม่อยู่พลาดตกจากคานเหล็กสูงแต่โชคดีที่คีรินทร์วิ่งเข้ามารับร่างเธอได้ทัน

ด้วยความเป็นห่วงทำให้คีรินทร์ลืมเรื่องบาดหมางไปชั่วขณะ แต่พอไข่มุกบอกว่าเวียนหัว เขาก็เปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชา

“เวียนหัว...ทำอย่างกับท้อง อ๋อ หรือว่าท้องกับไอ้พิพัฒน์ ไวไฟจริงๆนะเธอเนี่ย”

“ฉันไม่...” ไข่มุกชะงักเหมือนนึกอะไรได้ เผลอจับท้องตัวเอง คีรินทร์เห็นแล้วยิ่งโมโห ผลุนผลันจากไปอย่างหัวเสีย ภัททิมาเห็นดังนั้นก็แจ้นไปฟ้องชลลดาด้วยมั่นใจว่าคีรินทร์ยังมีเยื่อใยกับไข่มุก

หลังจากนั้นไม่นาน สองแม่ลูกก็พากันไปเฉ่งไข่มุกถึงห้องพัก ด่ากราดจนวันดีเป็นเดือดเป็นแค้นแทนลูกสาว

“หน็อย...ทำสำออยอ่อยนายรินทร์นักใช่มั้ย ฉันเตือนแกกี่ครั้งแล้วว่าให้เลิกยุ่งกับผัวลูกฉัน เขาจะแต่งงานกันรอมร่อ ยังหน้าไม่อายออเซาะกันกลางวันแสกๆ”

“อ้าว ไหงพูดงั้นล่ะ นังมุกมันเป็นเมียมาก่อน ลูกสาวคุณนายนั่นแหละที่มาแย่ง หน้าหนาอย่างกับซีเมนต์ทั้งแม่ทั้งลูก”

“นี่ว่าฉันเหรอ นังแก่ขอทาน ลูกแกต่างหากที่แกล้งทำผิดคิว กะอ้อนล่ะไม่ว่า...เชอะ” ชลลดาผลักไข่มุกเซถลา วันดีทนไม่ไหวกระโจนเข้าสู้อย่างไม่กลัว

“ขอทานก็สู้คนนะโว้ย วันนี้จะตบให้ลืมบ้านเลขที่เลย”

สองสาวใหญ่ตบตีเตะถีบกันอุตลุด ภัททิมาเข้ามาช่วยแม่ตัวเองแต่โดนลูกหลงจนจุกแอ่ก ชลลดาเห็นท่าสู้วันดีไม่ได้ก็ประกาศกร้าว

“ฉันจะไปแจ้งความเอาแกกลับเข้าคุกให้ได้”

“เอาเลยโว้ย แน่จริงเรียกมาเลย ฉันไม่กลัวหรอก โดนจับก็โดนสิวะ”

“ฉันเอาจริงแน่ แกอย่าหวังว่าจะรอด” ชลลดาพูดขึงขังแล้วกลับออกไปพร้อมลูกสาว ไข่มุกสีหน้าไม่สู้ดีถามวันดีว่าไม่กลัวเขาจริงหรือ?

“กลัวสิวะ แต่เสียหน้ายอมไม่ได้โว้ย!”

ooooooo

ชลลดาพูดจริงทำจริง เธอแจ้งตำรวจมาจับวันดีข้อหาทำร้ายร่างกายและพยายามฆ่า กอปรกับวันดีมีคดีเก่าติดตัวอยู่ ตำรวจจึงถอนประกันและจะนำตัวไปควบคุมอย่างเดิม แต่เวลานั้นวันดีกำลังมีปากเสียงกับจินจูที่มาคาดคั้นว่าไข่มุกคือยองแอ

วันดีไม่พูดความจริงและยอมให้ตำรวจควบคุมตัวไปโดยดี ทิ้งจินจูยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างคับแค้นใจ และอีกครู่ต่อมาเธอก็ได้คธาปลอบใจ แทยอนแอบมองทั้งคู่หน้าเศร้าเพราะยังรักจินจูอยู่ ซอนซาผ่านมาเห็นจึงต่อว่าเขาด้วยความน้อยใจ

“เมื่อไหร่พี่แทยอนจะเลิกรักเขาซะที ฉันรอพี่มายี่สิบกว่าปี ทั้งรักทั้งซื่อสัตย์ ทำไมไม่มองกันบ้าง พี่เห็นฉันเป็นตัวอะไร”

“เธอเป็นน้องสาวที่น่ารักของฉัน...ตลอดมาและตลอดไป”

“พี่จะไม่มีวันเปลี่ยนมารักฉันได้เลยเหรอ”

“เธอก็รู้คำตอบอยู่แล้ว...จะถามทำไมอีก”

แทยอนเดินจากไป ซอนซาน้ำตาไหลด้วยความเสียใจ พอหันไปอีกทางก็เห็นจินจูกับคธาจับมือกันเดินออกมา แววตาเธอเปลี่ยนเป็นแค้นเคือง มองทั้งคู่อย่างอิจฉาริษยาและพึมพำกับตัวเอง

“อย่าหวังว่าจะมีความสุขได้นาน คนที่ทำให้ฉันเจ็บ... ต้องเจ็บกว่าสองเท่า”

ทางด้านไข่มุก หลังจากฉุกใจคิดคำพูดคีรินทร์ที่ว่าเธอท้อง จึงแอบไปซื้อแผ่นทดสอบตั้งครรภ์ด้วยตัวเอง ปรากฏว่าผลที่ออกมาคือเธอท้องจริงๆ สร้างความวิตกกังวลเป็นอย่างมากและต้องเก็บเป็นความลับ เพราะเธอยังต้องเล่นหนังตามที่เซ็นสัญญาไปแล้ว

คีรินทร์ยังว้าวุ่นและไม่สบอารมณ์เพราะคิดว่าไข่มุกกับพิพัฒน์เป็นผัวเมียกันจริงอย่างที่ชลลดาบอก แต่พอเห็นเธอวิงเวียนอาเจียนขณะถ่ายทำหนังก็อดเป็นห่วงไม่ได้ หาโอกาสคุยกับพิพัฒน์ทั้งที่ไม่ชอบหน้า

“พักนี้ไข่มุกเป็นอะไร ดูไม่ค่อยสบาย ทำไมไม่บอกให้พักบ้าง แล้วนี่พาไปหาหมอหรือยัง”

“ไม่รู้ ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่”

คีรินทร์อารมณ์ขึ้นกำหมัดแน่นอยากชกเต็มแก่ แต่แล้วทำท่าฟึดฟัดอย่างขัดใจ

“เป็นแฟนประสาอะไร ไม่รู้สักอย่าง ถามจริงเหอะ ไม่ใส่ใจเขาบ้างหรือไง”

“ก็...เอ่อ...ก็เจอกันบ้าง งานเขายุ่ง ผมก็ยุ่งด้วย”

“นายต้องดูแลเขาให้มากกว่านี้ ถ้าทำได้ผมขึ้นเงินเดือนให้สิบเปอร์เซ็นต์ เอาไว้ให้แฟนคุณ ดูแลกันหน่อย ไม่งั้นผมลดขั้นแน่”

“ได้ครับ ไม่ต้องเป็นห่วง รับรองว่าดูแลอย่างดีเยี่ยม แฟนผมทั้งคนจะให้คนอื่นห่วงได้ไง” พิพัฒน์รับสมอ้างอย่างชอบใจ แต่คีรินทร์ลอบมองไม่ไว้ใจนัก

พอกลับถึงบ้านในเย็นนั้น คีรินทร์บ่นให้หนูนาที่ร่ำร้องคิดถึงไข่มุกฟังว่าเขาคงไม่มาที่นี่อีก เขามีแฟนใหม่แล้ว อีกหน่อยก็ลืมเรา

“จริงหรือ พี่ไข่มุกบอกเหรอคะ”

“ไม่ต้องบอกก็รู้”

“รู้มาผิดหรือเปล่าคะ หนูนาไม่เคยเห็นเขามีแฟนที่ไหนเลย มีก็แต่พี่รินทร์คนเดียว”

“เด็กอย่างเราจะไปรู้อะไร ผู้ใหญ่เขาไม่บอก...ไม่ได้หมายความว่าไม่มีสักหน่อย”

“แต่ยังไงหนูนาก็คิดถึงพี่ไข่มุก”

“พี่ก็...คิดถึงเหมือนกัน” คีรินทร์ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา แล้วกอดน้องสาวหน้าเศร้าไปด้วยกัน

ooooooo

ชลลดาคิดหนักเพราะไม่ว่าจะทำวิธีไหนก็บังคับคีรินทร์ให้แต่งงานกับภัททิมาไม่ได้สักที เลยคิดใช้ไม้ตายวางแผนให้ภัททิมาแกล้งท้อง ทำเป็นวิงเวียนและอาเจียนให้คนในบ้านเห็น แล้วหาโอกาสพูดกับเขาและพ่อแม่ แต่ท่าทางมณีไม่ปักใจเชื่อ

“ชลก็ไม่ได้อยากเร่งรัด แต่ลูกไก่ท้องโตแบบนี้จะให้ทำยังไง ถ้าไม่แต่งลูกสาวชลจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

“ท้องจริงหรือเปล่ายะ กลัวว่าเป็นท้องลม...อยากได้สมบัติคนอื่นมากกว่า นี่ไปให้หมอตรวจมาหรือยัง”

“ยัง...แต่ไปแน่ ท้องโอ๊กอ๊ากขนาดนี้ ประจำเดือนก็ขาดไปสองเดือนแล้ว ไม่ท้องก็ไม่รู้จะว่ายังไง”

“โอ๊ย ก็ไม่แน่ คิดไปเองหรือเปล่าว่าท้อง”

ขาดคำมณี ภัททิมาแกล้งทำท่าพะอืดพะอมจะอาเจียน ชลลดารีบลูบหลังไหล่เพื่อความแนบเนียน

“คุณแม่ขา ลูกไก่เวียนหัว”

“ถ้าอย่างงั้นก็ต้องรีบจัดงานแต่ง ผมจะรีบจัดการหาฤกษ์ให้”

ชลลดาพอใจโผเข้ามาทำท่าจะกอดเขมทัต แต่เห็นมณีมองตาตั้ง เลยเปลี่ยนเป็นกราบที่อกเขา

“ขอบพระคุณพี่เขมมากนะคะ ที่กรุณาชลกับลูก ลูกไก่...ขอบคุณคุณลุง เอ๊ย คุณพ่อสิลูก”

ภัททิมาพนมมือไหว้กระชดกระช้อย มณีหนักใจ ถามสามีว่าเอาจริงหรือ ยังไม่รู้เลยว่าท้องจริงหรือเปล่า

“ถึงขั้นนี้แล้วจะโกหกไปทำไม คุณเองก็เตรียมจัดงานแล้วกัน”

มณีเงียบไปอย่างหนักใจ คีรินทร์เองก็คิดหนัก แต่สองแม่ลูกลอบยิ้มให้กันอย่างสมใจ ขณะเดียวกันคนที่ท้องจริงอย่างไข่มุกกำลังนอนซม จินจูเข้ามาดูแลด้วยความเป็นห่วงและซักถามจนรู้ความจริงที่ไข่มุกพยายามเก็บเป็นความลับ เนื่องจากอาการของเธอชัดเจนชวนให้สงสัย

“หนูท้อง? แล้วคุณคีรินทร์รู้เรื่องนี้หรือยัง”

“ยังค่ะ...หนูไม่บอกเขา บอกไปเขาก็คิดว่าท้องกับคนอื่นอยู่ดี”

“ผู้ชายอะไรไม่มีเหตุผล คอยดูนะ ฉันจะจัดการให้หนูเอง”

“ช่างเถอะค่ะ แค่ลูกคนเดียว หนูดูแลได้”

จินจูอึ้ง ไม่คิดว่าไข่มุกจะเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ บอกให้นอนพักมากๆ เรื่องอื่นค่อยคิดกัน ไข่มุกซาบซึ้งใจลุกขึ้นกอดจินจูอย่างคนหาที่พึ่ง เผอิญมือปัดไปโดนกระเป๋าหล่นข้าวของข้างในกระจาย จินจูจัดแจงให้เธอนอนและห่มผ้าให้ จากนั้นช่วยเก็บข้าวของที่เกลื่อนพื้น ปรากฏว่าในจำนวนนี้มีสร้อยไข่มุกของตัวเองที่ถอดให้ลูกสาวไว้เมื่อแรกเกิด!

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ตูน" ยืนช็อกเจองูเห่าแผ่แม่เบี้ย "ยุ้ย" ออกโรงป้องเอาตัวเข้าขวาง

"ตูน" ยืนช็อกเจองูเห่าแผ่แม่เบี้ย "ยุ้ย" ออกโรงป้องเอาตัวเข้าขวาง
24 ม.ค. 2563
07:15 น.